ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΣΤΟΙΧΕΙΑ DOCUMENTATION TOY ABAQUS

1

1.
2.
2.1
2.1.1
2.1.2
2.2
3.1
3.1.1
3.1.2
3.1.3
4.1
4.2
4.3
4.3.1
4.3.2
4.4
4.4.1
5.1
5.2
5.3
6.
6.1
6.2
6.3
6.4
6.5
6.6
7.1
7.1.1
7.1.2
7.2
7.3
7.3.1
7.3.2
7.4
7.4.1
7.4.2
7.4.3
7.5
7.5.1
7.5.2
7.5.3
7.5.4
7.5.5

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ
Εισαγωγή
Πεπερασµένα στοιχεία και άκαµπτα σώµατα
Πεπερασµένα στοιχεία
Χαρακτηρισµός στοιχείων
Οµογενή στοιχεία
Σύγκλιση πλέγµατος
Εισαγωγή στο ABAQUS/CAE
Ξεκινώντας το ABAQUS/CAE
Συστατικά του κύριου παραθύρου
Τι είναι ένα module?
Κατανόηση του ρόλου των partitions
Χρησιµοποιώντας τα εργαλεία partition
Κατανόηση των partitions
Γιατί δηµιουργούµε ένα partition
Τα partitions ως features (χαρακτηριστικά)
Επισκόπηση των τεχνικών διαχωρισµού (portioning techniques)
Επισκόπηση των µεθόδων για portioning edges
Κινηµατικοί περιορισµοί: επισκόπηση
Γραµµικές εξισώσεις περιορισµού
Περιορισµοί δεσµών πλέγµατος
Tutorial: Χρησιµοποιώντας το Interaction module
Άνοιγµα της βάσης δεδοµένων του µοντέλου
∆ηµιουργία µιας ιδιότητας αλληλεπίδρασης
∆ηµιουργία µιας αλληλεπίδρασης επαφής επιφάνειας µε
επιφάνεια (surface-to-surface contact interaction)
∆ηµιουργία ενός περιορισµού εξίσωσης (equation constraint)
Αλλαγή του βήµα προς βήµα ιστορικού της αλληλεπίδρασης
Ανακεφαλαίωση των βασικών σηµείων
Visualization Module
Επισκόπηση των αποτελεσµάτων της ανάλυσης
Περίληψη των επιλογών για τα σχέδια µε ισοϋψείς (contour plot
options)
Κατανόηση των general queries
Κατανόηση αποτελεσµάτων κατά µήκος µιας τροχιάς (path)
Προσδιορισµός του path
Πως το ABAQUS/CAE λαµβάνει αποτελέσµατα κατά µήκος του
path
Λήψη X–Y δεδοµένων (X–Y data) κατά µήκος ενός path
Επιλογή των θέσεων path στις οποίες θα λάβουµε δεδοµένα
Έλεγχος των τιµών-Χ ζευγών δεδοµένων (data pair Χ-values)
Έλεγχος των τιµών-Υ ζευγών δεδοµένων (data pair Y-values)
Επικαλυπτόµενα σχέδια (overlay plots)
Κατανόηση του τρόπου µε τον οποίο δηµιουργούνται
επικαλυπτόµενα σχέδια (overlay plots)
∆ηµιουργία ενός επικαλυπτόµενου σχεδίου (overlay plot)
Επαναδιάταξη των layers σε ένα overlay plot
∆ιαχείριση της άποψης για ένα overlay plot
Προσαρµογή των επιλογών σχεδίασης (plot options) για ένα
overlay plot

1
2
2
2
6
9
14
14
15
17
20
20
21
21
22
23
23
25
27
29
38
38
39
40
42
43
44
45
45
47
48
48
48
49
51
51
52
53
54
54
56
57
58
58

2

1. Εισαγωγή
Το ABAQUS είναι µια ακολουθία από ισχυρά προγραµµάτα προσοµοίωσης
εφαρµοσµένης µηχανικής, βασισµένα στη µέθοδο πεπερασµένων στοιχείων, η οποία
µπορεί να λύσει τα προβλήµατα που κυµαίνονται από τις σχετικά απλές γραµµικές
αναλύσεις ως τις πιό απαιτητικές µη γραµµικές προσοµοιώσεις. Το ABAQUS
περιέχει µια εκτενή βιβλιοθήκη στοιχείων, τα οποία µπορούν να διαµορφώσουν
ουσιαστικά οποιαδήποτε γεωµετρία. Έχει έναν εξίσου εκτενή κατάλογο πρότυπων
υλικών, τα οποία µπορούν να προσοµοιώσουν τη συµπεριφορά των περισσότερων
χαρακτηριστικών υλικών εφαρµοσµένης µηχανικής συµπεριλαµβανοµένων των
µετάλλων, ελαστικών, πολυµερών, σύνθετων υλικών, οπλισµένου σκυροδέµατος,
συνθλίψιµους και ελαστικούς αφρούς, και γεωτεχνικών υλικών όπως το έδαφος και ο
βράχος. Σχεδιασµένο ως εργαλείο προσοµοίωσης γενικής χρήσης, το ABAQUS
µπορεί να χρησιµοποιηθεί για να µελετήσει προβλήµατα πέρα από τα δοµικά
προβλήµατα (τάσης/µετατόπισης). Μπορεί να προσοµοιώσει προβλήµατα σε πολλές
διαφορετικές περιοχές όπως η µεταφορά θερµότητας, η διάχυση µάζας, η θερµική
διαχείριση των ηλεκτρικών τµηµάτων (ζεύγη θερµο-ηλεκτρικών αναλύσεων), η
ακουστική, η εδαφοµηχανική (ζεύγη αναλύσεων ρευστού-πίεσης πόρων), και η
πιεζοηλεκτρική ανάλυση.
Το ABAQUS είναι απλό στη χρήση και προσφέρει στο χρήστη ένα ευρύ φάσµα
δυνατοτήτων. Ακόµη και οι πιό περίπλοκες αναλύσεις µπορούν να µοντελοποιηθούν
εύκολα. Παραδείγµατος χάριν, τα προβλήµατα µε πολλαπλά συστατικά
διαµορφώνονται συνδέοντας τη γεωµετρία κάθε συστατικού µε τα κατάλληλα
πρότυπα υλικά. Στις περισσότερες προσοµοιώσεις, συµπεριλαµβανοµένων και των µη
γραµµικών, ο χρήστης οφείλει µόνο να δώσει τα κατασκευαστικά δεδοµένα, όπως τη
γεωµετρία της κατασκευής, της συµπεριφοράς των υλικών της, των συνοριακών
συνθηκών της, και των φορτίων που εφαρµόζονται σε αυτήν. Σε µια µη γραµµική
ανάλυση, το ABAQUS επιλέγει αυτόµατα τις κατάλληλες αυξήσεις φορτίων και τις
ανοχές σύγκλισης. Όχι µόνο επιλέγει τις τιµές για αυτές τις παραµέτρους, αλλά
επίσης τις ρυθµίζει συνεχώς κατά τη διάρκεια της ανάλυσης για να εξασφαλίσει ότι
θα λαµβάνεται µια ακριβής λύση αποτελεσµατικά. Ο χρήστης πρέπει σπάνια να
καθορίζει τις παραµέτρους για τον έλεγχο της αριθµητικής λύσης του προβλήµατος.

3

2. Πεπερασµένα στοιχεία και άκαµπτα σώµατα
Πεπερασµένα στοιχεία και άκαµπτα σώµατα αποτελούν τα θεµελιώδη
συστατικά ενός µοντέλου του ABAQUS. Τα πεπερασµένα στοιχεία είναι
παραµορφώσιµα, ενώ τα άκαµπτα σώµατα µετακινούνται στον χώρο χωρίς να
αλλάζει το σχήµα τους. Ακόµα κι αν οι χρήστες των προγραµµάτων ανάλυσης
πεπερασµένων στοιχείων έχουν µια γνώση των πεπερασµένων στοιχείων, η γενική
αρχη των άκαµπτων σωµάτων µέσα σε ένα προγράµµα πεπερασµένων στοιχείων
πιθανόν να είναι κάτι καινούριο.
Για υπολογιστική αποδοτικότητα το ABAQUS έχει µια γενική άκαµπτη
ικανότητα σωµάτων. Οποιοδήποτε σώµα ή µέρος ενός σώµατος µπορεί να οριστεί ως
ένα άκαµπτο σώµα. Οι περισσότεροι τύποι στοιχείων µπορούν να χρησιµοποιηθούν
σε έναν ορισµό άκαµπτο σωµάτων. Το πλεονέκτηµα των άκαµπτων σωµάτων πέρα
από τα παραµορφώσιµα σώµατα είναι ότι η κίνηση ενός άκαµπτου σώµατος
περιγράφεται πλήρως από λιγότερους από έξι βαθµούς ελευθερίας σε έναν κόµβο
αναφοράς. Αντίθετα, τα παραµορφώσιµα στοιχεία έχουν πολλούς βαθµούς
ελευθερίας και απαιτούν ακριβείς υπολογισµούς στοιχείων για να προδιορίσουν τις
παραµορφώσεις. Όταν τέτοιες παραµορφώσεις είναι αµελητέες ή δεν ενδιαφέρουν, η
µοντελοποίηση ενός συστατικού ως άκαµπτο σώµα παράγει σηµαντικό υπολογιστικό
κέρδος, χωρίς να επηρεάζονται τα γενικά αποτελέσµατα.
2.1 Πεπερασµένα στοιχεία
Ένα ευρύ φάσµα στοιχείων είναι διαθέσιµα στο ABAQUS. Αυτή η εκτενής
βιβλιοθήκη στοιχείων µας παρέχει ένα ισχυρό σύνολο εργαλείων για επίλυση πολλών
διαφορετικών προβληµάτων. Τα στοιχεία που είναι διαθέσιµα στο ABAQUS/Explicit
είναι ένα υποσύνολο από αυτέ που είναι διαθέσιµα στο ABAQUS/Standard. Αυτή η
παράγραφος µας εισάγει στις πέντε πτυχές ενός στοιχείου που επηρεάζουν τη
συµπεριφορά του.
2.1.1 Χαρακτηρισµός στοιχείων
Κάθε στοιχείο χαρακτηρίζεται από τα παρακάτω:
• Οικογένεια (Family)
• Βαθµοί ελευθερίας (Degrees of freedom) - σχετίζονται απευθείας µε την
οικογένεια του στοιχείου
• Αριθµός των κόµβων (Number of nodes)
• Τυποποίηση (Formulation)
• Ολοκλήρωση (Integration)
Κάθε στοιχείο στο ABAQUS έχει ένα µοναδικό όνοµα, όπως T2D2, S4R, ή
C3D8I. Το όνοµα του στοιχείου προδιορίζει κάθε µια από τις πέντε πτυχές ενός
στοιχείου. Η σύµβαση για την ονοµατολογία εξηγείται σε αυτό το κεφάλαιο.
Family (Οικογένεια)
Το Σχήµα 2–1 δείχνει τις οικογένειες στοιχείων που χρησιµοποιούνται
συχνότερα στην ανάλυση τάσεων. Μια από τις κύριες διαφορές µεταξύ διαφορετικών
οικογενειών στοιχείων είναι ο τύπος της γεωµετρίας που αναλαµβάνει κάθε
οικογένεια.

4

Το πρώτο γράµµα ή γράµµατα ενός ονόµατος στοιχείου δείχνει σε ποια οικογένεια ανήκει το στοιχείο. Η παρακάτω αριθµητική σύµβαση χρησιµοποιείται για τους βαθµούς ελευθερίας στο ABAQUS: 1 Μετακίνηση στη δειεύθυνση 1 (Translation in direction 1) 2 Μετακίνηση στη δειεύθυνση 1 (Translation in direction 2) 3 Μετακίνηση στη δειεύθυνση 1 (Translation in direction 3) 4 Περιστροφή γύρω από τον άξονα-1 (Rotation about the 1-axis) 5 Περιστροφή γύρω από τον άξονα-1 (Rotation about the 2-axis) 6 Περιστροφή γύρω από τον άξονα-1 (Rotation about the 3-axis) 7 Στρέβλωση σε στοιχεία ανοικτής διατοµής δοκού (Warping in open-section beam elements) 8 Ακουστική πίεση (acoustic pressure). έχουν επιπλέον περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας. απαιτεί τη χρήση διαφορετικών στοιχείων από µια ανάλυση τάσης.Σχήµα 2–1 Οι πιο συνήθεις οικογένειες στοιχείων. Για µια προσοµοίωση τάσης/µετατόπισης. Παραδείγµατος χάριν. Degrees of freedom (Βαθµοί ελευθερίας) Οι βαθµοί ελευθερίας (dof) είναι οι θεµελιώδεις µεταβλητές που υπολογίζονται κατά τη διάρκεια της ανάλυσης. οι βαθµοί ελευθερίας είναι οι µετακινήσεις σε κάθε κόµβο. εποµένως. όπως οι οικογένειες διατοµής δοκού (beam families) και οι οικογένειες κελυφών (shell families).ή οµαλοποιηµένη συγκέντρωση στην ανάλυση διάχυσης µάζας(or normalized concentration in mass diffusion analysis) για οµογενή στοιχεία ή θερµοκρασία στο πρώτο σηµείο κατά το πάχος στοιχείων διατοµής δοκού ή κελυφών (temperature at the first point through the thickness of beams and shells) 12+ Θερµοκρασία σε άλλα σηµεία κατά το πάχος στοιχείων διατοµής δοκού ή κελυφών (Temperature at other points through the thickness of beams and shells) 5 . ή υγροστατική πίεση ρευστών (hydrostatic fluid pressure) 9 Ηλεκτρικό δυναµικό (Electric potential) 11 Θερµοκρασία (Temperature). δεδοµένου ότι οι βαθµοί ελευθερίας δεν είναι οι ίδιοι. Για µια προσοµοίωση µεταφοράς θερµότητας οι βαθµοί ελευθερίας είναι οι θερµοκρασίες σε κάθε κόµβο. ενώ το C στο C3D8I δείχνει ότι αυτό είναι ένα συνεχές οµογενές στοιχείο (continuum element). πίεση πόρων (pore pressure). Μια ανάλυση µεταφοράς θερµότητας. το S στο S4R δείχνει ότι αυτό είναι ένα στοιχείο κελύφους (shell element). Μερικές οικογένειες στοιχείων.

το τροποποιηµένο τετραεδρικό στοιχείο (modified tetrahedron element). όπως το 20-κοµβικό κυβικό στοιχείο του σχήµατος 2-2(b). 6 . τετραγωνικά κυβικά. υπολογίζονται µόνο στους κόµβους των στοιχείων. χρησιµοποιούν µια τροποποιηµένη παρεµβολή δευτέρας τάξεως και συχνά καλούνται τροποποιηµένα στοιχεία (modified elements) ή τροποιηµένα στοιχεία δευτέρας τάξεως (modified second-order elements). χρησιµοποιούν γραµµική παρεµβολή σε κάθε διεύθυνση και συχνά ονοµάζονται γραµµικά στοιχεία (linear elements) ή στοιχεία πρώτης τάξης (first-order elements). Number of nodes (Αριθµός των κόµβων) — order of interpolation (τάξη παρεµβολής) Μετακινήσεις. µε εξαίρεση το τετραγωνικό στοιχείο διατοµής δοκού (quadratic beam element). θερµοκρασίες και άλλοι βαθµοί ελευθερίας που αναφέρθηκαν στην προηγούµενη παράγραφο. οι µετακινήσεις λαµβάνονται µε παρεµβολή από τις κοµβικές µετακινήσεις. Σε οποιοδήποτε άλλο σηµείο του στοιχείου. µε τους βαθµούς ελευθερίας µετατοπίσεων και περιστροφών να αναφέρονται ως εξής: 1 Μετακίνηση στη διεύθυνση r (Translation in the -direction) 2 Μετακίνηση στη διεύθυνση z (Translation in the -direction) 6 Περιστροφή στο επίπεδο r-z (Rotation in the – plane) Οι διευθύνσεις (ακτινική) και (αξονική) αντιστοιχούν στις διευθύνσεις 1. η τάξη της παρεµβολής ορίζεται µε βάση τον αριθµό των κόµβων που υπάρχουν σε ένα στοιχείο. και 3 αντιστοιχούν στις διευθύνσεις 1-.και 2-του γενικού συστήµατος. εκτός αν έχει οριστεί ένα τοπικό σύστηµα συντεταγµένων στους κόµβους. 2. εκτός αν έχει οριστεί ένα τοπικό σύστηµα συντεταγµένων στους κόµβους. όπως το 10-κοµβικό τετραεδρικό στοιχείο του σχήµατος 2-2(c). • Στοιχεία που έχουν κόµβους µόνο στις γωνίες τους. • Στοιχεία µε ενδιάµεσους κόµβους. Σχήµα 2–2 Γραµµικά κυβικά. • Τροποποιηµένα τριγωνικά ή τετραεδρικά στοιχεία µε ενδιάµεσους κόµβους.Οι διευθύνσεις 1. και 3-του γενικού συστήµατος. στροφές. Το ABAQUS/Explicit παρέχει µόνο γραµµικά στοιχεία. Συνήθως. όπως το 8-κοµβικό κυβικό στοιχείο του σχήµατος 2-2(a). αντίστοιχα. 2-. χρησιµοποιούν παρεµβολή δευτέρου βαθµού (τετραγωνική) και συχνά καλούνται τετραγωνικά στοιχεία (quadratic elements) ή στοιχεία δευτέρας τάξης (second-order elements). αντίστοιχα. καθώς και το τροποποιηµένο τριγωνικό στοιχείο (modified triangle element). Τα αξονοσυµµετρικά στοιχεία είναι η εξαίρεση. και τροποποιηµένα τετραεδρικά στοιχεία. Το ABAQUS/Standard παρέχει µια ευρεία συλλογή από γραµµικά και τεραγωνικά στοιχεία.

Συνεπώς. Στην εναλλακτική κατά Euler περιγραφή ή χωρική περιγραφή. Το ABAQUS/Standard χρησιµοποιεί στοιχεία κατά Euler για να διαµορφώσει τη µεταφορά θερµότητας εκ µεταγωγής. και άλλη µια για κελύφη µε µεγάλο πάχος. στοιχεία των οποίων τα ονόµατα αρχίζουν µε το γράµµα C και τελειώνουν µε το γράµµα T (όπως C3D8T) και έχουν και µηχανικούς και θερµικούς βαθµούς ελευθερίας και προορίζονται για ζεύγη θερµικών και µηχανικών προσοµοιώσεων. ένα πρώτης τάξης. τα στοιχεία καθορίζονται στον χώρο όπως το υλικό ρέει µέσω αυτών. Μερικές οικογένειες στοιχείων του ABAQUS/Standard έχουν µια πρότυπη τυποποίηση όπως κάποιες εναλλακτικές τυποποιήσεις. Ελλείψει ενός προσαρµόσιµου πλέγµατος (adaptive meshing). Για παράδειγµα. Μερικές τυποποιήσεις στοιχείων επιτρέπουν να επιλυθούν προβλήµατα ζεύγους πεδίων. Αυτά τα στοιχεία αναγνωρίζονται από το γράµµα "Η" στο τέλος του ονόµατος (C3D8H ή B31H). άλλη για λεπτά κελύφη. Μια παρεµφερής σύµβαση χρησιµοποιείται για αξονοσυµµετρικά στοιχεία κελυφών και µεµβρανών. ώστε να είναι ανεξάρτητη από το υλικό. τρισδιάστατο στοιχείο διατοµής δοκού ονοµάζεται B32. αναγνωρίζονται από έναν επιπλέον χαρακτήρα στο τέλος του ονόµατος των στοιχείων. το ABAQUS αξιολογεί την υλική απόκριση σε κάθε σηµείο ολοκλήρωσης κάθε στοιχείου.ενώ ένα δευτέρας τάξης. περιλαµβάνουν µέλη µε µια υβριδική τυποποίηση. Μερικά οµογενή στοιχεία (continuum elements) στο ABAQUS. ο αριθµός των κόµβων σε ένα στοιχείο είναι σαφώς προσδιορισµένος από το όνοµά του στοιχείου. η οικογένεια στοιχείων κελύφους έχει τρεις κατηγορίες: µια κατάλληλη για ανάλυση κελυφών γενικής χρήσης. στην οποία η πίεση (οµογενή στοιχεία) ή αξονική δύναµη (στοιχεία διατοµής δοκού και δικτυωµάτων) αντιµετωπίζεται ως πρόσθετη άγνωστη. Παραδείγµατος χάριν. Formulation (Τυποποίηση) Η τυποποίηση ενός στοιχείου αναφέρεται στην µαθηµατική θεωρία που χρησιµοποιήθηκε για να οριστεί η συµπεριφορά του στοιχείου. Χρησιµοποιώντας τον τετραγωνισµό κατά Gauss (Gaussian quadrature) για τα περισσότερα στοιχεία. Στοιχεία µε εναλλακτικές τυποποιήσεις. ενώ το 8-κοµβικό γενικό στοιχείο κελύφους ονοµάζεται S8R. Ένα προσαρµόσιµο πλέγµα (adaptive meshing) στο ABAQUS/Explicit. Οι µέθοδοι κατά Euler χρησιµοποιούνται συνήθως στις προσοµοιώσεις της ρευστοµηχανικής.Τυπικά. και επίσης το υλικό δεν µπορεί να διαρεύσει πέρα από τα όρια των στοιχείων. διατοµής δοκού και δικτυωτών στοιχείων. Η οικογένεια στοιχείων διατοµής δοκού χρησιµοποιεί µια ελαφρώς διαφορετική σύµβαση: η τάξη της παρεµβολής προσδιορίζεται στο όνοµα. τρισδιάστατο στοιχείο διατοµής δοκού ονοµάζεται B31. Παραδείγµατος χάριν. οικογένειες στοιχείων οµογενών. Το 8-κοµβικό κυβικό στοιχείο ονοµάζεται C3D8. µερικές οικογένειες στοιχείων στο ABAQUS περιλαµβάνουν στοιχεία µε αρκετές διαφορετικές τυποποιήσεις. Για να προσαρµόσουµε διαφορετικούς τύπους συµπεριφοράς. µπορούν να χρησιµοποιήσουν ολική ή 7 . συνδυάζει τα χαρακτηριστικά θεωρητικών αναλύσεων κατά Lagrange και κατά Euler και επιτρέπει την κίνηση του στοιχείου. όλα τα στοιχεία τάσης/µετατόπισης στο ABAQUS είναι βασισµένα στην κατά Lagrange ή υλική περιγραφή της συµπεριφοράς: το υλικό που συνδέεται µε ένα στοιχείο παραµένει συνδεµένο µε το στοιχείο σε όλη την ανάλυση. Integration (Ολοκλήρωση) Tο ABAQUS χρησιµοποιεί αριθµητικές τεχνικές για να ολοκληρώσει διάφορες ποσότητες στον όγκο κάθε στοιχείου.

µειωµένη ολοκλήρωση (full or reduced-integration), µια επιλογή που µπορεί να έχει
µια σηµαντική επίδραση στην ακρίβεια του στοιχείου για ένα δεδοµένο πρόβληµα,.
To ABAQUS χρησιµοποιεί το γράµµα "R" στο τέλος του ονόµατος του
στοιχείου για να διακρίνει τα στοιχεία µειωµένης ολοκλήρωσης (εκτός αν είναι
επίσης υβριδικά στοιχεία, οπότε σ'αυτή την περίπτωση το όνοµα των στοιχείων
τελειώνει µε τα γράµµατα "RH"). Παραδείγµατος χάριν, CAX4 είναι ο κόµβος-4,
πλήρους ολοκλήρωσης, γραµµικού, αξονοσυµµετρικού στερεού στοιχείου και
CAX4R είναι η έκδοση µειωµένης ολοκλήρωσης του ίδιου στοιχείου.
Το ABAQUS/Standard προσφέρει ταυτόχρονα στοιχεία πλήρους και µειωµένης
ολοκλήρωσης. Το ABAQUS/Explicit παρέχει µόνο στοιχεία µειωµένης ολοκλήρωσης
µε εξαίρεση τα τροποποιηµένα τετραεδρικά και τριγωνικά στοιχεία (the modified
tetrahedron and triangle elements).
2.1.2 Οµογενή στοιχεία (Continuum elements)
Μεταξύ των διαφορετικών οικογενειών στοιχείων, οµογενή ή στερεά στοιχεία
µπορούν να χρησιµοποιηθούν για να διαµορφώσουν µια ευρεία ποικιλία συστατικών.
Εννοιολογικά, οµογενή στοιχεία διαµορφώνουν απλά µικρά τµήµατα υλικού σε ένα
συστατικό. ∆εδοµένου ότι µπορούν να συνδεθούν µε άλλα στοιχεία σε οποιεσδήποτε
από τις πλευρές τους, οµογενή στοιχεία, όπως τα τούβλα σε ένα κτίριο ή τα πλακάκια
σε ένα µωσαϊκό, µπορούν να χρησιµοποιηθούν για να διαµορφώσουν µοντέλα σχεδόν
οποιασδήποτε µορφής, που υποβάλλονται σχεδόν σε οποιαδήποτε φόρτιση. Το
ABAQUS έχει και τάσης/µετατόπισης και ζεύγη θερµοκρασίας-µετατόπισης οµογενή
στοιχεία.
Οµογενή στοιχεία τάσης/µετατόπισης στο ABAQUS, έχουν ονόµατα που
αρχίζουν µε το γράµµα "C." Τα επόµενα δύο γράµµατα δείχνουν τη διαστατικότητα
και συνήθως, αλλά όχι πάντα, τους ενεργούς βαθµούς ελευθερίας στο στοιχείο. Τα
γράµµατα "3D" δείχνουν ένα τρισδιάστατο στοιχείο, τα "AX" ένα αξονοσυµµετρικό
στοιχείο, τα "PE" ένα στοιχείο επίπεδης παραµόρφωσης και τα "PS" ένα στοιχείο
επίπεδης τάσης.
Βιβλιοθήκη τρισδιάστατων οµογενών στοιχείων (Three-dimensional continuum
element library)
Τρισδιάστατα οµογενή στοιχεία µπορούν να είναι εξάεδρα (bricks), σφήνες
(wedges), ή τετράεδρα.
Όποτε είναι δυνατόν, θα πρέπει να χρησιµοποιούνται στο ABAQUS εξαεδρικά
στοιχεία ή τροποποιηµένα τετραδρικά στοιχεία δεύτερης τάξης (second-order
modified tetrahedral elements). Τα τετράεδρα στοιχεία πρώτης τάξης (C3D4) έχουν
µια απλή, σταθερής παραµόρφωσης τυποποίηση, και απαιτούν πολύ λεπτά πλέγµατα
για µια ακριβή επίλυση.
Βιβλιοθήκη δισδιάστατων οµογενών στοιχείων (Two-dimensional continuum
element library
Το ABAQUS έχει διάφορες κατηγορίες δισδιάστατων οµογενών στοιχείων που
διαφέρουν το ένα από το άλλο στην συµπεριφορά τους εκτός επιπέδου. Τα
δισδιάστατα στοιχεία µπορούν να είναι τετραπλευρικά ή τριγωνικά. Το σχήµα 2 –3
παρουσιάζει τις τρεις κατηγορίες που χρησιµοποιούνται πιο συχνά.

8

Σχήµα 2–3 Στοιχεία επίπεδης παραµόρφωσης, επίπεδης τάσης, και αξονοσυµµετρικά
στοιχεία χωρίς στρέψη.

Τα στοιχεία επίπεδης παραµόρφωσης υποθέτουν ότι η παραµόρφωση εκτός
επιπέδου
, είναι µηδέν. Μπορούν να χρησιµοποιηθούν για να διαµορφώσουν
κατασκευές µε πάχος.
Τα στοιχεία επίπεδης τάσης υποθέτουν ότι η τάση εκτός επιπέδου
, είναι
µηδέν και είναι κατάλληλα για λεπτές κατασκευές.
Τα αξονοσυµµετρικά στοιχεία χωρίς συστροφή, η κατηγορία "CAX" των
στοιχείων, διαµορφώνουν ένα δαχτυλίδι 360° και είναι κατάλληλα για ανάλυση
κατασκευών µε αξονοσυµµετρική γεωµετρία που υποβάλλοναι σε αξονοσυµµετρική
φόρτιση.
Το ABAQUS/Standard παρέχει επίσης γενικευµένα στοιχεία επίπεδης
παραµόρφωσης, αξονοσυµµετρικά στοιχεία µε συστροφή, και αξονοσυµµετρικά
στοιχεία µε ασύµµετρη παραµόρφωση.
• Τα γενικευµένα στοιχεία επίπεδης παραµόρφωσης περιλαµβάνουν την
πρόσθετη γενίκευση καθώς η παραµόρφωση εκτός επιπέδου µπορεί να
ποικίλει γραµµικά µε τη θέση στο επίπεδο του µοντέλου. Αυτή η τυποποίηση
ταιριάζει ιδιαίτερα στην θερµο-τασική ανάλυση διατοµών µε πάχος.
• Τα αξονοσυµµετρικά στοιχεία µε συστροφή διαµορφώνουν µια αρχικά
αξονοσυµµετρική γεωµετρία, η οποία µπορεί να στραφεί γύρω από τον άξονα
συµµετρίας. Αυτά τα στοιχεία είναι χρήσιµα για στρέψη κυλινδρικών
κατασκευών, όπως οι αξονοσυµµετρικοί ελαστικοί δακτύλιοι.
• Τα αξονοσυµµετρικά στοιχεία µε ασύµµετρη παραµόρφωση διαµορφώνουν
µια αρχικά αξονοσυµµετρική γεωµετρία, η οποία µπορεί να παραµορφώσει
ασύµµετρα (τυπικά ως αποτέλεσµα της κάµψης). Είναι χρήσιµα για
προβλήµατα προσοµοίωσης, όπως ένα αξονοσυµµετρικό ελαστικό βάθρο που
υποβάλλεται σε διατµητικά φορτία.
Τα δισδιάστατα στερεά στοιχεία πρέπει να οριστούν στο επίπεδο 1-2, έτσι ώστε η
διάταξη των κόµβων να είναι αντίθετη προς τη φορά των δεικτών του ρολογιού, γύρω
από την περίµετρο τωνστοιχείων, όπως φαίνεται στο σχήµα 2 –4.
Σχήµα 2–4 Ορθή κοµβική συνδεσιµότητα για τα δισδιάστατα στοιχεία.

