De  score  2010  

De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na   de  federale  verkiezingen  op  13  juni  2010  
    Datum  6  oktober  2010     Aan  sp.a-­‐fractieleden     Vanwege  Milan  Rutten,  Jeroen  Swinnen     Betreft  Analyse  en  samenvatting  van  het  postelectoraal  onderzoek  2010        

........................................................................

Grasmarkt  105/37  –  1000  Brussel  –  telefoon  02  552  02  00  –  fax  02  552  02  55    www.s-­‐p-­‐a.be  –  info@s-­‐p-­‐a.be  

Inhoud     Methode   1   De  kiezer  vond  Bart  De  Wever  geloofwaardiger   om  de  economische  stilstand  te  doorbreken.   2 De  kiezer  lag  wakker  van  ‘onze’  thema’s.   3 We  konden  onze  thema’s  niet  geloofwaardig  claimen.   4 De  kiezer  had  al  beslist  voor  de  campagne  begon.   5 sp.a  liet,  voor  de  derde  keer  op  rij,  veel  kiezers  gewoon  koud.   6 We  zijn  in  de  perceptie  een  partij  geworden   enkel  voor  zwakkeren  en  kansarmen.   7   We  zijn  een  klassieke  socialistische  partij  geworden,   met  een  beperkt  aantal  thema’s.   Besluit    

                     

•  2  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

  Methode     Dit  document  bevat  de  belangrijkste  conclusies  van  twee  bevragingen  bij  de  kiezer:     1. Het  pre-­‐electorale  onderzoek  door  FocusUp  o.l.v.  Patrick  Van  der  Weyden   Methode:   -­‐  Internetpanel  van  +/-­‐  2000  mensen.   -­‐  Focusgroepen  van  vooral  twijfelende  CD&V-­‐  en  Groen!-­‐kiezers  uit  2009.     2. Het  postelectorale  onderzoek  door  TNS   Methode:   Schriftelijke  vragenlijsten  bij  een  representatieve  steekproef  van  2023  Nederlandstalige  kiezers,   postaal  en  online,  van  13  juli  tot  2  augustus  2010.     De  conclusies  gelden  voor  het  volledige  electoraat,  of  de  gemiddelde  kiezer,  tenzij  anders   vermeld.

•  3  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

  1  

De  kiezer  vond  Bart  De  Wever  geloofwaardiger  om  de  economische  stilstand  te   doorbreken.   • De  Wever  zelf  vormde  in  de  eindsprint  een  verkiezingsthema  (eerder  dan  zijn  partij).  Maar   nader  onderzoek  geeft  aan  dat  zijn  figuur  als  dusdanig,  minder  belangrijk  was  dan  de   thema’s  die  aan  hem  kleefden.  Van  die  thema’s  was  de  economische  en  financiële   stilstand,  zowel  in  de  samenleving  als  bij  de  overheid,  even  belangrijk  als  de  institutionele   stilstand  in  dit  land.  De  kiezer  koos  naar  eigen  zeggen,  in  die  volgorde,  voor:   1.  Een  oplossing  voor  de  financiën  van  het  land  en  de  overheid   2.  Een  institutionele  hervorming   3.  De  figuur  Bart  De  Wever   De  hypothese  is  dat  de  kiezer  deze  drie  zaken  uiteindelijk  zag  als  onlosmakelijk  met   elkaar  verbonden.  Dit  wijst  op  het  succes  van  De  Wevers  communicatie,  waarin  hij   consequent  deze  causale  denkpiste  maakte:  “De  federale  regering  heeft  geen  geld  en  kan   niets  doen,  omdat  het  federale  niveau  niet  werkt,  en  het  werkt  niet  omdat  de   Franstaligen  niet  willen  dat  het  werkt”.   • N-­‐VA  scoorde  ook  bij  de  groep  van  CD&V-­‐  en  Groen!-­‐kiezers  uit  2009  geloofwaardig  als   alternatief  voor  de  bestrijding  van  de  onmachtige  regering  en  het  ‘establishment’.  sp.a   werd  eerder  tot  dat  establishment  gerekend.  Dat  vertaalt  zich  in  een  duidelijk  cijfer:  van   alle  N-­‐VA-­‐kiezers  vond  62  procent  ‘nood  aan  verandering’  belangrijk,  tegenover  25   procent  van  alle  sp.a-­‐kiezers.   • De  kiezer  was  eerder  wantrouwig  tegenover  andere  mensen,  en  in  het  bijzonder   tegenover  de  huidige  machthebbers  (getuige:  90  procent  van  de  kiezers  is  het  eens  met   stellingen  als  ‘veel  strengere  straffen  voor  geweld’  en  ‘salarissen  en  vertrekpremies   topmanagers  aan  banden’  en  50  procent  met  ‘verkozen  politici  moeten  mandaat   opnemen’).     De  hypothese  is  dat  het  pessimistische,  angstige  verhaal  van  de  nog  ‘onbesmeurde’  N-­‐ VA,  door  eerder  wantrouwige  mensen  die  daar  vatbaar  voor  zijn,  geloofwaardiger    werd   bevonden  dan  het  vertrouwensvolle  verhaal  van  mogelijkheden  van  ‘establishmentpartij’   sp.a.  Bekijken  we  het  waardenpatroon  van  de  Vlaamse  samenleving  dat  Jan  Callebaut   opstelde,  dan  zien  we  dat  N-­‐VA  naar  alle  waarschijnlijkheid  het  grootste  deel  van  de   kiezers  onderaan  het  assenstelsel,  in  beide  ‘angstige’  kwadranten,  heeft  aangesproken.   Daarbij  waren  dus  ook  heel  wat  kiezers  die  ‘wij-­‐‘waarden  aanhangen,  met  name  de   gezinsbewusten  en  ook  de  microsocialen.  Het  is  dan  ook  plausibel  dat  sp.a  vooral  in  die   segmenten  aan  N-­‐VA  heeft  gebloed.  Onze  missie  luidt  nu  om  in  de  eerste  plaats  de   microsocialen  opnieuw  voor  een  vertrouwensvol  verhaal  te  winnen,  en  dus  terug  te  halen   van  N-­‐VA.  

•  4  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

  2     De  kiezer  lag  wakker  van  ‘onze’  thema’s.   • De  belangrijkste  campagnethema’s  volgens  de  CD&V-­‐  en  Groen!-­‐kiezers  uit  2009  leken  op   maat  van  een  socialistische  oppositiepartij  geschreven:   -­‐   Strategisch:  de  onmacht  van  de  politiek.   -­‐   Inhoudelijk:  pensioenen,  crisis,  jobs  en  armoedebestrijding.   • Drie  van  deze  thema’s  staan  in  de  topvijf  die  volgens  alle  kiezers  een  rol  speelde  bij  hun   keuze.   1.  Sociale  zekerheid   2.  Gezondheidszorg   3.  Belastingen   4.  Criminaliteit   5.  Werkgelegenheid   • Uitzondering:  mobiliteit  en  onderwijs,  twee  thema’s  die  de  kiezer  met  ons  associeert,   vond  de  kiezer  bij  deze  verkiezingen  minder  cruciaal.   • sp.a  kaartte  ook  consequent  de  (politieke)  gebeurtenissen  aan  die  de  kiezer  het   belangrijkst  vond.   1.  Crisis  overheidsfinanciën   2.  Economische  crisis   3.  Moeilijk  functioneren  federale  regering   4.  Uitblijven  staatshervorming   5.  Houding  Franstaligen  rond  staatshervorming     3   We  konden  onze  thema’s  niet  geloofwaardig  claimen.   • Geen  enkele  van  de  gebeurtenissen  die  de  kiezer  belangrijk  vond  (samengevat:  de   politieke  en  economische  crisis;  zie  topvijf  hierboven)  kleefden  aan  ons.  Ook  CD&V  en   Groen!  konden  deze  gebeurtenissen  niet  claimen.  N-­‐VA  wel,  net  als  (in  mindere  mate)   Open  VLD.   • Van  bovenstaande  thema’s  ‘plakten’  alleen  sociale  zekerheid  en  gezondheidszorg  echt   goed.  Onze  belangrijkste  concurrenten  hier  waren  CD&V  en  Groen!.  Op  werkgelegenheid   scoorden  we  beter  dan  gemiddeld,  maar  minder  dan  LDD,  en  ook  CD&V  was  hier  een   belangrijke  concurrent.   • Van  onze  verloren  kiezers  vond  een  derde  leefmilieu  stembepalend.  We  zien  hier  een   omgekeerde  beweging  als  in  2009:  toen  kwamen  Groen!-­‐kiezers  naar  ons  voor  het   sociaaleconomische,  nu  vertrekken  kiezers  naar  Groen!  omwille  van  het  milieuthema.     • Ons  standpunt  over  pensioenen  was  te  beperkt  gekend  en  werd  verkeerd  begrepen.  De   extra  premie  van  200  euro  op  je  65ste,  werd  als  ongeloofwaardig  beschouwd.  Het  volgende   geldt  voor  CD&V-­‐  en  Groen!-­‐kiezers  uit  2009:  

