You are on page 1of 1

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ SONG OF OLD TIMES

Γιὰ τὸν Γιῶργο Σεφέρη For George Seferis

Ἀλλάζουν οἱ καιροὶ περνᾶν τὰ χρόνια Times change, years pass


τοῦ κόσμου τὸ ποτάμι εἶναι θολὸ the river of the world is muddy
μὰ ἐγὼ θὰ βγῶ στοῦ ὀνείρου τὰ μπαλκόνια but I go out on the balcony of a dream
γιὰ νὰ σὲ ἰδῶ σκυμμένο στὸν πηλὸ to see you bent over your clay
καράβια νὰ κεντᾶς καὶ χελιδόνια. embroider ships and swallows.

Τό παγο πικρὸ κι ἡ γῆ μας λίγη The sea is bitter, our land small
καὶ τὸ νερὸ στὰ σννεφα ἀκριβὸ the water in the clouds dear
the cypress wrapped in bareness
τὸ κυπαρίσσι ἡ γύμνια τὸ τυλίγει
the grass burns to ashes in silence
τὸ χόρτο καίει τὴ στάχτη του βουβὸ
and the hunt of the sun is endless.
κι ἀτέλειωτο τοῦ ἥλιου τὸ κυνήγι.
And you came and carved a fountain
Κι ἦρθες ἐσὺ καὶ σκάλισες μιὰ κρήνη for the old shipwrecked man of the sea
γιὰ τὸν παλιὸ τοῦ πόντου ναυαγὸ who vanished but a memory of him
ποὺ χάθηκε μὰ ἡ μνήμη του ἔχει μείνει remains
κοχύλι λαμπερὸ στὴν Ἀμοργὸ a gleaming shell on Amorgos
καὶ βόσαλο ἁρμυρὸ στὴ Σαντονίνη. a salty pebble on Santorini.

Κι ἀπ᾿ τὴ δροσιὰ ποὺ σάλεψε στὴ φτέρη From the dew that shakes on a fern
πῆρα κι ἐγὼ τὸ δάκρυ μιᾶς ροδιᾶς I have taken the drop of a pomegranate
γιὰ νὰ μπορῶ σὲ τοῦτο τὸ δεφτέρι so I can in this notebook
καημοὺς νὰ συλλαβίζω τῆς καρδιᾶς spell out the longings of a heart
with the first star of a fable.
μὲ τοῦ παραμυθιοῦ τὸ πρῶτο ἀστέρι.
But now that Holy Tuesday arrives
Μὰ τώρα ποὺ ἡ Μεγάλη φτάνει Τρίτη and Easter will come slowly
κι Ἀνάσταση θ᾿ ἀργήσει νὰ φανεῖ I want you to go to Mani and to Crete
θέλω νὰ πᾶς στὴ Μὰνι καὶ στὴν Κρήτη with your company there perpetually
μὲ συντροφιἀ σου ἐκεῖ παντοτινὴ the wolf the eagle and the asp.
τὸ λύκο τὸν ἀητὸ καὶ τὸν ἀστρίτη.
And when you see the shooting star
Κι ἄμα θὰ ἰδεῖς κρυφὰ στὸ μέτωπό σου from another time shine on your face
νὰ λάμπει μ᾿ άπαλὴ μαρμαρυγὴ secretly with delicate twinkle, stand up
τ᾿ ἀλλοτινὸ πεφτάστερο σηκώσου bring back again a spring
νά ζωντανέψει πάλι μιὰ μηγὴ that wells up in your own rock
ποὺ καρπερεῖ στὸ βράχο τὸ δικό σου

................................ ..........................

Times change, years pass


Ἀλλάζουν οἱ καιροὶ περνᾶν τὰ χρόνια
the river of the world clouds over
τοῦ κόσμου τὸ ποτάμι εἶναι θολὸ but I go out on the balcony of a dream
μὰ ἐγὼ θὰ βγῶ στοῦ ὀνείρου τὰ μπαλκόνια to see you bent over your clay
γιὰ νὰ σὲ ἰδῶ σκυμμένο στὸν πηλὸ embroider ships and swallows
καράβια νὰ κεντᾶς καὶ χελιδόνια.

Copyright © Diana Gilliland Wright, September 2006.