9

Όταν χρησιµοποιούµε έναν προεπεξεργαστή για να δηµιουργήσουµε το
πλέγµα, πρέπει να εξασφαλίσουµε ότι τα στοιχεία βρίσκουν όλα τα σηµεία στην ίδια
κατεύθυνση µε τον θετικό, γενικό άξονα-3. Οποιαδήποτε αποτυχία να παρασχεθεί η
σωστή συνδεσιµότητα µεταξύ των στοιχείων θα αναγκάσει ABAQUS να εκδώσει ένα
µήνυµα λάθους που δηλώνει ότι τα στοιχεία έχουν αρνητική περιοχή (negative area).
Βαθµοί ελευθερίας (Degrees of freedom)
Όλα τα οµογενή στοιχεία τάσης/µετατόπισης έχουν µεταφορικούς βαθµούς
ελευθερίας σε κάθε κόµβο. Αντίστοιχα, οι βαθµοί ελευθερίας 1, 2, και 3 είναι ενεργοί
στα τρισδιάστατα στοιχεία, ενώ µόνο οι βαθµοί ελευθερίας 1 και 2 είναι ενεργοί στα
στοιχεία επίπεδης παραµόρφωσης, στα στοιχεία επίπεδης τάσης, και στα
αξονοσυµµετρικά στοιχεία χωρίς συστροφή.
Ιδιότητες στοιχείων (Element properties)
Όλα τα στερεά στοιχεία πρέπει να αναφέρονται σε µια ιδιότητα στερεάς
διατοµής (solid section property), η οποία ορίζει το υλικό και οποιαδήποτε πρόσθετα
στοιχεία γεωµετρίας που συνδέονται µε το στοιχείο. Για τρισδιάστατα και
αξονοσυµµετρικά στοιχεία, καµία πρόσθετη γεωµετρική πληροφορία δεν απαιτείται·
οι κοµβικές συντεταγµένες καθορίζουν πλήρως τη γεωµετρία των στοιχείων. Για τα
στοιχεία επίπεδης τάσης και επίπεδης παραµόρφωσης µπορεί να οριστεί το πάχος των
στοιχείων, διαφορετικά θα χρησιµοποιηθεί η προκαθορισµένη τιµή 1.
Τυποποίηση και ολοκλήρωση (Formulation and integration)
Οι εναλλακτικές διαθέσιµες τυποποίησεις για την οικογένεια των οµογενών
στοιχείων στο ABAQUS/Standard περιλαµβάνουν έναν
ασυµβίβαστο τρόπο
(incompatible mode) τυποποίησης (το τελευταίο ή το προτελευταίο γράµµα στο
όνοµα του στοιχείου είναι Ι) και µια υβριδική τυποποίηση στοιχείων (το τελευταίο
γράµµα στο όνοµα του στοιχείου είναι Η).
Στο ABAQUS/Standard µπορούµε να επιλέξουµε µεταξύ της πλήρους και της
µειωµένης ολοκλήρωσης για τα τετραπλευρικά και τα εξαεδρικά (κυβικά-brick)
στοιχεία. Στο ABAQUS/Explicit µόνο η µειωµένη ολοκλήρωση είναι διαθέσιµη για
τα τετραπλευρικά και τα εξαεδρικά οµογενή στοιχεία (continuum elements). Τόσο η
τυποποίηση, όσο και ο τύπος της ολοκλήρωσης µπορούν να έχουν µια σηµαντική
επίδραση στην ακρίβεια των στερεών στοιχείων.
Μεταβλητές εξόδου των στοιχείων (Element output variables)
Εξ ορισµού, οι µεταβλητές εξόδου των στοιχείων όπως η τάση και η
παραµόρφωση αναφέρονται στο γενικό καρτεσιανό σύστηµα συντεταγµένων. Κατά
συνέπεια, η συνιστώσα
της τάσης, στο σηµείο ολοκλήρωσης που παρουσιάζεται
στο Σχήµα 2 –5(α), δρα στη γενική διεύθυνση-1. Ακόµα κι αν το στοιχείο
περιστρέφεται κατά τη διάρκεια µιας προσοµοίωσης µεγάλων-µετατοπίσεων, όπως
φαίνεται στο σχήµα 2–5(β), η προεπιλογή είναι επίσης η χρησιµοποίηση του γενικού
καρτεσιανού συστήµατος, ως βάση για τον προσδιορισµό των µεταβλητών των
στοιχείων.

10

Σχήµα 2–5 Εξ ορισµού υλικές διευθύνσεις για οµογενή στοιχεία.

Ωστόσο, το ABAQUS µας επιτρέπει να ορίσουµε ένα τοπικό σύστηµα
συντεταγµένων για τις µεταβλητές των στοιχείων. Αυτό το τοπικό σύστηµα
συντεταγµένων περιστρέφεται µε την κίνηση του στοιχείου στις προσοµοιώσεις
µεγάλων-µετατοπίσεων. Ένα τοπικό σύστηµα συντεταγµένων µπορεί να είναι πολύ
χρήσιµο, εάν το αντικείµενο που πρόκειται να µοντελοποιηθεί έχει κάποιο φυσικό
υλικό προσανατολισµό, όπως οι διευθύνσεις των ινών σε ένα σύνθετο υλικό.
2.2 Σύγκλιση πλέγµατος (Mesh convergence)
Είναι σηµαντικό να χρησιµοποιούµε ένα αρκετά πυκνό πλέγµα για να
εξασφαλίσουµε ότι τα αποτελέσµατα από την προσοµοίωση στο ABAQUS σας είναι
ικανοποιητικά. Τα χονδροειδή πλέγµατα µπορούν να παραγάγουν ανακριβή
αποτελέσµατα στις αναλύσεις χρησιµοποιώντας implicit ή explicit µεθόδους. Η
αριθµητική λύση που παρέχεται από το µοντέλο µας θα τείνει προς µια µοναδική τιµή
καθώς αυξάνουµε την πυκνότητα του πλέγµατος. Οι πόροι του συστήµατος που
απαιτούνται για να τρέξουν την προσοµοίωσή µας αυξάνονται επίσης καθώς το
πλέγµα πυκνώνεται. Το πλέγµα λέγεται ότι είναι συγκλιµένο όταν η περαιτέρω
πύκνωσή του παράγει µια αµελητέα αλλαγή στη λύση.
Καθώς αποκτούµε εµπειρία, µαθαίνουµε να κρίνουµε ποιο επίπεδο πύκνωσης
παράγει ένα κατάλληλο πλέγµα για να δώσει τα αποδεκτά αποτελέσµατα για τις
περισσότερες προσοµοιώσεις. Ωστόσο, θεωρείται ορθή πρακτική να διεξάγουµε µια
µελέτη σύγκλισης πλέγµατος, κατά την οποία προσοµοιώνουµε το ίδιο πρόβληµα µε
ένα λεπτότερο πλέγµα και συγκρίνουµε τα αποτελέσµατα. Μπορούµε να έχουµε την
σιγουριά ότι το µοντέλο µας παράγει µια ακριβή λύση από µαθηµατική άποψη, εάν τα
δύο πλέγµατα δίνουν ουσιαστικά το ίδιο αποτέλεσµα.
Η σύγκλιση πλέγµατος είναι µια σηµαντική θεώρηση τόσο στο
ABAQUS/Standard όσο και στο ABAQUS/Explicit. Η συνδετήρια υποδοχή θα
χρησιµοποιηθεί ως παράδειγµα µιας µελέτης πύκνωσης πλέγµατος, µε περαιτέρω
ανάλυση της υποδοχής στο ABAQUS/Standard, χρησιµοποιώντας τέσσερις
διαφορετικές πυκνότητες πλέγµατος (σχήµα 2 –6). Ο αριθµός των στοιχείων που
χρησιµοποιούνται σε κάθε πλέγµα φαίνεται στο σχήµα.

11

Σχήµα 2–6 ∆ιαφορετικά πλέγµατα για το πρόβληµα της συνδετήριας υποδοχής. Τα αποτελέσµατα για κάθε µια από τις τέσσερις πυκνότητες πλέγµατος. Σχήµα 2–7 Οι θέσεις όπου συγκρίνονται τα αποτελέσµατα στη µελέτη πύκνωσης του πλέγµατος. σε σχέση µε τον χρόνο που απαιτείται από τον επεξεργαστή (CPU) για να τρέξει κάθε προσοµοίωση. 12 . • Στην µέγιστη τάση Mises όπου η υποδοχή συνδέεται µε τη υπόλοιπη κατασκευή. • Στην µέγιστη τάση Mises στην περιοχή συγκέντρωσης τάσεων στην κατώτατη επιφάνεια της τρύπας. Οι θέσεις όπου συγκρίνονται τα αποτελέσµατα παρουσιάζονται στο σχήµα 2 –7. συγκρίνονται στον πίνακα 2–1. Εξετάζουµε την επιρροή της πυκνότητας πλέγµατος σε τρία συγκεκριµένα αποτελέσµατα από αυτό το µοντέλο: • Στην µετατόπιση του κατώτατου σηµείου της οπής.

15E–4 345. Μια ιδιοµορφία τάσης υπάρχει στη γωνία της υποδοχής όπου συνδέεται µε την υπόλοιπη κατασκευή. εποµένως. Όλα τα αποτελέσµατα είναι οµαλοποιηµένα όσον αφορά τις τιµές που προβλέπονται από το χονδροειδές πλέγµα. Κατά συνέπεια. Τάση στο Τάση στο Μετατόπιση του Σχετικός χρόνος Πλέγµα κατώτατο σηµείο κατώτατου επεξεργασίας (Mesh) σηµείο της σύνδεσης σηµείου της οπής οπής Χονδρό (Coarse) 2. Σχήµα 2–8 Η σύγκλιση των αποτελεσµάτων στη µελέτη πύκνωσης του πλέγµατος. Το κανονικό πλέγµα. Η πύκνωση του πλέγµατος αλλάζει σηµαντικά την τάση που υπολογίζεται στη σύνδεση της υποδοχής· συνεχίζει να αυξάνεται µε την συνεχή πύκνωση του πλέγµατος.E6 1.E6 496. Η σύγκλιση των αποτελεσµάτων αποτυπώνεται στο σχήµα 2 –8. συνέκλινε όσον αφορά στις µετατοπίσεις.13E–4 311. αλλά το κανονικό.14E–4 332.E6 0. Η µέγιστη πίεση στο κατώτατο σηµείο της οπής συγκλίνει πολύ πιο αργά από τις µετατοπίσεις.E6 2. ένα πολύ λεπτότερο πλέγµα απαιτείται για να προβλέψει τις ακριβείς κλίσεις µετατοπίσεων από ότι απαιτείται για να υπολογίσει τις ακριβείς µετατοπίσεις.E6 205. και το πολύ λεπτό πλέγµα.E6 22.5 Το χονδροειδές πλέγµα προβλέπει ανακριβείς µετατοπίσεις στο κατώτατο σηµείο της οπής. όλα προβλέπουν παρόµοια αποτελέσµατα.E6 365. Θεωρητικά η τάση είναι άπειρη σε αυτήν την θέση.7 Πολύ λεπτό (Very fine) 3.E6 426.01E–4 180.26 Κανονικό (Normal) 3.0 Λεπτό (Fine) 3.Πίνακας 2–1 Τα αποτελέσµατα της µελέτης πύκνωσης του πλέγµατος. το λεπτό. 13 . επειδή η τάση και η παραµόρφωση υπολογίζονται από τις κλίσεις των µετατοπίσεων.

και η µητρική κατασκευή θα είναι παραµορφώσιµη. Αυτό έχει κανονικά µια αµελητέα επίδραση στη γενική απόκριση του µοντέλου. Αυτή η ιδιοµορφία εµφανίζεται λόγω των εξιδανικεύσεων που χρησιµοποιούνται στο µοντέλο πεπερασµένων στοιχείων. Η σύνδεση µεταξύ της υποδοχής και της υπόλοιπης κατασκευής έχει διαµορφωθεί άκαµπτα. Τα χονδροειδή πλέγµατα είναι συχνά επαρκή για να προβλέψουν τις τάσεις και να συγκρίνουν πώς οι διαφορετικές έννοιες συµπεριφέρονται η µια σε σχέση µε την άλλη. Για σύνθετες.Εποµένως. η εισαγωγή οποιασδήποτε αιχµηρής γωνίας σε ένα µοντέλο θα οδηγήσει σε µια ιδιοµορφία τάσης σε εκείνη την θέση. Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να χρησιµοποιούµε τα αποτελέσµατα από την ανάλυση προσεκτικά. για να απλοποιηθεί η ανάλυση και για να παραµείνει το µέγεθος του µοντέλου σε λογικό επίπεδο. Εάν απαιτείται η ακριβής τάση σε αυτήν την θέση. σχήµα 2– 9) και να ληφθεί υπόψη η ακαµψία της µητρικής κατασκευής. Σχήµα 2–9 Εξιδανίκευση µιας λωρίδας ως αιχµηρή γωνία. Αυτές οι εξιδανικεύσεις οδηγούν στην ιδιοµορφία τάσης. 14 . Είναι σύνηθες να παραλείπονται µικρές λεπτοµέρειες. µη άκαµπτη. τρισδιάστατες προσοµοιώσεις οι διαθέσιµοι πόροι των υπολογιστών υπαγορεύουν συχνά ένα πρακτικό όριο στην πυκνότητα του πλέγµατος που µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε. αλλά οι προβλεφθείσες τάσεις που βρίσκονται κοντά στην ιδιοµορφία θα είναι ανακριβείς. Στην πραγµατικότητα πιθανώς να υπάρξει µια µικρή λωρίδα (fillet) µεταξύ της υποδοχής και της υπόλοιπης κατασκευής (µητρική). η αύξηση της πυκνότητας του πλέγµατος δεν θα παράγει µια συγκλιµένη τιµή τάσης σε αυτήν την θέση. Εντούτοις. θα πρέπει να χρησιµοποιούµε µε προσοχή τα πραγµατικά µεγέθη της µετατόπισης και της τάσης που υπολογίζονται µε ένα χονδροειδές πλέγµα. Ωστόσο. πρέπει να διαµορφωθεί µε ακρίβεια η λωρίδα µεταξύ των συστατικών (βλ. όπως οι ακτίνες λωρίδων (fillet radius) από ένα µοντέλο πεπερασµένων στοιχείων. Σχήµα 2–10 Πλέγµα που πυκνώνεται γύρω από την οπή.

αλλά η προσοµοίωση µε το τοπικά πυκνωµένο πλέγµα απαιτούν αρκετά λιγότερο χρόνο από τον επεξεργαστή (CPU) σε σχέση µε την ανάλυση µε το πολύ λεπτό πλέγµα..15E–4 345. Η λύση από ένα χονδροειδές πλέγµα ολόκληρης της κατασκευής χρησιµοποιείται για "να οδηγήσει" µια λεπτοµερή τοπική ανάλυση που χρησιµοποιεί ένα λεπτό πλέγµα σε αυτήν την περιοχή ενδιαφέροντος.Είναι σπάνια απαραίτητο να χρησιµοποιείται ένα οµοιόµορφα λεπτό πλέγµα σε όλη την κατασκευή που αναλύεται. Το ABAQUS παρέχει µια προηγµένη λειτουργία που ονοµάζεται submodeling (υποµοντελοποίηση).E6 22. το σχήµα 2–10 δείχνει ένα πλέγµα που έχει ως σκοπό να δώσει µια ακριβή πρόβλεψη της συγκέντρωσης τάσεων στο κατώτατο σηµείο της οπής.E6 3. όπως υποδεικνύεται από τα αποτελέσµατα τη χονδροειδούς προσοµοίωσης. Τα αποτελέσµατα από µια προσοµοίωση στο ABAQUS/Standard µε αυτό το τοπικά πυκνωµένο πλέγµα παρουσιάζονται στον πίνακα 2–2. 15 .π. κ. για να προσδιορίσουµε τις περιοχές υψηλής τάσης και πυκνώνοντας µετά το πλέγµα σε αυτές τις περιοχές. Η τελευταία διαδικασία πραγµατοποιείται εύκολα χρησιµοποιώντας προεπεξεργαστές όπως το ABAQUS/CAE.5 Τοπικά 3.) µπορεί να οριστεί µε βάση τη γεωµετρία της κατασκευής. Αυτές οι πληροφορίες µπορούν επίσης να ληφθούν χρησιµοποιώντας ένα χονδροειδές πλέγµα αρχικά. Θα πρέπει να χρησιµοποιούµε ένα λεπτό πλέγµα κυρίως στις περιοχές των υψηλών τάσεων και ένα πιό χονδροειδές πλέγµα στις περιοχές των χαµηλών τάσεων ή όπου το µέγεθος των τάσεων δεν µας ενδιαφέρει. συνοριακές συνθήκες. η οποία µας επιτρέπει να λαµβάνουµε πιο λεπτοµερή (και ακριβή) αποτελέσµατα σε µια περιοχή της κατασκευής που µας ενδιαφέρει. των περιοχών όπου απαιτείται ένα λεπτό πλέγµα—χρησιµοποιώντας τις γνώσεις µας παρόµοιων συστατικών ή µε υπολογισµούς µε το χέρι. και ένα χονδροειδές πλέγµα οπουδήποτε αλλού. Αυτός ο πίνακας δείχνει ότι τα αποτελέσµατα είναι συγκρίσιµα µε εκείνα από το πολύ λεπτό πλέγµα. Πίνακας 2–2 Σύγκριση ενός πολύ λεπτού πλέγµατος και τοπικά πυκνωµένων πλεγµάτων. Είναι απλό να δηµιουργήσουµε ένα χονδροειδές πλέγµα της γεωµετρίας για την αρχική προσοµοίωση και έπειτα να πυκνώσουµε το πλέγµα στις κατάλληλες περιοχές. φορτία. Παραδείγµατος χάριν. ως εκ τούτου.λ. ιδιότητες υλικών. Ένα λεπτό πλέγµα χρησιµοποιείται µόνο στην περιοχή των υψηλών τάσεων.14E–4 346. όπου το πλήρες αριθµητικό µοντέλο (δηλ.44 πυκνωµένο Μπορούµε συχνά να προβλέψουµε τις θέσεις των περιοχών υψηλών τάσεων ενός µοντέλου —και. Τάση στο Μετατόπιση του Σχετικός χρόνος Πλέγµα κατώτατου σηµείου της κατώτατο σηµείο επεξεργασίας της οπής οπής Πολύ λεπτό 3.

καθορίζοντας τις ιδιότητες του υλικού. Το ABAQUS/Standard ή το ABAQUS/Explicit διαβάζει το input file που δηµιουργήθηκε από το ABAQUS/CAE. Όταν το ABAQUS/CAE ξεκινά. Η εντολή αυτή µπορεί να είναι διαφορετική στο σύστηµά µας. ώστε να µπορούµε να παρακολουθούµε την πρόοδο της εργασίας (job). το ABAQUS/CAE δηµιουργεί ένα αρχείο εισόδου (input file). όπου abaqus είναι η εντολή που χρησιµοποιείται για να τρέξει το ABAQUS. Το ABAQUS/CAE διαιρείται σε modules (ενότητες). δηµιουργείται ένα αρχείο επανάληψης (replay file). 16 . Όταν το µοντέλο είναι πλήρες. και δηµιουργώντας ένα πλέγµα. εκτελεί την ανάλυση. Τέλος. πληκτρολογούµε την εντολή abaqus cae στην προτροπή του λειτουργικού συστήµατος (operating system prompt).3. το οποίο περιέχει τις εντολές του ABAQUS/CAE για κάθε λειτουργία µοντελοποίησης που εκτελούµε. για την υποβολή και την παρακολούθηση αµφίδροµα εργασιών του ABAQUS και για την αξιολόγηση των αποτελεσµάτων από τις προσοµοιώσεις του ABAQUS.1. χρησιµοποιούµε το Visualization module (ενότητα απεικόνισης) για να διαβάσουµε την βάση δεδοµένων εξόδου (output database) και να δούµε τα αποτελέσµατα της ανάλυσής µας. 3. Καθώς κινούµαστε από module σε module. Καθώς αλληλεπιδρούµε µε το ABAQUS/CAE.1 Εισαγωγή στο ABAQUS/CAE Το ABAQUS/CAE είναι το πλήρες περιβάλλον ABAQUS που παρέχει µια απλή. το οποίο υποβάλλουµε στο προϊόν ανάλυσης του ABAQUS. εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Start Session όπως φαίνεται στο Σχήµα 3–1.1 Ξεκινώντας το ABAQUS/CAE Για να ξεκινήσουµε το ABAQUS/CAE. και δηµιουργεί µια βάση δεδοµένων εξόδου (output database). όπου κάθε module καθορίζει µια λογική πτυχή της διαδικασίας µοντελοποίησης· παραδείγµατος χάριν. καθορίζοντας τη γεωµετρία. συνεπή αληλεπίδραση για τη δηµιουργία µοντέλων ABAQUS. στέλνει τις πληροφορίες στο ABAQUS/CAE. αναπτύσσουµε σταδιακά το µοντέλο. Σχήµα 3–1 Το παράθυρο διαλόγου Start Session.

Σχήµα 3–2 Συστατικά του κύριου παραθύρου.2 Συστατικά του κύριου παραθύρου Αλληλεπιδρούµε µε το ABAQUS/CAE µέσω του κύριου παραθύρου.Οι ακόλουθες επιλογές του session startup είναι διαθέσιµες: • Create Model Database µας επιτρέπει να ξεκινήσουµε µια καινούρια ανάλυση. 17 . • Run Script µας επιτρέπει να τρέξουµε ένα αρχείο που περιέχει εντολές του ABAQUS/CAE. 3. • Start Tutorial µας επιτρέπει να ξεκινήσουµε µια εισαγωγική διδακτική ύλη (introductory tutorial) από την άµεση δικτυακή τεκµηρίωση (online documentation). • Open Database µας επιτρέπει να ανοίξουµε ένα αποθηκευµένο µοντέλο (previously saved model) ή ένα αρχείο βάσης δεδοµένων εξόδου (output database file). Τα συστατικά είναι: Title bar (Γραµµή τίτλου) Η γραµµή τίτλου δείχνει την έκδοση του ABAQUS/CAE µε την οποία εργαζόµαστε και το όνοµα της τρέχουσας βάσης δεδοµένων του µοντέλου (current model database).1. Το Σχήµα 3–2 δείχνει τα συστατικά που εµφανίζονται στο κύριο παράθυρο.

Prompt area (Περιοχή προτροπών) Η περιοχή προτροπών εµφανίζει οδηγίες που πρέπει να ακολουθήσουµε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. ∆ιαφορετικά µενού εµφανίζονται στη γραµµή µενού. Σηµείωση: Αν προστίθενται νέα µηνύµατα καθόσον είναι ενεργή η επιφάνεια της γραµµής εντολών.Menu bar (Γραµµή µενού) Η γραµµή µενού περιέχει όλα τα διαθέσιµα µενού· τα µενού δίνουν πρόσβαση σε όλες τις λειτουργίες.) 18 . Toolbox area (Περιοχή εργαλειοθήκης) Όταν εισάγουµε ένα module. το αλλάζει το χρώµα του φόντου που περιβάλλει την περιοχή µηνυµάτων σε κόκκινο. η περιοχή εργαλειοθήκης εµφανίζει εργαλεία που είναι κατάλληλα για αυτό το module. Viewport (Παράθυρο άποψης) Τα Viewports είναι παράθυρα πάνω στο φόντο. το φόντο επανέρχεται στο κανονικό του χρώµα. Η εργαλειοθήκη επιτρέπει άµεση πρόσβαση σε πολλές από τις λειτουργίες του module που είναι επίσης διαθέσιµες από τη γραµµή µενού (menu bar). Canvas and drawing area (Φόντο και περιοχή σχεδίασης) Το φόντο (canvas) µπορεί να θεωρηθεί ως µια άπειρη οθόνη ή πίνακας. Command line interface (Επιφάνεια γραµµής εντολών) Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε την επιφάνεια γραµµής εντολών για να πληκτρολογήσουµε εντολές Python και να αποτιµήσουµε µαθηµατικές εκφράσεις χρησιµοποιώντας τη γλώσσα προγραµµατισµού Python που είναι δοµηµένη µέσα στο ABAQUS/CAE. καθώς δηµιουργούµε τη γεωµετρία του µοντέλου. Όταν εµφανίζουµε την περιοχή µηνυµάτων. η γραµµή περιεχοµένων µας επιτρέπει να ανακτούµε ένα υπάρχον part. ανάλογα µε το µενού που επιλέγουµε από τη γραµµή περιεχοµένων (context bar). Η λίστα Module στη γραµµή περιεχοµένων µας επιτρέπει να κινούµαστε µεταξύ αυτών των modules.. Η επιφάνεια περιλαµβάνει βασικές (>>>)και δευτερεύουσες (. Η περιοχή µηνυµάτων εµφανίζεται εξ ορισµού. Για να µεγεθύνουµε την περιοχή µηνυµάτων. σύρουµε το ανώτατο άκρο. καθώς δηµιουργούµε ένα σύνολο (set). Για παράδειγµα. µας ζητά να επιλέξουµε τη γεωµετρία. πρέπει να πατήσουµε το κουµπί στην κατώτατη αριστερή γωνία του κύριου παραθύρου για να ενεργοποιήσουµε την περιοχή µηνυµάτων. όπου κάθε module µας επιτρέπει να εργαζόµαστε σε µια πτυχή του µοντέλου µας. Η σχεδιαστική περιοχή είναι ένα ορατό τµήµα του φόντου. Toolbar (Γραµµή εργαλείων) Η γραµµή εργαλείων εξασφαλίζει άµεση πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία που είναι επίσης διαθέσια στα µενού. χρησιµοποιούµε τη γραµµή κύλισης στη δεξιά πλευρά. αλλά χρησιµοποιεί τον ίδιο χώρο που καταλαµβάνει η επιφάνεια της γραµµής εντολών. στα οποία το ABAQUS/CAE εµφανίζει το µοντέλο µας. Αν έχουµε πρόσφατα χρησιµοποιήσει την επιφάνεια της γραµµής εντολών (command line interface). Για να δούµε πληροφορίες που έχει βγει εκτός της περιοχής µηνυµάτων. Για παράδειγµα.. Message area (Περιοχή µηνυµάτων) Το ABAQUS/CAE τυπώνει πληροφορίες κατάστασης και προειδοποιήσεις στην περιοχή µηνυµάτων. Άλλα στοιχεία της γραµµής περιεχοµένων αποτελούν λειτουργία του module στο οποίο εργαζόµαστε. πάνω στον οποίο µπορούµε να τοποθετήσουµε παράθυρα απόψεων (viewports). Context bar (Γραµµή περιεχοµένων) Το ABAQUS/CAE διαιρείται σε ένα σύνολο από modules (ενότητες).

Κάθε περιέχει µόνο εκείνα τα εγαλεία που είναι σχετικά µε το ιδιαίτερο κοµµάτι της διαδικασίας µοντελοποίοσης. Ένα ολοκληρωµένο µοντέλο περιέχει ο. το ABAQUS/CAE διαιρείται σε λειτουργικές µονάδες που ονοµάζονται modules. Για να ανακτήσουµε µια βάση δεδοµένων µοντέλου από ένα δίσκο. αλλά χρησιµοποιεί τον ίδιο χώρο που καραλαµβάνει η περιοχή µηνυµάτων. να τροποποιηθεί. επιβάλλονται συγκεκριµένοι προφανείς περιορισµοί. Για παράδειγµα. ανεξάρτητα από την κατάσταση του µοντέλου.1. δεν µπορούµε να αναθέσουµε ιδιότητες διατοµών. Σχήµα 3–3 Επιλέγοντας ένα module. 3. Επιλέγουµε ένα module από τη λίστα Module list στη γραµµή περιεχοµένων. άδεια βάση δεδοµένων µοντέλου στη µνήµη. όπως διαστάσεις διατοµής µιας I-δοκού. Η επιφάνεια γραµµής εντολών είναι εξ ορισµού κρυµµένη. Η διάταξη των modules στο µενού αντιστοιχεί σε µια λογική ακολουθία που πιθανόν να ακολουθήσουµε καθώς δηµιουργούµε ένα µοντέλο. επιλέγοντας από το κύριο µενού File Save. όπως φαίνεται στο Σχήµα 3–3. να υποβληθεί και να ελεγχθεί η ανάλυση της εργασίας. 19 . το ABAQUS/CAE µας επιτρέπει να επιλέγουµε οποιοδήποτε module οποιαδήποτε στιγµή. Ωστόσο. πρέπει να δηµιουργήσουµε parts πρωτού δηµιουργήσουµε ένα assembly. σε µια γεωµετρία που δεν έχει ακόµα δηµιουργηθεί.τιδήποτε χρειάζεται το ABAQUS για να ξεκινήσει η ανάλυση.προτροπές για να υποδείξει πότε πρέπει να παραχθούν εντολές που να συµφωνούν µε την σύνταξη κατά Python. επιλέγουµε File Open.3 Τι είναι ένα module? Όπως αναφέρθηκε προηγουµένως. µπορούµε να αποθηκεύσουµε τη βάση δεδοµένων του µοντέλου σε ένα δίσκο. το Mesh module περιέχει µόνο τα εργαλεία που είναι απαραίτητα για να δηµιουργηθούν πλέγµατα πεπερασµένων στοιχείων. Αφού ξεκινήσουµε το ABAQUS/CAE. Αν και η διάταξη των modules ακολουθεί µια λογική διαδοχή. Για παράδειγµα. Το ABAQUS/CAE χρησιµοποιεί µια βάση δεδοµένων µοντέλου (model database) για να αποθηκεύει τα µοντέλα µας. το παράθυρο διαλόγου µας επιτρέπει να δηµιουργήσουµε µια καινούρια. Όταν ξεκινά το ABAQUS/CAE. Σε πολλές περιπτώσεις πρέπει να ακολουθήσουµε µια φυσιολογική πρόοδο για να ολοκληρώσουµε µια διαδικασία µοντελοποίησης. Για παράδειγµα. Πατάµε το κουµπί στην κατώτατη αριστερή γωνία για να εναλλαχθούµε από την περιοχή µηνυµάτων στην επιφάνει γραµµής εντολών. ενώ το Job module περιέχει µόνο τα εργαλεία που χρησιµοποιούνται για να δηµιουργηθεί.

που είναι ανεξάρτητο από τα άλλα parts του µοντέλου. Load Το Load module µας επιτρέπει να προσδιορίζουµε φορτία. εξίσωσης και άκαµπτων σωµάτων. σχεδιάζοντας τη γεωµετρία τους απευθείας στο ABAQUS/CAE ή εισάγοντας τη γεωµετρία τους από άλλα προγράµµατα γεωµετρικής µοντελοποίησης. εκτός αν η επαφή έχει προσδιοριστεί στο Interaction module. Η διάταξη των modules στη λίστα αντιστοιχεί στη σειρά µε την οποία εµφανίζονται στην Module list της γραµµής περιεχοµένων (βλ.όπως ο καθορισµός του υλικού που συνδέεται µε µια περιοχή και και η γεωµετρία της διατοµής. Στο Property module δηµιουργούµε ορισµούς section και ορισµούς υλικών. περιγράφει µε συντοµία τις πράξεις µοντελοποίησης που µπορούµε να εκτελέσουµε σε κάθε module. Ένα µοντέλο του ABAQUS περιέχει µόνο ένα assembly. Step Χρησιµοποιούµε το Step module για να δηµιουργήσουµε και να σχηµατίσουµε βήµατα ανάλυσης (analysis steps) και να τα συνδέσουµε µε ζητήµατα/αποτελέσµατα εξόδου (output requests). το οποίο σηµαίνει ότι πρέπει να καθορίζουµε τα βήµατα της ανάλυσης στα οποία είναι ενεργά. boundary conditions. fields). δηµιουργώντας εποµένως ένα. Η διαδοχή των step εξασφαλίζει έναν εύκολο τρόπο για να ληφθούν οι αλλαγές σε ένα µοντέλο (όπως οι αλλαγές των φορτίσεων ή των συνοριακών συνθηκών).Η ακόλουθη λίστα των modules που είναι διαθέσιµη µέσα στο ABAQUS/CAE. Κάποια πεδία έιναι εξαρτώµενα από τα βήµατα. συνοριακές συνθήκες και πεδία (loads. Τα φορτία και οι συνοριακές συνθήκες είναι αντικείµενα εξαρτώµενα από τα βήµατα (step-dependent objects). όπως περιορισµούς δεσµών. Χρησιµοποιούµε το Assembly module για να δηµιουργήσουµε instances (οµοιώµατα) των parts και για να τοποθετήσουµε τα instances εξαρτηµένα µεταξύ τους σε ένα γενικό σύστηµα συντεταγµένων. Τα ζητήµατα εξόδου (output requests) µπορούν να ποικίλλουν ως κρίνεται απαραίτητο µεταξύ των steps. Interaction Στο Interaction module καθορίζουµε τις µηχανικές και θερµικές αλληλεπιδράσεις µεταξύ των περιοχών ενός µοντέλου και του περιβάλλοντός του. ∆ιάφορα επίπεδα αυτοµατισµού και ελέγχου είναι διαθέσιµα. Οι αλληλεπιδράσεις (Interactions) είναι αντικείµενα εξαρτώµενα από τα βήµατα (step-dependent objects). Το ABAQUS/CAE δεν αναγνωρίζει µηχανικές επαφές ανάµεσα σε part instances ή σε περιοχές ενός assembly. Mesh Το Mesh module περιέχει εργαλεία που µας επιτρέπουν να παράγουµε ένα πλέγµα πεπερασµένων στοιχείων σε ένα assembly που δηµιουργήθηκε µέσα στο ABAQUS/CAE. Σχήµα 3–3): Part Το Part module µας επιτρέπει να δηµουργούµε µεµονωµένα parts. ώστε 20 . Η απόλυτη φυσική εγγύτητα δύο επιφανειών σε ένα assembly δεν είναι επαρκής για να δείξει οποιοδήποτε είδος αλληλεπίδρασης µεταξύ των επιφανειών. ενώ άλλα εφαρµόζονται µόνο στο ξεκίνηµα της ανάλυσης. Άλλες αλληλεπιδράσεις που µπορούν να οριστούν περιλαµβάνουν περιορισµούς. αυτό υφίσταται στο δικό του σύστηµα συντεταγµένων. Property Ο ορισµός ενός section περιέχει πληροφορίες σχετικά µε τις ιδιότητες ενός part ή µιας περιοχής ενός part. Assembly Όταν δηµιουργούµε ένα part. Ένα παράδειγµα µιας αλληλεπίδρασης είναι η επαφή µεταξύ δύο επιφανειών. το οποίο σηµαίνει ότι πρέπει να προσδιορίσουµε τα βήµατα της ανάλυσης στα οποία είναι ενεργά. τους οποίους αναθέτουµε σε περιοχές των parts.

και η γραµµή µενού αλλάζουν. καθώς ορίζουµε ένα native part στο ABAQUS/CAE. Τα περιεχόµενα του κύριου παραθύρου αλλάζουν καθώς κινούµαστε µεταξύ των modules. ή ένα partition ή για να δηµιουργήσουµε ένα σκαρίφηµα. µια δοκό. χρησιµοποιούµε το Job module για να αναλύσουµε το µοντέλο. Μπορούµε να ελέγξουµε ποιες πληροφορίες θα γράφονται στη βάση δεδοµένων εξόδου. τροποποιώντας τα ζητήµατα εξόδου (output requests) στο Step module. το οποίο µπορεί να προεκταθεί (extrude). Job Από τη στιγµή που έχουµε ολοκληρώσει όλα τα καθήκοντα που συνδέονται µε τον ορισµό ενός µοντέλου. η γραµµή περιεχοµένων. να κινηθεί κυκλικά (sweep) ή να περιστραφεί (revolve) για να διαµορφωθεί ένα τρισδιάστατο part. η εργαλειοθήκη του module.να µπορούµε να δηµιουργούµε ένα πλέγµα που ικανοποιεί τις ανάγκες της ανάλυσής µας. 21 . Επιλέγοντας ένα module από τη λίστα Module list της γραµµής περιεχοµένων. Το Job module µας επιτρέπει να υποβάλλουµε µια εργασία για ανάλυση και να παρακολουθήσουµε την πρόοδό της. ώστε να απεικονίζουν τις λειτουργίες του τρέχοντος module. Πολλαπλά µοντέλα και «τρεξίµατα» µπορούν να υποβληθούν και να παρακολουθηθούν ταυτόχρονα. Χρησιµοποιούµε το Sketch module για να δηµιουργήσουµε ένα σκαρίφηµα (sketch) που ορίζει ένα επίπεδο part. Visualization Το Visualization module εξασφαλίζει γραφική απεικόνιση των µοντέλων πεπερασµένων στοιχείων και των αποτελεσµάτων. Sketch Τα σκαριφήµατα (Sketches) είναι δισδιάστατα προφίλ που χρησιµοποιούµε για να διαµορφώσουµε τη γεωµετρία. Παρέχει πληροφορίες του µοντέλου και των αποτελεσµάτων από την βάση δεδοµένων εξόδου (output database).

καθώς επίσης είναι εφικτό να δοθούν πληροφορίες γι’ αυτό. το partitioning χρησιµεύει για να υποδιαιρέσει τη γεωµετρία που πρόκειται να διαχωριστεί. να αποκρυφθεί. [ Shift]+Click. Οµοίως. να διαγραφεί. ορίζοντας partitions που αναφέρονται σε υπάρχουσα γεωµετρία. Σχήµα 4–1 ∆ιαχωρισµός (Partitioning) ενός edge. και να βοηθήσουν στη βελτίωση του πλέγµατος. ενώ partitions σε faces και cells δηµιουργούν νέα άκρα (edges) και νέες πλευρές (faces). ενός face. και σε κελιά (cells). faces. Σε όλες τις περιπτώσεις. ένα partition αναπαράγεται όταν αναπαράγεται το assembly ή το part. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Create Partition. ή µπορούµε να χωρίσουµε ένα assembly στα modules που λειτουργούν µε το assembly. και την angle 22 . και cells. Επιλέγουµε το επιθυµητό εργαλείο partition από την Method list. Τα περισσότερα από τα εργαλεία µας επιτρέπουν να δηµιουργήσουµε πολλαπλά partition edges. και να επαναληφθεί. Τέτοιες περιοχές µπορούν να χρησιµοποιηθούν για να καθορίσουν τα όρια υλικών. ίσως διαπιστώσουµε ότι πρέπει να επιλέξουµε µια συγκεκριµένη περιοχή που δεν υπάρχει στο µοντέλο. Μπορούµε να χωρίσουµε ένα part είτε στο Part module.1 Κατανόηση του ρόλου των partitions Καθώς προχωράµε τη διαδικασία µοντελοποίησης. Ένα partition είναι ένα feature (χαρακτηριστικό) και όπως όλα τα features. να υποδείξουν τη θέση των φορτίων και των περιορισµών.2 Χρησιµοποιώντας τα εργαλεία Partition Μπορούµε να έχουµε πρόσβαση στα εργαλεία Partition επιλέγοντας Tools Partition από το κύριο µενού. είτε στο Property module. Παραδείγµατος χάριν. σε µια χρήση του παραθύρου Create Partition. ∆ιαχωρίζουµε edges. Ένα partition κατά µήκος ενός edge δηµιουργεί µια νέα κορυφή (vertex). και ακολουθούµε τις υπαγορεύσεις στη περιοχή προτροπών για να δηµιουργήσουµε το partition. Η Method list (λίστα µε τις µεθόδους) αλλάζει για να απεικονίσει τα partitions που µπορούµε να δηµιουργήσουµε.4. ή cell— από τα κουµπιά στην περιοχή Type στην κορυφή του παραθύρου διαλόγου. ή cells. Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε έναν συνδυασµό drag select (επιλογή µε σύρσιµο). Το σχήµα 4–1 επεξηγεί το χωρισµό ενός edge. σε πλευρές (faces). µπορεί να τροποποιηθεί. µπορούµε να χωρίσουµε ένα face του assembly στο Mesh module. face. αντίστοιχα. και επιλέγουµε τον τύπο γεωµετρίας µε βάση την οποία θα γίνει το partition —edge. Χρησιµοποιούµε τα εργαλεία Partition για να χωρίσουµε το µοντέλο σε περιοχές. και ενός cell. Τα Partitions µπορούν να δηµιουργηθούν σε άκρα (edges). faces. και ενός cell. 4. [ Ctrl]+Click. ενός face. και να δηµιουργήσουµε seeds στο προκύπτον εσωτερικό edge για να βελτιώσουµε το πλέγµα.

4. Το σχήµα 4–2 παρουσιάζει τις κρυµµένες εικόνες για όλα τα εργαλεία partition στις εργαλειοθήκες module toolboxes. Τα Partitions που δηµιουργήθηκαν σε ένα assembly συνδέονται µόνο µε το assembly. • Να υποδιαιρέσουµε σύνθετες τρισδιάστατες περιοχές σε απλούστερες περιοχές. • Να κερδίσουµε πιο λεπτοµερή έλεγχο της διαδικασίας δηµιουργίας του πλέγµατος. Πιθανόν να χρησιµοποιήσουµε τις προκύπτουσες περιοχές στο Property module για να εφαρµόσετε section definitions (προσδιορισµοί των sections πάνω στο µοντέλο).1 Γιατί δηµιουργούµε ένα partition? Η απόφαση για το πότε θα χρησιµοποιήσουµε τα εργαλεία Partition εξαρτάται από τον τρόπο µε τον οποίο θα χρησιµοποιήσουµε τις προκύπτουσες περιοχές. και είναι διαθέσιµα σε κάθε instance του part στο assembly. συνοριακές συνθήκες (boundary conditions). στα οποία µπορεί να γίνει seeding. και όχι µε τα αρχικά parts. για να διαιρέσουµε τα part instances στο assembly σε περιοχές. faces. Για να δούµε ένα tooltip που περιέχει µια µικρή περιγραφή για κάθε εργαλέιο partition.3. Πιθανόν να χρησιµοποιήσουµε τις προκύπτουσες περιοχές για να κάνουµε τα εξής: • Να εφαρµόσουµε φορτία (loads). • Να συνδέσουµε ένα output request µε περιοχές. καθώς επίσης και πληροφορίες ιδιοτήτων υλικών (material property information). Τα Partitions που δηµιουργήθηκαν στο Part module και στο Property module είναι συνδεµένα µε το part. Σχήµα 4–2 Τα εργαλεία partition. όπως περιγράφεται παρακάτω: ∆ιαχωρισµός (Partitioning) των parts Χρησιµοποιούµε τα εργαλεία Partition στο Part ή στο Property module για να διαιρέσουµε ένα part σε περιοχές.3 Κατανόηση των partitions Αυτή η παράγραφος περιγράφει τις βασικές έννοιες που πρέπει να καταλάβουµε πρίν χρησιµοποιήσουµε τα εργαλεία Partition. κρατάµε για λίγο το ποντίκι πάνω από το εργαλείο. ώστε να µπορεί να γίνει αυτόµατα η δηµιουργία του πλέγµατος. ∆ιαχωρισµός (Partitioning) του assembly Χρησιµοποιούµε τα εργαλεία Partition στα σχετικά µε το assembly modules. και είναι διαθέσιµα σε όλα τα modules που 23 . Μπορούµε επίσης να έχουµε πρόσβαση στα εργαλεία Partition από την εργαλειοθήκη module toolbox. 4. ή cells που θα δηµιουργήσουν τα partition. οι οποίοι περιλαµβάνουν πληροφορίες γεωµετρίας διατοµών (cross-sectional geometry information). και πεδία (fields) σε περιοχές.method (µέθοδος γωνίας) για να επιλέξουµε τα edges. Ωστόσο. µε την προσθήκη εσωτερικών ακρών (internal edges). δεν µπορούµε να τροποποιήσουµε ή να διαγράψουµε τα partitions σε ένα part instance.

Ένα partition είναι απλά ένα πρόσθετο γεωµετρικό χαρακτηριστικό (geometric feature) που προσθέτουµε στο part. 4.λειτουργούν στο assembly. 2. η γεωµετρία του αναπαραγµένου partition εξαρτάται από τη µέθοδο που χρησιµοποιήσαµε για να δηµιουργήσουµε το partition. να αποκρυφθούν. χρησιµοποιώντας το εργαλείο Feature Manipulation toolset.3. το ABAQUS / CAE αναπαράγει το partition µαζί µε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά. Όταν το ABAQUS/CAE αναπαράγει το assembly. Το ακόλουθο παράδειγµα δείχνει ότι οι αλλαγές στην υποκείµενη γεωµετρία µπορούν να αναγκάσουν τα partitions να µετακινηθούν ή να αλλάξουν σχήµα όταν αναπαράγεται το assembly. όπως φαίνεται στο Σχήµα 4–3. Επιπλέον. Σχήµα 4–3 Partition µεταξύ δύο επιλεγµένων σηµείων. Εάν δηµιουργούµε ένα partition και κατόπιν τροποποιούµε τη γεωµετρία του υποκείµενου part ή του assembly. και δεν είναι διαθέσιµα στο Part ή στο Property module. το partition ορίζεται ακόµα ως η γραµµή µεταξύ του κέντρου των δύο κύκλων. µπορούν να τροποποιηθούν. 1. Ο χρήστης διαχωρίζει ένα face χρησιµοποιώντας µια γραµµή µεταξύ δύο επιλεγµένων σηµείων (τα κέντρα των δύο κύκλων). Επειδή τα partitions είναι features. όπως φαίνεται στο σχήµα 4 –4. να διαγραφούν. ∆εν θα εµφανιστούν σε άλλα instances του ίδιου part. και να επαναληφθούν.2 Τα Partitions ως features (χαρακτηριστικά) Η γεωµετρία κάθε part αποτελείται από ένα σύνολο από features. και τη θέση των επιλεγµένων σηµείων που ορίζουν τις αλλαγές του partition. 24 . Ο χρήστης τροποποιεί το assembly.

25 . 4.1 Επισκόπηση των µεθόδων για partitioning edges Επιλέγουµε Tools Partition από το κύριο µενού για να εµφανίσουµε το παράθυρο διαλόγου Create Partition. όπως φαίνεται στο Σχήµα 4–6. η λίστα µε τις µεθόδους (Method list) εµφανίζει τις ακόλουθες µεθόδους για partitioning edges: Specify parameter by location (Προσδιορισµός παραµέτρου µε βάση τη θέση) Επιλέγουµε ένα σηµείο οπουδήποτε κατά µήκος του edge. Ένα βέλος κατά µήκος του edge δείχνει τη διεύθυνση κατά την οποία αυξάνεται η τιµή της παραµέτρου ξεκινώντας από την αρχική κορυφή (που αντιστοιχεί σε τιµή της παραµέτρου ίση µε 0) προς την τελική κορυφή (που αντιστοιχεί σε τιµή ίση µε 1). όπως φαίνεται στο σχήµα 4–5. 4. Enter parameter (Εισαγωγή παραµέτρου) Εισάγουµε µια παράµετρο στην περιοχή προτροπών. Σχήµα 4–5 Εισαγωγή παραµέτρου για τη δηµιουργία ενός partition edge. Select midpoint/datum point (Επιλογή µέσου σηµείου ή datum point) Επιλέγουµε το σηµείου του µέσου ενός edge ή ένα datum point κατά µήκος ενός edge.4 Επισκόπηση των τεχνικών διαχωρισµού (partitioning techniques) Αυτή η παράγραφος δίνει µια επισκόπηση των διαφόρων τεχνικών διαχωρισµού (partitioning techniques).Σχήµα 4–4 Το partition µετά την αναπαραγωγή. Όταν επιλέγουµε Edge από το παράθυρο διαλόγου Create Partition.4.

Use datum plane (Χρήση ενός datum plane) Επιλέγουµε ένα datum plane. Σχήµα 4–7 Επιλογή ενός datum plane για δηµιουργία partition edges.Σχήµα 4–6 Επιλογή µέσου σηµείου ή ενός datum point για δηµιουργία ενός partition edge. όπως φαίνεται στο Σχήµα 4–7. Ο διαχωρισµός (Partitioning) µιας οµάδας από επιλεγµένα άκρα (edges) µε ένα datum plane είναι µια χρήσιµη τεχνική για ευθυγράµµιση µιας οµάδας από partitions. 26 . Το ABAQUS/CAE δηµιουργεί το partition στα σηµεία όπου το datum plane τέµνει τα άκρα (edges).

ή διανεµηµένος. Οι διανεµηµένοι περιορισµοί σύζευξης δηµιουργούνται σε κάθε µια από τις συνδεδεµένες επιφάνειες. Η σύνδεση διαµορφώνεται ανεξάρτητα από το πλέγµα. Kinematic coupling: Στο ABAQUS/Standard. Surface-based shell-to-solid coupling: Μια ακραία επιφάνεια σε ένα τρισδιάστατο κελυφοειδές πλέγµα στοιχείων µπορεί να συνδεθεί µε ένα στοιχείο ή µε µια επιφάνεια (βασισµένη σε κόµβους) σε ένα τρισδιάστατο στερεό πλέγµα. Embedded elements: Ένα στοιχείο ή µια οµάδα στοιχείων µπορεί να ενσωµατωθεί σε µια οµάδα στοιχείων υποδοχής (host elements). οι οποίοι περιλαµβάνουν τους περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας της δοκού. Στην περίπτωση επιφανειακών στοιχείων που δένονται σε µια επιφάνεια διατοµής δοκού. Κάθε κόµβος στην πρώτη επιφάνεια (δευτερεύουσα επιφάνεια) θα έχει τις ίδιες τιµές για τους βαθµούς ελευθερίας του. οι βαθµοί ελευθερίας στον κόµβο θα εξαλειφθούν µε τον περιορισµό τους στις (παρεµβαλλόµενες) τιµές των βαθµών ελευθερίας του στοιχείου υποδοχής. Η σύζευξη επιβάλλεται από τη δηµιουργία ενός εσωτερικού συνόλου από διανεµηµένους περιορισµούς σύζευξης. υπό µορφή υπορουτίνας που δίνεται από τον χρήστη. Surface-based tie constraints: ∆ύο επιφάνειες µπορούν να συνδεθούν.5. οι αποστάσεις µεταξύ των επιφανειακών στοιχείων και της δοκού χρησιµοποιούνται στον καθορισµό των περιορισµών. Τα στοιχεία υποδοχής δεν µπορούν τα ίδια να ενσωµατωθούν. Release: Στο ABAQUS/Standard ένας τοπικός περιστροφικός βαθµός ελευθερίας ή ένας συνδυασµός τοπικών περιστροφικών βαθµών ελευθερίας µπορεί να απελευθερωθεί και στο ένα ή και στα δύο άκρα ενός στοιχείου διατοµής δοκού. Multi-point constraints: Οι περιορισµοί πολλαπλών σηµείων (Multi-point constraints-MPCs) ορίζουν γραµµικούς ή µη γραµµικούς περιορισµούς µεταξύ κόµβων. Mesh-independent spot welds: ∆ύο ή περισσότερες επιφάνειες µπορούν να συνδεθούν µαζί χρησιµοποιώντας συνδέσεις όπως οι συγκολλήσεις σηµείων. Παρόµοιος µε τους περιορισµούς πολλαπλών σηµείων. µε το σηµείο στη δεύτερη επιφάνεια (κύρια επιφάνεια) στην οποία είναι πλησιέστερος. Εάν ένας κόµβος σε ένα ενσωµατωµένο στοιχείο βρεθεί µέσα σε ένα στοιχείο υποδοχής. ο κινηµατικός περιορισµός σύζευξης επιτρέπει τον γενικό προσδιορισµό των περιορισµένων βαθµών ελευθερίας κόµβο προς κόµβο. ABAQUS θα ψάξει για τις γεωµετρικές σχέσεις µεταξύ των κόµβων στα ενσωµατωµένα στοιχεία και στα στοιχεία υποδοχής. ένας κόµβος ή µια οµάδα κόµβων µπορεί να περιοριστεί (να δεσµευτεί) σε έναν κόµβο αναφοράς. Αυτός ο περιορισµός µπορεί να είναι κινηµατικός.1 Κινηµατικοί περιορισµοί (Kinematic constraints): επισκόπηση Οι ακόλουθοι τύποι κινηµατικών περιορισµών µπορούν να οριστούν: Equations: Γραµµικοί περιορισµοί πολλαπλών σηµείων (Linear multi-point constraints) µπορούν να δοθούν υπό µορφή εξίσωσης. στον οποίο η οµάδα κόµβων σύζευξης µπορεί να περιοριστεί από την άκαµπτη κίνηση του σώµατος που καθορίζεται από τον κόµβο αναφοράς. 27 . στον οποίο η οµάδα κόµβων σύζευξης µπορεί να περιοριστεί από την άκαµπτη κίνηση του σώµατος που καθορίζεται από τον κόµβο αναφοράς υπό µια µέση έννοια. Αυτές οι σχέσεις µεταξύ των κόµβων µπορούν να είναι είτε προεπιλεγµένοι τύποι που παρέχονται από το ABAQUS. Surface-based coupling constraints: Μια οµάδα κόµβων που βρίσκονται σε µια επιφάνεια µπορεί να περιοριστεί σε έναν κόµβο αναφοράς. είτε να κωδικοποιούνται στο ABAQUS/Standard.

Τα στοιχεία συνδετήρων µπορούν να χρησιµοποιηθούν για να επιβάλουν τους στοιχείο-βασισµένους στον κινηµατικούς περιορισµούς για την ανάλυση µηχανισµόςτύπων. που περιγράφονται στο Part VIII. το ABAQUS/Explicit επιλύει για όλους τους κινηµατικούς περιορισµούς ταυτόχρονα. Με εξαίρεση τους περιορισµούς που προκύπτουν από κινηµατικά ζευγάρια επαφών. Ωστόσο. του κινηµατικού περιορισµού σύζευξης. Οι αλληλεπιδράσεις επαφών. Πολλαπλάσιοι περιορισµοί στο ABAQUS/Standard Στο ABAQUS/Standard. Πολλαπλοί κινηµατικοί περιορισµοί σε έναν κόµβο Είναι δυνατό να χρησιµοποιηθεί ένας µοναδικός κόµβος σε διάφορους περιορισµούς πολλαπλών σηµείων.Οι συνοριακές συνθήκες είναι επίσης ένας τύπος κινηµατικού περιορισµού στην ανάλυση τάσεων. Εάν ο χρήστης σκοπεύει να χρησιµοποιήσει µια µεταβλητή που εξαλείφεται σε µια εξίσωση περιορισµού ως παραµένουσα µεταβλητή σε µια άλλη εξίσωση περιορισµού. Από τη στιγµή που µια µεταβλητή έχει απαλειφθεί. Το υπερβολικό «δέσιµο» του περιορισµού πολλαπλών σηµείων. οι κόµβοι που περιλαµβάνονται σε έναν συνδυασµό από περιορισµούς πολλαπλών σηµείων. δεσµικό περιορισµό ή περιορισµό εξίσωσης. κινηµατικούς 28 .” µπορούν να χρησιµοποιηθούν για να επιβάλουν περιορισµούς µεταξύ σωµάτων που έρχονται σε επαφή. Οι αλληλεπιδράσεις επαφών µπορούν να χρησιµοποιηθούν στη µηχανική καθώς επίσης και στην συνδεµένη θερµοµηχανική και συνδεµένη ρευστόςµηχανική ανάλυση πόρων. και στις σχέσεις περιορισµού εξίσωσης. στον κινηµατικό περιορισµό σύζευξης (καθορισµένο είτε µέσω της επιλογής *COUPLING είτε της επιλογής *KINEMATIC COUPLING). Κατά συνέπεια. Όποτε είναι δυνατόν. ή έναν κινηµατικό περιορισµό σύζευξης. η εξίσωση περιορισµού στην οποία η µεταβλητή εξαλείφεται. στον περιορισµό δεσµών. Πολλαπλοί περιορισµοί στο ABAQUS/Explicit Οι κινηµατικοί περιορισµοί στο ABAQUS/Explicit µπορούν να οριστούν µε οποιαδήποτε σειρά αδιαφορώντας για τις εξαρτήσεις περιορισµών. οι εξαρτήσεις των περιορισµών αντιµετωπίζονται διαφορετικά στο ABAQUS/Standard και διαφορετικά στο ABAQUS/Explicit. ή µια σχέση περιορισµού εξίσωσης. δεν µπορεί να αναφέρεται σε οποιαδήποτε συνοριακή συνθήκη ή σε οποιονδήποτε συνακόλουθο περιορισµό πολλαπλών σηµείων. περιορισµούς εξίσωσης. να ακολουθεί τις άλλες εξισώσεις περιορισµού στο αρχείο δεδοµένων. και των σχέσεων περιορισµού εξίσωσης δεν συστήνεται και µπορεί να οδηγήσει σε µια υποβάθµιση στην απόδοση κατά τη διάρκεια προεπεξεργασίας της ανάλυσης. επειδή ορίζουν την στήριξη της κατασκευής ή δίνουν τις σταθερές µετατοπίσεις στα σηµεία των κόµβων. κινηµατικό περιορισµό σύζευξης. τα δεδοµένα εισόδου πρέπει να διαταχτούν έτσι ώστε. είναι καλύτερο να συσχετίζεται η συµπεριφορά διάφορων κόµβων (που οµαδοποιούνται σε ένα σύνολο κόµβων) µε έναν µοναδικό κόµβο χρησιµοποιώντας έναν περιορισµό πολλαπλών σηµείων. “Interactions. οι κινηµατικοί περιορισµοί επιβάλλονται συνήθως από απαλειφόµενους βαθµούς ελευθερίας στους εξαρτηµένους κόµβους.

η επιλογή *EQUATION µπορεί να χρησιµοποιηθεί µόνο για να περιορίσει µηχανικούς βαθµούς ελευθερίας. µια επίλυση διπλής ακρίβειας θα αποφέρει µια καλύτερη εκτίµηση του έργου που παράγεται από τις δυνάµεις αντίδρασης και τις ροπές. που αντιστοιχούν στις και κοµβικές µεταβλητές • τους συντελεστές . και τους βαθµούς ελευθερίας. η πρώτη κοµβική µεταβλητή που δίνεται στις γραµµές δεδοµένων ( που αντιστοιχεί στον ) θα απαλειφθεί για να επιβάλει τον περιορισµό. Εάν 29 . και περιορισµούς λόγω των συνοριακών συνθηκών θα ικανοποιούν ταυτόχρονα αυτούς τους περιορισµούς εφ' όσον δεν είναι ασύµβατοι. Εποµένως.περιορισµούς συνδετήριων στοιχείων. Οι περιττοί και κλειστοί περιορισµοί βρόχων είναι αποδεκτοί. εκτός από έναν ή περισσότερους από τους κινηµατικούς περιορισµούς που περιγράφονται ανωτέρω. είτε µεµονωµένοι κόµβοι µπορούν να δοθούν ως δεδοµένα εισόδου στις γραµµές δεδοµένων της επιλογής *EQUATION. i. είναι µια κοµβική µεταβλητή στον κόµβο . µπορεί µερικές φορές να είναι απαραίτητο να υποβληθεί η ανάλυση σε επίλυση µε διπλή ακρίβεια. και µε αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται µια ακριβέστερη τιµή της ενέργειας λόγω της εξωτερικής εργασίας που περιγράφεται από το ABAQUS/Explicit. Οι γραµµές δεδοµένων της επιλογής *EQUATION χρησιµοποιούνται για να ορίσουν: • τον αριθµό των όρων στην εξίσωση. περιορισµούς άκαµπτων σωµάτων. Για να ληφθούν ακριβή αποτελέσµατα (δυνάµεις αντίδρασης και ροπές) από το ABAQUS/Explicit. για τον βαθµό ελευθερίας i όπου και είναι συντελεστές που καθορίζουν τη σχετική κίνηση των κόµβων. Στο ABAQUS/Standard. 5. Σε µια τέτοια περίπτωση. Στο ABAQUS/Explicit. Προσδιορίζοντας τους κόµβους που περιλαµβάνονται στην εξίσωση Είτε σύνολα κόµβων. Επισκόπηση Ένας γραµµικός περιορισµός πολλαπλών σηµείων απαιτεί ότι ένας γραµµικός συνδυασµός κοµβικών µεταβλητών είναι ίσος µε µηδέν. δεν πρέπει να χρησιµοποιηθεί για να εφαρµόσει συνοριακές συνθήκες. ή δεσµικό περιορισµό. όπως επίσης δεν θα ‘πρεπε να χρησιµοποιηθεί σε οποιονδήποτε επακόλουθο περιορισµό πολλαπλών σηµείων. • τους κόµβους . ή κινηµατικό περιορισµό σύζευξης.2 Γραµµικές εξισώσεις περιορισµού Με τη χρήση της επιλογής *EQUATION εισάγονται οι γραµµικοί περιορισµοί πολλαπλών σηµείων υπό µορφή εξίσωσης. ή περιορισµό εξίσωσης ο περιορισµός δεν ισχύει στο ABAQUS/Explicit. στους κόµβους που περιορίζονται από συνοριακές συνθήκες. το οποίο σηµαίνει: .

0. Εντούτοις. ή περιορισµό πολλαπλών σηµείων. δεδοµένου ότι οι περιορισµοί πολλαπλών σηµείων χρησιµοποιούν την εξάλειψη των βαθµών ελευθερίας και οι άλλοι κόµβοι σε ένα άκαµπτο σώµα δεν έχουν ανεξάρτητους βαθµούς ελευθερίας. ο βαθµός ελευθερίας 1 στον κόµβο 6 και ο βαθµός ελευθερίας 3 στον κόµβο 1000 µπορούν να χρησιµοποιηθούν σε επόµενες εξισώσεις. 3.0 Στο ABAQUS/Standard. τα δεδοµένα δίνονται ως εξής *EQUATION 3 5. δεσµό. Λήψη της δύναµης περιορισµού Ο γραµµικός περιορισµός παράγει δυνάµεις περιορισµού σε όλους τους βαθµούς ελευθερίας που περιλαµβάνονται στην εξίσωση. οι αντίστοιχες καταχωρήσεις συνόλων θα εναρµονίζονται µεταξύ τους. 1. Στο ABAQUS/Explicit ένας κόµβος αναφοράς άκαµπτου σώµατος ή οποιοσδήποτε άλλος κόµβος σε ένα άκαµπτο σώµα µπορεί να χρησιµοποιηθεί στον καθορισµό εξίσωσης (*EQUATION definition). 3. αυτές οι δυνάµεις περιορισµού πρέπει να λαµβάνονται υπόψη. Για µια δεδοµένη εξίσωση 30 . ο βαθµός ελευθερίας 3 στον κόµβο 5. θα απαλειφθεί για να επιβάλει αυτόν τον περιορισµό και εποµένως. δεν µπορεί να χρησιµοποιηθεί σε οποιονδήποτε καθορισµό συνοριακής συνθήκης ή σε οποιοδήποτε επακόλουθη εξίσωση. Η περίπτωση αυτή µπορεί να εµφανιστεί σε συγκεκριµένες συνθήκες συµµετρίας ή στην προσοµοίωση ενός άκαµπτου σώµατος. -1. περιορισµούς πολλαπλών σηµείων . στους κόµβους πέρα από τους κόµβους αναφοράς. Στο ABAQUS/Standard.χρησιµοποιούνται σύνολα κόµβων. 1. Εάν ο χρήστης ελέγχει την ισορροπία του µοντέλου στο ABAQUS/Standard. 6. κινηµατική σύζευξη. Οι κόµβοι σε ένα άτακτο σύνολο κόµβων θα χρησιµοποιηθούν µε τη σειρά που έχουν δοθεί κατά τον ορισµό του συνόλου. 1. είτε µοναδικοί κόµβοι. ο χρήστης πρέπει να εξασφαλίσει ότι οι κόµβοι είναι αριθµηµένοι έτσι ώστε θα ταιριάξουν σωστά ο ένας πάνω τον άλλον αφότου ταξινοµηθούν. Αυτός ο περιορισµός δεν ισχύει στο ABAQUS/Explicit. εάν ένας βαθµός ελευθερίας σε κάθε ένα από τα σύνολα των κόµβων εξαρτάται από έναν βαθµό ελευθερίας ενός µοναδικού κόµβου. Παράδειγµα Επιθυµούµε να επιβάλουµε την εξίσωση Γράφουµε αρχικά την εξίσωση στην τυποποιηµένη µορφή Κατόπιν. 1000. οι επόµενες καταχωρήσεις µπορούν να είναι είτε σύνολα κόµβων. οι επόµενες καταχωρήσεις πρέπει να είναι µοναδικοί κόµβοι. ή συνοριακές συνθήκες. Εάν η πρώτη καταχώρηση είναι ένας µοναδικός κόµβος. Εάν η πρώτη καταχώρηση είναι ένα σύνολο κόµβων. ένας γραµµικός περιορισµός πολλαπλών σηµείων δεν µπορεί να χρησιµοποιηθεί για να συνδέσει δύο άκαµπτα σώµατα.0. Εάν ως δεδοµένα εισόδου δίνονται ταξινοµηµένα σύνολα κόµβων. Οι γραµµικές εξισώσεις περιορισµού οδηγούν σε δυνάµεις περιορισµού προς όλους τους βαθµούς ελευθερίας που εµφανίζονται στις εξισώσεις. Η τελευταία επιλογή είναι χρήσιµη.

