You are on page 1of 26

Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Ασπρόμαυρες
Αλήθειες
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Θαλασσινά ταξίδια

Όταν χαράζει η πρώτη ηλιαχτίδα


παίρνει ο θάνατος ζωή
Μέσ’ του μυαλού την ναυαρχίδα
έχει φωλιάσει , κατοικεί

Πλοίο είναι το μυαλό


και η πραγματικότις θαλασσοταραχή
Δωσ’ μου να πιώ λίγο νερό
εκείνο που αναβλύζει απ’ την αιώνια πηγή

Σε πάει σε μέρη μακρινά


Σου δίνει χρόνο να ετοιμαστείς
Έλα! Το ταξίδι ξεκινά
Πρέπει να επιβιβαστείς

Και όταν πέπλο σκοτεινό


πέφτει και βραδιάζει
Γεμάτο, βαρύ, χαρούμενο και γιορτινό
έρχεται και κοπιάζει
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Και όταν η μοίρα αποφασίσει


πως έφτασε ο κόμπος στο χτένι
και τίποτα πια δεν μένει
Η ανθρωπιά το στίγμα της θα αφήσει...
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Ένας κρυμμένος κόσμος


Χαρούμενη μάσκα σήμερα ο κόσμος έχει βάλει
και η φύσις όμορφη και φωτεινή ανθεί
Εδώ θα ζούσα αύριο αν είχα μια άλλη
ζωή, άσχημη και αποκρουστική όπως αυτή

Τα βουνά σήμερα δυνατά λαλούν


και ο αέρας κόκκινο πανί φορεί
Νεκρά σώματα παιδιών έναν αρχέγονο καλούν
φιλόσοφο, που έζησε για πάντα και «τὰ πάντα ῥεῖ»

Η άνοιξη είναι κρυμμένη


γιατί στις καρδιές μας το φθινόπωρο κατοικεί
Όμως κάτι θείο επιμένει
αγωνιά, παλεύει και μας χρίζει νικητή
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Δόν Κιχώτης

Ψηλός, λεπτός, ξερακιανός με χάρτινη περικεφαλαία


Αρματώθηκε με πίστη και περηφάνια τον Ροσινάντι
Ξεκινά για ιπποτικό ταξίδι, τι ωραία
Προσπαθεί να φέρει στον κόσμο την αγάπη

Το κοντάρι του ορθά τεντωμένο έναντι μάγων και Κυκλώπων


Στο πλευρό πάντα ο Σάντσο διοικητής και ιπποκόμος
Δεν θα μας σταματήσει αφέντη μου του άδικου ο νόμος
Παρά μόνο η απάθεια κι χλεύη των ανθρώπων

Σάντσο μην φοβάσαι και περιλούζεσαι με ύβρεις


Κάτι θα μείνει από τον τελευταίο μας αιώνα
Άθλιε κόσμε τι μυστικά που κρύβεις
Αλώβητος θα μείνεις μέσα από τον αγώνα

Κι αν στον δρόμο περάσεις την μισή ζωή σου


Παλεύοντας για αλλαγή πιο λεύτερη και νέα
Πρόσεχε, στο μυαλό είναι ο στόχος, θυμήσου
Θα σε σώζει η αγάπη για την δική σου Δουλζινέα
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Φτερωτός Άγγελος

Στο διάστημα η φαντασία ταξιδεύει


εμπόδια δεν αναγνωρίζει πουθενά
Σαν τον γεροδάσκαλο με αγάπη μας παιδεύει
όταν τα βλέφαρα κλείνουν ξανά και ξανά

Σε τόπους μακρινούς σε θάλασσα και σε στεριά


κρατάει την μνήμη ζωντανή και τις ανησυχίες
και όταν μαθαίνει των πραγμάτων τις ουσίες
Σβήνει σταδιακά όπως η φλόγα από τα κεριά
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Θέλω
Θέλω από την φύση να ληστέψω λίγο χρώμα
τώρα που φλερτάρει η ζωή με την γλύκα του θανάτου
Και σου λέω θα σ’αγαπώ ακόμα
ακόμα κι όταν θα ‘χω βρεί την πηγή του αδυνάτου

Η ζωή είναι μια πανέμορφη οπτασία


που σαν παιδάκι παίζει με την γλύκα του αέρα
Φύσα άνεμε να μάθουμε την θεία ουσία
Φύσα δυνατά θεέ, να πάμε παραπέρα

