You are on page 1of 8

Kognitivna disonanca u ovom kvaziprotestnom sektoru 'boraca za ljudska prava' nazire se na svakom

koraku - Roosevelt i Truman su tako 'lideri humanizma 20. stoljeća', a paralelno su pripadnici KKK-a.
'Black Lives Matter' pokret bori se protiv 'rasne nejednakosti', a sami promoviraju rasizam i šovinizam.
Bill Gates je 'humanistički filantrop', a pokretač je neoeugeničkih 'Klinika za planiranje obitelji'. O Sorošu,
Rockefelleru i Rothschildu ne treba trošiti ni riječi. No, krenimo od vrhunca licemjerja - činjenice da su
upravo Darwinovi buldozi pokrenuli pokret eugenike koji je kasnije poslužio kao podloga onomu protiv
čega se danas navodno bore - nacizmu i fašizmu. IZVADAK IZ MOJE KNJIGE 'DRUŠTVENI INŽENJERING'
KOJU MOŽETE KUPITI OVDJE Eugenika (starogrčki, 'dobra loza') označava uporabu znanja o ljudskoj
genetici radi utjecanja na stanovništvo i zdravstvenu politiku s ciljem povećanja udjela pozitivno
ponderiranih gena (pozitivna eugenika) i smanjenja negativno ponderiranih gena (negativna eugenika)
pod opaskom poboljšanja određenih svojstava ljudske vrste. Pojam je utemeljio britanski antropolog
Francis Galton 1883., pod utjecajem rada svog rođaka Charlesa Darwina. Na stranu s njegovom
genijalnosti, čovjek je tako postao prvi 'Progresivac' i idejni pokretač pokreta s kojim se danas
poistovjećuju ljevica i liberali. Programi eugenike kasnije su etiketirani uz nacizam i uključivali su
kontrolu rađanja, bračne restrikcije, rasnu i mentalnu segregaciju, sterilizaciju, prisilne pobačaje i
masovna ubojstva nepoćudnih, bilo u logorima smrti ili eutanazijom. Eugeniku u praksi provodili su
zloglasni Eugen Fischer i Josef Mengele kroz nacistički režim, kao i brojni Darvinisti poput Juliana
Huxleya, zoologa, voditelja UNESCO-a i idejnog tvorca pokreta transhumanizma. Gotovo je nepojmljivo
kako i danas jedna određena skupina renomiranih znanstvenika eugeniku smatra pozitivnom. Eugenika
je stvorena i uobličena kao primijenjena znanost i biosocijalni pokret koji je predlagao popravljanje
genetičkih odlika 'populacije' kroz direktirano i kontrolirano stvaranje potomstva. Najgore od svega je
što su raznorazne elitističke grupacije i ultra desničarski (i ljevičarski) pokreti prigrlili eugeniku u
najnegativnijem smislu, smatrajući kako mogu kontrolirati i oblikovati populaciju prema svojoj volji.
Koliko je negativna eugenika uzela maha najbolje se osjetilo u nacističkoj Njemačkoj, kroz različite
mehanizme depopulacije i sterilizaciju. No, takve trendove nismo izbjegli ni u suvremenoj povijesti. Tako
ne čudi da su renomirani rasistički nastrojeni eugeničari Leonard Darwin (Charlesov sin), Winston
Churchill (počasni predsjednik Eugeničkog društva), Alexander Graham Bell i brojni drugi. Švedska,
Australija i Peru noviji su primjeri masovne sterilizacije sve do kasnih devedesetih, a 'Društveni
Darvinizam' uzima maha i u svim strukturama današnjeg društva i kulture, pa u mnogim zemljama
postoje nacionalni, manjinski ili spolni karteli premreženih interesnih skupina koje kulturu, obrazovanje i
znanost svojataju unatoč nužnom društvenom konsenzusu. 'Rockefeller Zaklada' se pak bacila u
institucionalno guranje darvinističko-eugeničkih principa poput produkata socijalističkih (Fabijansko
društvo) i liberalističkih (Frankfurtska škola) paradigmi društvenoinženjerskih instanci. Spolna
deregulacija i relativizacija, društvena automatizacija i farmaceutika postaju okosnice tzv.
Neoeugeničkog pokreta, a i proklamirani borci za ljudska prava poput Elisabeth Förster-Nietzsche
(Friedrichove sestre), pionirke feminizma nisu se stidjeli isticati svoju eugeničku pripadnost. 'Rockefeller
Zaklada' potpomagala je i implementaciju Darvinizma i eugenike u nacističkoj Njemačkoj. Argument da
Rockefeller možda nije bio upoznat s njihovim radom ne stoji budući da je istraživanje gurano i nakon
medijskih pisanja o 'rješavanju židovskog pitanja'. Dapače, zaklada je nastojala opravdati eugeniku i
nacistička istraživanja o nadrasi kroz daljnja odbijanja blokade njihovog rada. Čak i nastankom rasnih
zakona, zaklada odbija priznati rasističku podršku. Zajedno s Carnegie Institutom punili su im budžet sve
do 1939., a postoje indicije i o pribavljanju dokumentacije kasnijih Mengeleovih pokusa, kao i
potpomaganju operacije 'Slagalica'. Što se pak eugenike u Hrvata tiče, tu je iznimnu ulogu igrao
sveprisutni ljubimac RZ-a i jedan od pokretača suvremenog zdravstvenog sustava Andrija Štampar. Tako
je u svojoj trideset i prvoj godini došao na čelo Ministarstva narodnog zdravlja, odnosno jedne njegove
službe. Indikativan je njezin naziv - Odjeljenje za rasnu, javnu i socijalnu higijenu Kraljevine Slovenaca,
Hrvata i Srba. U knjizi 'Povijest eugenike Istočne i Srednje Europe' to odjeljenje bilo je preteča ili usko
povezano sa širokom eugeničko-rasističkom mrežom Europe, te srodnom Sekcijom za antropologiju,
geneologiju i eugeniku u Ljubljani, Odsjekom za rasnu politiku i Rasno-političkim povjerenstvom u
Zagrebu i Odborom za zaštitu srpske krvi i srpskog potomstva u Beogradu. Eugenika je i danas prisutna,
ali zamaskirana pod domenom politički korektnih i novogovornih termina poput 'Zaklade Billa i Melinde
Gates'. Jedna agenda koju često ističe krije se pod zgodnim terminom 'planiranja obitelji'. Naravno, pod
tim se smatra 'dostupnost kontracepcijskih informacija, servisa i zaliha za žene i djevojke u siromašnim
državama' jer kako kažu - 'svaka osoba ima pravo odlučivati o vlastitoj budućnosti'. Poznate su i
eskapade na TED konferenciji kada je Gates povodom iznošenja formule za smanjenje emisije ugljičnog
dioksida ustvrdio: 'Današnji svijet ima 6,8 milijardi stanovnika. Tendencija je ka devetki. Ako budemo
dobro radili na novim cjepivima, uslugama u reproduktivnoj medicini i zdravstvenoj brizi, možda bismo
mogli smanjiti taj broj za 15%'. Kada on barata terminologijom, ni nelogična logika nije nelogična.
Sljedeća stavka organizacije je 'Grand Challenges Explorations', koja podržava kontroverzni projekt
Helmholtza (njemačkog centra za istraživanje infekcija) - nanocjepiva koja reagiraju u kontaktu s ljudskim
znojem i na taj način mogu automatski i bez znanja implementirati bilo kakav agens u ljudski organizam.
Tako bi se oni koji ne žele cjepivo prisiliti na obavezno cijepljenje što će za rezultat imati 'lakšu regulaciju
i kontrolu rađanja'. Sociolog sa Sveučilišta Berkeley upozorava da mnogi suvremeni genetičari gaje
eugeničku filozofiju, a Richard Dawkins tvrdi kako je prošlo sasvim dovoljno vremena da eugenika i
transhumanizam više nemaju negativnu konotaciju, te mogu potpomoći suvremeno čovječanstvo. Bilo
kako bilo, eugenika, Darvinizam i nacizam idu ruku pod ruku - svatko tko smatra suprotno nije upoznat
sa svim navedenim... KLJUČNE RIJEČI Nacizam eugenika društveni inženjering Rockefeller darvinizam
ASažetak