Η δύναµη περιορισµού για οποιονδήποτε όρο µε συντελεστή στην εξίσωση περιορισµού. και στον βαθµό ελευθερίας .περιορισµού. λαµβάνεται πολλαπλασιάζοντας την δύναµη περιορισµού στον κόµβο . Εάν η παράµετρος INPUT παραλείπεται. καθορίζεται το όνοµα του εναλλακτικού αρχείου. εάν η εξίσωση είναι και απαιτούνται οι δυνάµεις περιορισµού. η εξίσωση µπορεί να ξαναγραφεί ως ακολούθως όπου ο κόµβος 1000 είναι ο σταθερός "τεχνητός" κόµβος. Επισκόπηση Ένας περιορισµός δεσµών ή δεσµικός περιορισµός βασισµένος σε επιφάνεια: • µπορεί να χρησιµοποιηθεί µόνο µε ορισµούς περιορισµών βασισµένους σε επιφάνεια 31 . Ανάγνωση των γραµµών δεδοµένων από ένα εναλλακτικό αρχείο εισαγωγής δεδοµένων Οι γραµµές δεδοµένων της επιλογής *EQUATION µπορούν να περιληφθούν σε ένα χωριστό αρχείο εισαγωγής δεδοµένων. µε τον λόγο . στον βαθµό ελευθερίας . Χρησιµοποιώντας την παράµετρο INPUT. Η δύναµη αντίδρασης που λαµβάνεται στον κόµβο θα είναι ίση µε τη δύναµη περιορισµού που ενεργεί στον κόµβο . ειδικά για τα τρισδιάστατα προβλήµατα.3 Περιορισµοί δεσµών πλέγµατος Η παράγραφος αυτή περιγράφει πώς δύο επιφάνειες µπορούν να συνδεθούν κατά τη διάρκεια µιας προσοµοίωσης. ∆εδοµένου ότι ο συντελεστής του η δύναµη περιορισµού στον κόµβο 6 είναι αντίθετη της δύναµης αντίδρασης στον κόµβο 1000. και αποτελεί χρήσιµο στοιχείο για λόγους βελτιστοποίησης του πλέγµατος.η ∆εδοµένου ότι ο συντελεστής του δύναµη περιορισµού στον κόµβο 5 είναι η ίδια µε τη δύναµη αντίδρασης στον κόµβο είναι ο ίδιος µε το συντελεστή του . Για να βρει ο χρήστης τις δυνάµεις περιορισµού. Η εξίσωση περιορισµού πρέπει να ξαναγραφεί ως εξής και να καθοριστεί µια συνοριακή συνθήκη µηδενικής µετατόπισης στο βαθµό ελευθερίας του κόµβου χρησιµοποιώντας την επιλογή *BOUNDARY. 5. Παραδείγµατος χάριν. είναι αντίθετος του συντελεστή του . υποτίθεται ότι οι γραµµές δεδοµένων ακολουθούν τη γραµµή λέξης κλειδιού. αυτές οι δυνάµεις είναι ανάλογες προς τους αντίστοιχους συντελεστές τους. 1000. εισάγει έναν κόµβο που δεν είναι συνδεµένος µε κανένα στοιχείο στο µοντέλο.

• επιτρέπει τις γρήγορες µεταβάσεις στην πυκνότητα του πλέγµατος µέσα στο µοντέλο και • απαλείφει τους βαθµούς ελευθερίας των κόµβων της δευτερεύουσας επιφάνειας που περιορίζονται. ακουστικής πίεσης. πίεσης πόρων. Η παράµετρος NAME πρέπει να χρησιµοποιηθεί για να ορίσει ένα όνοµα σε αυτόν τον περιορισµό και µπορεί να χρησιµοποιηθεί για µετέπειτα επεξεργασία στο ABAQUS/CAE. όπου είναι δυνατόν. ορίζεται ένα σύνολο κόµβων που περιέχει τους δευτερεύοντες κόµβους που πρόκειται να δεθούν µε την επιλογή *TIE. Επιφάνειες βασισµένες σε στοιχεία. το ABAQUS θα καθορίσει τους κόµβους που πρόκειται να δεθούν. Καθορίζοντας τις επιφάνειες που περιορίζονται Χρησιµοποιώντας την επιλογή *SURFACE. Κύρια επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία Κατά τη χρήση µιας κύριας επιφάνειας βασισµένης σε στοιχεία. Εάν δεν χρησιµοποιηθεί η παράµετρος TIED NSET. ούτε η POSITION TOLERANCE. ή ηλεκτρικού δυναµικού µε το σηµείο στην κύρια επιφάνεια στην οποία είναι πλησιέστερο. είτε διπλής όψης. Όταν η κύρια επιφάνεια είναι βασισµένη σε κόµβους. ή να βασίζονται σε άκρα. ο δευτερεύων κόµβος περιορίζεται από τον πλησιέστερο κύριο κόµβο. Οποιοσδήποτε τύπος επιφάνειας (επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία. Οι δευτερεύουσες και οι κύριες επιφάνειες που ζευγαρώνονται στον περιορισµό καθορίζονται στη γραµµή δεδοµένων. χρησιµοποιείται η παράµετρος POSITION TOLERANCE για να καθοριστεί µια απόλυτη απόσταση από την κύρια επιφάνεια (είτε πάνω. Καθορισµός του υποσυνόλου των δευτερευόντων κόµβων που δένονται Χρησιµοποιώντας την παράµετρο TIED NSET. χρησιµοποιώντας την προεπιλεγµένη ανοχής θέσης.• περιορίζει καθέναν από τους κόµβους στην δευτερεύουσα επιφάνεια ώστε να έχει την ίδια κίνηση και την ίδια τιµή θερµοκρασίας. Ως δευτερεύουσες επιφάνειες µπορούν να χρησιµοποιηθούν είτε επιφάνειες βασισµένες σε στοιχεία. µπορούν να είναι είτε µονής όψης. είτε επιφάνειες βασισµένες σε κόµβους. είτε µακριά από το άκρο) µέσα στην οποία πρέπει να βρεθούν όλοι οι κόµβοι στην δευτερεύουσα επιφάνεια που δένεται. Καθορισµός ενός δεµένου περιορισµού για ένα ζευγάρι επιφανειών Η επιλογή * TIE µπορεί να χρησιµοποιηθεί για να δηµιουργήσει µεταφορική και περιστροφική κίνηση όπως επίσης και όλοι οι άλλοι ενεργοί βαθµοί ελευθερίας που είναι ίσοι για ένα ζευγάρι από επιφάνειες. η πραγµατική απόσταση µεταξύ των επιφανειών µετριέται κατά µήκος µιας γραµµής που εκτείνεται από τον δευτερεύοντα κόµβο στο πλησιέστερο σηµείο πάνω στην κύρια επιφάνεια (το οποίο µπορεί να βρίσκεται στο άκρο της κύριας επιφάνειας). Εναλλακτικά. επιφάνεια βασισµένη σε κόµβους. είτε κάτω. ή αναλυτικός τύπος επιφάνειας) µπορεί να χρησιµοποιηθεί ως κύρια επιφάνεια. Οι δευτερεύοντες κόµβοι που δεν βρίσκονται µέσα σε αυτήν την απόλυτη απόσταση δεν είναι δεµένοι. Όπως φαίνεται στο 32 . καθορίζονται οι δευτερεύουσες και οι κύριες επιφάνειες που χρησιµοποιούνται στον περιορισµό.

αλλά οι κόµβοι 1 και 15 δεν είναι (κατά συνέπεια δεν θα περιοριστούν). Κύρια επιφάνεια βασισµένη σε κόµβους Για µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε κόµβους. Η προεπιλεγµένη ανοχή θέσης για τις κύριες επιφάνειες βασισµένες σε στοιχεία είναι 5% του τυπικού µεγέθους στοιχείων στην κύρια επιφάνεια. βασισµένη σε στοιχεία. Το σχήµα 5–2 δείχνει πως η περιοχή ανοχής ορίζεται γύρω από µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε κόµβους. η πραγµατική απόσταση ενός δευτερεύοντα κόµβου στην επιφάνεια είναι η πιο µικρή απόσταση από οποιονδήποτε κόµβο πάνω στην κύρια επιφάνεια. θα παραµείνουν αβίαστοι καθ’ όλη τη διάρκεια της προσοµοίωσης. η προεπιλεγµένη ανοχή θέσης είναι 5% του τυπικού µεγέθους στοιχείων σε µια δευτερεύουσα επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία ή ένα κλάσµα µιας µέσης απόστασης µεταξύ των κόµβων µιας δευτερεύουσας επιφάνειας βασισµένης σε κόµβους. ∆εν θα αλληλεπιδράσουν ποτέ µε την κύρια επιφάνεια ως τµήµα του δεσµικού περιορισµού. Αναλυτική άκαµπτη κύρια επιφάνεια Κατά τη χρήση µιας αναλυτικής άκαµπτης κύριας επιφάνειας. Μη περιορισµένοι κόµβοι σε ζευγάρια µε δεσµικούς περιορισµούς Το ABAQUS δεν περιορίζει τους δευτερεύοντες κόµβους στην κύρια επιφάνεια εκτός αν βρίσκονται µέσα στην απόσταση ανοχής από την κύρια επιφάνεια κατά την έναρξη της ανάλυσης. βασισµένη σε κόµβους. η πραγµατική απόσταση µεταξύ της επιφάνειας µετριέται επίσης κατά µήκος µιας γραµµής που εκτείνεται από τον δευτερεύοντα κόµβο στο πλησιέστερο σηµείο πάνω στην κύρια επιφάνεια. Η προεπιλεγµένη ανοχή θέσης είναι βασισµένη στη µέση απόσταση µεταξύ των κόµβων στην κύρια επιφάνεια. οι κόµβοι 2–14 είναι µέσα στην απόσταση ανοχής. Σχήµα 5–1 Περιοχή ανοχής γύρω από µια κύρια επιφάνεια χωρίς πάχος.σχήµα 5–1. που δεν βρίσκονται µέσα στην απόσταση ανοχής κατά την έναρξη της ανάλυσης. Σχήµα 5–2 Περιοχή ανοχής γύρω από µια κύρια επιφάνεια χωρίς πάχος. Εντούτοις. Οποιοιδήποτε δευτερεύοντες κόµβοι. ένας 33 . Στις µηχανικές προσοµοιώσεις.

το ABAQUS/Explicit δηµιουργεί ένα σύνολο κόµβων που περιλαµβάνει τους δευτερεύοντες κόµβους που θα δεθούν. το ABAQUS/Standard θα τυπώσει ένα µήνυµα προειδοποίησης στο αρχείο δεδοµένων. έτσι ώστε οποιαδήποτε ανακριβής συµπεριφορά του περιορισµού.dat). ένας δευτερεύων κόµβος θα µετακινηθεί προς το πλησιέστερο σηµείο στην κύρια επιφάνεια. να µπορεί να εµφανιστεί. όταν οι δευτερεύοντες κόµβοι δεν βρίσκονται ακριβώς πάνω στην κύρια επιφάνεια. (Ο γενικός αλγόριθµος επαφών στο ABAQUS/Explicit θα δηµιουργήσει αυτόµατα απαγορεύσεις επαφών για συνδυασµούς δευτερευόντων κόµβων – κύριων επιφανειών. Set ADJUST=NO αν οι κόµβοι στην δευτερεύουσα επιφάνεια δεν κινηθούν. που απαριθµεί κάθε δευτερεύοντα κόµβο καθώς και τους κόµβους της κύριας επιφάνειας. ∆ιενεργώντας αυτές τις προσαρµογές το ABAQUS/Standard δεν θα λάβει υπόψη του το πάχος του κελύφους εάν καθεµία των επιφανειών ορίζεται σε στοιχεία κελύφους. ή στο ABAQUS/Explicit. Εάν ένας περιορισµός δεν µπορεί να διαµορφωθεί για έναν δεδοµένο δευτερεύοντα κόµβο. ώστε να περιοριστούν. Το ABAQUS τυπώνει έναν πίνακα στο αρχείο δεδοµένων (. µετακινούνται όλοι οι κόµβοι της δευτερεύουσας επιφάνειας επάνω στην κύρια επιφάνεια στην αρχική διαµόρφωση. Επιπλέον. Ρύθµιση των επιφανειών σε ένα ζευγάρι δεσµικού περιορισµού Γενικά. ένας δευτερεύων κόµβος θα µετακινηθεί προς τον πιο κοντινό κύριο κόµβο. όταν είτε ο δευτερεύων είτε ο κύριος είναι µια επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία. κάτω από την άκαµπτη περιστροφή του σώµατος. Για µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε κόµβους.µη περιορισµένος δευτερεύων κόµβος µπορεί να διαπεράσει την κύρια επιφάνεια ελεύθερα. Σχ. MODEL=YES. χρησιµοποιώντας την παράµετρο ADJUST=YES στην επιλογή *TIE. για κάθε έναν ορισµό *TIE. Περιορισµός των περιστροφικών βαθµών ελευθερίας Εξ ορισµού. στους οποίους θα δεθεί εάν και εφόσον χρησιµοποιείται η επιλογή *PREPRINT. Συστήνεται αυστηρά να τίθεται η παράµετρος ADJUST ίση µε YES. Κατά δηµιουργία ενός µοντέλου µε δεσµικούς περιορισµούς βασισµένους σε επιφάνεια. Για την περίπτωση που οι περιστροφικοί βαθµοί ελευθερίας δεν πρέπει να δεθούν. χωρίς πρόκληση οποιασδήποτε παραµόρφωσης. Ωστόσο. Για µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία. 34 . το ABAQUS θα περιορίσει τους περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας όταν υπάρχουν και στις δευτερεύουσες και στις κύριες επιφάνειες (βλ. κανένας τέτοιος αποκλεισµός επαφών δεν δηµιουργηθεί για κόµβους που βρίσκονται έξω από την ανοχή θέσης των περιορισµών). Σ’ αυτή την περίπτωση χρησιµοποιείται ένα σταθερό διάνυσµα µετατόπισης. είναι σηµαντικό να χρησιµοποιηθούν αυτές οι πληροφορίες που παρέχονται από το ABAQUS. για να προσδιοριστούν οποιοιδήποτε µη περιορισµένοι κόµβοι και για να γίνουν οποιεσδήποτε απαραίτητες τροποποιήσεις στο µοντέλο. ADJUST=YES είναι η προεπιλογή εκτός από την περίπτωση που η δευτερεύουσα επιφάνεια ανήκει σε µια υποδοµή. που αντιστοιχούν σε περιορισµένους κόµβους των ζευγαριών δεσµικών περιορισµών. εκτός αν ορίζεται επαφή µεταξύ του δευτερεύοντα κόµβου και της κύριας επιφάνειας. Αυτό το σύνολο κόµβων είναι διαθέσιµο για εµφάνιση στο ABAQUS/CAE. χρησιµοποιείται η παράµετρος NO ROTATION στην επιλογή *TIE. τις 5–3). όταν καµία επιφάνεια δεν έχει περιστροφές.

35 .Σχήµα 5–3 Αλγόριθµος δεσµού βασισµένου σε επιφάνεια.

για να βρει το σηµείο προβολής. η κύρια επιφάνεια πρέπει να επιλεχτεί ως επιφάνεια µε το πιο χονδροειδές πλέγµα. Σχήµα 5–4 Αναζήτηση των σηµείων σε µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία που είναι πλησιέστερα στους κόµβους . κάθε δευτερεύων κόµβος και το σηµείο προβολής του στη γραµµή αναφοράς της διατοµής δοκού. Η σύνδεση άλλων στοιχείων σε µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία διατοµής δοκού. διαµορφώνει περιορισµούς µεταξύ αυτών των δευτερευόντων κόµβων και των κόµβων πάνω στην κύρια επιφάνεια. οι κόµβοι 202. οι δευτερεύουσες επιφάνειες πρέπει πάντα να ορίζονται σε παραµορφώσιµα σώµατα. το σηµείο πάνω στην επιφάνεια που βρίσκεται πιο κοντά σε κάθε δευτερεύοντα κόµβο. υπολογίζεται και χρησιµοποιείται για να καθορίσει τους κύριους κόµβους που πρόκειται να διαµορφώσουν τον περιορισµό (βλ. στο µη-παραµορφωµένο σχήµα. Το ABAQUS κατόπιν. η κίνηση κάθε δευτερεύοντα κόµβου περιορίζεται άκαµπτα από την κίνηση του σηµείου προβολής του. µπορεί να βασιστεί σε τρισδιάστατα στοιχεία διατοµής δοκού. Για αυτήν την περίπτωση. ∆ιατοµή δοκού ως κύρια επιφάνεια Η κύρια επιφάνεια για έναν περιορισµό δεσµού. µπορεί να 36 . 302. και . Οι άκαµπτες επιφάνειες πρέπει πάντα να αποτελούν την κύρια επιφάνεια στο ζευγάρι περιορισµού. Και οι δύο επιφάνειες σε ένα ζευγάρι περιορισµού δεν µπορούν να είναι άκαµπτες επιφάνειες. 203. Για µια κύρια επιφάνεια βασισµένη σε στοιχεία. κινούνται ως άκαµπτο σώµα. Η βασισµένη στην επιφάνεια δεµένη διατύπωση περιορισµού Το ABAQUS χρησιµοποιεί τη µη-παραµορφωµένο σχήµα του µοντέλου για να καθορίσει ποιοι δευτερεύοντες κόµβοι θα δεθούν στην κύρια επιφάνεια στην έναρξη της ανάλυσης. οι κόµβοι 204 και 304 χρησιµοποιούνται για να περιορίσουν τον κόµβο και ο κόµβος 402 χρησιµοποιείται για να περιορίσει τον κόµβο . κάθε δευτερεύων κόµβος προβάλλεται επάνω στη γραµµή που διαµορφώνεται από τους κόµβους των στοιχείων διατοµής δοκού. και 303 χρησιµοποιούνται για να περιορίσουν τον κόµβο . Κατά τη διάρκεια της επόµενης ανάλυσης.Επιλογή της δευτερεύουσας και κύριας επιφάνειας ενός βασισµένου στην επιφάνεια περιορισµού δεσµών µεταξύ δύο σωµάτων Εάν και οι δύο επιφάνειες σε ένα ζευγάρι περιορισµών είναι παραµορφώσιµες επιφάνειες. Παραδείγµατος χάριν. Για παράδειγµα. Σχ. Στο ABAQUS/Standard. 5–4).

Ο περιορισµός θα αντιπροσωπεύει την άκαµπτη κίνηση του σώµατος σωστά όταν η απόσταση-offset είναι µηδέν. Εάν οι περιστροφές δεν είναι δεσµευµένες. το ABAQUS επιτρέπει στο χρήστη να επιλέξει τη θέση του µεταφορικού περιορισµού. Περιορισµός των µεταφορικών κινήσεων επιφανειών σε απόσταση µεταξύ τους Η φύση του περιορισµού της µεταφορικής κίνησης µεταξύ επιφανειών στο ABAQUS. Στη µια ή στην άλλη περίπτωση. Όταν υπάρχει µια απόσταση (offset). Όταν οι επιφάνειες αναφοράς έχουν απόσταση µεταξύ τους. δεν έχουν µεταξύ τους απόσταση. ο βασισµένος στην επιφάνεια περιορισµός δεν θα αντιπροσωπεύει σωστά την άκαµπτη περιστροφή του σώµατος. Μόνο µια επιφάνεια έχει περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας Εάν η δευτερεύουσα επιφάνεια έχει περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας και η κύρια επιφάνεια όχι. Καµία επιφάνεια δεν έχει περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας Εάν καµία επιφάνεια δεν έχει περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας. περιορίζονται ώστε να είναι οι ίδιοι. µια ροπή θα εφαρµοστεί σε κάθε δευτερεύοντα κόµβο βασισµένη στη δύναµη περιορισµού επί την απόσταση όφσετ. Επειδή η σταθερή απόσταση-offset δεν περιστρέφεται. ο βασισµένος σε επιφάνεια θα συµπεριφερθεί σωστά κάτω από την άκαµπτη περιστροφή του σώµατος ανεξάρτητα από το µέγεθος της απόστασης-offset. η µεταφορική κίνηση περιορίζεται σε κάθε δευτερεύοντα κόµβο και µια ροπή θα εφαρµοστεί στους σχετικούς κόµβους πάνω στην κύρια επιφάνεια εάν υπάρχει απόσταση-offset. Οµοίως. εξαρτάται από το εάν υπάρχει απόσταση µεταξύ των επιφανειών και σε ποιες επιφάνειες υπάρχουν περιστροφικοί βαθµοί ελευθερίας. Μπορεί να επιβληθεί είτε στην κύρια επιφάνεια αναφοράς. ο περιορισµός ενεργεί όπως ένας περιορισµός πολλαπλών σηµείων διατοµής δοκού. κάθε δευτερεύων κόµβος περιορίζεται στην κύρια επιφάνεια όπως σε έναν τύπο δεσµού (TIE). µεταξύ του δευτερεύοντα κόµβου και του πλησιέστερου σηµείου στην κύρια επιφάνεια αναφοράς. Και οι δύο επιφάνειες έχουν περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας Εάν και οι δύο επιφάνειες που έχουν περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας. και οι περιστροφές είναι δεσµευµένες. Εάν υπάρχει απόσταση-offset µεταξύ των επιφανειών. πολλαπλών σηµείων περιορισµού (MPC). οι µεταφορικοί βαθµοί ελευθερίας (στο γενικό σύστηµα συντεταγµένων) του δευτερεύοντα κόµβου και του πλησιέστερου σηµείου στην κύρια επιφάνεια. εάν η κύρια επιφάνεια έχει περιστροφικούς βαθµούς ελευθερίας και η δευτερεύουσα επιφάνεια όχι. είτε στην δευτερεύουσα επιφάνεια αναφοράς.είναι χρήσιµη στον καθορισµό της επαφής ή άλλων αλληλεπιδράσεων στο εξωτερικό σύνορο µιας σύνθετης διατοµής δοκού. η µεταφορική κίνηση περιορίζεται στο πλησιέστερο σηµείο πάνω στην κύρια επιφάνεια αναφοράς. ή οπουδήποτε 37 . το ABAQUS θα επιβάλει τον περιορισµό µέσω της σταθερής απόστασης. Αυτή η συµπεριφορά µπορεί να εξασφαλιστεί θέτοντας την παράµετρο ADJUST ίση µε YES για να µετακινήσει όλους τους δεµένους δευτερεύοντες κόµβους πάνω στην κύρια επιφάνεια. όπως σε έναν τύπο άρθρωσης πολλαπλών σηµείων περιορισµού (MPC) όταν οι κόµβοι στον περιορισµό πολλαπλών σηµείων δεν είναι συµπίπτοντες.

. θα έχει επιπτώσεις στη διανοµή της ροπής σε κάθε µια από τις επιφάνειες. ενώ το ABAQUS/Explicit θα επιλέξει τη θέση του µεταφορικού περιορισµού ως εξής: • Εάν η κύρια επιφάνεια είναι κελυφοειδές στοιχείο. µεταφέροντας διατµητικές τάσεις σε κάθε επιφάνεια. Η θέση της επιβολής περιορισµού για µεταφορική κίνηση. ο µεταφορικός περιορισµός επιβάλλεται από την άνω ή την κάτω πλευρά της κύριας επιφάνειας. ίση µε την κλασµατική απόσταση µεταξύ της κύριας επιφάνειας αναφοράς και του δευτερεύοντα κόµβου. χρησιµοποιώντας την επιλογή *TIE και την παράµετρο NO ROTATION για να αποτρέψει την απαγόρευση των περιστροφών των δύο κελυφών. Ο περιορισµός τότε διαµορφώνει µια τέλεια συγκόλληση µεταξύ των επιφανειών. • ∆ιαφορετικά.ενδιάµεσα. 38 . το ABAQUS/Standard θα τοποθετήσει τον µεταφορικό περιορισµό στην δευτερεύουσα επιφάνεια αναφοράς. χρησιµοποιείται τότε για να τοποθετήσει τον µεταφορικό περιορισµό σε µια απόσταση από την κύρια επιφάνεια αναφοράς. Το σχήµα 5–5 παρουσιάζει ένα παράδειγµα της χρήσης της παραµέτρου CONSTRAINT RATIO. στην επιλογή *TIE. Η απόσταση µεταξύ της κύριας επιφάνειας αναφοράς και της δευτερεύουσας επιφάνειας αναφοράς είναι . ο µεταφορικός περιορισµός επιβάλλεται στην άνω ή στην κάτω πλευρά της δευτερεύουσας επιφάνειας. Η συµπεριφορά του περιορισµού σ’ αυτή την περίπτωση είναι παρόµοια µε αυτήν δύο άκαµπτων δοκών που ενώνονται αρθρωτά όπως φαίνεται στο σχήµα. Εξ ορισµού. Η καθορισµένη παράµετρος CONSTRAINT RATIO. Σχήµα 5–5 Χρήση της παραµέτρου CONSTRAINT RATIO για να ορίσει τη θέση του µεταφορικού περιορισµού . µπορεί να θέσει την παράµετρο CONSTRAINT RATIO. Όλες οι αποστάσεις µετριούνται κατά µήκος του διανύσµατος µεταξύ του δευτερεύοντα κόµβου και του σηµείου προβολής του πάνω στην κύρια επιφάνεια αναφοράς. για επιφάνειες όπου οι περιστροφές δεν είναι δεσµευµένες. Σε περίπτωση που ο χρήστης θέλει να αγνοήσει τις προεπιλεγµένες θέσεις. για να ορίσει τη θέση του µεταφορικού περιορισµού µεταξύ δύο κελυφωτών επιφανειών που είναι δεµένες. στον οποίο ο µεταφορικός περιορισµός πρέπει να ενεργήσει. Η πιο λογική επιλογή είναι να τοποθετηθεί ο περιορισµός στο σηµείο όπου οι πραγµατικές πλευρές κορυφών ή κατώτατων σηµείων κάθε επιφάνειας συναντιούνται. • Εάν η δευτερεύουσα επιφάνεια είναι κελυφοειδές στοιχείο και η κύρια επιφάνεια δεν είναι. ο µεταφορικός περιορισµός επιβάλλεται στην κύρια επιφάνεια αναφοράς.

ο χρήστης να διευθετεί τις δευτερεύουσες και τις κύριες επιφάνειες των ορισµών *TIE. η αναγωγή των προκυπτόντων περιορισµών µπορεί να αποδειχθεί υπολογιστικά εντατικός. εάν η δευτερεύουσα επιφάνεια για έναν ορισµό *TIE. ή κινηµατικό περιορισµό σύζευξης. Overconstraint στο ABAQUS/Standard Ο περιορισµός *TIE επιβάλλεται στο ABAQUS/Standard µε την εξάλειψη των βαθµών ελευθερίας στην δευτερεύουσα επιφάνεια. Η κύρια επιφάνεια µπορεί να είναι µια επιφάνεια βασισµένη σε κόµβους. ο αναγωγή των προκυπτόντων περιορισµών στους δευτερεύοντες κόµβους µπορεί να αυξήσει την υπολογιστική δαπάνη της ανάλυσης. Εάν δύο ορισµοί *TIE έχουν ένα µέρος ή όλες τις κύριες επιφάνειές τους κοινές ή εάν οι επιφάνειες που δένονται είναι τοποθετηµένες σε στρώσεις (δηλ. ούτε επίσης να χρησιµοποιούνται σε οποιονδήποτε επόµενο δεσµό. ο χρήστης να διευθετεί τις δευτερεύουσες και τις κύριες επιφάνειες των ορισµών *TIE ώστε να αποφευχθεί µια τέτοια κατάσταση. 39 .. σε ένα µοντέλο µε πολλαπλούς ορισµούς *TIE. ενώ η κύρια επιφάνεια περιλαµβάνει ένα παραµορφώσιµο στοιχείο ή µια βασισµένη σε κόµβους επιφάνεια. αντί του καθορισµού της δεσµευµένης επαφής έχει τα ακόλουθα πλεονεκτήµατα: • • • • Οι βαθµοί ελευθερίας των δευτερευόντων κόµβων επιφάνειας θα απαλειφθούν. εάν κόµβοι πάνω στην δευτερεύουσα επιφάνεια ενός ορισµού *TIE αποτελούν µέρος της δευτερεύουσας επιφάνειας άλλου ορισµού *TIE. και η κύρια επιφάνεια δρα ως δευτερεύουσα επιφάνεια ενός επόµενου ορισµού *TIE . κόµβοι πάνω στην δευτερεύουσα επιφάνεια δεν πρέπει να χρησιµοποιούνται για να εφαρµόσουν συνοριακές συνθήκες. οπουδήποτε είναι δυνατόν. η κύρια επιφάνεια ενός ορισµού δεσµού *TIE δρα ως δευτερεύουσα επιφάνεια ενός επόµενου ορισµού *TIE). έτσι ώστε να µην τέµνουν δευτερεύουσες επιφάνειες. Οι περιστροφικοί βαθµοί ελευθερίας καθώς επίσης και οι µεταφορικοί βαθµοί ελευθερίας µπορούν να δεθούν. Πολλαπλοί ορισµοί *ΤΙΕ στο ABAQUS/Explicit Σε ένα µοντέλο µε πολλαπλούς ορισµούς *TIE. είναι δυνατό οι δευτερεύουσες και οι κύριες επιφάνειες διαφορετικών ορισµών *TIE να τέµνονται. το ABAQUS/Explicit θα προσπαθήσει να δέσει από κοινού τους ορισµούς *TIE. επειδή λιγότεροι κύριοι επιφανειακοί κόµβοι συνδέονται µε κάθε δευτερεύοντα κόµβο. οπουδήποτε είναι δυνατόν. περιορισµό πολλαπλών σηµείων. Εποµένως. αποτελεί µέρος ενός άκαµπτου σώµατος. Αυτό θα µειώσει τον αριθµό βαθµών ελευθερίας και θα χαµηλώσει την υπολογιστική δαπάνη. Ο δεσµικός περιορισµός είναι αποδοτικότερος όσον αφορά το µέγεθος του µητρώου του τανυστή. Εντούτοις. Συνιστάται. Επιπλέον. µε συνέπεια τους γρηγορότερους χρόνους τρεξίµατος της ανάλυσης.∆εµένοι περιορισµοί εναντίον της δεµένης επαφής σε ABAQUS/Standard Η χρήση της επιλογής *TIE στο ABAQUS/Standard. περιορισµό εξίσωσης. Συνιστάται.

3. Πληκτρολογούµε την παρακάτω εντολή στην προτροπή του λειτουργικού συστήµατος: abaqus fetch job=clamp 2. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Open Database. επιλέγουµε File Open. ώστε να είναι ενεργή στο Step 2 και να είναι ανενεργή κατόπιν. 40 . 4. Για διδακτικούς σκοπούς λοιπόν χρησιµοποιείται το µοντέλο του συνδέσµου που φαίνεται στο σχήµα 6-1. πρέπει να ανοίξουµε την βάση δεδοµένων που περιέχει το µοντέλο του συνδέσµου. Θα δηµιουργηθεί µια αλληλεπίδραση (interaction) που θα ορίζει την επαφή µεταξύ των εσωτερικών επιφανειών του συνδέσµου. 6. Από τη γραµµή του κύριου µενού. Tutorial: Χρησιµοποιώντας το Interaction module Αυτή η παράγραφος περιέχει µια περιεκτική διδακτική ύλη (tutorial).6. Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε την εντολή fetch του ABAQUS για να αντιγράψουµε τη βάση δεδοµένων του µοντέλου στο τοπικό µας κατάλογο (directory). Αν και µπορεί κανείς να δηµιουργήσει ιδιότητες αλληλεπίδρασης (interaction properties) κατά τη διάρκεια της διαδικασίας δηµιουργίας µιας αλληλεπίδρασης. που βοηθά τον χρήστη να εξοικειωθεί µε το Interaction module. έτσι ώστε τα άκρα της διχάλας να έρθουν σε επαφή. Το ABAQUS/CAE ανοίγει τη βάση δεδοµένων που περιέχει το µοντέλο του συνδέσµου. Από τη λίστα Directory στην κορυφή του παραθύρου διαλόγου Open Database. Σχήµα 6-1 Το µοντέλο του συνδέσµου. Από τη λίστα File Filter στο κάτω µέρος του παραθύρου διαλόγου Open Database. σ’ αυτή την παράγραφο θα φανεί ότι υπάρχει η δυνατότητα να δηµιουργηθεί αρχικά µια ιδιότητα αλληλεπίδρασης και κατόπιν να δηµιουργηθεί η αλληλεπίδραση που σχετίζεται µε αυτή την ιδιότητα. Αφού δηµιουργηθεί η αλληλεπίδραση. θα τροποποιηθεί το ιστορικό της.cae από τη λίστα των αρχείων βάσεων δεδοµένων των µοντέλων και πατάµε OK.1 Άνοιγµα της βάσης δεδοµένων του µοντέλου Για να ξεκινήσει το tutorial. Επιλέγουµε clamp. επιλέγουµε το τοπικό µας directory. 5. Μια τέτοια αλληλεπίδραση θα ήταν απαραίτητη για µια ανάλυση στην οποία ένα φορτίο εφαρµόζεται σε κάθε πλευρά του συνδέσµου.cae) αν δεν είναι ήδη επιλεγµένο. Για να ανοίξουµε τη βάση δεδοµένων του µοντέλου: 1. επιλέγουµε Model Database (*.

επιλέγουµε Mechanical Tangential Behaviour. Εµφανίζεται ο συντάκτης ιδιοτήτων επαφών (contact property editor). 5. επιλέγουµε Interaction Property Create. Πατάµε Continue. Από τη γραµµή µενού του editor. (Η εργαλειοθήκη Views εµφανίζεται όταν επιλέγουµε γραµµή εργαλείων.) από τη Συγκεκριµένα. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Create Interaction Property. b. την οποία θα αποδώσουµε αργότερα σε µια αλληλεπίδρασης επαφής (contact interaction) που θα ορίσουµε. επιλέγουµε Interaction. πληκτρολογούµε 0. είναι ιδιαίτερα χρήσιµα το εργαλείο µεγέθυνσης . Από τη γραµµή του κύριου µενού. 41 . Πατάµε το βέλος που βρίσκεται δίπλα στο πεδίο Friction formulation για να δούµε τις διαθέσιµες επιλογές. Ο κέρσορας µετατρέπεται σε κλεψύδρα όσο το Interaction module φορτώνει.1. Στο κάτω µισό του editor. Στο κάτω µισό του editor. επιλέγουµε Mechanical Normal Behaviour. εξετάζουµε τις ρυθµίσεις για την επιλογή Normal Behaviour: • 2. a. Σηµείωση: Κατά τη διάρκεια αυτού του tutorial. Στην επιλογή Type αποδεχόµαστε την επιλογή Contact. Επιλέγουµε Penalty formulation. Για να δηµιουργήσουµε µια ιδιότητα αλληλεπίδρασης: 1. Στο παράθυρο διαλόγου: a. µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε τις παρακάτω τεχνικές για να διαχειριστούµε τη θέση του συνδέσµου στο παράθυρο άποψης: • Χρησιµοποιούµε έναν συνδυασµό από τα εργαλεία διαχείρισης απόψεων (view manipulation tools) και τα εργαλεία επιλογών οθόνης (display option tools) στην γραµµή εργαλείων και τα εργαλεία στην εργαλειοθήκη Views για αλλαγή µεγέθους και θέσης του µοντέλου όπως κρίνεται απαραίτητο. b. Στην λίστα Module που βρίσκεται κάτω από τη γραµµή εργαλείων.2 ∆ηµιουργία µιας ιδιότητας αλληλεπίδρασης Σ’ αυτή την παράγραφο θα δηµιουργήσουµε µια ιδιότητα αλληλεπίδρασης που αντιστοιχεί σε έναν συντελεστή τριβής ίσο µε 0. 4. Από τη γραµµή µενού του editor. . c.6. Στο πεδίο Friction Coeff 1. Όνοµα ιδιότητας (Name) Friction.1 για τον συντελεστή τριβής. δίνουµε τις πληροφορίες σχετικά µε την επιλογή Tangential Behaviour: . Το µοντέλο του συνδέσµου εµφανίζεται στο παράθυρο άποψης. Όποτε είναι αναγκαίο. τα οποία εµφανίζουν το καθώς και το εργαλείο περιστροφής µοντέλο σε ένα βολικό σχήµα και προσανατολισµό. Εξετάζουµε τις άλλες επιλογές και αποδεχόµαστε τις προεπιλεγµένες. επιλέγουµε το εργαλείο Iso στην εργαλειοθήκη Views για να επαναφέρουµε το µοντέλο στο αρχικό του µέγεθος και στον αρχικό του προσανατολισµό στο παράθυρο άποψης. 3.

Αποδεχόµαστε την επιλογή Allow separation after contact. Επιλέγουµε ως δευτερεύουσα επιφάνεια του συνδέσµου. επιλέγουµε Interaction Create.3 ∆ηµιουργία µιας αλληλεπίδρασης επαφής επιφάνειας µε επιφάνεια (surfaceto-surface contact interaction) Στη συνέχεια. Η αλληλεπίδραση που ορίζουµε θα ενεργοποιηθεί σ’ αυτό το step. µπορούµε να πατήσουµε το κουµπί Surfaces στο τέλος της περιοχής προτροπών και κατόπιν να επιλέξουµε το όνοµα της επιφάνειας από τη λίστα που εµφανίζεται. d. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Create Interaction. 4. την πάνω εσωτερική επιφάνεια. επιλέγουµε επιφάνεια-Surface ως δευτερεύων τύπος. b. Σχήµα 6-2 Επιλογή της κάτω εσωτερικής επιφάνειας ως κύρια επιφάνεια. Πληκτρολογούµε το όνοµα της Contact αλληλεπίδρασης. 6. 42 . όπως φαίνεται στο σχήµα 6-3. 5. a. 6. Σηµείωση: Αν έχουµε ήδη ορίσει την επιφάνεια χρησιµοποιώντας την γραµµή εργαλείων Surface toolset.. Από τα κουµπιά στη γραµµή προτροπών. Πατάµε το βέλος που βρίσκεται δίπλα στο πεδίο PressureOverclosure για να δούµε τις επιλογές που ορίζουν τη σχέση πίεσηςαπόστασης µεταξύ των επιφανειών. 2. Κάνουµε κλικ µε µεσαίο κουµπί του ποντικιού στο παράθυρο άποψης για να αποδεχτούµε την επιλεγµένη γεωµετρία. θα δηµιουργήσουµε µια αλληλεπίδραση που θα ορίζει την επαφή µεταξύ των δύο εσωτερικών επιφανειών του συνδέσµου. Από τη γραµµή του κύριου µενού. Αποδεχόµαστε την επιλογή “Hard” Contact. Πατάµε OK για να βγούµε από τον editor και να αποθηκεύσουµε τον ορισµό της ιδιότητας. 3. Στην λίστα Step που βρίσκεται κάτω από τη γραµµή εργαλείων. Επιλέγουµε ως κύρια επιφάνεια του συνδέσµου την κάτω εσωτερική επιφάνεια. Στο παράθυρο διαλόγου: a. όπως φαίνεται στο σχήµα 6-2. c. Ως επιλογή για τα είδη του επιλεγµένου step (Types for Selected Step). Για να δηµιουργήσουµε µια αλληλεπίδραση: 1. επιλέγουµε Step-1. Ο ορισµός της αλληλεπίδρασης θα συµπεριλάβει µια αναφορά στην ιδιότητα αλληλεπίδρασης που µόλις δηµιουργήσαµε. Πατάµε Continue.επιλέγουµε Surface-to-surface contact (Standard) . 6.

9.Σχήµα 6-3 Επιλογή της πάνω εσωτερικής επιφάνειας ως δευτερεύουσα επιφάνεια. το ABAQUS/CAE επιλέγει την πλευρά που βρίσκεται πιο κοντά στην οθόνη. Μπορούµε να αποδεχθούµε τις προεπιλεγµένες επιλογές και τις τιµές που ορίζονται για την αλληλεπίδραση. b. 7. για να καταστεί εµφανές ότι τα επιλέξαµε από το παράθυρο άποψης. a. 8. όταν επιλέγουµε µια περιοχή που επικαλύπτει περισσότερες από µία πλευρές. Το κουµπί µας επιτρέπει να ανταλλάσσουµε τις επιλογές κύριων και δευτερευουσών επιφανειών. Κάνουµε κλικ µε το µεσαίο κουµπί του ποντικιού στο παράθυρο άποψης για να αποδεχθούµε την επιλεγµένη γεωµετρία. και OK στην γραµµή προτροπών. µπορούµε να απενεργοποιήσουµε την προεπιλεγµένη συµπεριφορά και να κινηθούµε κυκλικά γύρω από τις έγκυρες επιλογές. επιλέγουµε την κάτω εσωτερική επιφάνεια του συνδέσµου. 43 . κλικάρουµε το εργαλείο επιλογής . Στο παράθυρο διαλόγου. εντοπίζουµε το εργαλείο Select the Entity Closest to the Screen . Πατάµε Next ή Previous µέχρι να επιλεχθεί η επιθυµητή επιφάνεια. Εναλλακτικά. µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε τα εργαλεία διαχείρισης απόψεων για να καταστήσουµε δυνατή την επιλογή µας. Απενεργοποιούµε αυτό το εργαλείο. c. κρατώντας για λίγο τον κέρσορα πάνω από κάθε κουµπί του παραθύρου. 10. Αποδεχόµαστε τις προεπιλεγµένες επιλογές Sliding formulation και Slave Node Adjustment. d. Previous. Κλικάρουµε το βέλος δίπλα στο πεδίο Interaction property και επιλέγουµε ως Friction ιδιότητα αλληλεπίδρασης interaction property. Για να επιλέξουµε την πάνω εσωτερική επιφάνεια του συνδέσµου. 11. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Options. Στον συντάκτη. προσέχουµε ότι οι κύριες και δευτερεύουσες επιφάνειες προσδιορίζονται όπως επιλέχθηκαν. Κλικάρουµε την επιλογή Interference Fit για να δούµε τα περιεχόµενα του παραθύρου διαλόγου Interference Fit Options. Το ABAQUS/CAE εµφανίζει τα κουµπιά Next. Πατάµε OK για να επικυρώσουµε την επιλογή µας. e. χωρίς να ξαναρχίζουµε απ’ την αρχή. Στην περιοχή προτροπών. Στο παράθυρο άποψης. Εξ ορισµού. Εµφανίζεται ο συντάκτης επαφών επιφάνειας µε επιφάνεια (surface-to-surface contact editor) .

3. µεταξύ σηµείων. στην 3-διάσταση. 6. πατάµε OK για να αποθηκεύσουµε τον ορισµό της αλληλεπίδρασης και να βγούµε από τον editor. 4. Θα δηµιουργήσουµε έναν απλό περιορισµό εξίσωσης πάνω στις µετακινήσεις των άκρων του συνδέσµου. Για να δηµιουργήσουµε γεωµετρικά σύνολα: 1. όπως φαίνεται στο σχήµα 6-4. 3. Επιλέγουµε το πάνω αριστερό γωνιακό σηµείο του πάνω κοµµατιού του συνδέσµου. 44 . Πληκτρολογούµε τις πληροφορίες των περιορισµών στον πίνακα.12. στο Interaction module. Από την λίστα Type επιλέγουµε Equation και πατάµε Continue . Εµφανίζεται ο συντάκτης περιορισµών (constraint editor). Για να δηµιουργήσουµε τον περιορισµό: 1. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Create Constraint . Στον συντάκτη αλληλεπίδρασης (interaction editor). και πατάµε Continue. το οποίο περιέχει το πιο χαµηλό δεξί γωνιακό σηµείο του κάτω κοµµατιού του συνδέσµου. θα πρέπει να δηµιουργήσουµε ένα γεωµετρικό σύνολο για κάθε σηµείο που πρόκειται να περιστραφεί. Χρησιµοποιούµε την ίδια µέθοδο για να δηµιουργήσουµε ένα γεωµετρικό σύνολο µε όνοµα Bottom_Right . Από τη γραµµή του κύριου µενού. 4. Στο παράθυρο άποψης εµφανίζονται κίτρινα τετράγωνα που υποδεικνύουν τις επιφάνειες στις οποίες εφαρµόζεται η αλληλεπίδραση.4 ∆ηµιουργία ενός περιορισµού εξίσωσης (equation constraint) Μπορούµε επίσης να δηµιουργήσουµε γραµµικούς-πολλαπλών σηµείων περιορισµούς εξίσωσης . επιλέγουµε Tools Set Create. πληκτρολογούµε το όνοµα asymmetry για τον περιορισµό. πληκτρολογούµε το όνοµα Top_Left για το πρώτο σύνολο. 2. Στο παράθυρο διαλόγου. Στο παράθυρο διαλόγου. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Create Set . Για να δηµιουργήσουµε αυτόν τον περιορισµό. Από τη γραµµή του κύριου µενού. επιλέγουµε Constraint Create. Η εξίσωση του περιορισµού έχει τη µορφή = 0. ως γεωµετρία για το σύνολο και πατάµε το µεσαίο κουµπί του ποντικιού στο παράθυρο άποψης για να αποδεχθούµε την επιλεγµένη γεωµετρία. όπου είναι η µετακίνηση της άνω αριστερής γωνίας του συνδέσµου και όπου είναι η µετακίνηση της κάτω δεξιά γωνίας του συνδέσµου. 2. Σχήµα 6-4 Περιορισµός Εξίσωσης.

Με άλλα λόγια.5 Αλλαγή του βήµα προς βήµα ιστορικού της αλληλεπίδρασης Οι αλληλεπιδράσεις είναι αντικείµενα εξαρτώµενα από το βήµα. Interaction Manager. Το επιλεγµένο κελί εµφανίζεται τώρα τονισµένο.5. Για παράδειγµα. αλλά δεν θα είναι ορισµένη στο Step-3. κλικάρουµε το κελί µε την επιγραφή Created στην στήλη του Step-1. Στο παράθυρο Interaction Manager. Για παράδειγµα. εµφανίζονται κίτρινοι κύκλοι που υποδεικνύουν τα σηµεία στα οποία εφαρµόζονται οι περιορισµοί. 6. Για να µεταβάλλουµε το ιστορικό της αλληλεπίδρασης: 1. Στο παράθυρο άποψης. που µας επιτρέπουν να αλλάζουµε την κατάσταση της αλληλεπίδρασης σε διαφορετικά steps. Αυξάνουµε το πλάτος του παραθύρου Interaction Manager σύροντας είτε το αριστερό είτε το δεξί άκρο. Πατάµε OK για να βγούµε από τον constraint editor. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Interaction Manager. Το ABAQUS/CAE µεταδίδει την αλληλεπίδραση αυτόµατα στα Step-2 and Step-3 της ανάλυσης. Περιέχει επίσης µια σειρά από κουµπιά. και σε ορισµένες περιπτώσεις να τα τροποποιήσουµε και να τα απενεργοποιήσουµε για διαφορετικά βήµατα της ανάλυσης. το οποίο σηµαίνει ότι µπορούµε να τα δηµιουργήσουµε. καθορίζουµε ότι η επαφή θα αναγνωρίζεται µεταξύ των επιφανειών στο Step-2 της ανάλυσης. ορίσαµε ότι η αλληλεπίδραση θα ενεργοποιηθεί στο Step-1 της ανάλυσης. Από την γραµµή του κύριου µενού. εκτός αν απενεργοποιήσουµε την αλληλεπίδραση σε ένα από αυτά τα steps. η αλληλεπίδραση Contact εµφανίζεται στο παράθυρο Interaction Manager που φαίνεται στο σχήµα 6-5. πατάµε το κουµπί Move Right. 2. Το παράθυρο Interaction Manager εµφανίζει όλες τις αλληλεπιδράσεις που έχουµε δηµιουργήσει και την κατάσταση της αλληλεπίδρασης σε κάθε step. µέχρι να είναι ορατά όλα τα steps της ανάλυσης στον πίνακα του παραθύρου. 45 . Στη δεξιά πλευρά του παραθύρου Interaction Manager . Σ’ αυτή την παράγραφο θα χρησιµοποιήσουµε τα κουµπιά του Interaction Manager για να ενεργοποιήσουµε την αλληλεπίδραση στο Step-2 της ανάλυσης αντί του Step-1. όταν δηµιουργήσαµε την αλληλεπίδραση Contact. 4. 3. Σχήµα 6-5 Interaction Manager. και θα απενεργοποιήσουµε την αλληλεπίδραση στο Step-3.

Πατάµε το κουµπί Dismiss για να κλείσουµε το παράθυρο Interaction Manager. • Οι ορισµοί αλληλεπιδράσεων επαφών σχετίζονται µε ιδιότητες αλληλεπίδρασης. οι οποίες περιέχουν πληροφορίες για τριβή και άλλες σχετικές συµπεριφορές µεταξύ επιφανειών.Η τρέχουσα κατάσταση Created της αλληλεπίδρασης Contact µετακινείται από το Step-1 στο Step-2. 6. κλικάρουµε το κελί µε την επιγραφή Propagatedστην στήλη του Step-3. • Όταν εφαρµόζουµε µια αλληλεπίδραση ή έναν περιορισµό σε ένα µοντέλο. θα πρέπει να προσδιορίσουµε τα παρακάτω: à Τις περιοχές αλληλεπίδρασης. Στο παράθυρο Interaction Manager. στο παράθυρο άποψης εµφανίζονται σύµβολα που αναπαριστούν την αλληλεπίδραση ή τον περιορισµό. 6. Πατάµε το κουµπί Deactivate (Απενεργοποίηση). 7. • Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε το παράθυρο Interaction Manager για να επιθεωρήσουµε και σε µερικές περιπτώσεις να διαχειριστούµε το βήµα προς βήµα ιστορικό µιας αλληλεπίδρασης. 5. à Το step στο οποίο ξεκινά η αλληλεπίδραση. 46 . Το επιλεγµένο κελί εµφανίζεται τώρα τονισµένο. Η τρέχουσα κατάσταση Propagated στο Step-3 µεταβάλλεται σε Inactive (µη ενεργή).6 Ανακεφαλαίωση των βασικών σηµείων Η παρακάτω λίστα συνοψίζει τα βασικά σηµεία που περιγράφηκαν σ’ αυτό το tutorial: • Όταν ορίζουµε µια αλληλεπίδραση.

odb και εµφανίζει ένα πρόχειρο σχέδιο του µοντέλου.1. • Η αύξηση µέσα σε ένα step. Στη θέση τίτλου σηµειώνονται τα παρακάτω: • Η περιγραφή του job. ένα παραµορφωµένο και ένα σχέδιο περιγράµµατος µιας προέχουσας δοκού υποβαλλόµενης σε φορτία. το ABAQUS/CAE εµφανίζει αµέσως µια «πρόχειρη» αναπαράσταση του µοντέλου που είναι παρόµοια µε ένα σχέδιο του απαραµόρφωτου σχήµατος. Όταν ανοίγουµε µια βάση δεδοµένων εξόδου (output database). Στη θέση κατάστασης σηµειώνονται τα παρακάτω: • Το όνοµα του step και η περιγραφή του. το ABAQUS/CAE φορτώνει το Visualization module. 47 . Visualization Module 7.odb. • Ο χρόνος του step. • Η ηµεροµηνία που δηµιουργήθηκε η βάση δεδοµένων εξόδου (output database). • Η βάση δεδοµένων εξόδου (output database) από την οποία το ABAQUS/CAE διαβάζει τα δεδοµένα. Αφού πατήσουµε το κουµπί Results στο παράθυρο Job Manager του Job module's. Για να δούµε τα αποτελέσµατα της ανάλυσης: 1. όπως φαίνεται στο σχήµα 7–1. δώσαµε όνοµα Deform . το ABAQUS/CAE θα ονοµάσει την βάση δεδοµένων εξόδου (output database) Deform. ανοίγει το Deform. Για διδακτικούς λόγους θα δούµε επίσης ένα απαραµόρφωτο. Σχήµα 7–1 «Πρόχειρο» σχέδιο του µοντέλου.1 Επισκόπηση των αποτελεσµάτων της ανάλυσης Χρησιµοποιούµε το Visualization module για να διαβάσουµε τα αποτελέσµατα της βάσης δεδοµένων (output database) που δηµιουργεί το ABAQUS/CAE κατά τη διάρκεια της ανάλυσης και για να δούµε τα αποτελέσµατα της ανάλυσης. Επειδή όταν δηµιουργήσαµε ένα job. • Η έκδοση του ABAQUS/Standard ή ABAQUS/Explicit που χρησιµοποιήθηκε για να δηµιουργηθεί η βάση δεδοµένων εξόδου (output database).7.

όπως φαίνεται στο σχήµα 7–3. επιλέγουµε Plot Contours για να δούµε ένα σχέδιο ισοϋψών των τάσεων von Mises . επιλέγουµε Plot Undeformed Shape για να δούµε ένα σχέδιο απαραµόρφωτου σχήµατος. Από το κύριο µενού. Πατάµε το κουµπί του εργαλείου auto-fit. Από το κύριο µενού. Εξ ορισµού. Σχήµα 7-3 Σχέδιο ισοϋψών των τάσεων Mises. υπάρχουν διαθέσιµα κουµπιά που µας επιτρέπουν να ελέγχουµε ποια αποτελέσµατα ανάλυσης θα σχεδιάζονται. Από το κύριο µενού. 5. • 4. 2. 48 . το ABAQUS/CAE σχεδιάζει το τελευταίο step και το τελευταίο frame της ανάλυσης. Στην περιοχή προτροπών. όπως φαίνεται στο σχήµα 7–2. ώστε ολόκληρο το σχέδιο να ξανασχεδιαστεί σε νέα κλίµακα για να χωράει στο παράθυρο άποψης.Η µεταβλητή παραµόρφωσης και συντελεστής κλίµακας της παραµόρφωσης. 3. όταν βλέπουµε ένα παραµορφωµένο σχέδιο. Σχήµα 7–2 Σχέδιο παραµορφωµένου σχήµατος του µοντέλου. Το χρώµα του µοντέλου αλλάζει σε πράσινο για να υποδηλώσει ότι πρόκειται για ένα σχέδιο απαραµόρφωτου σχήµατος και όχι για ένα «πρόχειρο» σχέδιο. επιλέγουµε Plot Deformed Shape για να δούµε ένα σχέδιο παραµορφωµένου σχήµατος.

για να αλλάξουµε τον συντελεστή κλίµακας της παραµόρφωσης του υποκείµενου µοντέλου. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Contour Plot Options. Επιλέγουµε από το κύριο µενού Options Contour για να εισέλθουµε στο παράθυρο Contour Plot Options. 7. Πατάµε Cancel για να κλείσουµε το παράθυρο διαλόγου Field Output. µε ισοϋψείς. Πατάµε το κουµπί Contour Options στην κάτω δεξιά γωνία της περιοχής προτροπών για να αλλάξουµε την εµφάνιση του τρέχοντος σχεδίου. τα διαστήµατα µεταξύ των ισοϋψών. καθώς και την ορατότητα των άκρων. • Color & Style: Η σελίδα Color & Style περιέχει τις ακόλουθες καρτέλες: • Model Edges: Ελέγχει το χρώµα. ανεξάρτητα από τα άλλα στυλ. η προεπιλεγµένη µεταβλητή είναι οι τάσεις von Mises. επιλέγουµε Viewport Viewport Annotation Options από το κύριο µενού). η προεπιλεγµένη µεταβλητή που θα εµφανίζεται στην οθόνη. • Μπορούµε να επιλέξουµε τη µεταβλητή που θα εµφανίζεται από τα δεδοµένα της output database. τον τύπο ισοϋψών (συµπεριλαµβάνοντας το αν θα εµφανίζονται σηµάδια για τα γραµµικά στοιχεία). • Μπορούµε να εµφανίζουµε τα αποτελέσµατα µε διαφορετικά στυλ – απαραµόρφωτα. Το ABAQUS/CAE εµφανίζει το παράθυρο διαλόγου Field Output. Από το κύριο µενού. επιλέγουµε Result Field Output για να εξετάσουµε τις µεταβλητές που είναι διαθέσιµες για εµφάνιση στην οθόνη.1. όπως το να είναι ορατό ή µη ορατό το υπόµνηµα. Σ’ αυτή την περίπτωση. Για ένα σχέδιο ισοϋψών. ή να ρυθµίσουµε τα διαστήµατα των ισοϋψών. είναι επιλεγµένη η σταθερά του Mises των συνιστωσών των τάσεων στα σηµεία ολοκλήρωσης (Stress components at integration points). και το πάχος των άκρων του µοντέλου. • Spectrum: Επιλογή χρωµάτων για τις ισοϋψείς. Κλικάρουµε τις ακόλουθες καρτέλες για να προσαρµόσουµε την εµφάνιση των σχεδίων µε ισοϋψείς στο τρέχον παράθυρο άποψης: • Basic: Επιλέγουµε το στυλ φωτοσκίασης. 7. εξαρτάται από την διαδικασία ανάλυσης. 9. (Για να αλλάξουµε γενικές σχεδιαστικές επιλογές. καθώς και την αύξηση που θα εµφανίζεται. το στυλ. Ως προεπιλογή.2 Περίληψη των επιλογών για τα σχέδια µε ισοϋψείς (contour plot options) Για να προσαρµόσουµε την εµφάνιση των σχεδίων µε ισοϋψείς µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε το παράθυρο διαλόγου Contour Plot Options.6. Κλικάρουµε την καρτέλα Primary Variable για να διαλέξουµε ποια µεταβλητή θα εµφανίζεται. 49 . 8. Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε αυτό το παράθυρο διαλόγου για να εµφανίσουµε για παράδειγµα την αρίθµηση κόµβων και στοιχείων. παραµορφωµένα. τη µέθοδο σχεδιασµού των ισοϋψών. • Μπορούµε να ελέγξουµε την εµφάνιση των αποτελεσµάτων στην οθόνη για κάθε στυλ. Πατάµε Cancel για να κλείσουµε το παράθυρο διαλόγου Contour Plot Options. Ιδιαίτερη σηµασία πρέπει να δοθεί στα παρακάτω βασικά σηµεία: • Χρησιµοποιούµε το Visualization module για να διαβάσουµε τη βάση δεδοµένων εξόδου (output database) που δηµιουργήθηκε από την ανάλυση και για να δούµε τα αποτελέσµατα. καθώς και τις σταθερές ή τις συνιστώσες που µας ενδιαφέρουν.

• Banded: Για ισοϋψείς τύπου ταινίας (banded-type contours) ελέγχει το χρώµα. Limits: Ελέγχει τον υπολογισµό των ορίων των ισοϋψών. ελέγχουµε το στυλ και το πάχος κάθε γραµµής. Προσδιορίζουµε τα σηµεία χρησιµοποιώντας τις επιγραφές των κόµβων και το εύρος των επιγραφών των κόµβων. • • • • • 7. των πλευρών και των κόµβων. • Σχετική µετακίνηση µεταξύ δύο επιλεγµένων κόµβων. Labels: Ελέγχει τις επιγραφές των στοιχείων. • Αριθµός κόµβων. Το ABAQUS/CAE εµφανίζει τη ζητούµενη πληροφορία στην περιοχή µηνυµάτων. • Μετακινήσεις ενός επιλεγµένου κόµβου. ή για να χρησιµοποιήσουµε το Query toolset επιλέγουµε το εργαλείο query από τη γραµµή εργαλείων. • Tick Marks: Ελέγχει τις επιλογές σχεδιασµού συµβόλων στην οθόνη. 7. Shape: Επιλογή σχεδιασµού των ισοϋψών είτε στο απαραµόρφωτο. Τα Paths µπορούν να διασχίσουν περισσότερα από ένα part instances. Επιλέγουµε από το κύριο µενού Tools Query. αριθµός στοιχείων και τύποι στοιχείων που περιέχονται στο µοντέλο.2 Κατανόηση των general queries Το εργαλείο Query µας επιτρέπει να πάρουµε γενικές πληροφορίες για το µοντέλο. είτε στο παραµορφωµένο σχήµα του µοντέλου. προσδιορίζοντας µια σειρά σηµείων µέσα στο µοντέλο. 7. Αυτό σηµαίνει ότι οι επιγραφές των κόµβων δεν 50 .3.Το ABAQUS/CAE προσφέρει δύο ευδιάκριτους τύπους path: Λίστα κόµβων (Node list) Τα σηµεία που αποτελούν το path. Other: Η σελίδα Other περιέχει τις ακόλουθες καρτέλες: • Scaling: Ελέγχει την κλίµακα και τη σµίκρυνση του µοντέλου.1 Προσδιορισµός του path Ένα είναι µια γραµµή που ορίζουµε.Line: Για γραµµικού τύπου ισοϋψείς (line-type contours). καθώς και τους συµβολισµούς των κόµβων.X–Y data κατά µήκος του path. • Translucency: Ελέγχει το στυλ φωτοσκιασµού ηµιδιαφάνειας. ενώ η ίδια πληροφορία αποθηκεύεται σε ένα αρχείο replay (replay file). Η επιγραφή ενός κόµβου είναι ένας µόνιµος τρόπος αναφοράς σε έναν δεδοµένο κόµβο. το στυλ και το πάχος των άκρων των ισοϋψών. Στοιχεία υποβαλλόµενα σε General Queries παρέχουν τις παρακάτω πληροφορίες: • Συντεταγµένες ενός επιλεγµένου κόµβου στο απαραµόρφωτο και στο παραµορφωµένο σχήµα. αποτελούνται µόνο από κοµβικές θέσεις. Τα σηµεία αυτά µπορεί να είναι κόµβοι ή θέσεις συντεταγµένων. επιλέγουµε αρχικά Tools Path για να προσδιορίσουµε το path και κατόπιν επιλέγουµε Tools XY Data για να λάβουµε δεδοµένα .3 Κατανόηση αποτελεσµάτων κατά µήκος µιας τροχιάς (path) Για να δούµε τα αποτελέσµατα κατά µήκος µιας τροχιάς (path) στο µοντέλο. • Απόσταση µεταξύ δύο επιλεγµένων κόµβων στο απαραµόρφωτο και στο παραµορφωµένο σχήµα.

Με άλλα λόγια. Οι επιγραφές κόµβων λίστας δείχνουν τις πρότυπες θέσεις και εφαρµόζονται εξίσου στην µη-παραµορφωµένη ή παραµορφωµένη µορφή του µοντέλου. µια άκρη στοιχείων. ή να το σχεδιάσουµε. µια πλευρά επιφάνειας. Οι επιγραφές κόµβων ή οι συντεταγµένες σηµείων που περιλαµβάνουν ένα path δεν είναι συνήθως σε µια κατάλληλη µορφή για άµεση χρήση ως Χ.αλλάζουν καθώς το µοντέλο παραµορφώνεται. Λίστα σηµείων (Point list) Τα σηµεία που αποτελούν το path. µπορούµε να επιλέξουµε Tools Path από το κύριο µενού. Ωστόσο. οι συντεταγµένες που συµπίπτουν µε µια κοµβική θέση στο απαραµόρφωτο σχήµα. Εποµένως. µπορεί να µην συµπέσουν µε οποιαδήποτε θέση στο παραµορφωµένο σχήµα. οι επιγραφές των κόµβων που περιέχονται σε ένα path από κόµβους εφαρµόζονται εξίσου στο µηπαραµορφωµένο ή στο παραµορφωµένο σχήµα.3. Για να δούµε τα αποτελέσµατα κατά µήκος του path.2 Πως το ABAQUS/CAE λαµβάνει αποτελέσµατα κατά µήκος του path Το ABAQUS/CAE λαµβάνει αποτελέσµατα κατά µήκος ενός path υπό τη µορφή ζευγών X–Y δεδοµένων (X–Y data pairs). ανεξάρτητες της γεωµετρίας του µοντέλου. Παραδείγµατος χάριν. στη σειρά µε την οποία έχουµε δώσει. Η χάραξη του ίδιου του path είναι ένας τρόπος να ελεγχθεί οπτικά ότι έχουµε ορίσει την προοριζόµενη γραµµή. οι επιγραφές των κόµβων είναι συγκεκριµένες στα part instances. Το ABAQUS δεν διαµορφώνει ζεύγη δεδοµένων για σηµεία που δεν συµπίπτουν µε το σχήµα του µοντέλου που έχουµε επιλέξει. Αφού δηµιουργήσουµε ένα path. Το ABAQUS ορίζει τις τιµές-Υ του ζεύγους δεδοµένων µε βάση τα αποτελέσµατα της ανάλυσης σε εκείνες τις πρότυπες θέσεις. µπορούµε να έχουµε την ίδια επιγραφή κόµβων για πολλαπλά part instances. ή την άκρη µιας επιφάνειας. Αυτά τα σηµεία καθορίζουν πρότυπες θέσεις στις οποίες θα ληφθούν δεδοµένα. Σύµφωνα µε την ίδια λογική. Οι συντεταγµένες της λίστας σηµείων παραµένουν σταθερές στον χώρο και είναι ανεξάρτητες από το µοντέλο. (Μια τοµή εµφανίζεται στα σηµεία όπου το path διασταυρώνεται µε µια πλευρά στοιχείων. πρέπει να διαµορφώσουµε ζευγάρια Χ-Υ δεδοµένων (X–Y data) και να παράγουµε ένα σχέδιο Χ –Υ. οι συντεταγµένες της λίστας σηµείων είναι ανεξάρτητες από συγκεκριµένα part instances. Το ABAQUS/CAE προσφέρει διάφορες επιλογές για να µετατρέψουµε αυτήν την σειρά 51 . πρέπει να καθορίσουµε σε ποιο part instance αναφερόµαστε όταν χρησιµοποιούµε επιγραφές κόµβων. ως θέσεις στο µη-παραµορφωµένo ή παραµορφωµένο σχήµα.) Μπορούµε επίσης να επιλέξουµε εάν το ABAQUS/CAE θα ερµηνεύει τα σηµεία που αποτελούν το path. Λόγω αυτού. αποτελούνται από θέσεις συντεταγµένων µέσα στο µοντέλο. να το αντιγράψουµε. Το ABAQUS ορίζει τις τιµές-Χ του ζεύγους δεδοµένων µε βάση τα σηµεία που σχηµατίζουν το path. Το ABAQUS/CAE διαµορφώνει το path συνδέοντας τους κόµβους ή τα σηµεία που καθορίζουµε. να το µετονοµάσουµε. για να το τροποποιήσουµε.τιµές. να το διαγράψουµε. Το ABAQUS εξετάζει µόνο τις οντότητες στο τρέχον display group όταν υπολογίζει τα ζεύγη δεδοµένων. Αυτές οι θέσεις είτε συµπίπτουν είτε όχι µε τις κοµβικές θέσεις. 7. Path data X-values Μπορούµε να επιλέξουµε να διαµορφώσουµε τις τιµές-Χ µε βάση τα σηµεία που έχουµε ορίσει για το path ή επιπρόσθετα να συµπεριλάβουµε όλες τις θέσεις στις οποίες το path τέµνει το µοντέλο. Οι συντεταγµένες σηµείων λίστας είναι σταθερές θέσεις.

όπως η τάση ή η παραµόρφωση που είναι να ληφθούν σε κοµβικές θέσεις. το ABAQUS/CAE υπολογίζει τιµές µε παρεµβολή από τους κόµβους στη ζητούµενη θέση. βασισµένες σε κόµβους. χωρίς επιπλέον υπολογισµούς. και field output. Οι επιλογές υπολογισµού µε µέσο όρο για µεταβλητές βασισµένες σε στοιχεία και οι επιλογές σύνθετης µορφής για σύνθετες αριθµητικές τιµές.σηµείων σε χρήσιµες Χ-τιµές και συνακόλουθες επιγραφές άξονα ενός σχεδίου X– Y . ανάλογα µε τις επιλογές που έχουµε θέσει. • Αποφεύγουµε paths που διέρχονται από περιοχές µε ασυνέχειες. • Αποφεύγουµε paths κατά µήκος µιας γραµµής που διαχωρίζει περιοχές ασυνεχειών. σε µια µοναδική διεύθυνση συντεταγµένων που ορίζουµε. Όταν ορίζουµε στις επιλογές των αποτελεσµάτων να καταστέλλεται µερικώς ή ολικώς ο µέσος όρος. • Θέτουµε τις επιλογές αποτελεσµάτων. Μπορούµε να επιλέξουµε µια από τις ακόλουθες επιλογές για να µετατρέψουµε τα σηµεία path σε Χ-τιµές: • True distance: Τιµές–X αντιστοιχούν στην πραγµατική απόσταση κάθε σηµείου κατά µήκος του path στις χωρικές συντεταγµένες του µοντέλου. ίσως είναι αναγκαίες οι ακόλουθες τεχνικές. Y. βρίσκονται στο παράθυρο διαλόγου Result Options. Ο µέσος όρος µειώνει τις πολλαπλές συµβολές σε µία µοναδική τιµή. το διαβάζει τα αποτελέσµατα από τη βάση δεδοµένων εξόδου (output database). frame. οι οποίες πρόκειται να ληφθούν στα σηµεία path που δεν συµπίπτουν µε κοµβικές θέσεις. εξάγει αυτές τις τιµές στους κόµβους και στη συνέχεια υπολογίζει υποθετικά πολλαπλές συµβολές. or Z distance: Τιµές–X αντιστοιχούν στην πραγµατική απόσταση κάθε σηµείου κατά µήκος του path. σε ένα αξονοσυµµετρικό µοντέλο. Ανάλογα µε το και τα χαρακτηριστικά του µοντέλου. • Για field output µεταβλητές. ξεκινώντας από το µηδέν. Path data Y-values Μπορούµε να ελέγξουµε τις τιµές-Υ ζευγών δεδοµένων. ώστε να αγνοούν περιοχές ορίων όταν υπολογίζουν τιµές. επιλέγοντας τη µεταβλητή των αποτελεσµάτων για το step. τα σηµεία path λαµβάνουν πολλαπλές συµβολές για να δηµιουργήσουν πολλαπλά ζεύγη δεδοµένων. βασισµένες σε στοιχεία. • Normalized distance: Τιµές–X αντιστοιχούν στην απόσταση κάθε σηµείου κατά µήκος του path. 52 . Τέτοια ζεύγη δεδοµένων µοιράζονται την ίδια τιµή-Χ. ως κλάσµα του συνολικού µήκους του path. Αυτή η επιλογή είναι ιδιαίτερα χρήσιµη για τη δηµιουργία ενός σχεδίου µε αποτελέσµατα κατά ακτίνα. ξεκινώντας από το µηδέν. αλλά διαφορετική τιµή-Υ για κάθε συµβολή. ως ακολούθως: • Για field output µεταβλητές. • Για µεταβλητές βασισµένες σε κόµβους ή βασισµένες σε στοιχεία. • X. το ABAQUS/CAE διαβάζει τα αποτελέσµατα απ’ ευθείας από τη βάση δεδοµένων εξόδου (output database). για την οποία το ABAQUS/CAE παρέχει αποτελέσµατα και ρυθµίζοντας πως το ABAQUS/CAE υπολογίζει συγκεκριµένους τύπους αποτελεσµάτων. ώστε πολλαπλά ζεύγη δεδοµένων να µην µοιράζονται την ίδια τιµή-Χ: • Θέτουµε τις επιλογές αποτελεσµάτων σε πλήρη υπολογισµό µε µέσο όρο. ∆εν µπορούµε να ελέγξουµε αυτόν τον υπολογισµό. • Sequence ID: Τιµές–X αντιστοιχούν στη σειρά µε την οποία κάθε σηµείο βρίσκεται στη λίστα αποτελεσµάτων του path. χρησιµοποιώντας γεωµετρική προσέγγιση του σχήµατος του στοιχείου. όπως η µετακίνηση που είναι να ληφθεί σε κοµβικές θέσεις.

Από το παράθυρο διαλόγου που εµφανίζεται.4 Λήψη X–Y δεδοµένων (X–Y data) κατά µήκος ενός path Αυτή η παράγραφος εξηγεί πως λαµβάνουµε X–Y δεδοµένα κατά µήκος ενός path. ή field output µεταβλητή. ίσως να µην συµπίπτουν µε οποιαδήποτε θέση στο παραµορφωµένο σχήµα. αν η επιλεγµένη field output variable µεταβλητή είναι η τάση S-Mises. όταν υπολογίζει τα ζεύγη δεδοµένων. βασιζόµενο στα σηµεία που έχουµε καθορίσει για το path. βλ. οι επιγραφές των κόµβων που αποτελούν το path. Το ABAQUS δεν σχηµατίζει ζεύγη δεδοµένων για σηµεία που δεν συµπίπτουν µε το µοντέλο. Παράγραφος 27.1 Επιλογή των θέσεων path στις οποίες θα λάβουµε δεδοµένα Το ABAQUS/CAE παρέχει αποτελέσµατα κατά µήκος ενός path στη µορφή ζευγών Χ-Υ δεδοµένων. Μια συντόµευση της σύνθετης µορφής είναι προσαρτηµένη στον τίτλο του Υ-άξονα. Άλλες σύνθετες µορφές είναι παρεµφερώς συντµηµένες. οι συντεταγµένες ενός path λίστας σηµείων παραµένουν σταθερές στον χώρο και είναι ανεξάρτητες από το µοντέλο. Εντοπίζουµε τις επιλογές XY Data from Path. Για παράδειγµα. Μπορούµε να επιλέξουµε να σχηµατίσουµε τις τιµές-Χ. όταν σχεδιάζουµε το path. Ωστόσο. συντεταγµένες που συµπίπτουν µε µια κοµβική θέση στο µη παραµορφωµένο σχήµα. επιλέγουµε Tools XY Data Create. Οι τιµές-Υ είναι αποτελέσµατα της ανάλυσης σ’ αυτές τις θέσεις.9. “Controlling the form of complex results”. ένα άκρο στοιχείου. ώστε να βασίζονται στα σηµεία που έχουµε ορίσει ή επιπρόσθετα να συµπεριλάβουµε όλες τις θέσεις στις οποίες το path τέµνει το µοντέλο. Για paths λίστας κόµβων. • 7. Κλικάρουµε το βέλος Path για να επιλέξουµε το path για το οποίο θα λάβουµε δεδοµένα. 7. είναι εξίσου εφαρµόσιµες τόσο σε απαραµόρφωτα όσο και σε παραµορφωµένα σχήµατα του µοντέλου. Το ABAQUS υπολογίζει τις τιµές-Χ του ζεύγους δεδοµένων. Για παράδειγµα. Η τιµή-Υ των ζευγών δεδοµένων επηρεάζεται από την τρέχουσα σύνθετη µορφή. αν η field output επιλεγµένη µεταβλητή περιέχει σύνθετα αριθµητικά αποτελέσµατα. ο τίτλος του Υ-άξονα S-Mises CPX:Mg. Για περισσότερες πληροφορίες στις σύνθετες µορφές. 53 . µια πλευρά επιφάνειας ή ένα άκρο επιφάνειας). στις οποίες θα ληφθούν δεδοµένα. και Magnitude είναι η σύνθετη µορφή. Από το κύριο µενού. (Μια τοµή λαµβάνει χώρα σε σηµεία όπου το path διασταυρώνεται µε µια πλευρά στοιχείου.Χρησιµοποιούµε display groups για να αποµονώσουµε µεµονωµένες περιοχές πριν λάβουµε αποτελέσµατα κατά µήκος ενός path. επηρεάζονται από τον συντελεστή κλίµακας της παραµόρφωσης.4. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου XY Data from Path. Μπορούµε επίσης να επιλέξουµε αν το ABAQUS θα ερµηνεύει τα σηµεία που σχηµατίζουν το path ως θέσεις πάνω στο απαραµόρφωτο ή στο παραµορφωµένο σχήµα του µοντέλου. Το ABAQUS/CAE δεν σχηµατίζει ζεύγη δεδοµένων για σηµεία που δεν έχουν δεδοµένα για την καθορισµένη step. Στη συνέχεια πατάµε Continue. Το ABAQUS λαµβάνει υπόψη του µόνο τις οντότητες στο τρέχον display group. 2. Οι τιµές-Χ ενός ζεύγους δεδοµένων ορίζουν τις θέσεις του µοντέλου.4. Για να επιλέξουµε τις θέσεις του path στις οποίες θα λάβουµε δεδοµένα: 1. frame. Οι τιµές που λαµβάνονται χρησιµοποιώντας συντεταγµένες ενός path λίστας σηµείων και το παραµορφωµένο σχήµα. επιλέγουµε Path.

υπολογίζοντας τις τιµές-Χ του ζεύγους δεδοµένων. µε βάση τα σηµεία που έχουµε ορίσει για το path και προαιρετικά µε πρόσθετα σηµεία στα οποία το path τέµνει το µοντέλο. Το ABAQUS προσφέρει αρκετές επιλογές για να µετατρέψουµε αυτές τις σειρές σηµείων σε χρήσιµες τιµές-Χ και συνακόλουθα σε επιγραφές αξόνων σε σχέδια Χ-Υ. πατάµε Save As. Η προεπιλογή είναι να λάβουµε δεδοµένα µόνο στα σηµεία που σχηµατίζουν το path. 54 . 5. επιλέγουµε Tools XY Data Create. Για να σώσουµε τα δεδοµένα που έχουµε σχηµατίσει. Από το κύριο µενού. κλικάρουµε στο βέλος Path για να επιλέξουµε το path για το οποίο θα λάβουµε δεδοµένα. 7. Κλικάρουµε στο Undeformed ή στο Deformed για να επιλέξουµε αν το ABAQUS θα ερµηνεύει τα σηµεία που αποτελούν το path.2 Έλεγχος των τιµών-Χ ζευγών δεδοµένων (data pair Χ-values) Το ABAQUS παρέχει αποτελέσµατα κατά µήκος ενός path. τα οποία το ABAQUS τα θεωρεί ως προσωρινά δεδοµένα είτε πατήσαµε Save As για να τα σώσουµε. 3. 6. Στην κορυφή του παραθύρου διαλόγου. Σηµείωση: Για να σχεδιάσουµε τα αποθηκευµένα Χ-Υ δεδοµένα. είτε όχι. µε µορφή ζευγών Χ-Υ δεδοµένων. Το σχέδιο του µοντέλου στο τρέχον παράθυρο άποψης αλλάζει για να τονίσει το path που έχουµε επιλέξει. ως κλάσµα του συνολικού µήκους του path. ξεκινώντας από το µηδέν.3. Οι επιγραφές των κόµβων ή οι συντεταγµένες σηµείων που αποτελούν ένα path. 7. κλικάρουµε στο Include intersections. ως θέσεις στο απαραµόρφωτο ή στο παραµορφωµένο σχήµα του µοντέλου αντίστοιχα. 2. επιλέγουµε Tools XY Data Plot από το κύριο µενού και διαλέγουµε από το pullright µενού τα Χ-Υ δεδοµένα. Όταν τελειώσουµε. Το σχέδιο του µοντέλου στο τρέχον παράθυρο άποψης αλλάζει για να τονίσει το path που έχουµε επιλέξει. επιλέγουµε µια από τις παρακάτω επιλογές για να µετατρέψουµε τα path points σε X Values: • True distance: Οι X-values αντιστοιχούν στην πραγµατική απόσταση κάθε σηµείου κατά µήκος του path. όπως επίσης και στα σηµεία που σχηµατίζουν το path. Ένα σχέδιο X–Y εµφανίζεται στο τρέχον παράθυρο άποψης. δεν είναι συνήθως σε κατάλληλη µορφή για άµεση χρήση ως τιµές-Χ. Το σχέδιο αναπαριστά τα δεδοµένα που έχουµε σχηµατίσει στο παράθυρο διαλόγου. 4. Από το παράθυρο διαλόγου που εµφανίζεται. Εντοπίζουµε τις επιλογές XY Data from Path. επιλέγουµε Path. πατάµε Plot. Στη συνέχεια πατάµε Continue. Για να ελέγξουµε τις τιµές-Χ ζευγών δεδοµένων: 1. Για να αποτιµήσουµε και να εµφανίσουµε τα δεδοµένα. • Sequence ID: Οι X-values αντιστοιχούν στη σειρά µε την οποία κάθε σηµείο απαντάται στη λίστα αποτελεσµάτων του path. στις χωρικές συντεταγµένες του µοντέλου. Στο πεδίο των X Values. πατάµε για αν κλείσουµε το παράθυρο διαλόγου. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου XY Data from Path. • Normalized distance: Οι X-values αντιστοιχούν στην απόσταση κάθε σηµείου κατά µήκος του path. Για να λάβουµε Χ-Υ δεδοµένα σε θέσεις όπου το path τέµνει το µοντέλο.4.

Από το παράθυρο διαλόγου που εµφανίζεται. frame. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου XY Data from Path. πατάµε Cancel για να κλείσουµε το παράθυρο διαλόγου. Οι Y-values βασίζονται στα αποτελέσµατα της ανάλυσης σ’ αυτές τις θέσεις. Σηµείωση: Για να σχεδιάσουµε το αντικείµενο Χ-Υ δεδοµένων (X–Y data object) που αποθηκεύσαµε. και field output για την οποία το ABAQUS θα βγάλει αποτελέσµατα. 6.The form of values for complex numbers is controlled by the 55 . Ένα σχέδιο X–Y εµφανίζεται στο τρέχον παράθυρο άποψης.3 Έλεγχος των τιµών-Υ ζευγών δεδοµένων (data pair Y-values) Το ABAQUS παρέχει αποτελέσµατα κατά µήκος ενός path µε τη µορφή ζευγών Χ-Υ δεδοµένων (X–Y data pairs). είτε πατήσαµε Save As για να τα αποθηκεύσουµε. Το πεδίο Y Values προσδιορίζει τη µεταβλητή step. Όταν τελειώσουµε. 5. 4. επιλέγουµε Result Options από το κύριο µενού. επιλέγουµε Tools XY Data Plot από το κύριο µενού και διαλέγουµε το αντικείµενο Χ-Υ δεδοµένων από το pull-right µενού. πατάµε Field Output. frame. ελέγχοντας πως το ABAQUS υπολογίζει συγκεκριµένους τύπους αποτελεσµάτων και επιλέγοντας τη µορφή εµφάνισης των σύνθετων αριθµητικών αποτελεσµάτων (όπου είναι εφικτό). Μπορούµε να ελέγξουµε αυτές τις Y-values επιλέγοντας τη µεταβλητή εξόδου (step. Οι X-values του ζεύγους δεδοµένων ορίζουν τις θέσεις του µοντέλου στις οποίες θα λάβουµε δεδοµένα. • Η µορφή των τιµών σύνθετων αριθµών ελέγχεται από τις επιλογές αποτελεσµάτων (result options settings) για το τρέχον παράθυρο άποψης. • Ο υπολογισµός των field output τιµών βασισµένων σε στοιχεία (element-based field output values) ελέγχεται από τις επιλογές αποτελεσµάτων (result options settings) για το τρέχον παράθυρο άποψης. Για να δούµε ή να αλλάξουµε αυτές τις ρυθµίσεις. κλικάρουµε στο βέλος Path για να επιλέξουµε το path για το οποίο θα λάβουµε δεδοµένα. επιλέγουµε Path. 2. • 7. Για να αποθηκεύσουµε τα ζεύγη Χ-Υ δεδοµένων (X–Y data pairs) που έχουµε σχηµατίσει ως ένα αντικείµενο Χ-Υ δεδοµένων. Στη συνέχεια πατάµε Continue. Y. Από το κύριο µενού. • Για να αλλάξουµε το step ή το frame. Για να αποτιµήσουµε και να εµφανίσουµε τα δεδοµένα. πατάµε Step/Frame. Η επιλογή αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιµη για δηµιουργία σχεδίων αποτελεσµάτων µε βάση την ακτίνα σε ένα αξονοσυµµετρικό µοντέλο. τα οποία το ABAQUS τα θεωρεί ως προσωρινά δεδοµένα. πατάµε Save As. 3. • Για να αλλάξουµε τη µεταβλητή field output. Το σχέδιο του µοντέλου στο τρέχον παράθυρο άποψης αλλάζει για να τονίσει το path που έχουµε επιλέξει. or Z distance: Οι X-values αντιστοιχούν στην πραγµατική απόσταση κάθε σηµείου κατά µήκος του path σε µια µοναδική διεύθυνση συντεταγµένων που καθορίζουµε. Για να ελέγξουµε τις Y-values ενός ζεύγους δεδοµένων: 1. είτε όχι. επιλέγουµε Tools XY Data Create.4. πατάµε Plot. και field output variable) για την οποία το ABAQUS θα δώσει αποτελέσµατα. ξεκινώντας από το µηδέν. Το σχέδιο αναπαριστά τα δεδοµένα που έχουµε σχηµατίσει στο παράθυρο διαλόγου.X. Στην κορυφή του παραθύρου διαλόγου. Εντοπίζουµε τις επιλογές XY Data from Path.

for the current viewport.5. ένα σχέδιο ισοϋψών. καθώς επίσης και πως τροποποιούµε ένα overlay plot από τη στιγµή που το δηµιουργήσαµε. Όταν έχουµε τελειώσει. είτε όχι. Το σχέδιο αναπαριστά τα δεδοµένα που έχουµε σχηµατίσει στο παράθυρο διαλόγου. πατάµε Save As. το σχέδιο ισοϋψών. Για να αποτιµήσουµε και να εµφανίσουµε τα δεδοµένα. 6. το viewport δεν περιέχει καθόλου στρώµατα. Τα επικαλυπτόµενα σχέδια αποτελούνται από στρώµατα. τα οποία το ABAQUS τα θεωρεί ως προσωρινά δεδοµένα είτε έχουµε πατήσει Save As για να τα αποθηκεύσουµε. Επικαλυπτόµενα σχέδια (overlay plots) Η παράγραφος αυτή εξηγεί πως δηµιουργούµε πολλαπλά επικαλυπτόµενα σχέδια δηµιουργώντας layers και σχεδιάζοντάς τα στο ίδιο viewport. και ένα Χ–Υ σχέδιο ή να συγκρίνουµε τα παραµορφωµένα σχέδια από δύο διαφορετικά αρχεία εξόδου βάσεων δεδοµένων στο ίδιο παράθυρο άποψης. δηµιουργούµε ένα στρώµα (layer) για κάθε µεµονωµένο σχέδιο. Σηµείωση: Για να σχεδιάσουµε το αποθηκευµένο X–Y data object. Για να δούµε ή να αλλάξουµε αυτές τις ρυθµίσεις. πιθανόν να θέλουµε να συνδυάσουµε ένα απαραµόρφωτο σχέδιο. Οποιοσδήποτε αριθµός layers µπορεί να εµφανιστεί στο ίδιο viewport.1 Κατανόηση του τρόπου µε τον οποίο δηµιουργούνται επικαλυπτόµενα σχέδια (overlay plots) Μπορούµε να δηµιουργήσουµε µια εµφάνιση στην οθόνη που να περιέχει πολλαπλά σχέδια σε ένα παράθυρο άποψης (viewport). field output ή στις επιλογές αποτελεσµάτων (result options). σύµφωνα µε οποιεσδήποτε αλλαγές έγιναν στη µεταβλητή step. ή το σχέδιο συµβόλων στο τρέχον παράθυρο άποψης. πατάµε Cancel για να κλείσουµε το παράθυρο διαλόγου. καθώς επίσης και ένα σχέδιο Χ–Υ της ενέργειας παραµόρφωσης στο µοντέλο σε σχέση µε τον χρόνο. Εξ ορισµού. ∆εν µπορούµε να αλλάξουµε τα περιεχόµενα ενός layer αφότου δηµιουργήθηκε. 4. να διαχειριστούµε την άποψη για κάθε µεµονωµένο layer και να αλλάξουµε τις διάφορες επιλογές εµφάνισης (display options) που εφαρµόζονται στα περιεχόµενα. Το ABAQUS ανανεώνει το πεδίο των Y Values και το παραµορφωµένο σχέδιο. Εµφανίζεται ένα σχέδιο X–Y plot στο τρέχον παράθυρο άποψης. 7. και τα στρώµατα συσσωρεύονται το ένα πάνω από το άλλο για να δηµιουργήσουν το συνδυασµένο σχέδιο. 5.5. Για να αποθηκεύσουµε τα ζεύγη Χ-Υ δεδοµένων (X–Y data pairs) που σχηµατίσαµε ως αντικείµενο Χ-Υ δεδοµένων (X–Y data object). Κάθε στρώµα περιέχει ένα σχέδιο. Για να επικαλύψουµε πολλαπλά σχέδια. πατάµε Plot. επιλέγουµε Tools XY Data Plot από το κύριο µενού και διαλέγουµε το X–Y data object από το pull-right µενού. frame. επιλέγουµε Result Options από το κύριο µενού. Μπορούµε να δηµιουργήσουµε όσα layers επιθυµούµε. αλλά µπορούµε να αλλάξουµε τη σειρά των layers. 7. Παραδείγµατος χάριν. Έπειτα επιλέγουµε τα layers που θα εµφανίσουµε στο τρέχον viewport. 56 . Το σχήµα 7-4 παρουσιάζει ένα σχέδιο που περιέχει τα παραµορφωµένα σχέδια σε τέσσερις διαφορετικές αυξήσεις µιας ανάλυσης. Μόνο ένα σχέδιο τη φορά εµφανίζεται στην οθόνη.

Οι ρυθµίσεις στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager εφαρµόζονται στα περιεχόµενα του τρέχοντος viewport. το ABAQUS/CAE θέτει την άποψη στην οποία δηµιουργήθηκε το layer στην overlay plot µπροστινή όψη. Όταν δηµιουργούµε ένα layer. να εµφανίσουµε. Όταν βρισκόµαστε σε overlay plot mode. µπορούµε να διαχειριστούµε την άποψη. Το ABAQUS/CAE εισάγει τότε το overlay plot mode. Οι επιλογές σχεδίασης (Plot options) εφαρµόζονται µόνο στο τρέχον layer όταν βρισκόµαστε σε κατάσταση overlay plot 57 . δεν µπορούν να αλλάξουν τα περιεχόµενά του. που εφαρµόζονται στα περιεχόµενα. Για να αποκτήσουµε πρόσβαση στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Οι στήλες στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager εµφανίζουν τις παρακάτω πληροφορίες για κάθε layer: Visible Ένα σύµβολο 9 στην στήλη αυτή υποδεικνύει ότι το layer είναι ορατό στο viewport όταν βρισκόµαστε σε κατάσταση overlay plot mode. Ωστόσο. Χρησιµοποιούµε το Overlay Plot Layer Manager για να δηµιουργήσουµε. το ABAQUS/CAE εµφανίζει τα σχέδιά µας σε σχέση µε ένα overlay plot σύστηµα συντεταγµένων. να τοποθετήσουµε και να διαγράψουµε layers. να ξαναβάλουµε σε σειρά ένα layer κατ’ αντιστοιχία µε τα άλλα layers στο overlay plot και να αλλάξουµε τις διάφορες επιλογές εµφάνισης στην οθόνη. Εξ ορισµού. µόνο όταν πατάµε Plot/Apply. αυτό περιέχει ο. Από τη στιγµή που ένα layer δηµιουργήθηκε.Σχήµα 7–4 Επικαλυπτόµενα σχέδια (Overlay plots). το overlay plot εξαφανίζεται από το viewport και η οθόνη επανέρχεται στην προηγούµενη εµφάνισή της. τα layers σχεδιάζονται άµεσα το ένα πάνω από το άλλο. Μπορούµε τοποθετήσουµε τα layers σε αποστάσεις µεταξύ τους. Μερικές φορές γραµµές που εµφανίζονται άµεσα η µια πάνω στην άλλη µπορούν να δηµιουργήσουν τα ανεπιθύµητα οπτικά αποτελέσµατα. Current Ένα σύµβολο 9 στην στήλη αυτή υποδεικνύει ότι το layer είναι τρέχον.τιδήποτε είναι ορατό στο τρέχον viewport. Όταν πατάµε Cancel στο Overlay Plot Layer Manager ή Done στην περιοχή προτροπών. για να αποφύγουµε τέτοιες ανωµαλίες στην εµφάνιση. Καθώς δηµιουργούµε ένα layer. Μόνο ένα layer µπορεί να είναι τρέχον κάθε φορά. επλέγουµε View Overlay Plot από το κύριο µενού.

Τα νέα layers εµφανίζονται στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager καθώς τα δηµιουργούµε. Μπορούµε να επιλέξουµε αν οι επιλογές διαχείρισης απόψεων (view manipulation options) θα εφαρµόζονται σε όλα τα υπάρχοντα layers και όχι µόνο στο τρέχον layer. ∆ηµιουργούµε το πρώτο σχέδιο που θέλουµε να συµπεριλάβουµε στην οθόνη. Το πιο πρόσφατα δηµιουργηµένο layer θα έχει ένα σύµβολο 9 στην στήλη Current. Σηµείωση: Μπορούµε να διαγράψουµε ένα layer κλικάροντας στη στήλη Name. 4. Εµφανίζεται το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Name Το όνοµα του layer. Ελέγχουµε ότι τα layers που θέλουµε να συµπεριλάβουµε στο σχέδιο έχουν ένα σύµβολο 9 στην στήλη Visible και πατάµε Plot/Apply. µε σύµβολα 9 στις στήλες Visible και Current. Εισάγουµε ένα όνοµα για το layer. Τα Overlay plots αποτελούνται από layers. Για να δηµιουργήσουµε ένα overlay plot: 1. είναι να τσεκάρουµε την επιλογή Superimpose undeformed plot στο παράθυρο διαλόγου Deformed Plot Options. Για παράδειγµα. Object. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου Create Viewport Layer. 3. Object Το όνοµα του αντικειµένου που περιέχεται στο layer. Επαναλαµβάνουµε τα βήµατα 3 µέχρι 5 για να δηµιουργήσουµε όσα layers επιθυµούµε να περιέχονται στο σχέδιο. ∆ηµιουργούµε ένα νέο σχέδιο στο τρέχον viewport. Εντοπίζουµε το παράθυρο διαλόγου overlay plot. 58 . Πατάµε Create για να δηµιουργήσουµε ένα layer που θα περιέχει το σχέδιο που φαίνεται στο τρέχον viewport. Το τρέχον layer δεν είναι αναγκαστικά το πρώτιστο layer στο viewport. 7. και πατάµε OK. Σηµείωση: Μια εναλλακτική µέθοδος για συνδυασµό απαραµόρφωτων και παραµορφωµένων σχηµάτων του µοντέλου σε ένα σχέδιο. ∆εν µπορούµε να αλλάξουµε το στυλ σχεδίου αφότου δηµιουργήσαµε το layer.mode. Χρησιµοποιούµε το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager για να δηµιουργήσουµε layers και να σχηµατίσουµε overlay plots.5. µπορούµε να επιλέξουµε να αντιγράψουµε µια άποψη από ένα υφιστάµενο layer τσεκάροντας την επιλογή Copy view from και επιλέγοντας ένα layer από την λίστα. 6.2 ∆ηµιουργία ενός επικαλυπτόµενου σχεδίου (overlay plot) Ένα overlay plot είναι µια εµφάνιση στην οθόνη που περιέχει πολλαπλά σχέδια σε ένα viewport. 2. Το νέο layer εµφανίζεται στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. 7. Από το κύριο µενού. Στο παράθυρο διαλόγου Create Viewport Layer για όλα τα layers µετά το πρώτο. µια βάση δεδοµένων εξόδου (output database) ή ένα σχέδιο X–Y. επιλέγουµε View Overlay Plot. Mode Το στυλ σχεδίου (plot mode) που περιέχεται στο layer. ή Mode στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager για να επιλέξουµε το layer και πατάµε Delete. 5.

γεγονός το οποίο µερικές φορές µπορεί οδηγήσει σε ανεπιθύµητα οπτικά αποτελέσµατα όπου τα σχέδια εµφανίζονται να αληλοκαλύπτονται. Το σχήµα 7–5 δείχνει ένα παράδειγµα ενός overlay plot µε εφαρµογή διαφορετικών τιµών όφσετ. και µπορούµε να εφαρµόσουµε ένα µικρό όφσετ (απόσταση) σε όλα τα layers στην κατεύθυνση. Για να ξαναδηµιουργήσουµε το overlay plot. 2. αφήνοντας ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager.5. µπορούµε να πατήσουµε το Done στην περιοχή προτροπών για να βγούµε από τη κατάσταση overlay plot mode. πατάµε Cancel στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode και κλείνουµε το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Εξ ορισµού. ∆ηµιουργούµε ένα overlay plot. τα layers σχεδιάζονται στο viewport µε τη σειρά που φαίνεται στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager (το τελευταίο layer στο παράθυρο manager είναι το κορυφαίο layer στο viewport). Επαναδιατάσσουµε τα layers χρησιµοποιώντας µια από τις ακόλουθες µεθόδους: • Επιλέγουµε το layer του οποίου θέλουµε να αλλάξουµε τη σειρά κλικάροντας σε µια από τις στήλες the Name. επιλέγουµε View Overlay Plot (αν το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager δεν είναι ανοιχτό) και πατάµε Plot/Apply. Το overlay plot εξαφανίζεται από το viewport. η σειρά σχεδίασης αντιστρέφεται. Εάν εφαρµόσουµε ένα θετικό όφσετ. Εναλλακτικά. Σχήµα 7–5 Επικάλυψη σχεδίων: µη-παραµορφωµένου σχεδίου και σχεδίου ισοϋψών Για να επαναδιατάξουµε τα layers σε ένα overlay plot: 1.3 Επαναδιάταξη των layers σε ένα overlay plot Τα Layers σχεδιάζονται στο viewport µε τη σειρά µε την οποία παρατίθενται στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. τα layers σχεδιάζονται απευθείας το ένα πάνω στο άλλο.Τα layers εµφανίζονται συσσωρευµένα το ένα πάνω από το άλλο στο τρέχον viewport µε τη σειρά µε την οποία παρατίθενται στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Όταν έχουµε τελειώσει. και η οθόνη επιστρέφει στην προηγούµενη κατάσταση. Μπορούµε να ρυθµίσουµε εκ νέου τη σειρά µε την οποία τα layers σχεδιάζονται. Εάν εφαρµόσουµε ένα αρνητικό όφσετ. Πατάµε Move Up για να µετακινήσουµε το layer προς τα πάνω στο παράθυρο manager. 59 .της οθόνης (κάθετη στο επίπεδο της οθόνης) για να τα διαχωρίσουµε στην οθόνη και να εξαλείψουµε οποιαδήποτε ανεπιθύµητα οπτικά αποτελέσµατα. ή Mode στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. 7. Object.

• Σύρουµε τη µπάρα ολίσθησης του Layer offset σε µια θετική ή αρνητική τιµή για να µετακινήσουµε τα layers στη θετική ή στην αρνητική διεύθυνση. τσεκάρουµε το All ή το Current δίπλα στο View manipulation layer. Για να διαχειριστούµε την άποψη των layers σε ένα overlay plot: 1. ∆ηµιουργούµε ένα overlay plot. µπορούµε να πατήσουµε το κουµπί Done στην περιοχή προτροπών για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode. µπορούµε να επιλέξουµε αν οι χειρισµοί αλλαγής των απόψεων (view manipulations) θα εφαρµόζονται σε όλα τα υφιστάµενα layers ή µόνο στο τρέχον layer.5. 2.4 ∆ιαχείριση της άποψης για ένα overlay plot Όταν βρισκόµαστε σε κατάσταση overlay plot mode.της οθόνης. να προσανατολίσουµε και να µεγεθύνουµε τα αντικείµενα στο viewport. Το overlay plot εξαφανίζεται από το viewport. Όταν έχουµε τελειώσει. και η οθόνη επιστρέφει στη προηγούµενη κατάσταση σχεδίασης (previous plot mode). 60 . Για να επαναδηµιουργήσοµε το overlay plot. για να προσδιορίσουµε αν οι αλλαγές που κάνουµε στις απόψεις θα επηρεάζουν όλα τα layers ή µόνο το τρέχον layer. αλλά να αφήσουµε ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Οι αλλαγές στις απόψεις θα εφαρµοστούν είτε σε όλα τα ορατά layers είτε µόνο στο τρέχον layer. Το overlay plot εξαφανίζεται από το viewport. 7.5. Όταν έχουµε τελείωσει. Στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Εναλλακτικά. Εναλλακτικά.5 Προσαρµογή των επιλογών σχεδίασης (plot options) για ένα overlay plot Οι επιλογές σχεδίασης (plot options) εφαρµόζονται µόνο στο τρέχον layer όταν βρισκόµαστε σε κατάσταση overlay plot mode. 4. 3. Πατάµε Plot/Apply για να εφαρµόσουµε τις ρυθµίσεις που κάναµε στο overlay plot στο τρέχον viewport. Πατάµε Plot/Apply για να εφαρµόσουµε τις ρυθµίσεις του overlay plot στο τρέχον viewport. 3. Για να επαναδηµιουργήσουµε το overlay plot. µπορούµε να πατήσουµε το κουµπί Done στην περιοχή προτροπών για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode. πατάµε Cancel στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode και να κλείσουµε το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. 7. αλλά να αφήσουµε ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. ανάλογα µε την επιλογή µας στο βήµα 2. πατάµε Cancel στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode και να κλείσουµε το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager.Πατάµε Move Down για να µετακινήσουµε το layer προς τα κάτω στο παράθυρο manager. και η οθόνη επιστρέφει στην προηγούµενη κατάσταση σχεδίασης (previous plot mode). Χρησιµοποιούµε τα εργαλεία view manipulation tools για να τοποθετήσουµε. επιλέγουµε View Overlay Plot (αν δεν είναι ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager) και πατάµε Plot/Apply. Πιθανόν να χρειαστεί να πειραµατιστούµε µε τις τιµές όφσετ για να πετύχουµε την επιθυµητή εµφάνιση των σχεδίων στην οθόνη. επιλέγουµε View Overlay Plot (αν δεν είναι ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager) και πατάµε Plot/Apply.

για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode. 2. επιλέγουµε View Overlay Plot (αν δεν είναι ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager) και πατάµε Plot/Apply. 3. µπορούµε να πατήσουµε Cancel στο παράθυρο Overlay Plot Layer Manager για να βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode και να κλείσουµε το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Πατάµε OK ή Apply στο παράθυρο διαλόγου plot options. Όταν έχουµε τελειώσει. Για να επαναδηµιουργήσουµε το overlay plot. και επιλέγουµε τις επιλογές προσαρµογής σχεδίασης (plot customization options) για το σχέδιο που περιέχεται στο τρέχον layer. Κλικάρουµε στην στήλη Current. Πατάµε Plot/Apply για να εφαρµόσουµε τις ρυθµίσεις µας στο overlay plot του τρέχοντος viewport. µπορούµε να πατήσουµε το κουµπί Done στην περιοχή προτροπών. 4. 5. Επιλέγουµε Options plot mode από το κύριο µενού. 61 . αλλά να αφήσουµε ανοιχτό το παράθυρο Overlay Plot Layer Manager. Το overlay plot εξαφανίζεται από το viewport. δίπλα στο layer για το οποίο επιθυµούµε να τροποποιήσουµε τις επιλογές σχεδίασης. Σηµείωση: Αν τροποποιήσουµε τις επιλογές προσαρµογής σχεδίασης (plot customization options) για µια κατάσταση σχεδίασης (plot mode) διαφορετική από αυτή που περιέχεται στο τρέχον layer. Οι plot customization options εφαρµόζονται στο τρέχον layer του overlay plot. Επαναλαµβάνουµε το βήµα 2 µέχρι το βήµα 5 για κάθε σχέδιο που θέλουµε να τροποποιήσουµε. ∆ηµιουργούµε ένα overlay plot. και η οθόνη επιστρέφει στην προηγούµενη κατάσταση σχεδίασης. οι αλλαγές µας θα είναι ορατές µόνο όταν βγούµε από την κατάσταση overlay plot mode και εισέλθουµε στην άµεσα επηρεαζόµενη κατάσταση σχεδίασης (affected plot mode). Εναλλακτικά.Για να εφαρµόσουµε επιλογές σχεδίασης σε layers ενός overlay plot: 1. 6.

point=σηµείο) (ότι θα µπορούσαµε δηλαδή να σχεδιάσουµε σε δυο διαστάσεις). Στην περίπτωση επίπεδης δισδιάστατης ανάλυσης επιλέγουµε: Name: ‘Επίπεδη πλάκα’ Modelling space: 2D Type: Deformable Base Feature: shell Εάν στο Modelling space επιλέγαµε 3D ή Axisymmetric. Το base feature είναι το πρώτο σχήµα που φτιάχνουµε στο part module. Όταν φτιάχνουµε ένα καινούριο part. -Το type δείχνει ποια από τις ακόλουθες µεθόδους θα χρησιµοποιηθεί για να οριστεί το base feature. την µορφή και τον τρόπο κατασκευής της γεωµετρίας του. Επιλέγοντας λοιπόν Part στο παραθυράκι Module (πάνω αριστερά) εµφανίζεται µια σειρά από εργαλεία στο αριστερό µέρος του παραθύρου σχεδίασης τα οποία θα µας βοηθήσουν στην κατασκευή του part. ΒΗΜΑ 1 PART MODULE Στο part module εισάγουµε την γεωµετρία που έχει το προς εξέταση δοκίµιο. Αµέσως εµφανίζεται ένα παράθυρο διαλόγου στο οποίο ονοµάζουµε το part που θέλουµε να φτιάξουµε και ορίζουµε τον τύπο.Το παρόν έγγραφο αποτελεί ένα απλό εγχειρίδιο λειτουργίας του προγράµµατος ABAQUS σε περιβάλλον CAE. στο ίδιο παράθυρο καθορίζουµε το µέγεθος του τετραγωνικού κάνναβου που απαιτείται για την κατασκευή του part. (2D) δυο πράγµατα πρέπει να καθορίσουµε : Τον τύπο (type) του part και την µορφή (shape) που θα έχει το base feature (shell=επίπεδο σχήµα. Επιλέγουµε το παραθυράκι ‘Create Part’ για να δηµιουργήσουµε ένα part. πρέπει να περιγράψουµε το base feature. Όλα αυτά τα εργαλεία για να χρησιµοποιηθούν απαιτούν την ύπαρξη ενός part. θα έπρεπε να καθορίσουµε τις παραµέτρους που απαιτούνται για την εν λόγω επιλογή. Planar: (σχεδιασµός σε 2 διαστάσεις) Extrusion: (σχεδιασµός σε 2D και ορισµός βάθος) Revolution: (σχεδιασµός σε 2D και περιστροφή υπό συγκεκριµένη γωνία και περί συγκεκριµένου άξονα) 62 . wire. Στην περίπτωσή µας. Τα ίδια εργαλεία περιέχονται στην πάνω οριζόντια γραµµή εντολών. Επίσης. point.wire=γραµµή. όσον αφορά το πρόβληµα της επίπεδης έντασης. -Το shape δείχνει την βασική τοπολογία του feature (σχήµα) που είναι: shell. Η περιγραφή αυτή γίνεται προσδιορίζοντας δυο παραµέτρους: το shape και το type.

δεν υπάρχει πρόβληµα.50 (starting corner) και 75. Αφήνουµε το αριστερό κλικ πάνω στο παράθυρο . Στο πρόβληµά µας. Τώρα µπορούµε να σχεδιάσουµε το σχήµα είτε µε το ποντίκι είτε δίδοντας συντεταγµένες. Πατάµε Done για να απενεργοποιηθεί η εντολή σχεδιασµού του base feature.-50 (opposite corner) στο παραθυράκι κάτω από την οθόνη σχεδιασµού. Το πρώτο feature που φτιάχνουµε καθώς κατασκευάζουµε ένα part. έστω 350. Προσθέτουµε λοιπόν και άλλα features ή τροποποιούµε το base feature για να ολοκληρώσουµε την γεωµετρία του part. Πατάµε Continue… και βλέπουµε στην οθόνη τον κάνναβο.(αυτό που ονοµάσαµε ‘επίπεδη πλακα’) Όταν ολοκληρωθεί το part µπορούµε από το Feature/Manager να αλλάξουµε την γεωµετρία του. απλά δεν θα µπορούµε να σχεδιάσουµε µόνο µε το ποντίκι. ∆ιευκρίνιση: Tα parts που δηµιουργούµε στο CAE είναι φτιαγµένα από µια καθορισµένη λίστα features και τις παραµέτρους που καθορίζουν την γεωµετρία του κάθε feature. Θα πρέπει να δώσουµε τις συντεταγµένες των γραµµών και σηµείων µε το πληκτρολόγιο. Π. Έστω ότι θέλουµε το σχήµα του part να είναι ορθογωνικό: Επιλέγουµε το παραθυράκι για να ορίσουµε το σχήµα µε δυο σηµεία µόνο. Π. το sweep path και το sweep profile. έστω οτι θέλουµε το δοκίµιο µας να έχει ύψος 120 και όχι 100.χ. Πατάµε το roll του mouse (µεσαίο κουµπί) ή ξαναπατάµε το για να βγούµε από την εντολή. Επιλέγουµε το shell planar-1 (το οποίο είναι 63 . Σηµείωση : ακόµη και αν το σχήµα προκύψει από λάθος εκτίµηση µεγαλύτερο του κάνναβου. εάν πρέπει να σχεδιάσουµε ένα ορθογώνιο 300x200 για να χωράει η µεγάλη διάσταση στον κάνναβο (300) θα πρέπει ο κάνναβος να έχει διαστάσεις µεγαλύτερες από 300. Έτσι. Το sweep profile έπειτα εκτείνεται κατά µήκος της πορείας του path. Με την βοήθεια των εργαλείων αριστερά της οθόνης σχεδιασµού σχεδιάζουµε το part.Sweep: (σχεδιασµός δυο φιγούρων 2D. Για να εµφανιστεί κάνουµε αριστερό κλικ και κρατάµε πατηµένο µέχρι να µας δείξει τι έχει από πίσω. Οι τρεις τελευταίες µέθοδοι αφορούν τα 3D σχήµατα.χ. Πατάµε …Feature/Manager… στην πάνω οριζόντια γραµµή εντολών και εµφανίζεται ένα παράθυρο διαλόγου. Στο approximate size βάζουµε τέτοια τιµή ώστε το part που θα δηµιουργήσουµε να χωράει στον κάνναβο. το part αποτελείται από ένα µόνο feature που είναι και το base feature. (το παραθυράκι είναι κρυµµένο πίσω από το ). λέγεται base feature. ∆ίνουµε -75. όλο το σχήµα θα βρίσκεται εντός κάνναβου.

Επιλέγουµε µε το mouse το κάτω αριστερά σηµείο: Τραβάµε την διάσταση λίγο έξω από το σχήµα και ξανακάνουµε κλικ. Το ίδιο κάνουµε και για την δεξιά κάθετη ακµή. Επιλέγουµε την πάνω άκρη µε το mouse και πατάµε Done. Μας ζητείται να επιλέξουµε µια διάσταση. Ζητείται επίσης να επιλέξουµε ποια άκρη θα αλλάξει. Στο παραθυράκι που εµφανίζεται κάτω από την οθόνη σχεδιασµού βάζουµε την νέα διάσταση 120 και πατάµε Enter. Στην ουσία το κόκκινο υπάρχει για να βλέπουµε πως ήταν πριν από την τροποποίηση το σχήµα. Τώρα έχουν τοποθετηθεί διαστάσεις στις κάθετες ακµές. Κάτω από το παράθυρο σχεδιασµού. Εµφανίζεται ακόµη ένα παράθυρο διαλόγου για να επιβεβαιώσει την επιλογή µας. Το κόκκινο είναι το χρώµα του συγκεκριµένου feature (base feature) το οποίο δεν τροποποιείται. Το σχήµα αποτελείται τώρα από γραµµές και σηµεία που έχουν δύο χρώµατα. Κάνουµε το ίδιο και για την άλλη διάσταση. πατάµε Done και εµφανίζεται πάλι το παράθυρο διαλόγου ‘Edit Feature’.αυτό που σχεδιάσαµε) και πατάµε Edit. µας ζητείται να επιλέξουµε το πρώτο σηµείο της κάθετης ακµής. Η διάσταση έχει πλέον αλλάξει. για να ορίσουµε διαστάσεις στις κάθετες ακµές του σχήµατός. Το κίτρινο είναι το χρώµα που υποδεικνύει τις γραµµές και τα σηµεία που επιτρέπουν τροποποίηση. (πρέπει το ‘Regenerate on Ok’ να είναι ενεργοποιηµένο για να γίνουν οι αλλαγές) 64 . Απενεργοποιούµε την εντολή. Επιλέγουµε την µία από τις δύο και πατάµε αριστερό κλικ (όταν η διάσταση έχει κοκκινίσει). Απενεργοποιούµε την εντολή µε τον γνωστό πλέον τρόπο πατώντας το roll του mouse. Πατάµε Apply για να πάρει τις καινούριες διαστάσεις που βάλαµε και έπειτα Ok. Επιλέγουµε µε το mouse το πάνω αριστερά σηµείο (αριστερό κλικ): Ζητείται έπειτα το δεύτερο σηµείο της κάθετης ακµής. Πατάµε Add/Dimension/Vertical στην πάνω οριζόντια γραµµή εντολών. Για να αλλάξουµε λοιπόν τις ακµές αυτές. Πατάµε Edit Section Sketch και εµφανίζεται το σχήµα που είχαµε δηµιουργήσει πρωτίστως σε κάνναβο. από 100 σε 120 πατάµε Edit/Dimensions στην πάνω οριζόντια γραµµή εντολών. Αφού λοιπόν έχει τροποποιηθεί το σχήµα.

Στην περιοχή Data εισάγουµε το µέτρο ελαστικότητας (Young’s Modulus) και τον λόγο του Poisson (Poisson’s ratio). αν η περιοχή είναι ένα δισδιάστατο στερεό(2D). Φορτώνει το property module. Εµφανίζεται ένα νέο παράθυρο διαλόγου. Μπορούµε να δούµε και να τροποποιήσουµε τις ιδιότητες του υλικού από το Material/Manager/edit. Από την πάνω οριζόντια γραµµή εντολών επιλέγουµε …Material/Create… για να εισάγουµε το υλικό. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου ‘Create Material’. Επιλέγουµε Mechanical/Elastisity/Elastic όπως φαίνεται στην εικόνα: Το ABAQUS/CAE εµφανίζει την ελαστική φόρµα δεδοµένων όπως στην εικόνα: Κρατάµε το type ÆIsotropic και δεν αλλάζουµε τίποτα στην περιοχή Elastic. Ένα section περιέχει πληροφορίες για τις ιδιότητες ενός part ή µιας περιοχής ενός part. θα πρέπει να ορίσουµε ένα ‘section’ (τοµή). το ‘Edit material’ στο οποίο περιέχονται όλες οι δυνατές επιλογές του CAE για να ορίσουµε ένα υλικό. Κάνουµε κλικ στο Ok για να απενεργοποιήσουµε το ‘Edit Material’. Για παράδειγµα. Αφού έχει δηµιουργηθεί ένα υλικό (plexiglas). Ονοµάζουµε το υλικό ‘Plexiglas’ και πατάµε Continue. Χρησιµοποιούµε το Property module για να δηµιουργήσουµε ένα υλικό και να ορίσουµε τις ιδιότητές του. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου ‘Create Section’ στο 65 . Για την ‘επίπεδη πλάκα’ θα δηµιουργήσουµε ένα υλικό το οποίο θα ονοµαστεί Plexiglas και θα είναι ένα γραµµικά ελαστικό υλικό. Οι πληροφορίες που απαιτούνται στον καθορισµό ενός section εξαρτώνται από τον τύπο της εν λόγο περιοχής (ή του εν λόγω part). Στην δικιά µας περίπτωση επιλέγουµε …Section/Create… από την πάνω οριζόντια γραµµή εντολών. πρέπει να ορίσουµε ένα section σ’ αυτή την περιοχή που να παρέχει πληροφορίες για την γεωµετρία της διατοµής της περιοχής.ΒΗΜΑ 2 PROPERTY MODULE Από το παραθυράκι πάνω αριστερά του module επιλέγουµε property.

(θα µπορούσαµε να είχαµε περισσότερα από ένα sections). Θα πρέπει δηλαδή να δώσουµε στο σχήµα υλική υπόσταση. Εµφανίζεται έπειτα το παράθυρο διαλόγου ‘Assign section’ για να επιλέξουµε το section που θέλουµε να αντιστοιχίσουµε. τα στοιχεία που δηµιουργούνται όταν φτιάξουµε τον κάνναβο στο instance του part. Αυτό γίνεται επιλέγοντας Assign/Section από την πάνω γραµµή εντολών. Εµφανίζεται επίσης και ο λόγος Plane stress/strain thickness = 1. Αφού έχουµε φτιάξει ένα section που περιέχει το υλικό (plexiglas) θα πρέπει τώρα να κάνουµε ‘αντιστοίχιση’ (assign) του εν λόγω section στο part που δηµιουργήσαµε στο 1ο βήµα. Σηµείωση: Όταν αντιστοιχίζουµε ένα section σε ένα part (assign section). το CAE αυτόµατα αντιστοιχίζει αυτό το section σε κάθε instance (ορίζεται στα επόµενα) του part. Το interaction module. έτσι ώστε να συνθέσουν το τελικό µοντέλο. ανεξάρτητα από τα άλλα parts στο µοντέλο. ‘συναρµολόγηση’] Ένα part instance µπορούµε να πούµε ότι είναι µια παρουσίαση του original part. αυτό υπάρχει στο δικό του (τοπικό) σύστηµα συντεταγµένων. θα χαρακτηρίζονται από τις ιδιότητες του section. Έτσι χρησιµοποιούµε το assembly module για να ορίσουµε instances (αναφορές) από τα parts και για να τοποθετήσουµε όλες αυτές τις αναφορές σ’ ένα γενικό σύστηµα συντεταγµένων σε θέσεις κατάλληλες (σχετικές) µεταξύ τους. Μπορούµε να δούµε και να τροποποιήσουµε το section από το Section/Manager/edit (πάνω γραµµή εντολών). Στο παραθυράκι Material θα πρέπει να αναφέρεται το υλικό που εισάγαµε πριν: Plexiglas. Κάνουµε κλικ στο εσωτερικό της περιοχής του part (κοκκινίζει όταν επιλεχθεί) και πατάµε Done. το Load module και το Mesh module αναφέρονται επίσης στην 66 . που φαίνεται στην οθόνη.οποίο ονοµάζουµε το section ‘πλάκα 8mm’ και επιλέγουµε την κατηγορία και τον τύπο του: Category: Solid Type : Homogeneous (οµογενές στερεό) πατάµε Continue. [Assembly = συνέλευση όλων των instance parts. ∆ηµιουργούµε ένα part στο part module και ορίζουµε τις ιδιότητές του στο property module. ΒΗΜΑ 3 ASSEMBLY MODULE -Ο ρόλος του Assembly module Όταν δηµιουργούµε ένα part. Εντούτοις. όταν ‘συναρµολογούµε’ το µοντέλο στο Assembly module εργαζόµαστε µε τα instances (κοµµάτια/ αναφορές) του µοντέλου. Κατά συνέπεια. Εµφανίζεται ένα παράθυρο διαλόγου ‘Edit section’ όπου γράφει το όνοµα και τον τύπο του section που δηµιουργήθηκε. Μας ζητείται από το CAE να επιλέξουµε την περιοχή του σχήµατος (part). Πατάµε ok και το section έχει δηµιουργηθεί. Επιλέγουµε το section που ορίσαµε ως ‘πλάκα 8mm’ και πατάµε Ok. Στο κάτω µέρος της οθόνης (command line) το CAE εµφανίζει το ακόλουθο µήνυµα: <The section ‘πλάκα 8mm’ has been assigned to the selected regions> Τώρα το σχήµα έχει εκτός από την γεωµετρική µορφή και τις µηχανικές ιδιότητες του υλικού που ορίσαµε. στην οποία θέλουµε να αντιστοιχίσουµε το section που φτιάξαµε.

δεν είναι αντίγραφο! ∆εν µπορούµε να αλλάξουµε τα χαρακτηριστικά ενός part instance απ’ευθείας. Παράδειγµα: Έστω ότι πρέπει να δηµιουργήσουµε ένα καροτσάκι. Γι’ αυτή την συναρµολόγηση θα χρειαστούµε : 1 instance part ‘καρότσα’ 2 instance part ‘άξονας’ 4 instance part ‘ρόδα’ Τοποθετούµε σ’ ένα γενικό σύστηµα όλα αυτά τα instances (στο Assembly module) µε τέτοιο τρόπο και σε τέτοιες θέσεις ώστε τελικά να έχουµε : ∆ηλαδή έχουµε τοποθετήσει όλα τα instances που δηµιουργήσαµε σε τέτοιες θέσεις ώστε στο σύνολό τους να αποδίδουν το καροτσάκι. 67 . ένα part που το ονοµάζουµε ‘άξονα’ και ένα part που το ονοµάζουµε ‘ρόδα’. Μπορούµε να αλλάξουµε το part µέσω του part module.‘συναρµολόγηση’(Assembly) του µοντέλου και κατά συνεπεία σε instances του µοντέλου. Συµπέρασµα: Ένα µοντέλο µπορεί να έχει πολλά parts και ακόµη περισσότερα instance parts. Όταν λοιπόν αλλάζουµε ένα part. Ορίζουµε λοιπόν ένα part στο part module που το ονοµάζουµε ‘καρότσα’. καρότσα άξονας ρόδα ∆ίνουµε τις ιδιότητες του καθενός part στο Property Module και µέσω του Assembly Model συναθροίζουµε/ συναρµολογούµε το µοντέλο. Έχει όµως µόνο ένα Assembly. το Abaqus αυτόµατα ξαναφτιάχνει όλα τα instances (τµήµατα) του τροποποιηµένου part στο Assembly module. Ένα part instance είναι µια αναφορά στο original part.

εµφανίζεται στην οθόνη µε κόκκινο χρώµα. Σε αυτό το αρχικό βήµα (initial step) µπορούµε να ορίσουµε τις συνοριακές συνθήκες που έχει το µοντέλο. Με τις απαιτήσεις των εξαγόµενων (output requests) ορίζονται οι µεταβλητές οι οποίες θα εξαχθούν κατά την διάρκεια ενός βήµατος ανάλυσης. και διαφόρων άλλων λειτουργιών. Παραδείγµατος χάριν. τα οποία όµως δε χρειάζονται αφού το πρόβληµα απαιτεί µόνο ένα instance από το Part «πλάκα». Στην δίκια µας περίπτωση έχουµε µονό ένα part και χρειαζόµαστε µόνο ένα instance από το part. Μπορούµε να προσδιορίσουµε τα data διευκρινίζοντας τις απαιτήσεις των εξαγόµενων οι οποίες θα ισχύουν και για τα επόµενα βήµατα ανάλυσης. Επιλέγουµε λοιπόν το part (πλάκα) που θέλουµε και πατάµε Ok. τα βήµατα επιτρέπουν την αλλαγή της διαδικασίας ανάλυσης.Μπορούµε να µπούµε στο Assembly module οποιαδήποτε στιγµή επιλέγοντας Assembly στο παραθυράκι module. Προσδιορισµός των απαιτήσεων των εξερχόµενων δεδοµένων Το ABAQUS εξάγει δεδοµένα κατά την ανάλυση στο output database. καθώς και οποιεσδήποτε άλλες αλλαγές που µπορούν να εµφανιστούν στο µοντέλο κατά τη διάρκεια της ανάλυσης. Το Instance αυτό χαίρει όλων των χαρακτηριστικών του part «πλάκα»: γεωµετρίας και µηχανικών ιδιοτήτων που έχουν οριστεί στα προηγούµενα βήµατα. Όταν επιλεγεί ένα Part. Επιπλέον. Η ακολουθία βηµάτων παρέχει έναν κατάλληλο τρόπο ορισµού των αλλαγών στις φορτιστικές και συνοριακές συνθήκες του µοντέλου. στην αφαίρεση ή προσθήκη των parts. του data output. Το ABAQUS/CAE δηµιουργεί ένα ειδικό αρχικό βήµα ανάλυσης στο ξεκίνηµα της ακολουθίας των βηµάτων του µοντέλου και το ονοµάζει initial. αλλαγές στον τρόπο µε τον οποίο τα parts του µοντέλου αλληλεπιδρούν µεταξύ τους. ΒΗΜΑ 4 STEP MODULE Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε το Step module για να ικανοποιήσουµε τους ακόλουθους στόχους: ∆ηµιουργία βηµάτων ανάλυσης Μέσα σε ένα µοντέλο καθορίζεται µια σειρά ενός ή περισσότερων βηµάτων ανάλυσης. επιλέγουµε… Instance/Create. το οποίο δεν δέχεται κανένα είδος τροποποίησης ή διαγραφή. Εµφανίζεται ένα παράθυρο διαλόγου που έχει όλα τα parts τα οποία δηµιουργήθηκαν στο part module. (Στην περίπτωσή µας µόνο ένα part “πλάκα”). και σε ποιο ποσοστό. από την πάνω οριζόντια γραµµή εργαλείων. Μετά το ok εµφανίζεται µε µπλε χρώµα και εµφανίζεται επίσης µία τριάδα αξόνων η οποία δείχνει την αρχή των αξόνων και τη διεύθυνση του γενικού συστήµατος συντεταγµένων. καθώς και η περιοχή του µοντέλου από την οποία θα εξαχθούν. Για να ορίσουµε ένα instance από το part ‘πλάκα’. Υπάρχει τώρα µία σειρά από µενού και επιλογές τα οποία έχουν να κάνουν µε την διαµόρφωση των instances καθώς επίσης και µε τη σχετική τους τοποθέτηση (διάταξη) στο γενικό σύστηµα συντεταγµένων. κάτω από την οριζόντια γραµµή εργαλείων. 68 . µπορούµε να ζητήσουµε το πεδίο των µετακινήσεων όλου του µοντέλου στο τέλος ενός step και επίσης να ζητήσουµε την ιστορία (history data) µιας αντίδρασης σε µια στήριξη.

Μέσω του Load module µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε τα Load. επιλέγουµε… Step/Create από την επάνω οριζόντια γραµµή εντολών.χ. Πατάµε ok. Επιλέγουµε στο Output Variables το Energy για να δούµε και τις καµπύλες ενέργειας στα εξαγόµενα δεδοµένα. Ενεργοποιούµε το load module οποιαδήποτε στιγµή επιλέγοντας Load στο παραθυράκι module. Στο category επιλέγουµε Mechanical. Τις υπόλοιπες επιλογές τις αφήνουµε ως έχουν (default). Επιλέγουµε Initial.) Πατάµε Continue και εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου «Edit step».) στο ABAQUS/CAE είναι εξαρτώµενες των βηµάτων ανάλυσης (step depended-object). (Το general που υπάρχει στο procedure type σηµαίνει ότι η κατάσταση του µοντέλου στο τέλος του κάθε step θα προσδιορίζει τις αρχικές συνθήκες για το επόµενο step. Ονοµάζουµε το step. ΒΗΜΑ 5 LOAD MODULE Οι συνθήκες περιγραφής του µοντέλου (φορτία. Πατώντας edit µπορούµε να προσθέσουµε – αφαιρέσουµε µεταβλητές κατά τα εξαγόµενα. το οποίο σηµαίνει ότι θα πρέπει να καθοριστούν τα βήµατα ανάλυσης όπου θα είναι ενεργές.τ. Το παράθυρο διαλόγου Create Step εµφανίζεται. Το τέλος του κάθε step προσδιορίζει τις αρχικές συνθήκες του επόµενου. Στο name δίνουµε το όνοµα της στήριξης. “kilisi stin katheti aristeri akmi”. Το πρόβληµά µας απαιτεί τη δηµιουργία ενός ακόµα step. Αν ενεργοποιήσουµε το Output/Field Output Requests/Manager.Μπορούµε να ορίσουµε ένα ή περισσότερα steps. (κάτω από την οριζόντια γραµµή εργαλείων) Εισαγωγή συνοριακών συνθηκών Για να εισάγουµε συνοριακές συνθήκες στο µοντέλο κάνουµε κλικ στο BC (οριζόντια γραµµή εντολών) και επιλέγουµε …Create. στο οποίο θα εισάγουµε ένα φορτίο. π. 69 .λ. Στο step δηλώνουµε σε ποιο βήµα ανάλυσης (από αυτά που έχουν δηµιουργηθεί στο Step Module) επιθυµούµε να ενεργοποιηθεί η συγκεκριµένη συνοριακή συνθήκη. “fortisi” και επιλέγουµε Static. Για να δηµιουργήσουµε ένα step. των συνοριακών συνθηκών και γενικότερα των συνθηκών που ορίζονται στις διάφορες περιοχές του µοντέλου.(ή επιλέγουµε ) Το παράθυρο διαλόγου “Create Boundary Conditions” εµφανίζεται. boundary condition και field manager για να δούµε και να µεταβάλλουµε τα δεδοµένα των φορτίων. General. Στην περιοχή description: περιγράφουµε µε λίγες λέξεις το step. Πατάµε Ok και απενεργοποιούµε το παράθυρο και έπειτα Dismiss για να απενεργοποιήσουµε το “Field Output Request Manager”. βλέπουµε ότι το CAE έχει δηµιουργήσει εξ’ ορισµού ένα output µενού στο step ‘fortisi’. στηρίξεις κ.

Πατάµε Done και απενεργοποιούµε την εντολή create partition. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου “Create Partition”. Από την πάνω οριζόντια γραµµή εντολών επιλέγουµε… Tools/Partition (ή επιλέγουµε . Έστω ότι η ακµή έχει µήκος 150 mm και η ρωγµή που περιέχεται σε αυτή έχει µήκος 15 mm. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου “Edit Boundary Conditions”. Το παράθυρο διαλόγου ‘Boundary Condition Manager’ εµφανίζεται. Το CAE µας ζητά να επιλέξουµε την ακµή που θα χωρίσει.Στο type for selected step φαίνεται η λίστα όλων των διαθέσιµων συνοριακών συνθηκών για το συγκεκριµένο βήµα (step) που επιλέξαµε. Πατώντας το τετραγωνάκι αριστερά του Done. Η ακµή έχει κοκκινίσει και εµφανίζει ένα βελάκι το οποίο δείχνει από πού θα ξεκινήσει να µετράει την καινούρια ακµή. θέλουµε να επιλέξουµε µόνο τις ακµές και όχι τις επιφάνειες και τα σηµεία. πληκτρολογούµε 0. Στο παράθυρο διαλόγου “Options” που εµφανίζεται. Την επιλέγουµε και πατάµε Done. έτσι ώστε το ένα να έχει 15mm µήκος και το άλλο 135 mm. Ορίζουµε τις κατάλληλες συνοριακές συνθήκες στην εν λόγω ακµή και πατάµε Ok.1 και πατάµε Enter.1. Προσοχή: η ακµή τώρα είναι χωρισµένη. µπορούµε να κάνουµε ειδική επιλογή. Έστω ότι θέλουµε κύλιση κατά τον y–y. Κάτω από το παράθυρο σχεδίασης. Οι συνοριακές συνθήκες που έχουν δηµιουργηθεί µπορούν να ελεγχθούν και να τροποποιηθούν. Ορίζεται έπειτα γραφικά που θα γίνει η partition µε ένα κόκκινο τετραγωνάκι και το πρόγραµµα ζητά επιβεβαίωση για τη δηµιουργία των δύο τµηµάτων. Στο Type επιλέγουµε edge (γιατί θέλουµε να χωρίσουµε µία ακµή) και στο Method επιλέγουµε Use Parameter (µε το use parameter εισάγουµε τον λόγο: µήκος νέας ακµής/ συνολικό µήκος). πατάµε το βελάκι Å και επιλέγουµε τον κατάλληλο λόγο (ποσοστό). Εκεί ελέγχουµε σε ποια steps έχουµε δηµιουργήσει τις συνοριακές µας συνθήκες και σε ποια έχουν ισχύ (θα πρέπει να είναι φτιαγµένες (created) στο initial step και να ισχύουν (propagated) και για τα επόµενα βήµατα). σε γραµµές και σηµεία) και πατάµε Continue. Επιλέγουµε Symmetry/Antisymmetry/Encastre (αυτός ο τύπος µας επιτρέπει να δώσουµε συνοριακές συνθήκες τύπου αρθρώσεις. Έπειτα µε το ποντίκι επιλέγουµε την ακµή που θέλουµε και πατάµε Done. Αν έχει γίνει λάθος υπολογισµός. γεγονός όµως που δεν φαίνεται όµως στο παράθυρο σχεδίασης! Αφού λοιπόν έχουµε χωρίσει την ακµή σε δύο τµήµατα. µπορούµε κατά τα γνωστά να αποδώσουµε στο ένα τµήµα της τις συνοριακές συνθήκες που θέλουµε. Έστω ότι θέλουµε να αποδώσουµε τις ίδιες συνοριακές συνθήκες σε µια άλλη ακµή αλλά όχι σε όλο το µήκος της. (π.χ. (command line κάτω από το παράθυρο σχεδίασης). Επειδή 15/150=0. ζητείται ο ορισµός του λόγου του µήκους της νέας ακµής σε σχέση µε εκείνο της συνολικής. Π. ακµή που περιέχει και ρωγµή). κυλίσεις. Θα πρέπει να χωρίσουµε την ακµή σε δύο τµήµατα. Με το Edit µπορούµε να αλλάξουµε τα δεδοµένα µιας συνοριακής συνθήκης. Εισαγωγή φορτίων 70 . Το CAE µας ζητά να ορίσουµε την περιοχή του µοντέλου που θέλουµε να εισάγουµε τις συνοριακές συνθήκες. επιλέγουµε από το “select from” το “edges”.χ. πακτώσεις. Πατάµε Ok για να συνεχίσουµε. Αυτή η στήριξη ορίζεται από τις παραµέτρους u1 = 0 και u2 ≠ 0. Πατώντας Create Partition το πρόγραµµα προχωρά στη δηµιουργία. επιλέγοντας στην οριζόντια πάνω γραµµή εντολών… BC/Manager.

ελέγχονται και τροποποιούνται τα δεδοµένα της. καθώς και σε ποια steps είναι αυτά ενεργοποιηµένα. τον τύπο του φορτίου το οποίο απαιτεί το πρόβληµα. Ορίζουµε το µέγεθος του φορτίου (π. κατά µήκος του άξονα x ή y αντίστοιχα. έτσι και εδώ µπορούµε να δούµε το σύνολο των φορτίων που έχουν εισαχθεί. ‘Φορτίο’) και επιλέγουµε το step στο οποίο επιθυµούµε να εφαρµοστεί. Εµφανίζεται το παρακάτω παράθυρο : οπού επιλέγοντας µια φόρτιση και πατώντας Edit. Πατάµε Ok και το φορτίο έχει εισαχθεί (φαίνεται και στο παράθυρο σχεδίασης µε ένα κίτρινο βέλος). Το πρόγραµµα ζητά τον ορισµό του σηµείου εφαρµογής της συγκεντρωµένης δύναµης. Mechanical και δεξιά στο types. Το µέγεθος µπορεί να εισαχθεί και µε αρνητικό πρόσηµο εάν το πρόβληµα απαιτεί θλιπτικό φορτίο.χ. ΒΗΜΑ 6 MESH MODULE 71 . επιλέγοντας …Load/Manager. Το παράθυρο διαλόγου ‘Create Load’ εµφανίζεται. επιλέγουµε …Concentrated Force και πατάµε Continue. Για παράδειγµα αν ασκείται συγκεντρωµένη δύναµη. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου ‘Edit Load’ . στο category. ∆ίνουµε ένα όνοµα στην φορτίο που θα εισάγουµε (π.χ. Στο step επιλέγουµε. 1000ΚN) στο CF1 ή στο CF2 αναλόγως µε τη διεύθυνση εφαρµογής του φορτίου.Για να εισάγουµε µια φόρτιση. επιλέγουµε από την πάνω οριζόντια γραµµή εντολών… Load/Create. Όπως και στην περίπτωση των Boundary Conditions. Με το ποντίκι επιλέγουµε το σηµείο της πάνω αριστερά γωνίας(κοκκινίζει µόλις επιλεχθεί) και πατάµε Done. ‘fortisi’.

(∆ηλαδή. στα στοιχεία που έχουµε φτιάξει. Το Mesh Module παρέχει τα εξής : ♦ Εργαλεία που καθορίζουν την πυκνότητα σε τοπικό αλλά και γενικό επίπεδο. Πορτοκαλί Æ ∆εν µπορεί να δηµιουργήσει πλέγµα χρησιµοποιώντας µια συγκεκριµένη τεχνική και θα πρέπει να χωριστεί (partitioned) αναγκαστικά. στις οποίες υπάρχουν δυνατότητες παρεµβολής. τριγωνικά. έτσι ώστε το CAE να µπορεί µε τις τεχνικές του να οργανώσει το FE meshing (to be meshed). Οι τεχνικές του Meshing Structure meshing ♦ 72 . Κίτρινο Æ θα χρησιµοποιήσει Sweep method.Αυτόµατο µονοδιάστατο meshing . ♦ Ένα εργαλείο το οποίο δείχνει την ποιότητα του meshing (περιορισµοί στοιχείων : φ < 120ο. όπως : . όπως η πυκνότητα.Αυτόµατο τετραπλευρικο meshing . Φάσεις κατασκευής του mesh (πλέγµα FE). Το χρώµα που έχει το µοντέλο.χ. δηλώνει ποια τεχνική κατασκευής πλέγµατος FE θα χρησιµοποιήσει το CAE: Πράσινο Æ θα χρησιµοποιήσει Structure method. Οι ικανότητες του Mesh Module κατατάσσονται σε τρεις γενικές κατηγορίες : 1. Μεγάλη ποικιλία αυτοµατισµών και ελέγχων είναι διαθέσιµα έτσι ώστε να δηµιουργήσουµε το mesh που ικανοποιεί τις ανάγκες του εκάστοτε µοντέλου. ♦ Μια ποικιλία από τεχνικές κατασκευής πλέγµατος (meshing techniques).α. το σχήµα και ο τύπος των FE).Αυτόµατο mesh sweeping και mesh revolving.). Λειτουργίες ορισµού του mesh. πως θα παραχθεί το mesh) Το CAE χρησιµοποιεί πολλές τεχνικές για να παράγει meshes. ♦ Ένα εργαλείο αντιστοίχισης των Abaqus/Standard-Explicit τύπων πεπερασµένων στοιχείων (Finite Elements). φ > 30ο κτλ) ♦ Εργαλεία διαχωρισµού σε περιοχές (partitioning) ενός σύνθετου µοντέλου. τετραγωνικά.Το Mesh Module µας βοηθάει να φτιάξουµε FE meshes (πλέγµατα πεπερασµένων στοιχείων) σε ήδη υπάρχοντα Assemblies από το CAE. 2. Για να δηλώσουµε το σχήµα των FE που επιθυµούµε να δηµιουργήσουµε (π. Λειτουργίες αντιστοίχισης και έλεγχος των ιδιοτήτων του mesh (Αυτές οι λειτουργίες επιτρέπουν τον ορισµό διαφορετικών χαρακτηριστικών του mesh. 3. Ροζ Æ θα χρησιµοποιήσει Free method.Αυτόµατο τριγωνικό και τετραεδρικό meshing . Λειτουργίες ποιότητας (έλεγχος) Ενεργοποιούµε το Mesh Module επιλέγοντας Μesh στο παραθυράκι module. Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου ‘Mesh Controls’ και επιλέγουµε την τεχνική κατασκευής του πλέγµατος FE. ορθογωνικά κ. επιλέγουµε Mesh/Controls από την πάνω οριζόντια γραµµή εργαλείων.Τετράπλευρη και εξάεδρη structure mapping µέθοδο .

χρησιµοποιώντας παρόµοια πυκνότητα στοιχείων. ♦ Η περιοχή είναι περιορισµένη (σχηµατισµένη) από τρεις έως πέντε λογικές πλευρές. η ελάχιστη είναι αρκετή. Μια δισδιάστατη περιοχή µπορεί να σαρωθεί µε πλέγµα FE (be meshed) µε την Structure meshing τεχνική. οπού κάθε πλευρά είναι ένα συνδυασµένο σετ από ακµές. οι απέναντι ακµές της κάθε περιοχής να έχουν ίδιο αριθµό κόµβων(seeds). Το CAE δηµιουργεί meshes που αντιπαρατάσσουν τα seeds οµοιόµορφα ή τα πυκνώνουν.σε συγκεκριµένες–ειδικές τοπολογίες του µοντέλου. διότι το πρόγραµµα κάνει τη διάταξη των στοιχείων όπως αυτό νοµίζει καλύτερα) Λίγα λόγια για το Structure Meshing Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε αυτήν την τεχνική σε περιοχές τετραγωνικών (Quad) και Quad-Dominate στοιχείων (σχηµάτων). έτσι ώστε να πληρωθούν από το πλέγµα (mesh) επιτυχώς. (Αυτήν θα χρησιµοποιήσουµε στο πρόβληµά µας!) ♦ Sweep Meshing (∆εν ενδείκνυται για το πρόβληµά µας) Free Meshing ♦ ∆εν χρησιµοποιεί προκαθορισµένες µορφές meshing και µπορεί να εφαρµοστεί σχεδόν σε όλα τα µοντέλα. Μπορούµε να ελέγξουµε την πυκνότητα των στοιχείων µε το να εισάγουµε seeds (κόµβους) κατά µήκος των ακµών του µοντέλου για να υποδείξουµε που θα σχηµατιστούν οι γωνιακοί κόµβοι των στοιχείων. Χρησιµοποιούµε το seed µενού στο Mesh Module για να εισάγουµε και να αλλάξουµε τα seeds. προσδιορίζονται από τα seeds κατά µήκος των ακµών της. διότι εφαρµόζει προκαθορισµένες µορφές-τύπους meshing . κατά µήκος του εξωτερικού περιγράµµατος να είναι ίσος. εάν έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: ♦ Η περιοχή δεν έχει τρύπες. ∆ηλαδή θα πρέπει να προσέξουµε στο seeding.(∆εν ενδείκνυται για το πρόβληµά µας. για απλές δισδιάστατες περιοχές (planar). Το mesh seeds προσδιορίζει µόνο την πορεία της πύκνωσης. Αν χρησιµοποιούµε εξαεδρικά ή τετραπλευρικά (quadrilateral) στοιχεία. Στην περίπτωση που δεν υποδεικνύονται ακριβείς απαιτήσεις διασποράς (seeding). µεµονωµένες ακµές και µεµονωµένα σηµεία. Για παράδειγµα µπορούµε να ορίσουµε µόνο σε µια ακµή του part instance τους κόµβους που επιθυµούµε και να αφήσουµε µετά το CAE να ορίσει την πυκνότητα των υπολοίπων ακµών.Αυτή η τεχνική δίνει περισσότερες δυνατότητες παρεµβολής και ελέγχου (control) στο meshing του µοντέλου. κατά µήκος µιας ακµής. 73 . Εάν κάνουµε meshing σε µια περιοχή τεσσάρων πλευρών µε τετραπλευρικά στοιχεία. όσο και η πυκνότητα του εσωτερικού της. θα πρέπει ο συνολικός αριθµός των στοιχείων των ακµών. Τα seeds είναι κάποια σηµεία (κόµβοι) τα οποία τοποθετούνται κατά µήκος των ακµών της περιοχής που έχουν επιλεγεί για τον προσδιορισµό της πυκνότητας του πλέγµατος της περιοχής. το πρόγραµµα συχνά αλλάζει την διασπορά των στοιχείων. Τόσο η πυκνότητα κατά µήκος των ακµών της περιοχής που έχουµε επιλέξει.

Με αυτόν τον τρόπο. Σηµείωση: Κατά την εκτέλεση του seed edge και του seed instance part. εµφανίζεται κάτω αριστερά ένα παράθυρο µε την κύρια επιλογή constraints. Επιλέγουµε tools/partition/type=Face (sketch) για να διαιρέσουµε ένα Instance. (εµφανίζεται επιλέγοντας Mesh/Controls).χ. 2) Για να αποκτήσουµε περιοχές στις οποίες θέλουµε να αντιστοιχήσουµε διαφορετικό τύπο στοιχείων. επιλέγοντας options στο παράθυρο διαλόγου του mesh control. 74 . ∆ίνουµε το bias ratio (= µέγεθος ακµής του µεγαλύτερου στοιχείου \ µέγεθος ακµής µικρότερου) και το πλήθος των στοιχείων που επιθυµούµε κατά µήκος της ακµής. Τα τµήµατα που προκύπτουν µε αυτόν τον τρόπο δίνουν νέες ακµές πάνω στις οποίες µπορούµε να εισάγουµε τις διασπορές που επιθυµούµε (π. Edge biased: επιλέγουµε την ακµή κάνοντας κλικ κοντά στο ένα από τα δύο άκρα της (θα είναι το άκρο που θα γίνει η πύκνωση των κόµβων).Για να εισαχθούν λοιπόν κόµβοι. Μπορούµε να επιλέξουµε την µορφή (σχήµα) που θα έχουν αντιστοιχιζόµενα στοιχεία. δηµιουργούµε νέες περιοχές. Μπορούµε να επιλέξουµε: Allow the number of element to increase – decrease Æ (προσθέτει ή αφαιρεί seeds ώστε να δηµιουργηθεί το σωστό meshing) Allow the number of element to increase only Æ (µόνο προσθέτει στοιχεία) Do not allow the number of element to shape Æ (δεν προσθέτει – αφαιρεί στοιχεία. µπορεί να θέλουµε να αντιστοιχήσουµε µειωµένης ολοκλήρωσης στοιχεία σε κάποια περιοχή του µοντέλου και πλήρης ολοκλήρωσης σε κάποια άλλη. Χρησιµοποιούµε το Partition toolset για τον διαχωρισµό του Part instance (το µοντέλο του προβλήµατός µας) σε µικρότερες περιοχές για τους εξής λόγους: 1) Για τον προσδιορισµό µε µεγαλύτερη ακρίβεια του τρόπου δηµιουργίας του πλέγµατος FE. πυκνώσεις). Π. Σχηµατίζει τα στοιχεία σύµφωνα µε τα seeds που έχουν οριστεί) Χρήση του Partition στο mesh module. στις οποίες έχουµε τη δυνατότητα να αντιστοιχήσουµε διαφορετικούς τύπους στοιχείων. Edge by size: επιλέγουµε την ακµή και δίνουµε το µέγεθος των ακµών των στοιχείων που θα σχηµατιστούν κατά µήκος της. επιλέγουµε από την οριζόντια γραµµή εντολών Seed και έπειτα ανάλογα µε την επιθυµητή πύκνωση ορίζουµε: Edge by number: επιλέγουµε την ακµή και δίνουµε το νούµερο των στοιχείων που θα σχηµατιστούν κατά µήκος της.χ.

Περιγράφουµε µε λίγα λόγια την διαδικασία ανάλυσης στη γραµµή περιγραφής (Description) και πατάµε OK. ∆ίνουµε ένα όνοµα στο Job που θα δηµιουργήσουµε και πατάµε Continue.Μπορούµε να ορίσουµε ή να αλλάξουµε τον τύπο των στοιχείων που αντιστοιχεί στο πλέγµα που θα δηµιουργηθεί. Εµφανίζεται τότε το παράθυρο διαλόγου ‘Element Type’: Element library Æ standard Family Æ plane stress Geometric order Æ quadratic Quad Æ reduced integration (CPS8R) Τέλος επιλέγουµε Mesh/Instance και δηµιουργείται το πλέγµα των στοιχείων του µοντέλου.(εµφανίζεται επιλέγοντας Mesh/Element type) Επιλέγουµε την περιοχή στην οποία επιθυµούµε να αντιστοιχήσουµε τον τύπο των στοιχείων µε το ποντίκι. επιλέγοντας options στο παράθυρο διαλόγου element type. και εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου ‘Create Job’. (Τις υπόλοιπες επιλογές τις αφήνουµε ως έχουν) 75 . Εµφανίζεται το παράθυρο διαλόγου ‘Edit Job’. Επιλέγουµε το αριστερό παραθυράκι από αυτά που εµφανίζονται στην αριστερή στήλη (Create Job) .. ΒΗΜΑ 7 JOB MODULE Ενεργοποιούµε το Job Module επιλέγοντας job στο παραθυράκι module.

από όπου γίνεται και η πλήρης ανάλυση του µοντέλου µέσω της εντολής Submit. µέσω της εντολής results το πρόγραµµα εµφανίζει αυτόµατα τα αποτελέσµατα στο Visualization Module. Τέλος. 76 . η ανάλυση έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς. Όταν στη στήλη status εµφανιστεί η έκφραση ‘completed’.Από το εικονίδιο ‘job manager’ εµφανίζεται το αντίστοιχο παράθυρο διαλόγου.

Στην συνέχεια κάνουµε δεξί κλικ στων υπολογιστή ιδιότητες για προχωρηµένους και πατάµε το κουµπί µεταβλητές περιβάλλοντος και κάνουµε δηµιουργία µεταβλητής Με όνοµα LM_LICENSE_FILE και τιµή µεταβλητής 27000@hostname. στην συνέχεια κάνουµε save service.4 Γράφουµε στην φόρµα Abaqus 6. Στην συνέχεια κάνουµε install το product Abaqus V6.lic.4 Product installer και στο κελλί licence server 1 (27000@hostname). σηµειώνουµε από την φόρµα Abaqus 6.Στο config services σηµειώνουµε την επιλογή start server at power up και use services .lic και στην 7η γραµµη αντικαθιστούµε το hostname πετώντας τα εισαγωγικά.exe και το lmgrd. Πάµε µετά στο config service και εκλεγουµε τα Paths του lmgrd. Mε Ctrl+Alt+Del ελέγχουµε πια από τα προγράµµατα τρέχουν πίσω από τα Windows (στις διεργασίες) και αν υπάρχουν το Abaquslm.Ο∆ΗΓΙΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ABAQUS VER 6.4 Documentation και από τοι κελλί hostname/ IP address το περιεχώµενο.4 Τοποθετούµαι το CD 2/2 πρώτα. Προτού βάλουµε το CD1/2 δηµιουργούµε στο C ενα φάκελο µε το όνοµα flexlm εντός του οποίου κάνουµε το extract toy crack Σηµείωση .exe και του Abaqus. Στο επόµενο USE ABAQUS WEB SERVER κάνουµε λοιπόν το installing του Abaqus από το next>next>……… έως Complet. Τρέχουµε το lmtools και επιλέγουµε στην καρτέλα service το configuration using services. Και κλείνουµε αυτήν την εφαρµογή αφού πρώτα κάνουµε start/stop/repearer πατήσουµε start server αν τρέχει θα µας βγάλει µύνηµα succesfull.exe τα σβήνουµε Κάνουµε EDIT στο Abaqus. 77 .

χ. Στην επόµενη φόρµα <Text import wizard Step 2 of 3>. Στη συνέχεια πάλι από ToolsÆXY DataÆCreateÆOperate on XY Data δηµιουργούµε ένα µέγεθος έστω SFY στο οποίο θα αντιστοιχεί το άθροισµα των αντιδράσεων σε µία διεύθυνση επιλέγοντας από την δεξιά την συνάρτηση sum και στη συνέχεια µαζικά όλες τις αντιδράσεις. µαζικά τα σηµεία στήριξης και µόνο κατά την διεύθυνση που µας ενδιαφέρει και στη συνέχεια επιλέγουµε Save as. δίνοντας όνοµα π. οπότε παίρνουν ένα εξ ορισµού όνοµα και ii.). από ToolsÆXY DataÆCreateÆODB History Output & Continue. Έτσι έχουµε ένα µέγεθος το οποίο εµπεριέχει το άθροισµα των αντιδράσεων και το οποίο είναι τύπου XY Data.). τα οποία ανοίγουν σε Notepad ή Excel) και να µην έχουµε πρόβληµα κατά την ανάγνωσή του από το Excel. επιλέγοντας το button <Advanced>. SF2U δηµιουργώντας τον συνδυασµό αυτό. από τη φόρµα StartÆControl PanelÆRegional and Language OptionÆCustomize να έχουµε βάλει στο κελί <Decimal Symbol> τελεία (.X) και ακολούθως τα µεγέθη SFY και την επιθυµητή µετατόπιση. επιλέγουµε στις επιλογές <Decimal Separator>. επιλέγουµε την βύθιση που µας ενδιαφέρει και στη συνέχεια πάλι Save as όπου και µπορούµε να προσθέσουµε κάποιο δικό µας όνοµα. Έτσι έχουν γίνει τόσο οι αντιδράσεις όσο και η βύθιση ενός σηµείου δεδοµένα τύπου XY Data. Το επιβαλλόµενο φορτίο.rpt. επιλέγουµε i. θέλουµε να 78 . Θέλω π. τελεία (. θα πρέπει: α. Συνεπώς αφού µας ενδιαφέρουν οι αντιδράσει των στηρίξεων θα πρέπει µε µία σειρά εντολών του τύπου: *OUTPUT. Τέλος από τη ReportÆXY. εµφανίζεται το πρώτο παράθυρο <Text import wizard Step 1 of 3> όπου και επιλέγουµε <Fixed Width> και στη συνέχεια <Next>. Από το Excel αφού πάµε από την εντολή Open.NSET=MID1 U2 να επιλέξουµε την εξαγωγή των αντιδράσεων των σηµείων στήριξης αλλά και της βύθισης του σηµείου που µας ενδιαφέρει. από την ίδια φόρµα επιλέγουµε την συνάρτηση combine (X.--> και αφού επιλέξουµε το όνοµα της µεταβλητής (στη προκειµένη περίπτωση SF2-U) επιλέγουµε OK.NSET=STIRIXI RF *NODE OUTPUT. να εξάγω για έναν κόµβο την βύθισή του σε σχέση µε το φορτίο που επιβάλλεται στον φορέα.) και στην <Thousand Separator>.) και στο κελί <Digit Grouping Symbol> κόµµα (.. επιλέγουµε <Next> και στην τελευταία φόρµα <Text import wizard Step 3 of 3>.Υ το ζητούµενα δεδοµένα. Αφού γίνει η επίλυση και ανοίξουµε το αρχείο ODB από τον Viewer. ™ από το menu ReportÆField Output και αφού επιλέξουµε ποια από τα δεδοµένα και σε ποίο βήµα.HISTORY *NODE OUTPUT. Στη συνέχεια. Προκειµένου να εξάγουµε αποτελέσµατα σε µορφή αρχείων που ανοίγουν µε Notepad.Προκειµένου να εξάγουµε αποτελέσµατα σε αναφορές (αρχεία *. εκ της ισορροπίας του φορέα ισούται µε το άθροισµα των αντιδράσεων των στηρίξεων στην εν λόγο διεύθυνση. κόµµα (. τότε: • αν αυτά τα δεδοµένα είναι µορφής Field.χ. β. Στο αρχείο που δηµιουργείται θα αναφέρονται σε µορφή πίνακα Χ.

. Στη συνέχεια από το menu ReportÆXY. times/frames και τέλος Save as. ™ Από το menu ToolsÆXY DataÆCreate (ODB field outputContinue)Æεπιλογή Variable. και αφού επιλέξουµε την αναφορά που µας ενδιαφέρει. Τέλος από το menu ReportÆXY. 79 .. Στην παραγόµενη αναφορά τα στοιχεία έχουν τη µορφή πίνακα του τύπου node ή element σε αντιστοιχία µε τιµή µεταβλητής.βγάλουµε σε αρχείο. επιλέγουµε ΟΚ. Στην παραγόµενη αναφορά τα στοιχεία έχουν την µορφή πίνακα του τύπου time step σε αντιστοιχία µε τιµή αποτελέσµατος για συγκεκριµένο node/element.-->και αφού επιλέξουµε τον συνδυασµό µέγεθος-time step-node/element προχωρούµε στην παραγωγή του αρχείου µε ΟΚ. ™ από το menu ToolsÆXY DataÆCreateÆODB History OutputÆ και αφού κάνουµε τις κατάλληλες επιλογές στη συνέχεια επιλέγουµε Save as και µετά τον ορισµό του ονόµατος επιλέγουµε ΟΚ. επιλέγουµε ΟΚ. node/element. • αν τα δεδοµένα είναι τις µορφής history. Έτσι µετατρέπονται τα field output σε XY Data. Στην παραγόµενη αναφορά τα στοιχεία έχουν την µορφή πίνακα του τύπου time step σε αντιστοιχία µε τιµή αποτελέσµατος για συγκεκριµένο node/element.

TIFF. είτε στην ανάλυση της οθόνης όσο και σε κάποια άλλη ανάλυση. Paint Shop PRO. Σε περίπτωση που έχουµε πολλαπλά παράθυρα (Canvas). Είναι συνήθως µαζί µε το format του tiff. κάνουµε κλικ πάνω στην Status bar (επάνω λωρίδα) του παραθύρου που θέλουµε να τυπώσουµε και στη συνέχεια επιλέγουµε από στη φόρµα Print. των σχολίων. του τρίποδα και της λεζάντας. ενώ µπορεί να εισαχθεί τόσο στο AutoCAD. να απενεργοποιήσουµε από κάθε φόρµα το check box µε τίτλο Show. ενώ µπορεί να εισαχθεί τόσο στο AutoCAD. 80 . Paint. Viewport Annotation Option. ενώ µπορούµε να ρυθµίσουµε και την ανάλυση (dpi). H επεξεργασία του γίνεται µόνο µέσω του Corel. Οµοίως µε τα αρχεία PNG. Επίσης µπορούµε να ρυθµίσουµε και την ανάλυση (dpi). όσο και στο Word. PNG. Συνήθως απεργοποιο0ύµε από την φόρµα PS Options. Μπορούµε να ρυθµίσουµε το µέγεθος της εικόνας µέσω της επιλογής image size. EPS (Enhanced PostScript). ο πιο βολικός τρόπος εξαγωγής εικόνων από το Abaqus. ενώ µπορεί να εισαχθεί και µέσω Word σε κείµενο. Σε περίπτωση που θέλουµε πριν από την εκτύπωση να απενεργοποιήσουµε την εµφάνιση του τίτλου. Το αρχείο είναι επεξεργάσιµο από Windows Picture Viewer. είναι ο πιο βολικός τρόπος εξαγωγής εικόνων από το Abaqus. Paint Shop PRO. θα πρέπει προηγουµένως από το menu Canvas. Το αρχείο είναι επεξεργάσιµο από Windows Picture Viewer.Όσο αφορά την εκτύπωση από το Abaqus. τότε πριν από την φόρµα εκτύπωσης. τις επιλογές Print Date και Print Abaqus Options. τα διαθέσιµα format για εξαγωγή εικόνας από το Abaqus είναι τα εξής: • • • • PS (PostScript). όσο και στο Word. Paint. H επεξεργασία του γίνεται µόνο µέσω του Corel. Selected Canvas Object. Μπορούµε να ρυθµίσουµε το µέγεθος της εικόνας µέσω της επιλογής image size. επιλέγουµε αντί για All Canvas Object. είτε στην ανάλυση της οθόνης όσο και σε κάποια άλλη ανάλυση.

2. όπου t η δεύτερη µεταβλητή στην γραµµή παραµέτρων της εντολής *STATIC.5.2..05/1=10 στον κόµβο 1 και στο 2ο βαθµό ελευθερίας.01.2 *CLOAD 1. 81 . Τέλος φτάνει την τιµή του χρόνου t=5 όπου και η τιµή του φορτίου είναι φυσικά F=200*5/5=200.05/5=10 στον κόµβο 1 και στο 2ο βαθµό ελευθερίας. στην οποία και εφαρµόζεται δύναµη F=200*0.. Στην συνέχεια το πρόγραµµα προχωράει σε διαδοχικές επιλύσεις µε βήµατα τα οποία η µέγιστη τιµή είναι 0. Στην συνέχεια το πρόγραµµα προχωράει σε διαδοχικές επιλύσεις µε βήµατα τα οποία η µέγιστη τιµή είναι 0.• Στην περίπτωση που συµπεριλαµβάνονται οι πιο κάτω εντολές: *STEP *STATIC 0. µέσα στις οποίες θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει την φόρτιση.05sec. τότε η πρώτη επίλυση γίνεται µε αρχικό χρόνο t=0.5.2..INC=30 *STATIC 0. ∆ηλαδή το τελικό φορτίο εφαρµόζεται για χρόνο t.. ∆ηλαδή το τελικό φορτίο εφαρµόζεται για χρόνο t. Τέλος φτάνει την τιµή του χρόνου t=1 όπου και η τιµή του φορτίου είναι φυσικά F=200*1/1=200. τότε το πρόγραµµα διακόπτει τη επίλυση.2. τότε η πρώτη επίλυση γίνεται µε αρχικό χρόνο t=0.1... Ο µέγιστος αριθµός των επαναλήψεων που µπορεί να εφαρµοστούν από το πρόγραµµα είναι 30. 2. στην οποία και εφαρµόζεται δύναµη F=200*0.01 και µέγιστη 0. • Στην περίπτωση που συµπεριλαµβάνονται οι πιο κάτω εντολές: *STEP *STATIC 0..01 και µέγιστη 0.05sec. όπου t η δεύτερη µεταβλητή στην γραµµή παραµέτρων της εντολής *STATIC.05sec. • Στην περίπτωση που συµπεριλαµβάνονται οι πιο κάτω εντολές: *STEP.01. Αν χρειαστούν περισσότερες επαναλήψεις από 30. -200. 2.01..01 και µέγιστη 0.05..05. Στην συνέχεια το πρόγραµµα προχωράει σε διαδοχικές επιλύσεις µε βήµατα τα οποία η µέγιστη τιµή είναι 0.2 *CLOAD 1. στην οποία και εφαρµόζεται δύναµη F=200*0. -200. τότε η πρώτη επίλυση γίνεται µε αρχικό χρόνο t=0.2 *CLOAD 1.05.05/5=10 στον κόµβο 1 και στο 2ο βαθµό ελευθερίας. -200.

Αν τέλος µπορέσει να ολοκληρώσει την επίλυση (δηλαδή ο χρόνος φτάσει την τιµή 5) σε λιγότερες από 30 επαναλήψεις.100 *STEP.5.2 *CLOAD.INC=30 *STATIC 0. 2..01. -200.0..1.NAME=KAMPILI1 0. ΒOUNDARY ή οποιαδήποτε άλλη εντολή). 82 . µέσα από τον ορισµό της παραµέτρου NAME (της *AMPLITUDE). Τέλος στην περίπτωση που θέλουµε να εισάγουµε µια καµπύλη χρόνου τότε χρησιµοποιώντας την εντολή *AMPLITUDE δίνουµε ένα όνοµα στην καµπύλη αυτή. το φορτίο και η τιµή του φορτίο που θα εφαρµοστεί είναι F=200*5/5=200. • Στην περίπτωση που συµπεριλαµβάνονται οι πιο κάτω εντολές: *AMPLITUDE.AMPLITUDE=KAMPILI1 1.05. όνοµα το οποίο είναι το ίδιο στη παράµετρο AMPLITUDE των εντολών φόρτιση (CLOAD.. DLOAD.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful