You are on page 1of 7

Ποιοι είναι οι αναρχικοί και τι είναι ο αναρχισµός

Τόµας Τζιοβάνι*

Μετά από τις µαχητικές τακτικές δρόµου που χρησιµοποιήθηκαν στις διαδηλώσεις
για την ορκωµοσία του Τραµπ, όπως και για την αντιµετώπιση των ακροδεξιών, οι
αναρχικοί έχουν τραβήξει την προσοχή των µήντια κι έχουν πυροδοτήσει µια
συζήτηση, ειδικά όσον αφορά τους αντιφασιστικούς αγώνες. Αλλά πολλοί άνθρωποι
είναι ακόµα µπερδεµένοι σχετικά µε τον αναρχισµό, συνδέοντας τον µε την αδιάκριτη
βία, το χάος και την αταξία. Αυτή η παραµορφωµένη εικόνα λειτουργεί αντιθετικά
προς την αναρχική δραστηριότητα που έχει υπάρξει τόσο µέσα όσο κι έξω από τις
ΗΠΑ. Αλλά αν δεν είναι το χάος ή η αταξία, τι είναι αυτό που αντιπροσωπεύει ο
αναρχισµός; Σε τι πιστεύουν οι αναρχικοί;

Βασικές Αναρχικές Αξίες

Στο πιο βασικό επίπεδο, οι αναρχικοί πιστεύουν στην ίση αξία όλων των
ανθρώπινων όντων. Οι αναρχικοί πιστεύουν επίσης πως οι ιεραρχικές εξουσιαστικές
σχέσεις δεν είναι µόνο άδικες, αλλά διαφθείρουν αυτούς που κατέχουν την εξουσία
και αποκτηνώνουν αυτούς που δεν την κατέχουν. Σε αντίθεση οι αναρχικοί πιστεύουν
στην άµεση δηµοκρατία, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Οι αναρχικοί
εναντιώνονται στο κράτος, τον καπιταλισµό, τη λευκή υπεροχή, την πατριαρχία, τον
ιµπεριαλισµό και τις άλλες µορφές καταπίεσης, όχι επειδή πιστεύουν στην αταξία·
αλλά γιατί πιστεύουν στην ίση ελευθερία για όλους και αντιτίθενται σε όλες τις µορφές
εκµετάλλευσης, κυριαρχίας και ιεραρχίας.
Κι αν οι αναρχικοί δεν είναι µε την αταξία και το χάος, τότε τι υποστηρίζουν; Οι
αναρχικοί αναγνωρίζουν πως η τωρινή κοινωνική τάξη προωθεί την ατοµικιστική,
ανταγωνιστική αταξία και την οικολογική καταστροφή, όχι την ελευθερία για όλους.
Για παράδειγµα, στον καπιταλισµό η πλούσια ελίτ έχει την ελευθερία να κυριαρχεί και
να εκµεταλλεύεται εµάς τους υπόλοιπους, ενώ µας αφαιρεί την ελευθερία να
ελέγχουµε την εργασία και τις ζωές µας, και µας αφαιρεί τη δυνατότητα µας να
µοιραστούµε δίκαια τις οικονοµικές και τεχνολογικές προόδους που έχουν επιτευχθεί
παγκόσµια και ιστορικά στον κόσµο µας. Σε αντίθεση µ’ αυτό, οι αναρχικοί
υποστηρίζουν τα ιδανικά της αλληλεγγύης και της ισότιµης ελευθερίας για όλους, σε
όλες τις πτυχές της ζωής.

Η Άµεση Δηµοκρατία Αντικαθιστά το Κράτος

Το δηµοκρατικό κράτος είναι µια αντίφαση εν τοις όροις για τους αναρχικούς. Η
δηµοκρατία δεν είναι πραγµατικά συµµετοχική, αλλά αντίθετα ένα σύστηµα
διακυβέρνησης στο οποίο κάποιοι κυβερνούν και κάποιοι κυβερνώνται. Αποτελείται
από ιεραρχικούς θεσµούς και σχέσεις εξουσίας στα οποία κάποιοι λίγοι, εκλεγµένοι ή
και όχι (σε αντίθεση µε το σύνολο της κοινωνίας), παίρνουν δεσµευτικές και µε
µεγάλη ισχύ αποφάσεις για τους υπόλοιπους από µας και µας επιβάλλουν αυτές τις
αποφάσεις µε άµεση (ή κεκαλυµµένη) απειλή βίας. Για να κυβερνούµε τους εαυτούς
µας χωρίς το κράτος, οι αναρχικοί προτείνουν αµεσοδηµοκρατικές συνελεύσεις µε
διατεταγµένους (δηλαδή πρέπει να εκφράζουν τις συγκεκριµένες απόψεις και
ψήφους ολόκληρης της συνέλευσης) και άµεσα ανακλητούς εξουσιοδοτηµένους
εκπρόσωπους (όχι “αντιπρόσωπους” οι οποίοι είναι εκλεγµένοι και αποφασίζουν από
µόνοι τους) οι οποίοι θα συµµετάσχουν σε διάλογο, διαπραγµάτευση και συµβιβασµό
µε µεγαλύτερο αριθµό ανθρώπων. Παραδείγµατος χάριν, αντί της εκλογής
γερουσιαστών και αντιπροσώπων, οι αναρχικοί προτείνουν συνελεύσεις γειτονιάς
µεταξύ, ίσως, 200-400 ανθρώπων οι οποίοι συζητούν και αντιπαρατίθενται άµεσα
πάνω στα διάφορα ζητήµατα που προκύπτουν στην κοινωνία µας. Το σύνολο των
γειτονιών πρέπει να στέλνουν τους εξουσιοδοτηµένους εκπροσώπους τους µε
συγκεκριµένες ψήφους σε κάθε ζήτηµα κι αυτό να γίνεται και στις υπό-περιφερειακές
συνελεύσεις, στις περιφερειακές συνελεύσεις και στην παγκόσµια συνέλευση. Αν σε
κάθε ένα από αυτά τα τέσσερα επίπεδα αµεσοδηµοκρατικών συνελεύσεων υπήρχαν
περί τα 300 άτοµα, θα είχαµε αµέσως την δηµοκρατική αυτοκυβέρνηση 8,1
εκατοµµυρίων ανθρώπων. Σαφώς αυτό είναι ένα θεωρητικό παράδειγµα και θα
µπορούσε να έχει διαφορετικά σχήµατα και αριθµητικές ποσότητες στην πράξη· αλλά
αυτά τα αµεσοδηµοκρατικά σχήµατα θα µπορούσαν να εξαλείψουν αυτούς που
παίρνουν αποφάσεις για τον παγκόσµιο πληθυσµό και αντίθετα αυτό να συνεπάγεται
την αµεσοδηµοκρατική συµµετοχική λήψη αποφάσεων απ’ όλους τους ανθρώπους
του πλανήτη.

Αυτό σηµαίνει πως θα ‘µασταν ενάντια στις διοικητικές υπηρεσίες που έχουν
αναλάβει την ανάπτυξη της επιστηµονικής έρευνας ή το συντονισµό της υγειονοµικής
περίθαλψης ή της εκπαίδευσης του πληθυσµού; Ασφαλώς όχι. Ωστόσο, το σύστηµα
ελέγχου των ελίτ οι οποίες κυριαρχούν και χειραγωγούν αυτές τις υπηρεσίες θα
έπρεπε να εξαλειφθεί. Αντ’ αυτού, οι υπηρεσίες αυτές θα έπρεπε να είναι υπόλογες
από τη βάση µέσω των συνελεύσεων µας και των συµβουλίων των
εξουσιοδοτηµένων εκπροσώπων και να εκτελούνται από την εθελοντική συνεργασία
µεταξύ εκείνων που δραστηριοποιούνται στον τοµέα τους, όπως ακριβώς εργάζονται
σήµερα τόσες ενώσεις και υπηρεσίες παρά τις προσπάθειες του, από τα πάνω,
κυβερνητικού ελέγχου.

