You are on page 1of 3

Antonio Téllez Solà: ο άνθρωπος που µας δίδαξε ότι

υπήρξαν κάποιοι που δεν παραιτήθηκαν

Ο Antonio Téllez, ήταν ένας από τους κορυφαίους συντελεστές της νεότερης γενιάς
που προσχώρησαν στο ισπανικό Ελευθεριακό Κίνηµα. Πέθανε στο Perpignan,
γαλλική µεθοριακή πόλη, στην οποία είχε εγκατασταθεί κατά τη διάρκεια της
αναγκαστικής του εξορίας στη Γαλλία, µια πόλη οι άνθρωποι της οποίας ξέρουν τόσα
πολλά για απόπειρες διαφόρων αναρχικών σχηµάτων για την ανατροπή του
Φράνκο.

Μαζί µε ανθρώπους όπως ο Octavio Alberola, ο Eduardo Pons Prades και άλλους, ο
Antonio Téllez ανήκε σε µια φουρνιά ελευθεριακών αγωνιστών που µας δίδαξαν µε
πρακτικό τρόπο καθώς και διαµέσου των ερευνών τους ότι υπήρξαν µερικοί
άνθρωποι οι οποίοι αρνήθηκαν να παραδοθούν. Και αυτό έγινε κυρίως, σε µεγάλο
βαθµό, µε τις προσπάθειες και τις απόπειρές τους να αντισταθούν στη δικτατορία,
έτσι που µπορούµε σήµερα να µιλάµε µε κάποια σιγουριά για την ανάκτηση της
ιστορικής µνήµης. Μας έδειξαν το δρόµο.

Ο Antonio Tellez Solá γεννήθηκε στην Ταραγκόνα στις 18 Γενάρη 1921 και ήταν
µόλις 16 ετών όταν αφιερώθηκε στον αγώνα κατά του φασισµού. Έχοντας
στρατολογηθεί στο Δηµοκρατικό Στρατό, συµµετείχε σε µάχες και άλλες
δραστηριότητες σε διάφορα µέτωπα µέχρι τον Φεβρουάριο του 1939, όταν, µε
χιλιάδες άλλους αντιφρανκιστές αγωνιστές αναγκάστηκε να περάσει τα σύνορα στη
Γαλλία.

Στην ηλικία των 18, µε το νεανικό του σθένος µπολιασµένο µε παραδειγµατικές


προσπάθειες και ανιδιοτέλεια που είχε δει στο πεδίο της µάχης, υπέµεινε την άθλια
πολιτική των γαλλικών Αρχών σε βάρος των ηττηµένων, µεταφερόµενος σε ένα από
τα πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης που δηµιουργήθηκαν για να "καλωσορίσουν"
ανθρώπους που είχαν αντισταθεί στο ναζί-φασισµό επί τρία χρόνια.

Στο γαλλικό έδαφος, και µε την επικείµενη έλευση των συµµαχικών δυνάµεων, ο
ίδιος, όπως και άλλα ηγετικά στελέχη του ελευθεριακού κινήµατος, όπως ο Cipriano
Mera ή Juanel, προσχώρησε στην αντίσταση και βοήθησε στην απελευθέρωση της
πόλης της Ροντέζ.

Τον Οκτώβριο του 1944, µε την ήττα του γερµανικού στρατού στη Ρωσική
εκστρατεία, ο Tellez πήρε µέρος σε εισβολή ανταρτών στην Ισπανία µέσω της
κοιλάδας Aran, σε µία από τις πρώτες ενέργειες της γαλλικής αντίστασης στο
καθεστώς Φράνκο. Υπήρξε από τότε ο οδηγός πολλών ενεργειών στο εσωτερικό της
Ισπανίας.

Μετά την ανοιχτή υποστήριξη των «δυτικών δηµοκρατιών» στο καθεστώς Φράνκο,
µε την οποία έπεσε πέπλο σιωπής πάνω από τη συνεργασία µε το ναζιστικό
καθεστώς, ο Antonio Tellez -ο Ηρόδοτος της ισπανικής αντίστασης- αφιέρωσε το
χρόνο του στις προσπάθειες διάσωσης από τη στείρα λήθη των ζωών και των
αγώνων όλων εκείνων που, αν και όλοι τους έχουν χάσει τη ζωή τους, ποτέ δεν
ηττήθηκαν ή εγκατέλειψαν τον αγώνα.

Έτσι, ακόµη και αν ο ίδιος για να βιοποριστεί εργαζόταν για το Γαλλικό Πρακτορείο
Ειδήσεων (Agence France Presse), ήδη από το 1954 άρχισε να γράφει τις ιστορίες
του -που σύντοµα έγιναν διάσηµες- για το αντάρτικο πόλης και τα κατορθώµατα
φίλων του όπως οι Quico Sabaté, Facérias ή Ponzán, εκτός από την ενθάρρυνση, τη
συνδροµή και τη χρηµατοδότηση κάθε δράσης που είχε στόχο να εκθέσει και να
αποδοµήσει το εγκληµατικό καθεστώς του Φράνκο.

Οι αρχικές του προσπάθειες υποστηρίχθηκαν εκδοτικά και κατά πολύτιµο τρόπο από
τις εκδόσεις Ruedo Ibérico, υπεύθυνος των οποίων ήταν ο Jose Martinez, παλιός
σύντροφος του Antonio από την Ελευθεριακή Νεολαία, που έδινε όµως
προτεραιότητα σε πιο φιλοµαρξιστικές επιλογές. Ωστόσο, το 1973 οι Ruedo Ibérico
εξέδωσαν το βιβλίο του Antonio Tellez “Το Αντάρτικο πόλης: 1 Facerias”,
ακολουθούµενο -αν και από διαφορετικές εκδόσεις- από τα έργα “Sabate: Guerrilla
Urbana en España (1945-1960)” (το οποίο έχει µεταφραστεί από τον Γιάννη Μακρή
και κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τη Διεθνή Βιβλιοθήκη το 1978), “La red de
evasión del grupo Ponzán: Anarquistas en la guerra secreta contra el franquismo y
el nazismo (1936-1944)”, “Historia de un atentado aéreo contra el general Franco;
Apuntes sobre Antonio García Lamolla y otros andares”, “El MIL y Puig Antich”.
Επίσης, πολλούς άλλους τίτλους στη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Μεγάλη Βρετανία, τη
Γερµανία και την Ιταλία, που αποτελούν τις πρώτες εκδόσεις µε καταθέσεις από
πρώτο χέρι για την αντίσταση κατά του Φράνκο.
Επιπλέον, ο ενθουσιασµός του Tellez και η πίστη του στις ελευθεριακές ιδέες τον
οδήγησαν σε άλλες συνεργασίες µε οµοϊδεάτες που οδήγησαν σε εκδόσεις όπως
Atalaya (έντυπο που ιδρύθηκε από τον ίδιο µαζί µε άλλους αναρχοσυνδικαλιστές
αγωνιστές), Ruta Soldaridad Obrera ή η πιο πρόσφατη Historia Libertaria
(Ελευθεριακή Ιστορία), στην οποία έφερε στο φως νέα αποδεικτικά στοιχεία για την
αναρχική αντίσταση στις Αστούριες.

Τα γραπτά και οι εκδόσεις του δείχνουν ότι είχε δύο βασικές "εµµονές": την
αποκατάσταση της ιστορικής καταγραφής όσον αφορά τα ιστορικά γεγονότα, και το
διάλογο σχετικά µε το εάν είναι νόµιµη η αυτοάµυνα ως σηµάδι ανθρώπινης
αξιοπρέπειας, όπως αντανακλάται στους προλόγους σε µερικά από τα βιβλία του.
Έτσι, στο έργο του για τον Sabate, αγκαλιάζει τα λόγια του Ερρίκο Μαλατέστα, όταν
ο δεύτερος υποστηρίζει ότι “βίαιος δεν είναι κάποιος που καταφεύγει στη χρήση
όπλων εναντίον του σφετεριστή της ζωής του, της ελευθερίας ή του ψωµιού του,
αλλά ο δολοφόνος είναι αυτός που αντιµετωπίζει τους άλλους µε την άθλια επιλογή
να δολοφονήσει ή να δοοφονηθεί”. Και όσον αφορά τη µνήµη ήταν, επίκαιρος από
τον Facérias, να γράψει -σύµφωνα µε τα λόγια του Eduardo de Guzmán, ότι οι
νικητές δεν είναι τέτοιοι µόνο λόγω της νίκης τους αλλά κυρίως επειδή είναι αυτοί
που γράφουν την ιστορία - "Αύριο θα γραφτεί η ιστορία από ειδικούς οι οποίοι δεν θα
έχουν καµία σχέση µε τα γεγονότα ή που θα κινηθούν από προσωπικό συµφέρον και
θα δώσουν στην κυκλοφορία την εµπαθή τους εκδοχή των όσων έγιναν καθώς και
τις υποτιµητικές τους ετυµηγορίες. Μιλάµε εδώ για πρωταγωνιστές που θα
εκδιωχθούν από τις ιστορίες που δεν έχουν ακόµα γραφτεί”.

Antonio Téllez Solà: αναρχικός, αντάρτης, ιστορικός. Γεννήθηκε στις 18 Γενάρη 1921
και πέθανε στις 27 Μάρτη 2005.

*Το κείµενο αυτό δηµοσιεύτηκε στην εφηµερίδα της CGT “Rojo y Negro” (“Κόκκινο και
Μαύρο”). Αγγλική µετάφραση: Paul Sharkey, που δηµοσιεύτηκε και εδώ: https://
www.katesharpleylibrary.net/wh71v3 Ελληνική µετάφραση: “Ούτε Θεός-Ούτε
Αφέντης”.