Θέλω να δανειστώ από τα ζώα λίγη χαρά


να κατοικώ μαζί τους στα κτήματα των μόνων
ελπίδων, που φυτρώνουνε κρυφά και φανερά
και δεν πεθαίνουνε ποτέ στο πέρασμα αιώνων
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Έτος Καζαντζάκη - 2017

Συνοδοιπόρος έγινα χωρίς προορισμό


πάω όπου με βγάλει το ρυάκι
Γιατί σταυρώνουμε κάθε μέρα το Χριστό
φώτισέ μας Νίκο Καζαντζάκη

Οι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα


τον κόσμο να αλλάξουν
Μα προτιμούν με πραότητα
να κάθονται, την ζωή να περιφράξουν

Μίλησε μας για την ράτσα


Μίλησε για τον Θεό
Πες μας για εκείνη την πιάτσα
που τα παιδιά δεν έχουν νερό

Έστω και αν πεθάνει


κάποιο παιδί από ασιτία
Έχουμε αποτύχει οικτρά
τι να σου πει κι η ιστορία
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Πες μας ρε συνοδοιπόρε για το έτος προς τιμήν σου


εκδηλώσεις, ζωγραφιές, κείμενα από τα σχολεία
πρόθυμοι καθηγητές να μοιράσουν ψεύτικα βραβεία
Για πες μας τελικά πώς ήταν η ζωή σου;

Τι να σου πω
για το έτος Καζαντζάκη
Πόλεμοι γίνονται συνέχεια,
δεν σταμάτησαν λιγάκι

Τις καρδιές των πολιτών


ο φανατισμός μαραίνει
Αργά και βασανιστικά
καθώς η προσφυγιά πεθαίνει

Άνθρωποι κοιμούνται και ξυπνούν


βαθιά σε μια πλάνη
Προεστοί που ευνοούν
δολοφόνους με κράνη
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Για αυτό ευελπιστώ


να μην διαβαστώ
και να μή ακουστώ
με θυσιάζουν στο βωμό του χρήματος
όπως τον Χριστό
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Του Πολέμου τα Παιδιά

Σήμανε ουρανέ το τέλος του πολέμου


Κλάψε για τους νεκρούς καλοκαίρι να μυρίσει
Μάνα που πας, δεν σ’ αφήνω γιέ μου
Ο θάνατος μπρος στην σφαγή έχει λυγίσει

Γιατί να βρίσκεστε εκεί


Αγκαλιά πάνω στο χώμα
Στην πέτρινή σας φυλακή
Και να πεθαίνετε ακόμα;;

Τα χάρτινα ματάκια σας


Που η βροχή τα λιώνει
Μου λένε όταν με κοιτούν
Η σιωπή σου με σκοτώνει
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Ταξιδεύοντας

Έφυγες ρε σύντροφε
και περνούμα φίνα
Έφυγες ρε σύντροφε
και πήγες στην Αθήνα

Και μού λεγες η λευτεριά


θέλει ζωή κι τόλμη
Μα έφυγες ρε μακριά
και πήγες στην Στοκχόλμη

Θα ‘ρθεις μου πες σύντομα


να αλλάξουμε τον κόσμο
Σε περιμένω όπως παλιά
παρέα με έναν δύοσμο

Το μέλλον να σχεδιάσουμε
να δούμε πώς θα είναι
Να πιούμε και να γιορτάσουμε
ένα σου ζητώ μείνε
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Α ρε σύντροφε θες να φύγεις


και έχω απορία
Ά ρε σύντροφε έφυγες
και πήγες στην Αγγλία
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Αποκατάσταση
(Ωδή στην Κ.)

Άσπρο είναι το χρώμα του χαρτιού


όταν δεν είναι ζωντανό
χωρίς λέξεις

Άσπρο είν’ το χρώμα του παιδιού


που κείτεται νεκρό
απο των μεγάλων τις διενέξεις

Άσπρο είναι το χρώμα της ηρωίνης


που μπαίνει βίαια στο σώμα
καθώς ωθείτε προς τα έξω ο αγκώνας

Άσπρο είν’ το χρώμα της Σελήνης


όταν το αίμα χύνεται από το πτώμα
και το μυαλό παγώνει στο κοίταγμα της βελόνας

Άσπρα είναι τα γηρατειά


που τον θάνατο
καλωσορίζουν
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Άσπρα είναι τα χαρτιά


που μας πασάρουν
για να μας ξεπουλήσουν

Άσπρη είναι η αρρώστια


που τρώει την σάρκα
και το μυαλό του λάβρου

Νά λοιπόν μια μπαλάντα


λυπητερή για την αποκατάσταση
του μαύρου
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Ο Καλός Στρατιώτης

Ο Φίλιππος έγινε στρατιώτης


Φορώντας το χακί κοιμάται με όνειρα στο προσκεφάλι
Θέλω να σωθεί η ανθρωπότις, έλεγε,
Αφήστε με σπίτι μου να πάω πάλι

Ένας χρόνος, ένας μήνας και ο Φίλιππος στρατιώτης


Τώρα μαθαίνει το εμβατήριο μπρος – πίσω
Τα χρόνια πώς περάσανε της νιότης
Αφήστε με στον τόπο μου να γυρίσω

Ο Φίλιππος πέθανε στρατιώτης


Βρέθηκε κρεμασμένος στο δωμάτιό του
Ήταν ένας τίμιος πατριώτης
Και η πατρίδα τον πήγε, επιτέλους στο χωριό του
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Άουσβιτς

Ξένε καλωσήρθες στο μεγαλόπρεπο μουσείο


Γεμάτο φούρνους, σπίτια, κρεματόρια
Δεν είναι κάποιο αρχαίο μαυσωλείο
Ο αριθμός των νεκρών ξεπερνά του μυαλού τα όρια

Χαίρε, ώ Χαίρε, μέγα Μουσείο


Που αιώνιες οι ψυχές σε εσέ μένουν
Χαίρε, ώ Χαίρε μέγα κρατητήριο
Που οι νεκροί δικαιοσύνη περιμένουν

Σύ που θυμίζεις του ανθρώπου την δουλεία


Την μυρωδιά του αδυνάτου
Συ που θυμίζεις την σφαγή στην Πολωνία
Την νεκρική σιγή θανάτου

Σκελετωμένοι άνθρωποι με πράσινο από την πείνα μάτι


Πεθαίνουν κάθε μέρα από το πρωί
Συσσωρευμένα, άψυχα σώματα αναζητούν κάτι
Ώστε να απαντηθεί επιτέλους το γιατί
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Αριθμοί πάνω στην καμένη σάρκα και ψυχή


Αντιπροσωπεύουν τον προορισμό μας, όπου
Μια αρχέγονη κατάρα από τα βάθη της γης ηχεί
Και τραγουδά τον πόνο των πραγμάτων και του ανθρώπου
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Αναμνήσεις
Φώς στο τούνελ, ήλιος στην βροχή
σαπισμένα φύλλα στο χώμα
κάτι θυμίζει μια ξεχασμένη ενοχή
τόσο δειλό που είναι το στόμα

Εν τάφου ζωή και εν ζωή θανάτου


ξεπεσμένη πορεύεται η ψυχή μες τη βροχή
αναζητά το περιβόλι του αδυνάτου
που η σκέψη δημιουργεί

Αφουγκράζεται την σιωπή


ξεδιψάει από την πηγή της μνημοσύνης
το δάκρυ στάζει από του ματιού την τρομερη οπή
ή μήπως από την οργή της δικαιοσύνης ;
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Έι Εσύ!
Άκου ανθρωπάκο
Τις φωνές των παιδιών που πεθαίνουν
Άκου ανθρωπάκο
Τις κραυγές του πολέμου που μένουν

Δες ανθρωπάκο
Στα χέρια το όπλο πως πιάνεται
Δες ανθρωπάκο
Η ελπίδα στα μάτια πως χάνεται

Μίλα ανθρωπάκο
Πριν σκίσει το αύριο το βέλος
Μίλα ανθρωπάκο
Να έρθει του πολέμου το τέλος

Θυμήσου ανθρωπάκο
Στη ειρήνη τις λύπες και χαρές
Θυμήσου ανθρωπάκο
Μίλα, Άκου, Δες
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Στιγμιαία Συνεύρεση
Συναισθημάτων
Βιβλία, γέλια, χαρά κι ανησυχία
Παίζουν με το μυαλό και τα μάτια
Άκρα του τάφου ησυχία
Ακούγεται, καθώς
σπάνε στο νιπτήρα τα πιάτα

Θόρυβος, μουσική, κλάματα και σιγουριά


Κατακλύζουν το μυαλό και τα μάτια
Ένας μεγάλος αναστεναγμός
Βγαίνει από τα παιδιά, καθώς
βλέπουν την μάνα με δακρυσμένα μάτια

Αρρώστια, αίμα, μελάνι κι ανησυχία


Στροβιλίζουν το μυαλό και τα μάτια
Δάκρυα ποτίζουν
Τα μάγουλα καθώς
η καρδιά γίνεται κομμάτια
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Δάκρυα, νέκρα, παγωνιά και χώμα


Απελπίζουν το μυαλό και τα μάτια
Σύννεφα ποτίζουν την γή
Τώρα που πορεύεται η ζωή πρός
του θανάτου τα μονοπάτια
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Κόκκινη Φύσις
Κόκκινα τριαντάφυλλα παίζουν μεταξύ τους
Χορεύοντας στον ήχο του αέρα
Κόκκινα τριαντάφυλλα θέλουν να μου πούνε
Ότι θα γίνει κόκκινη κι μέρα

Ακούνε τον χτύπο της καρδιάς μου


Καθώς λούζονται με τον ήλιο
Ήλιε θέλω να σε διώξω
Να μην κάψεις τα τριαντάφυλλά μου

Κόκκινα τριαντάφυλλα τα μάτια της ντυμένα


Βουρκώνουν καθως σκίζονται τα φύλλα
Κόκκινα τριαντάφυλλα , να σου δώσω ένα
Μίλα μου, μόνο, μίλα

Σκέψεις του Παραδείσου


Ηχούνε την θύρα
Μοίρα, συ που άρχεις
Τον Άνθρωπο συλλογίσου
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Κόκκινα τριαντάφυλλα αίματοβαμμένα


Άνθρωποι από πορσελάνη γίνανε φίλοι
Κόκκινα τριαντάφυλλα, τα φύλλα τους σπασμένα
Καθώς σβήνει βάναυσα το δείλι

Σύμβολα σβησμένα
Απ’ αγάπη και από μίσος
Ένα, γίνανε με μένα
Για να τα μάθω ίσως
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Η Λύτρωση
Ακριβοπληρωμένοι ηθοποιοί που κλέβουν την παράσταση
Σε κάνουν να αναρωτιέσαι μεσ’ τον κάματο
ο Θάνατος μονόδρομος προς την ανάσταση
ή η Ανάσταση προς τον θάνατο

Γιατί να αναστηθείς ξανά


Αυτοί που πίστη σου δείχνουνε μεγάλη
Η ισότις κι αδελφοσύνη όνειρα καινά
Πριν γεννηθείς θα σε σταυρώσουνε και πάλι

Κουρασμένος από τα της ζωής ανομήματα


Κάποιος Πέτρος πάλι σε αρνήθη
Αφήνοντας θαλασσοδαρμένους σε χίλια κύμματα
Θάνατος, που ο Γολγοθάς φαντάζει παραμύθι

Η μυσταγωγία της ζωής να δείχνει επιμένει


Σε Ουρανό και Γη την θλίψη που πήρες
Και σαν μας δεις σου φωνάζουμε οι κολασμένοι
Ώ Σωτήρ σώσε μας απ’ τους σωτήρες
Στέφανος Μ&Σ Σταυριανός

Η αλλαγή
Έκπτωτος άγγελος η αγάπη και το φώς
Καταδικάζονται αιωνίως στην κόλαση της αβύσσου
Κάποιος σου λέει έκπτωτος Θεός
Και σύ παραιτήσου

Κόκκινο συναίσθημα στην γκριζόασπρη γαλήνη


Κάποια φλεγόμενη βάτο είδα
Που μες την βιβλική βροχή σβήνει
Σαν την τελευταία μας ελπίδα

Τραγέλαφοι των καταστάσεων και των στιγμών


Γίναμε με ματωμένα χέρια
Θάνατοι μικρών πνιγμών
Εγκλωβισμένα περιστέρια

Μαύρισε στον τοίχο ο κόκκινος μπερές


Μάτια κλεισμένα μ’ ανοιχτό το στόμα
Βγαίνουν οι λέξεις άθλιες και τρομερές
Ιστορώντας, τον προδομένο μας αγώνα