•  5  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

 

  4  

o Hoe  denkt  de  Vlaming  over  pensioenen?   -­‐ Scepsis  over  de  betaalbaarheid  van  de  pensioenen  leeft  sterk.  Veel  mensen  weten   niet  hoe  ze  op  dit  moment  gefinancierd  worden.  Iedereen  vindt  wel  dat  we  het   pensioenstelsel  moeten  verbeteren.   -­‐ Pensioenleeftijd:  De  meeste  mensen  zijn  het  eens  met  ons  voorstel  om  de   pensioenleeftijd  op  maximaal  65  te  houden.  Maar  veel  mensen  willen  niet  eens  tot   hun  65ste  werken.  Vooral  ouderen  (40+)  hebben  het  gevoel  uitgeperst  te  worden   door  werkgevers  en  willen  eerder  op  pensioen  gaan.  Jongeren  willen  maximaal  tot   65  werken.   Maar  je  kunt  ook  te  vróeg  stoppen  met  werken,  vinden  veel  mensen:   brugpensioen,  zeker  op  52,  vindt  haast  iedereen  onrechtvaardig.   Opvallend  veel  mensen  zijn  verder  gewonnen  voor  het  idee  dat  je  minstens  45  jaar   moet  werken.  Dat  dat  in  veel  gevallen  niet  strookt  met  een  pensioenleeftijd  van  65,   lijken  ze  zich  niet  te  realiseren.   -­‐ De  pensioenkloof  is  onrechtvaardig  en  (alleen)  de  laagste  pensioenen  moeten   omhoog,  maar  voor  wat  hoort  wat:  wie  niet  veel  bijdraagt,  mag  geen  hoog   pensioen  verwachten.   -­‐ Samengevat  ligt  men  wakker  van  zijn  eigen  pensioen,  maar  is  men  sceptisch  over   bijdragen  aan  het  pensioen  van  iemand  anders.  Men  is  met  andere  woorden  niet   overtuigd  van  het  slagen  van  een  solidariteitssysteem,  bijvoorbeeld  doordat  ervan   geprofiteerd  zal  worden  door  mensen  die  niet  even  lang  willen  werken.  Ook  hier   zien  we  een  hoog  wantrouwen.   o Wat  vond  de  Vlaming  van  het  pensioenvoorstel  van  sp.a?   -­‐ De  helft  kende  ons  voorstel  niet.   -­‐ Wie  het  kende,  dacht  dat  àlle  pensioenen  met  200  euro  zouden  stijgen  en  vond  het   voorstel  bijgevolg  asociaal  en  onbetaalbaar.  De  kritiek  van  andere  partijen  in  die   zin  werd  overgenomen.   -­‐ Men  wou  niet  langer  werken  voor  200  euro  extra  pensioen,  maar  vond  een   gezonde,  lange  oude  dag  belangrijker.   -­‐ Jongeren  lagen  nog  niet  wakker  van  extra  pensioen.   De  kiezer  had  al  beslist  voor  de  campagne  begon.   • De  helft  van  het  electoraat  besliste  al  vóór  de  campagne.  De  andere  helft  volgde  tijdens   de  campagne  waarschijnlijk  de  reeds  ontstane  onderstroom.   • Dat  blijkt,  meer  nog  dan  vorige  jaren,  uit  het  (zelfgerapporteerde)  moment  waarop   kiezers  een  definitieve  beslissing  namen:  50  procent  deed  dat  al  meer  dan  een  maand  op   voorhand.  Van  de  sp.a-­‐kiezers  was  dat  47  procent.  Een  derde  van  onze  kiezers  besliste  in   de  laatste  week,  wat  iets  minder  is  dan  bij  andere  partijen  (uitgezonderd  N-­‐VA  en  VB).  

•  6  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

  5   •

Van  wie  een  stem  op  ons  had  overwogen,  maar  uiteindelijk  niet  voor  ons  koos   (potentiële  kiezers),  zei  22  procent  ons  voorbij  te  lopen  omwille  van  te  veel  interne   ruzies,  en  even  veel  mensen  omdat  hun  ‘stem  niet  nodig  was’.  Andere  redenen  van   potentiële  kiezers  om  sp.a  uiteindelijk  toch  voorbij  te  lopen  waren  een  laag  vertrouwen   in  de  lijsttrekker  of  kandidaat-­‐premier  en  ‘slecht  werk  in  de  regering/oppositie’.  De   inhoud  of  toon  van  de  campagne  speelde  mee  voor  19  procent  van  wie  uiteindelijk   afhaakte.  Van  de  kiezers  die  we  verloren,  zegt  26  procent  uiteindelijk  vertrokken  te  zijn   omwille  van  de  toon  of  inhoud  van  de  campagne.  Dat  duidt  er  toch  op  dat  driekwart  al   eerder  beslist  had.   sp.a  liet,  voor  de  derde  keer  op  rij,  veel  kiezers  gewoon  koud.   163.000  kiezers  verlieten  ons,  160.000  kwamen  erbij.  We  behielden  73  procent  van  onze   kiezers  uit  2009.  Een  gelijkaardige  parallelle  verschuiving  zagen  we  met  de  vorige   verkiezingen.   We  verloren  vooral  aan  N-­‐VA  en  in  tweede  instantie  aan  Groen!.  We  wonnen  vooral  van   CD&V  en  LDD.   De  eerste  kiezers  (‘Ik  mocht  in  2009  niet  stemmen’)  gingen  aan  ons  voorbij.  7  procent   van  hen  kozen  sp.a,  34  procent  Groen!,  28  procent  N-­‐VA,  22  procent  CD&V.  Wel  hebben   we  de  kiezers  die  er  in  2009  voor  kózen  niet  te  gaan  stemmen,  in  2010  voor  ons   gewonnen.  27  procent  van  hen  heeft  dit  keer  sp.a  gestemd,  26  procent  Open  Vld,  23   procent  N-­‐VA.   Het  aantal  kiezers  dat  onverschillig  tegenover  sp.a  staat,  stijgt  sinds  2004.  De  voorkeur   voor  sp.a  blijft  dalen  (zie  grafiek  1).  Dit  wijst  op  een  onduidelijk  profiel.    
2004   2007   2009   2010  

• •

52   47  

53  

54  

19  

21   16   15   14   14   9   9   9  

23  

23  

23  

Voorkeur  

Potenoeel  /  Alternaoef  

Aversie  

Indifferent  

Grafiek  1.  Evolutie  van  de  houding  tegenover  sp.a,  in  %  van  het  electoraat.   Voorkeur:  ‘Op  welke  partij  hebt  u  gestemd?’,  potentieel:  ‘Voor  welke  andere  partijen  hebt  u  overwogen  te  stemmen?’,  aversie:   ‘Voor  welke  partij  zou  u  absoluut  niet  hebben  kunnen  stemmen?’,  indifferent  (onverschillig):  heeft  sp.a  niet  genoemd  bij   voorgaande  vragen.  
•  7  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

