You are on page 1of 4

CHUVIA

A tarde estaba algo fría cada vez que un soplo dese vento do norte se achegaba ás costas. Aínda que
iso aos habitantes de Pozas, unha pequena vila galega nomeada así polas pucharcas que se forman
tras as torrenciais chuvias que ameazan este concello, que son bastante comúns, non lles importaba.

A Bruno, un rapaz de 13 anos que se refuxiaba da incríbel tormenta na súa casa, mentres xogaba á
video-consola e comía unhas uvas, sorprendeulle a chegada dun "whatsapp" dun número
descoñecido.

"Non coñeces a historia de Kylmä? Porque se non tes a runa na porta, e tampouco o sal nas xanelas,
estás en perigo. Se non realizas os anteriores pasos e non reenvías esta mensaxe a doce persoas, a
besta dos lóstregos aparecerá na túa casa e levará a túa alma nun mar de pingas coma as doutros
imprudentes."

Cunha cara de decepción pousou o teléfono na mesa e seguiu xogando. El nunca fora unha persoa
supersticiosa, non cría en ningún ser máxico, e xa non era a primeira vez que oía a historia de
Kylmä, que traducido do celta antigo significa frío.

Esta lenda levaba percorrendo as casas e as persoas de Pozas dende había máis de 23 séculos, e
narra que se non debuxas na porta unha runa, un símbolo que ten a forma dun río, e non pos sal nas
xanelas, Kylmä a besta conxelada, formada por xeo e neve petará trés veces na túa porta e aínda que
non se lle abra, el ten o poder de poñer a tormenta do seu lado, romper as portas con grandes
correntes de auga, cortar a electricidade con alustros, crebar ventás movendo as pólas das árbores co
vento... en resumo, sempre consegue entrar. Podes intentar agocharte, pero cando cres que estás a
salvo sentes na nuca un xélido folgo que che provoca unha reacción en cadea, creando así unha
arrecía que te inmobiliza, para que mentres ti entangueces de medo e frío lévase a túa alma nun
anzol de xeo.
Bruno estaba facendo unha partidaza no Fortnite: un xogo que se puxera de moda entre os seus
compañeiros de clase e a maioría das persoas de Pozas. E esa era a razón de que quedara unha fin
de semana na casa só. Seus pais ían de viaxe a Madrid e el aproveitou a fin de semana para estar día
e noite xogando. Co que non contaba era con que un lóstrego caería moi preto e saltaría o
automático, provocando que toda a luz, e por conseguinte a electricidade da casa, quedaran
inservibles.

Achegouse a tentas ao caixón da cociña, colleu unha candea e unha caixa de mistos, acendeu unha e
prendeuna. Vagou ata o sofá pensando en retomar a tarefa de engulir esas uvas, cando un golpe na
porta o sobresaltou. Non lle deu moita importancia mais, cando o segundo golpe resoou por toda a
casa, asustouse de verdade. Saíu correndo cara arriba a fume de carozo a agocharse dentro do
armario. Xusto pechou a porta deste cando o terceiro golpe rompeu o inmenso silencio da casa.

Tras ese último golpe toda a estancia calou nun silencio que o minaba pouco a pouco. Unha parte
del pensaba, ou mellor esperaba, que todo iso soamente fose unha broma, pero a súa razón falou
primeiro e pensou que co temporal ninguén estaría agora mesmo aí fóra. Escoitouse un ruxido coma
se un gran peso estivera a piques de romper algo. Foi entón cando o son inconfundíbel dunha porta
abríndose o sorprendeu.

Kylmä entrara na súa casa, un frío inmenso de golpe sentiuse ao redor e a sensacíon de ser buscado
comezou. Mentres pensaba en que podía facer, iluminado soamente coa luz da candea, recordou
que o seu móbil aínda estaba abaixo enriba da mesa. Unha leve idea de ir collelo e pedir axuda
pasou pola súa cabeza. Comezou a erguerse cando uns pasos lentos e pesados se aproximaban cara
a súa habitación subindo polas escaleiras. Soprou para apagar a candea e que así a besta non vira o
seu resplandor polas fisgoas do armario. A medida que a cercanía entre eles ascendía, a temperatura
baixaba. A porta da habitacíon abriuse de golpe e Kylmä entrou no cuarto. Bruno contivo a
respiración e observou a criatura entre as fendas do gardarroupa. Era unha mestura entre xeo, na súa
maioría neve, e auga pingando das extremidades superiores. O peculiar era que onde debería de
estar a súa man dereita, había un fío feito de xeo moi moi afiado, con forma de coitelo de carniceiro,
que sen ningún problema podería arrincar unha cabeza.

Tras botar unha ollada superficial ao cuarto, regresou cara á porta e esta vez dirixiuse cara á zona
leste da casa, onde estaban as escadas ao soto. Bruno non o pensou dúas veces e acendeu a candea,
recibindo así a acolledora luz e calor que esta desprendía. Abríu as portas do armario e baixou moi
rápido as escaleiras indo cara ao primeiro piso. Cando chegou, descubriu que o seu teléfono estaba
enchoupado de auga ata arriba. Tratou de reanimalo pulsando varias veces o botón de apagar e
acender sen resultado e frustrado e molesto tirou o móbil contra a mesa sen decatarse do ruído que
provocou. O eco do golpe percorreu cada recuncho da casa e xusto despois uns pasos lentos e
pesados comezaron a escoitarse, cada vez máis preto.

Bruno, desesperado, tratou de atopar un agocho, algo que era complicado pois o salón da súa casa
nunca fora moi espacioso, os pasos resoaban no seu pavillón auditivo cada vez máis próximos.
Nun último intento por salvar o pescozo apagou a candea e meteuse na cheminea, saltou e quedou
ancorado nas paredes desta, suxeitando a candea entre a súa man e a parede.

Notou un descenso na temperatura que lle indicou a presenza cercana de Kylmä, agora que non
podía ver o monstro, pero estaba máis cerca del decatouse de que aparte de deixar un rastro de auga
algunhas das súas partes de xeo irradiaban unha débil luz azul.
Bruno non cría poder aguantar moito máis nesa posición, pero o desexo de sobrevivir impulsouno a
seguir facendo forza cos brazos, ata que o monstro xeado desapareceu novamente pola esqueira.

Saíndo da cheminea acendeu de novo a candea e, iluminado outra vez pola endeble luz da chama,
retomou a idea de pedir axuda, pero todos os aparatos electrónicos da casa estaban enchoupados.
Kylmä non era parvo, sempre ía tres pasos por diante.
Retirando a idea de pedir axuda pensou en conseguir unha lanterna, xa que a candea estaba por
esgotarse. Recordou que no faiado había unha. Mais o problema era como chegar a elas con Kylmä
paseándose pola casa. Iluminóuselle a bombilla cando colleu o reloxo da sala e programou a alarma
para dentro de 10 min, subindo de seguido as escaleiras e ocultándose de novo no gardarroupa do
seu cuarto.

Pasados uns catro minutos, un agudo asubío proveniente do reloxo comezou a rebotar nas paredes
da casa, que hai nada estaba sometida a un total e abrumador silencio. Tras o asubío, comezáronse
a escoitar outra vez eses pesados pasos, acompañados cunha repentina baixada das temperaturas.
Cando Kylmä baixara as escadas para comprobar de onde proviña ese son, Bruno aproveitaría para
subir as escaleiras do faiado, e coller a lanterna que estaba apoiada nun andel. Cando lle deu ao
botón de acendido, non pasou nada, non se alumeou, estaba sen pilas.

Repasando o sucedido, Bruno, comprendeu que estaba el só con Kylmä, ata que escampara, e para
que se despexara o ceo podían faltar unhas cantas horas.
Cando el estaba en sexto, recordou que o seu profesor lle falara dunha estrela de mar que exercía
forza sobre as ameixas. Non era unha forza descomunal, pero podía pasar exercendo esa presión
días, ao final a ameixa cedía polo cansazo, e deixábase comer pola estrela. Ese era o obxectivo de
Kylmä, que Bruno perdera a esperanza e se rendese. Pero el estaba convencido de que non sería así.

O frío no soto aumentou, e os pesados pasos volveron a aparecer. Bruno, con pés de chumbo para
non facer ruído, escondeuse tras un andel e observou.

O monstro dos lóstregos estaba, agora si ,diante del por completo. Observou con estupefacción a
súa asquerosa forma humanoide e ese pesado camiñar, coma se levara unha chea de peso enriba,
divisou como desaparecía por unha columna que estaba a esquerda súa perdéndoo de vista.

Relaxouse por un momento soltando un pequeno suspiro, mais de súpeto un frío percorreu a súa
caluga e todas as súas costas, comezou a tremer e, mentres se daba a volta, notaba unha penetrante
mirada detras súa. Xirouse por completo e mirou aos ollos á criatura. Esa cara deformada feita de
neve con eses baleiros ollos negros mirábano sen expresión, coma se fose unha casca oca.

Divertiríalle facer iso? Necesitábao para sobrevivir? Sería antes unha pesoa normal e corrente?
Tería algunha vez familia? Ou soamente apareceu da nada para infundir terror? Todas esas dúbidas
aparecían mentres miraba aos baldeiros ollos de Kylmä.

Todo desapareceu: as paredes, o chan, o faiado enteiro, no seu lugar apareceu a visión... Do
verdadeiro inferno. Era unha terra xeada rodeada de branco por todas partes. Había máis xente alí,
ían vestidos con desgarradas prendas, eran delgados coma esqueletes e a súa cara expresaba o maior
sufrimento que Bruno vira nunca... era sinxelamente horrible, había enfermos morrendo de febre
por todos lados, xente que tremía tirada no chan, cos corpos azuis, arrastrándose para pedirlle
axuda.
Kylmä levantou o seu brazo dereito, no cal tiña o fío, e coa outra man indicou o número un co dedo
índice, baixou o coitelo tan rápido que repentinamente todo se puxo negro como a noite.

Bruno espertou no sofá da súa casa, co xogo aínda funcionando, o bol de uvas a medio acabar, e
cunha carta na man, que dicía: Occasio.
Esta vez tomaría precaucións.

Lois Mosquera González, 2º ESO B