Eugeniku je 1883. Francis Galton opisao kao »napor usmjeren stvaranju kvalitetne i zdrave djece«.
Zasnovan na socijalnom darvinizmu, eugenički pokret se početkom 20. stoljeća širi diljem
anglosaksonskog svijeta. Metode se kreću od »edukacije masa« do sterilizacije nepodobnih, gdje se
tehnike genetike miješaju sa tehnikama socijalne dominacije. I nakon eugeničkog užasa holokausta,
elementi eugenike poput genetičkog savjetovanja ostaju u zakonodavstvu, medicini i institucijama.
Zadnjih godina sve je popularnija laissez–faire eugenika, dok razvoj suvremenih genskih tehnologija od
sredine osamdesetih započinje novu eugeničku debatu. Uvijek korištena za promicanje »dobrobiti« u
skladu s političkim vizijama njenih protagonista, bili oni fašisti, konzervativci, liberali ili socijalisti,
eugenika je došla na loš glas jer je redovito u praksi uzimala oblik prisilne reprodukcijske politike (policy)
u svrhu poboljšanja ljudskih genskih kvaliteta, obično u interesu jedne društvene grupe, a na štetu
drugih. Tri su osnovna grijeha eugenike: prisila, rasizam i klasizam. Za »bezgrešno« korištenje genske
tehnologije, potrebno je od slučaja do slučaja pragmatički razmatrati medicinske, etičke i društvene
implikacije upotrebe svake pojedine genske tehnologije, razvijajući ih postupno i eksperimentalno, uz
sudjelovanje javnosti i stručnjaka svih profila.ndrija Štampar Francis Galton