Μια Ισότιµη και Απελευθερωτική Οικονοµική Τάξη

Σε ό, τι αφορά την οικονοµία; Όλοι οι αναρχικοί είναι αντικαπιταλιστές και πιστεύουµε


πως η πλατιά εργατική τάξη πρέπει να τελειώσει τον καπιταλισµό και να τον
αντικαταστήσει από ένα οικονοµικό σύστηµα το οποίο θα ωφελεί όλους µας. Οι
περισσότεροι αναρχικοί είναι κοµµουνιστές (1) (όχι των κρατικών δικτατοριών σε
µέρη σαν την ΕΣΣΔ, την Κίνα ή την Κούβα που καθοδηγούνταν από “Κοµµουνιστικά”
κόµµατα). Με τη συνάφεια του όρου στην αρχική του χρήση, κατά τον 19ο αιώνα, για
τους αναρχικούς ο κοµµουνισµός, αντιθέτως, σηµαίνει µια ακρατική, αταξική
κοινωνία στην οποία η γη, οι µηχανές, τα κτίρια, οι πόροι και τα άλλα εργαλεία,
υποδοµές, ή τοποθεσίες, µε τα οποία και στα οποία ασκούµε οικονοµική
δραστηριότητα θα διευθύνονταν από τη βάση µέσω των αµεσοδηµοκρατικών
συνελεύσεων των εργαζόµενων και των εξουσιοδοτηµένων εκπροσώπων τους σε
διαφορετικούς συντονιστικούς ρόλους, όµοιους µε τη λειτουργία των κοινοτικών µας
συνελεύσεων. Η εξειδίκευση θα µπορούσε να προκύψει, αλλά τα εργασιακά
καθήκοντα θα µπορούσαν να διαχωριστούν πιο δίκαια ούτως ώστε να µειωθεί ο
χρόνος εργασίας, οι εργασιακές συνθήκες θα γίνονταν καλύτερες και οι ανεπιθύµητες
εργασίες θα εξαλείφονταν ή θα µοιράζονταν, κατά µέρος, από πολλούς. Ο
εργασιακός χώρος θα καθοδηγούνταν από αυτούς που δουλεύουν σ’ αυτόν, µε
λογοδοσία στις τοπικές κοινότητες και τις οµοσπονδίες των κοινοτήτων υπό-
περιφερειακά, περιφερειακά και παγκόσµια. Το κοµµουνιστικό γνωµικό “από τον
καθένα σύµφωνα µε τις δυνατότητές του, στον καθένα σύµφωνα µε τις ανάγκες του”
σηµαίνει πως ο καθένας αναµένεται να συµβάλει ανάλογα µε τις ικανότητές του µε
οποιαδήποτε ιδιότητα. Έτσι, τα άτοµα θα µπορούσαν να καλύπτουν το σύνολο των
αναγκών τους (υγεία, παιδεία, στέγαση, τροφή, ένδυση κλπ) και πολλών από τις
επιθυµίες τους (ψυχαγωγία, αντικείµενα πολυτελείας) σε ισότιµη βάση.

Σε αντίθεση µε κάποια ιστορικά από τα πάνω-προς τα κάτω µοντέλα, µια από κάτω-
προς τα πάνω οικονοµία θα ενθάρρυνε την ποικιλοµορφία στην παραγωγή αγαθών
και υπηρεσιών για τις διαφορετικές ανάγκες κι επιθυµίες των ατόµων. Αλλά θα
δίνονταν η ευκαιρία σε όλα τα άτοµα να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους ανάλογα µε
τις δυνατότητες, τα ταλέντα και τις επιθυµίες τους έτσι ώστε να συνεισφέρουν στην
κοινωνία µε τον πιο ικανοποιητικό (για τους ίδιους) και παραγωγικό τρόπο. Ωστόσο,
δεν αναµένουµε πως θα δούλευαν όλοι για την κοινωνία (συνταξιούχοι, παιδιά,
γονείς που µεγαλώνουν παιδιά, άνθρωποι µε ανήκεστα προβλήµατα υγείας, κλπ).
Θα αναµέναµε διαφορετικούς τύπους και επίπεδα κοινωνικής εργασίας από απλά
άτοµα σε σχέση µε άλλους που είναι γονείς, ή των εχόντων διαφορετικών δεξιοτήτων
σε σχέση µε άλλους. Η αξιοποίηση διαφοροποιηµένων επιπέδων ως προς την
αναµενόµενη συµβολή δεν θα σήµαινε και διαφοροποιηµένα επίπεδα
“αποζηµίωσης”. Όλες οι ανάγκες και επιθυµίες θα πρέπει να ικανοποιούνται µε
ισότιµο τρόπο ο οποίος δεν θα είναι µειονεκτικός για κάποιους οι οποίοι έχουν
µεγαλύτερες ανάγκες (όπως οι ανάγκες στην υγεία ή οι απαιτήσεις για τα παιδιά
τους). Γενικά, αντί για µια κοινωνία η οποία βασίζει το κοινωνικό κύρος στην
απόκτηση πραγµάτων, το κοινωνικό κύρος θα στραφεί προς αυτούς που
συνεισφέρουν στην κοινωνία µε ουσιαστικούς τρόπους σύµφωνα µε τις ατοµικές
τους δυνατότητες.
Ακόµα, η οικονοµία θα πρέπει να είναι µια παγκόσµια οικονοµία η οποία επιδιώκει να
αναπτύξει και να αξιοποιήσει τις δυνατότητες, τα ταλέντα και τις δεξιότητες όλων για
το κέρδος όλων. Αυτό θα συνεπάγονταν µια δέσµευση στη διεθνιστική αλληλεγγύη
(2) και το διαµοιρασµό της τεχνολογίας, των πόρων και της γνώσης για να
αναιρεθούν οι ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές ανισότητες που έχουν δηµιουργηθεί
στον κόσµο µας. Επιτρέποντας σε όλους να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους
παρέχοντας τους πόρους, τις ευκαιρίες και τις διασυνδέσεις που χρειάζονται, θα
δηµιουργηθούν βαθιές εξελίξεις όσο θα ξεκλειδώνουµε τις δυνατότητες τόσων
πολλών που ως τώρα αδυνατούσαν να συνεισφέρουν µε τις πλήρεις δυνατότητές
τους. Αυτό σηµαίνει πως το κίνηµα που δηµιουργούµε πρέπει να είναι παγκόσµιο.
Ωστόσο, η επαναστατική κοινωνική αλλαγή θα είναι πιθανόν ανοµοιόµορφη λόγω
των κερδών σε ορισµένους τοµείς και την υποχώρηση σε άλλους ενόσω χτίζουµε
συνδέσεις σε όλο τον κόσµο για να πολεµήσουµε παράλληλα και να υπονοµεύσουµε
την αντίδραση, τις ελίτ και τις καταπιεστικές δυνάµεις µε τους επικεφαλής τους, οι
οποίοι είναι κι αυτοί που επηρεάζονται περισσότερο.

Η Εξάλειψη της Κοινωνικής Καταπίεσης

Πέρα απ’ την πολιτική και την οικονοµία, συνεχίζουν να υπάρχουν µεγάλες
ανισότητες και κυριαρχικές σχέσεις εξουσίας που επηρεάζουν τον κόσµο µας. Τα
συστήµατα και οι παραδόσεις της λευκής υπεροχής, θρησκευτικών προκαταλήψεων,
της πατριαρχίας, του ετεροσεξισµού, της ξενοφοβίας κι άλλες µορφές καταπίεσης
συνεχίζουν να επικρατούν. Η καταστροφή αυτών των θεσµών, συστηµάτων και των
καταπιεστικών στοιχείων των παραδόσεων είναι κεντρική για την αναρχική οπτική.
Αυτά τα συστήµατα πρέπει να καταστραφούν και ν’ αντικατασταθούν µε ισότιµες
σχέσεις που προωθούν το σεβασµό, την απελευθέρωση, την αλληλεγγύη, τη
διαφορετικότητα και την αυτονοµία ανάµεσα στις διάφορες κοινότητες οι οποίες
δίνουν το χώρο στους ανθρώπους ώστε να είναι πλήρως ελεύθεροι και ανθρώπινοι
µε τον τρόπο που αυτοί επιλέγουν, µε την προϋπόθεση πως αυτό δεν περιλαµβάνει
την κυριαρχία, την καταπίεση ή την εκµετάλλευση άλλων.

Σε ό, τι αφορά την αστυνόµευση, την αντικοινωνική συµπεριφορά και το έγκληµα; Η


συντριπτική πλειοψηφία των αντικοινωνικών συµπεριφορών και των εγκληµάτων
οφείλονται στις δοµικές ανισότητες του καπιταλισµού και των άλλων συστηµάτων
κοινωνικοοικονοµικής καταπίεσης. Άλλος ένας ισχυρός παράγοντας που συµβάλει
στην αντικοινωνική συµπεριφορά και το έγκληµα έχει να κάνει µε την ανεπάρκεια των
υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Σε µια αναρχική κοµµουνιστική κοινωνία η µεγάλη
πλειοψηφία των κινήτρων και των αιτίων του εγκλήµατος θα εξαλειφθούν. Ωστόσο,
υπολείµµατα αντικοινωνικής, βίαιης και καταπιεστικής συµπεριφοράς θα
εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Ο Αναρχισµός δεν υποστηρίζει την ελευθερία
κάποιου να εκµεταλλεύεται, να καταπιέζει ή να βλάπτει τους άλλους – δεν είναι ένας
ανταγωνισµός εκφοβισµού ελεύθερα-για-όλους όπως ο καπιταλισµός. Αντιθέτως
είναι θεµελιώδης για τον Αναρχισµό η εξάλειψη των κυριαρχικών και καταπιεστικών
σχέσεων εξουσίας. Έτσι, δεν θα ενέπλεκε ένα εξειδικευµένο όργανο σαν την
αστυνοµία, η οποία συγκεντρώνει πολύ µεγάλη καταπιεστική δύναµη στα χέρια τόσο
λίγων, κάτι που οδηγεί σε διαφθορά, κατάχρηση και παγιωµένα πεδία κυριαρχίας της
ιεραρχικής εξουσίας. Αντιθέτως, οργανωµένες, ευρείας βάσης και σε εναλλαγή,
κοινοτικές πολιτοφυλακές και δίκτυα άµεσης ανταπόκρισης – µε τη βοήθεια του
έντονου συναισθήµατος κοινωνικής αλληλεγγύης, οικειότητας και αφοσίωσης µεταξύ
των γειτόνων υπό αναρχικό κοµµουνισµό – θα λειτουργούσαν για την υπεράσπιση
ενάντια σε αντιδραστικές, αντικοινωνικές ή άλλες καταπιεστικές δράσεις ατόµων ή
οµάδων. Μετασχηµατιστικές διαδικασίες δικαιοσύνης – που έχουν αναπτυχθεί
σηµαντικά ανάµεσα σε διάφορους Βορειοαµερικανικούς ιθαγενείς πολιτισµούς- θα
µπορούσαν να χρησιµεύσουν ώστε να καταστήσουν υπεύθυνους τους
µεµονωµένους παραβάτες και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τέτοιες ενέργειες
στο µέλλον.

Η Δυνατότητα του Αναρχισµού

Όλα αυτά είναι δυνατά; Τα πιο αποµακρυσµένα αναρχικά κινήµατα που έφτασαν κο-
ντά στο να εφαρµόσουν ένα τέτοιο όραµα εµφανίστηκαν στη Μαντζουρία στα
1929-1931, στην Ουκρανία στα 1917-1921 και στην Ισπανία (3) στα 1936-1939. Οι
Αναρχικοί επίσης είχαν χτίσει, είχαν ισχυρή επιρροή ή ήταν οι κύριες δυνάµεις σε µε-
ρικά από τα πρώτα εργατικά κινήµατα σε όλες σχεδόν τις ηπείρους στα τέλη του
19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Πιο πρόσφατα, µερικές επαναστατικές κοινωνίες
της ελευθεριακής* αριστεράς (αν και όχι αναρχοκοµµουνιστικές, βρίσκονται στην ίδια
τάση και στην ίδια γραµµή µε τις ίδιες αξίες της ελευθεριακής αριστεράς και τα ιδανι-
κά όπως ο αναρχισµός) έχουν αναπτυχθεί σε µέρη όπως η Τσιάπας στο Μεξικό, από
τα µέσα του 1990 ως τα σήµερα µε την καθοδήγηση των Ζαπατίστας και στη Ροζάβα
στο Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία και Ιράκ) από το 2012 ως τα σήµερα (ενώ πολεµούν
επιτυχώς και µε ηρωισµό τις δυνάµεις του ISIS).

Πως µπορούµε να φτάσουµε εκεί; Οι αναρχικοί πιστεύουν στην άµεση δράση, τη


λαϊκή εξουσία και την πολιτική της προεικόνισης. Οι στρατηγικές της άµεση δράσης
σηµαίνουν πως οι αναρχικοί δεν προσπαθούν να εκλεγούν σε δηµόσια αξιώµατα (ή
να πάρουν τον έλεγχο του κράτους µε άλλα µέσα), δεν δίνουν προτεραιότητα σε
νοµικά ζητήµατα των δικαστηρίων για να αλλάξουν οι νόµοι, ή δεν αποκτούν θέσεις
διαχείρισης στο εσωτερικό των επιχειρήσεων για να αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας
τους. Αντιθέτως, µέσω αµεσοδηµοκρατικών, συλλογικών, από τη βάση, δράσεων
στους χώρους δουλειάς µας, στα σχολεία και τις κοινότητες µας, προσπαθούµε να
εξαναγκάσουµε αυτούς που κατέχουν θέσεις εξουσίας ώστε να κάνουν βελτιώσεις
στις συνθήκες ζωής µας (ή αλλάζουµε τις συνθήκες απευθείας χωρίς έγκριση απ’ τις
αρχές), ενώ χτίζουµε την από τη βάση λαϊκή εξουσία µεταξύ της ευρύτερης εργατικής
τάξης, απαραίτητη για µεγαλύτερα κέρδη και τον τελικό θεµελιώδη µετασχηµατισµό.
Για παράδειγµα, η συλλογική άµεση δράση µπορεί να περιλαµβάνει απεργίες,
µποϊκοτάζ, αποκλεισµούς, κοινωνική ανυπακοή, ή απευθείας αλλαγές χωρίς την
έγκριση των από τα πάνω. Επιπρόσθετα, ευρύτερες εκπαιδευτικές και οργανωτικές
προσπάθειες βοηθούν στο να οικοδοµήσουµε τις δράσεις µε τέτοιο τρόπο ώστε να
διευρύνουν τον αγώνα και τη συνείδηση. Η λαϊκή εξουσία που χτίζουµε είναι
αυτόνοµη από το κράτος, τα πολιτικά κόµµατα ή άλλες ελίτ ή ιεραρχικές δυνάµεις και
πρεσβεύουν αντίθετα τη συλλογική, ισότιµη, αµεσοδηµοκρατική εξουσία της
ευρύτερης εργατικής τάξης στις κοινότητες, τους χώρους εργασίας και τα σχολεία
µας.

Προεικονιστική πολιτική σηµαίνει πως προσπαθούµε να οργανωθούµε µε έναν τέτοιο


τρόπο που να είναι σύµφυτος µε την κοινωνία που θέλουµε να ζήσουµε, ενώσω
χτίζουµε τη λαϊκή εξουσία. Οργανωνόµαστε µε έναν αµεσοδηµοκρατικό, συλλογικό
και ισότιµο τρόπο όπου συγκρουόµαστε µε τον καπιταλισµό, το κράτος και όλα τα
συστήµατα καταπίεσης τόσο έξω όσο και µέσα στα κινήµατά µας κι αρχίζουµε να
φυτεύουµε τους σπόρους και να δοµούµε τα θεµέλια της νέας κοινωνίας µέσω της
συνεχώς αυξανόµενης λαϊκής εξουσίας που χτίζουµε στα κινήµατα και στις
οργανώσεις των οποίων είµαστε κοµµάτι σήµερα. Οι διάφορες ελίτ, αντιδραστικές ή
άλλες καταπιεστικές δυνάµεις δεν θα αφήσουν απλά να συµβεί αυτό. Όλο αυτό θα
είναι ένας αγώνας που τελικά θα οδηγήσει στην επανάσταση – την κατάργηση του
κράτους, την απαλλοτρίωση όλων των µέσω παραγωγής από τους λίγους προς τον
έλεγχο και το όφελος όλων, και τον θεµελιώδη µετασχηµατισµό των κατεστηµένων,
καταπιεστικών και εκµεταλλευτικών συστηµάτων και κουλτούρων του κόσµου του
σήµερα, προς τα απελευθερωτικά, ελεύθερα και ισότιµα συστήµατα του αύριο.

Αλλά για να δηµιουργηθεί µια τέτοια κοινωνία, οι αναρχικοί πιστεύουν πως πρέπει να
ξεκινήσουµε να λειτουργούµε µε ένα τρόπο σύµφωνο µε µια τέτοια κοινωνία. Έχουµε
να αντιµετωπίσουµε και να υπονοµεύσουµε όλα τα συστήµατα καταπίεσης,
κυριαρχίας και εκµετάλλευσης µέσα στις κοινότητες µας, τα σχολεία και τους χώρους
εργασίας και να δηµιουργήσουµε εναλλακτικά µοντέλα και σχέσεις στη συνέχεια.
Αυτοί οι σπόροι του νέου κόσµου, τον οποίο δηµιουργούµε µέσω της λαϊκής
εξουσίας την οποία χτίζουµε µέσω του αγώνα ενάντια στην καταπίεση του παλιού
κόσµου, πρέπει να αναπτυχθούν στο χρόνο µε τον αγώνα ενάντια στα υπάρχοντα
συστήµατα µέχρι να έχουµε την ευκαιρία να τ’ αντικαταστήσουµε. Πρέπει να γίνει µια
τέτοια επανάσταση αν πιστεύουµε στ’ αλήθεια πως όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια
αξία, πως όλοι θα έπρεπε να έχουν ίση ελευθερία και πως ένας τέτοιος κόσµος θα
ήταν ο ιδανικός για να ζήσει κάποιος. Οι ελίτ θα αντιδράσουν, οπότε πρέπει να
παλέψουµε ενάντια στις δράσεις τους και για την ανάπτυξη των δικών µας. Οπότε
ενωθείτε µαζί µας – και µε τους γείτονες, τους συναδέλφους, τους συµµαθητές κι
όλους της ευρύτερης εργατικής τάξης – όσο πολεµάµε ενάντια στην κυριαρχία, την
εκµετάλλευση και την καταπίεση στον αγώνα για να χτίσουµε ένα νέο κόσµο όλοι
µαζί.

Αναφορές του πρωτότυπου κειµένου:

1) Εδώ το κείµενο δίνει διαδικτυακή αναφορά στο πολύ γνωστό έργο του Κροπότκιν
«Η κατάκτηση του ψωµιού». Στα ελληνικά µπορείτε να το βρείτε εδώ: https://athen-
s.indymedia.org/post/1548504/

2) Lucien van der Walt: “Για µια ιστορία του αναρχικού αντι-ιµπεριαλισµού”. Στο
http://halastor.blogspot.com/2015/09/n.html

3) Η ισπανική επανάσταση: Μια σύντοµη εισαγωγή. Στο https://rabidproletarians.es-


pivblogs.net/archives/426

*Ο όρος “ελευθεριακός” ιστορικά χρησιµοποιούνταν ως συνώνυµο του αναρχισµού


παγκόσµια. Η δεξιά στις Ηνωµένες Πολιτείες προσπάθησε να οικειοποιηθεί αυτό τον
όρο στα 1970s µε τον σχηµατισµό του “Ελευθεριακού Κόµµατος”· ενός κόµµατος
υπέρ του καπιταλισµού, του ανταγωνισµού και του υπερατοµικισµού. Αυτό δεν έχει
καµιά σχέση µε τον αναρχισµό ή την ελευθεριακή αριστερά η οποία είναι
σοσιαλιστική, συνεργατική και πιστεύει πως η πραγµατική ατοµικότητα καλλιεργείται
µέσα στα πλαίσια υγειών συλλογικών σχέσεων.
*Δηµοσιεύτηκε στο site της Αναρχικής Οµοσπονδίας Black Rose/Rosa Negra. Μετά-
φραση: Λυσσασµένοι Προλετάριοι.