  6  

  7  

We  zijn  in  de  perceptie  een  partij  geworden  enkel  voor  zwakkeren  en  kansarmen.   • En  daar  is  op  zich  niets  mis  mee.  Maar  doordat  onze  kiezers  steeds  linkser,  ouder  en   korter  geschoold  worden,  zijn  ze  ook  alsmaar  met  minder.  En  als  we  de  andere  kant  van   de  samenleving  niet  kunnen  aanspreken,  zullen  we  die  ook  niet  warm  kunnen  maken   voor  meer  herverdeling.   • In  2004  noemde  38  procent  van  onze  kiezers  zichzelf  links.  Dat  is  intussen  stelselmatig   blijven  stijgen  tot  48  procent  nu.  Omgekeerd  spreken  we  de  centrumkiezer  steeds   minder  aan:  in  2004  koos  20  procent  van  de  centrumkiezers  voor  ons,  in  2010  was  dat   nog  13  procent.   • Ons  kiespubliek  bestaat  meer  en  meer  uit  ouderen.  Het  aandeel  55-­‐plussers  dat  voor  ons   koos,  is  bij  elke  verkiezing  met  2  procent  gestegen  en  bedraagt  nu  21  procent.  Ook  bij  de   45-­‐plussers  stijgen  we.  Bij  jongeren  en  eerste  kiezers  dalen  we.  Een  nieuw  fenomeen:   een  derde  van  de  jongeren  (van  18  tot  34  jaar)  voelt  ‘aversie’  tegen  sp.a.   • In  de  steden  is  de  duidelijke  voorkeur  wat  weggeëbd.  28  procent  van  de  mensen  uit   secundaire  gemeentes  vertoont  aversie  tegen  ons.   • De  hogere  middenklasse  overwoog  nog  een  stem  op  sp.a  in  2009.  Nu  niet  meer.   Omgekeerd  zien  we  dat  21  procent  van  de  inactieven  op  ons  stemde,  nog  eens  33   procent  van  hen  een  stem  op  sp.a  overwoog,  en  dat  we  bij  14  procent  van  de  arbeiders   opnieuw  op  de  tweede  plaats  komen.  18  procent  van  de  mensen  met  een  lager  diploma   stemde  op  ons;  ook  dat  is  meer  dan  in  2009.   • De  aversie  tegen  sp.a  raakt  bij  steeds  meer  groepen  verspreid.  Naast  het  platteland,  het   politieke  centrum,  mannen  en  jongeren,  is  ook  een  disproportioneel  deel  van  de   zelfstandigen  en  hoger  opgeleiden  (kaderleden,  hogere  sociale  klasse,…)  tégen  ons   gekant.   • Samengevat  heeft  de  sp.a-­‐kiezer  vooral  een  steeds  onduidelijker  profiel.  De  groepen  die   zeggen  een  voorkeur  voor  ons  te  hebben,  worden  kleiner  ten  voordele  van  de  groeiende   groep  die  onverschillig  tegenover  ons  staat.   We  zijn  in  de  perceptie  een  klassieke  socialistische  partij  geworden,  met  een  beperkt   aantal  thema’s.   • Wie  wél  op  ons  gestemd  heeft,  had  daar  duidelijke  redenen  voor:   o Meer  dan  bij  andere  partijen,  en  ook  meer  dan  bij  vorige  verkiezingen,  speelde   ideologie  een  rol,  net  als  gewoonte  en  de  overweging  een  partij  te  zijn  ‘voor  mensen   als  ik’.  Dit  voedt  het  idee  dat  we  steeds  meer  een  kleinere,  traditioneel  socialistische   achterban  overhouden,  die  nog  weinig  overtuiging  nodig  heeft,  maar  die  al  sinds  jaar   en  dag  rood  stemt.  We  zien  inderdaad  dat  vooral  de  kiezers  die  ‘gebleven’  zijn,  deze   antwoorden  aanduiden.   o De  belangrijkste  thema’s  waarom  mensen  voor  sp.a  kozen,  waren,  vooral  bij  de   gebleven  kiezers,  klassieke  socialistische  thema’s:  sociale  zekerheid  en  

•  8  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

gezondheidszorg,  en  in  mindere  mate  werkgelegenheid  (zie  hoger).  Deze  thema’s   stijgen  ook  gevoelig  ten  opzichte  van  2009.  De  economische  crisis  is  voor  de  gebleven   kiezer  de  belangrijkste  stembepalende  gebeurtenis.  Andere  thema’s  die  meespelen,   en  die  bovendien  allemaal  licht  stijgen,  zijn  werkgelegenheid,  leefmilieu,  belastingen,   justitie,  ethische  thema’s,  gezinsbeleid  en  energie.  Hier  zien  we  dat  we,  wat  deze   thema’s  betreft,  een  iets  duidelijker  profiel  hebben  dan  in  2007  en  2009,  zij  het  dan   binnen  ons  eigen  kiespubliek.  Mobiliteit  en  onderwijs  zijn  beide  gedaald.   • De  nieuwe  kiezers  hebben  vagere  redenen  om  voor  het  eerst  op  sp.a  te  stemmen.  44   procent  van  hen  vond  het  moeilijke  functioneren  van  de  federale  regering  belangrijk.  Op   andere  gebeurtenissen  wonnen  we  weinig  kiezers.  Onze  nieuwe  kiezers  lijken  ook  vooral   voor  ons  programma  op  ons  te  kiezen  –  waar  we  sceptisch  tegenover  kunnen  staan,   omdat  we  uit  ander  onderzoek  weten  dat  zeer  weinig  mensen  het  programma  van  een   partij  kennen.  Waarschijnlijk  gaat  het  om  de  gemedieerde  perceptie  die  men  heeft  van   ons  programma.  Ook  bij  hen  staan  sociale  zekerheid  en  gezondheidszorg,  klassieke   socialistische  thema’s,  op  1  en  2  als  stembepalende  thema’s.    

•  9  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

  Besluit     De  kiezer  wou  een  beter  en  rechtvaardiger  sociaaleconomisch  beleid,  en  was  het  met  sp.a  eens   dat  daarvoor  meer  moest  gebeuren.  Het  electoraat  volgde  ons  dus  –  potentieel  –  in  onze  slogan   ‘We  moeten  weer  vooruit’.  Maar  voor  een  geloofwaardig  alternatief  keken  de  meeste  kiezers   naar  N-­‐VA,  en  juister,  naar  Bart  De  Wever.  Zijn  samenhangende  verhaal  –  dat  de  Belgische  auto   beter  zou  lopen  als  we  eens  flink  tegen  de  institutionele  (Franstalige)  motor  zouden  schoppen  –   werd  geloofd  en  beloond.       Omgekeerd  kozen  meer  mensen  dan  ooit  voor  sp.a  omwille  van  onze  ideologie,  uit  gewoonte  of   ‘omdat  het  een  partij  is  voor  mensen  als  ik’,  wat  erop  wijst  dat  ons  kiespubliek  steeds  meer   samenvalt  met  een  trouwe,  traditioneel  socialistische  achterban,  die  echter  beperkt  is  in  grootte.   Ook  dat  de  campagne  weinig  impact  had,  wijst  hierop:  het  gros  van  onze  kiezers  had  al  lang   beslist  en  had  de  laatste  maanden  geen  argumenten  meer  nodig.  De  vraag  is  dan  ook  met  welk   verhaal  we  in  de  toekomst  weer  een  breder  publiek  kunnen  doen  geloven  in  ons   vertrouwensvolle  waardenproject.     Om  hierop  een  antwoord  te  bieden,  is  een  nadere  profilering  van  onze  kiezers,  maar  ook  van  onze   potentiële  kiezers  en  van  de  kiezers  die  onderweg  hebben  afgehaakt,  de  eerste  stap.  Pas  wanneer   we  weten  wie  de  mensen  zijn  die  we  kúnnen  (of  konden)  overtuigen,  kunnen  we  ons  verhaal   beter  op  deze  doelgroepen  afstemmen.  Deze  profielschets  volgt  dan  ook  in  een  later  document.  

•  10  •   De  score  2010:  De  perceptie  over  sp.a  voor  en  na  de  federale  verkiezingen  van  13  juni  2010    •  06/10/2010  

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful