E- Koinonia Politon No 5

ΤΕΥΧΟΣ 5Ο

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2008

…η συµµετοχή των πολιτών στα κοινά είναι συνταγµατικά
κατοχυρωµένη και κοινωνικά επιβεβληµένη…

1

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Παρέµβαση
Του Περικλή Βασιλόπουλου……………………………………………………………………...………σελ. 4
Κύριο άρθρο
Του Χρήστου Φασλή…………………………………………..………………………………….………….σελ. 9
Έρευνα
Του Γιώργου Παντελάκη.................................................................σελ. 10
Info-point
σελ. 13
∆ιακήρυξη για τα δικαιώµατα του πολίτη στον ψηφιακό κόσµο
σελ. 14

Σκόρπιες σκέψεις Ελλήνων ιστολόγων επί παντός επιστητού… ………….…………..σελ.15

Ταυτότητα περιοδικού………………………………………………………………………….…….…..σελ.19

2

Το τεύχος αυτό του e-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ είναι αφιερωµένο στην
δηµόσια διαβούλευση και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.
Αποτελεί ζήτηµα αιχµής κυρίως για τα επόµενα χρόνια καθώς οι
νέες τεχνολογίες µπορούν να γίνουν το δεξί χέρι της διεύρυνσης
της ηλεκτρονικής δηµοκρατίας. Και αυτό µπορεί να επιτευχθεί
µόνο µε τον ταχύτατο εκσυγχρονισµό της ελληνικής δηµόσιας
διοίκησης µέσω της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και άλλων
προγραµµάτων όπως λ.χ. το πρόγραµµα ‘Σύζευξις’.
Κρίσιµο ρόλο σε όλα τα παραπάνω καλείται να παίξει η κοινωνία
των πολιτών…Οι ενεργοί πολίτες µπορούν να διεκδικήσουν τη
συµµετοχή τους µέσα από νέους θεσµούς όπως είναι το
‘Κοινοβούλιο των Πολιτών’ ή η ‘Τηλεόραση των Πολιτών’.
Το ζητούµενο αυτού του τεύχους είναι να διακριβωθούν τα
πλαίσια µέσα από τα οποία µπορούν να συµµετέχουν οι πολίτες
στα κοινά και στη διάχυση της δηµόσιας πληροφορίας. Αυτό το
τελευταίο µάλιστα αποτελεί συνταγµατικό κατοχυρωµένο
δικαίωµα όλων όπως αναλύεται παρακάτω..(σελ.)
Ο δηµόσιος χώρος είναι υπόθεση των πολιτών…Των ενεργών
πολιτών της επαγρύπνησης , της συµµετοχής και της
στοχευµένης δράσης.
Θέλω να ευχαριστήσω θερµά και από εδώ τον κ. Οδυσσέα Ράπτη
για την εποικοδοµητική συνάντηση που είχαµε και το αξιόλογο
υλικό που µου έδωσε σχετικά µε την εφαρµογή της ηλεκτρονικής
διακυβέρνησης στην πόλη των Τρικάλων.
Χρήστος Φασλής
Υπεύθυνος έκδοσης e- ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ

3

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Του Περικλή Βασιλόπουλου*
Ψηφιακή πανδαισία σε αναµονή
Η λειτουργία της ∆ιαδικτυακής Τηλεόρασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από
τον ιστοχώρο www.europarltv.europa.eu στα τέλη Σεπτεµβρίου είναι µία είδηση
µε πολλαπλό νόηµα και ξεχωριστή σηµασία για τους ευρωπαίους πολίτες.
Οποιοσδήποτε έχει σύνδεση µε το ∆ιαδίκτυο -και το 57% των ευρωπαίων
πολιτών έχουν- µπορεί πλέον να παρακολουθεί ζωντανά τις εργασίες του
Ευρωπαϊκού

Κοινοβουλίου,

να

έρθει

σε

επαφή

µε

µεµονωµένους

ευρωβουλευτές, να αναζητήσει οπτικό υλικό και όλα αυτά σε 20 γλώσσες. Οι
πιο σκεπτικοί θα πουν ότι δεν συνέβη τίποτα σπουδαίο γιατί και πάλι οι πολίτες
δεν µπορούν να παρέµβουν στο περιεχόµενο των εργασιών και ότι το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο µε ή χωρίς ∆ιαδικτυακή Τηλεόραση θα παραµείνει ένας απόµακρος
–ίσως ο λιγότερο απόµακρος- αλλά πάντως αποµακρυσµένος τόπος από τους
πολίτες. Θα εντοπίσουν επίσης το γεγονός ότι η ελληνική Βουλή όπως και η
Γαλλική Βουλή –και Γερουσία- που µεταδίδουν παρόµοιο τηλεοπτικό πρόγραµµα
διαµέσου Αναλογικής Τηλεόρασης γενικής λήψης δεν πέτυχαν ανατροπή της
σχετικής «αδιαφορίας» από το κοινό. Οι τηλεθεατές παραµένουν σε πολύ
χαµηλά επίπεδα χωρίς ευρύτερα ορατές θετικές επιπτώσεις. Το ευρώσκεπτικιστικό επιχείρηµα έχει κάποια βασιµότητα αλλά υποτιµά δύο κρυµµένες
διαστάσεις της είδησης. Πρώτον, η πρωτοβουλία αυτή ανοίγει τον δρόµο για
µελλοντική διαδραστική δυνατότητα εκ µέρους των ευρωπαίων πολιτών και των
ΜΚΟ και διαµέσου της τηλεοπτικής εικόνας που εξ’ ορισµού έχει πολλαπλάσια
4

δυνητική επιρροή από την επικοινωνία του κειµένου. ∆εύτερο, το κανάλι του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στοίχισε µόνον 4,5 εκατοµµύρια ευρώ. Έως τα τώρα
για