Eugenika je pseudonauka koja podrazumeva program za poboljšanje ljudske vrste i to tako što bi trebalo
sprečiti „inferiorne ljude“ da imaju decu (negativna eugenika) i podsticati one „superiorne“ da se što više
razmnožavaju (pozitivna eugenika). Pojam je nastao od dve grčke reči (eu- i genos) što bi u bukvalnom
prevodu značilo „dobri geni“. Prema ideji eugenike, ljudski progres je ugrožen širenjem gena (kroz
reprodukciju) siromašnih, slabih i bolesnih koji bi trebalo da budu eliminisani prirodnom selekcijom.(1)
Otac eugenike je engleski naučnik Fransis Galton, mada ga neki smatraju dedom, jer eugenika nije imala
nekog velikog uspeha u Velikoj Britaniji ni u Galtonovo vreme, ni kasnije, a za oca uzimaju Čarlsa
Davenporta, američkog naučnika zbog toga što je ova pseudonauka imala velikog uspeha u SAD. Galton
je, inspirisan delom „Poreklo vrsta“ svog rođaka Čarlsa Darvina, a pogotovu poglavljem koje se bavi
razmnožavanjem domaćih životinja, izmislio termin eugenika i prvi je naučnik koji je predložio koncept
nasleđa prema kome su ljudska bića samo pasivni prenosioci, što znači da roditelji ne prenose svojoj deci
ono što su tokom svog razvoja stekli, već isključivo neke karakterne osobine koje su i sami stekli
rođenjem. Taj koncept nasleđa je bio propraćen potpuno fatalističkim pogledom na bolesti,
delinkvenciju i siromaštvo. No, u Galtonovo vreme eugenika još nije pobudila veliko interesovanje.
Eugenetska ideologija se razvija nešto kasnije. Kada govorimo o eugenetskoj ideologiji to znači da je
eugenika u jednom trenutku u istoriji postala oruđe za pravdanje odnosa socijalne neravnopravnosti.
Svima je odveć poznat užas koji je donela ta ideologija u nacističkoj Nemačkoj, gde je između 1933. i
1937. godine sterilizovano oko 400.000 ljudi koji su smatrani psihofizičkim otpadom, oko 70.000
mentalnih bolesnika je eutanazirano i milioni Jevreja, Roma i Slovena su pobijeni u ime „rasne čistoće“.
No, koreni te ideologije su malo manje poznati.

Prema istraživanjima Edvina Bleka, Harija Bruiniusa i drugih naučnika, novinara i pisaca, prvih šest
decenija dvadesetog veka u Americi stotine hiljada Amerikanaca i pripadnika drugih naroda je bilo
onemogućeno da nastave svoju lozu kroz reprodukciju. Odabrani zbog porekla, rase ili religije bivali su
sterilisani, pogrešno smeštani u psihijatrijske institucije u kojima su masovno umirali. Zabranjivano im je
venčavanje, a mnoge su američke birokrate i nasilno razvele. Ovaj pohod nije vođen vojskom i oružjem,
nego grupom univerzitetske elite, cenjenih naučnika, profesora, bogatih industrijalaca i državnih
činovnika, koji su se našli u zajedničkom rasističkom, pseudonaučnom pokretu nazvanom eugenika.
Njihov cilj bio je stvaranje superiorne severne (bele) rase. U ovaj pohod su bile uključene institucije koje i
danas postoje i vrlo su cenjene, kao što je Karnegi institucija, međunarodna federacija za planirano
roditeljstvo, Rokfeler fondacija i mnoge druge. Bez obzira na to što je većina Amerikanaca bila protiv
nasilne sterilizacije, kao ni na to što je ta „nauka“ bila vrlo sumnjivog karaktera, moćna elita je odlučila
da stvori superiornu rasu i, ne pitajući nikoga za mišljenje, odlučno se bacila na ostvarenje tog projekta.
Prvu konferenciju za „rasno poboljšanje“ organizovao je Džon Harvej Kelogs (tvorac kukuruznih
pahuljica), koji je tvrdio da, pošto umemo da napravimo odlične rase konja, krava i svinja, možemo da
napravimo i takvu rasu ljudi.

Uz pomoć vrlo sumnjivih testova inteligencije eugenisti bi etiketirali ljude kao glupe, retardirane i
smestili bi ih u mentalne institucije gde bi ih nasilno sterilisali. Ti testovi su se svodili uglavnom na
poznavanje engleskog jezika i američke kulture, te je većina imigranata koja ne govori engleski jezik, kao
i autohtonih naroda i Afroamerikanaca, koji su živeli u siromaštvu daleko od američkih kulturnih
manifestacija, smeštana u te institucije. Osim toga su na osnovu registara stanovništva tražili svaki trag
etničke pripadnosti drugim rasama i tim ljudima zabranjivali da se venčavaju sa pripadnicima bele rase.
Američki eugenisti su takođe prvi koji predlažu eutanaziju kao rešenje za „nepodobne“. Priče o gasnim
komorama i drugim metodama eutanazije bile su aktuelne mnogo pre no što je predsednik Vudrou
Vilson zatražio da se smrtonosni gas koristi za hemijski rat, i mnogo pre no što je Nevada odobrila prvu
takvu komoru u kojoj je 1921. godine cijanidom usmrćen ubica kineskog porekla.

Dok su u svojim mentalnim institucijama istrebljivali „nepodobne“ koji su već na američkom tlu,
eugenisti su u isto vreme stvarali imigracione zakone po kojima bi pripadnike pojedinih naroda trebalo
sprečiti da se dosele u Ameriku. Svesni činjenice da su Amerikanci svi imigranti, oni su smatrali da je
imigracija do 1890. godine pozitivna, a ona posle koje je ubrajala i jugoistočne Evropljane smatrana je
negativnom. Tako su, i pored već vrlo reakcionarnih imigracionih zakona, eugenisti poput Čarlsa
Davenporta, Džona Meriama i Harija Lauflina tražili da se ograniči imigracija iz jugoistočne Evrope i da se
favorizuje imigracija iz severozapadne Evrope. Prema tvrdnjama Davenporta, ukoliko bi se dozvolila dalja
imigracija Balkanaca i generalno mediteranskih naroda, Amerikanci bi postali tamnije puti, razvili bi veće
sklonosti ka muzici i drugim umetnostima, a ne nauci, povećao bi se seksualni kriminal…

Feministički pokret Margaret Sanger je takođe nastojao svim silama da se uključi u eugenetski program,
ali njene težnje da se ograniči reprodukcija i među „poželjnom rasom“ nije naišla na odobravanje
eugenista. Prema Blekovim tvrdnjama, feministički pokret u Americi je propovedao eugenetske zakone
mnogo pre samog Davenporta. Feministkinja Viktorija Vudhul je govorila da se mora ograničiti
reprodukcija bolesnih i siromašnih. Takođe je smatrala da retardirana deca potiču iz imigrantskih
porodica. Sangerova je zdušno podržavala ove poglede i okruživala se najvećim rasističkim elementima u
eugenici kao što je Lodrop Stodard, koji je napisao knjigu „Rast boja protiv bele svetske suprematije“.
No, kao što rekosmo, njene težnje za kontrolom rađanja i među pripadnicima bele rase nisu naišle na
odobravanje eugenista, te se ova dva pokreta nikad nisu u potpunosti ujedinila.

Eugenetski imigracioni zakoni su ih podstakli na traženje krajnjeg rešenja na globalnom nivou, te su


mnoge „nepoželjne“ narode poistovećivali sa bakterijama i virusima koje treba izolovati iz zdravog
„severnog tela“. Prvi internacionalni kongres eugenike održan je u Londonu 1912. godine, no, kao što
rekosmo, eugenika nikad nije uspela da se u potpunosti ukoreni u Engleskoj. Prvi ozbiljan prodor ove
pseudonauke u Evropi se dešava u skandinavskim zemljama, a najvećeg maha je uzela u Hitlerovoj
Nemačkoj. Dva američka eugenetska naučnika, Madison Grant i Glejd Vitni, sastala su se 1930. godine da
razmene pisma jednog nemačkog poklonika koji je Grantovu knjigu u svom pismu nazvao „svojom
Biblijom“. Beše to Adolf Hitler.

Užasni genocid koji je počinila nacistička Nemačka je svima opštepoznat, no mnogobrojni medicinski
eksperimenti vršeni na logorašima su i dan-danas manje poznati, kao i činjenica da mnoga medicinska
dostignuća savremenog Zapada vuku korene iz tih eksperimenata. Mnogi pronalasci su bivali
dokumentovani u nemačkim medicinskim novinama, ali su izlazili i u američkim. Teme su se bavile
raznim bolestima, od reumatizma, preko srčanih problema, tuberkuloze, očnih bolesti, bolesti
gastrointestinalnog sistema, do moždanih funkcija… Nakon rata mnogi nacistički naučnici su emigrirali u
Ameriku gde su dobili imunitet u zamenu za svoje pronalaske. Mnoge ugledne institucije na Zapadu i
danas čuvaju uzorke uzete logorašima za istraživanja. Tako je 1989. godine Institut Maks Plank priznao
da u ima svojoj kolekciji trideset uzoraka tkiva za moždana istraživanja, a 1997. godine grupa istraživača
je otkrila da Bečki univerzitet za neurologiju i dalje ima četiri stotine moždanih tkiva žrtvi. U brojnim
drugim institucijama koje su bile pod nacističkom Nemačkom za vreme rata došlo je do sličnih otkrića.
Ovakva eksperimentisanja su vršili i Amerikanci i na samom kraju Drugog svetskog rata, kao što je bio
slučaj sa namernom zarazom Gvatemalaca gonorejom i sifilisom 1945. godine. Hilari Klinton je uputila
2010. godine izvinjenje zbog učešća američke vlade u ovim eksperimentima.

Nakon rata i suđenja u Nirnbergu, termin eugenika se masovno napušta u zapadnim naučnim
krugovima. On biva zamenjen terminom genetika i genetska istraživanja. Ta savremena istraživanja teže
poboljšanju ljudske egzistencije bez obzira na rasnu i drugu pripadnost, zasniva se na individualnom
izboru i, po svemu sudeći, obeležava potpuni razvod od eugenike. No, da li su eugenetska stremljenja
danas zaista napuštena? Mnoga zbivanja širom sveta govore o tome da nažalost nisu.

Pre svega, možemo konstatovati da je istim grupacijama ljudi onemogućena sloboda kretanja. Izgovori
za takvu politiku i zakone danas su naravno znatno različiti od eugenetskih, ali rezultat je ipak isti. Iz
kolonijalnih prešli smo u neokolonijalne odnose. Zapadne zemlje s jedne strane drže geostrateške
pozicije i crpu prirodne i druge resurse tzv. nerazvijenih zemalja, koje zbog njihove pljačke i ne mogu da
se razviju, a sa druge strane onemogućavaju stanovništvo tih zemalja da dođe po svoje na Zapad. Zatim,
konstatujemo da se širom sveta (osim na Zapadu) dešavaju čudne medicinske „greške“, kao što je skoro
bio slučaj sa vakcinama za tetanus u Keniji, gde je petsto hiljada žena primilo vakcinu kontaminiranu
HCG hemikalijom koja uzrokuje spontane pobačaje. Tvrdnje da su te vakcine greškom kontaminirane su
apsurdne budući da ta hemikalija apsolutno nema šta da traži blizu proizvodnje vakcina ukoliko se ne želi
postići efekat sterilizacije. Činjenica da su vakcinisane samo žene koje su u plodnoj dobi, kao i učestalost
revakcinacija takođe govore o tome da ta kontaminacija nije slučajna. U SAD je 2013. godine u
kalifornijskom zatvoru sterilisano 150 žena zato što su recidivisti. Ovakve vesti su dakle i dalje aktuelne i,
da ironija bude veća, u Izraelu se danas vrši nasilna sterilizacija afričkih imigranata, što izraelske vlasti ne
negiraju.

Možemo zaključiti da se eugenika kao takva više ne pominje, ali daleko da je njena praksa u potpunosti
zamrla. Većina današnjih levičara svodi nejednake odnose među ljudima na klasne razlike. One dakako
postoje i, kao što smo mogli videti, takođe su meta interesovanja eugenike. Videli smo da je tu
lumpenproletarijat među prvima na udaru, ali ne i prvi. U modernom svetu rasizam je još uvek i te kako
prisutan i ima vrlo bitnu ulogu u odluci o tome ko će imati neprikosnoveno pravo na život, a ko ne. Borba
za bolji svet nije samo borba protiv klasnih razlika, nego i borba protiv rasizma.

The supporters of the eugenics movement were primarily “progressives, intellectuals, and professionals”
who strongly believed in both Darwinian Evolution and the power of modern science to reshape society
for the better (Cohen 71). Without getting into all the intricacies of genetic engineering, one vital
distinction is whether one is making this choice for oneself or whether someone else—such as the
government—is imposing it on you. To consider a map of the U.S. in 1913, the twelve states that had
passed eugenic sterilization laws were an interesting collection of states: Indiana, Washington,
California, Connecticut, Nevada, Iowa, New Jersey, New York, North Dakota, Michigan, Kansas, and
Wisconsin (70). So-called “defective” traits that were potential targets for compulsory sterilization were
“epilepsy, criminality, alcoholism, or dependency”—another word for poverty.” Their greatest target
was the purportedly ‘feebleminded’” (6). Some of those state laws began to be struck down on “equal
protection” or “due process” grounds, which is one reason the Supreme Court’s 1927 decision of Buck v.
Bell was so tragic; it reversed those trends (100, 121).

From his elite Boston Brahim perspective, Oliver Wendell Holmes, Jr. looked down on Carrie Buck, her
mother, and her daughter, and judged them with the infamous sentence that, “Three generations of
imbeciles are enough.” The truth is that Carrie Buck’s family, on her father’s side, had owned both
property and people who were enslaved before the Civil War, but their family had been on a downward
economic trajectory since the war’s end (19-20).

The story Carrie’s foster parents told about her is that she became pregnant at seventeen because her
alleged feeblemindedness led to loose morals (16). Carrie’s side of the story, which she was never given
the chance to tell in court, was that her foster mother’s nephew forced himself on her. By
institutionalizing Carrie, it seems that the family sought to protect their nephew’s crime from being
discovered (24). Both Carrie and her mother before her were deemed to be feebleminded by the Binet-
Simon test, which it turns out was never intended for such a use (30, 34). Carrie’s daughter Vivian was
even more absurdly evaluated to be feebleminded at only six months of age (95).

The truth is that Carrie did well academically and made it to the sixth grade before her foster parents
forced her to quit, so that she could help more around the house (196-197). And although her daughter
Vivian died tragically from a stomach infection following the measles at age eight, it turns out that
Vivian’s school records show her to have been a “quite average student” and “perfectly normal” (290-
291). Carrie herself died in 1983 at age 76, but many letters that she wrote still exist. They are “Neatly
written and well composed.” She read the newspaper daily and enjoyed crossword puzzles (297-298). If
Carrie Buck was “guilty” of anything it of being female in a sexist society, poor in a classist society, and
trusting of “experts” in a system that was patriarchal, arrogant, and elitist (96).

By 1931, four years after Buck v. Bell, “twenty-eight of our nation’s forty-eight states had laws
authorizing eugenic sterilization” (300). It was not until two years later in 1933 that Nazi Germany
passed its Law for the Prevention of Hereditary Diseased Offspring which would be enforced by the
Hereditary Health Courts. Nor did the trend stop with the U.S. and Germany: “Denmark enacted…forced
sterilization of ‘mental defectives’ in 1934. Sweden and Norway also enacted sterilization laws in 1934,
followed by Finland in 1935, Estonia in 1936, and Iceland in 1938” (302). Seemingly, it took the extremes
of Naziism and the Holocaust to taint eugenics as unethical (Rosen 181).
That being said, Buck v. Bell has never been overturned (Cohen 217). And it is more than one of those
archaic laws that remains on the books without negative impact:

In 2001, Margaret Vaughn, a young woman who had been labeled mildly mentally retarded, sued
Columbia County, Missouri, for trying to force her to be sterilized. In Vaughn v. Ruoff, the U.S. Court of
Appeals for the Eighth Circuit explained that ‘involuntary sterilization is not always unconstitutional…..’
As an authority…[they] cited Buck v. Bell. (318)

More recently, the news broke in 2013 that as recently as 2010, some officials in California had been
coercing female prisons to get sterilizations.

In 2014, a former state senator in Arizona “was forced to resign” the vice-chairmanship of his political
party “after he publicly called for the sterilization of women on public assistance.”

In 2015, news broke that, “Nashville prosecutors were making sterilization part of plea negotiations with
female defendants” (Cohen 320).

And in 2016, echoes of eugenic arguments have been strongly present in debates around immigration
and health care.

These issues are still with us, and will be even more so in coming decades as the science of genetic
engineering continues to advance (Rosen 187).

With twenty-first century bioethics, there are legitimately messy and complex ethical quandaries. But
eugenics has often been based on pseudoscience. Even before Buck v. Bell, geneticists had started to
speak out (Cohen 252-253). During human reproduction, “genes combine and are expressed in complex
ways.” And “intelligence, indolence, dependency, and other human qualities are not ‘unit characters’—
traits passed on in a single gene from parent to child.” Said more simply, it is neither true that “brilliant
parents produce brilliant children” or that “criminals produce criminals.” Rather, both genetics and
reality are more complicated than that. In particular, eugenicists almost always failed to account for
“demoralizing social conditions”—the ways that poverty, lack of access to education and health care are
more much likely to cause negative social outcomes than genetics (Cohen 51-52).

In my tradition of Unitarian Universalism, our Fifth Source includes “guidance of reason and the results
of science.” And we do seek to balance the wisdom of the world’s religious with the insights of modern
science. But an equally important factor is the UU First Principle, “The inherent worth and dignity of
every person”—which comes from the preamble to the U.N.’s Universal Declaration of Human Rights,
passed in the wake of World War II, when we witnessed some of the worst of what we humans can do
to one another.
image: http://wp.production.patheos.com/blogs/carlgregg/files/2017/03/Illiberal-199x300.jpg

IlliberalUnitarian Universalism is a liberal religion, from the Latin root liber, meaning “free.” And at the
heart of classical liberalism is the equal right of every individual to choose how to think and how to act.
And although there is the classic caveat that, “My right to swing my fist ends when it hits your nose,”
involuntary sterilization is a serious invasion of an individual’s privacy and liberty. Such an act is a strong
step toward totalitarianism, in which the state claims the right of total control over an individual’s body
(Cohen 274). As detailed in Illiberal Reformers: Race, Eugenics, and American Economics in the
Progressive Era by Thomas Leonard (Princeton University Press 2016), the challenge of eugenics in the
early twentieth century is that it was progressive reformers, who perceived themselves as acting for the
best interests of society, who instead acted illiberally in the name of “efficiency,” “expertise,” and
“science” (Leonard 190).

Many of these illiberal progressives saw themselves as following in the footsteps of Charles Darwin’s
evolutionary biology. But a close reading of Darwin shows otherwise. In Chapter 5 of The Descent of
Man, Darwin shows that he was well aware of the implications of his theory of natural selection for what
later came to be called eugenics. He confesses that he can understand the temptation, but he cautions
his readers that we cannot:

check our sympathy, even at the urging of hard reason, without deterioration in the noblest part of our
nature. The surgeon may harden himself whilst performing an operation, for he knows that he is acting
for the good of his patient; but if we were intentionally to neglect the weak and helpless, it could only
be for a contingent benefit, with an overwhelming present evil. (Cohen 48, 323)

Read more at http://www.patheos.com/blogs/carlgregg/2017/03/eugenics-wrong-still-matters-


today/#lIxKDr8gJ41WMX5x.99