να

λειτουργήσεις

ένα

ελαφρώς

αξιοπρεπές

τηλεοπτικό

κανάλι

περιφερειακού και όχι εθνικού χαρακτήρα σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα
ήθελες από 5 έως 20 εκατοµµύρια ευρώ για την εκκίνηση και τα πρώτα δύο
χρόνια λειτουργίας. Για εθνικού χαρακτήρα τηλεοπτικό κανάλι από 20 έως 50
εκ.ευρώ κατ’ ελάχιστο. Σήµερα µπορεί κάποιος να ιδρύσει ∆ιαδικτυακό
τηλεοπτικό κανάλι µε 200-300 χιλιάδες ευρώ που σε συνδυασµό µε παραγωγή
περιεχοµένου από τους χρήστες/φίλους του καναλιού (user generated content)
µπορεί να επιτύχει χαµηλό κόστος λειτουργίας.
Για να είµαστε ακριβείς αυτή η δυνατότητα υπήρχε θεωρητικά εδώ και αρκετά
χρόνια και την είχε προσπαθήσει από το 2006 ο Αλ Γκορ µε το Current TV. Στην
Ευρώπη όµως ειδικά έλειπε µία ουσιαστική προϋπόθεση. Οι τηλεπικοινωνιακές
δοµές ευρείας ζώνης, η ευρυζωνικότητα που ακούµε τελευταία συνεχώς µε το
ADSL (που στην Ελλάδα δεν είναι ακριβώς ευρυζωνικότητα αλλά ας το
προσπεράσουµε). Υποδοµές που επιτρέπουν την λήψη και αποστολή περιεχοµένου
από διαύλους χωρητικότητας 20 έως 100 Mps (στην Ελλάδα έχουµε προς το παρόν
από 1 έως 8 Mps). Καλό λοιπόν το ∆ιαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι αλλά αν δεν
έχεις άνετες και φθηνές διόδους διανοµής του προς του χρήστες τι να το κάνεις;
Τώρα τα πράγµατα µόλις αρχίζουν να αλλάζουν και πίσω από αυτή την αλλαγή
βρίσκεται ένα από τα λίγα success stories της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδίως της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής µε άµεση επιρροή στην καθηµερινότητα των πολιτών.
Πρόκειται για την απελευθέρωση της αγοράς των τηλεπικοινωνιών που ξεκίνησε
από τα µέσα της δεκαετίας του 90’. Από το 2000 στα πλαίσια της Στρατηγικής της
Λισσαβόνας η ΕΕ αποφάσισε να επιταχύνει τις βραδυπορούσες εξελίξεις µε τους
παρακάτω τρόπους:
α) καθορίζοντας ένα νέο ενοποιηµένο πλαίσιο για όλες τις επιµέρους αγορές
(σταθερή

τηλεφωνία,

κινητή

τηλεφωνία,

ασύρµατα

∆ίκτυα,

Τεχνολογίες

Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ), δηλαδή το ∆ιαδίκτυο αλλά και την
ραδιοτηλεόραση. Είναι η αγορά ηλεκτρονικών υπηρεσιών που εκφράζει την

5

προϊούσα σύγκλιση των τεχνολογιών πληροφορίας. Ήταν µια έξυπνη και σωστή
κίνηση
β) εντάσσοντας την στρατηγική i2010 στον κεντρικό στόχο της Στρατηγικής της
Λισσαβόνας να γίνει η Ευρώπη η πιο ανταγωνιστική Κοινωνία της Γνώσης στον
πλανήτη
γ) ενδυναµώνοντας τις Ανεξάρτητες Ρυθµιστικές Αρχές (στην Ελλάδα η ΕΕΤΤ) µε
στόχο τον απογαλακτισµό τους από τα επιµέρους εθνικά κράτη που συνήθως
υποστήριζαν τα πρώην κρατικά τους µονοπώλια (βλέπε ΟΤΕ) παρότι είχαν
υπογράψει για την απελευθέρωση της αγοράς. Ιδρύθηκε επίσης Ευρωπαϊκός
Συντονιστικός Φορέας των εθνικών Ρυθµιστικών Αρχών
δ) µε Επίτροπο την δυναµική Βιβιάν Ρέντιγκ η ΕΕ ανέπτυξε µια ακτιβιστική πολιτική
-ιδίως µετά το 2005 και τα ΟΧΙ των δηµοψηφισµάτων- υπέρ των καταναλωτών και
κατά των επιχειρηµατικών ολιγοπωλίων που όµοιά της δεν έχει επιχειρηθεί σε
κανένα άλλο τοµέα. Το 2007 η Επιτροπή επέβαλλε στις εταιρίες κινητής
τηλεφωνίας πλαφόν για τις κλήσεις περιαγωγής σε διευρωπαϊκό επίπεδο ενώ
ετοιµάζεται να κάνει το ίδιο για τις διευρωπαϊκές αποστολές των γραπτών
µηνυµάτων SMS. Με δεδοµένο ότι ο µέσος Ευρωπαίος ξοδεύει κατά µέσο όρο 100150 ευρώ τον µήνα για κάθε µορφής ηλεκτρονικές και τηλεπικοινωνιακές
υπηρεσίες (τηλεφωνία σταθερή και κινητή, ∆ιαδίκτυο τηλεόραση) και η ανάπτυξη
ενός πραγµατικού ανταγωνισµού προς όφελος του καταναλωτή µπορεί να γίνει σε
πανευρωπαϊκό επίπεδο και όχι στις επιµέρους εθνικές αγορές η ευκαιρία για την
προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης «από τα κάτω» και κοντά στην
καθηµερινότητα παρουσιάζεται µεγάλη. Μια ευκαιρία που η Επίτροπος Ρέντιγκ
προσπάθησε να αξιοποιήσει προτείνοντας στην Ολοµέλεια του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου στα τέλη Σεπτεµβρίου 2008 την ενσωµάτωση των εθνικών
Ρυθµιστικών Αρχών σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό Ρυθµιστικό Όργανο (BEUC). ∆εν το
κατόρθωσε

βέβαια

προς

το

παρόν

εξαιτίας

της

αντίδρασης

πολλών

τηλεπικοινωνιακών εταιριών, ευρωβουλευτών και κυβερνήσεων αλλά ο δρόµος
έχει ανοίξει.
Για να καταλήξουµε εκεί από όπου ξεκινήσαµε δηλαδή στην κρυµµένη σηµασία της
∆ιαδικτυακής Τηλεόρασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ας προσπαθήσουµε µία

6

συνόψιση. Βρισκόµαστε στον προθάλαµο µιας ψηφιακής Πανδαισίας σε αναµονή
στην Ευρώπη. Η ΕΕ επιβεβαίωσε για µια ακόµη φορά τον στόχο να υπάρχει
πρόσβαση σε διευρυµένες ευρυζωνικές υπηρεσίες για όλους τους ευρωπαίους
πολίτες µέχρι το 2010. Στόχος άπιαστος αλλά σωστός. Όσο πιο πολύ τον
πλησιάσουµε, τόσο το καλύτερο. Γιατί; Γιατί οι νέες ψηφιακές υποδοµές των
ενοποιηµένων ηλεκτρονικών δικτύων ανοίγουν πρωτοφανείς δυνατότητες και στα
άτοµα και στους πολίτες και όχι µόνον στους µεγάλους ή µικρούς οργανισµούς του
δηµόσιου

ή

ιδιωτικού

διεκπεραίωση

πλείστων

τοµέα.

Μπορούν

όσων

να

εργασιών

επιταχύνουν
ανεβάζοντας

θεαµατικά
την

την

προσωπική

παραγωγικότητα µε την επίλυση προβληµάτων και την πύκνωση της επικοινωνίας.
Ενδυναµώνουν τον µεµονωµένο καταναλωτή απέναντι στις ολιγαρχικές τάσεις των
επιχειρήσεων στις «κλειστές» αγορές µειώνοντας την ασυµµετρία πληροφόρησης.
Μπορούν να ανατρέψουν τις γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και παγίδες
διαφθοράς στις συναλλαγές µε το ∆ηµόσιο και το κράτος. Τέλος αυξάνουν
λογαριθµικά την δυνατότητα «κοινωνικής δικτύωσης» (social media) και τις
εναλλακτικές

πηγές

ενηµέρωσης

ανοίγοντας

επίσης

τον

δρόµο

ατοµικής

παραγωγής πληροφορίας και περιεχοµένου (user generated content στο ∆ιαδίκτυο
αλλά

και

στη

τηλεόραση).

Όλα

τα

παραπάνω

είναι

δυνατότητες

όχι

πραγµατικότητες. ∆εν παράγονται αυτοµάτως από τις τεχνολογικές εξελίξεις. Εδώ
υπεισέρχεται ο παράγοντας ενεργός πολίτης, Κοινωνία Πολιτών και ΜΚΟ αλλά και
η υποστηρικτική δράση ενός πραγµατικά «συναισθηµατικά» έξυπνου στυλ
κυβέρνησης (emotional intelligent government) που υποκινεί αλλά δεν ελέγχει
καταπιεστικά τους πολίτες της. Το εάν οι νέες ψηφιακές υποδοµές και δίκτυα όπως
και η γενικευµένη χρήση νέων πολυχρηστικών συσκευών επικοινωνίας (κινητά
τηλέφωνα µε λειτουργία mobile TV, σύνδεση στο ∆ιαδίκτυο, φορητοί υπολογιστές
µε αντίστοιχες χρήσεις) θα καταστούν οι βασικοί ενδιάµεσοι καταλύτες για την
αναζωογόνηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών δεν εξαρτάται κυρίως από την
τεχνολογία αλλά από εµάς τους ίδιους. Εκτός των άλλων, γιατί εκτός των θετικών
«δυνατοτήτων» που παρέχουν οι νέες ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορικής και
Επικοινωνίας) ανοίγουν ταυτοχρόνως άλλες τόσες «αρνητικές» εκδοχές για τον
«εικονικό ψηφιακό κόσµο». Η µαζική απειλή για τα προσωπικά δεδοµένα από το

7

κράτος, τις πολυεθνικές αλλά και τους απατεώνες ή τους απλά περίεργους,

η

ανεξέλεγκτη βία αλλά και η παιδική πορνογραφία, η κατοχύρωση υπό όρους των
πνευµατικών δικαιωµάτων των άυλων ψηφιακών προϊόντων και υπηρεσιών είναι
µερικά µόνο από τα προβλήµατα. Αλλά τα προβλήµατα αυτά δεν επισκιάζουν τις
άπειρες δυνατότητες χειραφέτησης που ανοίγονται µπροστά µας και περιµένουν να
τις αξιοποιήσουµε ατοµικά και συλλογικά. Ιδίως το δεύτερο. Γενικά ζούµε σε µια
εποχή όπου γενικά το αίτηµα του εκδηµοκρατισµού της ∆ηµοκρατίας σε όλους τους
τοµείς

της

συλλογικής

και

ατοµικής

ζωής

µας

αναπτύσσεται

ραγδαία.

Εκδηµοκρατισµός και νέα πραγµατικότητα όχι µόνο των επίσηµων θεσµών αλλά και
των συµπεριφορών και νοοτροπιών που κινούνται παραδοσιακά στον ιδιωτικό
χώρο. Η ζήτηση εκ µέρους των σύγχρονων ανθρώπων για µια νέα δηµιουργική
ατοµικότητα, προσωποποιηµένες υπηρεσίες που τους ταιριάζουν,

επιτάχυνσης

των διαδικασιών και ανατροπή των εµποδίων που δυσκολεύουν την ποιότητα ζωής
µαζί µε ταυτόχρονη επιβράδυνση των τοµέων που απαιτούν δέσµευση και ποιότητα
αλλάζουν ριζικά το τοπίο των απαιτήσεων από το κράτος, τα πολιτικά κόµµατα, τις
ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά και από την Κοινωνία Πολιτών και τις ΜΚΟ. Εκτός
λοιπόν από τον προθάλαµο της ψηφιακής πανδαισίας βρισκόµαστε ίσως και στον
προθάλαµο µιας απείρως βαθύτερης ανατροπής ανθρωπολογικού χαρακτήρα.
Η εποχή του ατόµου-πολίτη µε διευρυµένη κοινωνική συνείδηση µόλις τώρα
αρχίζει. Και ένα από τα βασικά εργαλεία που έχουµε στην τσέπη και στην διάθεσή
µας για να ανοίξουµε δρόµο στο ασταθές και αβέβαιο µέλλον µας είναι ψηφιακής
τεχνολογίας. Το συνθετικό διακύβευµα που προκύπτει είναι κεφαλαιώδους
σηµασίας. Και ο ορίζοντας του ξετυλίγµατος αυτού του διακυβεύµατος δεν µπορεί
παρά να είναι τουλάχιστον πανευρωπαϊκός. Οποιαδήποτε µεµονωµένη χώρα της
Ένωσης -οσοδήποτε µεγάλη κι αν είναι- είναι υπερβολικά µικρή να το αντέξει ή να
το «χωρέσει». Αυτή είναι και η πραγµατική σηµασία µιας είδησης για το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο που πέρασε στα ψιλά των εφηµερίδων. God is in the details.

*Ο Περικλής Βασιλόπουλος είναι ∆ηµοσιογράφος και Α/δρος-∆ιευθυντής της Ένωσης
πολιτών για την Παρέµβαση.

8

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Του Χρήστου Φασλή*

Το ‘Όχι’ των Ιρλανδών στο δηµοψήφισµα σχετικά µε την
ευρωσυνθήκη καταδεικνύει σαφώς το ρόλο των ενεργών πολιτών
στην πολιτικοποίηση της Ε.Ε. , ενός εξ’ αρχής δύσκολου εγχειρήµατος
που ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και έχει ‘βαλτώσει’.
Η ελληνική πραγµατικότητα επί του θέµατος είναι ως συνήθως
ιδιαιτέρως αναµενόµενη και προβλέψιµη…Ο πρόεδρος της αξιωµατικής
αντιπολίτευσης επέµεινε στην διενέργεια δηµοψηφίσµατος για την
κύρωση της ευρωσυνθήκης (ορθώς κατά τη γνώµη µου), ωστόσο η
κυριότερη συνέπεια αυτής της στάσης του κ. Παπανδρέου ήταν η
άτυπη αλλά ουσιαστική διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού...Με
αποτέλεσµα αντί τα ΜΜΕ να ασχολούνται µε τη σκοπιµότητα ή όχι
διενέργειας δηµοψηφίσµατος για το µέλλον της Ευρώπης να
ασχολούνται µε τα εσωτερικά της αξιωµατικής αντιπολίτευσης…Η
κοινωνία όντας πιο µπροστά από την πολιτική ενδιαφέρεται για άλλα
δεδοµένα.. Η συµµετοχή των πολιτών στα κοινά αναδεικνύεται συν τω
χρονώ σε µείζον θέµα της τρέχουσας δεκαετίας. Μια από τις εκφάνσεις
αυτής της ολοένα και στενότερης συµµετοχής περά από τα ανερχόµενα
κοινωνικά κινήµατα πόλης είναι η συµµετοχή των πολιτών στην
νοµοπαραγωγική διαδικασία µέσα από το θεσµό της δηµόσιας
διαβούλευσης & η απλοποίηση της γραφειοκρατίας της δηµόσιας
διοίκησης µέσα από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.
Ιδιαίτερα πρωτοπόρος στην δηµιουργία υποδοµών που θα µπορούν να
υποστηρίξουν τη δηµόσια διαβούλευση και την ηλεκτρονική
διακυβέρνηση είναι ο ∆ήµος Τρικκαίων όντας η πρώτη ηλεκτρονική
πόλη της Ελλάδας. Με εφαρµογές που σχετίζονται µε την κοινωνική
πρόνοια και την υγεία ,το ηλεκτρονικό παρκάρισµα ,τη δηµόσια
ηλεκτρονική έκφραση παραπόνων µέσω του προγράµµατος
‘∆ηµοσθένης’ και τη δηµόσια διαβούλευση , τα Τρίκαλα προχωρούν
στο µέλλον διαµέσου των πολλά υποσχόµενων λεωφόρων της
τεχνολογίας και της πληροφορικής.
*O Χρήστος Φασλής είναι Ασκούµενος ∆ικηγόρος - µέλος της Ένωσης
πολιτών για την Παρέµβαση.

9

Του Γιώργου Παντελάκη*
π. Β. (προ Blogs)
µ. Β. (µετά Blogs)

∆ηµοκράτες από τα …γεννοφάσκια µας
Οι δηµοκρατικοί θεσµοί εκ της γενέσεως τους (για όποιον έχει ασθενή
µνήµη, ναι εδώ γεννήθηκαν, στη µικρή Ελλαδίτσα, που δεν ήταν και τόσο
…µικρή τότε και συµπορεύθηκαν βεβαίως µε τα «βολικά» κουσούριαµειονεκτήµατα της εποχής, δηλαδή µε αποκλεισµένες τις γυναίκες από τα
κοινά, µε τους δούλους να αποτελούν τα βασικά γρανάζια για να δουλέψει η
καλοδουλεµένη µηχανή της παραγωγικής διαδικασίας κλπ), εµπεριείχαν το
στοιχείο της αµεσότητας: οι πολίτες είχαν τη δυνατότητα να µετέχουν στη
λήψη αποφάσεων, που αφορούσαν στην καθηµερινή οικογενειακή,
κοινωνική, οικονοµική, στρατιωτική και πολιτιστική τους ζωή µέσω –
µάλλον— διαφανών και πρωτοποριακών για την εποχή διαδικασιών.
Βασικά στοιχεία τους ήταν η ελεύθερη και απρόσκοπτη ενηµέρωση, η
ανταλλαγή απόψεων και ο διάλογος σε χώρους όπου διασφαλιζόταν κατά
το µέγιστο βαθµό –πάντα σύµφωνα µε τα δεδοµένα της εποχής- το αδιάβλητο
των διαδικασιών.
Οι καιροί αλλάζουν, µαζί και η δηµοκρατία
Σήµερα δυόµισι χιλιάδες χρόνια µετά τις πρώτες αυτές δηµοκρατικές
εκφράσεις, (για ορισµένους δηµοκρατικές «εκφάνσεις» εκείνης της εποχής),
και έπειτα από µια µακραίωνη εξελικτική πορεία, επικρατούν άλλα πολιτικά
µοντέλα, µε κυρίαρχο αυτό της αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας, που
διατήρησε µεν στοιχεία των πρώιµων προγονικών της µορφών, όπως είναι
η δυνατότητα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι (… υπάρχει αλήθεια για
όλους;), περιορίζοντας όµως το συµµετοχικό κοµµάτι της δηµόσιας
διαβούλευσης και ενηµέρωσης.
Είναι επαρκής η ενηµέρωση;
Και κάπου εκεί πλησιάζοντας σε πιο σύγχρονες εποχές τέθηκε το µείζον
ζήτηµα: ήταν αρκούντως διασφαλισµένη η αντικειµενική καθηµερινή
πληροφόρηση του πολίτη για τα θέµατα που τον αφορούσαν, όταν τα
παραδοσιακά µέσα ενηµέρωσης έχουν κατά γενική παραδοχή, κατόπιν
πολιτικο-κοινωνικο-οικονοµικών επιρροών, τη δυνατότητα να παρέχουν
ενηµέρωση, στη χείριστη των περιπτώσεων µονοµερή και στην βέλτιστη
φιλτραρισµένη. Και σίγουρα χωρίς συµµετοχή του πολίτη που µετατρέπεται
σε απλό δέκτη. Μπορείς να βλέπεις και να ακούς αλλά όχι «να αγγίζεις».

10

Κάτι σαν τη φράση που συνόδευε τις ταµπέλες λαϊκής αγοράς στο παρελθόν
«Βλέπετε αλλά µην αγγίζετε».
Κι ύστερα ήρθαν τα blogs
Μαζί µε την ανάπτυξη, την αύξηση των δυνατοτήτων αλλά και τη γιγάντωση
των πωλήσεων των ηλεκτρονικών υπολογιστικών συστηµάτων, ήρθαν οι
επιχειρηµατικοί κολοσσοί (βιοµηχανικοί, εµπορικοί, ενηµερωτικοί και λοιποί
) στα τέλη της δεκαετίας του 80 και στις αρχές αυτής του 90, ανιχνεύοντας
το παρθένο διαδικτυακό τοπίο που απλωνόταν µπροστά τους και
εποφθαλµιώντας µεγάλο κοµµάτι της πίτας του, να στήσουν τους δικούς
τους διαδικτυακούς τόπους. Ταυτόχρονα όµως οι «ροµαντικοί» της
ηλεκτρονικής πληροφόρησης, είδαν µε τη σειρά τους ότι µε τρόπο
οικονοµικό, τους παρέχεται η δυνατότητα αµφίδροµης επικοινωνίας µαζί µε
απεριόριστη πληθυσµιακή διείσδυση. Η προοπτική φάνταζε άκρως
δελεαστική: µε ελάχιστα χρήµατα για το βασικό εξοπλισµό, υπήρχε πλέον η
δυνατότητα οι έως πρότινος αποκλεισµένοι από τους βασικούς φορείς και
τους παρόχους υπηρεσιών ενηµέρωσης, να ανταλλάσσουν πληροφορίες και
απόψεις µε κοινωνικές οµάδας που περιελάµβαναν από τον γείτονα της
διπλανής πόρτας, µε τον οποίο δεν είχαν ούτε καληµέρα, µέχρι και πολύ πιο
µακρινούς «οικουµενικούς» γείτονες µε πολιτικές, κοινωνικές, οικολογικές,
πολιτιστικές, ευαισθησίες και ανησυχίες, κοινές ή και εκ διαµέτρου
αντίθετες: τα blogs είχαν γεννηθεί.

Ουκ ολίγα είναι και τα αρνητικά στοιχεία σε Internet και blogs
Αρκετά χρόνια και πολλά εκατοµµύρια blogs µετά, πάνω από το διαδικτυακό
ουρανό τα σύννεφα έχουν πυκνώσει επικινδύνως, σε αρκετές δε
περιπτώσεις οι πρώτες καταιγίδες έχουν ξεσπάσει. Το µέχρι πρότινος
υπόδειγµα διαδικτυακής ελευθερίας της έκφρασης, µέσω του οποίου,
µεµονωµένα ή περιθωριοποιηµένα άτοµα και µειονότητες, είχαν τη
δυνατότητα πάνω από όλα να δηλώνουν την ύπαρξή τους, κινδυνεύει µε
κατάρρευση, λόγω της κατά ορισµένους, σε πλήθος περιπτώσεων, άστοχης,
άλογης, κακόβουλης, επικίνδυνης, χρήσης των βασικών συστατικών
δοµικών του στοιχείων: του δικαιώµατος στην ελευθερία του λόγου και την
προστασία της ανωνυµίας του κοινωνού της διαδικτυακής ενηµέρωσης.
Τεράστιο ζήτηµα αποτελεί πράγµατι στις µέρες µας, ο έλεγχος της
αξιοπιστίας των ανεξάρτητων διαδικτυακών πηγών ενηµέρωσης, όταν
µάλιστα η ενηµέρωση είναι ανεξέλεγκτη και θίγει εθνικά, κοινωνικά,
πολιτικά, επιχειρηµατικά ή κοινωνικά συµφέροντα. Ταυτόχρονα, η
κακόβουλη διασπορά ψευδών ειδήσεων στο ∆ιαδίκτυο που σπιλώνει την
υπόληψη ανθρώπων, αλλά και ποινικώς κολάσιµα φαινόµενα του
κοινωνικού Βόρβορου, όπως είναι η παιδική πορνογραφία, (που µπορούν

11

πάντως να αντιµετωπιστούν και να εξαλειφθούν µέσα από τις σχετικές
διατάξεις του Ποινικού Κώδικα) ουσιαστικά δίνουν ικανοποιητικό άλλοθι σε
αυτούς που θα θελήσουν όχι απλά να βάλουν κανόνες στο ∆ιαδίκτυο, αλλά
να το θέσουν υπό τον έλεγχό τους και πιθανώς ανά χώρα, κυβέρνηση,
επιχείρηση ή και διαδικτυακό πάροχο να εξυπηρετούν δικά τους ή και
συγγενή συµφέροντα.
Καλοί οι κανόνες αλλά ποιος θα σφυρίξει το παιχνίδι;
Στο όποιο παιχνίδι, αθλητικό, πολιτικό, οικονοµικό, κοινωνικό και εσχάτως
και στο παιχνίδι της λειτουργίας του ∆ιαδικτύου, σηµασία, δεν έχουν µόνο η
δυναµική των οµάδων, οι συνθέσεις, οι παίκτες και το ενθουσιώδες κοινό.
Αρκετές φορές µετρά ο τρόπος που σφυρίζουν οι διαιτητές, και ταπεινή µου
εκτίµηση είναι, ότι το ρόλο του διαιτητή του διαδικτύου, ο οποίος θα
µεριµνά για την εύρυθµη λειτουργία του, ουδείς(φορέας, υπηρεσία,
διακρατικός ή µη κυβερνητικός οργανισµός, κλπ) έτσι όπως έχει η εγχώρια
αλλά και η διεθνής πραγµατικότητα, µπορεί αυτή τη στιγµή να τον αναλάβει.
Γιατί αν ο διαιτητής είναι προκατειλληµένος ή ακόµη χειρότερα αποδειχθεί
«στηµένος», όπως λένε οι ποδοσφαιρόφιλοι, τότε µε το πιθανό
«φιλτράρισµα» της πληροφόρησης και της ενηµέρωσης από ανθρώπους ή
καθεστώτα, το Ιντερνετ από χώρος ελευθερίας, θα µετατρέψει τη δυναµική
του σε µπούµερανγκ και θα στραφεί κατά της ίδιας της κοινωνίας. Μήπως
έτσι θα χάσουµε πολλά περισσότερα από όσα θα κερδίσουµε;
* Ο Γιώργος Παντελάκης είναι δηµοσιογράφος στην ΕΡΑ

12

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
ΑΡΘΡΟ 5Α
1. Καθένας έχει δικαίωµα στην πληροφόρηση, όπως νόµος ορίζει.
Περιορισµοί στο δικαίωµα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν µε
νόµο µόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται
για λόγους εθνικής ασφαλείας, καταπολέµησης του εγκλήµατος ή
προστασίας δικαιωµάτων και συµφερόντων τρίτων.
2. Καθένας έχει δικαίωµα συµµετοχής στην Κοινωνία της
Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες
που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής,
ανταλλαγής και διάδοσης τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους,
τηρουµένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.
ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ-Ο∆ΗΓΙΕΣ
Oδηγία 2003/98/ΕΚ για την περαιτέρω χρήση πληροφοριών του
δηµόσιου τοµέα
Nόµος 3448/2006 “Περαιτέρω χρήση πληροφοριών του δηµόσιου
τοµέα”

13

∆ιακήρυξη για τα δικαιώµατα του πολίτη στον ψηφιακό
κόσµο
Το παρόν απευθύνεται στην Ελληνική Κυβέρνηση και στους δηµόσιους
φορείς.
Ως ενεργός Έλληνας πολίτης δηλώνω ότι:



Απαιτώ από το Κράτος να προβεί σε κάθε δυνατή ενέργεια για την
ίση, ελεύθερη και ισόνοµη πρόσβαση στην πληροφορία, βάσει του
άρθρου 5Α του Συντάγµατος της Ελλάδας [1], καθώς επίσης και την
αειφορία και διαφάνεια των δηµόσιων ηλεκτρονικών υπηρεσιών,
όπως αυτή προβλέπεται από το Ευρωπαϊκό πλαίσιο
διαλειτουργικότητας [2].
Υπεραµύνοµαι του δικαιώµατος στην ιδιωτικότητα και στο απόρρητο
των προσωπικών δεδοµένων, όπως αυτό ορίζεται από τα άρθρα 9, 9Α
και 19 του Συντάγµατος της Ελλάδας [3], και το άρθρο 8 της Χάρτας
των θεµελιωδών δικαιωµάτων [4]. Τα προσωπικά δεδοµένα
περιλαµβάνουν µεταξύ άλλων προσωπικά στοιχεία, νόµιµες ενέργειες,
προσωπικά µηνύµατα και συνοµιλίες, πληροφορίες τοποθεσίας και
µετακινήσεων, προσωπικές επαφές και αγοραστικές συνήθειες.
Εκφράζω την ανησυχία µου σχετικά µε τους κινδύνους, για τις
δηµοκρατικές ελευθερίες, που εγκυµονεί η νοµοθέτηση υποχρέωσης
των τηλεπικοινωνιακών παρόχων για την κατακράτηση δεδοµένων
των χρηστών τους, µε οποιαδήποτε προσχήµατα, αλλά και για την
πιθανή κατάχρησή των δεδοµένων αυτών από τις εταιρείες παρόχους.
Απαιτώ τη διασφάλιση της ανεµπόδιστης χρήσης (fair use) νόµιµα
αποκτηθέντων ψηφιακών προϊόντων και υπηρεσιών [5].
Υποστηρίζω την επιδίωξη της γνώσης [6], και την απρόσκοπτη
ανάπτυξη λογισµικού και επιχειρηµατικών µεθόδων.
Καταδικάζω προσπάθειες δυσφήµισης και δαιµονοποίησης του
∆ιαδικτύου και της ψηφιακής κοινωνικοποίησης κι
επιχειρηµατικότητας, καθώς και των µεθόδων που χρησιµοποιούνται
για τους σκοπούς αυτούς.

Βάσει των παραπάνω προτείνω:
1. Συγκρότηση µακροπρόθεσµης και υπερκοµµατικής πολιτικής για την
ενθάρρυνση και ανάπτυξη εγχώριας βιοµηχανίας πληροφορικής µε
βάση το Ελεύθερο Λογισµικό / Λογισµικό Ανοικτού Κώδικα (Free/Open
Source Software) [7], που θα εξυπηρετεί τις εθνικές ανάγκες,
διασφαλίζοντας τη βιωσιµότητα των πληροφορικών υποδοµών του
κράτους και την ανεξάρτητη από τα συµφέροντα συγκεκριµένων
εταιρειών λειτουργία τους.

14

2. Υιοθέτηση ανοικτών προτύπων αποθήκευσης εγγράφων και
διακίνησης πληροφορίας στις δηµόσιες υπηρεσίες προκειµένου να
επιτυγχάνεται ανεξαρτησία από συγκεκριµένους κατασκευαστές
λογισµικού (vendor lock-in), να εξασφαλίζεται η µακροπρόθεσµη
διατήρηση της πληροφορίας, και να διευκολύνεται η πρόσβαση σε
αυτήν.
3. Χρήση Ελεύθερου Λογισµικού στη δηµόσια εκπαίδευση, ώστε οι
µαθητές και φοιτητές να διδάσκονται τη χρήση, διαχείριση και
ανάπτυξη λογισµικού που µπορεί να χρησιµοποιηθεί ελεύθερα και
χωρίς κόστος απόκτησης (πχ. στον προσωπικό τους υπολογιστή).
4. Χρήση Ελεύθερου Λογισµικού στις δηµόσιες υπηρεσίες, και
διερεύνηση δυνατοτήτων µετάβασης όπου αυτό δεν είναι τεχνικά
εύκολο, για την επίτευξη αειφορίας, διαφάνειας και
διαλειτουργικότητας στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες, αλλά και για την
αξιοποίηση του διεθνούς κοινωνικού κεφαλαίου που αντιπροσωπεύει
το Ελεύθερο λογισµικό.
5. ∆ιαφύλαξη του προσωπικού απορρήτου µε την καταψήφιση
νοµοσχεδίων που έχουν ως αντικείµενο την κατακράτηση δεδοµένων.
Απόσυρση ή δικαστική ακύρωση της πρόσφατα επικυρωθείσας από το
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Οδηγίας COM(2005) 438 [8], επειδή
αντιβαίνει στο άρθρο 9Α του Συντάγµατος της Ελλάδας.

http://www.digitalrights.gr

http://elawyer.blogspot.com
H πρόσβαση στα έγγραφα του ∆ηµοσίου (05/07/2008)
Πέρα από τις υποχρεώσεις δηµοσιοποίησης των εγγράφων που τηρούν οι
φορείς του δηµόσιου τοµέα (λ.χ. των νόµων στο ΦΕΚ), ο πολίτης έχει κι
αυτός δικαίωµα να λαµβάνει αντίγραφα των εγγράφων που τηρούνται σε
δηµόσια αρχεία, είτε τα έγγραφα είναι δηµόσια είτε είναι ιδιωτικά.
Το άρθρο 10 παρ. 3 του Συντάγµατος αναφέρει ότι οι δηµόσιες υπηρεσίες
έχουν υποχρέωση να χορηγούν αντίγραφα ύστερα από αίτηση του πολίτη.
Η ειδικότερη νοµοθεσία (Κώδικας ∆ιοικητικής ∆ιαδικασίας) ορίζει µε ποιους
όρους ασκείται αυτό το συνταγµατικό δικαίωµα. Πολύ συχνά όµως, οι
δηµόσιοι φορείς επινοούν διάφορους λόγους για να απορρίψουν το αίτηµα,
είτε επειδή δεν θέλουν να φέρουν την ευθύνη, είτε επειδή προτιµούν να

15

αποκρύψουν τα στοιχεία που περιέχουν τα έγγραφα. Οχυρώνονται πίσω από
διατάξεις για την προστασία προσωπικών δεδοµένων, την πνευµατική
ιδιοκτησία ή διάφορες διατάξεις περί "απορρήτου" προκειµένου να
αποκλείσουν τον πολίτη από την πρόσβαση στα έγγραφα. Σε αρκετές
περιπτώσεις η νοµοθεσία για τα προσωπικά δεδοµένα δεν αποτελεί όµως
φραγµό για την χορήγηση των εγγράφων του δηµοσίου. Η ίδια η Αρχή
Προστασίας Προσωπικών ∆εδοµένων έχει οµαδοποιήσει αυτές τις
περιπτώσεις στις οποίες ο πολίτης µπορεί να λάβει αντίγραφα κειµένων που
περιλαµβάνουν προσωπικά δεδοµένα άλλων πολιτών. Εξάλλου όταν το
έγγραφο περιλαµβάνει προσωπικά δεδοµένα του ίδιου του αιτούντος, η
Αρχή µπορεί να διατάξει τον φορέα να χορηγήσει αντίγραφο, ακόµα και να
το επιβάλει πρόστιµο αν δεν το πράξει. Η πνευµατική ιδιοκτησία είναι άλλη
µια "πρόχειρη" δικαιολογία των φορέων του δηµοσίου τοµέα για να
αποφύγουν την πρόσβαση. Σε πρόσφατο Πόρισµά του, ο Συνήγορος του
Πολίτη διευκρίνισε ότι η πνευµατική ιδιοκτησία δεν συνιστά είδος
"απορρήτου" ώστε να αποκλείεται ο πολίτης από την πρόσβαση σε έγγραφα
που τηρεί το ∆ηµόσιο και µπορεί να καλύπτονται από τέτοια δικαιώµατα.
Συνεπώς και αυτή η δικαιολογία καταρρίπτεται. Το 2003 η Ευρωπαϊκή
Ένωση αποφάσισε να εναρµονίσει τις εθνικές νοµοθεσίες όσον αφορά τις
δυνατότητες των πολιτών, όχι µόνο για πρόσβαση, αλλά και για περαιτέρω
χρήση των εγγράφων που λαµβάνουν από φορείς του δηµόσιου τοµέα.
Ανοίγεται έτσι το πεδίο για την δηµιουργία υπηρεσιών "περιεχοµένου" και
την ανάπτυξη µιας αγοράς πληροφοριών. Η οδηγία 2003/98 ενσωµατώθηκε
στο ελληνικό δίκαιο µε το ν. 3448/2006 για την Περαιτέρω Χρήση
Πληροφοριών του ∆ηµόσιου Τοµέα. Περισσότερες πληροφορίες και
ανάλυση για το θέµα αυτό µπορείτε να βρείτε σε αυτό το βιβλίο µου. Στο
πεδίο των κοινοτικών οργάνων υπάρχει επίσης νόµος για την πρόσβαση σε
έγγραφα, ο Κανονισµός 1049/2001, τον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή
σκοπεύει να τροποποιήσει.
Η πιο σηµαντική εξέλιξη όµως σε αυτό το θέµα είναι η θέσπιση µιας
Ευρωπαϊκής Σύµβασης για την πρόσβαση στα επίσηµα έγγραφα, την οποία
προωθεί το Συµβούλιο της Ευρώπης. Θα είναι µια ώθηση και για την Ελλάδα
να εκσυγχρονίσει το απαρχαιωµένο και δυσλειτουργικό θεσµικό πλαίσιο και
να µπορέσει ο πολίτης να ασκήσει µε µεγαλύτερη ευχέρεια αυτό το δικαίωµά
του, το οποίο προσιδιάζει και σε µια ελεγκτική-συµµετοχική δράση που
µπορεί να αναπτυχθεί και σε ατοµικό επίπεδο. Στην Ελλάδα, ειδική
συνδροµή για την ενάσκηση του δικαιώµατος πρόσβασης στα έγγραφα
παρέχονται από την Data&Protection - νοµικές υπηρεσίες κοινωνίας της
πληροφορίας.

∆ιαβούλευση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το νοµικό καθεστώς
των blogs! (14/06/2008)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ετοιµάζεται να θεσπίσει ένα ψήφισµα για την
"συγκέντρωση και τον πλουραλισµό" των µέσων ενηµέρωσης και στην

16

σχετική έκθεση της αρµόδιας Ευρωβουλευτού έγιναν ορισµένες αναφορές
στα blogs οι οποίες ενθαρρύνουν την ψήφιση blogoνόµου!!!
Η σχετική αναφορά στα blogs του (σχεδίου) Προοιµίου του ετοιµαζόµενου
Ψηφίσµατος είναι η εξής:ΙΕ. Λαµβάνοντας υπόψη ότι, αν και τα ιστολόγια
χρησιµοποιούνται ολοένα και συχνότερα ως µέσο προσωπικής έκφρασης
από επαγγελµατίες των µέσων ενηµέρωσης αλλά και από απλούς πολίτες, το
καθεστώς των συντακτών και των εκδοτών τους, συµπεριλαµβανοµένου του
νοµικού καθεστώτος τους, ούτε προσδιορίζεται ούτε καθίσταται σαφές
στους αναγνώστες των ιστολογίων, γεγονός που προκαλεί αβεβαιότητα
όσον αφορά την αντικειµενικότητα, την αξιοπιστία, την προστασία των
πηγών, την εφαρµοσιµότητα των κωδίκων δεοντολογίας και την απόδοση
ευθυνών σε περίπτωση δικαστικής αγωγής, Έτσι, στο στοιχείο 9, το σχέδιο
Ψηφίσµατος αναφέρει ότι η Ευρωβουλή:
9.Συνιστά την αποσαφήνιση του καθεστώτος, νοµικού ή άλλου των
ιστολογίων και ενθαρρύνει την εθελοντική δήλωση της ταυτότητάς τους,
ανάλογα µε τις επαγγελµατικές και οικονοµικές ευθύνες και τα συµφέροντα
των συντακτών και των εκδοτών τους
Και ακριβώς από κάτω, χωρίς να αναφέρεται ρητά σε blogs, αλλά
δηµιουργώντας σαφέστατο "πάτηµα" στους θερµοκέφαλους του υπουργείου
∆ικαιοσύνης:
11. ενθαρρύνει τη δηµοσιοποίηση της ταυτότητας των ιδιοκτητών των
µέσων ενηµέρωσης, ώστε να είναι ευκολότερη η κατανόηση των στόχων και
της προέλευσης του εκδότη
To Eυρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά µάλιστα και τη γνώµη µας!
"Εσείς έχετε δικό σας µπλογκ; Αν ναι, γιατί; Πιστεύετε ότι η
κοινοβουλευτική αυτή έκθεση σας αφορά; Είστε υπέρ ή κατά των µπλογκς;
Πιστεύετε ότι χρειάζεται µια νοµοθεσία σε κοινοτικό επίπεδο; Η γνώµη σας
µας ενδιαφέρει! Μπορείτε να στείλετε όλα τα σχόλιά σας σχετικά µε τα
θέµατα που θίγει το παρόν άρθρο στην εξής διεύθυνση web-editorel@europarl.eu".
H κεντρική µου απάντηση είναι ότι δεν είναι νοητή η νοµοθετική εξοµοίωση
των blogs µε τα άλλα µέσα µαζικής ενηµέρωσης, καθώς, λόγω του
διαδικτυακού -αλλά και προσωποπαγούς- τους χαρακτήρα απολαµβάνουν
της ενισχυµένης προστασίας του απορρήτου των επικοινωνιών, θεµελιώδες
δικαίωµα το οποίο αναγνωρίζεται και από τον Χάρτη των Θεµελιωδών
∆ικαιωµάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς, η "ενθάρρυνση" ή η δια
νόµου καθολική επιβολή της δηµοσιοποίησης της ταυτότητας των µπλόγκερς
προσκρούει σε θεµελιώδη δικαιώµατα τα οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει
να σέβεται, σύµφωνα µε το άρθρο 6 ΣυνθΕΕ. Εξάλλου, η νοµοθεσία για το
απόρρητο των επικοινωνιών και τις διαδικασίες άρσης του για τη
διακρίβωση σοβαρών αδικηµάτων αποτελεί αναπόσπαστο τµήµα των
ειδικών συνταγµατικών καθεστώτων των κρατών µελών και δεν αφορά ύλη
που έχει εκχωρηθεί στην Κοινότητα. Ως εκ τούτου, ενδεχόµενη σχετική
νοµοθέτηση θα προσέβαλε και την αρχή της κατ' ανάθεση αρµοδιότητας,
καθώς και την αρχή της επικουρικότητας των κοινοτικών δράσεων. Το
σχέδιο του ψηφίσµατος περιλαµβάνει αρκετές πραγµατικά ακατανόητες

17

"παραδοχές" όπως η αναφορά του στοιχείου "Κ" ότι αποτελεί πηγή
ανησυχίας για τα έντυπα µέσα το γεγονός πως ένα όλο και µεγαλύτερο
µερίδιο των διαφηµιστικών εσόδων διοχετεύεται σε διαδικτυακά µέσα.
Ε, και; ∆εν καταλαβαίνω για ποιο λόγο "ανησυχεί" η Ευρωβουλή από τη
µετατόπιση της διαφηµιστικής πίττας και τι το κακό έχει τελικά αυτό;
Επίσης ο γερµανός Ευρωβουλευτής Jorgo Chatzimarkakis ανέφερε τα
παρακάτω πρωτάκουστα και απολύτως αντιδραστικά λόγια:
"Φανταστείτε όµως οµάδες πίεσης, λόµπι ή άτοµα µε διάφορα συµφέροντα
να χρησιµοποιούν τα µπλογκ για να περάσουν τα µηνύµατά τους. Τα µπλογκ
είναι πανίσχυρα εργαλεία, θα µπορούσαν να αποτελέσουν µια εξελιγµένη
µορφή λόµπι, κάτι που θα µπορούσε να θεωρηθεί ως απειλή".
"ΑΠΕΙΛΗ" Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ, κύριε Jorgo Chatzimarkakis;
Αυτοί οι κύριοι και κυρίες που µας εκπροσωπούν µε την ψήφο µας (εδώ δεν
υπάρχουν πια δικαιολογίες τύπου "οι ευρωκράτες", οι βουλευτές είναι άµεσα
εκλεγµένοι από τους λαούς της ΕΕ) έχουν διαβάσει το άρθρο 10 της
Ευρωπαϊκής Σύµβασης για τα ∆ικαιώµατα του Ανθρώπου που κατοχυρώνει
το δικαίωµα της ελευθερίας της έκφρασης θέτοντας µόνον πολύ αυστηρούς
περιορισµούς, όπως η δηµόσια τάξη και η υπόληψη των άλλων;
Σοκάρονται οι ευρωβουλευτές από τα λόµπις, τις οµάδες πίεσης και τα άτοµα
µε "διάφορα συµφέροντα", τη στιγµή που όλοι χρησιµοποιούν αυτές τις
οµάδες και οι οποίες είναι αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτικού "παιχνιδιού",
της διαπραγµάτευσης και τελικά της ίδιας της δηµοκρατίας;
Πρέπει άµεσα να γίνει µια κινητοποίηση προκειµένου να ενηµερωθούν
οι έλληνες ευρωβουλευτές και να τεθούν ενώπιον των ευθυνών τους έναντι
και του ελληνικού εκλογικού σώµατος ενόψει των ευρωεκλογών του
2009 αν περάσουν αυτές οι κατάπτυστες υπεργενικεύσεις ως "ψήφισµα" της
ευρωβουλής.
Αυτές οι απόλυτες θέσεις αποδυναµώνουν και τα όποια θετικά της
πρότασης, όπως λ.χ. η ανάθεση σε ανεξάρτητους ∆ιαµεσολαβητές του ρόλου
της διασφάλισης της τήρησης ορισµένων αρχών από τα µέσα ενηµέρωσης
(θέση την οποία είχα λάβει από το 2006, µε τον Κώδικα ∆εοντολογίας
Ιστολογίων).
Προσωπικά θα πάρω µέρος στη διαβούλευση, αποστέλλοντας στους Έλληνες
ευρωβουλευτές αυτό το µήνυµα, αλλά και τον Κώδικα ∆εοντολογίας
Ιστολογίων, µαζί µε το Επεξηγηµατικό Υπόµνηµα, το οποίο συγκεντρώνει
όλες τις υποχρεώσεις που δεσµεύουν κάθε πολίτη ο οποίος χρησιµοποιεί ως
βήµα το διαδίκτυο και απευθύνεται στην κοινή γνώµη.

18

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΚ∆ΟΣΗ
Εκδότης: Ένωση πολιτών για την Παρέµβαση
Πρόεδρος : Νίκος Μουζέλης
Α/δρος-∆ιευθυντής : Περικλής Βασιλόπουλος
Υπεύθυνος έκδοσης : Χρήστος Φασλής
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρία-Μαρίνα Κυριακοπούλου
Ιστοσελίδα: www.koinoniapoliton.gr
Επικοινωνία : ekoinoniapoliton@gmail.com
Έδρα : Αλεξάνδρου Σούτσου 18,10671,Αθήνα
ΠΗΓΕΣ ΤΕΥΧΟΥΣ
www.e-trikala.gr
www.trikalacity.gr
www.infosoc.gr
www.elawyer.blogspot.com
www.digitalrights.gr
www.ktp.gr
www.kathimerini.gr
www.koinoniapoliton.gr
www.cristosfaslis.blogspot.com
ΡΗΤΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ Ι∆ΙΟΚΤΗΣΙΑΣ
Τα ενυπόγραφα άρθρα δεν απηχούν κατ’ ανάγκην τις θέσεις της σύνταξης του περιοδικού και
της Ένωσης πολιτών για την Παρέµβαση.
Επιτρέπεται η ελεύθερη αναδηµοσίευση των άρθρων που φιλοξενούνται στο περιοδικό , υπό
την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει σαφής αναφορά του παρόντος ηλεκτρονικού εντύπου και
των συγγραφέων τους ως πηγή των άρθρων αυτών και ότι τα άρθρα ή τα αποσπάσµατά τους
θα δηµοσιευτούν ως έχουν, χωρίς αλλαγές στο περιεχόµενό τους.
Πνευµατικά δικαιώµατα: Ένωση πολιτών για την Παρέµβαση © 2007-2008

19

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful