You are on page 1of 337

1

Η έσω Ζωή

η μυστική ζωή της ψυχής


μέχρι να σημειωθεί εφ' ημών το φως του προσώπου Του Κυρίου

© Κ. Μυστακίδης
2019

Ηλεκτρονική διεύθυνση του συγγραφέα:


mystakid@otenet.gr
Blog: http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.gr/
Ιστοσελίδα: http://users.otenet.gr/~mystakid
ISBN:
Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον, άνωθεν
εστίν καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων

Διό και δοξολογούμε, ευχαριστούμε,


προσκυνούμε και ικετεύουμε

να ελεήσει και σώσει

την οικογένεια, την Ελλάδα και τον κόσμο


δι ευχών της γλυκυτάτης Θεοτόκου
και πάντων των αγίων

αμήν ο γέροντάς μας π.Πολύκαρπος,


παρών εκεί όπου πατούν πόδες πραέων,
να ευλογεί το παρόν, προς κοινή ωφέλεια

ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας


όλην την θριαμβεύουσα Εκκλησία και στρατευομένη,
αγίους και ανωνύμους αλλά εν δυνάμει αγίους, γνωστούς στον Θεό,
που βοήθησαν άμεσα και έμμεσα σε αυτήν την συγγραφή…

αφιερώνεται στην πολυαγαπημένη και πολύτιμή μου οικογένεια,


αμήν δι ευχών του γέροντα, όλοι εν τη Βασιλεία ως μονάδα…

3
λιτή περιγραφή και παρουσίαση (προεισαγωγικό
σημείωμα)

Συγκρινόμενες η έσω ζωή με την έξω όταν την ψυχή την


χαρακτηρίζει η αιωνιότητα, το διάβα από τον κόσμο, θεωρείται
δικαίως συντομότατο, ως όναρ. Η ‘’έσω Ζωή’’ δραστηριοποιείται σε
πολύ περισσότερες διαστάσεις σε σχέση με την έξω κι ο περιορισμός
της που φαντάζει αξεπέραστος, είναι ο χωροχρόνος.
Μόνο αν κατανοηθεί το τετραδιάστατο του χωροχρόνου ως σταυρός,
πάνω στον οποίο είμαστε ‘’αναρτημένοι’’ (άσχετα πεποιθήσεων)
παρά το φαινόμενο της κινητικότητάς μας, ίσως ο καλοδιάθετος
ψάξει σημεία ‘’εξόδου’’, δηλαδή υπέρβασής του και ουσιαστικής
απελευθέρωσης.
Φιλοσοφικά, μπορεί ο άνθρωπος να θέσπισε αξίες να μίλησε για
ειρήνη και να αναζήτησε μεθόδους ‘’ελευθερίας’’, αλλά όσο αυτά
έχουν άξονα το κατά το δοκούν και λόγους ανθρώπων, τόσο αδυνατεί
και απελπίζεται για την όντως ματαιοπονία και αδιέξοδον.
Όταν ο άξονας αλλάξει και γίνει κατά Τον Λόγο και Άνθρωπο, που
τα προστάγματά Του είναι Φως, αρχίζει να συλλαμβάνει τον μίτο
εξόδου. Μόνο με αυτήν την προοπτική οι λόγοι της φύσης και των
Γραφών, είναι ίχνη και οδοδείκτες από έξω προς την εντός ημών
Βασιλεία και συγχρόνως νίκης κατά του χρόνου (και κρόνου) και
φθοράς και θανάτου. Τότε και έτσι, ο χωροχρονικός μας σταυρός,
αφού πίσω μας αφήνουμε την γέννηση και μπροστά έχουμε τον
βιολογικό θάνατο (χρόνος - οριζόντιο τμήμα) και πάνω έχουμε τον
μακρόκοσμο και κάτω τον μικρο-μικρόκοσμο (κάθετη διάσταση
χώρος) νοηματοδοτείται ορθοδόξως και μετέχοντες μυστικά και
μυστηριακά σε Αυτό το Ένα Αναστάσιμο Σώμα, δεν γίνεται αφ-ορμή
προς κατάβαση εις άδην τω βάρει της βλασφημίας, αλλά αφ-ορμή
προς γνώσιν θεολογίας και μετοχή ΖΩΗΣ, με κλειδί το μνήσθητι
προς Αυτόν που εμβήκε στον χωροχρόνο και σχήμα σταυρού, ως
Πρόσωπο επί Του Σταυρού*, για να διαρρήξει κλείθρα και θύρες του
4
ΑΔΗ που είχαν/έχουν δεσμευμένους τους ‘’θνητούς’’… Με
προϋποθέσεις κάθαρσης, όπως τις ορίζει το ίδιο το Αναστάσιμο
Σώμα, βάση για τον ποθούμενο φωτισμό και τελείωση/θέωση,
χαρίζει αληθή ελευθερία και μεταμορφώνει την κακώς νοούμενη
‘’φυλακή’’ (το σώμα, για κάποιους εξωχριστιανικούς θεωρητικούς) σε
ναό του Πνεύματος και αγωγό της χάριτος του Τριαδικού
Θεού/αληθινού Θεού, στον κόσμο.
Το ανά χείρας πόνημα ‘’η έσω Ζωή’’ έχει άξονα συγγραφής την
φιλοκαλία βασισμένο στις εμπειρίες φωτισμού και θέωσης αγίων, τα
μετά την απαραίτητη κάθαρση. Η πλοκή του με υγιή φιλοσοφία και
φιλαλήθεια με τα παρατιθέμενα κατά δύναμιν σ+τοιχεία
αυτογνωσίας, οντογνωσίας και κοσμογνωσίας (όπως για δερμάτινους
χιτώνες, για την θεραπεία των παθών, για την εν ημίν δόμηση ναού και
άλλα όπως κάπως επιγραμματικά μπορεί κάποιος να δει στα
περιεχόμενα…) ευελπιστεί να ωφελήσει και στα δύο σκέλη του
κατενόησα τα έργα Σου και εδόξασά Σου την θεότητα,
προσθέτοντας το πυρ (ς) της θεότητος στα τοιχεία νου και καρδιάς,
αντί του άλλου πυρός που σκοτίζουν νου, καρδιά, ζωή. Ο
σταυροκεντρικός άξονας συγγραφής περί Λόγου διά λόγων φύσης
και Γραφών (ισότιμων διδασκάλων, σοφίας και νόμου, ταυτόσημων
σκελών Λόγου, παρότι φαίνεται ως σκάνδαλο και μωρία),
οδοδεικτούν ομόπνοα Την Κορυφή (Λ σκοπό και πηγή), το Φως, την
Ζωή και Ανάσταση.
Μια προσπάθεια, που αναβαθμίζει κάπως την υποτιμημένη και
ξεχασμένη αλλά και καχύποπτα αντιμετωπιζόμενη, αλεξανδρινή
θεολογική σχολή. Αμήν δι ευχών να αποβεί το παρόν ωφέλιμο, ώστε
αυτοί που φιλοσοφούν χωρίς Χριστό, να φιλοσοφήσουν με Χριστό και
ευστοχήσουν και περάσουν στην σώζουσα φιλοκαλία…
---
* αγιογραφικά : …ἰδοὺ οὗτος
κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν
πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς
σημεῖον ἀντιλεγόμενον.
5
(Λουκ.β’34)
σχηματικά δε, καταλαμβάνοντας μία από τις δύο εκατέρωθεν θέσεις
των συσταυρωμένων (χωροχρονικά) ‘’ληστών’’, που συμπυκνωμένα
όλοι οι άνθρωποι ιστάμεθα ουσιαστικά και αναπαριστάμεθα
σχηματικά, αλλά και με την κρίση αναπόφευκτα, σε μία από τις δύο
προοπτικές θα καταλήξουμε….
Υπόψην, ότι αναφερόμενο το ευαγγέλιο περί αναστάσεως και
πτώσεως εν τω ισραήλ, δεν υπονοεί το κρατικό ή το εθνικό σκέλος
των σταυρωτών Του Κυρίου, αλλά μεταφρασμένα, ο νους, ο
ορώμενος τω Θεώ.
Θα μπορούσε κάποιος να χαθεί στο μέτρημα των εθνών και λαών,
αλλά κατά Θεόν, δύο είναι τα έθνη, αυτά που διαστέλλονται στην
μήτρα της Ρεβέκκας συζύγου Ισαάκ και μητέρας Ησαύ και Ιακώβ,
που ως δίδυμα, όταν γεννιέται ο Ιακώβ έρχεται με επειλημμένην την
χείραν του επί της πτέρνας του Ησαύ…. (Γεν.κε’25)
Θα μπορούσε κάποιος να χαθεί στο μέτρημα των θρησκειών και των
αιρέσεων, αλλά εν χωροχρόνω ‘’στριμωγμένα’’ δύο (πάλι) είναι οι
αντιμετωπίσεις. Όπως στο σχήμα. Σταυρομάχοι, θεομάχοι
υποκινούμενοι και εμπνεόμενοι από τον μισάνθρωπο ή φιλόθεοι και
φιλάνθρωποι (+). Με την ευχή τας εννοίας κάθαρον, τους λογισμούς
διόρθωσον… εύχομαι ωφέλιμη συνέχεια.

Εισαγωγή

Είναι παρατηρημένο πως, από το πώς ο κάθε άνθρωπος


νοηματοδοτεί και φιλοσοφεί την έννοια ζωή και ‘’ζω’’ εξαρτώνται οι
σκέψεις, οι πράξεις και οι δραστηριότητες του. Από το τι θεωρεί (ο
καθένας) ως θησαυρό προς τα εκεί προσανατολίζει το πρόσωπό του
και προς τα εκεί κινείται. Αγιογραφικά, όπου ο θησαυρός εκεί και η
καρδιά. Λέγει ο Γέροντας Εφραίμ: «Η καρδία του ανθρώπου είναι το

6
κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν
κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδίαν.
Όλα εξαρτώνται από την
θέληση και κατά πάντα
ελεύθερη προαίρεσή μας, που
πνέει μέσα στην καρδιά μας.
μας
Μέχρι ένα σημείο βέβαια,
φαντάζουν θεωρητικώς ιδανικά
και ελεγχόμενα. Στην πράξη
όμως, φαίνεται πως
παρεισφρύουν έτερες δυνάμεις που διαλανθάνουν της προσοχής μας,
ώστε μόνο όταν αυτές συνειδητοποιηθούν ότι ενεργούν παρά την
θέλησή μας, να αρχίζει ένας αγώνας
γώνας πραγματικής ελευθερίας και
επιβολής των νέων ωφέλιμων δεδομένων ‘’θέλησης’’.
Λαμβάνοντας από το ΕΝΑ το ΕΙΝΑΙ μας, διακρίνουμε και τα δύο Ι να
ενεργούν,, όσο συμπράττει σε αυτό ο άνθρωπος κατά την θέλησή του
και σε θεωρία και σε πράξη… ενεργεί και η κεντρομόλος Ι, Ιησούς,
αλλά και το Ι τάγμα δαιμόνων ως φυγόκεντρος,, κατά τα
‘’δικαιώματα’’ που δίνουμε στην καθεμιά ενέργεια να μας έλξει.
έλξει Το
ένα τανύζοντάς μας προς τον θάνατο, ενώ απόπό την άλλη, Ο Κύριος
μας ανελκεί προς την Ζωή.
Φυσικά μη έχοντες το άτρεπτο αλλά ούτε και μονοδιάστατα
εμπνεόμενοι ΜΟΝΟ από το καλό εμείς οι κοινοί θνητοί ή μόνο από
το κακό, παρατηρεί ο απ.Παύλος …. (διπλῆ φύσις τοῦ ῦ ἀνθρώπου)…
ἀ 14
Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ὁ νόμος πνευματικός ἐστιν· ἐγὼ δὲ σαρκικός
σαρκικ εἰμι,
πεπραμένος ὑπὸ τὴν ἁμαρτίαν. 15 ὃ γὰρ κατεργάζομαιζομαι οὐ
ο γινώσκω· οὐ
γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ. 16 εἰ ε δὲ ὃ οὐ θέλω
τοῦτο ποιῶ, σύμφημι τῷ νόμῳ ὅτι καλός. 17 νυνὶ δὲ οὐκ κέτι ἐγὼ
κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία. α. 18 οἶδα
ο γὰρ ὅτι οὐκ
οἰκεῖ ἐν ἐμοί, τοῦτ᾿ ἔστιν ἐν τῇ σαρκί μου, ἀγαθόν· τὸ γὰ
ὰρ θέλειν
παράκειταί μοι, τὸ δὲ κατεργάζεσθαι τὸ καλὸν οὐχ εὑρ ρίσκω· 19 οὐ γὰρ
ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω. σσω. 20 εἰ
ε δὲ ὃ οὐ

7
θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ, οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα
ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία. 21 εὑρίσκω ἄρα τὸν νόμον τῷ θέλοντι ἐμοὶ ποιεῖν τὸ
καλόν, ὅτι ἐμοὶ τὸ κακὸν παράκειται· 22 συνήδομαι γὰρ τῷ νόμῳ τοῦ
Θεοῦ κατὰ τὸν ἔσω ἄνθρωπον, 23 βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς
μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ
αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί
μου. 24 Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ρύσεται ἐκ τοῦ σώματος
τοῦ θανάτου τούτου; 25 εὐχαριστῷ τῷ Θεῷ διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τοῦ
Κυρίου ἡμῶν. ἄρα οὖν αὐτὸς ἐγὼ τῷ μὲν νοῒ δουλεύω νόμῳ Θεοῦ, τῇ δὲ
σαρκὶ νόμῳ ἁμαρτίας. (Ρωμ.ζ’)
Και από την πρωινή προσευχή του αγ.Σωφρονίου έσσεξ: …
Νομοθέτησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν Σου καὶ ἕως ἐσχάτης μου
ἀναπνοῆς μὴ ἐπιτρέψῃς παρεκκλίναι με ἀπὸ τοῦ Φωτὸς τῶν
προσταγμάτων Σου, ἕως ὅτου καταστῶσιν ὁ μοναδικὸς νόμος πάσης
ὑπάρξεώς μου, προσκαίρου τε καὶ αἰωνίου. Δέομαί Σου ὁ Θεὸς ἐλέησόν
με.
Λένε, πως ένας άγιος έχει έναν ληστή μέσα του δεσμευμένο, και
αντίστοιχα, ένας ληστής έχει έναν άγιο μέσα του φυλακισμένο…
έτσι, αμέσως μετά, έρχεται το ‘’αιτείται και δοθήσεται’’. Θα
μπορούσαμε (όπως συμβαίνει με πολλούς) να έχουμε κατεβασμένα
τα παντζούρια του οίκου μας και να μην ζητάμε αυτό το άλλο Φως.
Να βολευόμαστε σε κοσμοθεωρία με ενδοσυμπαντικά αχνά φώτα ή
τεχνητό φωτισμό και να μην μας λείπει ή ενοχλεί η απουσία της
Ζωής της αθάνατης ψυχής, αφού υποκαταστάθηκε με θνητά
ανταλλάγματα.
Από τότε που ο άνθρωπος θα κατανοήσει ή υποπτευθεί πως, καλό
είναι να υπάρχεις, αλλά να ζεις είναι άλλο πράμα (κυρ.Φώτης
Κόντογλου), αρχίζει ένα θαυμάσιο ταξίδι από την πρώην μέσα στην
λάσπη (και χοϊκό κόσμο) στασιμότητα.
Δεν νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερη διάκριση για να καταλάβει
κάποιος πως, παρά τις χίλιες μύριες εξωτερικές δραστηριότητες του
ανθρώπου και ‘’κινήσεις’’, ο έσω άνθρωπος υπάρχει περίπτωση να
8
ακινητεί ασθενών και αντίθετα, ένας ψυχικά κατά Θεόν υγιής, παρά
την εξωτερική ακινησία ή ασθένεια του φυσικού σώματος ή και με
φαινομενική απουσία δραστηριοτήτων, να κατορθώνει να φέρνει
σβούρα όλον τον κόσμο και να τον κυριαρχεί.
Υπάρχει κάτι σαν στρόφιγγα, κάτι σαν φίλτρο που δεν περνάνε όλα
από την μία πλευρά στην άλλη και αντίθετα.
Παρότι τα πάντα μας επιτρέπονται, δεν μας
συμφέρουν τα πάντα, ώστε όλα να
θεωρούνται βοηθητικά στην πνευματική ζωή.
Είναι σαν τις πολλές γνώσεις του φιλοσόφου,
που όμως του διέφευγε η γνώση της
κολύμβησης όταν αναποδογύρισε η βάρκα.
Πριν ακούσουμε το δυσάρεστο ‘’ματαιότης
ματαιοτήτων’’ και ότι τζάμπα κοπιάσαμε για ανούσια και φθαρτά ή
κατακριθούμε ως άσοφοι και άλογοι, (με το Χαῖρε, φιλοσόφους
ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα) όσο ο
καλός Θεός μας δίνει χρόνο, ευχόμαστε με διάκριση δική Του και
λογική να ευστοχούμε σε δραστηριότητες που μας προοδεύουν και
αναβαθμίζουν πνευματικά.
ΔΕΝ καταργούνται αδιάκριτα και ζηλωτικά η φιλοσοφία και η
τεχνολογία (μαζί με όλες τις επιστήμες, τον κόσμο και την ύλη), αλλά
καλούμαστε να διακρίνουμε τι από αυτά έχουν συνέχεια μετά τον
θάνατο. Να αξίζει και να μην απομυζά όλην μας την ενέργεια και
προσοχή. Να μην θάπτονται στην ‘’γη’’ τα τάλαντα, αλλά να
πολλαπλασιάζονται.
Στην περίπτωση επίγειων δραστηριοτήτων χωρίς όμως πνευματικό
αντίκρυσμα υπ-άρχουμε (κι η ζωή μας διαδραματίζεται σαν σε
υπόγειο σκοτεινό), υφ-ιστάμεθα, και στην δεύτερη, με ωφέλιμα
ενδιαφέροντα και δραστηριότητες που έχουν αιώνια προοπτική, μαζί
Του άρχει ο άνθρωπος, δια XC και εν XC, εν Φωτί και ίσταται όπου ήν
το πρότερον. Μια ζωή άλλης ποιότητος, και όσο σημειώνεται επί του
προσώπου του και μορφούται το απωλεσθέν κάλλος.
9
Στο παρόν πόνημα, ευελπιστώ να καταγραφεί και
όσο το δυνατόν ωφελήσει η όλη διαδρομή
επιστροφής, με όλα τα απαραιτητα σ+τοιχεία
κατάκτησης της χάριτος και φωτισμού.
Προϋπόθεση φωτισμού και θέωσης, η πρώτη
βαθμίδα. Η κάθαρση νοός και καρδιάς και ζωής.
Δια αυτής, η ακινητούσα ασθενής έσω ζωή
εξυγιαίνεται και αναλαμβάνει τον ρόλο που της
αρμόζει.
Καταγράφηκε στον δρόμο προς Εμμαούς, ότι ο ίδιος Ο Κύριος
ερμηνεύει στους βραδείς τη καρδία, και Ο ίδιος, όταν έλθει η ώρα του
καθενός, αίρει το πέπλο που κρατιόντουσαν οι οφθαλμοί του και
διανοίγονται (Λουκ.κδ’).
Είναι μέσα στην παιδαγωγία του Θεού το πόσο ο εαυτός που παρότι
αγωνίζεται, κρατείται εσκοτισμένος και βαρύς. Αμήν ο καλός Θεός
να αναβαθμίζει ζωή και όραση, καρδιά και οφθαλμό αυτής τον νου,
από τα επιφανειακά στα βαθύτερα επίπεδα ύπαρξης, με μάτια που
διαρκώς να διανοίγονται χάριτι.
Είθε να βοηθήσει να περάσουμε από τον φανταστικό θησαυρό,
(γνώσεις και δυνάμεις που θα μας έκαναν θεούς χωρίς Θεό) και που
ήταν δόλωμα εξόδου μας από τον παράδεισο (σαν τον
αντικατοτρισμό της όασης 666, αυτοείδωλο και είδωλα), στην όντως
όαση και θησαυρό 999 (αγάπη και αλήθεια εν πνεύματι αγίω
ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ), που είναι ο μόνος ικανός να μας επανεισάγει, ως
μετόχους στο Φως, κι όχι απλά θεατές εξ αποστάσεως.
Επειδή ο Σταυρός είναι συγχρόνως και δόξα των αγγέλων και τραύμα
των δαιμόνων, κι Αυτός ως ενδιάμεσος μεταξύ γης και ουρανού
(ΙΗΣΟΥΣ=888, ΜΕΣΣΙΑΣ) ή θα μας χωρίσει ή θα μας ενώσει,
ανάλογα των βιωμάτων, εις Αυτόν ο λόγος, ως επ’αυτού Ο
Εσταυρωμένος Λόγος…

(από) Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως


10
Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν
δοξάζομεν. Ποίημα Λέοντος Δεσπότου
Δεῦτε πιστοὶ τὸ ζωοποιὸν Ξύλον προσκυνήσωμεν, ἐν ᾧ Χριστὸς ὁ
Βασιλεὺς τῆς δόξης ἑκουσίως χεῖρας ἐκτείνας ὕψωσεν ἡμᾶς εἰς τὴν
ἀρχαίαν μακαριότητα, οὓς πρὶν ὁ ἐχθρός, δι΄ ἡδονῆς συλήσας,
ἐξορίστους Θεοῦ πεποίηκε. Δεῦτε πιστοὶ Ξύλον προσκυνήσωμεν, δι' οὗ
ἠξιώθημεν, τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν συντρίβειν τὰς κάρας. Δεῦτε πᾶσαι αἱ
πατριαὶ τῶν ἐθνῶν τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου ὕμνοις τιμήσωμεν. Χαίροις
Σταυρὲ τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ τελεία λύτρωσις, ἐν σοὶ οἱ πιστότατοι
Βασιλεῖς ἡμῶν καυχῶνται ὡς τῇ σῇ δυνάμει, Ἰσμαηλίτην λαόν,
κραταιῶς ὑποτάττοντες. Σὲ νῦν μετὰ φόβου, Χριστιανοὶ ἀσπαζόμεθα,
καὶ τὸν ἐν σοὶ προσπαγέντα Θεὸν δοξάζομεν λέγοντες· Κύριε ὁ ἐν αὐτῷ
προσπαγείς, ἐλέησον ἡμᾶς ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.
Σήμερον ὁ Δεσπότης τῆς Κτίσεως, καὶ Κύριος τῆς δόξης, τῷ Σταυρῷ
προσπήγνυται, καὶ τὴν πλευρὰν κεντᾶται· χολῆς καὶ ὄξους γεύεται ὁ
γλυκασμὸς τῆς Ἐκκλησίας, στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιβάλλεται ὁ
καλύπτων οὐρανὸν τοῖς νέφεσι , χλαῖναν ἐνδύεται χλεύης, καὶ
ῥαπίζεται πηλίνῃ χειρὶ ὁ τῇ χειρὶ πλάσας τὸν ἄνθρωπον,τόν νῶτον
φραγγελοῦται, ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις, ἐμπτυσμοὺς
καὶ μάστιγας δέχεται ὀνειδισμοὺς καὶ κολαφισμοὺς, καὶ πάντα
ὑπομένει δι' ἐμὲ τὸν κατάκριτον ὁ Λυτρωτής μου καὶ Θεὸς ἵνα σώσῃ
Κόσμον ἐκ πλάνης ὡς εὔσπλαγχνος.
Σήμερον ὁ ἀπρόσιτος τῇ οὐσίᾳ προσιτός μοι γίνεται, καὶ πάσχει πάθη,
ἐλευθερῶν με τῶν παθῶν, ὁ φῶς παρέχων τυφλοῖς ὑπὸ ἀνόμων
χειλέων ἐμπτύεται, καὶ δίδωσι τὸν νῶτον ὑπὲρ αἰχμαλώτων εἰς
μάστιγας. Τοῦτον ἡ Ἁγνὴ καὶ Μήτηρ, ἐπὶ Σταυροῦ θεωροῦσα, ὀδυνηρῶς
ἐφθέγγετο· οἴμοι Τέκνον ἐμόν! τί τοῦτο πεποίηκας; ὁ ὡραῖος κάλλει
παρὰ πάντας βροτούς, ἄπνους ἄμορφος φαίνῃ, οὐκ ἔχων εἶδος οὐδὲ
κάλλος· οἴμοι τὸ ἐμὸν φῶς! οὐ δύναμαι ὑπνοῦντα καθορᾶν σε· τὰ
σπλάγχνα τιτρώσκομαι καὶ δεινή μοι ῥομφαία τὴν καρδίαν διέρχεται.
Ἀνυμνῶ σου τὰ Πάθη, προσκυνῶ σου τὸ εὔσπλαγχνον, μακρόθυμε

11
Κύριε δόξα σοι.
Σήμερον τὸ προφητικὸν πεπλήρωται λόγιον· ἰδοὺ γὰρ ρ προσκυνοῦμεν
προσκυνο
εἰς τὸν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες σου Κύριε, καὶ ξύλου
λου σωτηρίας
σωτηρ
γευσάμενοι, τῶν ἐξ ἁμαρτίας παθῶν ἐλευθερίας ἐτύχομεν,
χομεν, πρεσβείαις
πρεσβε
τῆς Θεοτόκου μόνε φιλάνθρωπε.
Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν
ν κληρονομίαν
κληρονομ σου.
«Ἐπi σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις. Ἀγγέλων
λων τὸ
τ σύστημα καὶ
ἀνθρώπων τὸ γένος, ἡγιασμένε ναὲ καὶ παράδεισε
δεισε λογικέ,
λογικ παρθενικὸν
καύχημα, ἐξ ἧς Θεός ἐσαρκώθη καὶ παιδίον γέγονεν, ὁ πρὸ αἰώνων
ὑπάρχων Θεὸς ἡμῶν· τὴν γὰρ σὴν μήτραν θρόνον ἐποίησε,
ησε, καὶ
κα τὴν σὴν
γαστέρα πλατυτέραν οὐρανῶν ἀπειργάσατο. Ἐπὶ σοὶ χαίρει,
χα
Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις δόξα σοι.»
Ἐσημειώθη ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε.
ριε. Ἀλληλούϊα.
(Στὰς πρὸ τῆς Δεσποτικῆς εἰκόόνος τοῦ Χριστοῦ)
Δέσποτα Παντοκράτορ, ὁ πᾶσαν τὴ ὴν κτίσιν ἐν σοφίᾳ
δημιουργήσας, ὁ διὰ τὴν ἄφατόνν σου πρόνοιαν
πρ καὶ
πολλὴν ἀγαθότητα, ἀγαγὼν ἡμᾶς ς εἰς
ε τὰς
πανσέπτους ἡμέρας ταύτας, πρὸς ς καθαρισμὸν
καθαρισμ
ψυχῶν καὶ σωμάτων, πρὸς ἐγκράτειαν
τειαν παθῶν,
παθ πρὸς
ἐλπίδα ἀναστάσεως, ὁ διὰ τεσσαρά άκοντα ἡμερῶν
πλάκας χειρίσας τὰ θεοχάρακτα
ρακτα γράμματα
γρ τῷ
θεράποντί σου Μωσεῖ, παράσχου
σχου καὶ
κα ἡμῖν, Ἀγαθέ,
τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἀγωνίσασθαι,
σασθαι, τὸν
τ δρόμον τῆς
νηστείας ἐκτελέσαι, τὴν πίστιν ἀδια
διαίρετον τηρῆσαι,
τὰς κεφαλὰς τῶν ἀοράτων δρακόντωνντων συνθλάσαι,
νικητάς τε τῆς ἁμαρτίας ἀναφανῆναι, καὶ ἀκατακρίτως τως φθάσαι προσκυνῆσαι
προσκυν
καὶ τήν ἁγίαν Ἀνάστασιν. Ὅτι ηὐλόγηται καὶ δεδόξασται τὸ πάντιμον
π καὶ
μεγαλοπρεπὲς ὄνομά σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἉγίουἉ Πνεύματος,
νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. (εκ της προηγιασμένης
ακολουθίας).

Αμήν … ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλὰ Πνεύματι Θεοῦ ζῶ ῶντος, οὐκ ἐν


πλαξὶ λιθίναις, ἀλλὰ ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις. (Β’Κορ.γ’3)
12
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
λιτή περιγραφή και παρουσίαση (προεισαγωγικό σημείωμα) . 4
Εισαγωγή.............................................................................................. 6
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ................................................................................ 13
ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ............................................................. 16
Καρδία ........................................................................................................... 16
Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου ......................................................... 17
Τα δύο άκρα του φωτισμού (από την είσοδο έστω και μιας ακτίνας
Φωτός έως της πλήρους μετοχής) ........................................................... 40
η πορεία του ισραήλ (νους ορώμενος τω Θεώ) στην έρημο... ........... 50
Για τον θεόπτη προφ.Μωυσή ................................................................... 57
Ο Κύριος, ο σατανάς και τα πουλιά του ηλικιωμένου ιερέα ............. 61
Τι συμβαίνει όταν ο Αρχάγγελος έρχεται να πάρει τη ψυχή! .......... 64
μνήμη Θεού και προσευχή (αγ.Θεοφάνης έγκλειστος) ..................... 80
Μετεωρισμός ............................................................................................... 82
Ιχνηλατώντας (στον χρόνο) την Οδό Του Κυρίου ............................... 84
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΕΟΥ ...................................................................... 92
Ἡ Ἄκτιστη Ἐκκλησία (κατά τον αγ.Πορφύριο) ................................... 92
δόμηση του εν ημίν ναού .......................................................................... 94
Νέκρωση μελών αμαρτίας ....................................................................... 99
προσευχή νηστεία και δαιμόνια... ......................................................... 104
Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι ........................................ 107
Προβληματισμός (ανωνύμου τινός) επί της αποτομής… ............... 117
Δερμάτινοι χιτώνες και διαφάνεια ....................................................... 122

13
Όραση, ακρόαση, αίσθηση και ζωή ...................................................... 129
Ἕνας οὐράνιος Κρίνος στή γῆ! .............................................................. 131
Η διαφορά της ανθρώπινης και της θείας δικαιοσύνης (Αγίου
Παϊσίου) ...................................................................................................... 146
Ψυχική αγνότητα να αναπαύεται η χάρις.......................................... 149
Πνευματική τροφή ................................................................................... 151
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ...................................................................................... 163
Περί ακτίστου Φωτός (αγ.Σιλουανού) ................................................. 167
Τι πρέπει να προσέχετε στους λογισμούς σας ................................... 168
Η αμαρτία μας αντανακλάται και στα πεπρωμένα του σύμπαντος
κόσμου ........................................................................................................ 170
Πληροφορία και διάκριση ....................................................................... 171
Λόγος ψυχωφελής καί θαυμάσιος τοῦ Αγίου Ἰωάννου τοῦ
Δαμασκηνοῦ .............................................................................................. 185
Θεραπεία των παθών κατά τους αγίους πατέρες ............................. 189
Πνευματική ζωή ....................................................................................... 192
Πνευματική ζωή, μέση και μέσον ......................................................... 210
Φως ιλαρόν και ευθεία κίνηση νοός… ................................................. 237
Σκέψεις με αφορμή φυσικούς λόγους .................................................. 254
Δεξιά και αριστερή επίγνωση, άνω και κάτω… σταυροειδώς ........ 264
Ἀγώνας κατά τῶν πονηρῶν πνευμάτων μόνο μέ τή θεία χάρη -
Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ ........................................................ 266
η πάλη ημών... ........................................................................................... 272
Επί του πρακτέου τα της μεσούσης μέχρι αποδόσεως ..................... 278
Περί της νοεράς ησυχίας και της καθαράς προσευχής .................... 285
‘’άσκηση’’ νηπίων ..................................................................................... 287

14
σιωπή αγ.Νεκταρίου ................................................................................ 292
από το προσδοκώ ανάσταση νεκρών μέχρι… και τοις εν τοις
μνήμασι ζωή, χαρισάμενος .................................................................... 294
κοσμικό φρόνημα και θείο.... ................................................................. 298
Από την δόξα των ανθρώπων στην δόξα Θεού ................................. 301
Oι τρεις μαύροι .......................................................................................... 306
Μνήμη θανάτου, ναΐν και ‘’νυν’’ .......................................................... 309
Περί θανάτου…......................................................................................... 314
Έλεγχος καρδίας και νοός ...................................................................... 320
Ευθεία προς Τον Λόγο, αντί επιλόγου ....................................... 323
Συγγραφικό έργο............................................................................ 333

15
ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ

Καρδία
Λέγει ο Γέροντας Εφραίμ: «Η καρδία του ανθρώπου είναι το
κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν
κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδίαν. Εάν η καρδία
του ανθρώπου καθαρισθή, τότε βλέπομεν τον Θεόν. Ο Θεός
είναι αθεώρητος· ο Θεός είναι Πνεύμα. Δύναται όμως να
βασιλεύση εις την καρδίαν του ανθρώπου, όταν γίνη αυτή
καθαρόν δοχείον.
Διά να γίνη δεκτικόν δοχείον η καρδία του ανθρώπου, πρέπει
να γίνη καθαρή. Δηλαδή, να γίνη καθαρή από ακάθαρτους
λογισμούς. Διά να καθαρισθή όμως η καρδιά, πρέπει να μπη εις
αυτήν κάποιο φάρμακον. Το φάρμακον αυτό είναι η νοερά
προσευχή. Όπου πηγαίνει ο βασιλεύς, διώκονται οι εχθροί· και
όταν μπη εις την καρδιά ο Χριστός, το όνομα Του το Άγιον,
φυγαδεύονται των δαιμόνων οι φάλαγγες. Όταν ενθρονισθή
μέσα καλά-καλά ο Χριστός, τότε υπάκουουν τα πάντα.

Η καθαρή καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Άγιος Νεκτάριος


Πενταπόλεως
ψυχική αγνότητα για να αναπαύεται η χάρις
Η καρδιά και ο Θεός (Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

16
Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου
Σταυρού. Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

«Τον 7ο αιώνα υψώθηκε


πανηγυρικά ο τίμιος Σταυρός στα
Ιεροσόλυμα, για να τον δει και να
τον προσκυνήσει όλος ο λαός.*
Εκείνου του γεγονότος ανάμνηση
είναι η τελετή της υψώσεως του
Σταυρού, που γίνεται κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, στους
ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς. Αυτή η Ύψωση, όμως,
είναι εξωτερική. Υπάρχει, θα λέγαμε, και μια πνευματική
Ύψωση του Σταυρού που συντελείται μέσα στην καρδιά του
ανθρώπου. Πότε;
Όταν κάποιος σταθερά αποφασίζει να αυτοσταυρωθεί,
νεκρώνοντας τα πάθη του. Όποιος δεν το κάνει, δεν είναι
αληθινός Χριστιανός. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος: «Οι του
Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις
επιθυμίαις» (Γαλάτας 5, 24). Όσοι, δηλαδή, είναι του Χριστού,
έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη
και τις επιθυμίες του.
Οι Χριστιανοί, λοιπόν, υψώνουν μέσα τους αυτόν τον
Σταυρό και τον κρατούν υψωμένο σε όλη τους τη ζωή. Έτσι
είναι, άραγε; Ο καθένας ας ρωτήσει τη συνείδησή του. Και
μακάρι να μην πάρει την απάντηση· «Εσύ κάνεις τα σαρκικά
σου θελήματα και υπακούεις στις επιθυμίες σου. Ο σταυρός
σου δεν είναι υψωμένος, αλλά ριγμένος στο λάκκο των παθών,
όπου σαπίζει από την καταφρόνια και την αμέλειά σου».

17
Μετά την αποκαθήλωση του νεκρού σώματος του Χριστού, ο
τίμιος Σταυρός έμεινε στο Γολγοθά. Οι Ιουδαίοι τον πήραν και
τον έριξαν σε ένα σκουπιδόλακκο.
Μετά την Ανάσταση του Κυρίου, πάλι, δεν δίστασαν να
επιχώσουν με πέτρες και χώματα τον Πανάγιο τάφο Του, για
να τον εξαφανίσουν.
Τέλος, όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν την επαναστατημένη
Ιερουσαλήμ, το 70, κατέσκαψαν και ισοπέδωσαν όλη την πόλη
και τα περίχωρά της. Και αργότερα, κατά την ανοικοδόμησή
της, στον τόπο όπου πρώτα ήταν ο Πανάγιος τάφος, με
υποκίνηση του εχθρού, έχτισαν ναό της Αφροδίτης, της
ειδωλολατρικής θεάς της ασέλγειας.
Κάτι παρόμοιο γίνεται και με τον εσωτερικό σταυρό
μας. Όταν ο εχθρός κυριεύσει και κατασκάψει τη νοητή
Ιερουσαλήμ, την ψυχή μας, ο Σταυρός αυτός γκρεμίζεται από
τον καρδιακό Γολγοθά στο σπουπιδόλακκο των αμαρτωλών
επιθυμιών και ηδονών. Στη θέση του τότε βάζουμε και
προσκυνάμε το είδωλο της Αφροδίτης, ώσπου να μας
επισκεφτεί η Θεία Χάρη, αν βέβαια μετανοήσουμε ειλικρινά, η
οποία θα τσακίσει το είδωλο της αμαρτίας και θα υψώσει μέσα
μας το Σταυρό της νεκρώσεως των παθών» (Από το βιβλίο,
«Χειραγωγία στην πνευματική ζωή»).
Σημείωση
* Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης Β’ (590- 628), που κατέλαβε την Αγία
Πόλη το 614, άρπαξε το τίμιο Ξύλο και το μετέφερε στην Περσία.
Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Ηράκλειτος (610- 641)
νίκησε τους Πέρσες και πήρε πάλι το Σταυρό. Στις 14 Σεπτεμβρίου
του 628 τον έφερε στο ναό της Αναστάσεως των Ιεροσολύμων, όπου
τον ύψωσε ο πατριάρχης άγιος Ζαχαρίας (609- 631). Από τότε

18
επικράτησε σε Ανατολή και Δύση η εορτή της Υψώσεως του τιμίου
Σταυρού ως λαμπρή πανήγυρη.
«Δεῦτε χαρμονικῶς, ἀσπασώμεθα πάντες, τὸ σωτήριον ξύλον, ἐν ὧ
ἐξετανύθῃ, Χριστὸς ἡ ἀπολύτρωσις».
Απολυτίκιο
«Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας
τοὶς Βασιλεύσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ
τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα».
Ὁ Oἶκος
«Ὁ μετὰ τρίτον οὐρανὸν ἀρθεὶς ἐν Παραδείσῳ, καὶ ῥήματα τὰ ἄρρητα
καὶ θεία, ἃ οὐκ ἐξὸν γλώσσαις λαλεῖν, τὶ τοὶς Γαλάταις γράφει, ὡς
ἐρασταὶ τῶν Γραφῶν, ἀνέγνωτε καὶ ἔγνωτε, Ἐμοί, φησί, καυχάσθαι μὴ
γένοιτο, πλὴν εἰ μὴ ἐν μόνῳ τῶ Σταυρῶ τῶ τοῦ Κυρίου, ἐν ὧ παθῶν,
ἔκτεινε τὰ πάθη, Αὐτὸν οὖν καὶ ἡμεῖς βεβαίως κρατῶμεν τοῦ Κυρίου
τὸν Σταυρὸν καύχημα πάντες, ἔστι γὰρ σωτήριον ἡμῖν τοῦτο τὸ ξύλον,
ὅπλον εἰρήνης ἀήττητον τρόπαιον».
Κοντάκιο
«Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ ἑκουσίως, τὴ ἐπωνύμω σου καινὴ πολιτεία,
τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός, Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει
σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν
πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον
τρόπαιον».

19
Δυο σχετικές συμπληρωματικές σκέψεις

(με μέρος από το άρθρο σκέψεις με αφορμή το ‘’Ἀνατολή καί Δύση’’


του αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς αλλά και νέα στοιχεία, και γιαυτό
ίσως φανούν κάποια σημεία χωρίς συνειρμό και σχετικά ασύνδετα με
το παρόν. Συγγνώμη).

…Η ύψωση (14/9) και η ανεύρεση (6/3) του Σταυρού, έχουν


ακριβώς τις ίδιες παραμέτρους. Η κατακρήμνιση του ιερού που
στήθηκε πάνω στα μπάζα (με την έννοια να πάψει να
θεωρείται ‘’ιερό’’), το σκάψιμο εντός του ε-αυτού (εικών Αυτού),
η αφαίρεση σκουπιδιών και μπάζων, που Τον σκέπασαν οι
αντίδικοι της σωτηρίας μας, για να ανευρεθεί βιωματικά Αυτός.
Όχι εν δυνάμει, αλλά εν ενεργεία.
Όντας ο Μάρτιος μήνας δημιουργίας, με 6η μέρα την πλάση του
ανθρώπου, δεν είναι τυχαία η ‘’εύρεσή’’ Του την 6 Μαρτίου.
Τα μπάζα, το πολύ χώμα, η σάρκα, ο χους και το χοϊκό φρόνημα
που υπάρχει εξωτερικά, σκεπάζει όχι μόνο τον σταυρό, αλλά
και τον σταυροειδή (σταυρογέννητο) νου και ψυχή κάνοντάς τα
να ασφυκτιούν. Ο ενδιάμεσος χνους σαν χνώτα μεταξύ νου και
χου θολώνει την θέα του ενός από το άλλο, με αποτέλεσμα, ο
χοϊκός άνθρωπος να μην διακρίνει τον εσωτερικό άνθρωπο [του
ανδρός (ανθρ-) την όψη (-ωπος)] ως δημιουργία κατ’εικόνα Του
Ανθρώπου, οπότε και την κλήση προς ωμοίωση.
Είναι εκείνη η ασθενής κοσμοθεωρία που βλέπει τον άνθρωπο
ως ζώον επειδή ομοιάζει με αυτά βλέποντας αναλογίες, αλλά
όχι ως ζώον θεούμενον, ούτε Τον Λόγον που δια λόγου
εδημιούργησε, ενώ τον άνθρωπο τον έπλασε κατ’εικόνα και
καθ’ωμοίωση, δυνατότητα που δεν παρέχεται στα ζώα, με
κάποια διαφορά ποιο βαθειά. Η ψυχή των ζώων να έχει

20
ενέργεια, που σημαίνει ότι με τον θάνατο παύει η ύπαρξη,
αλλά η ψυχή των ανθρώπων νάχει ενέργεια ΚΑΙ ουσία, με
επόμενο μετά τον θάνατον να υπάρχει συνέχεια.
Με μια αυστηρή κριτική, στην οριζόντια μπάρα χρόνου (όπως
γέννηση – θάνατος στον μικρόκοσμο, έτσι και γένεση –
συντέλεια στον μακρόκοσμο), αυτή η κοσμοθεωρία έμεινε
στάσιμη στην 5η μέρα δημιουργίας (5 Μαρ) και δεν έχει διέλθει
στην 6η, την πλάση του ανθρώπου από τον Τριαδικό Θεό
κατ’εικόνα και καθ’ωμοίωση. Είναι η βιωματική κόντρα μεταξύ
δημιουργιστών και εξελικτικών, που παρότι όμως κι οι δυο
αναφέρονται στον ‘’άνθρωπο’’ πίσω από αυτόν, δεν διακρίνουν
τον ζωοποιό σταυρό και την θεία εμφυσηθείσα πνοή, που κάνει
την διαφορά μεταξύ ζωανθρώπου και ανθρώπου. Του
εξωτερικού βιολογικού που δεν διαφέρουν οι ζωώδεις
λειτουργίες και τα ένστικτα, από τον ψυχικό βαθύτερο, που εν
δυνάμει μπορούν να τιθασσευθούν και αλλάξουν την κοινή
κατάληξη. Τον θάνατο. Κι αν στο τέλος της μπάρας είναι η
Ζωή, δεν είμαστε λίγοι, που κάπου σε ένα κομβικό σημείο,
σκαλώσαμε… άλλοι στον πύργο της βαβέλ (μη
συνεννοούμενοι) άλλοι στους πρόποδες του όρους Σινά που
αντί να περιμένουν και εφαρμόσουν τις θείες εντολές
προσκυνούν τον χρυσό βου… άλλοι ανεξομολόγητοι όπου και η
αφωνία του Ζαχαρία… όλα και όλοι προ και χωρίς Χριστό,
παρά το εξωτερικό τρέχον 2019 μ.Χ.
Αναφέρει ο αγ.Μάξιμος ομολογητής πως ο άνθρωπος είναι πιο
μεγάλος από τον κόσμο, αφού κλήθηκε να τον κυριαρχεί.
Βλέποντάς τα μονοδιάστατα και κοσμικά, δεν χωρά ο νους μας
πως είναι δυνατόν να είμαστε εμπεριέχοντες το σύμπαν ενώ
είμαστε μια απειροελάχιστη εμπεριεχόμενη κουκιδίτσα. Αλλού,
ο αγ.Ιωάννης Δαμασκηνός στο έργο του: έκδοσις ακριβής της
21
ορθοδόξου πίστεως, αναφέρει πως για τους επιστήμονες ο
ήλιος είναι μεγαλύτερος από την γη, για δε τους αγίους
πατέρες ο ήλιος είναι ίσος με την γη. Μπορεί βέβαια η
παραπάνω πρόταση να ξεσηκώνει ειρωνικό μειδίαμα εκ μέρους
μερικών, αλλά στην ακρίβεια, αυτό που διαφέρει και δίνει
διαφορετικό αποτέλεσμα, είναι το σύστημα αναφοράς.
Στα μαθηματικά δεχόμαστε εύκολα την διαφορετικότητα των
συστημάτων αναφοράς, αλλά στα πνευματικά, τα πράγματα
γίνονται από δύσκολα έως αδύνατα πιστευτά. π.χ. στο δεκαδικό
σύστημα, 1+1 μας κάνει 2, στο δυαδικό όμως (που λειτουργούν
οι υπολογιστές) 1+1 μας κάνει 0 με ένα το κρατούμενο, εύκολα
κατανοητό και αποδεκτό από όσους έχουν λίγο ασχοληθεί
σχετικά.
Οι άγιοι έχουν άλλο σύστημα αναφοράς από τον ‘’κόσμο’’.
Μετρούν πνευματικά (και αγιοπνευματικά) και όχι χοϊκά και
σαρκικά χωρίς Αυτό. ‘’Φυσικά’’ ισχύει ότι ο ήλιος είναι
μεγαλύτερος από την γη, αλλά αφού ο καλός Θεός έχει
ετοιμάσει μια θέση στον (νοητό) ‘’ήλιο’’για κάθε γεννηθέντα
και Ο Ίδιος έλαβε φυσικό σώμα, χωρούν εν δυνάμει (όταν
φτάσουν στο καθ’ωμοίωση) όλοι οι λόγοι μέσα Σε Αυτόν, άρα ο
ήλιος (ως χωρητικότητα) είναι ίσος με την γη. Και μας συμφέρει
αυτή η ‘’λογική’’ και σύστημα αναφοράς, αφού ξεπερνά τον
θάνατο κι είναι αιώνια.
Για να γίνει όμως πιστευτό, πρέπει ο άνθρωπος να ‘’θέλει’’ να
αλλάξει σύστημα αναφοράς, οπτικής και προοπτικής. Από
σαρκικός σε πνευματικός. Από ζώον (απλά) σε ζώον
θεούμενον. Από κοίλο κάτοπτρο και περισπασμούς που
διαχέουν τον νου και διαρκώς τον ψυχραίνουν, ορώντας από το
κατέναντι (ς) τα άστρα και ‘’φωτιζόμενος’’ από αυτά, να

22
‘’γυρίσει’’ στο απέναντι (5) και να εστιάζει στον έναν ήλιο με
κυρτό (ταπεινό) κάτοπτρο Αυτόν. Τότε αρχίζουν οι ακτίνες να
συμμαζεύονται αφού έχουν σύστημα αναφοράς το ένα εστιακό
σημείο, με επόμενο και την θέρμανση από αυτόν (νοητό ήλιο)
έως πυρός, και τον φωτισμό εξ Αυτού και την ζωογονία, όπως
αναλογικά ισχύουν με τον φυσικό ήλιο.

Κι η γη, συμβολίζεται από κάποιους με το (+) παρεμβαλλόμενο


ως οπτική και προοπτική ψυχής ή προς διάσπαση δια της
φυγοκέντρου (0) ή προς ενοποίηση δια της κεντρομόλου (1).
Απώλεια ή σωτηρία. Κι ενώ εδώ έχουμε διαζευκτικό, στο
φωτόνιο που είναι συγχρόνως ΚΑΙ σωματίδιο ΚΑΙ κύμα, έχουμε
σύνθεση. Έτσι, όποιος στρατοπεδευόμενος στην μία γνώμη
δογματίζει ή το ένα ή το άλλο ενώ φαίνεται λογικός, παρά τις
‘’επιστημονικές’’ αποδείξεις, δεν είναι.
Το βλέπουμε σε όσους θεωρητικολογούν ότι Ο Ιησούς Χριστός
είναι ή Θεός ή άνθρωπος και δεν χωρά στην διάνοιά τους ότι
είναι ΚΑΙ Θεός ΚΑΙ άνθρωπος, όπως δεν χωρά η μονάς εν
τριάδι…. Το πέρασμα από κοσμικό και σαρκικό φρόνημα σε
πνευματικό, είναι το κομβικό σημείο και το κλειδί που διανοίγει
την συγ-χωρετικότητα που ενώ ο λογικός (εκ Λόγου) νους το
κατανοεί, η διάνοια ως δούλη, παρότι υπερεκτιμημένη και
παραφουσκωμένη πολλές φορές από γνώσεις (επειδή η γνώση

23
φυσιοί) ΔΕΝ καταλαβαίνει και δεν το δέχεται, ‘’μένοντας’’
χωρίς σταυρό, σύνθεση λόγου και υπερλόγου, χωρίς ζωή,
μένοντας στάσιμος, όχι στην μορφή και στο σχήμα, αλλά στο
πνεύμα, στην προ της 6ης ημέρας, πολεμώντας Το Πνεύμα και
την θεία πνοή που μας ζώωσε, μετατρέποντας το ασήμαντο σε
σημαντικό. Το σκιαζόμενο με θάνατο, εν δυνάμει αναστάσιμο.
Όντως ολόδική μας επιλογή στροφής του προσώπου μας προς
το Φως ή αποφυγή Αυτού.
Και… μην πει κάποιος πως μας λείπουν τα βιώματα. Σε
μικρογραφία οι εναλλαγές μέρας νύχτας επί ίσοις όροις σαν
τον ισοσκελή σταυρό που συμβολίστηκε η γη, σαν το δύο ‘’ίσα’’
Ι (κεντρομόλου και φυγοκέντρου, το Ι του Ιησού και το Ι του
τάγματος δαιμόνων), στο ΕΙΝΑΙ από το ΕΝΑ που προήλθαμε,
δίνει όχι μόνο την επιλογή φωτισμού του προσώπου μας από
ποιο ‘’φως’’ θέλουμε να φωτίζεται, αλλά και την προοπτική και
κατάληξη σαν επιθυμία και θέληση, μετά τον προσανατολισμό.
Κι ενώ τώρα καλούμαστε να ισορροπούμε* και συνθέτουμε όσα
επιδέχονται σύνθεση (ΚΑΙ το ένα ΚΑΙ το άλλο), έρχεται η ώρα
που ή θα μαζευτούμε στον ‘’ήλιο’’ (καρδιά, Λόγο όπου η
Βασιλεία εντός ημών, την αιώνια ημέρα του ανεσπέρου Φωτός)
ή θα χαθούμε εξοστρακιζόμενοι με λογισμούς σε μετεωρισμό
και αιώνια νύχτα των δυτών αστέρων. Ή Τον Κύριο ή τον
μαμωνά.
Κι η ‘’γη’’ συγ-χωρεί τα (επιδεχόμενα σύνθεσης) αντίθετα, που
διατηρούν την υγεία, όταν η ασθένεια οφείλεται ή στον
πλεονασμό ή στην έλλειψη ενός στοιχείου. Το σώμα μας, για να
διατηρήσει / επιτύχει υγεία ισορροπεί δι ενεργειών αντιθέτων
όπως ΚΑΙ γλυκογόνο ΚΑΙ ινσουλίνη… ΚΑΙ πυρετό ΚΑΙ
εφίδρωση, ενέργειες που η μία κοντόφθαλμα ‘’πολεμά’’ την

24
άλλη, υπό την σκέπη και εποπτεία ενός νου … ανάλογα
ισχύουν και στα πνευματικά.
Πρότυπο ‘’γης’’ που μπορεί να δεχτεί σπόρο και καρποφορήσει,
είναι Η Θεοτόκος. Η υψηλοτέρα των ουρανών και γης θεμέλιον.
Η τα εναντία εις ταυτό αγαγούσα, παρθενίαν και λοχεία
ζευγνύσα. Ιδού η δούλη Κυρίου σαν ταπείνωση που Την κάνει
μακαριωτέρα πασών των γενεών. Ο τύπος Του Κυρίου, ως
Βασιλέως δεδοξασμένου και με άκρα ταπείνωση απίστευτα
ατιμασμένος, ζεύγη αντίθετα, αλλά για την δική μας υπηρεσία
και σωτηρία.
Θα ευστοχούσαμε αν απαγγέλαμε τους χαιρετισμούς. Και τους
διαβάζουμε καθημερινά, γιατί είναι το κλειδί που μας ενώνει με
την νέα κτίση, που Η Ίδια έφερε στον κόσμο και μας Τον
γνώρισε. Έφερε, άλλη γη ως τροφή και στήριγμα (Χριστό) άλλο
ύδωρ και άλλο πυρ (πυρ τυγχάνει και λάλον ύδωρ, Χριστός).
άλλο αέρα (ΑΗΡ στην απαγγελία του συμβόλου της πίστεως
και κάλυμμα, Χριστός), όλος ο νέος κόσμος δια της
πεμπτουσίας Του που είναι η ένωση των αντιθέτων δια
σταυρού. Αν λείψει ο αήρ, σβήνει η φωτιά. Αν λείψει η γη, η
πτώση του ύδατος δεν έχει σταματημό….
Χωρίς δε Χριστό όλη η κτίσις
καταντά μια νομοτελειακά
θνησιμαία σάρκα. Αλλά! δεν
γεννηθήκαμε για να
πεθάνουμε αλλά να
συζήσουμε με Αυτόν που
είμαστε εικόνες Του, όπου
άνθρωπος είναι ο έχων του
Ανδρός (ανθρ) την όψη (ωπος).

25
Επιλέγουμε σταυρό για να ζήσουμε. Επιλέγουμε σταυρό για να
λάμψει το Φως του προσώπου Του εφ’ημών, αλλιώς, όχι μόνο
καταχρηστικά θα λεγόμαστε άνθρωποι, αλλά η εικόνα δεν θα
είχε σκοπό και τέλειο πρότυπο Ζωής, παγιδευμένοι στον
θάνατο, διακρίνοντας ότι κάθετι διαφορετικό, χωρίς αρχή και
τέλος, μας αδικεί, ως κατ’όνομα άνθρωποι, αλλά χωρίς χάρι και
πνοή Θεού. Όχι εξ αρχής, αλλά σαν τελική κατάληξη εκ
συνειδητών επιλογών. Κι η γη (+) τελικά, είναι εκείνο το
εύσπλαγχνο απλωθέν από τον Θεό δίχτυ σαν ενδιάμεσος
σταθμός και εφαλτήριο προς την Ζωή αντί περαιτέρω και
άμεσης πτώσης προς το δαιμονικό, αν δεν σταματούσε ο Θεός
με αυτόν τον τρόπο την ακολούθηση του δολίου που επλάνησε
τους πρωτοπλάστους. Με σοφία ‘’έστησε’’ τον χωροχρόνο ως
σταυρό (χρόνο ως οριζόντια διάσταση και κάθετο τον χώρο) και
όλους εμάς τους ζώντες επί σταυρού, σαν τους δύο εκατέρωθεν
ληστές (και τις προοπτικές τους). Με πανσοφία ‘’έστησε’’ την
ζωή στην γη με τέτοια απόσταση από τον ήλιο, ώστε ούτε να
καούμε ούτε να παγώσουμε. Με λοξό άξονα για την εναλλαγή
των εποχών και καρποφορία… τα πάντα εν σοφία,
αναμένοντας την ευχαριστία και ευγνωμοσύνη. Όχι για τον
απαθή Ίδιο που δεν έχει ανάγκη, αλλά για μας ως συμφέρον.
Προσεγγίζοντες ολοέν τον βιολογικό εσπερινό της ζωής μας, το
Δ της δύσης μετά το Α της ανατολής και γέννησής μας,
διανοίγοντας ΜΕΤΑ την δύση τα μάτια μας στο Φως το
ανέσπερο, μιας και θα ανατείλει άλλη ημέρα και αιώνια, για να
μην εκπλαγούμε αρνητικά, κάτι εκ του εσπερινού: …Τὰ πάντα
παρήγαγες, τῶ σῶ, Λόγῳ καὶ τῶ Πνεύματι, δι' ἀγαθότητα Κύριε,
εἶτα πεποίηκας, λογικὸν με ζῶον, ἵνα σου τὸ ἅγιον, δοξάζω
Παντοδύναμε ὄνομα, ἐγὼ δὲ μάλιστα, τοὶς αἰσχροῖς μου ἔργοις
πάντοτε, ἀτιμάζω, ἀλλὰ φεῖσαι δέομαι.

26
Γνώθί σου, ταλαίπωρε, ψυχή, τὴν θείαν εὐγένειαν, καὶ τὴν
Πατρίδα τὴν ἄφθαρτον, καὶ σπεῦδε πάντοτε, ἀγαθοεργίαις,
ταύτην καταλήψασθαι, Μηδὲν σὲ τῶν φθαρτῶν προσηλώσειε,
τῆς ἄνω μοίρας εἶ, τὸ δὲ σῶμα γῆ, καὶ φθείρεται, μὴ νικήση τὸ
χεῖρον τὴν κρείττονα.
Με τα έντονα, επιλογές ζωής.
---
* ισορροπίες και άκρα κατά την Ορθοδοξία
Συνέχεια στις Ισορροπίες και άκρα στην Ορθοδοξία (εντός των
τειχών…)
---
Στο λίγο πιο πάνω σχήμα με τις απέναντι (5) και κατέναντι (ς)
θέσεις που καταλαμβάνει και ‘’ζει’’ ο ΑΔΑΜ, μπορούμε να
διακρίνουμε έναν δακτύλιο (που ορίζουν τα 4 άκρα του ΑΔΑΜ,
ανατολή, δύση, άρκτος, μεσημβρία) που διαχωρίζει τις δύο
όψεις*. Από την μία ξεδιπλώνεται μπροστά μας το Φως (και ο
ήλιος), και από την άλλη ξεδιπλώνεται ένας κόσμος σκότους,
φωτιζόμενος από σελήνη και αστέρες (ειδωλολατρεία). Είναι
και τύπος του δαχτυλιδίου, σημείον αρραβώνος μελλούσης
ζωής δια πίστεως, που ή το αποδεχόμαστε και το
‘’καλλιεργούμε’’ τιμώντας το, ή το απορρίπτουμε. Κι η αποδοχή
με την χάρι της ολκάδος των θελόντων σωθήναι, αρχίζει η
πραγμάτωση… τοῦ πεσόντος, Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις, τῶν δακρύων
τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.
Η καλή μας Παναγία, δεν συνθέτει μόνο τα επιδεχόμενα
σύνθεση, αλλά και διαχωρίζει τα ασύνδετα, όπως και Ο Κύριος
με Τον Σταυρό: …ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν
πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. 35 καὶ σοῦ

27
δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν
ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.
Όσο πατούν οι πόδες μας επί της γης, βιολογικά ζωντανοί (όχι
απαραίτητα και πνευματικά, κι εκεί το ζητούμενο, να
καταφέρουμε να περάσουμε δια μετανοίας από τώρα στην
Ζωή), μοιραία θα εναλλάσσονται οι φυσικές μέρες και οι
νύχτες. Όταν όμως η ρομφαία (του αρχαγγέλου Μιχαήλ) θα
διέλθει και θα κόψει την αρμονία, η γη θα παραμείνει στην γη
και το πνεύμα θα ‘’εκσφενδονισθεί’’ σαν βέλος, όπου στόχευαν
οι διαλογισμοί των καρδιών. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο πως
όσες αναφορές έχουμε για την Δευτέρα παρουσία, πρώτα
στήνεται ο ‘’κριτής’’ σταυρός και ακολουθούν τα άλλα,
προτύπωση κρίσης ήδη από την πρώτη σταύρωση.
Εν μέσω δύο ληστών, ζυγός δικαιοσύνης ευρέθη ο σταυρός
σου· του μεν καταγομένου εις άδην τω βάρει της βλασφημίας, του
δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας· Χριστέ ο
Θεός, δόξα σοι.
Αυτό που συμπίπτει ως κρίση και από Την Θεοτόκο και από Τον
Εσταυρωμένο Κύριο που ως σημείον αντιλεγόμενον κείται εις
πτώσιν και ανάστασιν πολλών, είναι, πως με το ‘’μνήσθητι’’
έστω και την τελευταία στιγμή, γινόμαστε οικήτορες του
παραδείσου, ενώ βλασφημούντες και υβρίζοντες, καταγόμεθα
εις άδην… παρότι ουτοπικό να ευχηθούμε, γιατί πολλοί θα
φύγουν από αυτήν την ζωή με αυτήν την διάθεση, μακάρι έστω
και τελευταία στιγμή αφού ο καλός Θεός δίνει αφορμές
μετανοίας, να επιστρέψουμε στα λογικά μας. Στο λογικό…
πάσα πνοή αινεσάτω Τον Κύριο (παρότι ψιλά γράμματα για
πολλούς από εμάς), στην λογική αναπομπή δόξας, τιμής,

28
ευχαριστίας και προσκύνησης… μακάρι να φύγει το νέφος που
βλασφημεί και να δούμε καθαρά το αιώνιο συμφέρον μας.
Σε εκείνο το ‘’σημείο’’
που Ο διδούς την
πνοή στον άνθρωπο,
αφήνει την πνοή Του,
γενόμενος άνθρωπος
και σταυρούμενος,
κρίνεται η διαχείριση της πνοής και ζωής μας και σαν μερική
κρίση, ο καθένας με την τελευτή του (στα 40 του νεκρού), και
στην συντέλεια, η όλη ανθρωπότητα. (Αμήν καλὴν ἀπολογίαν
ἐπί τοῦ φοβεροῦ βήματός Σου).
Η πίστις σώζει…. γιαυτό και από την μία απλώνεται ένας
κόσμος πίστεως και αναμφιβόλων καυχημάτων και από την
άλλη κατά τους απίστους (και δυσπίστους) τα αμφίβολα
ακούσματα που δεν τους έπεισαν. Έτσι, ανάλογα με τους
διαλογισμούς των καρδιών μας που θα αποκαλυφθούν, θα
έχουμε την κατάληξη : … Χαῖρε, των ἀπίστων ἀμφίβολον
ἄκουσμα· χαῖρε, των πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.
Κι ο ‘’χώρος’’ της πίστης, Η χώρα Του αχωρήτου, είναι
χρυσοπλοκώτατος πύργος και δωδεκάτειχος πόλις, εις την
οποία καλούμαστε δι ευχών να ζούμε και ενεργούμε.
Οι δύο όψεις δεν πρέπει να οδηγούν τον νου σε κάποιου είδους
δυαρχία ή δυισμό άλλων φιλοσοφικών προσεγγίσεων. Οι δύο
όψεις Του Ενός Προσώπου ως ενέργειες και γνωρίσματα,
εξαρτώνται από την δική μας θέση και στάση (ζωής). Του Ενός
Εσταυρωμένου, Του Σταυρού, της Μεσσίτριας Θεοτόκου, της
Μίας Κεφαλής και Ενός Σώματος, μαζί με όλα τα σταυρωμένα

29
μέλη Του. Η ενιαία δύναμη Του, ως δόξα των αγγέλων και
τραύμα των δαιμόνων.
---
Αυτό που μας κρατάει δέσμιους σε πνευματικό επίπεδο στην
εναλλαγή καλού και κακού, μέρας και νύχτας, της
φαινομενικής απαραίτητης δυαρχίας, μπορεί να νοηθεί σαν την
μέγγενη του αγκυλωτού σταυρού* κι είναι η ισχύς του
παραλόγου κόσμου πάνω και ιδίως μέσα στις καρδιές μας. Σαν
πρώτη λύση (καλή λίαν) είναι η υπερίσχυση του ισοσκελούς
σταυρού, του λογικού, της αρμονίας, της ειρήνης**. Σε αυτούς
τους ειρηνοποιούς που ο Κύριος στους μακαρισμούς τους
ονομάζει υιούς Θεού, προσθέτει την δική Του, την υπέρ νουν
και υπέρλογη, για να φέρει την άριστη λύση, την μετά τον
ισοσκελή σταυρό, τον ορθόδοξα βιούμενο. Τον μετά τον
ισοσκελή και απλό γεωμετρικό σχήμα, τον μη ισοσκελή και
ΠΡΟΣΩΠΟ, όπως Ο κρεμασθείς επ’Αυτού, Εσταυρωμένος
Λόγος. Από την γεωμετρία Στον Γεωμέτρη, από το
δημιούργημα Στον Δημιουργό. Από το καλώς λίαν της πρώτης
δημιουργίας στο άριστα της ανάπλασης. Είναι ο μόνος σταυρός
που καταφέρνει την ‘’διαφάνεια’’ ως πνευματική ανάβαση,
όπως την ορίζει ο αγ.Μάξιμος ομολογητής.

Μόνο με αυτήν την προοπτική (της διαφάνειας) η


παρεμβαλλόμενη γη δεν δημιουργεί από πίσω της σκιές, (όπως
όταν διέρχονται οι ακτίνες από ένα καθαρό τζάμι) με
αποτέλεσμα να νικώνται κατά κράτος αυτές (και να φωτίζεται
ο οίκος αλλά και το όλο σύμπαν και κόσμος μας). Τότε και έτσι,
όχι μόνο το σώμα (ως γη), αλλά όλος ο εαυτός, η ψυχή, ο νους
30
και το πνεύμα, καθαρά από παντός μολυσμού (εκ του
αποπλύνοντος των αμαρτιών Θείο Αίμα – θα αναλυθούν τα
στοιχεία αργότερα - ) ούτε γίνεται εμπόδιο να διέρχεται δι
αυτού το Φως του Θεού και να εκδηλώνεται δι ημών (ουκέτι
εμαυτώ ζω, ζει εν εμοί ο Χριστός) ούτε υπάρχει πλέον χώρος
που να μην φωτίζεται από θείο φως…. Τότε τα πάντα
πεπλήρωνται ΦΩΤΟΣ.
---
* 3 σταυροί 3 θελήματα … 2 τάσεις (με χαμηλότερο επί γης τον
αγκυλωτό, μέσο τον ισοσκελή και άνω όριο τον ορθόδοξο, το σίγουρο
είναι, πως ακολουθώντας την φυγόκεντρο (Ι, Ι τάγμα των δαιμόνων)
με το τριαξονικό θέλημα του αντιδίκου – σάρκα, κόσμος, διάβολος –
ολοέν το πνεύμα σαρκοποιείται, παχυλοποιείται η ψυχή,
καταρυπώνεται ο όλος άνθρωπος, γίνεται η γη του αδιάφανη
γέμουσα σκιές, σε σχέση με την ακολούθηση της κεντρομόλου (Ι,
Ιησού) με το θέλημα της Αγίας Τριάδος, που ολοέν ο άνθρωπος
χάριτι, γίνεται διάφανος, λεπτός και καθαρός, επιδεχόμενος
εμπειρίες ελλάμψεως Φωτός, ωφέλιμες για αυτόν και τον κόσμο και
το σπουδαιότερο, μέτοχος μέλος του Σώματος Χριστού, γραμμένος
στο βιβλίο της Ζωής.
** οι κοσμοκράτορες θέλοντας να επιβάλλουν την δική τους ‘’ειρήνη’’
(σχέδιο ντπ) ειρήνη όμως του αμαλήκ, δρουν ωσάν μέγγενη με
αγκυλωτό σταυρό, συνθλίβοντας πρόσωπα και έθνη. Η εξάγουσα
πανσθενής χειρ του Θεού τον άνθρωπο από την μία ειρήνη στην
κατά Θεόν, ‘’φαίνεται’’ ως διαχρονική παρουσία Του και ενέργεια.
Και με το γενεαί δεκατέσσαρες (όσες 14 κι οι φάλαγγες του χεριού
του ανθρώπου) όπως με την ράβδο εκ της ρίζης Ιεσσαί (14+14+12)
όπως περί ειρήνης
[Με κατεβασμένα από το βάρος
χέρια του Μωϋσή, (σαν το χίπικο
σύμβολο της ‘’ειρήνης’’) μέχρι
νάρθουν ο Ααρών από την μία

31
και Ωρ από την άλλη, μυστικά ο Α+Ω για να πολεμήσει εν κρυφαία
χειρί από γενεών εις γενεάς… (δλδ και για μας) … 14 εἶπε δὲ Κύριος
πρὸς Μωυσῆν· κατάγραψον τοῦτο εἰς μνημόσυνονἐν βιβλίῳ καὶ δὸς εἰς
τὰ ὦτα ᾿Ιησοῦ, ὅτι ἀλοιφῇ ἐξαλείψω τὸ μνημόσυνον ᾿Αμαλὴκ ἐκ τῆς ὑπὸ
τὸν οὐρανόν. 15 καὶ ᾠκοδόμησε Μωυσῆς θυσιαστήριον Κυρίῳ καὶ
ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Κύριος καταφυγή μου· 16 ὅτι ἐν χειρὶ
κρυφαίᾳ πολεμεῖ Κύριος ἐπὶ ᾿Αμαλὴκ ἀπὸ γενεῶν εἰς γενεᾶς.
(εξοδ.ιζ’)]. Και εορτή της Αγίας και Ισαποστόλου Νίνας (14 Ιαν) και 2
σχόλια... (ομόπνοα μετά και με Χριστό) αλλά και εξοδ.ιδ’ που
διανοίγει την ερυθρά για την διέλευση του ισραηλιτικού γένους,
σώζοντας τους αόπλους ισραηλίτες (νόες ορώμενοι τω Θεώ) αλλά με
τον τύπο του σταυρού, από τους πανόπλους αιγυπτίους που τους
κυνηγούσαν στην έρημο… 31 εἶδε δὲ ᾿Ισραὴλ τὴν χεῖρα τὴν μεγάλην,
ἃ ἐποίησε Κύριος τοῖς Αἰγυπτίοις· ἐφοβήθη δὲ ὁ λαὸς τὸν Κύριον καὶ
ἐπίστευσαν τῷ Θεῷ καὶ Μωυσῇ τῷ θεράποντι αὐτοῦ. (εξοδ.ιδ’).
Χειρ Θεού του Υψίστου, που επεμβαίνει και ως σκιά στην ΠΔ : 14
ἀκούσας δὲ ῞Αβραμ ὅτι ᾐχμαλώτευται Λὼτ ὁ ἀδελφιδοῦς αὐτοῦ,
ἠρίθμησε τοὺς ἰδίους οἰκογενεῖς αὐτοῦ, τριακοσίους δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ
κατεδίωξεν ὀπίσω αὐτῶν ἕως Δάν. (Γεν.ιδ’14) νοούμενη ως προτύπωση
αναλογικά και στην καινή, με τους τριακοσίους δέκα καὶ ὀκτώ
θεοφόρους πατέρες της α’ οικουμ.συνόδου. Πρώτος ‘’αγώνας’’ στην
ΠΔ, πρώτος ‘’αγώνας’’ στα μετά και με Χριστό, αλλά όπως αναφέρει
αψευδώς Ο Κύριος, συμπαραστάτης και βοηθός εν χειρί κρυφαία σε
κάθε αγώνα.
Παρένθεση, που ενδεικνύει και αποδεικνύει, ότι χωρίς Εμού, ου
δύνασθε ποιείν ουδέν. Και μας συμφέρει, για να μην νομίσουμε ότι η
μετάβαση από τον ένα σταυρό, τον αγκυλωτό που συνθλίβει στον
άλλον τον ορθόδοξο που σώζει, είναι δικό μας κατόρθωμα… Κύριε
ελέησον και παράσχου την Σην ειρήνη….
Στην ισότιμη και ταυτοδιδάσκαλη, κατά τον αγ.Μάξιμο ομολογητή
πνευματική γνώση των λόγων της φύσης ομόπνοη με την
πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών, τα κατεβασμένα χέρια

32
του Μωυσή, λόγω βάρους, τα ‘’ισιώνει’’ σχηματίζοντας με το σώμα το
Τ, ‘’ελληνικώς’’ δε, το μετά το Σ, που δεν είναι τυχαίο ότι είναι το 18ο
γράμμα της αλφαβήτου (3 6άρια και σαν ‘’ς’’ η φωτιά του κόσμου με
την ‘’ειρήνη’’ του, αλλά δυστυχώς ειρήνη του αμαλήκ). Η μετά το Τ,
προσευχητική στάση του ανθρώπου που υψώνει τα χέρια του, που εξ
αποστάσεως ως σχήμα φαίνεται ως Υ, είναι η ομόρροπη συνέχεια
σοφίας (και εννοιών εξ ελλήνων) με τις εικόνες και σημεία του νόμου
(και ιουδαίων). Οδοδείκτες που απευθύνονται σε ανθρώπους με
διαφορετικές ανάγκες, αλλά κοινό σκοπό, πορεία σαν Λ προς Τον
Ύψιστο Λόγο. Το Ω της τελειότητος που δωρίζει Ο Κύριος. (φαίνονται
αναλυτικά τα Σ,Τ,Υ,Φ,Χ,Ψ,Ω στο 3ο πόνημα… οδοδείκτες).
---
Μετά από μικρή καμπή του λόγου, χωρίς ποτέ να έχει αλλάξει ο
στέρεος και κραταιός άξονας του ‘’σταυρού’’… εκτιμώ πως…

βρίσκεται ο ζωοποιός σταυρός βιωματικά στην ολοέν και


καθαρότερη προσευχή (κορωνίδα-κεφαλή), στην ολοέν και
ευστοχότερη και βαθύτερη νηστεία (βάση-κοιλία) ενάντια
παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, την ακρόαση και
τήρηση ολοέν και ακριβέστερα (και όχι μόνο φυσικά αλλά
ιδίως πνευματικά) τον λόγο του Θεού (φυσικό και γραπτό) δι
ευχών των παραστατών της Θείας Μεταμορφώσεως... οπότε,
χωρίς τα παραπάνω έντονα που κάνουν την διαφορά μεταξύ
ανθρώπων και ζώων, τι διαφέρουμε από τα ζώα αν δεν
σημειώνεται επάνω μας ο σταυρός δλδ αυτό που κάνει την
‘’διαφορά’’ από ζώο σε άνθρωπο ;
Ποιο λοιπόν το κέρδος των δημιουργιστών όταν
θεωρητικολογούν μεν, αλλά δεν εκμεταλλεύονται τον σταυρό
ορθοδόξως; (αφού ΜΟΝΟ η ορθόδοξη τύπωσις πάνω μας
προσανατολίζει και κινεί το πρόσωπο προς τον ουρανό, ενώ με
τον δυτικό τρόπο τύπωσης, αυτός, παρότι ‘’σταυρός’’ οδηγεί τον
άνθρωπο στην γη αμαυρίζοντας ολοέν και περισσότερο την
33
όψη του, κι αυτό επειδή ακολουθεί τον έρποντα δηλητηριώδη
όφι)… Ποιο το κέρδος των εξελικτικών όταν πολεμούν τον
σταυρό που ΜΟΝΟ δι αυτού πατείται ο θάνατος που εσώψυχα
ποθούν αλλά δεν αφήνουν περιθώρια να ακούσουν την φωνή
της;
Δυστυχώς, με ψυχοφθόρα και αυτοκαταστροφική επιλογή
κλείνουμε τα παντζούρια και ΔΕΝ θέλουμε να μπει το άλλο
Φως στην ζωη μας. Ούτε Φωνή ούτε Φως Κυρίου…
Κι έρχεται η αγία Ελένη και σκάβει για να βρει τον θησαυρό.
Την πληροφορία την δίνει ένας εβραίος ονόματι Ιούδας…. Εν
τω μεταξύ, Ιούδας σημαίνει εξομολόγηση.
Θησαυρός της και ο υιός της, (όπως συνηθίζουμε να
αποκαλούμε τα παιδιά μας), ο αγ.Κωνσταντίνος, με όνομα δύο
όψεων, όπως και ο ανευρεθείς Σταυρός. Ρίζα του ονόματος,
Κωνσταντ (στην γη), σημαίνει υπομονή και σταθερότητα,
αλλά και καρποφορία στον ουρανό, ο εμφανισθείς σε αυτόν το
σταυρικό ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ. Είναι τα χαρίσματα που παρέχει ο
Σταυρός, όσο βιούται, σε κάθε πιστό. Υπομονή όπου χρειάζεται
και θάρρος με το ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, όπου πάλι χρειάζεται. Ο
καλός Θεός να μας δίνει διάκριση, πότε να δρούμε με το ένα και
πότε με το άλλο.
Καλούμαστε κι εμείς να πάρουμε το φτυάρι και να αρχίσουμε
να σκάβουμε... κι ο θησαυρός δεν θα αργήσει όχι μόνο να
φανεί, αλλά και να γίνουμε κοινωνοί του, ως θεία κοινωνία
(μετά την ιερή εξομολόγηση).
Μια μυστική εργασία εσωτερικών ανασκαφών με μυστηριακή
βοήθεια την εξομολόγηση, γιατί χωρίς αυτήν μπορεί να
φαίνεται πως φτυαρίζουμεκαι όντως να κουραζόμαστε, αλλά

34
δυστυχώς ανακατώνουμε την γη, πετώντας τα χώματα από την
μία πλευρά στην άλλη…
Χωρίς τη εξομολόγηση δεν υπάρχει κάθαρση εκ των ρύπων,
χωρίς εξομολόγηση δεν λάμπει ο εν ημίν σταυρός, δεν
αναδεικνύεται, δεν θαυματουργεί να μας αναστήσει ωσάν τον
ιστορικά αναστάντα νεκρό…. αλλά παραμένει θολός, μαζί με
το πρόσωπό μας που καλύπτεται από το προσωπείο.
Κι η εκσκαφή γίνεται κατά
στρώματα, όπως τα μπάζα
κάλυψαν κατά στρώματα τον
θησαυρό. Θεωρείται, πως με το
χρίσμα λάβαμε ένα πακέτο
χαρισμάτων που μπήκε στο
βαθύτερο σημείο της καρδιάς μας.
Πάνω σε αυτό οι αντίδικοι έριξαν
(και ρίχνουν καθημερινά) τα
σκουπίδια τους και έστησαν
(στήνουν) ένα ιερό ψευδοθεάς να
προσκυνούμε. Όσο εισέρχεται φως
επιγνώσεως της κατάστασής μας,
τόσο πιο βαθειά σκάβουμε και
εξομολογούμενοι πετάμε τα μπάζα
εκτός μας (χάριτι) για να λάμψει
τελικά και εκδηλωθούν στην ζωή μας τα χαρίσματα που ήδη με
την ορθόδοξη βάπτιση μας δόθηκαν.
Βρίσκουμε οι χλιαροί χριστιανοί που ακολουθούμε κάπως τα
εξωτερικά τυπικά, την σκιά του σταυρού. Η σκιά όμως, ΔΕΝ
διώχνει σκιές. Μπροστά λοιπόν στον τύπο και εξωστρεφή
τρόπο αντίδρασης με την ανύψωση σταυρών σε διάφορα σημεία

35
της Ελλάδος, με αφορμή την εισβολή από σκιώδεις τύπους,
πολέμιους του Σταυρού, θα αρχίσουμε να βλέπουμε το θαύμα,
όσο συνοδοιπορεί αυτός ο εξωτερικός με την εσωτερική
σταυρική βιωτή…. Όσο ο τύπος [εξωτερική ανύψωση, (καλή
λίαν) εμπεριέχει ουσία (εσωτερική ανύψωση και αρίστη
επιλογή)…. Προσευχή-νηστεία-ακρόαση-τήρηση…].
Αν αρκούσε η εσωτερική αναζήτηση, χωρίς όμως εξομολόγηση,
θάταν ευλογημένη και η στάση ζωής που προτείνουν οι
ανατολικές θρησκείες, ή με τέτοιες μεθοδολογίες,
κοινωνιολογικά και ψυχιατρικά/ψυχολογικά, θα ανευρισκόταν
ο σταυρός. Εκ του αποτελέσματος, δεν είναι έτσι, για να μην
πούμε ότι η εσωτερική αναζήτηση χωρίς Χριστό ορθοδόξως
προσεγγιζόμενο και βιούμενο, όχι μόνο δεν ευαγγελίζει,
προσθέτοντας χαρά, αλλά δαιμονίζει, προσθέτοντας αρά
(αφού λείπει το ‘’χ’’.).
Κι αν πάλι κάποιος δεν γνωρίζει την ερμηνεία του ονόματος
Ιούδας ότι είναι εξομολόγηση και τούρχεται στο νου ο Ιούδας ο
ισκαριώτης, πάλι καλώς, καθώς και από αυτήν την πτυχή
προσέγγισης, αφού ο Ιούδας κρέμασε την ζωή του στην συκή
(κατά τους αγίους, δερμάτινους χιτώνες), κρέμασε την ζωή του
στο προσωπείο κι όχι στο πρόσωπο.
Ήδη απευθυνόμαστε στον Τίμιο Σταυρό ως πρόσωπο. Έτσι, για
να βρεθεί το πρόσωπο, ο άγνωστος εαυτός πίσω από το εγώ
που το σκιάζει, πρέπει να διεισδύσουμε προσπερνώντας τους
ομόκεντρους κύκλους που το περιβάλλουν ως προσωπείο, να
μην στηριζόμαστε σε αυτούς (κρέμασμα ζωής) αφού
αλλοιώνουν την ακρίβεια του προσώπου την ακρίβεια και
λάμψη του εν ημίν Σταυρού, όσο αυτοί (δερμάτινοι χιτώνες)
είναι θολοί και δεν είναι διάφανοι.

36
Κι επειδή οι γραμμές που σχηματίζει ο φυσικός και
πνευματικός μεταβολισμός είναι σταυρός, και ο μεταβολισμός
δηλώνει όπως και ο Σταυρός, ζωή και Ζωή, όλα πρέπει να
ανευρεθούν και ανυψωθούν (χάριτι και προαιρέσει), βιωθούν,
εντός.
Τι σημαίνει όμως επί του πρακτέου η ανεύρεση του σταυρού εν
ημίν; Με την αρχή δημιουργίας (αρχή πλάσης τον Μάρτιο) Ο
Τριαδικός Θεός, φέρνει την τάξη από το χάος. Την 6η ημέρα
αφού λαμβάνει λάσπη εμφυσών θεία πνοή ‘’αναδεικνύει’’ τον
άνθρωπο, ως ψυχή ζώσα.
Προ επισκιάσεως και εμ-πνεύσεως της ενεργείας της θείας
πνοής, προ ‘’ευρέσεως’’ εν ημίν του σταυρού, 6/3 (μνήμη
ποιούμενοι την συγκεκριμένη ημέρα, φυσικά όχι τυχαία)
είμαστε λάσπη, και ως χοϊκοί, έτσι συμπεριφερόμαστε. Έχουμε
ζωή (ύπαρξη) κινούμαστε κατά το επιτρέπεται, αλλά όχι ακόμη
Ζωή και ευλογημένη κίνηση κατά Θεόν. Υπάρχουμε εν μέσω
αταξίας και άτακτα δρούμε και όπως είναι φυσικό, με τέτοια
βιωτή των Ελλήνων, όλα πάνε προς διάλυση, όλα σκιάζονται
από τον θάνατο, με εμάς νεκρούς (μη Ζωοποιημένους ακόμη).
Για μας τους χοϊκους, που σαν ‘’ζώα’’ δεν μεριμνούμε για το
χαρακτηριστικό που έπεται του ανθρώπου, ήτοι ‘’ζώον
θεούμενο’’, η εικόνα και πραγματικότητα, το είναι πίσω από το
φαίνεσθαι, είναι σκληρή, αλλά αληθινή.
Είναι όπως μας βλέπουν οι άγιοι καθαρά, πίσω από τα
φαινόμενα. … όπως ο αγ.Ιάκωβος Τσαλίκης ‘’έβλεπε’’ την
εσωτερική κατάσταση όσων προσερχόντουσαν να
κοινωνήσουν…. όπως ο αγ.Ανδρέας δια XC σαλός έβλεπε τους
φυλακισμένους με μορφές ζώων, αναλόγως του κυριαρχούντος
πάθους. Άραγε, ποια είναι η αληθινή μορφή που έχουμε εμείς
37
οι Έλληνες που ζητούμε βοήθεια από τον Θεό; …και λέει
χαρακτηριστικά ο αγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς στην ουράνια
λειτουργία… οι σέρβοι έκλαιγαν την δυστυχία τους, αλλά ο
καλός Θεός δεν τους θυμήθηκε, γιατί οι ίδιοι δεν θυμήθηκαν τον
Θεό, ούτε τις αμαρτίες τους (…και ο αγ.Σάββας παρέμενε
γονατιστός…).
Με όλην αυτήν την παρένθεση, να καταδεικνύει την
μοναδικότητα και απαραίτητον του μυστηρίου της
εξομολογήσεως (Ιούδας ο πληροφορών την αγία Ελένη) για την
ποθούμενη κάθαρση και πέρασμα από την ζωώδη κατάσταση
στο θεούμενο… όταν συγχρόνως Ζαχαρίας σημαίνει αυτός
που θυμάται τον Θεό και ο Θεός τον θυμάται… (είναι
γνωστή η σχέση του με την αφωνία, και το πώς ‘’λειτουργούν’’
οι αγ.Ζαχαρίας και Ελισάβετ και αγ.Ιωάννης πρόδρομος με την
Παναγία να παραμένει ωσεί μήνας τρεις… λύοντας την
αφωνία, στον καθένα).
Ο Κύριος, Ο τους πάντας θέλων σωθήναι και εις επίγνωσιν
Αληθείας ελθείν, ‘’έστησε’’ στην κάτω όψη των φαινομένων,
την εύρεση του Τιμίου Σταυρού Του, κι οι άγιοι εκτέλεσαν την
διαταγή Του, φανερώνοντάς Τον, σύμφωνα και ανάλογα με την
άνω όψη, όπου την 6η ημέρα, (πλάση ανθρώπου), ως οδοδείκτη
για την ανάπλασή μας.
Πάλι σε δύο όψεις συναντάμε (εκ του συναξαριστή) την 25η
Μαρτίου. Την ίδια ώρα και ημέρα που άκουσε η Εύα το θλιβερόν
άγγελμα της εξόδου από τον παράδεισο, Ο αρχάγγελος
Γαβριήλ διαμηνύει χαράς ευαγγέλιο, την επανείσοδο στον
παράδεισο δια της Θεοτόκου με την εν γαστρί ασπόρως
σύλληψη Του Κυρίου, αλλά και την σύγχρονη (25/3) Ανάσταση.

38
Αμήν δι ευχών για τον καθέναν προσωπικά και συλλογικά για
την Ελλάδα μας, δι ευχών Της Θεοτόκου, καλή Ανάσταση μετά
την σταύρωση ….
---
Η επιζητούμενη ευλογία και διόρθωση και λύση και θεραπεία του
σώματος της ανθρωπότητος, του ασθενούς σώματος της Ελλάδος
μαζί με τα ασθενούντα βαρέως μέλη της, έχει αφετηρία την
κάθαρση (και εμφάνιση και ανύψωση του Σταυρού). Μια κάθαρση
που είναι η προϋπόθεση φωτισμού και τελείωσης. Αλλιώς πως θα
νοείται ο αληθινός Τριαδικός Θεός, στον οποίο προσευχόμαστε και
ελπίζουμε; Θεός ζώων ή ζώντων (ζώων θεούμενων); Μόνο αν
κατορθώσουμε να γίνει ο καθένας ναός Του και πληθυνθεί αυτή η
μαγιά, ως μικρή ζύμη και μόνο τότε όλο το φύραμα μπορεί να
ζυμοί… (Α’ Κορ.ε’6) μόνο τότε μπορεί να καυχηθούμε ότι γίναμε λαός
Του… ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι
ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ
αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός.

39
Τα δύο άκρα του φωτισμού (από την είσοδο έστω και μιας
ακτίνας Φωτός έως της πλήρους μετοχής)

Αν ανευρεθεί ο καλός σπόρος μέσα στην


καρδιά και δεν τον καταπατήσουμε και
δεν πέσει σε πετρώδες έδαφος
(σκληροκαρδία) μη δίνοντάς του τις
κατάλληλες συνθήκες να ριζώσει και
αναπτυχθεί, κι αν αρχίσουμε να
μεριμνούμε για την καρποφορία του,
έχει μπει ήδη σε ενέργεια η αρχή της
καινής κτίσης, η αρχή της ανάπλασης, η
αρχή της Ζωής, παρά τον επαπειλούντα
μας νομοτελειακό βιολογικό θάνατο που
φαντάζει ανίκητος, θέλοντας να
συμπαρασύρει και την ψυχή μαζί του. Κι επειδή Ο Κύριος ως
ΩΝ ενεργεί σε ενεστώτα διαρκείας, το ‘’νυν’’, οι σπόροι καλού
που συνεχώς δίνει Ο Κύριος στην ζωή μας, σαν από χωνί (Υ)
και που πολλαπλασιάζεται η ευλογία, εάν ανατείνουμε κι εμείς
χείρας προσευχής (Υ), πρέπει να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής,
μην τύχει και μας δίνει ευκαιρίες για πνευματική καρποφορία,
αλλά εμείς αδιαφορούμε ή τις κλωτσάμε ή θεομαχούμε
καταπατώντας και συνθλίβοντας τους από την φύση τους
ανθεκτικούς σπόρους.
ΑΝ όμως μπει σε ενέργεια η αρχή της ευλογίας, είναι σαν να
πιάσαμε τον ‘’μίτο’’ εξόδου σαν άλλος θησέας, εξόδου από την
γαστέρα (κρήτη) όπου στο υπόγειο του λαβυρίνθου κυριαρχεί
και μας απειλεί ο θάνατος, ‘’ανεβαίνοντες’’ προς την ζωή.
Εξερχόμαστε όμως σαν κι αυτόν (ανοδικά), όχι ξεχνώντας τον
πατέρα (αιγαίο) με μαύρα πανιά, αλλά με μνήμη Θεού σε κάθε

40
δραστηριότητα. Παρότι δε αναφέρονται δύο άκρα στον τίτλο, η
πραγματικότητα είναι ότι, το ευθύγραμμο τμήμα δεν είναι
περιορισμένο, αλλά ημιευθεία. Κι ΑΝ ΒΡΕΘΕΙ και γίνει η αρχή,
πιάσουμε την ακτινούλα εξόδου, ο φωτισμός και η χαρά δια και
εν XC, δεν θάχει τέλος.
Από το άρθρο … νέα εν Χριστώ ζωή, «καινή κτίσις»... (π.Ραφαήλ
Νόικα) διαβάζουμε… : Βασική, λοιπόν, προϋπόθεση της
μετάνοιας είναι η συναίσθηση της αμαρτίας…. Τι συμβαίνει,
όταν αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι κάτι είναι αμαρτία; Αρχίζω
να βλέπω το σκοτάδι, στο οποίο βρίσκομαι. Και αυτή η
επίγνωση του σκοταδιού μου δεν φανερώνει πως φάνηκε
κάποιο φως στη ζωή μου; Με δύο λόγια, λοιπόν,η
συνειδητοποίηση της αμαρτίας - και σας το λέω αυτό βάσει
της Φιλοκαλίας και του γέροντά μου - είναι έργο του άκτιστου
φωτός, είναι ο ίδιος ο Θεός που φωτίζει τη συνείδηση.
Στο σημείο αυτό, από τη στιγμή της συναίσθησης της αμαρτίας,
πολλές φορές κάνει την εμφάνισή του ένας πολύ μεγάλος
κίνδυνος: η απελπισία.
Τώρα που βλέπω την άβυσσο και το σκοτάδι της αμαρτίας που
υπάρχει μέσα μου, μπορεί να απελπιστώ. Όμως δεν είναι
καιρός για απελπισία αντίθετα, είναι η ώρα της επίγνωσης:
«Όχι, δεν είμαι χειρότερος από πριν είμαι καλύτερος. Γιατί, αν
και είμαι το ίδιο αμαρτωλός, άρχισα πλέον να το
συνειδητοποιώ». Τώρα για τον Θεό είμαι πιο πολύτιμος απ’ ότι
προηγουμένως, που ήμουν το ίδιο αμαρτωλός και δεν το είχα
συνειδητοποιήσει. Και γιατί Του είμαι πιο πολύτιμος; Διότι
βρήκε στο πρόσωπό μου κάποιον, με τον οποίο μπορεί να
αρχίσει να μιλά….

41
(κατά τον
αγ.Μάξιμο
ομολογητή)

Κι ο διάλογος έχει δύο σκέλη. Τον έμμεσο, δια σημείων (δια της
ευθείας κίνησης του νοός, εκ των δημιουργημάτων Ο
Δημιουργός) διάλογος Θεού με νήπιο και την άμεση
επικοινωνία με την κυκλική κίνηση (σύνολο ελικοειδής Οι τρείς
κινήσεις της ψυχής – ευθεία, ελικοειδής, κυκλική – σύμφωνα με τους
Πατέρες της Εκκλησίας), κι οι δυο υπό την ευλογία και εποπτεία
του πνευματικού ορθόδοξου οδηγού, που μπορεί να διακρίνει
την φανταστική συνομιλία από την πραγματική και
διασφαλίσει
ασφαλίσει την πνευματική μας ωρίμανση, εξέλιξη και τελικά
ποθητή και ευλογημένη ανάστασή μας.
Από τον γερ.Σωφρόνιο έσσεξ διαβάζουμε στο περί προσευχής
(βιβλίο): … Διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Θείου'Ὀνόματος
νόματος θέτομεν εἰς
ε
κίνησιν παν τό κεκρυμμένον ἐντός ἠμῶν. Ἡ προσευχή ὁμοιάζει
ὁ πρός
δέσμην ἀκτίνων Φωτός, ἠτις πίπτει εἰς
ς τόν σκοτεινόν τόπον τῆς
τ
ἐσωτερικῆς ἠμῶν ζωής καί ἀποκαλύπτει ὅποια
ποια πάθη καί
προσκολλήσεις ἐμφωλεύουν ἐντός ἠμῶν. Εἰς ς τοιαύτας περιπτώσεις
περιπ
ὀφείλομεν ἐντόνως νά προφέρωμεν τό Ἅγιον Ὄνομα, ὅπωςπως τό αἴσθημα
α
τῆς μετανοίας αὐξηθῆ ἔν τη ψυχή. [«Κύριε 'Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ
Υ τοῦ Θεοῦ,
ἐλέησον μέ τόν ἁμαρτωλόν».]
Από την ακολουθία της Θείας μεταλήψεως …. ΕΥΧΗ Δ´ Δ (Ἰωάννου
τοῦ Χρυσοστόμου) έχουμε… Οὔκ εἰμι ἱκανός,
κανός, Δέσποτα Κύριε, ἵνα
εἰσέλθῃς ὑπὸ τὴν στέγην τῆς ψυχῆς μου· ἀλλ᾿ ἐπειδὴ βούλει σύ, ὡς
φιλάνθρωπος, οἰκεῖν ἐν ἐμοί, θαῤῥῶν προσέρχομαι. Κελεύεις,
ἀναπετάσω τὰς πύλας, ἃς σὺ μόνος ἐδημιούργησας,
δημιούργησας, καὶ
κα εἰσέρχῃ μετὰ
φιλανθρωπίας, ὡς πέφυκας· εἰσέρχῃ καὶ φωτίζεις τὸν ν ἐσκοτισμένον
μου λογισμόν. Πιστεύω ὡς τοῦτο ποιήσεις· οὐ γὰρ
ρ Πόρνην
προσελθοῦσὰν σοι μετὰ δακρύων ἀπέφυγες, οὐδὲ Τελώνην ἀπεβάλου
μετανοήσαντα, οὐδὲ Λῃστὴν ἐπιγνόντα τὴν βασιλείαν
ασιλείαν σου ἀπεδίωξας,
42
ὺς ὑπὸ τῆς
οὐδὲ Διώκτην μετανοήσαντα κατέλιπες, ὃ ἦν· ἀλλὰ τοὺ
μετανοίας προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ χορῷ τῶν σῶ ῶν φίλων
κατέταξας, ὁ μόνος ὑπάρχων εὐλογημένος πάντοτε, νῦῦν καὶ εἰς τοὺς
ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.
Πάλι, θάταν άστοχο, αν εκείνο το… Ἄρατε πύλας, οἱἱ ἄρχοντες
ἄ ὑμῶν,
καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς
Βασιλε τῆς δόξης...
εξαντλιόταν στο εξωτερικό τυπικό των θυρανοιξίων ενός ναού, αφού
ουσιωδέστερο ακόμη και του εξωτερικού ναού του σολομώντα (σκιά)
είναι η εν ημίν δόμηση ναού (ουσία) … γιαυτό και το …Κελεύεις,

ἀναπετάσω τὰς πύλας, ἃς σὺ μόνος ἐδημιούργησας,
δημιούργησας, καὶ
κα εἰσέρχῃ μετὰ
φιλανθρωπίας.
Κι ΑΝ εισέλθει λίγο Φως, έστω και μια μικρή δέσμη ακτίνων,
ακτ αρχίζει
ο φωτισμός. (εισέρχεταιστον ναό, εξέρχεται εκ της πύλης το
ευαγγέλιο,
αγγέλιο, παρά την προσπάθεια του κόσμου παραμονής μας στο
σκότος σφραγίζοντας με βαρύ λίθο την συνείδηση….Τοῦ λίθου
σφραγισθέντος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων καὶ στρατιωτῶν ν φυλασσόντων τὸτ
ἄχραντόν Σου Σῶμα, ἀνέστης τριήμερος Σωτήρ, δωρούμενος τῷ τ
κόσμῳ τὴν ζωήν. Διὰ τοῦτο αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, ν, ἐβόων Σοι
Ζωοδότα. Δόξα τῇ Ἀναστάσει Σου Χριστέ. Δόξα τῇ οἰκονομί
κονομίᾳ Σου, μόνε
Φιλάνθρωπε. Δωρίζοντας Ο Κύριος την έσω ζωή… … ενεργοποιώντας
όλα τα έσω αισθητήρια… και ακρόασης και κατανόησης και όρασης
και γεύσης και αφής και μετοχής…. (με εμάς να θελήσουμε να
άρουμε τον βαρύ λίθο… και που μας αναλογεί … κι Ο Κύριος να μας
αναστήσει σαν τον Λάζαρο και να δώσει την χάρι… ) κατά τον
αγ.Συμεών τον νέο θεολόγο :

Έτσι αρχίζει
ει σιγά σιγά να μορφούται Ο Κύριος εν ημίν….
ημίν Η
(ανα)‘’γέννηση’’
ηση’’ και μεταμόρφωση (εις τέκνα Φωτός) διά
δ του

43
πνευματικού, κατά το ρήμα του απ.Παύλου: …19 τεκνία μου, οὓς
πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν! (Γαλ.δ’)
Ἐν σινδόνι ζῶν ἐξεμάξω σὴν θέαν, Ὁ
νεκρὸς εἰσδὺς ἔσχατον τὴν σινδόνα.
Εἰς τὸ Κεράμιον. Ἀχειρότευκτον
χειρότευκτος σὸν τύπον. Φέρει κέραμος
παντοτεῦκτα Χριστέ μου.
Με απαραίτητη την κάθαρση προ
οποιουδήποτε φωτισμού, γιαυτό και στην
προηγιασμένη αιτούμαστε βοήθεια στην κάθαρση καρδίας, νοός,
αισθητηρίων και όλου του εαυτού (για να γίνουμε δοχεία επιδεκτικά)
Ὁ Θεός, ὁ μέγας καὶ αἰνετός, ὁ τῷ ζωοποιῷ τοῦ Χριστοῦ σου θανάτῳ εἰς
ἀφθαρσίαν ἡμᾶς ἐκ φθορᾶς μεταστήσας, σὺ πάσας ἡμῶν τὰς αἰσθήσεις
τῆς ἐμπαθοῦς νεκρώσεως ἐλευθέρωσον, ἀγαθὸν ταύταις ἡγεμόνα τὸν
ἔνδοθεν λογισμὸν ἐπιστήσας, καὶ ὀφθαλμὸς μὲν ἀπέστω παντὸς
πονηροῦ βλέμματος, ἀκοὴ δὲ λόγοις ἀργοῖς ἀνεπίβατος, ἡ δὲ γλῶσσα
καθαρευέτω ῥημάτων ἀπρεπῶν. Ἅγνισον ἡμῶν τὰ χείλη, τὰ αἰνοῦντά
σε, Κύριε, τὰς χεῖρας ἡμῶν ποίησον, τῶν μὲν φαύλων ἀπέχεσθαι
πράξεων, ἐνεργεῖν δὲ μόνα τὰ σοὶ εὐάρεστα, πάντα ἡμῶν τὰ μέλη, καὶ
τὴν διάνοιαν, τῇ σῇ κατασφαλιζόμενος χάριτι.
---
φυλακή αισθήσεων (διδακτική ιστορία) & Κοπιώδης εργασία
Προσευχή προς την Παναγία (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά) :
[Υπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε, επάκουσον της οικτράς μου δεήσεως
και μη καταισχύνης με από της προσδοκίας μου, η μετά Θεόν ελπίς
πάντων των περάτων της γης. Τον βρασμόν της σαρκός μου
κατάσβεσον. Τον εν τη ψυχή μου αγριότατον κλύδωνα κατεύνασον.
Τον πικρόν θυμόν καταπράϋνον. Τον τύφον και την αλαζονείαν της
ματαίας οιήσεως εκ του νοός μου αφάνισον. Τας νυκτερινάς φαντασίας
των πονηρών πνευμάτων και τας μεθημερινάς των ακαθάρτων εννοιών
προσβολάς εκ της καρδίας μου μείωσον. Παίδευσόν με την γλώσσαν
λαλείν τα συμφέροντα. Δίδαξον τους οφθαλμούς μου βλέπειν ορθώς
44
της αρετής την ευθύτητα. Τους πόδας μου τρέχειν ανυποσκελίστως
ποίησον την μακαρίαν οδόν των του Θεού εντολών. Τας χείρας μου
αγιασθήναι παρασκεύασον, ίνα αξίως αίρω αυτάς προς τον Ύψιστον.
Κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλείται Πατέρα τον
φοβερόν Θεόν και πανάγιον. Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούω αισθητώς
και νοητώς τα υπέρ μέλι και κηρίον γλυκύτερα των αγίων Γραφών
λόγια, και βιώ κατ‘ αυτά από σου κραταιούμενος.
Δια γαρ σου, πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα
βροτεία φύσις αινούσα και ευλογούσα Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα,
την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους
αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ο θάνατος «…δια των θυρίδων εισέρχεται»…. Αλλά και πάλι δια των
θυρίδων (αισθητηρίων) αν αυτά με Αίμα Αμνού (που ου κατεάγησαν τα
σκέλη… ) καθαρισθούν και ασφαλιστούν, εισέρχεται έστω και νηπιακά σαν
αρχή και με αφορμή τα έξω, μετέχεται η έσω ΖΩΗ. [περί AIDS και της
πνευματικής του αναγωγής...].
Φαίνεται, πως αυτό που προαπαιτείται για την έναρξη έλλαμψης του
Φωτός επί του προσώπου μας, είναι ο δικός μας προσανατολισμός
προς το Πρόσωπο του Τριαδικού Θεού, ώστε το ΦΩΣ να μας γνωρίσει
Τον Εαυτό Του και συνοδοιπορώντας, μας τελειώσει. Να ιεραρχήσει
ως δευτερεύοντα αυτά που δολίως του έθεσε ως πρωτεύοντα και
ώθησε φυγοκέντρως να κυνηγά, γνώσεις και δυνάμεις, ο ων
φυγόκεντρος. Να ‘’σταυρωθεί’’ μέσα μας και η φιλοσοφία διαχρονικό
αίτημα ελλήνων (και φιλελλήνων) και η φιλοδυναμία και σημεία
αίτημα ιουδαίων (και φιλοϊουδαίων), ώστε να πάψει ο ΣΤΑΥΡΟΣ να
θεωρείται μωρία ή σκάνδαλο, αλλά προσανατολισμό προς Τον
Χριστό (Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν -Α’Κορ.α’24).
Είναι θαυμαστή η αναφορά από την παράδοση και φυσικά καθόλου
τυχαία, πως τα σώματα των κεκοιμημένων αγίων που ηγέρθησαν εκ
των μνημείων με την είσοδο Του Κυρίου στον ΑΔΗ, ήταν 120, όσα και
τα πρόσωπα που φωτίστηκαν με την πεντηκοστή (Πραξ.α’15). …51
Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως
κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, 52 καὶ τὰ μνημεῖα
45
ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη, 53
καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς
τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς. (Ματθ.κζ’)
Ο αγ.Συμεών ο θεοδόχος, ένας εκ των εμφανισθέντων αγίων, μας
εγνώρισε τα μετά Τον Σταυρό είσοδο Του Κυρίου στον ΑΔΗ. Με
ευγένεια ‘’κτυπούσε’’ την κεκλεισμένη απ’αιώνων θύρα αυτού που
είχε δεσμευμένες από ΑΔΑΜ έως ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ όλες τις ψυχές.
Και ο προσανατολισμός ακολουθείται και αποδεικνύεται σε πράξη
και θεωρία. …τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ τίς στήσεται
ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ
ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ
πλησίον αὐτοῦ. οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου καὶ ἐλεημοσύνην
παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. αὕτη ἡ γενεὰ ζητούντων τὸν Κύριον,
ζητούντων τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ.
Είναι η γενεά που ζητά Τον Κύριο,
είτε π.Χ (120 εκ των κεκοιμημένων
που ηγέρθησαν) είτε μετά και με
Χριστόν (120 πεντηκοστή και
δόμηση εκκλησίας), συμβολικά
αριθμητικά, ‘’δείχνοντας’’ τον ορθό
και ορθόδοξο ‘’απαραίτητο’’ προς
φωτισμό, προσανατολισμό (όπως
κάπως αναπτύχθηκαν στο Πεντηκοστή σκηνοπηγία, Παναγία Τριάς
και πρόσωπα.....).
Κι εκείνο το εξωτερικό τυπικό των θυρανοιξίων ίνα εισέλθει Ο Κύριος
και ποιήσει αυτόν ‘’ναόν’’ , ίνα δώσει το Φως και την Ζωή Του και
λύτρωση εκ των δεσμών του θανάτου, συνέβη και θα συμβαίνει έως
της συντελείας.
Με το… ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι,
καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς
δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ.

46
ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ
εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς
δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.
Σπάζουν τα κλείθρα του άδη και από μία σταγόνα του εκχυθέντος
επί Του Σταυρού, θείου Αίματος αποπλύνεται κάθε ψυχή.
Έτσι, τα δύο άκρα (τίτλος υποκεφαλαίου) ως ευθύγραμμο τμήμα
ενώνεται από την ευθεία XC, το Αίμα Του και το Φως Του, αρκεί, ως
έναρξη φωτισμού, η δική μας θεοδοχία όπως συνέβη και με τον
υπέργηρο Συμεών, την αγκάλη του θείου βρέφους, αφού προηγηθεί η
ανεύρεση του δαχτυλιδίου (σύμβολο αρραβώνος) μέσα στον ΙΧΘΥ
που ‘’ψαρεύτηκε’’ από τον ποταμό της ζωής, κι αφού στην μελέτη και
επιθυμία κατανόησης των θείων μυστηρίων, μέσα στο επιτρέπεται,
αμφισβητήθηκε κι όλας. Γνωριζόμενο όμως το καλοδιάθετο από τον
καλό Θεό, δίνει πλούσια ευλογία. Τέρμα δε, η πεντηκοστή. Τότε,
πρόσωπον προς πρόσωπον και η με Θεό αρχή συζωής και ατελεύτητο
τέλος.
Θεού η κλήσις ως φως (ελκτικό και διορθωτικό*) και στον απόστολο
(Παύλο)… Θεού η κλήσις και στον ισαπόστολο (αγ.Κωνσταντίνο) με
την εμφάνιση του ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ στον ουρανό και στους δύο,
ανάλογα του προς επιτέλεση σκοπού τους. Το ίδιο φυσικά ισχύει και
στον καθένα μας υπό προϋποθέσεις και θείο σχέδιο. Ούτε πάλι είναι
τυχαία η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού από την αγ.Ελένη…. (6/3).
Όλα προς δόξαν Θεού, όλα οδοδείκτες εσωτερικοί και μπούσουλες
στα δικά μας μικροβιώματα αναστάσεως, αλλά και ποιοι μπορούν να
ενεργήσουν μυστικά για την φώτιση και τελείωση, μετά την
κάθαρση… από το εν δυνάμει σε εν ενεργεία και χάριτι.…
---
* ο προσανατολισμός της ψυχής μπορεί νάναι διάφορος του
προσωπείου και ‘’προσωπικότητος’’ που μπορεί αλλιώς νάχει
γαλουχηθεί και γιαυτό μπορεί σε κάποια φάση της ζωής του, να
φανεί κάποιος, ακόμη και θεομάχος. Η απλότητα όμως της

47
φιλοθεΐας που εκδηλώνεται με την βαθεία φιλαλήθεια, είναι αυτό
που βλέπει ο Θεός και γιαυτό ενεργεί κατά παράξενο τρόπο ακόμη
και σε άτομα που φαινομενικά τον εχθρεύονται, όπως συνέβη και με
τον αγ.Κυπριανό ως πρώην μάγο και χίλιαδυό ακόμη πρόσωπα που
διαβάζουμε στον συναξαριστή. Επειδή όμως υφίσταται μια
χαραμάδα, από εκεί εισέρχεται το Φως, Ο Ίδιος Ο Κύριος και
διορθώνει. Ψυχή και σώμα. Προσωπείο και πρόσωπο, με όποιο βρεθεί
πρώτο νάναι επιδεκτικό της δωρεάς. Άλλοτε το ένα άλλοτε το άλλο
και τελικό σκοπό, αυτό της ευχής: …Ἅγνιζε καὶ κάθαρε καὶ ῥύθμιζέ
με· κάλλυνε, συνέτιζε καὶ φώτιζέ με· δεῖξόν με σὸν σκήνωμα
Πνεύματος μόνου, καὶ μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας· ἵν᾿ ὡς σὸν οἶκον
εἰσόδῳ κοινωνίας, ὡς πῦρ με φεύγῃ πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος.
Πρέσβεις φέρω σοι πάντας ἡγιασμένους, τὰς ταξιαρχίας τε τῶν
Ἀσωμάτων, τὸν Πρόδρομόν σου, τοὺς σοφοὺς Ἀποστόλους, πρὸς τοῖς δε
σὴν ἄχραντον ἁγνὴν Μητέρα· ὧν τὰς λιτάς, εὔσπλαγχνε, δέξαι, Χριστέ
μου, καὶ φωτὸς παῖδα τὸν σὸν ἔργασαι λάτριν.
Θυμάμαι ένα μικροβίωμα αδελφού στρατιωτικού, εκτιμώ σχετικό
(οπότε και κάπως ωφέλιμο) που αφορά αυτόν τον διαφορετικό
προσανατολισμό έσω και έξω αισθητηρίων.
Σε μια άσκηση αντιαεροπορικής βολής με πολυβόλα πάνω σε ΤΟΜΠ,
ενάντια σε ανεμούριο που το έσερνε σε ικανή απόσταση ένα
αεροπλάνο, μετά από την πρώτη διέλευση και μέχρι να κάνει κύκλο
το αεροπλάνο για να ξανάρθει στο πεδίο βολής, έτυχε να ξαπλώσει
πίσω από τους αμμόλοφους με προσανατολισμό του προσώπου του
αντίθετο. Η προσοχή του ήταν στραμμένη στο να ακούσει έγκαιρα το
αεροπλάνο να έρχεται, ώστε να προετοιμαστεί. Έτσι όπως ήταν
ξαπλωμένος ‘’λογικά’’ θα έπρεπε να ακούσει τον θόρυβο από την
δεξιά πλευρά. Κι όμως, παρατήρησε, ότι ο ήχος του ερχόμενου
αεροπλάνου του ερέθισε κατά παράδοξο τρόπο, το αριστερό αυτί, κι
αυτό γιατί το ‘’πρόσωπό’’ του, η ψυχή του, ήταν στραμμένη με έντονη
προσοχή στην αντίθετη από το χοϊκό προσωπείο κατεύθυνση.

48
Σε άλλη περίπτωση δυο φίλοι, καθόντουσαν κάθετα μεταξύ τους , κι
ο ένας με λίγο μεγαλύτερη ευαισθησία στην τηλεπάθεια, του λέει του
άλλου… σκέψου ένα γράμμα από τα 24 ή έναν αριθμό από το 0-9, για
να δούμε αν το βρω… κι ο δέκτης λέει.. μήπως σκέφτεσαι το γ; όχι το
α … στην δεύτερη προσπάθεια… μήπως το 3; Όχι το ω… κι όμως… το
3 ερχόταν στον άλλον σαν ω (καθέτως όπως και καθόταν), όπως και
το α, ‘’με γραφικό χαρακτήρα σαν ψαράκι… ( α ) που όντως καθέτως
μοιάζει του γ‘’ ( γ ) …

ΑΝ αυτά αναχθούν υγιώς από τα φυσικά στα πνευματικά, ‘’κάτι’’


ωφέλιμο θα αποδώσουν σαν απάντηση σε μερικά ‘’γιατί’’
στερεώνοντας την σώζουσα πίστη και εμπιστοσύνη μετά σημείων και
αποδείξεων …. με προσπάθεια ευθέως συντονισμού ως ταυτότητα,
έσω και έξω, κι όχι διάσταση της δεξιάς από την αριστερά επίγνωση.

Όντας ο Σταυρός ζωοπάροχος, αξίζει να καταγραφεί η σκιώδης


παρουσία Του έξω, για να βοηθηθούμε στην έσω σωτήρια ανεύρεση.
Μια ελπιδοφόρα καταγραφή, ότι και δι ημών των αμαρτωλών, μπορεί
να ενεργήσει και φανεί, όπως και παλαιά συνέβη. Φυσικά, όποιος
βαριέται ή δεν τον ενδιαφέρουν τα ίχνη, μπορεί να προσπεράσει το
επόμενο υποκεφάλαιο.

49
η πορεία του ισραήλ (νους ορώμενος τω Θεώ) στην έρημο...

Πολλά γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης


ερμηνεύονται μέσα στην παράδοση της
Εκκλησίας, σαν προφητικές προεικονίσεις
κάποιων γεγονότων της Καινής Διαθήκης, και
ονομάζονται τύποι ή προτυπώσεις εκείνων.
Οι πατέρες της Εκκλησίας, βλέπουν
προτυπώσεις του Σταυρού του Χριστού μέσα σε πάρα πολλά
γεγονότα της Π.Διαθήκης. Μάλιστα οι υμνογράφοι και
ιδιαίτερα ο αγ.Κοσμάς ο μελωδός, που έχει γράψει τον κανόνα
της εορτής της ύψωσης του τιμίου Σταυρού, συσχετίζουν αυτά
τα γεγονότα με το Σταυρό.
Προτυπώσεις λοιπόν του Σταυρού φαίνονται στα παρακάτω
γεγονότα της Βίβλου.
Στη διάβαση της Ερυθράς θάλασσας από τους Εβραίους. Ο
Μωυσής χτύπησε με το ραβδί του οριζόντια («επ ’ευθείας ») τη
θάλασσα και αυτή άνοιξε στα δύο ώστε να τη διαβεί ο λαός του.
Στη συνέχεια αφού πέρασε κι ο τελευταίος Εβραίος,
ξαναχτύπησε με το ραβδί του τη θάλασσα κάθετα («επ’
εύρους»), σχηματίζοντας έτσι το σημείο του Σταυρού, και τους
μεν διωκόμενους έσωσε, τους δε διώκτες τύραννους
καταπόντισε.
Στην προσευχή του Μωυσή στην έρημο, όταν ο λαός του
κινδύνευε από την επίθεση των Αμαληκιτών . Τότε ο Μωυσής
στάθηκε προσευχόμενος κάπου που να τον βλέπουν όλοι με
απλωμένα τα χέρια, σχηματίζοντας έτσι Σταυρό. Όσο είχε
απλωμένα τα χέρια νικούσαν, όταν κουράστηκε και τα
κατέβασε, χάνανε. Ώσπου ζήτησε να του κρατούν τεντωμένα
50
τα χέρια ο Ωρ και ο Ααρών μέχρι να αποκρούσουν οριστικά τον
εχθρό.
Στο χάλκινο φίδι* που ύψωσε πάνω στο ραβδί του ο Μωυσής.
Όταν φίδια φαρμακερά δάγκωναν στην έρημο το λαό του,
ύψωσε πάνω στο ραβδί του ένα χάλκινο φίδι που το βλέπανε οι
Εβραίοι και δεν πάθαιναν τίποτα από τα δηλητηριώδη
δαγκώματα. Το φίδι με το ραβδί σχημάτιζαν σταυρό. Είναι πολύ
ενδιαφέρουσα η ερμηνεία που δίνει ο άγιος Γρηγόριος ο
Θεολόγος για το χάλκινο φίδι. Λέει λοιπόν, ότι το χάλκινο φίδι
δεν ήταν τύπος αλλά αντίτυπος του Σταυρωθέντος Χριστού.
Δηλαδή δεν εικόνιζε το Χριστό αλλά το διάβολο. Και
απαντώντας σε όσους θα αναρωτιούνται για το πώς ο διάβολος
είναι δυνατόν να σώζει, λέει, πως σώζει όσους πιστεύουν πως
«ο υπό του όφεως τυπούμενος» διάβολος νεκρώθηκε από το
Χριστό.
Στο ραβδί του Ααρών που βλάστησε, προκρίνοντας έτσι για τη
θέση του ιερέα αυτόν και τη φυλή του Λευί που αντιπροσώπευε.
Από το ξερό ραβδί του Ααρών βγήκαν φύλλα και καρύδια.
Όπως η ξερή και στείρα «εκκλησία των εθνών» εξάνθησε το
ξύλο του Σταυρού κι εβλάστησε «καρπόν ζωής», δηλαδή τον «εν
αυτώ κρεμασθέντα Σωτήρα Χριστόν».
Στο ραβδί του Μωυσή, όταν μ’ αυτό χτύπησε το βράχο στην
έρημο κι ανέβλυσε νερό χάριν των σκληρόκαρδων Εβραίων. Ο
Απόστολος Παύλος στην πέτρα εκείνη βλέπει το Χριστό
«έπινον γαρ εκ πνευματικής ακολουθούσης πέτρας. η δε πέτρα
ην ο Χριστός». Λέει η Παλαιά διαθήκη, ότι ο Μωυσής χτύπησε
την πέτρα μια και δυο, και οι πατέρες βλέπουν σ’ αυτή την
έκφραση την οριζόντια και την κάθετη διάσταση, τη διαγραφή
δηλαδή του σχήματος του Σταυρού.

51
Στο Ξύλο που, με υπόδειξη του Θεού, έβαλε ο Μωυσής μέσα στο
νερό της πηγής Μερράς κι από πικρό που ήταν το μετέβαλε σε
γλυκό. Ο Κοσμάς ο Μελωδός σε κάποιο τροπάριό του λέει πως
το θαύμα αυτό προεικόνιζε τη μεταβολή των Εθνών από την
ασέβεια στην ευσέβεια, δια του Σταυρού. Την ίδια γνώμη έχει κι
ο Κύριλλος Ιεροσολύμων κι ο Θεοδώρητος.
Στο περιστατικό με τον προφήτη Ελισσαίο, που είχε πάει μαζί
με άλλους στο Ιορδάνη ποταμό να κόψουν ξύλα για να
φτιάξουν καλύβες. Εκεί λοιπόν που κάποιος προφήτης έκοβε
ξύλα, του’ φυγε το στειλιάρι απ’ την αξίνα και τούπεσε η αξίνα
στο ποτάμι. Τότε ο προφήτης Ελισσαίος έριξε στο ποτάμι ένα
ξύλο ελαφρύ που πήγε στον πάτο ,και η βαριά αξίνα ανέβηκε
πάνω και την πιάσανε. Κατά τον Κοσμά το Μελωδό, η αξίνα με
το ελαφρύ ξύλο του προφήτη, σχημάτισαν Σταυρό, τον οποίο
και προτυπώνουν με την έννοια ότι ο Σταυρός του Χριστού,
έκοψε την πλάνη με το βάπτισμα (νερό του Ιορδάνη), όπως η
αξίνα έκοψε τα ξύλα.
Στην παράταξη του Ισραηλιτικού λαού γύρω από τη σκηνή του
μαρτυρίου. Ο Μωυσής κατ’ εντολή του Θεού παρέταξε τις
δώδεκα φυλές του Ισραήλ σε τρόπο που τρεις να είναι στο
βόρειο μέρος της σκηνής , τρεις στο νότιο, τρεις στο ανατολικό
και τρεις στο δυτικό. Μ’ αυτό τον τρόπο σχημάτισαν Σταυρό.
Στην προσευχή του Ιωνά μέσα στην κοιλιά του κήτους. Ο
Κοσμάς ο μελωδός λέει πως ο Ιωνάς στην κοιλιά του κήτους
άπλωσε σταυροειδώς τις παλάμες του και προτύπωσε το πάθος
του Χριστού, ενώ όταν μετά τρεις μέρες βγήκε σώος, «την
υπερκόσμιον Ανάστασιν υπεζωγράφισεν ». Η Παλαιά διαθήκη
δεν αναφέρει τίποτα περί σταυροειδούς «διεκπετάσεως» των
χειρών του Ιωνά. Ο μελωδός το συμπεραίνει αυθαίρετα, μια

52
που και ο Μωυσής και ο Δαυίδ και ο Σολομών έτσι
προσευχήθηκαν στις δύσκολες στιγμές.
Στην ευλογία του πατριάρχη Ιακώβ, στα παιδιά του γιου του
Ιωσήφ, Εφραίμ και Μανασσή. Λέει η Παλαιά Διαθήκη πως
γέροντας πια ο Ιακώβ (140 χρονών) κυρτός και χωρίς καλή
όραση πήγε να ευλογήσει τα εγγόνια του που του 'φερε δίπλα
του ο γιος του Ιωσήφ, στην Αίγυπτο. Ο πατέρας τους, τους
έβαλε, στα δεξιά τον Εφραίμ και στα αριστερά τον Μανασσή. Ο
Ιακώβ δεν τους ευλόγησε απλώνοντας το δεξί χέρι του
αντίστοιχα στον Εφραίμ και το αριστερό στον Μανασσή, αλλά
αντίστροφα, σταυρωτά, προτυπώνοντας έτσι την ευλογία του
Σταυρού στην Εκκλησία. Μάλιστα στη συνέχεια ο Ιωσήφ που
θεώρησε πως λόγω γήρατος ο πατέρας του έκανε λάθος, του
έπιασε τα χέρια και πήγε να βάλει το δεξί στον Εφραίμ και το
αριστερό στον Μανασσή, οπότε και συνάντησε την αντίσταση
του γέροντα που προφήτεψε πως ο νεότερος θα ηγηθεί κι ο
μεγαλύτερος αδελφός θα ακολουθήσει, θα είναι «λαός».
Στην προσκύνηση από τον Ιακώβ, της ράβδου του γιου του
Ιωσήφ. Λέει η Βίβλος πως πριν πεθάνει ο γέρος πια Ιακώβ
έβαλε τον γιο του Ιωσήφ να του ορκισθεί πως δε θα αφήσει
στην Αίγυπτο τη σορό του, αλλά θα τη μεταφέρει στη Χεβρών
που ήταν θαμμένοι, ο Αβραάμ και η Σάρα, και ο πατέρας του
Ισαάκ. Πράγματι ο Ιωσήφ ορκίστηκε και τόσο ευχαριστήθηκε ο
Ιακώβ, που έσκυψε και φίλησε την άκρη από το ραβδί του γιου
του. Στην προσκύνηση αυτή οι πατέρες βλέπουν την
προτύπωση της προσκύνησης του Σταυρού του Χριστού.
Στον Ισαάκ που βάδιζε ανύποπτος προς τη θυσία φορτωμένος
με τα ξύλα για το θυσιαστήριο, ακολουθώντας γρήγορα τον
πατέρα του.

53
Στο ραβδί του Μωυσή που μεταβλήθηκε σε μεγάλο φίδι και
μεταμόρφωσε τα ραβδιά των Αιγυπτίων καταπίνοντάς τα, και
αργότερα μετέβαλε το νερό του Νείλου σε αίμα, για να μη
μπορούν να πίνουν οι Αιγύπτιοι, κι άλλοτε μεν έβγαζε από τα
νερά βατράχια, άλλοτε έριχνε ακρίδες, σκνίπες, κι άλλοτε πάλι
σκότος βαθύ.
Τέλος στο «στύλο του πυρός» και στο «στύλο της νεφέλης» με
τα οποία ο Θεός οδηγούσε το λαό του στην έρημο.
Η πορεία τού Ισραήλ στην έρημο
Καθώς ο Ισραήλ πορευόταν στην έρημο, ο Θεός διέταξε
λεπτομερώς το πώς θα βάδιζαν οι 13 φυλές. (Ο Ιωσήφ είχε δύο
φυλές: τού Μανασσή, και τού Ευφραϊμ). Τους είπε λοιπόν, πως
η Σκηνή τού Μαρτυρίου θα ήταν στη μέση, περιβαλόμενη από
τις τέσσερεις πλευρές από τη φυλή τού Λευί. Και τέλος, οι
υπόλοιπες 12 φυλές, θα βάδιζαν ανά τρεις, σε κάθε πλευρά,
σχηματίζοντας ΣΤΑΥΡΟ. Έτσι, τονιζόταν η προστασία τού
Σταυρού, και η υπ' αυτόν πορεία τής Εκκλησίας.
Αριθµοί 2/β΄ 1 - 34: "3. Και οι παρεμβάλλοντες πρώτοι κατά
Ανατολάς... 10. Τάγμα παρεμβολής Ρουβήν προς Λίβα (Νότον)...
18. Τάγμα παρεμβολής Εφραϊμ παρά θάλασσαν (Δυσμάς)... 25.
Τάγμα παρεμβολής Δαν προς Βορράν..."
Ένας τεράστιος Σταυρός
απαρτιζόμενος από
εξακόσιες χιλιάδες άνδρες
ξεκινά από τους πρόποδες
του Σινά για την
κατοίκηση της γης της
Επαγγελίας. Ήδη, από το
ξεκίνημα , ο Θεός υπέδειξε
54
στους Mωυσή και Ααρών τον τρόπο πορείας, σφραγίζοντας το
λαό Του και ασφαλίζοντας τη Διαθήκη Του με το Ιερό σημείο. Ο
Μωυσής περιγράφει στους Αριθμούς 2,3 την παράταξη του
λαού, η οποία σαφώς είχε σταυροειδές σχήμα. Στο μέσον ήταν
η Σκηνή του Μαρτυρίου και μέσα σ'αυτήν η Κιβωτός της
Διαθήκης, την οποία οι Ισραηλίτες μετέφεραν κατά την πορεία
τους και την έστηναν όπου κατασκήνωναν. Αμέσως πέριξ των
κρασπέδων της Σκηνής ήταν παρατεταγμένοι όλοι οι λευίτες (η
ιερατική φυλή). Στο ανατολικό μέρος έστηναν τις σκηνές τους ο
θεόπτης προφήτης και Ηγέτης του λαού Μωυσής και ο πρώτος
Αρχιερέας Ααρών μαζί με τους υιούς του Γεδσών, Καάθ και
Μεραρί. Σ' εκείνη την πλευρά βρισκόταν οι θύρες της Σκηνής, η
οποία έβλεπες προς δυσμάς και όχι προς ανατολάς, για να
προφυλάσσεται ο λαός από την αστρολατρεία. Κάθε φορά
λοιπόν που η μανία του λαού ξεσπούσε στους δύο αδελφούς,
αυτοί κατέφευγαν για προσευχή στη θύρα του οίκου του Θεού,
που ήταν κοντά στις σκηνές τους.
Στο δυτικό μέρος ήταν οι απόγονοι του Γεδσών, στο βόρειο οι
απόγονοι του Μεραρί και στο νότιο οι απόγονοι του Καάθ. Έτσι
η ιερατική φυλή από μόνη της σχημάτιζε σταυρό με κέντρο τη
Σκηνή του Μαρτυρίου.
Ο Σταυρός αυτός περιεβάλλετο από άλλον μεγαλύτερο σταυρό,
το οποίο διέγραφαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ.
Στο ανατολικό μέρος , μπροστά από το Μωυσή και το ιερατείο,
ήταν παρατεταγμένες τρεις φυλές· πρώτη η βασιλική φυλή του
Ιούδα που κατείχε το ανατολικότερο σημείο όλης της
παρεμβολής, και κοντά της οι φυλές Ισσάχαρ και Ζαβουλών.
Στο δυτικό μέρος, κοντά στα άγια των αγίων, οι φυλές Εφραίμ,
Μανασσή και Βενιαμίν, που κατάγονταν από τους αγαπητούς

55
υιούς του Ιακώβ. Στο βόρειο οι φυλές Δαν, Ασήρ και
Νεφθαλείμ, στο νότιο οι φυλές Ρουβήν, Γαδ και Συμεών.
Μ' αυτό το σταυρικό σχήμα κατεσκήνωνε ή πορευόταν πάντοτε
ο περιούσιος λαός του Θεού. Ένας πελώριος σταυρός κινείται
στην έρημο.
«Ιερώς προστοιβάζεται ο τετραμερής λαός, προηγούμενος της
εν τύπω Μαρτυρίου Σκηνής σταυροτύποις τάξεσι κλεϊζόμενος».
ισραήλ = νους ορώμενος τω Θεώ... δλδ, πορευομένου του νοός (μας)
στην έρημο, σκιωδώς με σταυρό ...

και ΑΔΑΜ (αρχικά) σταυροειδώς από την σοφή σίβυλλα

Ένας λογισμός… * ΦΩΣ - ΟΦΙΣ όρθιο και ευθές vs έρποντος δηλητηριώδους


και πλάνου φωτός

56
Για τον θεόπτη προφ.Μωυσή

Μισείται (ως σημείον αντιλεγόμενον) από τον κόσμο Ο Κύριος (που νικά τον
κόσμο και κοσμικό φρόνημα), μισείται κι η σκιά και τύπος Του.
Του Βλέπουμε το
μίσος στον σωτήριο Σταυρό αλλά και από τους ειδωλολάτρες και
εθνικούς/αρχαιοελληνιστές, στο πόσο μισούν και υποτιμούν το πρόσωπο και
το έργο του προφ.Μωυσή (που ενδεικνύει την πορεία όλων όσων ποθούν την
θεογνωσία και θεοπτία…).

Αναφέρει ο αγ.Γρηγόριος Νύσσης στο έργο: ”Εις τον του Μωυσέως Βίον”:
Βίον”

Ο Μωυσής είναι τύπος του Χριστού, και όπως ο Μωυσής


οδήγησε τον Ισραηλιτικό λαό εκ της Αιγυπτιακής δουλείας στη
γη της επαγγελίας, έτσι και ο Χριστός οδήγησε εμάς εκ της
δουλείας της αμαρτίας στην Άνω Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία των
Ουρανών. Η ράβδος του Μωυσέως είναι ο σταυρός του Χριστού.
Μετά
τά τη διάβαση της Ερυθράς θαλάσσης ο Μωυσής έδωσε στο
λαό το θαυματουργικό μάννα και το νερό. “Έτσι και ο Χριστός.
Μετά το βάπτισμα μας δίδει το ουράνιο μάννα που είναι το
Σώμα του και το τίμιο Αίμα του. και όπως το μάννα ενίσχυσε
τους Ισραηλίτες μέχρι τη γη της επαγγελίας δια μέσου της
ερήμου, έτσι και η Θεία Ευχαριστία μας ενισχύει κατά τη
διάρκεια της επίγειας πορείας μας, ώστε να φτάσουμε στην
Άνω Ιερουσαλήμ. Το γεγονός της διαβάσεως της Ερυθράς
Θαλάσσης καθώς και του Ιορδανου ποταμού ανήκουν στη
σφαίρα του υπέρ φύσιν. Ο νους αδυνατεί να προσεγγίσει τα
γεγονότα αυτά. Το
μυστικό αυτό το κατέχει
μόνο ο Δημιουργός. Εμείς
το δεχόμαστε κλίνοντας
γόνυ.
πηγή

57
Σχηματικά ομόρροπο, ήδη παρουσιασθέν από το πρώτο βιβλίο
(Μύηση και Ορθοδοξία), που προσπαθεί να δώσει έστω και
αμυδρά τον τόνο της εσωτερικής ζωής και αναλογίας.
Συνάφεια, αρχής γενομένης εκ του Ευαγγελίου ...17 ὅτι ὁ νόμος
διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ
ἐγένετο. (Ιωαν.α')
---
(αναλογικά) από τους πρόποδες του όρους
Σινά όπου προσκυνούνται είδωλα, έως
την κορυφή δι ευχών Της φλεγομένης και
μη καιομένης βάτου (Κυρίας Θεοτόκου)
όπου χαράσσονται οι θείοι λόγοι, όχι εν
λιθίναις πλαξί, αλλά εν μαλακαίς
σαρκίναις καρδίας.... εκ του Θεού Του
Ζώντος. Εκεί η σώζουσα πίστις στην
κορυφή εκ της οποίας αποστατήσαμε
(από το Τριαδικό Ένα / αρχή ινδίκτου 1/9)
σε σχέση με τα είδωλα και την κοιλία (4) και τον προφήτη
Μωυσή στον τύπο Του Κυρίου και του καθενός (4/9) για να
ανεβεί στο καπνίζον όρος και σκεπόμενο δια νεφέλης.
Όμοια αναλογικά και με το όρος Θαβώρ και της θείας νεφέλης
σε σχέση με τους πρόποδες όπου οι απόστολοι αδυνατούν να
θεραπεύσουν τον δαιμονισμένο υιό, του οποίου η θεραπεία
διαχρονικά έρχεται, με προσευχή και νηστεία… (και την
παρατήρηση Του Κυρίου… ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη!
ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; … Ματθ.ιζ’17
άκρα που περιγράφεται η διαφορά τους (πίστης και απιστίας,
Φωτός και σκότους… ) και η βατή διαδρομή (δια Της
φλεγομένης βάτου) στον αναγινωσκόμενο σήμερα* απόστολο.

58
---
πνευματική γνώση των λόγων της φύσης και πνευματική γνώση των
λόγων των Γραφών... (προφ.Ηλίας + προφ. Μωυσής)
...αἱ δὲ χεῖρες Μωυσῆ βαρεῖαι· καὶ λαβόντες
λίθον ὑπέθηκαν ὑπ᾿ αὐτόν, καὶ ἐκάθητο ἐπ᾿
αὐτοῦ, καὶ ᾿Ααρὼν καὶ ῍Ωρ ἐστήριζον τὰς
χεῖρας αὐτοῦ, ἐντεῦθεν εἷς καὶ ἐντεῦθεν εἷς· καὶ
ἐγένοντο αἱ χεῖρες Μωυσῆ ἐστηριγμέναι ἕως
δυσμῶν ἡλίου.
...ὅτι ἐν χειρὶ κρυφαίᾳ πολεμεῖ Κύριος ἐπὶ
᾿Αμαλὴκ ἀπὸ γενεῶν εἰς γενεᾶς **

* (απόστολος 4
σεπ) Τὸ στόμα
ἡμῶν ἀνέῳγε
πρὸς ὑμᾶς, Κορίνθιοι, ἡ καρδία ἡμῶν πεπλάτυνται· οὐ στενοχωρεῖσθε
ἐν ἡμῖν, στενοχωρεῖσθε δὲ ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν· τὴν δὲ αὐτὴν
ἀντιμισθίαν, ὡς τέκνοις λέγω, πλατύνθητε καὶ ὑμεῖς. Μὴ γίνεσθε
ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς
δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς
Βελίαλ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ
Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ
Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν
Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. (Β' Κορ. ς' 11-16)
[για να επαναλάβουμε και σημειώσουμε τα ωφέλιμα… τίς γὰρ
μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; (κεφαλή ''νυν'' όρος Σινά με κοιλία και

59
γαστέρα ''αεί'' πρόποδες) τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; (Φωτί
Τριαδικού Θεού με φως έρπων του κόσμου τούτου, Φως θαβώρειο σε
σχέση με τα κτιστά; ) τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; (νόμος
και πλάκες εκ Θεού σε σχέση με τον προσκυνούμενο χρυσό βου στους
πρόποδες...) ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ
Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ]
** (Εξοδ.ιζ') 8Ηλθε δὲ ᾿Αμαλὴκ καὶ ἐπολέμει ᾿Ισραὴλ ἐν Ραφιδείν. 9 εἶπε
δὲ Μωυσῆς τῷ ᾿Ιησοῦ· ἐπίλεξον σεαυτῷ ἄνδρας δυνατοὺς καὶ ἐξελθὼν
παράταξαι τῷ ᾿Αμαλὴκ αὔριον, καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἕστηκα ἐπὶ τῆς κορυφῆς
τοῦ βουνοῦ, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ χειρί μου. 10 καὶ ἐποίησεν
᾿Ιησοῦς καθάπερ εἶπεν αὐτῷ Μωυσῆς, καὶ ἐξελθὼν παρετάξατο τῷ
᾿Αμαλήκ· καὶ Μωυσῆς καὶ ᾿Ααρὼν καὶ ῍Ωρ ἀνέβησαν ἐπὶ τὴν κορυφὴν
τοῦ βουνοῦ. 11 καὶ ἐγίνετο ὅταν ἐπῇρε Μωυσῆς τὰς χεῖρας,
κατίσχυεν ᾿Ισραήλ· ὅταν δὲ καθῆκε τὰς χεῖρας, κατίσχυεν
᾿Αμαλήκ. 12 αἱ δὲ χεῖρες Μωυσῆ βαρεῖαι· καὶ λαβόντες λίθον ὑπέθηκαν
ὑπ᾿ αὐτόν, καὶ ἐκάθητο ἐπ᾿ αὐτοῦ, καὶ ᾿Ααρὼν καὶ ῍Ωρ ἐστήριζον τὰς
χεῖρας αὐτοῦ, ἐντεῦθεν εἷς καὶ ἐντεῦθεν εἷς· καὶ ἐγένοντο αἱ χεῖρες
Μωυσῆ ἐστηριγμέναι ἕως δυσμῶν ἡλίου. 13 καὶ ἐτρέψατο ᾿Ιησοῦς τὸν
᾿Αμαλὴκ καὶ πάντα τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐν φόνῳ μαχαίρας. 14 εἶπε δὲ
Κύριος πρὸς Μωυσῆν· κατάγραψον τοῦτο εἰς μνημόσυνονἐν βιβλίῳ καὶ
δὸς εἰς τὰ ὦτα ᾿Ιησοῦ, ὅτι ἀλοιφῇ ἐξαλείψω τὸ μνημόσυνον ᾿Αμαλὴκ ἐκ
τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανόν. 15 καὶ ᾠκοδόμησε Μωυσῆς θυσιαστήριον Κυρίῳ
καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Κύριος καταφυγή μου· 16 ὅτι ἐν χειρὶ
κρυφαίᾳ πολεμεῖ Κύριος ἐπὶ ᾿Αμαλὴκ ἀπὸ γενεῶν εἰς γενεᾶς.
---
περί ειρήνης
από τα 147 δελφικά παραγγέλματα στο ''άλ-φα'' που λείπει... (για τις έννοιες
πίσω από τα σχήματα 1 και 4...)
για να δοθούν ''ημερολογιακά'' εορταστικά (μετά τις 1/9, 4/9, οι 5/9 και 6/9)
επιπλέον και τα απαραίτητα μυστικά και μυστηριακά εφόδια της πορείας
ανόδου, επιστροφής και σωτηρίας. Εξομολόγηση (για το πως ''λειτουργούν''
οι δίκαιοι Ζαχαρίας και Ελισάβετ, διαχρονικά προς φυσικοπνευματική
ωφέλεια του ανθρώπου... ) και κατάληξις του ''στώμεν καλώς'' χάριτι
(αρχ.Μιχαήλ εν χώναις θαύμα) στην αδηφάγο χοάνη που θάθελε να μας
60
καταπίει (6). Με την τελευταία παράγραφο εκτιμώ να εντοπίζεται άλλη μια
δέσμη ακτίνων του νοητού ηλίου, που διαπερνούν τα βαρηά σύννεφα για να
μας φωτίσουν και έλξουν...

Ο Κύριος, ο σατανάς και τα πουλιά του ηλικιωμένου ιερέα

Ο ηλικιωμένος ιερέας ανέβηκε


στον άμβωνα κρατώντας στο χέρι
του ένα άδειο κλουβί. Ο κόσμος
από κάτω κοιτούσε απορημένος,
ενώ κάποιοι είπαν, πάει το έχασε
το μυαλό του ο γέρος…
– Χθες είδα ένα αγόρι που είχε
αυτό το κλουβί στα χέρια του. Στο
κλουβί υπήρχαν δυο μικρά πουλιά
που έτρεμαν από φόβο. Σταμάτησα το αγόρι και το ρώτησα,
είπε ο ιερέας.
-Τι έχεις μαζί σου, γιε μου;
-Δυο μικρά πουλιά, απάντησε.
-Και τι θα κάνεις με αυτά; Ρώτησα ξανά.
-Θα τα πάρω σπίτι και θα διασκεδάσω μαζί τους εκεί, απάντησε
το αγόρι χαμογελώντας.
-Θα τα βασανίσω, θα σκίσω τα φτερά τους για να τα ακούσω να
κλαίνε, θα τα χτυπήσω, θα τα κάνω να τσακωθούν μεταξύ
τους, νομίζω ότι θα είναι διασκεδαστικό για μένα.
-Αλλά κάποια μέρα θα τα βαρεθείς … Τι θα τα κάνεις τότε;
-Έχω μια γάτα στο σπίτι, και πραγματικά της αρέσουν τα
πουλιά … θα τα δώσω σε αυτήν, είπε το παιδί.
Σκέφτηκα για μια στιγμή και ρώτησα, πόσα χρήματα θέλεις
για αυτά τα πουλιά, γιε μου;

61
-Τι θέλετε να αγοράσετε αυτά τα πουλιά; Μα δεν κελαηδάνε
ούτε είναι όμορφα.
-Πόσα χρήματα θέλεις, ρώτησα ξανά.
Νομίζοντας ότι ήμουν τρελός, φώναξε, 50 ευρώ!!!
Μια στιγμή, του είπα και έβγαλα τα χρήματα από την τσέπη
μου, και τα έδωσα στο αγόρι.
Παίρνοντας τα χρήματα, το αγόρι εξαφανίστηκε.
Παίρνοντας προσεκτικά το κλουβί, το πήγα στην εξοχή όπου
υπήρχαν τόσα λουλούδια, και τα απελευθέρωσα προσεκτικά.
Από εκεί ήρθα με αυτό το κλουβί .
Όταν ο ιερέας τελείωσε την αφήγηση άρχισε να λέει μια
διαφορετική ιστορία:
– Ο Σατανάς και ο Ιησούς μιλούσαν και ο διάβολος γεμάτος
υπερηφάνεια έλεγε:
-Κατέκτησα όλη την ανθρωπότητα! Ναι, χρησιμοποίησα την
παγίδα που είχα εφεύρει, και δεν είχα καμιά αντίσταση από
κανέναν τους. Αυτοί και τα παιδιά τους τώρα μου ανήκουν.
-Και τι θα κάνεις μαζί τους; ρώτησε ο Ιησούς.
-Θα παίξω μαζί τους και θα διασκεδάσω. Θα τους διδάξω πώς
να παντρεύονται και στη συνέχεια να παίρνουν διαζύγιο, πώς
να μισούν ο ένας τον άλλον και να προδίδουν τους φίλους , πώς
να βλάπτουν ο ένας τον άλλον. Πώς να πίνουν κρασί, να
χρησιμοποιούν ναρκωτικά και να ορκίζονται ψέματα. Πώς να
σκοτώνει ο ένας τον άλλον και να σκοτώνουν τα παιδιά τους
…Θα διασκεδάσω σε αυτόν τον κόσμο που δημιουργήθηκε από
εμένα!
Και μετά το παιχνίδι τι θα κάνεις μαζί τους; ρώτησε ο Ιησούς.
-Θα τους πάρω μαζί μου στην φλογερή κόλαση, φώναξε ο
Σατανάς με υπερηφάνεια.
-Πόσο θέλεις γι ‘αυτούς, ρώτησε ο Ιησούς
62
-Θέλεις αυτούς τους ανθρώπους; Αυτοί είναι άχρηστοι, θα σε
μισούν, θα σε φτύσουν, θα σε προδώσουν, θα σε αρνηθούν, δεν
μπορεί να θέλεις αυτούς τους ανθρώπους! Δεν αξίζουν το έλεος
σου.
Τι θέλεις για αυτούς τους ανθρώπους; Ο Ιησούς ρώτησε ξανά.
Ο Σατανάς, κοιτάζοντας τον Ιησού, είπε, όλο το αίμα σου! Όλα
τα δάκρυα σου! Την ζωή σου!”
Σύμφωνοι, απάντησε ο Κύριος. Και πλήρωσε το τίμημα
Υπήρχε απόλυτη σιωπή στο ναό …
Πήρε το κλουβί, ο ιερέας και κατέβηκε από τον άμβωνα …
---
«Απόπλυνον Κύριε τα αμαρτήματα των
ενθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τω
Αιματι σου τω αγίω• πρεσβείαις της
Θεοτόκου και πάντων σου των αγίων.
Αμήν».
Κι η ορθοδοξία, η μόνη μη μεταφυσική
θρησκεία αλλά ως Αλήθεια, ορίζει πως
αν δεν μετεχθεί Χριστός από τώρα, ΔΕΝ
θα μετεχθεί (κοινωνηθεί) μετά.
Μας συμφέρει όπως θα μπορούσαμε να
πληρώσουμε τα διόδια ώστε να μην
σταματάνε την κίνησή μας από έναν τόπο
στον άλλον οι ‘’ελεγκτές’’, έτσι πρέπει να ‘’πληρώσουμε’’ από τώρα δια του
ενεργούντος Αίματος Του Κυρίου εν ημίν, ως άλλο κόμιστρο από την γη
προς τον ουρανό, για να προσπεράσουμε αβρόχοις ποσί τα εναέρια
τελώνια… Το… πορεύομαι πρὸς τὸν πατέρα· …. ἔρχεται γὰρ ὁ τοῦ κόσμου
ἄρχων, καὶ ἐν ἐμοὶ οὐκ ἔχει οὐδέν· (Ιωαν.ιδ’30 ) ώστε προ αναχωρήσεως να
κατορθώσουμε το… γέγραπται· ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι, να
διέλθουμε. (Α’Πετρ.α’16) αφού μετά θάνατον ουκ έστιν μετάνοια… και
τελούντες αμαρτία μετά σώματος, δια σώματος και η μετάνοια…

63
Τι συμβαίνει όταν ο Αρχάγγελος έρχεται να πάρει τη ψυχή!

Όλα όσα συμβαίνουν τη


στιγμή του θανάτου και η
διαδρομή προς τη βασιλεία
των ουρανών… Καμιά φορά
μας αρκεί το να δηλώνουμε
αδαείς …Μια βολική
άγνοια… μια χλιαρή ενίοτε
αντιμετώπιση που
αποστρέφεται ο Χριστός μας… Πιστεύω μεν στο Θεό αλλά όχι
και στο μετά… στα τελώνια… στην κόλαση.
Μοιάζει αιρετικό ή μήπως δεν είναι; Γνώριζα έναν τέτοιον
άνθρωπο χλιαρό συχνά ορθολογιστή που όπως έλεγε κατά τα
άλλα πίστευε… Μέχρι που κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια του
μια κασέτα… έγραφε πάνω: Η συγκλονιστική αφήγηση του
Γέροντα Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα στο Σεράι των
Καρυών για την ψυχή μετά τον Θάνατο. Αυτή η κασέτα αδερφέ
μου, μου άλλαξε τη ζωή! Συγκλονίστηκα! Πείστηκα! Θέλησα να
μάθω για αυτό το μετά… Και τώρα ξέρω! και ελπίζω! Αυτή η
κασέτα ήταν σταλμένη απ τον Χριστό μας…
Καθισμένος απέναντι στον Γέροντα λίγα χρόνια πριν σε ένα
μικρό εκκλησάκι στον πρώτο όροφο της Σκήτης πάνω απ την
κεντρική πύλη της. Εξομολογούμαι σ αυτόν τον γλυκύτατο
Πατέρα και αισθάνομαι την ορθάνοιχτη αγκαλιά της Θείας
στοργής να με προσμένει… Πριν φύγω τον ρωτώ: Γέροντα
επειδή ασχολούμαι με το εκκλησιαστικό ραδιόφωνο και κάνω
εκπομπές έχω ευλογία να μεταφέρω σε αυτές κάποιες από τις
ομιλίες σας; Και αυτός με χαμηλωμένο το βλέμμα και με εκείνη

64
την γαλήνια φωνή μου απαντά: Αν νομίζεις ότι θα ωφεληθούν
κάποιοι να το κάνεις….
Απομαγνητοφώνησα το περιεχόμενο αυτής της συνταρακτικής
αφηγήσεως… Αυτά που ειπώθηκαν είναι συγκλονιστικά γιατί
είναι αληθινά και διαπνέονται από την διδασκαλία των Αγίων
Πατέρων ανά τους αιώνες. Κάποιοι άνθρωποι άλλωστε είναι
ιδιαιτέρως φωτισμένοι και χαρισματούχοι εκ Θεού….
-Την ψυχή μας την βγάζει ο Χριστός με εκτελεστικό διακονητή
τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στον οποίο δίνει εντολή. Ο
Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι αυτός που «βγάζει» την ψυχή μας με
εντολή Κυρίου. Είναι υπέρτατη η τιμή για εμάς τους
Ορθοδόξους ο Χριστός μας να έχει ορίσει τον αρχηγό των
Αγγέλων τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να βγάζει την ψυχή κάθε
Ορθοδόξου Χριστιανού.
Όταν έρχεται ο αρχηγός να πάρει την ψυχή, όχι ο αξιωματικός,
ο στρατιώτης αλλά ο αρχηγός σημαίνει ότι είμαστε πρίγκιπες!
Ο όμοιος με τον όμοιο… Είμαστε πνευματικά πριγκιπόπουλα
της Βασιλείας των Ουρανών ως Ορθόδοξοι βαπτισμένοι.
Μέγιστη η τιμή να έρχεται ο Μιχαήλ ο αρχηγός όλων των
Αγγέλων! Είναι ιλαρός, χαρούμενος και καθόλου αυστηρός
όπως μερικοί θέλουν να τον παρουσιάζουν ή να τον
εικονίζουν.. Οι άγγελοι δεν έχουν καμιά σχέση με φόβο με
τρόμο και με ασχήμια… Κυρίως οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και
Γαβριήλ… Εάν μερικοί φοβούνται είναι όχι από τη Θέα του
Αγγέλου, αλλά από τη θέα της δικής τους αμετανόητης
καταστάσεως…. Όπως και στη θέα του Χριστού μας, κάποιοι
δαιμονίζονται και κολάζονται επειδή οι ίδιοι οι αμετανόητοι
άνθρωποι δεν είναι δεκτικοί της Θείας οράσεως!

65
Έρχονται λοιπόν οι Άγγελοι, έρχονται οι δαίμονες, έρχονται οι
Άγιοι, αμβλύνονται οι αισθήσεις, κι όταν υπνωθούν τα μάτια,
τα σωματικά μάτια, τότε η ψυχή με τον νου βλέπει τα πάντα.
Έχει μπει ήδη η ψυχή στην σφαίρα της αιωνιότητος του άλλου
κόσμου πριν ακόμη εξέλθει του σώματος .Είναι οι τελευταίες
στιγμές, οι τελευταίες φωτογραφίες από τις οποίες μπορούμε
να διαπιστώσουμε εάν αυτή η ψυχή κρίνεται ή είναι
σεσωσμένη…
Είναι μερικά μυστικά που μας είπαν οι Πατέρες να προσέξουμε
ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε…Δηλαδή αν υπάρχει
αγωνία ή εφίδρωση…οι κινήσεις των οφθαλμών δεξιά και
αριστερά πάνω και κάτω οι κινήσεις των χεριών, η αλλαγή του
χρώματος, κραυγές ή βλάσφημες εκφράσεις, δυσοσμία που
εκπέμπεται από το στόμα του ψυχορραγούντος ή και από το
περιβάλλον ή ταραχή και φόβος, ταχυκαρδία και εφίδρωση και
σε εμάς τους υπόλοιπους με έναν ακατάληπτο τρόπο, όλα αυτά
σημαίνουν ότι έχουμε παρουσία δαιμόνων και ότι κάτι δεν πάει
καλά…
Πρέπει τότε να προσέξουμε πάρα πολύ και να κάνουμε πολλά
σαρανταλείτουργα. Όταν όμως κοιμηθεί, απ την στιγμή που ο
φύλακας άγγελος παραλάβει την ψυχή, τότε ζωγραφίζεται στο
σκήνωμα μια τέτοια χάρη και μια ιλαρότητα που θες συνεχώς
να είσαι κοντά του χωρίς φόβο και δισταγμό…
Είναι ίσως οι τελευταίες στιγμές γιατί ο χρόνος είναι
μετρημένος ως την ταφή και εκείνη τη στιγμή μας δίνεται
ευκαιρία από τον Θεό μα βιώσουμε αυτό το μυσταγωγικό
θέαμα…. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Δεν νοιώθουμε την
απομάκρυνση… Θέλουμε να είμαστε συνεχώς κοντά του… Σε
έναν μοναχό μέχρι να τελειωθεί ήμουν δεκαπέντε ολόκληρες

66
ώρες συνεχώς δίπλα του. Είχε λίγη δυσκολία αλλά τελικώς
εσώθη…Το ψυχορράγημά του κράτησε πολλές ώρες και ήταν
εξουθενωτικό για όλους ….
Παίρνει λοιπόν την ψυχή ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και την
παραδίδει εις χείρας άλλων Αγγέλων οι οποίοι αναχωρούν για
τον Τελωνισμό. Όσον αφορά τον φύλακα Άγγελο αυτός
στέκεται δίπλα στο σκήνωμα και δεν φεύγει μέχρι την ταφή.
Όταν υπάρχουν περιπτώσεις που η ταφή καθυστερήσει (λόγω
κάποιων συγκυριών λ.χ. ομαδικών θανάτων) ο Άγγελος
Φύλακας παραμένει κοντά στο νεκρό σκήνωμα μέχρι να ταφεί
το σώμα …Τιμής ένεκεν!
Πολύ σημαντικό αυτό! Η ψυχή όμως μαζί με άλλους Αγγέλους
ξεκινά για το ταξίδι της… Από την στιγμή που θα εξέλθει η
ψυχή από το σώμα και μέχρι να συμπληρωθεί η Τρίτη ημέρα,
μετρώντας με τον δικό μας γήινο χρόνο (γιατί η ψυχή δεν
βιώνει χρόνο σε αντίθεση με εμάς που και τον μετράμε και τον
βιώνουμε) η ψυχή μέσα σε αυτό το τριήμερο τελωνίζεται…
Δηλαδή καθώς κατέβαιναν οι δαίμονες με το στώμεν καλώς του
Αρχαγγέλου Μιχαήλ, μερικοί έμειναν στα πιο υψηλά στρώματα
κατερχόμενοι και έμειναν στον αέρα…. Είναι τα λεγόμενα
εναέρια τελώνια. Καθώς λοιπόν ανεβαίνει η ψυχή κάθε
Ορθοδόξου Χριστιανού μηδενός εξαιρουμένου τελωνίζεται…
Δεν τελωνίζονται όλοι όμως. .μόνο όσοι έχουν ανεξομολόγητες
αμαρτίες… όχι εξομολογημένες… Οι εξομολογημένοι περνούν
τα τελώνια… σφήνα! με το εξπρές! Δεν σταματούν δηλαδή
πουθενά, δεν εμποδίζονται… Θα σταματήσουν κάπου μόνο
στην περίπτωση που ακόμα υπάρχει ανεξομολόγητο
αμάρτημα. Αν είναι κάτω από το θανάσιμο, ζυγίζεται
υπερνικούν τα τυχόν καλά και συνεχίζουν στο επόμενο τελώνιο

67
έως ότου φτάσουν μπροστά στον Χριστό μας! Εάν όμως κανείς
σταματήσει για κάποιο θανάσιμο ανεξομολόγητο αμάρτημα,
επιτόπου γκρεμίζεται και κολάζεται…
Έχουμε περιπτώσεις κυρίως γυναικών που μοίχευσαν ή
επόρνευσαν, εξομολογήθηκαν βαρύτερα, χειρότερα
αμαρτήματα, και αυτά επειδή τους έδιναν ντροπή, λόγω του
σαρκικού και επειδή έτσι τις παρακίνησε ο εχθρός, με κίνδυνο
να χάσουν την ψυχή τους δεν τα εξομολογήθηκαν .Στους
κληρικούς αυτό είναι ακόμα πιο φριχτό! Αυτό λοιπόν πρέπει να
προσεχθεί ιδιαιτέρως. Γιατί όταν κανείς είναι εξομολογημένος
δεν τελωνίζεται… Περνάει μεν απ τα Τελώνια αλλά δίχως να
εμποδιστεί και να σταματήσει από κανένα. Τα χειρότερα
Τελώνια τα οποία σήμερα κρεμνίζουν και κολάζουν τους
ανθρώπους είναι: Πρώτον της μαγείας, δεύτερον της
ομοφυλοφυλίας και της ανηθικότητας, του εγωισμού
ακολούθως της φιλαργυρίας, της βλασφημίας….
Κυρίως τα δυο πρώτα που ανέφερα. Ο σατανισμός και η
ανηθικότητα στην πιο ακραία μορφή τους παγκοσμίως…
Στο διάστημα των πρώτων τριών ημερών η ψυχή τελωνίζεται,
και όταν περάσουμε όλα τα τελώνια, ο Φύλακας Άγγελος του
καθενός οδηγεί την ψυχή στον Χριστό, στην ανθρωπότητα του
Κυρίου γιατί η Θεότητα δεν φαίνεται… Βλέπουμε τότε τον
Χριστό μας όπως τον αντικρίζουμε στις εικόνες. Έχει ακριβώς
αυτήν την μορφή ο Χριστός, την μορφή που είχε σαρκωμένος…
Αυτή την μορφή έχει όταν εμφανίζεται και όταν παρίσταται ο
άνθρωπος ενώπιόν Του και τον προσκυνά. Ο Χριστός μας τότε
τον ευλογεί χωρίς να πει τίποτα απολύτως. Η ψυχή τον
προσκυνά και Εκείνος τον ευλογεί μόνο δίχως να πει τίποτα.
Είναι η πρώτη προσκύνηση προσωπικά με τον Χριστό μας…
68
Εκείνη την ημέρα στα τριήμερα όπως λέγονται, η στρατευομένη
Εκκλησία ως φιλόστοργος Μητέρα προσκομίζει τα κόλλυβα της
τρίτης μέρας… Κάθε μέρα λειτουργούμε και μνημονεύουμε…
σαράντα λειτουργίες…Αλλά τα τριήμερα κόλλυβα έχουν πολύ
μεγάλη σημασία. Τα κόλλυβα παρίστανται ενώπιον του Κυρίου
όταν η ψυχή βάζει την μετάνοια και το κάθε σπυράκι –
σιταράκι είναι μια ψυχούλα αλλά είναι και συγχρόνως πολλές
ευχές του συνόλου της Εκκλησίας. Δέονται εξ ονόματος του
κεκοιμημένου ο οποίος πλέον δεν μπορεί να μιλήσει .Κύριε
ελέησον… Κύριε Ελέησον… Κύριε Ελέησον… Άπειρες φορές.
Ελέησον για την ψυχή που βάζει μετάνοια…
Ούτε ο Χριστός μας αποφαίνεται, ούτε η ψυχή αντιλαμβάνεται
με ακρίβεια αλλά ξέρει διαισθητικώς ότι αφού πέρασε τα
Τελώνια είναι σεσωσμένη, αλλά περιμένει την επικύρωση…
Μέχρι τότε υπάρχει δισταγμός γιατί δεν γνωρίζει ακόμη το
δρομολόγιό της…
Έπειτα ο Φύλακας Άγγελος παίρνει την ψυχή και την
κατεβάζει πάλι στη γη αμέσως, σε μηδέν χρόνο. Ενώ κάνουν το
δρομολόγιο προς τον Χριστό μας σε 3 μέρες, τώρα σε χρόνο
μηδέν η ψυχή με τον Φύλακα Άγγελό της ξανακατεβαίνει στη
γη και αρχίζει τότε μια διαδρομή από την ημέρα που γεννήθηκε
μέχρι την ημέρα που κοιμήθηκε. Ακολουθεί βήμα-βήμα, πόντο
–πόντο τα πάντα με λεπτομέρεια.
Εκεί οι άνθρωποι θα θυμηθούν λεπτομέρειες που λησμόνησαν
παντελώς… Και καλά και κακά…Και μικρά και μεγάλα. Τα
θανάσιμα τα θυμούνται όλοι οπότε δεν θα τα χουν ξεχάσει.
Άλλα μικρότερα και κακά και καλά λησμονημένα πλέον θα τα
θυμηθούν…. Και τότε ο καθένας εμπειρικά πλέον θα
διαπιστώσει ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών και γνωρίζει τα

69
πάντα γιατί τότε τα αισθάνεται και τα θυμάται όλα… Είναι
χαρισματική αυτή η μνήμη… δεν βλέπει κάτι το φανταστικό…
Αντικρίζει την πραγματικότητα, την αλήθεια της ζωής του.
Όταν τελειώσει αυτό το δρομολόγιο στην ζωή, η ψυχή ζητά και
κάποιο δώρο! Ανάλογα με την ευλάβεια για παράδειγμα που
είχε στην Παναγία μας, να μεταβεί σε κάποιο προσκύνημα…
Όχι ταξιδάκια στην Αυστραλία ή στον Βόρειο Πόλο να δούμε
τους Εσκιμώους και τους πιγκουίνους, γιατί αυτό απλούστατα
δεν ωφελεί την ψυχή. Η ψυχή όταν εξέλθει δεν θέλει τίποτα
από το γήινο… απολύτως τίποτα.
Δεν έχει καμιά σχέση με την γη η ομορφιά του άλλου κόσμου…
Όταν βγούμε από την κοιλιά της μητέρας μας δεν θέλουμε να
ξαναμπούμε με τίποτα… γιατί εκεί είναι σκοτεινά και στενά
και ο κόσμος είναι ευρύχωρος… Έτσι και αυτό το απέραντο
σύμπαν, η γη θα μας φαίνεται ένα τίποτα! Ο εκεί κόσμος όμως
θα μας φαίνεται ευρύχωρος και φωτεινό… όχι σκοτεινός όπως
εδώ. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός μας με το : μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ
θανάτου εἰς τὴν ζωήν…. Θα έπρεπε να πει με την δική μου
λογική μεταβέβηκε εκ της ζωής εις την αιώνιον ζωή… Κύριε εκ
του θανάτου; Εκ του θανάτου! Από ένα τόσο μικρό σε ένα τόσο
άπειρο! Ο Γέροντάς μας (εννοεί τον Γέροντα Εφραίμ τον
Φιλοθεϊτη) έλεγε από ένα μικρό περίπτερο σε ένα τεράστιο
σουπερ-μάρκετ!… Θα δούμε λοιπόν ακριβώς όλα τα μέρη που
ζήσαμε και θα ζητήσουμε όπως είπαμε σαν ευλογία να
μεταβούμε σε έναν αγαπημένο τόπο. Τότε οι γυναίκες μπορούν
να ζητήσουν να ρθουν εδώ στο Άγιο Όρος, στα Ιεροσόλυμα και
αλλού…
Την ενάτη ημέρα η ψυχή παρίσταται πλάι στον Χριστό και τότε
φτιάχνουμε τα κόλλυβα της ενάτης ημέρας. Η ψυχή
επανέρχεται στον Χριστό και η Εκκλησία και πάλι δέεται…
70
Κύριε Ελέησον την ψυχή που παρίσταται ενώπιον Σου. Ο
Χριστός ευλογεί και δεν αποφαίνεται. Ούτε η ψυχή γνωρίζει…
Τώρα όμως έχει εμπειρία, όλων των καλών και όλων των
κακών του κόσμου τούτου και τότε έχει την γνώση ότι αυτός ο
κόσμος είναι ένα τίποτα μπροστά στο κάλος του άλλου…
Καθώς δε διέρχεται το σύμπαν έχει και την γνώση των άστρων
και των γαλαξιών… αποκτά δηλαδή και αυτήν την
αστρονομική εμπειρική γνώση…
Μιλάμε για αποστάσεις που χρειάζονται έτη φωτός για να
διανυθούν…. Από την ενάτη ημέρα και μετά αρχίζει το
μεγαλύτερο μέρος της εκπλήξεως…. Θα παραλάβει ο Φύλακας
Άγγελος την ψυχή και θα την οδηγήσει στον Παράδεισο. Τις
μισές ημέρες (ακόμη ως τις σαράντα μας απομένουν 31 ημέρες)
στον Παράδεισο και τις άλλες στον Άδη, οπότε την
τεσσαρακοστή ημέρα η ψυχή θα έχει πια ολοκληρωμένη την
εμπειρία του νοητού αόρατου κόσμου όπως έχει και την
εμπειρία τούτου του κόσμου του κτιστού…
Θα λέγει τότε η ψυχή του απίστου: Όντως όλα υπάρχουν… Τα
είδα, τα εβίωσα… Καλά τα έλεγαν οι Πατέρες και τα βιβλία τα
Πατερικά… Τώρα όμως τι θα γίνει που μείναν ανεφάρμοστα;
Που παραμείναμε χρεοφειλέτες…. Οι ψυχές των πιστών από
την άλλη: Δόξα τω Θεώ ! Τα εφαρμόσαμε… Δόξα τω Θεώ
κάναμε το κατά δύναμιν… Μέγα το έλεος του Κυρίου…
Υπάρχει ελπίδα! κι ο Άγγελος Φύλακας ενισχύει…
Το λυπηρό βέβαια είναι όταν κανείς δει στον Άδη θλιμμένα,
γεμάτα από λύπη, αγαπημένα πρόσωπα… Όπως και στον
Παράδεισο θα δει βέβαια αγαπημένα πρόσωπα αλλά εκείνη
την στιγμή δεν υπάρχει καμιά επικοινωνία και καμιά
συνομιλία… Είναι σαν να βλέπουμε αγαπημένα πρόσωπα πίσω

71
από ένα αδιαπέραστο γυαλί απ το οποίο μπορούμε να δούμε
μόνο όχι να ακούσουμε ή να ακουστούμε. Αυτό θα γίνει μόλις η
ψυχή εισέλθει στον Παράδεισο μετά την Τεσσαρακοστή
ημέρα… Τώρα μόνο βλέπει η ψυχή και αποκτά γνώση και
εμπειρία. Οι ψυχές που είναι μέσα στον Παράδεισο
επικοινωνούν μεταξύ τους!
Τις μισές μέρες λοιπόν μετά την ενάτη από την κοίμηση η ψυχή
τις περνά σε όλον τον Παράδεισο και τις υπόλοιπες στον Άδη
και έτσι όπως είπαμε έχει την εμπειρία όλου του άλλου κόσμου.
Μόνο την αφάνεια δεν βλέπει κανείς στον Άδη, εις την οποία
θα βρεθούν οι κολασμένοι κληρικοί και μοναχοί… Στα έγκατα,
στην απομόνωση, στον πάτο του Άδη… Είναι για παράδειγμα
σαν να πάμε στον πυθμένα του ωκεανού και να σκάψουμε
άλλα εκατό μέτρα πιο βαθειά! Εκεί είναι τοποθετημένοι οι
κολασμένοι μοναχοί και κληρικοί…
Μόλις φτάσει λοιπόν η τεσσαρακοστή ημέρα μετά τον χωρισμό
της ψυχής αυτή γονατίζει μπροστά στον Χριστό μας και αυτός
αποφαίνεται! Ο Φύλακας Άγγελος καρτερικά αναμένει την
απόφαση… Αν λάμψει… εκ δεξιών η ψυχή σώζεται, αν εξ
αριστερών η ψυχή οδηγείται στον Άδη… όχι στην κόλαση. Η
κόλαση είναι τελείως άδεια ακόμα! Δεν περιέχει απολύτως
κανέναν. Γιατί ακόμα δεν έγινε η Δευτέρα παρουσία… Στην
κόλαση θα βρεθούν μετά την Δευτέρα Παρουσία οι δαίμονες
και οι αμαρτωλοί με ψυχή και σώμα.
Οι ψυχές των κολασμένων τώρα παραμένουν στον Άδη που
είναι ας το πούμε το προοίμιο της Κολάσεως, όπως και ο
Παράδεισος είναι τα προεόρτια της Βασιλείας των Ουρανών.
Εκεί βρίσκονται οι σεσωσμένες ψυχές άνευ σωμάτων. Οι ψυχές
μαζί με τα σώματά τους μετά την Δευτέρα παρουσία θα

72
ενωθούν και θα οδηγηθούν πλέον απ τον Παράδεισο στον
Θεϊκό Νυμφώνα, στα ενδότατα του Παραδείσου.
Στην Βασιλεία των Ουρανών αυτή τη στιγμή βρίσκονται μόνο ο
Χριστός και η Παναγία μας, με ψυχές και σώμα. Οι Άγιοι
βρίσκονται στον Παράδεισο αλλά χωρίς σώματα. Και ο Θεϊκός
Νυμφώνας είναι Παράδεισος αλλά με ψυχές και σώματα. Τώρα
στον Παράδεισο βρίσκονται μόνο ψυχές περιμένοντας την
Δευτέρα Παρουσία, να ενωθούν με τα σώματά τους. Γιατί είναι
μισοί, λειψοί άνθρωποι χωρίς το σώμα τους…. Σαν να έχουμε
το φεγγάρι στο μέσον.
…Είναι παράδοξο αυτό ξέρετε… Πιο περίεργο είναι να δεις
άγγελο χωρίς φτερά παρά ψυχή χωρίς σώμα …Τι ον είναι αυτό;
Εντολή Θεού αυτό το μισό… η πνοή και το σώμα το άλλο
μισό… Περιμένουμε την κοινή Ανάσταση! Κάντε λίγη
υπομονή!…
Θέλω να σταθούμε ιδιαιτέρως στην τεσσαρακοστή ημέρα
λοιπόν. Γνωρίζει καλά η Εκκλησία μας ότι αυτή η ημέρα είναι η
κρισιμότερη, οπότε και θα παρθεί η οριστική απόφαση, η οποία
θα ισχύσει για πάντα, εις πάντας τους αιώνας… Πεθάναμε;
Την 40η ημέρα θα κριθούμε εις πάντας τους αιώνας… Δε θα
χουμε εμείς Δευτέρα Παρουσία…. θα γίνει και για εμάς αλλά
μόνο για να ενωθούν τα σώματά μας με τις ψυχές μας… Μα
δεν θα βγει η απόφαση τότε… Ήδη η απόφαση είναι
ειλημμένη. (Βέβαια επειδή ακόμα δεν έγινε η Δευτέρα
Παρουσία, ένας μεγάλος αριθμός Ορθοδόξων Χριστιανών ίσως
και μη Ορθοδόξων, ο Θεός μας γνωρίζει, θα μεταβούν εκ του
Άδου στον Παράδεισο… θα το δούμε παρακάτω αυτό).
Επειδή λοιπόν η Εκκλησία μας αυτό το γνωρίζει, προσκομίζει
τα κόλλυβα της 40ης ημέρας τα οποία είναι και τα πιο
73
σημαντικά. Εδώ στο Άγιο Όρος τα παλιά χρόνια οι Πατέρες
ήταν πιο αυστηροί και πιο φιλάνθρωποι… Κεκοιμημένοι
Πατέρες… Τότε την 40η ημέρα έκαναν Παννυχίδα, ώστε να
πληροφορηθούν , κάποιος απ τους Πατέρες, κυρίως ο Γέροντας
εάν η ψυχή εσώθη ή δεν εσώθη . Με κάποιο σημάδι που δινόταν
τότε (και στις μέρες μας συχνά δίνεται) την 40η ημέρα, μετά
από νηστεία και αγρυπνία την προηγούμενη έπαιρναν την
πληροφορία. Οι πιο πολλοί εκ των κεκοιμημένων Πατέρων
εσώζοντο! Κάποιος κάποτε φανερώθηκε με την όψη αρκούδας!
και είπε ότι κολάστηκε επειδή ήταν συνεχώς μέθυσος στο Άγιο
Όρος.
Άλλος πάλι που φανερώθηκε είπε ότι κολάστηκε γιατί έκανε
παρακοή εν γνώσει του στον Γέροντά του. Άλλος πάλι γιατί
όπως είπε δεν έκανε καθόλου μοναχικά καθήκοντα. Εύκολο
ήταν να σωθεί, αλλά για έναν μικρό πόντο πήγε στα εξ
ευωνύμων…. Επιμένουμε λοιπόν πάρα πολύ στο θέμα της 40ης
ημέρας, ακριβώς όταν αυτή συμπληρωθεί. Καμιά φορά έξω
στον κόσμο κυρίως δεν συμπίπτει η 40η ημέρα με το μνημόσυνο
για ευνόητους λόγους, οπότε αυτό γίνεται λίγο πριν ή λίγο
μετά. Όμως την 40η ακριβώς ημέρα πάλι θα κάνουμε κόλλυβα
επί του μνήματος, ώστε να είμαστε απόλυτα καλυμμένοι πάνω
σε αυτό το σπουδαιότατο για την ψυχή θέμα. Εκείνη την ημέρα
η ψυχή θα λάβει τη θέση της. Να πάρουμε την μια πλευρά,
αυτήν του σεσωσμένου όταν εισέλθει στον Παράδεισο…
Λέγουν οι Πατέρες… Ποιόν πρώτον να αγκαλιάσει, ποιος
πρώτος να την υποδεχθεί…!! Και θα έχουμε και μερικές
εκπλήξεις:
Πως εγώ εσώθην …Πώς έγινε αυτό το μέγα θαύμα! Πώς βλέπω
εδώ τόσους σεσωσμένους δικούς μου, γνωστούς που νόμιζα ότι
δεν θα ήταν καθόλου σεσωσμένοι! Πού είναι όλα αυτά τα
74
αγαπημένα μου πρόσωπα, που τόσα έζησα μαζί τους και
απουσιάζουν; Εκπλήξεις! Θα τους γνωρίζουμε δε όλους δια
Πνεύματος Αγίου! Όλοι δε είναι ηλιόμορφοι και
Αγγελοπρόσωποι, δηλαδή έχουν την μορφή του Χριστού μας…
Όχι με την μορφή που είχαν στην γη… Εκεί βλέπονται
διαφορετικά όπως λάμπουν! Δεν συστέλλεται ο ήλιος του
καθενός! Όταν παρουσιάζονται στη γη παίρνουν την μορφή
του σώματος. Αλλά εκεί βλέπονται διαφορετικά, όπως
λάμπουν! Η ψυχή όταν κάνει αυτές τις μεταβάσεις, πάνω –
κάτω (να το πούμε σχηματικά) τις 40 πρώτες ημέρες έχει το
σχήμα του σώματος. Η ψυχή είναι ασώματη βέβαια, αλλά
παίρνει αυτό το σχήμα, όπως και ο Άγγελος παίρνει το σχήμα
ενός νέου ανθρώπου, νεανίσκου 20 ετών χωρίς γένια, ποτέ
κοριτσιού. Ο Άγγελος βέβαια δεν έχει φύλο, παίρνει μορφή
ανδρός, γιατί και ο Χριστός μας παρουσιάστηκε έτσι και έτσι
τιμούν τον Χριστό μας.
Πολλοί θα αναρωτηθούν πως είναι δυνατό να δει η ψυχή μια
και δυο φορές προ της 40ης ημέρας τον Χριστό μας, απ την
στιγμή που οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι θα τον δούμε κατά
την Δευτέρα Παρουσία. Πολλοί βέβαια τον έχουν δει και στην
επίγεια ζωή. Δεν είναι πρωτόγνωρη εμπειρία. Άλλοι βέβαια θα
τον δουν όπως προείπαμε την 3η την 9η και την 40η ημέρα .
Οι σεσωσμένες ψυχές ήδη εκρίθησαν και βλέπουν τον Χριστό!
Τί αναμένουν; Την Δευτέρα παρουσία, οπότε και θα ενωθούν
με τα σώματά τους τα οποία είναι Άγια Λείψανα πλέον φανερά
ή εν αγνοία πολλών, για να βλέπει έτσι και το σώμα και η ψυχή
πάντα τον Χριστό! Των κολασμένων οι ψυχές δεν βλέπουν τον
Χριστό; Τι αναμένουν; Και αυτές την Δευτέρα Παρουσία να
ενωθούν με τα σώματά τους για να βλέπουν τον Χριστό αλλά
ως πυρ και όχι φως! Οι πάντες θα βλέπουν τον Χριστό! Και οι
75
δαίμονες και οι Κολασμένοι αλλά όχι φωτιστικά… Καυστικά! Ο
Χριστός μας δεν τους εκπέμπει βέβαια πυρ, αλλά φως και
Αγάπη! Μα αυτοί δεν το δέχονται ποτέ.. Δεν το θέλουν ποτέ,
διότι ουδέποτε μετανόησαν στη ζωή τους.
Ο Χριστός μας δεν τους τιμωρεί, ούτε οι ίδιοι λέν: μας τιμωρεί ο
Χριστός. Λένε: Αυτοτιμωρούμεθα! Αυτό κολαζόμαστε. Ο
Χριστός δεν βασανίζει κανέναν… είτε λίγο, είτε πολύ είτε
αιωνίως. Αυτό είναι παπική κόλαση! Μετά την Ανάσταση
κανείς δαίμονας δεν έχει δει τον Αναστάντα Χριστό, γιατί για
να τον δεις πρέπει να χεις μεγάλη χάρη Αγίου Πνεύματος!
Στην κοινή Ανάσταση όμως θα οικονομήσει ο Χριστός μας,
ώστε να θεαθεί από όλα τα πλάσματά του!…
Η κόλαση είναι ο χώρος στον οποίο θα κολαστούν οι δαίμονες
και οι άνθρωποι με ψυχή και σώμα μετά την Δευτέρα
Παρουσία. Τώρα ο δαίμονας ναι μεν κολάζεται, αλλά νοιώθει
ωραία γιατί μας πολεμά. Μετά την Δευτέρα Παρουσία θα
κολάζεται χωρίς να μπορεί να πολεμά κανέναν. Βιώνει την
κόλαση τώρα μεν αλλά παρηγοριέται γιατί πολεμά και νικά
κάποιον τον οποίον κερδίζει και παίρνει μαζί του στην κόλαση.
Μετά την Δευτέρα Παρουσία θ αρχίσει η ζωή η αιώνιος!
Δηλαδή επ’ άπειρον αποκαλύψεις του Χριστού μας σε
Αγγέλους και σεσωσμένους ανθρώπους. Μπορούμε να πούμε
ότι τότε θ αρχίσουν οι κυρίως αποκαλύψεις του Χριστού μας.
Τώρα όλοι περιμένουν την κοινή Ανάσταση για να αρχίσει… το
πανηγύρι! Η ατελεύτητος αποκάλυψη σε Αγγέλους και
Ανθρώπους ταυτοχρόνως στον Θεϊκό Νυμφώνα. Οι Άγιοι δεν
βρίσκονται ήδη στον Θεϊκό Νυμφώνα όπως ο Χριστός μας και η
Παναγία μας, γιατί στερούνται σωμάτων. Τώρα στον

76
Παράδεισο, στα προεόρτια του Θεϊκού Νυμφώνος η ψυχή βιώνει
ακόμα αυτήν την κατάσταση.
Και δεν αποκαλύπτεται πλήρως ο Χριστός μας και στους
σεσωσμένους γιατί μερικοί εκ του Άδου θα μεταβούν στον
Παράδεισο! Εδώ είναι η εμπειρία και η σπουδαιότητα των
μνημοσύνων γι’ αυτό γίνονται… Για τους μη σεσωσμένους ! Τί
τους ευχόμαστε; Δεν λέμε μετά των Αγίων ανάπαυσον Χριστέ
τας ψυχάς των δούλων σου; Μετά των Αγίων! Ποιών δούλων
Σου; Μα αν κάποιος έχει πάει στον Παράδεισο δεν είναι Άγιος
Είναι Άγιος ναι! Μα εμείς ευχόμαστε γι αυτούς που δεν έχουν
σωθεί, δεν είναι Άγιοι… Επειδή ακόμα δεν έγινε η Δευτέρα
Παρουσία, ένας μεγάλος αριθμός Ορθοδόξων ίσως και μη
Ορθοδόξων, ο Θεός γνωρίζει, θα μεταβούν εκ του Άδου στον
Παράδεισο. Τίνι τρόπω; Με τις Θείες Λειτουργίες, τα
μνημόσυνα, το κομποσκοίνι και τις ελεημοσύνες.
Δηλαδή το βιβλιάριο της ψυχής του Κολασμένου εν τω Άδη, το
έχει η Εκκλησία. Εμείς κάνουμε Θεία Λειτουργία, μνημόσυνα,
κομποσκοίνια και ελεημοσύνες και κολλάμε το ένσημο εμείς
στο δικό του βιβλιάριο κάτι που αυτός δεν μπορεί να κάνει
αφού στερείται σώματος. Αυτός μετά θα μας ανταποδώσει το
δώρο… Μερικές ψυχές λοιπόν μεταβαίνουν από τον Άδη στον
Παράδεισο με την βοήθεια της Εκκλησίας, όχι μόνοι τους και
όχι βεβαίως όλοι… Τώρα ποιοί και μέχρι ποιο βαθμό; Ας
παρομοιάσουμε τον Άδη με έναν ωκεανό. Στην φωτεινή δέσμη
του ύδατος, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι βάθους
δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε, τριάντα σπανιότατα
τριαντατριών μέτρων υπάρχει η λεγόμενη δέσμη φωτός, όπου
ακτίνες ηλίου διεισδύουν και κάποιο έστω μικρό φως υπάρχει.
Από κει και κάτω υπάρχει έρεβος, το πραγματικό το παντοτινό
σκοτάδι. Στο διάστημα λοιπόν αυτό (εννοεί της εν Άδου
77
παραμονής των μη σεσωσμένων) μπορεί για όσες ψυχές
βρίσκονται στον Άδη να διεισδύσει η Θεία Λειτουργία και σιγά –
σιγά να τις ανεβάσει όλο και πιο πάνω. Κάποτε λοιπόν κάποιες
τις μετακινεί ως τον Παράδεισο.
Η Θεία Λειτουργία! τη στιγμή ακριβώς που λέμε: «Απόπλυνον
Κύριε τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων
Σου τω αίματι Σου τω Αγίω. Με τον παραλληλισμό του Άδη με
τον Ωκεανό, αυτοί που βρίσκονται στο κάπως φωτεινό, να το
ονομάσουμε έτσι, μέρος του Άδη μπορούν με την Θεία
Λειτουργία το κομποσκοίνι και τις ελεημοσύνες σιγά –σιγά να
ανέβουν. Βρίσκονται δε εκεί, γιατί ναι μεν έχουν βαριά
αμαρτήματα, μα όχι θανάσιμα…. Και στα θανάσιμα υπάρχει
ιεράρχηση. Το χειρότερο είναι το να λατρεύεις εν επιγνώσει τον
Σατανά ως Θεό. Η εσχάτη απώλεια του νοός. Ό, τι μεγαλύτερο
και πλέον απαίσιο υπάρχει. Έπειτα είναι οι αιρεσιάρχες, οι
υπερήφανοι, οι βλάσφημοι, οι φιλάργυροι, οι πόρνοι, οι
ανήθικοι, οι διεστραμμένοι και όλα τα λοιπά αμαρτήματα.
Επάνω – επάνω ας πούμε είναι κάποιος που έκανε μια μεγάλη
κλεψιά και δεν πρόλαβε να μετανοήσει αφού πέθανε αιφνιδίως
και κολάστηκε, όλες οι κλοπές δεν κολάζουν.
…Πολλά νέα παιδιά ίσα-ίσα σώζονται αφού μετά από μέθη
έκαναν κάποια αμαρτήματα κυρίως σαρκικά και
επιστρέφοντας στο σπίτι χτύπησαν σε ένα τροχαίο και
τελειώθηκαν. Αυτός ο αιφνίδιος, ο αιματηρός, ο οδυνηρότατος
θάνατος τα «ξέπλυνε». Υπολογίζεται δηλαδή και ο τρόπος του
θανάτου για την σωτηρία της ψυχής. Οι κατάκοιτοι και όσοι
υπέφεραν πολύ στη ζωή τους, παίρνουν στεφάνι
μεγαλομάρτυρος.

78
Η Θεία Λειτουργία και οι ελεημοσύνες ανεβάζουν τις ψυχές.
Αρκεί όπως έλεγε ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, οι
Λειτουργοί να είναι ενάρετοι και άξιοι. Γιατί ο Θεός δεν
εισακούει τις Λειτουργίες των αναξίων Ιερέων οι οποίοι ζητούν
χρήματα και έπειτα δεν μνημονεύουν, είτε μνημονεύουν λίγες
φορές και όχι σωστά. Θεία Λειτουργία λοιπόν, κομποσκοίνι,
προσευχή και ελεημοσύνη… Αυτά μπορούν να εξάγουν μια
ψυχή εκ του Άδου…
Μια συνταρακτική αφήγηση ποτισμένη με Άγιο Πνεύμα. Ο
Θεός επιτρέπει αυτήν την ιερή γνώση σε κάποιους λίγους
εκλεκτούς Του, για να μας κάνει κοινωνούς του Μεγαλείου Του,
για να μας απαλλάξει από την
ζημιογόνο για την ψυχή άγνοια. Ο
συγκλονιστικός τρόπος και η
λεπτομερής περιγραφή του
ταξιδιού της ψυχής από αυτόν τον
εξαιρετικά φωτισμένο Γέροντα
απετέλεσε και για τον ομιλούντα
μια τεράστια έκπληξη και μια
ώθηση για διαρκή αναζήτηση.
Άλλωστε ο καθένας ατομικά πρέπει
να ετοιμάζει αυτό το ξεχωριστό ταξίδι…
(τέλος και τω Θεώ η Δόξα)

79
μνήμη Θεού και προσευχή (αγ.Θεοφάνης έγκλειστος)

Η αδιάλειπτη μνήμη του Θεού


Θέλεις να μην ξεφεύγει ο νους σου
την ώρα της προσευχής και της
ακολουθίας; Αγωνίσου να θυμάσαι το
Θεό κάθε στιγμή της ημέρας, είτε
είσαι μόνος είτε μαζί με άλλους, στο
σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο, παντού.
Έτσι, και την ώρα της προσευχής ή
της ακολουθίας στο ναό, ο νους σου
θα είναι συγκεντρωμένος σ’ Εκείνον
και ευλαβικά θα επικοινωνεί μαζί
Του.
Πότε είναι ευάρεστη στο Θεό η προσευχή μας
Θυμηθείτε ότι η προσευχή δεν είναι λόγια και μετάνοιες, αλλά
προσήλωση του νου και της καρδιάς στο Θεό. Είναι δυνατό να
διαβάσετε όλες τις τακτές ακολουθίες της ημέρας και να
εκτελέσετε όλες τις καθορισμένες μετάνοιες, αλλά η επαφή σας
με το Θεό να είναι είτε εντελώς ανύπαρκτη είτε ασήμαντη, με
το νου σκορπισμένο και την καρδιά κρύα. Έτσι κάνετε τον
κανόνα σας, όχι όμως προσευχή. Μια τέτοια «προσευχή» είναι
εφάμαρτη. Ο Κύριος να μας φυλάξει!
Με φόβο και τρόμο πρέπει να επιτελούμε τα έργα του Θεού -
αυτό να το θυμάστε πάντα. Με κάθε τρόπο και μ’ όλη σας τη
δύναμη προσπαθήστε να έχετε το νου σας στα λόγια της
προσευχής ή, όπως λέει ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, να κλείνετε
το νου σας μέσα στα λόγια της προσευχής. Τη στιγμή που
αρχίζετε να προσεύχεστε, πρέπει όλη σας η προσοχή να είναι

80
συγκεντρωμένη στο Θεό και να μην απομακρύνεται απ’
Αυτόν…
Τότε μόνο να θεωρήσετε ότι προσευχηθήκατε καλά, όταν,
τελειώνοντας, η ψυχή σας δονείται από συντριβή και
αυτομεμψία*. Στη διάρκεια της ημέρας προσπαθήστε, με την
αδιάλειπτη προσευχή, να βρίσκεστε νοερά ενώπιον του Κυρίου
κάθε στιγμή, όπως βρίσκονται οι άγγελοι. Εκείνοι Του
προσφέρουν την ακατάπαυστη δοξολογία. Εμείς ας Του
προσφέρουμε τη μετάνοιά μας.
Πότε εισακούεται από το Θεό η προσευχή μας
Να πώς πρέπει να ζητάς κάτι από το Θεό: «Κύριε, Εσύ βλέπεις
ότι χρειάζομαι το τάδε πράγμα ή ότι υποφέρω από τη δείνα
συμφορά. Βοήθησε με, όπως ξέρεις και όπως θέλεις! Γενηθήτω
το θέλημά Σου…».
Μ’ αυτή την εσωτερική τοποθέτηση, να προσεύχεσαι πολύ. Όχι
μια φορά, έστω και παρατεταμένα, ούτε για μια μέρα μόνο,
αλλά για εβδομάδες, μήνες, χρόνια… Όλο να ικετεύεις, όλο να
κραυγάζεις: «Κύριε, βοήθησε με! Κύριε, λύτρωσε με! ‘Ωστόσο,
ας μη γίνει ό,τι θέλω εγώ, μα ό,τι θέλεις Εσύ».
Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Χριστός στη Γεθσημανή, όταν
προσευχόταν στον Πατέρα Του. Και η χήρα της ευαγγελικής
παραβολής βρήκε τελικά το δίκιο της από τον άδικο εκείνο
δικαστή, μόνο και μόνο επειδή δεν κουράστηκε να τον
παρακαλάει για πολύν καιρό. Κάποιος σοφός είπε το λόγο
τούτο: «Πρέπει να γίνεις φορτικός στο Θεό και στους άγιους
Του!». Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο δρόμος της ζωής»
του Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
---
* θάχει προσθέσει στην ψυχή με την επίσκεψή Του, το Φως Του Ο Κύριος…
81
Μετεωρισμός

– Γιατί, Γέροντα, ο νούς μου είναι μονίμως


σκορπισμένος και δεν μπορώ να τον
μαζέψω;
– Τον έχεις αφήσει αχαλίνωτο όλα τα
χρόνια και τώρα δεν μπορείς να τον
κυβερνήσης.
Χρειάζεται προσοχή, διότι ο νούς την μια
στιγμή μπορεί να σε πάη στον Παράδεισο
και την άλλη, εάν δεν προσέξης, να σε πάη
στην κόλαση. Όσο μπορείς, να προσπαθής
να συγκεντρώνης τον νού σου σε σκέψεις καλές, άγιες, που
αγιάζουν τον άνθρωπο.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
----
Η ζημιά που προξενεί ο μετεωρισμός κατά τη διδασκαλία του
Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού
Η συγκέντρωση του νου την ώρα της προσευχής. Αγ.
Θεοφάνους του Εγκλείστου
Μετεωρισμός
(αγιογραφικά αναλογικά) …Και τότε δεν οδηγείται πλέον
αιχμάλωτος των Ασσυρίων μακριά από την Ιερουσαλήμ, αλλά
επιστρέφει αξιέπαινα από τη Βαβυλώνα στη Σιών, ώστε να λέει
κι αυτός μαζί με τον Προφήτη: «Σου πρέπει ύμνος, Θεέ μου, στη
Σιών, και θα σου αποδώσομε το τάξιμό μας στην Ιερουσαλήμ»
(Ψαλμ. 64, 2) και: «Όταν ο Κύριος επιστρέψει τους αιχμαλώτους

82
στη Σιών, θα αναγαλλιάσει ο Ιακώβ και θα ευφρανθεί ο Ισραήλ»
(Ψαλμ. 125, 1 και 25, 2)....
από το: Περί ησυχίας και περί των δύο τρόπων της προσευχής.
Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης

σχόλιο: επειδή ισραήλ σημαίνει νους ορώμενος τω Θεώ, τα


''ιστορικά'' συμβάντα στην ΠΔ, ως σκιά, αναλογούν στον κάθε
προσπαθούντα να προσευχηθεί νου, με τον μετεωρισμό να ζει
στην αιχμαλωσία…
Κατάσταση απελευθέρωσης, που δεν βιούται ει μη μόνο με την
Θεία Κοινωνία… γιαυτό και στην ευχή της Μεταλήψεως,
διαβάζουμε: … ἡ τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ φιλεύσπλαγχνος Μήτηρ,
ἐλέησόν με, καὶ δὸς κατάνυξιν καὶ συντριβὴν ἐν τῇ καρδίᾳ μου καὶ
ταπείνωσιν ἐν τοῖς διανοήμασί μου, καὶ ἀνάκλησιν ἐν ταῖς
αἰχμαλωσίαις τῶν λογισμῶν μου.
αλλά και… χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν
νοῦν… αφού περιπέσαμε σε ληστές…
αμήν Ο ελευθερωτής Κύριος να μας επιστρέψει και θεραπεύσει
στο πανδοχείο Του (ορθόδοξη Εκκλησία) δι ευχών…

[επιβαλλόμενη η μετάφραση των όρων που ψάλλονται και


ακούγονται στις εκκλησίες … ισραήλ, σιών, αίγυπτος, πάταξη
πρωτότοκων που είναι νίκη κατά των παθών… από χαμηλώς
εννοούμενα κρατικά σε πνευματικά, για να μην σκανδαλίζεται
τζάμπα ο κόσμος και νομίζει πως ευχόμαστε και ευλογούνται οι
σταυρωτές Του Κυρίου…].

83
Ιχνηλατώντας (στον χρόνο) την Οδό Του Κυρίου

(με αφορμή τα ηλιοστάσια και ισημερίες.... αλλά ιδίως την συστάδα


εορταζόντων αγίων αυτές τις ημέρες.... και το εκχεόμενο άλλο ΦΩΣ)
Ένας ενιαυτός, μοιάζει να είναι ένας επί γης,
κύκλος. Έτσι το παριστάνουμε δισδιάστατα.
Αυτό θα ίσχυε, μόνο ΑΝ είμασταν ακίνητοι. Τότε
όντως θα ήταν κύκλος. Επειδή όμως κινούμαστε
περί τον μη ακίνητο ήλιο, είναι σπείρα**. Παρά
την ‘’πρόοδο’’ και διέλευση των ετών, λογίζεται
πνευματική στασιμότητα (και στην κυριολεξία
βραδύτητα ακολούθησης του φωτός, λόγω
παχυλότητος σαρκός και φρονήματος), εάν κάθε
χρόνο οι ετήσιες ορθόδοξες εορτές εορτάζονται
ομοιοτρόπως κοσμικώς και σαρκικά δλδ δεν
απέδιδαν ένα πνευματικό ύψος, μια πνευματική
ευαισθησία, μια οικείωση μια εναργέστερη μετοχή.
Αυτό είναι που αιτούμαστε κάθε ανάσταση. Να βιώνεται
ολοέν και εκτυπώτερον, λεπτυνόμενη η σαρξ έως ότου γίνει
διαφανής.

Είτε πολιτικώς (1 Ιαν) είτε ως αρχή της ινδίκτου (εκκλησιαστικώς, 1


Σεπ) ζητάμε από Τον Κύριο, στην ευχή αρχής ενιαυτού, αγαθάς
δόσεις: …Άναρχε Τρισήλιε Βασιλεύ, ο καιρών και χρόνων, τας ελίξεις
περισκοπών, ευλόγησον τον κύκλον, της νέας περιόδου, τας αγαθάς
Σου δόσεις, πάσι δωρούμενος.
Αρχή και τέλος της ‘’επαφής’’ του κοσμικού κύκλου με το θείο, είναι ο
Σταυρός, η μετάνοια που ορίζουν Την εντός και ανοδική προς την
καρδία, Οδό.

84
Κοινός τόπος, και προτροπή, Προδρόμου και Δρόμου, όπως φαίνεται
από τα ευαγγελικά αποσπάσματα, κι Οι δυό, αρχίζουν με
το μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν*.
Τα 4 άκρα του σταυρού, ‘’ακουμπούν’’ τον επαναλαμβανόμενο κύκλο
του έτους, στις ημερομηνίες κόμβους για τον κόσμο επονομαζόμενες
ισημερίες ή ηλιοστάσια…. αλλά και από την άνω όψη, υπερκόσμια με
άλλο Φως, συλλήψεως και γεννήσεως Του Δρόμου και του Προδρόμου
23 σεπ – 25 δεκ – 25 μαρ – 24 ιουν, άκρα, ανά περίπου 91 μέρες
διαφορά μεταξύ τους, τα άπαξ γενόμενα θεία συμβάντα αλλά
παρατεινόμενα στους αιώνες, (ευσπλάχνως από Τον πανάγαθο και
για την δική μας σωτηρία)... ‘’δείχνοντας’’ και την αρχή των πάντων,
την υπερφυσική κορυφή 1, αλλά και τον δρόμο έγγισης, 9… Αυτός ο
αποτυπωμένος επί γης σταυρός Του Κυρίου, γίνεται ανάλογα των
βιωμάτων μας της προαίρεσης και άλλων παραμέτρων που η
ορθοδοξία καταγράφει ευκρινώς, αιτία σωτηρίας σαν τον ευγνώμονα
ή αιτία απωλείας σαν τον άλλο συσταυρωθέντα ληστή… Σταυρός η
δόξα των αγγέλων και το τραύμα των δαιμόνων.

Κι εμείς, που διερχόμαστε από τούτην την ζωή σαν αστραπή, την
φαινομενικά μεγάλη, έχοντας λάβει από το
ΕΝΑ
το
ΕΙΝΑΙ**
ακολουθούμε αγιογραφικές ‘’αστραπές’’ και θα καταλήξουμε*** ή δια
της κεντρομόλου (Ι) Ιησού, Στον Πατέρα Της Αληθείας και Αγάπης εν
Πνεύματι Αγίω, Τριαδικό Θεό (999) ή δια της φυγοκέντρου (Ι) Ι’
τάγματος δαιμόνων, στον πατέρα του ψεύδους διάβολο (ΙΑΠΕΤΟΣ-

85
666), (αληθοφανή όσο και ο αντικατοπτρισμός της όασης) με κίβδηλη
αγαπολογία που προβάλλει ως δόλωμα η παναίρεση του
οικουμενισμού.
Το δε σύνολο της πορείας
αποτυπούται γεωμετρικώς ως
ελικοειδής (που γέμει ο κόσμος
τέτοιων σχημάτων, σε
μικρόκοσμο και μακρόκοσμο)
αλλά και ευθέως σαν
πεμπτουσία. Ανελικτική ή
καθελκτική.

Αμήν, με αφορμή τα
‘’ηλιοστάσια’’, Άδυτε
Αστέρα, Κύριε Ιησού
Χριστέ, Υιέ Θεού και
γεννήσασα Τον Ήλιο Τον
νοητό, γλυκυτάτη
Θεοτόκε, αφορμάς
μετανοίας παράσχου ημίν
και πρόσθες ημίν
πίστη…

καρδίαν καθαράν και


πνεύμα ευθές...

---
86
* Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς ᾿Ιουδαίας 2 καὶ
λέγων· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 3 οὗτος γάρ
ἐστιν ὁ ρηθεὶς ὑπὸ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ
ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους
αὐτοῦ. (Ματθ.γ’) και… 17 ᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ
λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. (Ματθ.δ’)
** εκ του μη όντος στο είναι...
αμήν βιωματικό καθ'ημέραν ΣΤΑΥΡΟ κατά το θείο θέλημα... ως
φιλοθεΐα (Ι) και ακινησία (μη μετεωρισμός) της ΜΑΡΙΑΣ και
φιλανθρωπία (-) διακονία/κίνηση (το Θ) της ΜΑΡΘΑΣ...
*** αν ο καλός Θεός δεν άπλωνε το πλέγμα της γης (+) για να μας
πιάσει υικώς, εν υλικώ σώμα, προσδίδοντας τους δερμάτινους
χιτώνες η ακολούθηση της φυγοκέντρου προπατορικά, θα είχε σαν
αποτέλεσμα να καταλήγουμε απευθείας στον δαίμονα και αντίποδα.
Δίνοντάς μας όσους επίγειους χρόνους οικονομήσει στον καθένα
προσωπικά, σύμφωνα με το σχέδιό Του, κάνουμε κάποιους επίγειους
(+) κύκλους περί τον ήλιο που ορίζει την ηλικία (συντομότατο
πέρασμα σε σχέση με την αιωνιότητα, ωσάν ψεύστες και απατηλό
όνειρο) και όταν χους εις χουν και πνεύμα εις πνεύμα απελεύσει,
εξοστρακιζόμαστε ελικοειδώς ως βέλος προς αυτόν που στην ζωή
μας αγαπήσαμε, ποθήσαμε, υπηρετήσαμε, ανεβαίνοντας την έλικα
(9) ή κατεβαίνοντας (6), ξημερώνοντας η ημέρα Κυρίου. Αμήν
αφυπνισμένοι (εξ ύπνου αμαρτίας). Συντομότατο μεν πέρασμα,
ικανό όμως να επιλέξουμε ως έμβρυα να ευστοχήσουμε και
κυοφορηθούμε στην Μητέρα και (Μία γόνιμη) Μήτρα, για να
ενσωματωθούμε προκειμένου αναγεννηθούμε και μας χαρίσει Ο
Κύριος δια του Σώματος που άφησε στην γη, Φως και Αλήθεια και
Ανάσταση και Ζωή.
Όταν Ξημερώσει η Ημέρα της Αφύπνισης… (Άγιος Νικόλαος
Βελιμίροβιτς)
Για τα γενέθλια

87
---
‘’πάνω’’ από τα χωροχρονικά ηλιοστάσια και ισημερίες, απλώνεται
ένας φωτεινός δρόμος, με σταυρό. Ένας δρόμος αγιασμού και
μετοχής στο αναστημένο Σώμα Χριστού, που ‘’πατάει’’ τον θάνατο.
Κάτω από τον Σταυρό, ειδικά εκείνες τις ημέρες, ενεργείται ο
θάνατος δια των μαγειών (υπογείως αλλά και επιγείως τυπολατρικά
.... στόουνχετζ, ηλιούγεννα κλπ) ενσυνείδητα, αλλά και όλων των
πράξεων και σκέψεων (μαζί με τις κοσμικές δραστηριότητες) χωρίς
Χριστό, ασυνείδητα.
Συνηθισμένοι να εντοπίζουμε δέσμες ακτίνων φωτοφόρων ανά
συστάδα αγίων εορταζομένων στην Εκκλησία, εκείνες τις ευχές που
εκφράζουμε στις 17 σεπ για απρόσωπες έννοιες πίστης, ελπίδας,
αγάπης και σοφίας με μικρά γράμματα, δίνουν την σκυτάλη στα
άγια πρόσωπα που δι ευχών ζητάμε τις σώζουσες πίστη, ελπίδα,
αγάπη και σοφία. Σοφία Θεού. Βίωμα κι όχι απλή γνώση.
Κι η νοηματική σκυτάλη παραδίδεται στην αγία Αριάδνη και άγιο
Ευμένιο της επομένης ημέρας (18 Σεπ). Προς εξευμένιση Δεσπότη,
πρέπει να βρούμε εκείνον τον μίτο (δι ευχών των αγίων) που μας
εξάγουν από τον λαβύρινθο της γαστέρας (κρήτη) για να εξέλθουμε
ως ανάταση και ανάσταση.
Ευρίσκεται η σύλληψις της μετανοίας αμήν εντός, κι όχι μόνο
εορταστικά επαναλαμβανόμενα εκτός και εκείνο το άκρο του
σημείου του Σταυρού επί του κύκλου ενιαυτού, ως σφραγίς σωτηρίας,
για να καταλήξουμε (εορταστικά) στην μετάσταση του μαθητή της
αγάπης (26 Σεπ)… για να ακούσουμε και νοήσουμε τα
αναγινωσκόμενα με άλλη οπτική, αμήν βαθύτερο θεόσδοτο λόγο.
…῞Οτε οὖν ἠρίστησαν, λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ ὁ ᾿Ιησοῦς· Σίμων ᾿Ιωνᾶ,
ἀγαπᾷς με πλεῖον τούτων; λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε.
λέγει αὐτῷ· βόσκε τὰ ἀρνία μου. λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον· Σίμων
᾿Ιωνᾶ, ἀγαπᾷς με; λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει
αὐτῷ· ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον· Σίμων ᾿Ιωνᾶ,
φιλεῖς με; ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με, καὶ
88
εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι
τι φιλῶ
φιλ σε. λέγει
αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· βόσκε τὰ πρόβατά μου. ἀμὴν ἀμὴν λέγωγω σοι, ὅτε ἦς
νεώτερος, ἐζώννυες σεαυτὸν καὶ περιεπάτεις ὅπου ἤθελες
θελες· ὅταν δὲ
γηράσῃς, ἐκτενεῖς τὰς χεῖράς σου, καὶ ἄλλος σε ζώσει,
σει, καὶ
κα οἴσει ὅπου
οὐ θέλεις. τοῦτο δὲ εἶπε σημαίνων ποίῳ θανάτῳ δοξάσει
σει τὸν
τ Θεόν. καὶ
Ευαγγέλιο Ιωάν κα’ 15-
τοῦτο εἰπὼν λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι.(Ορθ.Ευαγγέλιο 15
25)
[Από τον δεσμό: (λίγα τινά) για την άρνηση του απ.Πέτρου
Την σχέση πράξης και θεωρίας, ώστε να περάσουμε από το κάτω
μέρος του σταυρού, στο άνω...
Αλλά και
για το
πέρασμα
από την
εξωτερική
σοφία
(που

ευχηθήκαμε στις 17 σεπ) στην εσωτερική*, όπου


σχίζεται
ζεται το σπήλαιο εις τα 3 ενδεικνύων την
παρουσία εις την κεφαλή (και όλο εαυτό) και
ευλογία εκ της Αγίας Τριάδος, οπότε και ο
‘’χρόνος’’ της προσωπικής αποκάλυψης.].
Απόστολος : …Θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται· ἐὰν ἀγαπ γαπῶμεν
ἀλλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη
τετελειωμ ἐστὶν
ἐν ἡμῖν. ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν αὐτῷ μένομεν καὶ αὐτὸς ἐν ἡμῖν,
ὅτι ἐκ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ δέδωκεν ἡμῖν. Καὶ ἡμεῖς ς τεθεάμεθα
τεθε καὶ
μαρτυροῦμεν ὅτι ὁ πατὴρ ἀπέσταλκε τὸν υἱὸν σωτῆρα ρα τοῦ
το κόσμου. ὃς
ἂν ὁμολογήσῃ ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς
ς ἐν αὐτῷ μένει
καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Θεῷ. καὶ ἡμεῖς ἐγνώκαμεν καὶ πεπιστεύκαμεν
πεπιστε τὴν
89
ἀγάπην ἣν ἔχει ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν. ῾Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ
ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. ᾿Εν τούτῳ τετελείωται ἡ
ἀγάπη μεθ᾿ ἡμῶν, ἵνα παρρησίαν ἔχωμεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, ὅτι
καθὼς ἐκεῖνός ἐστι, καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ. (α’ Ιωάννη, δ’
12-19)
[Περί φιλανθρωπίας ως απόδειξη φιλοθεΐας (+ σταυρός) και αληθούς
φιλοθεΐας εν τη φιλανθρωπία.].
Τέλος, το σημερινό ευαγγέλιο: …Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα
ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ
ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ
Μαγδαληνή. ᾿Ιησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα
ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. εἶτα λέγει τῷ
μαθητῇ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ
μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. (Ιωάν. ιθ’ 25-27)***
Δείχνοντας την συνέχεια της αγνότητος, αγάπης ΚΑΙ αληθείας,
προσευχής και νηστείας, ακρόασης και τήρησης… (ΣΤΑΥΡΟΣ), ο
μόνος ως σύνθεση των παραπάνω βιωμάτων (με πρότυπο την
δωδεκάτειχο πόλι), που μπορεί να νικήσει τον κρόνο**** και μας
αλλάξει διάσταση. Με δύο μόνες επιλογές. Ή υποκάτω του σταυρού
(6), όπου ο χρόνος βιώνεται βασανιστικά αργά (όπως αναφέρουν οι
άγιοι, 1 ώρα στην κόλαση να ισοδυναμεί με πολλά χρόνια) ή με τον
σταυρό και άνω αυτού [μέσα στην Εκκλησία-Σώμα Χριστού (9)] που
βιώνονται κατά Θεόν, χίλια έτη, ωσεί ημέρα μία, με στόχο το ‘’νυν’’
κεφαλή και αιώνιο παρόν, όπου ουκ έστιν θάνατος…. Αμήν σώσον
ημάς τη δυνάμει Σου. Δρόμος, Οδός ανάστασης και Ζωής,
μετάστασης μετά του αγνού σώματος, από την γη στον ουρανό, όπως
διανοίχθηκε από Την Θεοτόκο και σήμερα εβάδισε ο αγαπημένος
μαθητής, αφήνοντας πίσω του κόνι και ίχνος.
---
* κάθετος πνευματικός κύκλος (οδοιπορικό σοφίας του ανθρώπου)
Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί… (κοινός τόπος φιλοκαλίας +
φιλοσοφίας)
90
** τρέχει ο ήλιος προς τον τελειολογικό του σκοπό. Κι εμείς,
επιβαίνοντες επί γης (+) σώματα και διάνοιες, ΔΕΝ ακολουθούμε το
ταχύτατο φως συνειδησιακά αλλά λόγω παχυλότητος σάρκας και
βαρύτητας ''σερνόμαστε''... γνωρίζοντες τους λόγους ή με
διαστρέβλωση αν παρεμβάλλεται χνους και νέφος παθών ή πολύ
καθυστερημένα, εν εσόπτρω και εν αινίγματι....
https://www.youtube.com/watch?v=0jHsq36_NTU
*** ιθ’ 25-27… κατέρχεται ο θεόπνευστος λόγος του Θεού… ι θ (1,9),
που δεν στερείται ασυνέχειας, για να ανέλθουμε εμείς δια του
σταυρού και των 4 άκρων του, δια του 91 (4 αιχμές πυραμίδας, τα
ηλιοστάσια και ισημερίες υπό την μη κοσμική κάτω όψη, αλλά με
υπερκόσμια κορυφή Τον Παντεπόπτη Κύριο) προς αυτογνωσία (5
πεμπτουσία) και θεογνωσία (7) …. όπως καλείται να ευστοχήσει ο
λαός Του Θεού δια των αγγέλων που μας οδηγούν στον ουρανό… με
αυτήν την ‘’σύμπτωση’’ να έπεται ως άλλο ένα δοθέν ευθές σημείον,
την στιγμή που προηγείται Ο Λόγος, και που σκοπό έχει/έχουν, την
σύνδεση των αποκομμένων και όσων φυσικά επιδέχονται ένωση και
αγιασμό.
άρση των πέπλων ή ακολουθώντας τα ίχνη των αγίων…
**** Παρεμβαλλόμενος κρόνος/χρόνος στο διάβα μας από την γη στον
ουρανό
για τον χωροχρόνο...

91
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΕΟΥ

Το εισερχόμενο στην ψυχή (και ζωή μας) Φως, που δι αυτού


γνωρίζουμε τα πάθη μας και προοδεύοντας η μετάνοια και
χάρις, μετέχει Σε αυτό ο άνθρωπος, δεν είναι κτιστό.
Μπορεί να έχουμε ‘’φυσική’’ ημερομηνία γενεθλίων της
Εκκλησίας ως ‘’δόμηση’’ την πεντηκοστή και έτσι να γίνει και
σε μας που θα θέλαμε να δομηθεί εν ημίν, αλλά κατά τους
αγίους που έχουν την δικαιοδοσία θεολόγησης κι αυτούς τους
θεοφόρους ακούμε (και υπακούμε ως αυθεντίες), αλλιώς είναι
τα πράματα….

Ἡ Ἄκτιστη Ἐκκλησία (κατά τον αγ.Πορφύριο)

Ὁ πατὴρ
Πορφύριος, ὅταν
μᾶς μιλοῦσε γιὰ τὸν
ἄνθρωπο, γιὰ τὸ
Θεό, γιὰ τὸν κόσμο,
γιὰ τὴν ἀγάπη, γιὰ
τὴν προσευχή, γιὰ
τὴ δημιουργία
ὁλόκληρη, μιλοῦσε
μὲ θεολογικὰ κριτήρια (πτυχιοῦχος τῆς Β´τοῦ Δημοτικοῦ
Σχολείου). Εἶχε ὄντως τὸ χάρισμα τῆς Θεολογίας, ποὺ πηγάζει
ἀπὸ τὴ ζῶσα πηγή, τὴ νοερά, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Καὶ μάλιστα τῆς Μυστικῆς Θεολογίας, ὅπου βλαστάνει ἡ κατὰ
Χριστὸν φιλοσοφία. Ἦταν ἕνας Μυστικὸς Θεολόγος χωρὶς
κοσμικὲς σπουδές, παρὰ μόνο μὲ τὶς σπουδὲς τῆς ἀσκήσεως, τῆς
ἡσυχίας, τῆς νοερᾶς ἐργασίας. Ἔλεγε: «Εἴθε νὰ μποῦμε ὅλοι

92
στὴν ἐπίγεια Ἄκτιστη Ἐκκλησία, γιατί, ἂν δὲν μποῦμε σ᾿ αὐτήν,
δὲν θὰ μποῦμε καὶ στὴν οὐράνια». «Μποροῦμε νὰ ἑνωθοῦμε, ἂν
κάνουμε μυστικὴ ζωή…». «Ἡ καλὴ δύναμη πάει πλούσια, ἀλλὰ
ἁπαλὰ ὡς “θρούς”, ὅπως λέει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη·». «Νὰ
γίνεσθε ἅγιοι…». [Ἰ 101]
Ἀπασχολοῦσε ἔντονα ἕναν ἀδελφό μου τὸ θέμα τῆς Ἐκκλησίας
τοῦ Χριστοῦ, «ἀπὸ πότε ὑπάρχει», γιατὶ ἤθελε νὰ τὸ
χρησιμοποιεῖ στὰ κηρύγματά του καὶ γιὰ ἕνα βιβλίο ποὺ
ἔγραφε. Εἶχε πάει μιὰ ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὸν Παππούλη καὶ
πῆγε νὰ φύγει ὅταν τελείωσε μαζί του, χωρὶς ὅμως νὰ τοῦ πεῖ
τὸ πρόβλημά του. Παίρνοντας τὴν εὐχή του, τοῦ λέει ὁ
Γέροντας.
«Ἄντε πήγαινε τώρα καὶ νὰ ξέρεις ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι
προαιώνιος καὶ ἄκτιστος, καὶ ἄσε τοὺς θεολόγους νὰ λένε ὅ,τι
θέλουν». Ἔμεινε ἔκπληκτος ὁ ἀδελφὸς μὲ τὴν ἀποκάλυψη ποὺ
τοῦ ἔκανε ὁ Παππούλης στὸν προβληματισμὸ ποὺ εἶχε.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου”
---
Για δε τον όσιο Παΐσιο, η εκκλησία δεν χτίζεται με τούβλα και άμμο… και
ούτε γκρεμίζεται ή καίγεται από βαρβάρους… οπότε (νομίζω), παρότι
χαροποιό ή στενάχωρο αντίστοιχα, δεν είναι ούτε απόλυτο καλό το ένα, ούτε
απόλυτο κακό το άλλο, προτείνοντάς μας την εν ημίν δόμηση, που ούτε
δομείται αλλά ούτε και αναιρείται κοσμικώς.
---
Η απαραίτητη οργανική σχέση που πρέπει να αναπτυχθεί μεταξύ μας και
της Εκκλησίας (ως ενσωματούμενοι σε αυτό το Ένα και μοναδικά σωτήριο
Σώμα), με το άπλωμα και σύνδεση μέλους – Όλου, δια των 3 αγωγών στον
τύπο της φλέβας (εξομολόγηση) αρτηρίας (Θ.Κοινωνίας) και νεύρου
(προσευχή) ως μυστηριακή και μυστική μετοχή, δεν αναιρεί το υπερβατικό
του εγχειρήματος, οπότε, με γνώμονα το χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν
ουδέν, πρέπει να προχωρήσουμε στην εν ημίν δόμηση του ναού.

93
δόμηση του εν ημίν ναού

…λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν. 20 εἶπον
οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· τεσσαράκοντα καὶ ἓξ ἔτεσιν ᾠκοδομήθη ὁ ναὸς οὗτος,
καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; 21 ἐκεῖνος δὲ ἔλεγε περὶ τοῦ
ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ. 22 ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, ἐμνήσθησαν οἱ
μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγε, καὶ ἐπίστευσαν τῇ γραφῇ καὶ τῷ λόγῳ
ᾧ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς. (Ιωαν.β’)
Οι δώδεκα άψυχες κολώνες του ναού του Σολομώντα,
‘’αντικαθίστανται’’ αχειροποιήτως με τις δώδεκα έμψυχες, τους
δώδεκα αποστόλους, εν μέσω των οποίων ψηλαφείται και μετέχεται.
Έξω από τον ‘’χώρο’’ που ορίζουν οι 12, μπορεί να θεάται ο ‘’ήλιος’’,
μπορεί να θερμαίνεται και να φωτίζεται θεωρητικά κάποιος, αλλά
ΔΕΝ μετέχεται*.
Τα στοιχεία που ξεχωρίζουν και κάνουν αυτούς τους δώδεκα
κολώνες** του ναού, πρέπει να ανευρεθούν μέσα μας, με βοήθεια τα
εξωτερικά ιστορικά στοιχεία που γνωρίζουμε. Έναρξη δόμησης του
εντός, μια προϋπόθεση. Πρέπει να ‘’γκρεμιστεί’’ ο εξωτερικός
φαρισσαΐζων. Να σχισθεί το καταπέτασμα από άνωθεν έως
κάτωθεν… και όπως θα φανεί λίγο πιο κάτω με τους κληρονόμους
της Βασιλείας, εκείνο το τι σου έκαναΝ (οι άλλοι, οι κακοί, οι
ρωμαίοι, οι ιουδαίοι, οι ειδωλολάτρες… παρόντες στο τότε) Χριστέ
μου…. να αντικατασταθεί με το τι σου έκανα Χριστέ μου… Ένα
μικρό Ν η διαφορά (μεταξύ του, Σου έκαναν και Σου έκανα), αλλά
τόσο σπουδαίο που αλλάζει την οπτική από εξωστρέφεια στην εντός
ημών ζωή… και αμήν προοπτική δόμησης ναού και μετοχή στην
εντός ημών Βασιλεία Του. Από το κατά γράμμα και την επιβολή
μαρτυρίου στο Σώμα Του Χριστού, αυστηρά χωροχρονικά στο τότε,
στο κατά πνεύμα και ενέργειές μας διαχρονικά, όλους τους αιώνες.
Άλλωστε Ο Κύριος είναι ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου και όχι
μόνο εκείνων που ήταν στον περίγυρό Του τότε. ΑΙΡΕΙ… δεν ήρε,

94
γιαυτό και ο αισθανόμενος πόνος από τα καρφιά ήταν πολλαπλάσιος
των ‘’φυσιολογικών’’.
[Φοβερὸν καὶ παράδοξον Μυστήριον, σήμερον ἐνεργούμενον καθορᾶται.
Ὁ ἀναφὴς κρατεῖται, δεσμεῖται, ὁ λύων τὸν Ἀδὰμ τῆς κατάρας. Ὁ
ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς, ἀδίκως ἐτάζεται, εἱρκτῇ κατακλείεται, ὁ
τὴν ἄβυσσον κλείσας, πιλάτῳ παρίσταται, ᾧ τρόμῳ παρίστανται
οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις, ῥαπίζεται χειρὶ τοῦ πλάσματος, ὁ Πλάστης,
ξύλῳ κατακρίνεται, ὁ κρίνων ζῶντας καὶ νεκρούς, τάφῳ κατακλείεται,
ὁ καθαιρέτης τοῦ ᾍδου. Ὁ πάντα φέρων συμπαθῶς, καὶ πάντας σώσας
τῆς ἀρᾶς, ἀνεξίκακε Κύριε δόξα σοι.
Κλίνας την κεφαλή παραδίδει το πνεύμα κι όχι ανάποδα, δλδ να
πεθάνει όπως γίνεται με μας και μετά να του πέσει το κεφάλι, για να
δείξει ότι είναι αρχηγός της Ζωής. Τότε σχίζεται το καταπέτασμα και
έτσι, δι αυτής της πνοής που άφησε επί του Σταυρού στον έξω κόσμο,
μας περνάει δια σταυρού και της άλλης πνοής (του ετέρου
παρακλήτου) στον μέσα κόσμο και έσω ΖΩΗ.]. …20 καὶ τοῦτο εἰπὼν
ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ
μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς πάλιν· εἰρήνη
ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο
εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα ῞Αγιον· 23 ἄν τινων
ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.
(Ιωαν.κ’) με πρώτη πνοή την αιτία δημιουργίας και βιολογικής ζωής,
με δε την δεύτερη πνοή την τελεία αναδημιουργία και έσω Ζωή που
ξεκινά και περατούται η δόμηση, δια του αγιαστικού Πνεύματος και
σκοπού του ανθρώπου, η απόκτησή Του.
Από το πρώτο πόνημα (μύηση και ορθοδοξία) προσπαθώ να διακρίνω
και καταγράψω τις λεπτομέρειες το πώς θα ανδρωθούν και
στερεωθεί ο ναός, από νήπια*** που τους διακρίνουμε εντός μας
(όπως φαίνεται και με τον απ.Πέτρο), σε άνδρες, ώστε να
συναυξηθούμε μαζί τους και διέλθουμε εκείνο το κομβικό σημείο…
11 ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος
ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 12 βλέπομεν

95
γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον
σωπον πρὸς
πρ πρόσωπον·
(Α’Κορ.ιγ’)

Για να δομηθεί ο ναός, πρέπει να νεκρωθεί το σώμα της αμαρτίας,


όπως για να δομηθεί ο αναστάσιμος ναός νεκρώθηκε Ο Κύριος επί
Σταυρού και νέκρωσε κάθε αμαρτία. Αυτό συμβολίζει
συμβολίζε (ως αντίτυπος
κατά τον αγ.Γρηγόριο θεολόγο) ο χάλκινος όφις που κρέμασε ο
Μωυσής επί της ράβδου του…. .
Το κομβικό σημείο των αγίων αποστόλων που τους ορίζει εφεξής ως
κολώνες της αχειροποιήτου εκκλησίας, δεν είναι η θαυματουργία που
είχαν την εξουσιοδότηση και προ αναστάσεως να βγάζουν δαιμόνια
και να θεραπεύουν, αλλά η επίσκεψη της πύρινης γλώσσας εφ’ενός
εκάστου την κεφαλή, με την πεντηκοστή. Αυτός και ο δικός μας
σκοπός. Η απόκτηση (ανάπαυση μέσα στην αμήν εξαγνισμένη
καρδιά μας) του Αγίου Πνεύματος, με απαραίτητη προηγούμενη
προϋπόθεση την μεταστροφή του προσώπου μας σταυρικώς προς την
αγάπη Του, με προσευχή στο υπερώο, αντί να
κυνηγάμε φιλελληνικώς και φιλοϊουδαϊκώς
ουδαϊκώς σοφία
και δύναμη. …
δεν είναι τυχαίο οι 120 μοίρες ως οπτική γωνία του
προσώπου μας όπου προσαντολιστεί και κινείται,
κινείται
96
αλλά και οι 120 φωτισθέντες οι ομοθυμαδόν προσευχόμενοι στο
υπερώο … (πραξ.α’15).
Νοούντες τον απ. Πέτρο ως πρακτική αρετή και αναλογικά εμάς να
θερμαινόμαστε από άλλες φωτιές διαπράττοντες αμαρτίες, μακάρι
να συνειδητοποιήσουμε το πόσο έχουμε την ανάγκη να βγούμε έξω
αυτής και να κλάψουμε πικρά για να συγ-χωρεθούμε από τον
εύσπλαχνο Κύριο και τύχουμε προσωπικής κλήσης… (είπατε τοις
μαθηταίς και τω Πέτρω – Μαρκ.ιστ’7).
Πόσο ανάγκη έχουμε από ένθερμοι διώκτες Του σαν τον απ.Παύλο,
να έλθει το άλλο Φως να μας τυφλώσει τα χοϊκά μάτια για να Τον
ζητήσουμε εγκάρδια, ώστε να μεταμορφωθούμε σαν άλλα μικρόβια
που πολεμούν την εκκλησία (από εντός ή εκτός Της) σε αντισώματα,
όπως ο ιατρός μετατρέπει το φαρμάκι σε φάρμακο, το μικρόβιο σε
αντίσωμα και αφού παθητικοποιήσει την μικροβιακή του δράση από
αντίθετο και αντίθεο, το μεταποιήσει ως χρήσιμο καλό εμβόλιο!!!!
Παράσχου Κύριε πίστη και δίδου ημίν, αφορμάς μετανοίας!!!
Πόση δουλειά έχουμε σαν τον απ.Θωμά (δίδυμο) να περάσουμε μετά
την ψηλάφηση στην μακαρία πίστη αναστάσεως από την μίζερη
πίστη στην βιολογική νομοτέλεια του θανάτου, κι είναι τόση η
απόσταση ‘’πίστεων’’, όση απόσταση έχει η γη από τον ουρανό, όσο ο
θάνατος από την Ζωή.
Αμήν όλοι οι άγιοι απόστολοι να μεριμνήσουν για την εμήν
οικοδομή! Αν μέναμε μόνο στην ευχή, θάταν προϊόν φαντασίας. Και
πως γίνεται πράξη αυτό; Μυστηριακά. Όσο ερχόμενος Ο Κύριος με
την Θεία Κοινωνία, φέρει όλους τους αγίους μαζί Του**** για να
προσθέσουν ένα πνευματικό λιθαράκι στον εν δυνάμει ναό Του… (ο
τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν
αυτώ).
Κύριος οικοδομεί Εαυτόν μέσα στην εικόνα Αυτού, αναβιβάζοντας το
κατ’εικόνα στο καθ’ωμοίωσιν. Αμήν καλή υποδοχή, θεοδοχία και
ετοιμότητα δόμησης, αμήν εκτυπώτερον η πρόσθεση κάθε λίθου Του.

97
[Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ
οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ
φυλάσσων. Ψαλμ.ρκς’ 126].
Και τι μένει; η ανάλογη αυτογνωσία και βοή… (ως ο άσωτος, βοήθησέ με
Κύριε να έλθω εις εαυτόν και στα συγκαλά μου…) …17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν
εἶπε· ….. πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος
κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. (Λουκ.ιε’) (ως ο
ληστής) 42 καὶ ἔλεγε τῷ ᾿Ιησοῦ· μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ
σου. (Λουκ.κγ’) δέομαι ὡς Ἰωνάς, ἐκ φθοράς ὁ Θεός μέ ἀνάγαγε…. εξάγαγέ με
εκ λάκκου κατωτάτου…. εξ άδου ανάστησέ με…
---
* ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ… αντίφασις ή
καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ;
** δώδεκα απόστολοι (Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα) και δυο σκέψεις
συνειρμικές...
*** (λίγα τινά) για την άρνηση του απ.Πέτρου ****21 ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς
σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν,… 24 πάτερ, οὓς
δέδωκάς μοι, θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ… (Ιωαν.ιζ’)
---
"..Εἶναι οὐσιαστικό να διαφυλάξουμε μέσα μας την αἲσθηση τῆς ἀνεπάρκειάς
μας... Τη στιγμή πού καταδικάζουμε τον ἑαυτό μας, τά πάθη δεν μποροῦν να
μᾶς ἐξουσιάζουν...." (ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΜΟΣ Α´, σελ. 95 & 99, Ι.Μ.ΤΙΜΙΟΥ
ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ, 2η ἒκδοση, 2014).
---
Όταν ασπάζεται ο άνθρωπος με ευλάβεια και θερμή αγάπη τις άγιες εικόνες,
παίρνει τα χρώματα από αυτές και ζωγραφίζονται οι Άγιοι μέσα του. Οι Άγιοι
χαίρονται όταν ξεσηκώνονται από τα χαρτιά ή από τα σανίδια και τυπώνονται
στις καρδιές των ανθρώπων. Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός με ευλάβεια τις
άγιες εικόνες και ζητάει βοήθεια από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους,
με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του, ρουφάει μέσα στην καρδιά του
όχι μόνον τη χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά και τον
Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τον Άγιο, και τοποθετούνται πιά στο
τέμπλο του Ναού του. «Ναός του Αγίου Πνεύματος είναι ο άνθρωπος» … από
την η σημασία των αγίων εικόνων στα σπίτια μας (Οσίου Παϊσίου
Αγιορείτου)
98
Νέκρωση μελών αμαρτίας

Ο αγ.Γρηγόριος Παλαμάς,
προσεύχεται με αυτόν τον τρόπο :
Υπεράγαθε Δέσποινα Θεοτόκε,
επάκουσον της οικτράς μου δεήσεως
και μη καταισχύνης με από της
προσδοκίας μου, η μετά Θεόν ελπίς
πάντων των περάτων της γης.
Τον βρασμόν της σαρκός μου
κατάσβεσον.
Τον εν τη ψυχή μου αγριότατον
κλύδωνα κατεύνασον.
Τον πικρόν θυμόν καταπράϋνον.
Τον τύφον και την αλαζονείαν της
ματαίας οιήσεως εκ του νοός μου
αφάνισον.
Τας νυκτερινάς φαντασίας των πονηρών πνευμάτων και τας
μεθημερινάς των ακαθάρτων εννοιών προσβολάς εκ της καρδίας μου
μείωσον.
Παίδευσόν με την γλώσσαν λαλείν τα συμφέροντα.
Δίδαξον τους οφθαλμούς μου βλέπειν ορθώς της αρετής την ευθύτητα.
Τους πόδας μου τρέχειν ανυποσκελίστως ποίησον την μακαρίαν οδόν
των του Θεού εντολών.
Τας χείρας μου αγιασθήναι παρασκεύασον, ίνα αξίως αίρω αυτάς προς
τον Ύψιστον.
Κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλείται Πατέρα
τον φοβερόν Θεόν και πανάγιον.
Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούω αισθητώς και νοητώς τα υπέρ μέλι και
κηρίον γλυκύτερα των αγίων Γραφών λόγια, και βιώ κατ‘ αυτά από σου
κραταιούμενος.
Δια γαρ σου, πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα
βροτεία φύσις αινούσα και ευλογούσα Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα,
99
την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους
αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κι ο αββάς Ισαάκ ο σύρος, ανάλογα,
ανάλογα που δείχνει
και τον μοναδικό τρόπο συνάφειας (Λόγου με
κάθε λόγο) νέκρωσης μελών αμαρτίας δια της
νεκρώσεως Του Κυρίου για μας (αναλαβών την
αμαρτία), ώστε η Ζωή Του να μεταγγιστεί στην
ζωή μας:
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,ν, ὅστις ἔκλαυσας
επί Λαζάρῳ, καὶ ἔχυσας δάκρυα α λύπης
λ καί
συμπαθείας ἐπάνω εἰς αὐτόν, δέξαιξαι τὰ
τ τῆς
πικρίας μου δάκρυα· ἰάτρευσον
τρευσον διὰ
δι τῶν ἁγίων σου
παθημάτων τὰ πάθη μου· θεράπευσον
πευσον διὰδι τῶν
πληγῶν σου τὰς ψυχικάς ς μου πληγάς·διὰ
πληγ τοῦ
τιμίου σου αἵματος καθάρισόνν μου τὸτ αἷμα, καὶ
ἕνωσον τὴν εὐωδίαν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος τῷ σώματ ματί μου· ἡ χολή,
τὴν ὁποίαν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, ἂς γλυκάνῃ τὴν τ ψυχήν μου
ἀπὸ τὴν πικρίαν, τὴν ὀποίαν ὁ ἀντίδικός μου διάϐολος
ολος μ’ ἐπότισε· τὸ
πανάγιόν σου σῶμα, τὸ ὁποίον ἐτανύσθη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ,
σταυρο ἃς
ἀναπτερώσῃ πρὸς σὲ τὸν νοῦν μου, ὅστις ἐσύρθη κάτω τω ὑπὸ τῶν
δαιμόνων· ἡ παναγία σου κεφαλή, τὴν ὁποίαν ἔκλινας ἐπὶἐ τοῦ σταυροῦ,
ἂς ὑψώση τὴν κεφαλήν μου, τὴν περιϋϐρισθεῖσαν ὑπὸ τῶν τ ἀντιπάλων
δαιμόνων· αἱ πανάγιαί σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπ πὸ τῶν
παρανόμων ἐν τῷ σταυρῳ, ἃς μὲ ἀναϐιϐάσωσι πρὸς σὲ ἐκ τοῦ χάσματος
τῆς ἀπωλείας, καθὼς ὑπεσχέθη τὸ πανάγιον σου στόμα μα· τὸ πρόσωπόν
σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν ν καταράτων
καταρ
Ἰουδαίων, ἃς μοῦ λαμπρύνῃ τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐμολμολύνθη ἀπὸ τὰς
ἁμαρτίας· ἡ ψυχή σου, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὑπά άρχον,
παρέδωκας εἰς τὸν πατέρα σου, ἃς μὲ ὁδηγήσῃ πρὸς σὲὲ διὰ τῆς χάριτός
σου· δὲν ἔχω καρδίαν θλιϐομένην προς ἀναζήτησίν ν σου, δὲν
δ ἔχω
μετάνοιαν, δὲν ἔχω κατάνυξη, οὐδὲ δάκρυα, τὰ ὁποῖα ἐπαναφέρουσι
ἐ τὰ
τέκνα εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα. Δὲν ἔχω, Δέσποτα,
σποτα, δάκρυον
δ
παρακλητικόν· ἐσκοτίσθη ὁ νοῦς μου ἀπὸ τὴν ματαιότητα
τητα τοῦ
το κόσμου,
100
καὶ δὲν δύναται ν’ ἀτενίσῃ πρὸς Σὲ μετὰ πόνου· ἐψυχράνθη ἡ καρδία
μου ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν πειρασμῶν, καὶ δὲν δύναται νὰ θερμανθῇ διὰ
τῶν δακρύων τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης. Ἀλλὰ σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός
μου, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, δώρησαί μοι τελείαν μετάνοιαν καὶ
καρδίαν ἐπίπονον, ἵνα ὁλοψύχως ἐξέλθω εἰς ἀναζήτησίν σου· διότι ἄνευ
σοῦ θέλω ἀποξενωθῇ ἀπὸ παντὸς ἀγαθοῦ. Χάρισαί μοι λοιπόν, ὦ
ἀγαθέ, τὴν χάριν σου· ὁ πατήρ, ὅστις σ’ ἐγέννησεν ἐκ τῶν κόλπων
αὐτοῦ ἀχρόνως καὶ ἀϊδίως, ἃς ἀνανεώσῃ εἰς ἐμὲ τὰς μορφὰς τῆς
εἰκόνος σου· σ’ ἐγκατέλιπον, μὴ μ’ ἐγκαταλείπῃς· ἐχωρίσθην ἀπὸ σοῦ,
ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου, καὶ εὐρὼν εἰσάγαγέ με εἰς τὰς νομάς σου,
καὶ συναρίθμησόν με μετὰ τῶν προϐάτων τῆς ἐκλεκτῆς σου ποίμνης,
καὶ διάθρεψόν με μετ’ αὐτῶν ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων σου μυστηρίων,
τῶν ὁποίων ὑπάρχει κατοικητήριον ἡ καθαρὰ καρδία, εἰς τὴν ὁποίαν
ἀναφαίνεται ἡ ἔλλαμψις τῶν ἀποκαλύψεών σου, ἡ ὁποία ἔλλαμψις
εἶναι παρηγορία καὶ ἀναψυχὴ τῶν κοπιώντων διὰ σὲ ἐν θλίψεσι καὶ
διαφόροις μάστιξι· τῆς ὁποίας ἐλλάμψεως εἴθε ν’ ἀξιωθῶμεν καὶ ἡμεῖς
διὰ τῆς χάριτος καὶ φιλανθρωπίας σου, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ
Χριστοῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

‘’νέκρωση’’…
Ο εν τη ενάτη ώρα δι' ημάς
σαρκί του θανάτου
γευσάμενος, νέκρωσον της
σαρκός ημών το φρόνημα,
Χριστέ ο Θεός, και σώσον
ημάς.
καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν
ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα
εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.
Κι η γνώμη δίνει την σκυτάλη στην όντως γνώση κι αυτή με την
σειρά της ως φιλοσοφία στην φιλοκαλία και στην θεραπευτική

101
παράδοση της Ορθοδοξίας, την εμπειρία θεώσεως. Την νήψη, την
άσκηση.
Κατά τάξη και ετοιμότητα και εγκαίνιση στην βαθεία καρδία
ακολουθούντα νους και χους, κάθαρση, φώτιση, τελείωση.
Στα παληά χρόνια όταν οι αρχαίοι έλληνες έριχναν βολές σε
ομόκεντρους κύκλους και το βέλος τους έπεφτε οπουδήποτε αλλού
πλην κέντρου, έλεγαν ήμαρτον δλδ
αστόχησον, και ξαναπροσπαθούσαν.
Οι άγιοι λένε, πως… 
προτείνοντας την ακινησία μας ως προς την
αμαρτία (αστοχία) και την κίνησή μας προς το καλό (ευστοχία)….
Το βίωμα της θ’ ώρας, το ίδιο… Ο εν τη ενάτη ώρα δι' ημάς σαρκί του
θανάτου γευσάμενος, νέκρωσον της σαρκός ημών το φρόνημα, Χριστέ
ο Θεός, και σώσον ημάς.
Είναι ο ‘’φιλοξενούμενος’’ και ενεργών εν ημίν Εσταυρωμένος Κύριος
δια του Αίματός Του, που μας αποπλύνει από παντός μολυσμού
σαρκός και πνεύματος και ‘’νεκρώνει’’ το σώμα της αμαρτίας.
από την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως ΕYXΗ B´ (Μ.Βασιλείου) …
Οἶδα, Κύριε, ὅτι ἀναξίως μεταλαμβάνω τοῦ ἀχράντου σου Σώματος καὶ
τοῦ τιμίου σου Αἵματος καὶ ἔνοχὸς εἰμι καὶ κρῖμα ἐμαυτῷ ἐσθίω καὶ
πίνω, μὴ διακρίνων τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μου·
ἀλλὰ τοῖς οἰκτιρμοῖς σου θαῤῥῶν, προσέρχομαί σοι τῷ εἰπόντι. Ὁ
τρώγων μου τὴν Σάρκα καὶ πίνων μου τὸ Αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν
αὐτῷ. Σπλαγχνίσθητι οὖν, Κύριε, καὶ μὴ παραδειγματίσῃς με τὸν
ἁμαρτωλόν, ἀλλὰ ποίησον μετ᾿ ἐμοῦ κατὰ τὸ ἔλεός σου· καὶ γενέσθω
μοι τὰ ἅγια ταῦτα εἰς ἴασιν καὶ κάθαρσιν καὶ φωτισμὸν καὶ
φυλακτήριον καὶ σωτηρίαν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος· εἰς
ἀποτροπὴν πάσης φαντασίας καὶ πονηρᾶς πράξεως καὶ ἐνεργείας
διαβολικῆς, κατὰ διάνοιαν τῆς ἐν τοῖς μέλεσί μου ἐνεργουμένης· εἰς
παῤῥησίαν καὶ ἀγάπην τὴν πρὸς σέ· εἰς διόρθωσιν βίου καὶ ἀσφάλειαν·

102
εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος· εἰς πλήρωσιν ἐντολῶν· εἰς
Πνεύματος ἁγίου κοινωνίαν· εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς
ἀπολογίαν εὐπρόσδεκτον, τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός σου· μὴ εἰς
κρῖμα ἢ εἰς κατάκριμα.
Αμήν γένοιτο…
Δορυφορούν τον Σταυρό οι άγιοι άγγελοι, υπηρετούν ως φίλοι κι
εμάς, όσο συσταυρωνόμαστε για να μας συναναστήσουν.
Μία εκ των ιδιοτήτων των λεπτών αγγέλων είναι η δυνατότητα
‘’διείσδυσης’’ όπως έχουν όλα τα πνεύματα την δυνατότητα κατά το
επιτρέπεται ή την ευλογία του Θεού (και ανάλογα τα δικαιώματα που
δίνουμε) να εισέρχονται κεκλεισμένων των θυρών στους ‘’οίκους’’
μας (διερχόμενοι από τοίχους εξωτερικούς και εσωτερικούς).
Μπορούν να εισέλθουν στο μυαλό, να μας εμφυτεύσουν έναν θετικό
λογισμό. Στην καρδιά να ψιθυρίσουν έναν θείο λογισμό προξενώντας
ένα φιλόθεο ή φιλάνθρωπο σκίρτημα/δόνηση. Να μπουν σε ένα
άρρωστο μέλος για να το υγιάνουν. Αντίθετα οι δαίμονες κατά το
επιτρέπεται του Θεού, εμβολίζουν αρνητικά, απάνθρωπα και αντίθεα
και μετά την διάνοια, εν τοις μέλεσι, μας ασθενούν, μας θανατώνουν.
Ευχόμενοι στον άγιο άγγελό μας… μη δώης χώραν τω πονηρώ
δαίμονι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου
σώματος, κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και
οδήγησαν με εις οδόν σωτηρίας
…Τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις σου Ἀγγέλοις, ἵνα τῇ παρεμβολῇ αὐτῶν
φρουρούμενοι καὶ ὁδηγούμενοι καταντήσωμεν εἰς τὴν ἑνότητα της
πίστεως καὶ εἰς τὴν ἐπίγνωσιν της ἀπροσίτου σου δόξης, ὅτι εὐλογητὸς
εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

…προχωράμε μετά από αυτά, ίσως λίγο πιο συνειδητοποιημένοι,


στον καθ’ημέρα σταυροφόρο αγώνα μας, αμήν προς ανάσταση.

103
προσευχή νηστεία και δαιμόνια...

Ένας δαιμονισμένος, παιδεύοταν πολλά


χρόνια από το δαιμόνιο. Οι Πατέρες ενός
κοινοβίου, τον είχαν πάει σε πολλούς
γέροντες για να τον θεραπεύσουν, αλλά
κανείς δεν κατόρθωσε να βγάλει το
δαιμόνιο. Τελικά τον πήγαν και σε έναν
διακριτικό γέροντα, που ήταν μεγάλος
νηστευτής. Ο γέροντας τους είπε:
- Αδερφοί και Πατέρες, δεν έχω το χάρισμα να εκβάλλω
δαιμόνιο. Έχω όμως την αγάπη και παρακαλώ το δαιμόνιο, να
φύγει από αυτόν τον άνθρωπο και να έρθει σε μένα, για να
ξεκουραστεί λίγο και αυτός ο αδερφός!
Πράγματι, βγαίνει το δαιμόνιο και μπαίνει σε αυτόν τον
γέροντα, ενώ ο δαιμονισμένος έγινε καλά.
Ο γέροντας για πολλά χρόνια ήταν δαιμονισμένος, αλλά μια
μέρα βγαίνει ο διάβολος, σαν ένας μαύρος γάτος, από τον
γέροντα. Ο γέροντας βλέποντας να βγαίνει το δαιμόνιο, του
λέει:
- Πού πάς; Εγώ δεν σε διώχνω!
Και ο διάβολος του λέει:
- Δεν αναπαύομαι σε ξηρανθείσα σάρκα! Και σηκώθηκε και
έφυγε...
Πάει το γουρούνι να κυλιστεί σε μια γούβα, που είναι ξερή; Δεν
πάει, γιατί θέλει η γούβα να είναι μαλακή, για να κυλιστεί στην
λάσπη. Έτσι και ο διάβολος, σε σάρκα ξηρανθείσα, εξαιτίας της
νηστείας, δεν μπορεί να πάει.

104
Ο άνθρωπος, χωρίς να περιποιείται την σάρκα του με πολύ
φαγητό και κάνοντας νηστεία, αποφεύγει την διαφθορά πιο
εύκολα. ~ Ιεροκήρυξ Δηµήτριος Παναγόπουλος †
---
προσευχή και νηστεία.... [...τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν
προσευχῇ καὶ νηστείᾳ (Ματθ.ιζ'21)]
νοούμενη η εκπόρευση ως η νίκη των, επί της κλίμακος από την
κοιλία (ομφαλό, όπου στρατοπεδεύει ο δράκων και περικυκλώνει την
καρδίαν)

προς την κεφαλή,


από το ''αεί'' (χρόνος) στο ''νυν'' (άχρονο) και συμπυκνωμένα
εφ'ημών, επί της σπονδυλικής στήλης....
μιας, όχι νοητής κλίμακος, αλλά
ιδιαίτερα ψαυστής και βιούμενης,
που ο χρυσοπλοκώτατος πύργος
και δωδεκάτειχος πόλις με
κορωνίδα την προσευχή (κεφαλή) και
βάση την νηστεία (κοιλία) συνανυψοί
κατά τάξη και ετοιμότητα* και
προαίρεση τους ακούοντες και
φυλλάσσοντες τον λόγο του Θεού
(τύπωση δεξιά και αριστερά, μετά το
πάνω - κάτω, σύνολο σταυρός)...
αμήν δι ευχών, η λύτρωσις.
* [από δε την 14ην βαθμίδα περί γαστριμαργίας της όλης κλίμακας
του αγ.Ιωάννου σιναΐτου, διαβάζουμε και ευχόμαστε διάκριση
ανόδου... όχι μόνο στα της νηστείας που γιατί κάποιος να επαίρεται
αν νηστεύει πλήρως ή αγρυπνεί ή παρθενεύει (γιατί κι ο αντίδικος τα

105
ίδια εκτελεί σε μεγαλύτερο βαθμό...) αν δεν είναι ταπεινός, αλλά ως
δύτης που δεν ανεβαίνει άμεσα και ευθεία, αλλά ΙΣΟΡΡΟΠΕΙ την έσω
και έξω πίεση, κινείται... ] 8. Ἐνόμισε ὁ θεήλατος Εὐάγριος ὅτι ἔγινε
σοφώτερος τῶν σοφῶν καὶ στὴν μορφὴ καὶ στὸ περιεχόμενο τῶν λόγων
του. Ἀπατήθηκε ὅμως ὁ ταλαίπωρος καὶ φάνηκε ἀνοητότερος τῶν
ἀνοήτων καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα ζητήματα καὶ σ᾿ αὐτό. Ἐδίδαξε: «Ὁσάκις ἡ
ψυχὴ ἐπιθυμεῖ ποικίλα φαγητά, ἂς θλίβεται μὲ ἄρτον μόνο καὶ ὕδωρ».
Εἶναι δὲ ἡ προσταγή του αὐτὴ σὰν νὰ προτρέπης ἕνα παιδὶ ν᾿ ἀνεβῆ μὲ
ἕνα βῆμα ὅλη τὴν σκάλα.
Ἐμεῖς ὅμως, ἀντικρούοντες τὸν ὁρισμό του, ὡς ἑξῆς ὁρίζουμε: Ὅταν
ἐπιθυμοῦμε τὰ διάφορα φαγητά, ζητοῦμε κάτι ποὺ εἶναι μέσα στὴν φύσι
μας. Γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο ἂς χρησιμοποιήσωμε ἕνα τέχνασμα πρὸς τὴν
πολυμήχανη κοιλία, καὶ μάλιστα ἂν δὲν μᾶς ἀπειλῆ βαρύτατος
πόλεμος ἢ δὲν ὑπάρχη πένθος ἢ κανὼν γιὰ προηγούμενες σοβαρὲς
πτώσεις. Ἂς κόψωμε πρῶτα τὰ λιπαρά, ἔπειτα τὰ ἐρεθιστικὰ καὶ
ἔπειτα τὰ εὔγευστα.
---
Σέ δύσκολες στιγμές, όταν αποτύγχαναν όλες οι προσπάθειες να
συμμορφώσω τις εκδηλώσεις της ζωής μου προς την ευαγγελική
διδασκαλία, συνέβαινε να προσεύχομαι με τον εξής τρόπο: “Έλα και κάνε Συ
ο ίδιος μέσα μου το θέλημά Σου. Τα προστάγματά σου δεν χωρούν στη στενή
μου καρδιά, και ο πεπερασμένος νους μου δεν συλλαμβάνει το περιεχόμενό
τους... Αν δεν ευδοκήσεις Εσύ να κατοικήσεις μέσα μου, τότε αναπόφευκτα θα
οδηγηθώ στο σκοτάδι... Γνωρίζω πως δεν ενεργείς διά της βίας, αλλά Σε
ικετεύω: "Έλα με εξουσία στον οίκο μου, και αναγέννησέ με ολόκληρο.
Μετάβαλε το καταχθόνιο σκοτάδι της υπερηφανείας μου στην ταπεινή Σου
αγάπη. Μεταμόρφωσε με το Φως σου τη διεφθαρμένη φύση μου, έτσι ώστε
κανένα πάθος να μη μείνει μέσα μου ικανό να εμποδίσει την μετά Σού έλευση
του Πατρός Σου (βλ. Ιωαν. ιδ’ 21-23). Κάνε με κατοικητήριο της αγίας εκείνης
ζωής, την οποία Συ ο ίδιος επέτρεψες να γευθώ εν μέρει… Ναί Κύριε, Σε
ικετεύω, μη μου στερήσεις το σημείο αυτό της αγαθότητός Σου”.
(Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σακχάρωφ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2010,
κεφάλαιο Η πορεία της ζωής μου, σελ.106)…. Κι εμείς αιτούμαστε… Αμήν
ελθέ και σκήνωσον εν ημίν (ως ζωοποιός σταυρός, ως βίωμα).
106
Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι

Απέθανεν ο βασιλεύς της Σκυθίας, Περισαΐδης το όνομα, αφήσας


τρεις υιούς κληρονόμους της βασιλείας· αλλά θέλων έκαστος
από τους αδελφούς να βασιλεύσει μόνος, ήλθον εις μάχην
θανάσιμον. Βάλλουν κριτήν άλλον βασιλέα της Θράκης, φίλον
του πατρός των, ο οποίος τεχνεύεται να τους συμβιβάσει με
τρόπον αληθώς επιτήδειον, αλλ' όλως παράδοξον. Προστάζει να
εκβάλωσιν από τον τάφον το λείψανοντου πατρός των και να το
κρεμάσωσιν εις ένα δένδρον' έπειτα καλείτους τρεις αδελφούς
και τους λέγει: «Έκαστος από σας ας ρίψη το βέλος του εις το
νεκρόν τούτο σώμα και όποιος το κτυπήση καλλίτερα,εκείνος να
είναι βασιλεύς».
Παίρνει το τόξον ο πρώτος υιός, το εκτείνει, βάζει το βέλος,
σημαδεύει, ρίπτει’ το όμοιον κάμει και ο δεύτερος. Πώς σας
φαίνεται η αχαριστία, η απανθρωπία, η σκληροκαρδία
τοιούτων υιών;
Έρχεται και ο τρίτος, παίρνει και ετοιμάζει και αυτός το
βέλοςτου, αλλά βλέπων που πρόκειται να το ρίψει, τρομάζει,
αφήνει να πέση το τόξον από τας χείρας του και λέγει: «Εγώ δεν
επιθυμώ να γίνω με τοιούτον τρόπον βασιλεύς. Παραιτούμαι
καλύτερον της βασιλείας, παρά να τοξεύσω το λείψανον του
αποθαμμένου πατρός μου».
Τι έκαμεν τότε ο κριτής; Τούτον τον τρίτον υιόν απεφάσισε διά
βασιλέα.
Τούτο το ίδιον κάμνω και εγώ σήμερον εις τούτους τους
αχαρίστους, τους απανθρώπους, τους σκληροκαρδίους υιούς.
Τούτο το οποίον βλέπετε είναι το νεκρόν λείψανον του Πατρός
σας, όστις απέθανε κρεμάμενος επί του ξύλου του Σταυρού
107
Λάβετε τα βέλη, ρίψατε, κτυπήσατε, πληγώσατε, δεν υπάρχει
τόπος και δι’ άλλας πληγάς. Αλλοίμονον όμως! Δεν είναι δύο,
είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι ρίπτουν. Τίνος είναι τούτο το
πρώτον βέλος το οποίον του πληγώνει την κεφαλήν; Είναι της
εωσφορικής υπερηφάνειας, της ανυπότακτου και απαίδευτου
κενοδοξίας, την οποίαν έχουν οι Ιερωμένοι.
Τίνος είναι τούτο το δεύτερον βέλος, το οποίον του ανοίγει την
πλευράν; Είναι της μνησικακίας, την οποίαν τρέφουν οι
μισάδελφοι.
Και εκείνο το τρίτον βέλος, το οποίον του πλήττει τας χείρας;
Εκείνο είναι της αδικίας και αρπαγής, την οποίαν κάνουν οι
άρχοντες και οι πλούσιοι. Αλλ’ εκείνα τα πολλά βέλη, τα οποία,
έρχονται, τόσον πυκνά και κατακεντούν όλας τας καθαρωτάτας
σάρκας Του, τι είναι; Αυτά είναι, τα βέλη των σαρκικών αμαρτι-
ών, τα οποία πράττουν άνδρες και γυναίκες, παιδία και γέροντες.
Αλλά ποίος ημπορεί να μετρήσει άλλα αναρίθμητα βέλη, τα
οποία πίπτουν ως χάλαζα, και τα οποία ρίπτουν αι κατακρίσεις,
τα ψεύματα, αι επιορκίαι αι βλασφημίαι των Χριστιανών; Ελάτε,
ελάτε, τοξεύετε, χορτάσετε την ορεξίν σας εις το νεκρόν σώμα
του αποθαμμένου Πατρός σας, ελάτε, τέκνα, από τα θηρία πλέον
ανήμερα. Αλλ’ υπάρχει άραγε και κανείς, όστις να εχει καρδίαν
ανθρώπου; Να εχει αγάπην υιού;
Υπάρχει άραγε κανείς, όστις να λυπήται, μήπως τον
τραυματίσει; Ποίος είναι ούτος; Φοβούμαι, φοβούμαι, ότι δεν
υπάρχει, έως ενός. Και που ηκούσθη τοιαύτη αχαριστία; Ο υιός να
τραυματίζει τον πατέρα και μάλιστα τοιούτον Πατέρα νεκρόν;
Τούτο είναι, αυτό ωσάν αι Χριστιανοί να ξανασταυρώνουν τον
Εσταυρωμένον!

108
Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού,
τι λέγεις; «Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. κγ'
34)" Πως; "Αφες αυτοίς! Ναι, γλυκύτατε μου Ιησού, άφες αυτοίς
διά την παρούσαν ώραν, "Ας δοθή εις όλους συγχώρησις, Ίσως
εννοήσουν ποτέ το σφάλμα των και διορθωθώσιν. «Αφες αυτοίς».
Ας είναι συγχώρησις λοιπόν, συγχώρησις’ άλλ’ ως τόσον, ας
παύσωσι να τον πληγώνουν τα βέλη, ας τελειώσωσιν αι αμαρτίαι,
ας φανεί ένα σημείον της μετανοίας, εις αναστεναγμός, ένα
δάκρυον. Καρδία του Ιησού μου, τί λέγεις; "Αφες αυτοίς, Πάτερ.
Καρδία του αμαρτωλού, τι αποκρίνεσαι:
«Μνήσθητί μου Κύριε, όταν ελθεις εν τη Βασιλεία σου» (Λουκ.
κγ' 42). Αμήν.
Τη υπερφυεί και περί ημάς παναπείρω Σου ευσπλαγχνία, Χριστέ
ο Θεός ελέησον ημάς. Αμήν.
(Από τον συναξαριστή της Μ.Παρασκευής)
Έκαστον μέλος της αγίας σου σαρκός
ατιμίαν δι ημάς υπέμεινε. τας ακάνθας η
κεφαλή, η όψις τα εμπτύσματα, αι
σιαγόνες τα ραπίσματα, το στόμα την εν
όξει κερασθείσαν χολήν τη γεύσει. τα ώτα
τας δυσσεβείς βλασφημίας, ο νώτος την
φραγγέλωσιν και η χειρ τον κάλαμον. αι
του όλου σώματος εκτάσεις εν τω Σταυρώ.
τα άρθρα τους ήλους και η πλευρά την
λόγχην. Ο παθών υπέρ ημών και παθών
ελευθερώσας ημάς, ο συγκαταβάς ημίν
φιλανθρωπία και ανυψώσας ημάς,
Παντοδύναμε Σωτήρ, ελέησον ημάς.

Σταυρωμένος δεν σημαίνει αναμάρτητος πλην Του Ενός… και


ποιος δεν είναι αμαρτωλός; αλλά άλλο να αμαρτάνεις από
109
αδυναμία και άλλο από ιδεολογία! Ο από ιδεολογία δεν
κρέμεται επί σταυρού, ίσα ίσα συμπεριφέρεται όμοια με τους
σταυρωτές Του, ενώ ο αμαρτάνων και αμέσως
εξομολογούμενος συνκρεμάται, συσταυρώνεται μαζί με Αυτόν
(για να συναναστηθεί) από Αυτόν.
Μπορεί ‘’περιπαικτικά’’ να
έγραψαν πάνω στην ταμπέλα
‘’βασιλεύς των ιουδαίων’’, αλλά
στην πραγματικότητα έτσι είναι,
αφού ιούδας σημαίνει
εξομολόγηση.
Όλες οι φλέβες έχουν κέντρο αναφοράς την καρδιά του
σώματος. Εκεί καταλήγουν και εναποθέτουν τα βάρη τους τα
κύτταρα, μέσω των φυσικών φλεβών. Ανάλογα στο Σώμα
Χριστού, οι συσταυρωμένοι στον Σταυρό νοερώς έχουν κέντρο
αναφοράς ως Βασιλέα Τον Κύριο και καρδιά, ώστε δια των
ιερέων ορθόδοξων εξομολόγων που έχουν αποστολική διαδοχή
(ώστε να ισχύει το μυστήριο και φέρει καρπούς) καταθέτουν
τον κόπο και το βάρος που είναι πεφορτισμένοι για να
αναπαυθούν… καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ
πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο
εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·
λάβετε Πνεῦμα ῞Αγιον· 23 ἄν τινων ἀφῆτε
τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων
κρατῆτε, κεκράτηνται. (Ιωαν.κ’)
Από την ίδια καρδιά και πλευρά
ξεχύνονται ως κρουνοί οι αρτηρίες
που με το ζωηφόρο αίμα εγκαινιάζει την
νέα ζωή, του έσω ανθρώπου. Αρτηρίες

110
που καταλήγουν στην κοινωνούσα καρδιά του καθενός, θεία
μερίδα, αν δεν την πάρει ο άγγελος, κι αυτό ως ευσπλαγχνία,
για να μην μας κάψει, καθώς πυρ τυγχάνει.
Όντας Ο Κύριος νέος ΑΔΑΜ, έχει δώσει το στίγμα Του στον
παλαιό, κλείνοντας τον κύκλο δημιουργίας. Το καλώς λίαν εν
σκιαίς σε άριστη πραγμάτωση. Το αδιάκριτο χάσιμο του
παραδείσου, στην ενσυνείδητη μετοχή στην Βασιλεία.
…τῷ δὲ ᾿Αδὰμ οὐχ εὑρέθη βοηθὸς ὅμοιος αὐτῷ. 21 καὶ ἐπέβαλεν ὁ
Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν ᾿Αδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν
πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς. 22 καὶ
ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ, εἰς
γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν ᾿Αδάμ. 23 καὶ εἶπεν ᾿Αδάμ·
τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου·
(Γεν.β’)
Και … ύπνωσε λίγο Ο Κύριος κατά το ψαλμικό: Τοῦτον ἡ Ἁγνὴ
καὶ Μήτηρ, ἐπὶ Σταυροῦ θεωροῦσα, ὀδυνηρῶς ἐφθέγγετο· οἴμοι
Τέκνον ἐμόν! τί τοῦτο πεποίηκας; ὁ ὡραῖος κάλλει παρὰ πάντας
βροτούς, ἄπνους ἄμορφος φαίνῃ, οὐκ ἔχων εἶδος οὐδὲ κάλλος·
οἴμοι τὸ ἐμὸν φῶς! οὐ δύναμαι ὑπνοῦντα καθορᾶν σε· τὰ
σπλάγχνα τιτρώσκομαι καὶ δεινή μοι ῥομφαία τὴν καρδίαν
διέρχεται. Ἀνυμνῶ σου τὰ Πάθη, προσκυνῶ σου τὸ εὔσπλαγχνον,
μακρόθυμε Κύριε δόξα σοι.
Και με την τριήμερον ταφήν στήνεται ένα Σώμα, το
Αναστημένο και ζωογονημένο εκ της πλευράς Του, η ορθόδοξη
Εκκλησία, ως νύμφη, ως άλλη γυνή (Εύα) οστούν εκ των
οστέων και σάρκα εκ της σαρκός Του.
Εκ του πρώτου ΑΔΑΜ έλαβε μιαν εκ των πλευρών και
ανεπλήρωσε σάρκα αντ’αυτής. Εκ του δευτέρου ΑΔΑΜ
(Χριστού) έλαβε εκ της πλευράς και αναπληρώνει πνεύμα. Εκ
111
της πλευράς του πρώτου ΑΔΑΜ η έξω ζωή (ΕΥΑ) εκ της
πλευράς του δευτέρου ΑΔΑΜ η έσω ΖΩΗ....
19 ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ
ἀποστρέψαι σε εἰς γὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν
ἀπελεύσῃ· 20 καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αδὰμ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ
Ζωή, ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων. (Γεν.γ’)
Με πνευματικό ιδρώτα τρώγουμε άρτο επιούσιο έως του
αποστρέψαι εις ουρανόν εξ ου προήλθαμεν, ότι ενώ πρώτα γη ει
και εις γην απελεύσει, δια Χριστού πνεύμα ει και εις πνεύμα
απελεύσει…. Κι ενώ ο πρώτος ΑΔΑΜ ονόμασε την γυναίκα του
Ζωή ότι αύτη μήτηρ πάντων των ζώντων βιολογικώς, ο
δεύτερος ΑΔΑΜ ονομάζει Ζωή την Θεοτόκο και τον τύπο Της
ορθόδοξη Εκκλησία (αναστημένο Σώμα Του) ότι αύτη η μητέρα
πάντων των ζώντων κατά Θεόν, εσωτερικοί άνθρωποι.
Με αυτήν την οργανική πλέον σχέση με απλωμένους τους τρεις
ζωντανούς αγωγούς (φλέβα – αρτηρία – νεύρο) συνανασταίνει
όσους μετανοούν και του δίνουν τα βάρη τους κατά το ‘‘28
Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ
ἀναπαύσω ὑμᾶς. 29 ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿
ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε
ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· 30 ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ
φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.’’ *
Κι ενώ η φλέβα και αρτηρία είναι μυστηριακά εφόδια απτά δια
των ιερέων με αποστολική διαδοχή (ως τα ενωμένα κλήματα με
Την Άμπελο) ώστε να φέρουν καρπό σε σχέση με τα
αποκομμένα άκαρπα, το νεύρο είναι η προσευχή κι είναι
μυστικό εφόδιο. Φτάνοντας τόσο πίσω στην δημιουργία (ΑΔΑΜ
και ΕΥΑ) ως προτυπώσεις των μελλόντων (αλλά από αιώνων
και προ αυτών υπαρχόντων) νέου ΑΔΑΜ και νέας ΕΥΑΣ
112
(Ζωής), το σχέδιο της σωτηρίας καταγράφηκε αμέσως μετά την
έξοδο και εξορία…. 15 καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ
μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ
μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ
τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. (Γεν.γ’)
Οι στάσεις ‘’χώροι’’, απέναντι (Γεν.γ’24) και κατέναντι
(Γεν.δ’16) όπου δραστηριοποιείται (ζει) ο άνθρωπος διαπεράται
δι αυτού του νεύρου, που σαν ‘’μίτος’’ ΑΝ ακολουθηθεί, μας
ανάγει και επιστρέφει από τα σκιώδη, απέναντι (ο ΑΔΑΜ
εκάθητο απέναντι του παραδείσου και ωδύρετο οίμοι…) και
από απέναντι μέσα, αφού δρακελιστεί δια του μυστηρίου της
εξομολογήσεως η πύρινη στρεφόμενη ρομφαία η φυλάττουσα
την οδόν του ξύλου της ζωής.
Τα δε αντίστοιχα αγιογραφικά πρόσωπα είναι ο ΑΒΕΛ (η
ευάρεστη κυκλική κίνηση του νοός) ο κύριος στόχος του
μισάνθρωπου από τον φονέα Κάιν και ο ΣΗΘ κατά το… 25
῎Εγνω δὲ ᾿Αδὰμ Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν
υἱόν, καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σήθ, λέγουσα· ἐξανέστησε
γάρ μοι ὁ Θεὸς σπέρμα ἕτερον ἀντὶ ῎Αβελ, ὃν ἀπέκτεινε Κάϊν….
(Γεν.δ’) την ευθεία κίνηση, όπου υγιώς δια του δημιουργήματος
θεάται έμμεσα ο Δημιουργός. Δια των λόγων (φυσικών και
γραπτών) ισότιμων ταυτοδιδάσκαλων κατά τον αγ.Μάξιμο
ομολογητή, η κατανόηση, η θέα και η δόξα Του Λόγου.
Κι η προσευχή, η ορθοδόξως επιτελουμένη, είναι η κρούση της
θύρας του ελέους Του Κυρίου. Δι αυτής κι όχι σαν κλέπτες και
άρπαγες από αλλού θα εισέλθουμε, από Αυτήν η ίδια η Θύρα
Χριστός θα μας συναντήσει. Είναι οι βολίδες μας από την γη
προς τον ουρανό ενάντια στα νέφη που μας σκεπάζουν κι η
ανταποκρινόμενη χάρις, δια της προσευχής, η διάλυσή τους.

113
ΔΕΝ αστοχούμε όταν την πάσαν ελπίδα μας εις Σε ανατίθημι,
αφού Θύρα και πύλη ουρανού και αδιόδευτος πύλη είναι
ομόπνοα και ομότροπα … και «Ουδείς προστέχων επί Σοι,
κατησχυμένος από Σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε,
αλλά αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα, προς το
συμφέρον της αιτήσεως» χαιρετάτε δε ως αρμόζει…. Χαῖρε,
ἀκτὶς νοητοῦ Ἠλίου, χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.
Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα, χαῖρε, ὦς βροντὴ
τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα… όλα τα χαρίσματα, όλο το Φως,
εκ Του Μεσσία, δια Της Μεσσίτριας και των μεσσιτών αγίων και
τις πρεσβείες τους (δόξα Σοι)…
[* με γνώμονα την… πνευματική γνώση των λόγων της φύσης
και πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών... (προφ.Ηλίας +
προφ. Μωυσής) το ‘’φορτίον’’ γίνεται ελαφρό με την ίδια
φυσική προϋπόθεση που λαμβάνει ένα σώμα μη ηλεκτρισμένο,
όταν προσεγγίσει ένα ηλεκτρισμένο. Λαμβάνει ηλεκτρικό
φορτίο, αλλά το ποιόν του λαμβανόμενου φορτίου, εξαρτάται
απόλυτα από τον τρόπο ''συμπεριφοράς'' του πρώτου…. Αν
έλθει σε ''επαφή'' λαμβάνει όμοιο φορτίο, ενώ αν έλθει σε
''τριβή'', λαμβάνει αντίθετο φορτίο.
…ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ… (Ρωμ.ιβ’)
και το εκ του ψαλμού, εκολλήθη η ψυχή μου…
Κολλώμενοι (ερχόμενοι σε γλυκεία με σεβασμό και
ταπεινότητα επαφή) λαμβάνουμε όμοιο φορτίο, ελαφρό,
γογγύζοντες όμως, είναι στον τύπο της ‘’τριβής’’, οπότε ο
σταυρός και το φορτίον δεν είναι πλέον ελαφρό, αλλά ολοέν
και βαρύτερο που τελικά, αν δεν διαχειριστούμε ορθά τον πόνο,
θα μας συνθλίψει, με υπαιτιότητα δική μας].

114
Η πρόταση του απ.Παύλου,
έχει δύο σκέλη που μπορεί
ενεργούμενα σε μας, νάχουν
χρονική διαφορά: 14 ἐμοὶ δὲ
μὴ γένοιτο
νοιτο καυχᾶσθαι
καυχ εἰ μὴ
ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου
ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ,
Χριστο δι' οὗ
ἐμοὶ κόσμος ἐστα
σταύρωται
κἀγὼ τῷ κόσμσμῳ. (Γαλ.στ’).
Μπορεί να φαίνεται στον
κόσμο πως είμαστε
σταυρωμένοι, αλλά εμείς
σταυρώσαμε το εν ημίν
κοσμικό
κό φρόνημα;
οπωσδήποτε ο γνωρίζων τα
κρύφια, μακάρι να μας γνωρίσει και λυτρώσει από την
θανατηφόρα φιλοϋλία μας, που μας καθέλκει στην γη, παρά
μας ανυψοί προς τον ουρανό.
… Κύριε ελέησον.
Μπορεί από τους αγίους να μεταφράστηκε ότι αφορά τους
εσταυρωμένους μοναχούς, αλλά επειδή δεν υπάρχουν
ξεχωριστά ευαγγέλια για τους μοναχούς και μιγά άδες (λαϊκούς)
η σταύρωση είναι κοινός παρονομαστής και μόνη προϋπόθεση
ανάστασης. Σταυρούμενοι κι όχι σταυρωτές, κληρονόμοι
Βασιλείας κι όχι απωλείας μετά του υιού της απωλείας. …τὸ
πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς
το ἀγγέλοις
αὐτοῦ. (Ματθ.κε’41)
---

115
Επανερχόμενοι στον Ιούδα και δερμάτινους χιτώνες, εκ της
ιστορικής καταλήξεως μακάρι να διακρίνουμε ότι είναι
προτιμότερο να κρεμάσουμε την ζωή μας επί σταυρού, παρά
σαν τον ιούδα επί δερματίνων χιτώνων (που κρέμασε/στήριξε
την ζωή του επί της συκής)…
Με αυτήν την επιλογή ευχόμεθα (εκ του αποδείπνου,
βιωματική πρόοδο)… Καὶ δὸς ἡμῖν, Δέσποτα, πρὸς ὕπνον
ἀπιοῦσιν, ἀνάπαυσιν σώματος καὶ ψυχῆς, καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς
ἀπό τοῦ ζοφεροῦ ὕπνου τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ πάσης σκοτεινῆς
καὶ νυκτερινῆς ἡδυπαθείας. Παῦσον τὰς ὁρμὰς τῶν παθῶν,
σβέσον τὰ πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ καθ' ἡμῶν δολίως
κινούμενα. Τάς τῆς σαρκὸς ἡμῶν ἐπαναστάσεις κατάστειλον
καὶ πᾶν γεῶδες καὶ ὑλικὸν ἡμῶν φρόνημα κοίμισον. Καὶ
δώρησαι ἡμῖν, ὁ Θεός, γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν,
καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρόν καὶ πάσης σατανικῆς
φαντασίας ἀπηλλαγμένον. Διανάστησον δὲ ἡμᾶς ἐν τῷ καιρῷ
τῆς προσευχῆς ἐστηριγμένους ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου καὶ τὴν
μνήμην τῶν σῶν κριμάτων ἐν ἑαυτοῖς ἀπαράθραυστον ἔχοντας.
Παννύχιον ἡμῖν τὴν σὴν δοξολογίαν χάρισαι εἰς τὸ ὑμνεῖν καὶ
εὐλογεῖν καὶ δοξάζειν τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα σου,
τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ
καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ὑπερένδοξε, ἀειπάρθενε, εὐλογημένη Θεοτόκε, προσάγαγε τὴν
ἡμετέραν προσευχὴν τῷ Υἱῷ σου καὶ Θεῷ ἡμῶν, καὶ αἴτησαι ἵνα
σώσῃ διά σοῦ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον, Τριὰς ἁγία, δόξα σοι.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μήτηρ τοῦ Θεοῦ,
φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

116
Μετά την αναλογία της σταυρώσεως που μεταβιβάζεται μυστικώς κάθε
σκέψη και πράξη από κάθε εικόνα Του (άνθρωπο) Στον Κύριο, και επειδή
και Ο αγ.Ιωάννης ο πρόδρομος και Ο Κύριος άρχισαν με το ‘’μετανοείτε
ήγγικεν γαρ η βασιλεία’’, οι δύο έννοιες, δεν μπορεί νάναι ξεχωριστά η μία
(μετάνοια) από την άλλη (βασιλεία, εφόσον μιλάμε για κληρονόμους).
Γιαυτό και απαιτείται η ανάπτυξη και ξεκαθάρισμα της σχέσης μας με τον
αγ.Ιωάννη πρόδρομο, και ότι αφορά την συνείδηση και φωνή Θεού…

Προβληματισμός (ανωνύμου τινός) επί της αποτομής…

Ακούστηκε σήμερα (μνήμη αποτομής


τιμίας κεφαλής αγίου Ιωάννου
προδρόμου), το ευαγγέλιο από τον
απ.Μάρκο… (το ς’)* και χτύπησαν
ωσάν καμπάνες πένθιμες τα λόγια
που σημειώνω με έντονα: … πολλὰ
ἐποίει καὶ ἡδέως αὐτοῦ ἤκουε. και …
περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεύς, διὰ
τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς
συνανακειμένους οὐκ ἠθέλησεν
αὐτὴν ἀθετῆσαι. …αναγνωρίζων
στην πολιτεία μου το, πως κι εγώ ηδέως ακούω και μερικά
ποιώ.
Και το πρόβλημα έγκειται στην εξωστρεφή νοοτροπία, και πως
έτσι μας έχουν συνηθίσει να το φιλοσοφούμε, ακόμη και
θρησκευτικά… όπου εξαντλούνται τα θεία γεγονότα ως
ιστορικά και εκτός εαυτού, λες κι εμείς είμαστε απλοί εξ
αποστάσεως θεατές, ενώ είμαστε ενεργοί ‘’δράστες’’. Λες και τα
θεία γεγονότα δεν παρατείνονται στους αιώνες αναμένοντας
την δική μας τοποθέτηση καρδιάς και μετοχή…. Όσο
αντιμετωπίζονται έτσι, θα απέχουμε σαν συνείδηση και
117
ταυτότητα, παρότι κάθε μας ενέργεια και σκέψη και πράξη,
μυστικά και ευθέως μεταβιβάζεται Στον Κύριο.

Φοβάμαι λοιπόν, μήπως εκ κοσμικής νοοτροπίας, ως νήπιο,


αρχόμενος από τα (4) στοιχεία του κόσμου, νοερώς και τύποις
υπό τον τετράρχη (σαν τον Ηρώδη), εξωστρεφής άρχων ο
ηγεμόνας νους, μήπως δεν θέλω να αθετήσω τους όρκους, που
πηγάζουν από το φιλόσαρκο φρόνημα που ενεργεί την αμαρτία
και σώμα θανάτου που δεν νεκρώθηκε ακόμη, δι αυτού μετέχω
και επιφορτίζω την ψυχή μου με το κόστος της φίμωσης της
φωνής της συνειδήσεως…
Μπορεί χονδροειδώς και αχνά κάπως να προσπάθησα να το
εγγίσω το ζήτημα, αλλά με ακρίβεια και λεπτότητα μας
ενημερώνουν οι άγιοι (ιδίως) Μάξιμος ομολογητής και
αγ.Γρηγόριος Παλαμάς. Αὐτὸ ὀνομαζεται νηπτικὴ -
ἀναγωγικὴ ἑρμηνεία.
Ὁ Τίμιος Πρόδρομος εἶναι νοητὸ ἀρχέτυπο γιὰ τὴν πνευματική
μας ζωή. Ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ὁ βλακώδης σκοτισμένος νοῦς μας
(Ἡρώδης), κλέπτεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία (Ἡρωδιάδα) πῶς τὸ
πετυχαίνει; Ἀποκόπτοντας τὴ φωνὴ τῆς συνείδησης
("ἀποκεφαλισμός"!) ποὺ μᾶς λέει "μὴν τὸ κάνεις" (ὁ "Τίμιος
Πρόδρομος" μέσα στὴ φυλακὴ τῆς καρδιᾶς μας). Ἄρα
πνευματικῶς καθημερινὰ μὲ τὶς ἀπροσεξίες καὶ συγκαταθέσεις
μας, συμπράττουμε πολλὲς φορές, στὸ δεύτερο μεγαλύτερο
ἔγκλημα ὅλων τῶν αἰώνων μετὰ τὴ βρώμικη δολοφονία τοῦ
Θεανθρώπου, ποὺ εἶναι ὁ ἀποκεφαλισμὸς τοῦ Ἰωάννη τοῦ
Βαπτιστῆ.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!... Αφορμάς μετανοίας
παράσχου ημίν (δι ευχών) για να προχωρήσουμε δια της

118
ερήμου (όπως εξήλθαν οι μαθητές και Κύριος) στην άλλη
τροφή** και από τα 4 εξωτερικά στοιχεία και νηπιότητα και
κόσμο, δια σταυρού, στην πεμπτουσία και ενηλικίωση στον
κόσμο του Θεού, δια της Τροφής και Τροφέα XC.
---
* … ὁ γὰρ ῾Ηρῴδης ἐφοβεῖτο τὸν ᾿Ιωάννην, εἰδὼς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον
καὶ ἅγιον, καὶ συνετήρει αὐτόν, καὶ ἀκούσας αὐτοῦ πολλὰ ἐποίει καὶ
ἡδέως αὐτοῦ ἤκουε. 21 καὶ γενομένης ἡμέρας εὐκαίρου, ὅτε ῾Ηρῴδης
τοῖς γενεσίοις αὐτοῦ δεῖπνον ἐποίει τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς
χιλιάρχοις καὶ τοῖς πρώτοις τῆς Γαλιλαίας, 22 καὶ εἰσελθούσης τῆς
θυγατρὸς αὐτῆς τῆς ῾Ηρῳδιάδος καὶ ὀρχησαμένης καὶ ἀρεσάσης τῷ
῾Ηρῴδη καὶ τοῖς συνανακειμένοις, εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ κορασίῳ·
αἴτησόν με ὃ ἐὰν θέλῃς, καὶ δώσω σοι. 23 καὶ ὤμοσεν αὐτῇ ὅτι ὃ ἐάν με
αἰτήσῃς δώσω σοι, ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας μου. 24 ἡ δὲ ἐξελθοῦσα
εἶπε τῇ μητρὶ αὐτῆς· τί αἰτήσομαι; ἡ δὲ εἶπε· τὴν κεφαλὴν ᾿Ιωάννου τοῦ
βαπτιστοῦ. 25 καὶ εἰσελθοῦσα εὐθέως μετὰ σπουδῆς πρὸς τὸν βασιλέα
ᾐτήσατο λέγουσα· θέλω ἵνα μοι δῷς ἐξαυτῆς ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν
᾿Ιωάννου τοῦ βαπτιστοῦ. 26 καὶ περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεύς, διὰ
τοὺς ὅρκους καὶ τοὺς συνανακειμένους οὐκ ἠθέλησεν αὐτὴν
ἀθετῆσαι. 27 καὶ εὐθέως ἀποστείλας ὁ βασιλεὺς σπεκουλάτωρα
ἐπέταξεν ἐνεχθῆναι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. 28 ὁ δὲ ἀπελθὼν
ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ ἤνεγκε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ
πίνακι καὶ ἔδωκεν αὐτὴν τῷ κορασίῳ, καὶ τὸ κοράσιον ἔδωκεν αὐτὴν τῇ
μητρὶ αὐτῆς. 29 καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἦλθον καὶ ἦραν τὸ
πτῶμα αὐτοῦ, καὶ ἔθηκαν αὐτὸ ἐν μνημείῳ.
** Μαρκ.ς’ … 41 καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας
ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κατέκλασε τοὺς ἄρτους καὶ
ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς ἵνα παραθῶσιν αὐτοῖς, καὶ τοὺς δύο ἰχθύας
ἐμέρισε πᾶσι. 42 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, 43 καὶ ἦραν
κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις, καὶ ἀπὸ τῶν ἰχθύων. 44 καὶ ἦσαν
οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους πεντακισχίλιοι ἄνδρες.

119
Ο πολλαπλασιασμός των άρτων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Ο Κύριος τρέφει (σοφία του κόσμου και βιωματική θεολογία)
‘’σήμερα’’ η αποτομή της κεφαλής του αγ.Ιωάννου Προδρόμου
...ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς
κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου.
Ακούστηκε στο ευαγγέλιο και ενεργεί διαχρονικά, αποστέλλοντας Ο
Κύριος τον πρόδρομόν Του και σε μας. Αποστέλλει το πνεύμα της
μετανοίας (προσωποιημένο) στον προσωπικό ΑΔΗ του καθενός (του
εντός της σκοτεινής μήτρας βιούντος - ανεξάρτητα κοσμικά
μετρούμενου χρόνου προ ή μετά Χριστόν, αλλά στην ουσία χωρίς ή με
Χριστό - , ώστε αν έχουμε λίγο πνεύμα μετανοίας, να σκιρτήσει η
ψυχή μας στο πλησίασμα Της Θεοτόκου με Τον κυοφορούμενο εντός
Αυτής Κύριο...1) και να μας διανοίξει την Οδόν και ποιήσουμε ευθείας
τρίβους…
''Ως πάντων υπέρτερος, των Προφητών αληθώς, αυτόπτης και
Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Προφήτα γεγένησαι, όθεν και παρ’
Ηρώδου, εκτμηθείς σου την Κάραν, έδραμες τοις εν Άδη, προκηρύξαι
το λύτρον διό σε Ιωάννη Βαπτιστά, πόθω γεραίρομεν.''

---
δεν είναι γνώση εξωτερική, είναι βίωμα και μετοχή***.... θέλουμε δεν
θέλουμε, ξέρουμε δεν ξέρουμε, ΜΕΤΕΧΟΥΜΕ, όντας ο καθένας σε
μια πλευρά από τις δύο της ‘’ιστορίας’’, που επαναλαμβάνεται. Του
σταυρωτή ή του σταυρούμενου. Του αποκεφαλιστή που φιμώνει την
φωνή της συνειδήσεως και μετανοίας και φωνής Θεού, ή του
αποκεφαλιζόμενου. Αναλογικά το συναντάμε και στο πρόσωπο του
Ιούδα που θεωρητικά αντιπαθούμε και τον στήνουμε εύκολα
απέναντι ως κατηγορούμενο και προδότη, ενώ μας διαφεύγει ότι ο
καθένας που κρεμά (και στηρίζει και εξαρτά) την ζωή στην συκή και
δερμάτινους χιτώνες, δεν απέχει όμοιας δράσης.... με αυτήν την

120
συνειδητοποίηση αφορμή αυτομεμψίας, παρά φαρισσαϊκής
κατάκρισης των άλλων.
*** κληρονόμοι της βασιλείας

σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι


---
...Ο βαπτιστής Ιωάννης, ο μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες από
τη φυλακή του Ηρώδη στάλθηκε – με τον αποκεφαλισμό του – στην
πανανθρώπινη φυλακή του Άδη, στους κεκοιμημένους από αιώνες
δικαίους και αδίκους, σαν μέσα από σκοτεινή μήτρα
προαναγγέλοντας σ’ όλους τους αιχμαλώτους του Άδη τον Χριστό, ο
διπλός Πρόδρομος και κήρυκας σε ζωντανούς και νεκρούς. [Άγιος
Επιφάνιος Κύπρου]

---
1 από το ... πως ''λειτουργούν'' οι δίκαιοι Ζαχαρίας και Ελισάβετ,
διαχρονικά προς φυσικοπνευματική ωφέλεια του ανθρώπου...
Ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής, στα φιλοσοφικά και θεολογικά
ερωτήματα αναφέρει, πως είναι ο λόγος σκληρός σαν ασυνήθιστος
στους πολλούς, είναι όμως αληθινός. Σε μήτρα μέσα βρισκόμαστε κι
εμείς κι ο Θεός Λόγος, ο Ποιητής του παντός και Κύριος στην
κατάσταση της τωρινής ζωής. Εκείνος όπως μέσα σε μήτρα, αμυδρά
και με δυσκολία διακρίνεται μέσα στον αισθητό κόσμο και μόνο από
όσους έχουν το πνεύμα του Ιωάννη. Οι άνθρωποι πάλι σαν από
μήτρα, μέσα από το υλικό περίβλημά τους, έστω κι ως ένα βαθμό,
διακρίνουν ωστόσο το λόγο που κρύβεται μέσα στα όντα. Τούτο, αν
καυχιούνται για χαρίσματα του Ιωάννη.
Συνεχίζοντας αναφέρει, πως αν συγκριθεί με την άφατη δόξα και
λαμπρότητα του μελλοντικού αιώνα και τη ζωή που τον
χαρακτηρίζει, σε τίποτα δε διαφέρει από μήτρα περιτριγυρισμένη
από σκοτάδι η παρούσα ζωή, που σ' αυτήν μέσα, επειδή φανήκαμε
νήπια του νου, γεννήθηκε νήπιο για μας από φιλανθρωπία ο Θεός
Λόγος, ο τέλειος και υπερτέλειος.
121
Δερμάτινοι χιτώνες και διαφάνεια

Κατά τον άγ.


Μάξιμο
ομολογητή:
Με την εκ του παραδείσου πτώση μας, ενδυθήκαμε
δερματίνους χιτώνες [21 Καὶ ἐποίησε Κύριος ὁ Θεὸς τῷ ᾿Αδὰμ καὶ
τῇ γυναικὶ αὐτοῦ χιτῶνας δερματίνους καὶ ἐνέδυσεν αὐτούς…
(Γεν΄γ’21 - φύλλα συκής)] και το πρόσωπό μας καλύφθηκε από
το προσωπείο, οικονομία, ίνα μη ο θάνατος αθάνατος γένηται.
Με τις ενεργούμενες με το σώμα ηδονές, εκτυπώνεται στην
ψυχή το γήινο (προσθέτοντας λάσπη επί λάσπης,
προσθέτοντας θολούρα και νέφος σκοτισμού)… αντίθετα, όταν
εκτελείται αρετή, εντυπώνεται στο σώμα η ωραιότητα των
θείων πνευματικών χαρακτηριστικών, λαμπρύνοντας το
πρόσωπο και βοηθώντας μας στην θεάρεστη διαφάνεια….

122
Φυσικά και έχουμε δύο επιλογές… ή την σαρκοποίηση του πνεύματος
ή την πνευματικοποίηση της σάρκας.

Αν και όταν ‘’κουραστούμε’’ και όταν ο καλός Θεός μας φωτίσει


να δούμε το σκιάζων θανατηφόρο νέφος

και μόνο τότε διανοίγεται μια άλλη προοπτική. Αν δεν


ζητήσουμε να μας δίνει δύναμη να εισέλθουμε στην ορθόδοξη
εμπειρική ασκητική και νήψη προς θεραπεία του
τραυματισμένου νοός που περιέπεσε εις ληστάς, περιπίπτουμε
αιχμάλωτοι στον χειρότερο εχθρό. Την απελπισία.
Κατακείμενοι τραυματισμένοι θανατηφόρα, ιδού ο καλός
σαμαρείτης μας φέρνει στο πανδοχείο (ορθόδοξη εκκλησία) για
να μας θεραπεύσει. ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ! [δυστυχώς,
αλλοδόξως και όπου δεν ενεργεί το Πνεύμα το Άγιο, αντί τα
πάθη να θεραπεύονται, κανακεύονται, με αποτέλεσμα παρά
την είσοδο σε άλλες ομολογίες (καταχρηστικώς
αυτοαποκαλούμενες εκκλησίες), οι ληστές συνεχίζουν το
θανάσιμο έργο τους…].
Αν και όταν ‘’κουραστούμε’’ από τον κυνηγούντα μας στον
κόσμο ωρυόμενο λέοντα που ζητά ποίον πρώτον καταπίει, τότε
και αν μας φωτίσει ο Θεός βλέπουμε τον ΜΟΝΟ τόπο
καταφυγής και θεραπείας, όπου για χάριν μας Ο Κύριος, (Ο τον
θάνατον καταργήσας τον δε διάβολον καταπατήσας),
μαρμάρωσε τον αντίδικο (αχειροποίητο οπισθόφυλλο μύησης
και Ορθοδοξίας) μέσα στην Εκκλησία (και μας το εμφάνισε με
‘’σημείο’’ επί κολώνας).
123
Συγχρόνως, μολυνόμενος ο νους από πονηρούς λογισμούς,
ενεργείται η δαιμονική επήρρεια και το πάθος στα αισθητά μέλη
και προσβάλλεται και το σώμα. Μολυνόμενο το σώμα γίνεται
γεώδης και ο νους. αυτή η αλληλεπίδρασις είναι ένα μυστήριο
που κάνει τον άγιο Ιωάννη της κλίμακος να πη: ‘’θαύμα ιδέσθαι
νουν ασώματον υπό σώματος μολυνόμενον και σκοτούμενον και
πάλιν δια πηλού τον άϋλον ανακαθαιρόμενόν τε και
λεπτυνόμενον’’. Δλδ είναι θαυμαστό πράγμα να βλέπης τον
ασώματο νου μας να μολύνεται και να σκοτίζεται από το σώμα.
Και πάλι ο άυλος νους να ξανακαθαρίζει και να λεπτύνεται από
τον πηλό (δλδ από τις ασκήσεις του σώματος).
Την επιλογή την έχει ο ‘’ηγεμόνας’’ νους, που μαζί με την ψυχή,
ή σαρκοποιεί η ύλη με το φρόνημά της το πνεύμα ή αν δεν
βλαβεί και ασθενήσει, πνευματικοποιεί το πνεύμα την σάρκα,
μεταμορφώνοντας όλον τον εαυτό, μαζί και τον νου σε
δαιμονιώδη ή αγγελικό, ανάλογα. Γιαυτό και η προτροπή του
πρωτοκορυφαίου αποστόλου… 2 καὶ μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ
αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς
ὑμῶν, εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν
καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον. (Ρωμ.β’)
Εξ αυτής της καταστάσεως ή ‘’γνωρίζει’’ ή απορρίπτει τα του
Θεού και μετ’αυτό, κρίνει ως πνευματικός (όχι κατ’όνομα
‘’πνευματικός’’, που συνηθίζει ο κόσμος να αποκαλεί τους
δικούς του αδιακρίτως, αλλά με χάρι Τριαδικού Θεού,
ενεργούσα) ή κρίνεται ως ψυχικός.
…τὰ τοῦ Θεοῦ οὐδεὶς οἶδεν εἰ μὴ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. 12 ἡμεῖς δὲ οὐ τὸ
πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβομεν, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, ἵνα
εἰδῶμεν τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χαρισθέντα ἡμῖν. 13 ἃ καὶ λαλοῦμεν οὐκ ἐν
διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ᾿ ἐν διδακτοῖς Πνεύματος

124
῾Αγίου, πνευματικοῖς πνευματικὰ συγκρίνοντες. 14 ψυχικὸς δὲ
ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ· μωρία γὰρ αὐτῷ
ἐστι, καὶ οὐ δύναται γνῶναι, ὅτι πνευματικῶς ἀνακρίνεται. 15 ὁ δὲ
πνευματικὸς ἀνακρίνει μὲν πάντα, αὐτὸς δὲ ὑπ᾿ οὐδενὸς ἀνακρίνεται.
16 τίς γὰρ ἔγνω νοῦν Κυρίου, ὃς συμβιβάσει αὐτόν; ἡμεῖς δὲ νοῦν
Χριστοῦ ἔχομεν. (Α’ Κορ.β’).
Ακινητούσα η αμαρτία (αστοχία) ένας προς έναν καθαρίζονται οι
δερμάτινοι χιτώνες γενόμενοι διαφανείς, προσδίδοντας αν όχι
αξιότητα, τουλάχιστον όχι κρίμα και κατάκριμα προσερχόμενοι προς
θείαν κοινωνία…. Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ
ἀνάξιος; Ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα, ὁ χιτών με ἐλέγχει
ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν ἀγγέλων.
Καθάρισον, Κύριε, τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς μου καὶ σῶσόν με, ὡς φιλάνθρωπος.
[ομόπνοο της Μ.Εβδομάδος …τον νυμφώνα Σου βλέπω ( ; ) και ένδυμα ουκ
έχω…]. Περί δε κρίματος και κατακρίματος και ασθενειών… 27 ὥστε
ὃς ἂν ἐσθίῃ τὸν ἄρτον τοῦτον ἢ πίνῃ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος
ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου. 28 δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος
ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω· 29 ὁ γὰρ
ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ
σῶμα τοῦ Κυρίου. 30 διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ
κοιμῶνται ἱκανοί. 31 εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα· 32
κρινόμενοι δὲ ὑπὸ τοῦ Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ
κατακριθῶμεν. (Α’Κορ.ια’)

Είναι σαν τα νερά, που όσο είναι ταραγμένα και συμμειγνύονται με


την άμμο, θολώνουν και κάνουν την όρασή μας αδιαπέραστη, όσο
όμως ηρεμούν και ακινητούν, ξεθολώνει το νερό και γίνεται διάφανο.
Ανάλογα ισχύει και στην ψυχή μας, ώστε με την ασκητική της
‘’ησυχίας’’ και ‘’ερήμου’’, (το φεύγε και πίσω μην κοιτάς, νοώντας το
κοσμικό φρόνημα και δυσβάσταχτη αιχμαλωσία στην αίγυπτο) ο
θησαυρός να φαίνεται και από τις δύο πλευρές. Και ο XC να οράται
από τους προσεγγίζοντές μας συνανθρώπους μέσω του σώματός μας
και συγχρόνως XC να ενεργεί χωρίς διάθλαση αλλά με ορθόδοξη
ακρίβεια δι ημών. Ενέργεια που αναπαύει όλην την πλάση και την
συνανασταίνει.
125
Οι ψυχικές μας δυνάμεις, συνεργαζόμενες σε θεωρία και πράξη με
τον αντίδικο, κινητοποιούν τα πάθη οπότε ενεργούμενη η
αστοχία/αμαρτία, μολύνουν και κάνουν αδιαπέραστους από το Φως,
ωσάν βαρείς νεφώσεις, τους δερμάτινους χιτώνες.
Η αποδοχή με εμπιστοσύνη και υπομονή από την ψυχή της
καθαρτικής ενέργειας του Θεού, ακινητεί την αμαρτία, την νεκρώνει
και συγχρόνως καθαρίζει κάνοντας διάφανους τους
κατασπιλωμένους δερμάτινους χιτώνες.
Αναφέρει η Αγία Γραφή… 6 ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ
δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται. (Εβρ.ιβ’). Αυτή η αγάπη, μπορεί να
είναι έμπονος, αλλά είναι προοίμιο του θησαυρού που ακολουθεί.
Φωτισμό και θέωση.
Η συναινούσα ψυχή, παρότι παιδεύεται γνωρίζοντας την
υπαιτιότητά της, ομολογεί… ὅτι ἐγὼ εἰς μάστιγας ἕτοιμος, καὶ ἡ
ἀλγηδών μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ
ἀναγγελῶ καὶ μεριμνήσω ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας μου. (ψαλμ.λζ’) και σαν
τον ευγνώμονα ληστή που παρότι ενημερώθηκε ότι σήμερον
μετ’Εμού έση εν τω παραδείσω, έκανε υπομονή τρεις ώρες
κρεμασμένος με κατεαγμένα τα σκέλη του, αλλά δοξάζων και
ευχαριστών…
Λέει η αγ. Συγκλητική, ο πολυπαθής θηλυκός Ιώβ, πως, όπως ο
άνθρωπος θέλοντας να καθαρίσει τα ρούχα του τα πάει στο ποτάμι
και τα κοπανάει με πέτρες, έτσι και ο καλός Θεός, ενεργεί για την
καθαρότητα των δερματίνων χιτώνων που φοράμε και είναι
λερωμένοι… στην συνέχεια, παρατηρεί (από μνήμης): …εδώ ο
άνθρωπος ανάλογα με το υπό κάθαρση υλικό διαφοροποιεί την
μέθοδο, συμπεριφερόμενος αλλιώς στις λινάτσες, αλλιώς στα
μεταξωτά, αλλιώς στα βαμβακερά, πως είναι δυνατόν ο πάνσοφος
και πανάγαθος Θεός να μην μεριμνά γνωρίζοντας την ευαισθησία
και ανάγκες και αντοχές του καθενός;

126
Την πρώτη έννοια του ‘’μαστιγίου’’ την βρίσκουμε στο
σπερματοζωάριο. Είναι αυτό που το βοηθά να βρει τον μοναδικό του
στόχο… και σκοπός είναι, το ωάριο και ομού με αυτό ως πρώτο
ζυγωτό να εισέλθουν στην μήτρα. Μόλις το σπερματοζωάριο βρει το
στόχο του, κόπτεται το μαστίγιο, αφού επιτέλεσε τον σκοπό του και
εφεξής πολλαπλασιάζεται ακινητών μέσα στην μήτρα. Ίσως
αναλογικά, να υπάρχουν μερικοί πειρασμοί ως κινήσεις μαστιγίου
(υποκινούμενος από το αγαθό, την φιλαλήθεια, την ίαση), για να βρει
η ψυχή (σπέρμα) το σώμα της (ωόν) το γνωστό ελθών εις εαυτόν του
ασώτου και να κινηθούν ομού στην μήτρα/μητέρα εκκλησία,
(επιστροφή στον οίκο του Πατρός) ώστε ακινητούντες δι Αυτής, εν
Αυτή, να (ανα) γεννηθούν. ‘’Μαστιγώσεις’’ της άπειρης αγάπης του
Θεού, που μπορεί να αντιτίθενται στην αυτοκαταστροφική θέληση
ενός ατόμου, που κόβει το μαστίγιό του και ακινητεί κάπου αλλού,
πλην ορθοδοξίας, γιατί έτσι τον έπεισε ο αντίδικος, και έτσι νόμισε,
ότι κάπου αλλού βρήκε την αλήθεια, και εκεί ‘’αναπαύεται’’. Η ψυχή,
βαθύτερα βοώντας επί του βιολογικού σταυρού (χωροχρόνου)
‘’διψώ’’, εισακούεται από τον Θεό, παρότι ο άνθρωπος μπορεί
επιδερμικώς ή αστόχως ή ακόμη και να φαίνεται, πως καθόλου δεν
προσεύχεται.
Διαδέχονται άλλες μαστιγώσεις, άλλες παιδεύσεις θείας αγάπης,
προς κάθαρση.
Διαβάζοντας το αγάπησα το μαρτύριο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός
(«Αγάπησα το μαρτύριο, το οποίο τόσο παράξενα καθαρίζει την
ψυχή») και το από Μένα ήταν αυτό... επιστολή αγίου Σεραφείμ της
Βίριτσα, κατανοούμε κάπως το μεγαλείο των ψυχών που περπάτησαν
τον Δρόμο και έφτασαν στην τελειότητα, βοηθώντας μας στην
αντιμετώπιση και εξ αυτής της θεάρεστης διαχείρισης, ωφέλεια εκ
του πόνου, αντί ύβρεων και απωλείας. Κολλώμενοι με εμπιστοσύνη
παρά όχι μόνο αντίθεοι, αλλά και αυτοχειρούντες. Αμήν δι ευχών να
ομολογήσουμε κι εμείς βιωματικά το ‘’κατενόησα τα έργα Σου και
εδόξασά Σου την θεότητα’’ αφού… 19 ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε
τὰς ψυχὰς ὑμῶν. (Λουκ.κα’)
127
Δοξάζοντες κι ας μην κατανοούμε τα πάντα (αυτό έλειπε νάχουμε
τέτοιες παράλογες απαιτήσεις) το κέρδος είναι μέγιστο, βοηθώντας
μυστικά την περαιτέρω κατανόηση του θείου σχεδίου. Από την άλλη,
επειδή τα κρίματα του Θεού, άβυσσος, απεριέργως από την μία και
απόλυτα εμπιστευόμενοι στον άτεγκτο πνευματικό νόμο που
ενεργοποιούν οι πράξεις και οι σκέψεις μας, αλλά και ασύλληπτη για
τα ανθρώπινα δεδομένα ευσπλαγχνίας Του Θεού, υπομένοντες και
μη γογγύζοντας, σωζόμαστε.
Δοξάζοντες, διαπερνάμε τα ιμάτια μονομιάς προς ανάσταση με
σωφροσύνη… 20 Οὕτως ἀναστὰς ᾿Ιὼβ ἔρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ
ἐκείρατο τὴν κώμην τῆς κεφαλῆς καὶ πεσὼν χαμαὶ προσεκύνησε τῷ
Κυρίῳ καὶ εἶπεν· 21 αὐτὸς γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου,
γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ· ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλατο·
ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου
εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας. 22 ᾿Εν τούτοις πᾶσι τοῖς συμβεβηκόσιν
αὐτῷ οὐδὲν ἥμαρτεν ᾿Ιὼβ ἐναντίον τοῦ Κυρίου καὶ οὐκ ἔδωκεν
ἀφροσύνην τῷ Θεῷ. (Ιώβ α’) και πάλι και αλλού, …εἰ τὰ ἀγαθὰ
ἐδεξάμεθα ἐκ χειρὸς Κυρίου, τὰ κακὰ οὐχ ὑποίσομεν; ἐν πᾶσι τούτοις
τοῖς συμβεβηκόσιν αὐτῷ οὐδὲν ἥμαρτεν ᾿Ιὼβ τοῖς χείλεσιν ἐναντίον
τοῦ Θεοῦ. (Ιώβ β’) μη λαλούντες και ‘’φρονούντες’’ ως άφρονες γυναίκες.
Στον αγ.Ανδρέα δια XC σαλό, προ ασκήσεως με σαλότητα, ο καλός
Θεός τούδινε εναλλάξ να γεύεται μια το πικρό και μια το ουράνιο
γλυκύ για να ξέρει, πως αν δεν υπομείνει το ένα (και πρόσκαιρο) δεν
θα γευθεί και καρπωθεί το άλλο (το αιώνιο, κι όχι μόνο ‘’μετά’’, αλλά
από τώρα). Και θάταν άδικο να νομίζουμε πως ο καλός Θεός με τις
επιτρεπόμενες πικρίδες που μας ‘’κερνά’’, δεν σπεύδει να δώσει και
την γλυκύτητά του. Κι ας φαίνεται καταφανώς μερικές φορές ότι
άδικα παθαίνουμε κάτι. Πίσω από αυτό, κρύβεται κάτι άλλο, που δι
αυτού καθαριζόμαστε και μυστικά αγιαζόμαστε. ΔΟΞΑ τη οικονομία
και πανσοφία Σου Κύριε, είτε το κατανοούμε, είτε όχι...

128
Όραση, ακρόαση, αίσθηση και ζωή

Όραση και ακρόαση της φωνής Του και αίσθηση και Ζωή, αχνά
και αμήν ολοέν εκτυπώτερα στην ζωή μας, κατά τάξη και
ετοιμότητα και φυσικά με τις προηγούμενες προϋποθέσεις
κάθαρσης και θεραπείας νοός και καρδίας.
Η επουράνιος κλίμαξ δι ης κατέβη ο Θεός και συγχρόνως η
γέφυρα η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν, συνανυψοί,
καθαρίζει όμματα και ώτα, αίσθηση και ζωή από την φαντασία
στην Αλήθεια, κατά το νους τέλειος, νους αφάνταστος.
[Ιακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Αγία Φωτεινή και τα προτεινόμενα
βιώματα εξ αυτού του ‘’χώρου’’
10 Καὶ ἐξῆλθεν ᾿Ιακὼβ ἀπὸ τοῦ
φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπορεύθη εἰς
Χαρράν. 11 καὶ ἀπήντησε τόπῳ καὶ
ἐκοιμήθῃ ἐκεῖ· ἔδυ γὰρ ὁ ἥλιος· καὶ
ἔλαβεν ἀπὸ τῶν λίθων τοῦ τόπου,
καὶ ἔθηκε πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ
ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ ἐκείνῳ. 12 καὶ
ἐνυπνιάσθη, καὶ ἰδοὺ κλίμαξ
ἐστηριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ
ἀφικνεῖτο εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ οἱ
ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ
κατέβαινον ἐπ᾿ αὐτῆς. 13 ὁ δὲ
Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ
εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς… (Γεν.κη’)
…ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ᾿ ἢ οἶκος Θεοῦ,
καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ. 18 καὶ ἀνέστη ᾿Ιακὼβ τὸ πρωΐ καὶ
ἔλαβε τὸν λίθον, ὃν ὑπέθηκεν ἐκεῖ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ
129
ἔστησεν αὐτὸν στήλην καὶ ἐπέχεεν ἔλαιον ἐπὶ τὸ ἄκρον αὐτῆς. 19
καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Οἶκος Θεοῦ·]
‘’Πρέπει’’ να παλαίψει ο ισραήλ, πρέπει να παλαίψει ο νους αν
θέλει να δει και να τον δει ο Θεός. (Ισραήλ = νους ορώμενος τω
Θεώ) και … δεν θα δει ο άνθρωπος τον Θεό ούτε θα ιδωθεί από
Αυτόν, ειμή, δια Της Αδιοδεύτου Θεοτόκου. Κι αν δεν έλθει το
Φως από την Μητέρα του Φωτός, πως θα γνωρίσω και θα
γνωριστώ; …Κύριε, γνώρισόν μοι, καὶ γνώσομαι.(προφ.Ιερεμίου)
Πρέπει ο κάθε υιός αβραάμ, ως καταδείχτηκε από Τον Κύριο
και ο Ζακχαίος, να ανέλθει πάνω από την συκομωρέα
(δερμάτινους χιτώνες), ο μικρός στην ηλικία (κοντός στον
έλικα…) για να δει και ιδωθεί από Τον Κύριο…. και ακούσει
το ευλογημένο Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ
οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι…
Η τιμιωτέρα των χερουβείμ (οίκοι) και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως
των σεραφείμ (οχήματα) είναι η Μεσσίτρια σε αυτόν τον δρόμο
αναβάθμισης και της δικής μας όρασης, ακρόασης και
αίσθησης…. Με την ολοέν καθαρότητα οίκου (εαυτού) και
λειτουργικότητα οχήματος (πάλι εαυτού) που εξ αμαρτιών
κατασπιλώσαμε τον οίκο μας κάνοντάς τον ακατάλληλο για
ενοίκηση Του Κυρίου και καταστρέψαμε το όχημα (ακινητούμε
ως προς το καλό ή δεν συνάγουμε με Αυτόν) για να γίνει
Οδηγός μας. Με ελπίδα στο έλεος και ευσπλαγχνία Του
Παντοκράτορος και πρότυπο και μεσσίτρια Την τελειοτέρα,
αιτούμαστε Φως από την Μητέρα του Φωτός.
Και… όπως το τίμιο ξύλο ‘’κατέβηκε’’ από τον ουρανό σαν
ραβδιά των αγγέλων στην φιλοξενία του Αβραάμ (κέδρο -
πεύκο - κυπαρίσσι) για να φυλλοβολήσει (με τα ρείθρα του
Ιορδάνη, το εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών ένδειξη
130
συγχώρεσης αλλά και τα δάκρυα μετανοίας που ποτίζουν το εν
ημίν τρίκλωνο δένδρο) καρποφορήσει με το Αίμα Του Κυρίου
επ’αυτού, και μας ‘’ανεβάζει’’ , έτσι κάποιος μοναχός που
‘’ανέβηκε’’ δια Της Κεχαριτωμένης ευλόγησε η καλή μας
Παναγία να ‘’κατέβει’’ από τον ουρανό ένα κρίνο, ως ένδειξη
ευστοχίας και για μας, να διανοίξει έναν δρόμο από την γη
(λέγοντας το χαίρε κεχαριτωμένη) με τα χοϊκά χείλη έως ότου
φτάσει η ευχή στην καρδιά και ουράνια Βασιλεία. Γιαυτό και
παρεμβάλλω το παρακάτω περιστατικό στο υποκεφάλαιο και
να συνεχίσω μετά από αυτό τα περί όρασης ακρόασης
αίσθησης και Ζωής….

Ἕνας οὐράνιος Κρίνος στή γῆ!

Εις τα μέρη της πρεσβυτέρας Ρώμης ήταν ένας άνθρωπος


ονόματι Ιωάννης, κατά πολύ ευλαβής και πλούσιος, όμως είχε
το νου δύσκολον τόσο, οπού δεν μπορούσε να μάθει γράμματα,
ούτε και μια προσευχή, να την λέγει κατά την τάξη των
Χριστιανών.
Γι’ αυτό, πήγε σε Μοναστήρι, και αφιέρωσε σ’ αυτό όλα τα
υπάρχοντά του για να μαθαίνουν οι αδελφοί γράμματα, οι
οποίοι τον εδέχθησαν για τον πολύ πλούτον, που τους έδωσε
και όλοι του ερμήνευαν τους ψαλμούς και ευχές, αλλά δεν
μπορούσε να μάθει τίποτα.
Τότε ένας αδελφός έμπειρος και ενάρετος, του ανάγνωσε όλες
τις ευχές μία προς μία, τον ρώτησε, ποία από όλες του φαίνεται
ωραιοτέρα να μάθει. Αυτός είπε ότι το, Χαίρε Μαρία, του άρεσε
περισσότερο. Έβαλαν λοιπόν πολύ κόπο, και του έμαθαν τον
Χαιρετισμό του Αγγέλου. Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε
131
Κεχαριτωμένη Μαρία και τα υπόλοιπα, τον οποίον έμαθε με
την πολυκαιρίαν και έλαβε τόση χαρά και ευφροσύνη, πως
έμαθε αυτόν τον Αρχαγγελικόν Ασπασμόν, όπου του εφαίνετο
ότι ηύρε θησαυρόν πολύτιμον και κάθε ώρα έλεγε: Χαίρε
Κεχαριτωμένη Μαρία. Όλοι οι αδελφοί του έβγαλαν την
επωνυμία και τον έλεγαν όλοι ‘Χαίρε Μαρία’,, το οποίον αυτός
το είχε σε πολλή αγαλλίαση και πάντοτε προσηύχετο προς την
Αειπάρθενον, λέγοντας αυτόν τον Ασπασμόν με χαρά και
κατάνυξη και αυτό έλεγε ο αείμνηστος μέχρι την ώρα που
βγήκε η ψυχή του.
Αφού λοιπόν τον έψαλλαν κατά την τάξη, τον εταφίασαν σε
ένα τόπο ξεχωριστό, διότι ευωδίασε το ιερόν αυτού λείψανον, η
ευωδία δεν λιγόστευε, αφού τον σκέπασαν αλλά περισσότερο
ηύξανε και αισθάνοντο οι αδελφοί θυμίαμα εξαίσιον.
Την ενάτη ημέρα, όταν τον
το
εμνημόνευαν, βλέπουν ένα
θαύμα παράδοξον και
απόρησαν, διότι εφύτρωσε
στον τάφο του ένας
ωραιότατος κρίνος και σε
κάθε φύλλο ήταν γραμμένα
αυτά τα χρυσά
γράμματα. ‘Χαίρε
Κεχαριτωμένη Μαρία’.
Και η ευωδία του κρίνου
ήταν τόση πολλή, όπου δεν έμοιαζε με κανένα
ανένα άνθος επίγειον.
‘Πατέρες μου, από το
Ο δε ηγούμενος είπε στους αδελφούς: ‘‘Πατέρες
θαυμάσιο αυτό να γνωρίσουμε τι αγιωσύνη είχε αυτός ο
μακάριος, και πόσο πόθον προς την Κυρία μας Θεοτόκον αλλά

132
πρέπει να δούμε και τη ρίζα αυτού του κρίνου, για να καταλάβετε
πόσο χαριτώνεται όποιος αγαπά με όλη την καρδιά του την
Αειπάρθενον’’.
Έσκαψαν τον τάφο και βλέπουν ότι έβγαινε κρίνος από το
στόμα του Οσίου, και εξεπλάγησαν. Ο δε ηγούμενος πρόσταξε
και έσχισαν το Ιερό λείψανον και είδαν ότι έβγαινε από την
καρδιά του στην οποία ήταν ιστορισμένη η εικών της
Υπεραγίας Θεοτόκου, και όλοι απόρησαν. Έλαβαν μετά
λιτανείας και θυμιάματος εκείνον τον ιερώτατον κρίνον, τον
εφύλαξαν με τα άγια Λείψανα και όλοι τον τιμούσαν, και
εσέβοντο για την αγάπη της Θεομήτορος, με της οποίας τας
πρεσβείας ας αξιωθούμε και ημείς της ουρανίας Μακαριότητας.
Από το βιβλίο ‘Αμαρτωλών σωτηρία’
Έκδοση Ορθοδόξου Ιδρύματος “Ο Απόστολος Βαρνάβας”

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωµένη Μαρία, ο Κύριος µετά


Σου. Ευλογηµένη Συ εν γυναιξί, και ευλογηµένος ο καρπός της
κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ηµών .
---
Μετά την μικρή αλλά ως θησαυρό επί γης, παρένθεση, τα περί
όρασης κλπ….
Προσευχή λένε οι άγιοι, είναι η ‘’τέχνη’’ της ‘’ακρόασης’’. Όταν
όμως εμείς από πνευματική νηπιότητα αντί να ακούμε
φωνασκούμε, πώς να ακουστεί η λεπτή αύρα; Πως σε
ταραγμένη ψυχή να διέλθει η ίδια ωσάν λεπτός κυματισμός,
για να αποτυπώσει την λεπτότητά της;
…11 καὶ εἶπεν· ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ
ὄρει· ἰδοὺ παρελεύσεται Κύριος, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα μέγα κραταιὸν
διαλῦον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ

133
πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός, οὐκ ἐν τῷ
συσσεισμῷ Κύριος· 12 καὶ μετὰ τὸν συσσειμὸν πῦρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ
Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύριος. (Γ’
Βασ.ιθ’)
Αν δώσουμε βήμα σε διάφορους επιστήμονες το πώς αναλύουν
τον (πάντα) ένα (και ενιαίο) άνθρωπο, θα ακούσουμε θεωρίες
που έχουν δίκαιο με τμήσεις αυτού σε διάφορους αριθμούς…
και τριμερές κεφαλή θώρακας άκρα, πιο λεπτομερειακά κι όχι
μόνο χοϊκά, και 200 οστάρια, και σώμα – πνεύμα ή ενέργεια (2
όψεις του αυτού νομίσματος), τριμερές σώμα – ψυχή –
πνεύμα…. Όταν δε ακουμπήσουμε την θεωρία περί ανθρώπου
από τους θεοφόρους πατέρες, πάλι θαυμάζουμε την ακρίβεια
και θεόσδοτη σε αυτούς, Αλήθεια. Έτσι, κατά τον Αγ. Νικόδημο
Αγιορείτη και αόρατο πόλεμο... τρία είναι τα μέρη της:
λογιστικό, επιθυμητικό και θυμικό. Εξ αυτών, τριών ειδών
λογισμοί γεννούνται. Από μεν το λογιστικό γεννούνται οι
λογισμοί της απιστίας, της αχαριστίας προς τον Θεό και του
γογγυσμού, της αδιακρισίας, της αγνωσίας και απλά, όλοι οι
καλούμενοι καθολικά βλάσφημοι λογισμοί.
Από δε το επιθυμητικό γεννούνται οι λογισμοί της φιληδονίας,
φιλοδοξίας, φιλαργυρίας και απλά, όλοι οι καλούμενοι αισχροί
λογισμοί.
Από δε το θυμικό γεννούνται οι λογισμοί των φόνων, της
εκδικήσεως, φθόνου, μίσους, ταραχής και απλά, όλοι οι
καλούμενοι πονηροί λογισμοί.
Λοιπόν εσύ πρέπει να νικάς αυτά με τις αντίθετες τους αρετές•
δηλαδή, την απιστία, με την αδίστακτη πίστι στο Θεό, την
αχαριστία και τον γογγυσμό προς τον Θεό, με την ευχαριστία,
την αδιακρισία, με την διάκρισι του καλού και κακού• την
134
αγνωσία, με την αληθινή γνώσι αυτών που υπάρχουν αληθινά
και τις βλασφημίες, με τις δοξολογίες.
Παρόμοια την φιληδονία με την εγκράτεια και την νηστεία, την
φιλοδοξία με την ταπείνωσι και την φιλαργυρία με την
λιτότητα. Παρομοίως, τον φθόνο και μίσος, με την αγάπη, την
εκδίκηση με την πραότητα και υπομονή, την ταραχή με την
ειρήνη της καρδιάς. Και για να πω γενικά με τον Άγιο Μάξιμο:
Το μεν λογιστικό της ψυχής σου, στόλιζε το με την αρετή της
προσευχής, και θείας γνώσεως. Το επιθυμητικό, με την αρετή
της εγκράτειας• και το θυμικό, με την αρετή της αγάπης• και
βέβαια το φως του νου σου δεν θα σκοτισθεί ποτέ, οι δε
προηγούμενοι λογισμοί, μπορούν εύκολα να γεννηθούν από
αυτούς.
Έτσι δι ευχών και αγώνα, προαιρέσεως και χάριτος, ανάγεται ο
νους και ο άνθρωπος με την ψυχή και το σώμα του από την γη
στον ουρανό.
Συγχρόνως, αμέσως μόλις δημιουργεί το σώμα ο Θεός, κτίζει και
την ψυχή. Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης γράφει: ‘’Ούτε γαρ
σώμα προ της ψυχής υφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος’’. Ο
δε άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός επιγραμματικά τονίζει,
αντικρούοντας την άποψη του Ωριγένη, ότι ‘’άμα δε το σώμα και
η ψυχή πέπλασται, ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον’’. Η ψυχή και
το σώμα δημιουργούνται ταυτόχρονα. Η ψυχή δεν υφίσταται
προ της δημιουργίας του σώματος, αλλά κτίζεται μαζί με αυτό:
‘’Την ψυχήν ούτε γαρ προϋφίσταται του σώματος· ούτε
μεθυφίσταται· αλλ’ άμα τη τούτου γενέσει κτίζεται και αυτή’’.
Στην αποκάλυψη του Ιωάννη, που συνηθίζεται ο (παρθένος)
αριθμός 7, ακούμε πως …6 Καὶ εἶδον ἐν μέσῳ τοῦ θρόνου καὶ τῶν
τεσσάρων ζῴων καὶ ἐν μέσῳ τῶν πρεσβυτέρων ἀρνίον ἑστηκὸς ὡς
135
ἐσφαγμένον, ἔχον κέρατα ἑπτὰ καὶ ὀφθαλμοὺς ἑπτά, ἅ εἰσι τὰ
ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ ἀποστελλόμενα εἰς πᾶσαν τὴν γῆν. 7
καὶ ἦλθε καὶ εἴληφεν ἐκ τῆς δεξιᾶς τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ
θρόνου. 8 καὶ ὅτε ἔλαβε τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ οἱ εἴκοσι
τέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσαν ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου, ἔχοντες
ἕκαστος κιθάραν καὶ φιάλας χρυσᾶς γεμούσας θυμιαμάτων, αἵ
εἰσιν αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων· (Αποκ.ε’)
Ο παντεπόπτης Κύριος έχει 7 μάτια.
Φυσικά και δεν νοείται δυσαρμονία προσώπου σε ‘’τέρας’’,
όπως σημειολογικά αγιογραφείται, αλλά μάλλον αναφέρεται
στα 7 επίπεδα, τα οποία πάντα ορά. Ο δε Θεός, ο οφθαλμός ο τα
πάντα ορών και υπό ουδένα ορώμενος, υπεράνω υπερφυσικά,
από τον ενχρονισθέντα και χωρεθέντα στα φυσικά, Κύριο. Το 8,
μετά το 7…. με στην 8η θέση των μακαρισμών, στο κατά
Ματθ.ε’ το, μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν
ὄψονται. και σε πραγμάτωση η ευχή καρδίαν καθαράν, ΑΝ
αποπλυθεί εκ Του Αίματος και της δικής μας μετανοίας και
εξομολογήσεως.
Στο διάβα προς τον Πατέρα έχουμε συνοδοιπόρο και
συγκείμενο Τον Υιό, που είναι μεθ’ημών, έως της συντελείας.
Συμπλέων με τους πλέοντες, συνοδοιπορών με τους
οδοιπορούντες (όχι μόνο οριζόντια επί γης, αλλά ιδίως κάθετα
προς τον ουρανό… από Κυριακή Βαΐων ουκ ήλθον δια το παθείν
… πορεύομαι προς τον Πατέρα και συνανυψώ υμάς…) και
θεραπεύων ημάς, ως Ιατρός ψυχών και σωμάτων.
6 λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή·
οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ… (Ιωαν.ιδ’) Στην
Αγάπη (Πατήρ) δια της Αληθείας (Υιού) εν Πνεύματι Αγίω.
(διορθώνων και ελέγχων την παναίρεση του οικουμενισμού,
136
που όχι μόνο αδιαφορεί, αλλά πολεμά την Αλήθεια, για χάριν
της αγαπολογίας, έχουσα πνεύμα ακάθαρτο όπως διακρίνει ο
γερ.Εφραίμ κατουνακιώτης).
Πάλι, Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν. 9 λέγει αὐτῷ
ὁ ᾿Ιησοῦς· τοσοῦτον χρόνον μεθ' ὑμῶν εἰμι, καὶ οὐκ ἔγνωκάς με,
Φίλιππε; ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα· καὶ πῶς σὺ λέγεις,
δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα; 10 οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ
πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ' ἐμαυτοῦ οὐ
λαλῶ· ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα. 11
πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί· (Ιωαν.ιδ’)
Με γνώμονα τα επίπεδα που είναι όλο και πιο λεπτά, το ένα
πάνω στο άλλο, σαν πολυόροφη οικοδομή, θυμίζουν τα
δωμάτια στα ανακριτικά γραφεία, στα καζίνο, που τα αφεντικά
βλέπουν το δωμάτιο των παιχτών ή των ανακρινόμενων, αλλά
αυτοί δεν βλέπουν αυτούς αλλά κάτι σαν καθρέφτη. Εξ
εσόπτρου και εν αινίγματι γνωρίζουμε…. πριν (όσο επί γης
‘’ζει’’ και δρα η συνείδηση), αλλά ευκτέο είναι το πρόσωπο προς
πρόσωπο, αν και όταν ανδρωθεί και πνευματικοποιηθεί και
λεπτύνουν τα αισθητήρια.
Άκουσα, πως την ώρα της κρίσης μιας ψυχής που έχει κοιμηθεί,
(στα 40) συγκεντρώνονται όλες οι ευεργετημένες από την
κρινόμενη ψυχές, ώστε να παρακαλέσουν Τον Δικαιοκρίτη Θεό
για να μετρήσουν οι αγαθοεργίες της στην απολογία επί του
φοβερού βήματος. Μια κατάσταση, που ‘’φυσικά’’ δεν την
συνειδητοποιούμε, αλλά δείχνει την ζωή σε διάφορα επίπεδα.
Πάλι και αλλού, ο γέροντας Εφραίμ ο πρώην φιλοθεΐτης
αναφέρει, πως είδε την ψυχή του ως ένα ωραίο μικρό παιδάκι…
τι μεγάλα μυστήρια και φοβερά, ακόμη και στην σύλληψή τους,
πολύ περισσότερο, αντίληψη. Γιαυτό και διαρκώς ευχόμαστε…:

137
Αισθήσεων φώτισον απλήν πεντάδα.
Η διαχωρισμένη στον έξω άνθρωπο εις πέντε, ενοποιείται ως
μία, οφθαλμός, στον έσω. Και… όχι τυχαία εμείς, οι κατ’εικόνα
και καθ’ωμοίωσιν άνθρωποι (οι έχοντες την όψη του ανδρός, -
κι όχι μόνο άνω θρώσκω -) βλέπουμε να συμπίπτει ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ
ΘΕΟΣ = 999 (πανθορών οφθαλμός) όσο και τα μέσα όρασης,
ΡΑΒΔΙΑ+ΚΩΝΙΑ που πάλι μας δίνουν λεξαριθμικά 999,
έλκοντας εις Εαυτόν για επίγνωση αληθείας και σωτηρία, Ο
Δημιουργός το ύψιστο των δημιουργημάτων Του, ο ένας
οφθαλμός τον άλλον, που θεωρεί και συμπεριφέρεται ως κόρη
οφθαλμού Του (με τόση προσοχή και λεπτότητα)… [με την
καθαρή καρδία και συγχωρετικότητα προς τα έξω, να βοηθά σε
αυτόν τον δρόμο ‘’αίσθησης’’ της των πάντων ενώσεως που είναι η
εσωτερική θέαση και αποφυγή της απολυτότητος εμπιστοσύνης των
αισθανομένων αποσπασματικά και διαχωρισμένα από τα εξωτερικά
αισθητήρια, αλλά ενοποιούμενα εις ένα, μαζί με Τον Τριαδικό Ένα,
εντός, διαλυόμενο χάριτι το νέφος του σκοτισμού και φαντασίας και
μέσα και έξω].

Αυτή η οριζόντια διάταξη αν καθετωθεί και πολλαπλασιαστεί


μας δίνει κάπως τα 7 επίπεδα που όλα τα βλέπει Ο Αμνός με τα
7 μάτια, το ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον…. [κι όμως κάποιοι
πιστεύουν πως ο ‘’ήλιος’’ τους (αλλάχ), δεν βλέπει τα έργα τους
την νύχτα… παρότι ‘’πιστεύουν’’ (όσοι εμβάθυναν στο κοράνι),
ότι ο Ίσα (Ιησούς) θάρθει πάνω σε άσπρο άλογο και θα τους
ΚΡΙΝΕΙ…]. Κι αν κάποιος με καλή διάθεση βάλει κάτω το κοράνι και
την αγία γραφή, βήμα προς βήμα και συγκρίνει το πνεύμα που
υποκινεί τους ‘’πιστούς’’ του, θα διακρίνει δύο τάσεις. Από την μία το
κυνήγι κάθε αμαρτίας την νύχτα με το σκεπτικό ότι το επιτρέπει (για
να μην πούμε επιβάλλει με βία) ο νόμος και από την άλλη το κυνήγι
του Φωτός και των έργων Του, μέρα-νύχτα, που να μπορούν να
αντέξουν στην κρίση…. Κι Ο Κριτής, θα είναι Ο Ίδιος. Το ΦΩΣ. Ας
138
δώσει ο καλός Θεός (που δίνει) διάκριση πνευμάτων και θελήσεων.
Κατά τα άλλα, ο αρχ.Γαβριήλ διέταξε την συγγραφή του κορανίου….

Κι η ζωή, διαδραματιζόμενη σε αυτά τα 7 επίπεδα, ο εντελώς


κάτω εγκαταβιών, στο υπόγειο, ούτε παίρνει μυρουδιά αν
υπάρχει ή αν κάτι ‘’ζει’’ και κινείται εκεί ψηλά, στο υπερώο.
Μόνο εκ σημείων ίσως κάτι υποψιάζεται για το διπλανό (προς
τα άνω) δωμάτιο. Για τον παραπάνω ή πιο πάνω όροφο, ακόμη
πιο αχνά θάναι τα ορώμενα και ακροώμενα κι αν η μεσοτοιχία
λεπτυνθεί και τα αισθητήρια της ψυχής οξυνθούν (δι ασκήσεως
και χάριτος ή χαρίσματος/ταλάντου που Ο Κύριος έδωσε και
οίδε).
Αν αυτό το μεταφυσικό ή υπερφυσικό μήνυμα που μας
μεταφέρουν οι βιώσαντες (είτε σαν ήχος κάτι άκουσε ή σαν φως
κάτι, κάποιος είδε) το θεωρήσει ‘’σύμπτωση και τυχαίο’’ και
αρνείται πεισματικά να αφήσει την βολή του και την ζωούλα
του με την επίπλαστη φανταστική κοσμοθεωρία, είναι όπως
λέμε λαϊκά, πάει… πέταξε το πουλάκι. Είναι το σκιώδες πνεύμα
των σαδδουκαίων, των μη πιστευόντων την ανάσταση και
πειραζόντων Τον Κύριο (την όντως Ανάσταση) που Τον ρωτούν
περιπαικτικά για τις 7 γυναίκες που δεν φέρουν καρπό (τέκνο)
από τον σύζυγο (Ματθ.κβ’). Ανάλογα της ακαρπίας της συκής
(δερματίνων χιτώνων 7 ομοκέντρων) που σαν συναγωγή
καταράται στον αιώνα, αλλά και ομόπνοο των συζύγων της
σαμαρείτιδας που δικαιολογεί ο αγ.Μάξιμος ομολογητής,
αναμένοντας η ψυχή της (κι ανάλογα η κάθε φύση και ψυχή) το
ευαγγέλιο και μεθέξει από το λάλον ύδωρ….
Αν κινηθεί με ενδιαφέρον για τα συμβαίνοντα έξω από την
σκοτεινή μήτρα (όπως το παιδί ακούει την φωνή της μάνας του
παρότι έμβρυο ή βλέπει λάμψεις ή ηρεμεί από την απαλή
ακρόαση μουσικής ή ταράζεται με τα άγρια…) αυτός ο πόθος
139
στα πνευματικά θα του καταδειχθεί ο ‘’δρόμος’’ ότι αν δεν
ακινητήσει (την αμαρτία) και ‘’άστοχη ζωή’’ στο ένα επίπεδο,
ΔΕΝ περνάει στο άλλο.
Σε μία προσφάτως ανακαλυφθείσα εκκλησία στην Μικρά
Ασία*, η εκκλησία των «Έξι Θυρών» όπως την ονόμασαν οι
Τούρκοι, μια εκκλησία μέσα στα βράχια στο ελληνικό
Πολυδώριον, ανευρέθη και μια τοιχογραφία που απεικονίζει
την Παναγία οδεύουσα προς την Ιερουσαλήμ συνοδευόμενη
από «Έξι Ιερείς».
Νοούμενα τα αισθητήρια πέντε εξωτερικά και ένα ενιαίο της
εσωτερικής ζωής, πρέπει να αγιαστούν, να γίνουν ‘’ιερείς’’, να
νεκρώσουν τα μέλη της αμαρτίας και να ακολουθήσουν την
καθαρωτάτη Παναγία που οδεύει προς τα Ιεροσόλυμα…
(γιαυτό και απεικονίστηκε στην νέκρωση μελών η Παναγία
Ιεροσολυμίτισσα) όχι φυσικά εξανλημένη η κίνηση στα κάτω,
αλλά διά της κάτω, ευθέως προς την Άνω, μέσω των χερουβείμ
και σεραφείμ, αγγελικών δυνάμεων που σημαίνουν ‘’οίκους’’
και ‘’οχήματα’’.
Οι περισσότεροι άγιοι μιλάνε για την αίσια κατάληξη. Τον νου
αμετεώριστο μέσα στην καρδιά. Ο όσιος Πορφύριος δίνει την
αρχή και τον μίτο. Τον νου μαζεμένο μέσα
στην κεφαλή.
Κι επειδή αναφερόμαστε σε νου Χριστού
(που είναι η κυρία) κι όχι την δούλη του νοός
την διάνοια, όταν κατορθώσουμε το πρώτο
βήμα, τότε επαναλαμβάνεται … πάσα
φύσις αγγέλων καταπλήττεται που βλέπει
Τον Εμμανουήλ μεταξύ όρασης και
διόρασης (τρίγωνο προς τα πάνω) και ακοής
140
και διακοής (τρίγωνο προς τα κάτω).
Το… συν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενόν Σε θεωρών. Όραση
και ακρόαση…
Από εκεί θα τον κατεβάσει και ενσαρκώσει η καλή μας
Παναγία για μας, που ενώ ως θείο γεγονός συνέβη άπαξ, αυτό
παρατείνεται στους αιώνες, περιμένοντας την δική μας
ετοιμότητα, ενεργούμενη διά της Θεοτόκου … αφού όπως
παρατηρεί ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος: Ότι και πάντες οι
Άγιοι τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη
Θεοτόκω παραπλησίως και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν
αυτοίς και γεννώνται υπ’ αυτού και πως υιοί και αδελφοί και
μητέρες αυτού χρηματίζουσιν.
Γιαυτό και το ‘’αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις αν
πεθάνεις’’… γιαυτό και η σταύρωση και προσπάθεια ακινησίας
αμαρτιών, σβέσης πεπυρωμένων βελών, μη ένδοσης σε
πειρασμούς χαμερπείς έως ακόμη και αυτούς τους ‘’καλούς’’
λογισμούς, για να εντυπωθούν μέσα μας οι θείοι. Αυτό που λέει
ο απ.Παύλος το πνεύμα του Θεού του Ζώντος να εγγράφει εν
μαλακαίς σαρκίναις καρδίαις αντί λιθίναις πλαξί (όπως
προτυπώθηκε με την ανάβαση στην κορυφή του όρους Σινά ο
θεόπτης Μωυσής). ''Ἡ κατάληξη τῆς χριστιανικῆς μας πίστης εἶναι ἡ
ὑγεία τῆς ψυχῆς, καί γνώρισμα τῆς ψυχικῆς ὑγείας εἶναι ἡ
διόρθωση τῶν πέντε αἰσθήσεων. Ὅσων λοιπόν διορθώθηκαν οἱ πέντε
αἰσθήσεις, αὐτοί εἶναι οἱ μόνοι πιστοί τῆς θείας πίστης τοῦ Χριστοῦ...''
~ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Κι ΑΝ βρεθεί η πύλη της καρδιάς, βρίσκεται κι η πύλη του


ουρανού (αγ.Ιωάννης χρυσόστομος) και τότε αρχίζει η καθαρή
από Θεό, εγγραφή σε αυτήν…. κι ΑΝ ‘’νεκρωθεί’’ ο άνθρωπος
(ακινητεί ως προς τα πάθη) τότε η κεφαλή του βρίσκει το
σώμα και το σώμα την κεφαλή. Μυστήριο και για τον
141
καθένα προσωπικά, αλλά και στον γάμο οι δύο υπ-
ανδρεμένοι (υπό Του Ανδρός) την μία νέα δομηθείσα μονάδα,
εν και δια XC. Μια σκέψη μου λέει πως όταν στον απόστολο
των αγίων πάντων αναφέρεται το : ... 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ
ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· (εβρ.ια’) αυτό εννοεί, όπου
γυναίκα ‘’σώμα’’ και όπου άνδρας ‘’κεφαλή’’. Το είδαμε και
στον Αβραάμ με την Σάρρα, τον Ζαχαρία με την Ελισσάβετ….
και τις αναλογίες τους ως προς τον καθένα.
Η ίδια ποιότητα νέφους από την κάτω όψη ορωμένη ή πύρινης
στρεφόμενης ρομφαίας (από πάνω) παρεμβάλλεται και μεταξύ
ανθρώπου και Θεού αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις του
ζεύγους, μεταξύ κεφαλής και σώματος.
Κι οι δερμάτινοι χιτώνες που φιλοξενούν τα πάθη, ως νέφη
‘’απαγορεύουν’’ την όραση του ενός προσώπου από το άλλο,
αλλά και την διχοστασία ή διχογνωμία που μπορεί να
παρατηρηθεί μεταξύ κεφαλής – σώματος (έτεροι νόμοι) ή
ανδρός και γυναικός στον γάμο. Με την καθαρότητα και
εγκράτεια (παθών) προγεύεται ο άνθρωπος την βιωτή του
παραδείσου, ενώ η τριβή των δερμάτινων χιτώνων μεταξύ τους,
που συνέβη εκτός παραδείσου, όπως ο ΑΔΑΜ έγνω την ΕΥΑ,
είναι μια παραχώρηση στην εγνωσμένη αδυναμία του
ανθρώπου. Υπέχει την θέση του αζώτου (στην ποσοστιαία
αναλογία του ειπνεόμενου ατμοσφαιρικού αέρα) για να μην
καεί ο άνθρωπος από την καυστικότητα του ‘’σκέτο’’ οξυγόνο,
σκέτο ΦΩΣ. Με ευλογημένη την εγκράτεια (και άλλες
προϋποθέσεις που θέτουν οι άγιοι), θα ιδωθούν όχι αχνά και
θολά και πίσω από παραπετάσματα, τα υπανδρεμένα
πρόσωπα ως εν παραδείσω, αλλά θα λάμψει το Φως του
προσώπου Του Κυρίου εφ’ημών (και σε συζύγους και αζύγους

142
αγωνιστές, ευαρεστήσαντες Τον Κύριο) από το πλούσιο έλεος
και μακροθυμία Του. Κύριε ΔΟΞΑ ΣΟΙ!!!
Προοδεύοντας το κακό, όπως έδειξε η ιστορία με την ερωτική τριβή
αντί επιστροφής στον παράδεισο (που ορίστηκε μεταξύ ποταμών
τίγρη και ευφράτη και όπως εξηγούν οι άγιοι, μεταξύ εγκρατείας και
διακρίσεως), ο κάιν σκοτώνει τον ΑΒΕΛ ή αναλογικά για εμάς, το
πνεύμα του κακού ‘’σκοτώνει’’ (ανενεργεί) την κυκλική κίνηση του
νοός (άμεση κοινωνία και επικοινωνία με τον Θεό) και μετά από
αυτό, πεθαίνει και τον ΣΗΘ, δλδ και την ευθεία κίνηση, με
αποτέλεσμα να χαθεί ακόμη κι αυτή η λογική έμμεση επικοινωνία
και αναφορά, δλδ λογική σύνδεση του δημιουργήματος με Τον
Δημιουργό, του λόγου ανθρώπου με Τον Λόγο Άνθρωπο. Είναι η
ασθενής ακόμη και θανατηφόρα ‘’φιλοσοφία’’ (και θρησκεία)
εκείνων των ανθρώπων, που ενώ γεωμετρούν το σύμπαν, πολεμούν
ή δεν παραδέχονται την ύπαρξη Γεωμέτρη. Ενώ σπουδάζουν τους
μηχανισμούς του ρολογιού, απορρίπτουν τον ρολογά…
Επιστρέφοντας στα του
ζεύγους (ανδρός –
γυναικός ή κεφαλής –
σώματος στους
αζύγους),
εγκαταστάθηκε το
πρώτο επίγειο στεφάνι
(του γάμου) και
ευλογήθηκε
μυστηριακά, για να
εγγιστεί και κατακτηθεί
ομού άνδρας και ανδρίς
(εκ του ανδρός
προελθούσα) το δεύτερο, όπως και για τους αζύγους η κεφαλή ΜΕ ΤΟ
σώμα (που ανευρίσκεται στην πεμπτουσία του καθενός,
σταυρούμενος) να στεφανωθούν ως μονάδα. Αλλιώς, διασπασμένοι
με ενδιάμεσα νέφη δεν φαίνεται να υπάρχει όχι μόνο δυνατότητα
143
τελείωσης, αλλά ούτε και ξεκολλήματος από την γη λόγω βαρύτητος,
πρόταση ακολούθησης της ανάληψης ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ, όπως Ο Κύριος
(κι όπως στην ουρανοδρόνο κλίμακα του Ιωάννη, φαίνεται). Λέγει
μάλιστα ο άγιος σε μονόλογο με τον εαυτό του…. σώμα μου σώμα
μου, αν σε πιέσω υπέρ μέτρον στους αγώνες, θα σε χάσω και δεν θα
μπορέσεις να με ακολουθήσεις. Αν σε χαϊδέψω και κάνω τα σαρκικά
θελήματά σου, θα με σκλαβώσεις. Μαζί θα κολαστούμε ή μαζί θα
αποκτήσουμε τον παράδεισο. Άντε… πάμε να αγωνιστούμε.
Και θα ακούσουμε το ‘’ιδού εναπόκειτά σοι ο στέφανος της
δικαιοσύνης’’ ΑΝ τον δρόμο τελέσουμε ΑΝ την πίστη τηρήσουμε, αν
σταυρωθούμε, αν περιτέμουμε την αμαρτία, ανεβαίνοντας επί
σταυρού, κατά το αυτός (ο σταυρός) μας δόθηκε σαν σημάδι πάνω
στο μέτωπό μας, όπως στον Ισραήλ δόθηκε η περιτομή· όπως
παρατηρεί ο αγ.Ιωάννης Δαμασκηνός.
Κάθετι πνευματικό και δώρημα, όπως και ο πόνος είναι θέμα
διαχείρισης, ώστε να μας ανεβάσει ή δι εγωισμού να μας
καταβαραθρώσει, ώστε πάλι με μετάνοια να επανέλθει πλουσιότερα
η συσταλλείσα κατ’οικονομίαν, χάρις.
Είδε ο αγ.Ευμένιος Σαριδάκης λάθρα (χωρίς ευλογία) τον
αγ.Νικηφόρο λεπρό να είναι υγιής ένα μέτρο πάνω από το κρεββάτι
του και να προσεύχεται. Δεν άργησε ο διάβολος να του βάλει
τρικλοποδιά σ’αυτήν την θεία όραση. Του εμφύτευσε το δολερό…
κάτι θα αξίζω για να τον δω. Αυτό αρκούσε για να αρθεί η χάρις και
να περιπέσει σε πνευματοκατάληψη… γρύλιζε σαν χοίρος για λίγο
καιρό, μέχρι της θεραπείας του από την καλή μας Παναγία. Φυσικά
και δεν ήταν τιμωρία, αλλά επιτρέποντας ο Θεός το κακό, τον έκανε
μέτοχο σε υψηλότερο επίπεδο καλού. Διακριτικότερο και
προσεκτικότερο στις παγίδες που καραδοκώντας ο αντίδικος μας
στήνει και πέφτουμε πανεύκολα…. Έχει αυτός εμπειρία να μας ρίξει,
δίδει ο καλός Θεός εμπειρίες του πολέμου του στους δικούς Του….
(θυμάμαι, όταν από τον γέροντά μου ζητούσα φώτιση, μου
αντιπρότεινε, εμπειρία να ζητάς. Παθείν και μαθείν.).

144
Η συνείδηση του ανθρώπου, σαν σκάφανδρο διέρχεται και ανεβαίνει
από τα κάτω ύδατα προς την επιφάνεια και θεοφάνεια και άνω
ύδατα. Άλλα με περισσότερα παραθυράκια όρασης και άλλα με
λιγότερα ή ακόμη και αδιαφανή. Αμήν όραση και ακρόαση και
αίσθηση του υπερβατικού και επέκεινα που καταδέχεται να μας
επισκεφτεί, κατά το συμφέρον και παιδεία Θεού προς αγιασμό μας.
Υποψιαστήκαμε κι εμείς, πιστέψαμε στα επέκεινα με αποδείξεις** κι
όχι απλά ενδείξεις, κάποιες ακτινούλες μας χάιδεψαν σαν από την
γλυκυτάτη Μητέρα του Φωτός που μας κυοφορεί (Σώμα Κυρίου και
Ζωή Του), ακούσαμε θαυμαστά βιώματα αγίων και ευχόμαστε να
πραγματωθεί μια ελάχιστη πρόοδος κάθαρσης, αναστάσεως και
θείου φωτισμού και σε μας.
Αμήν δι ευχών.
---
* 2 σχόλια πάνω στο άρθρο ... ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ
ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΦΩΣ!

** μία από τις αποδείξεις είναι και ο βράχος του κύνωπα στην Πάτμο…
Όπως στα φυσικά, έτσι και στα πνευματικά, πολύ κοντά εκεί που
βρίσκεται το μεγαλύτερο ύψος, συναντάμε και το μεγαλύτερο
βάθος… το σπήλαιο της Αποκαλύψεως ως πνευματικό ύψος και
το σπήλαιο του κύνωπος ως πνευματικό βάθος. …και για μας, από
τον θάνατο στην Ζωή, από την αρά (και κύνωπος και μαρμάρωμα
στον βυθό του λιμανιού) στην όντως χαρά, δι ευχών και χάριτι της
Θεοτόκου.
…Χαῖρε, δι' ἦς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει, χαῖρε, δι' ἦς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.
Χαῖρε, τοῦ πεσόντος , Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις, χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας
ἡ λύτρωσις. Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοίς,
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοίς.
άρση των πέπλων ή ακολουθώντας τα ίχνη των αγίων [για την Π+άτμο και
προϋπόθεση αποκάλυψης (επίσκεψη ατμίδας νέφους) κατά την πίστη
μας…, πρώτα ως δούλοι πιστεύοντες στην Πρόνοια ως εργάτες, πιστεύοντες
στην Προστασία και ως υιοί πιστεύοντες Στον Παράκλητο…].
145
Η διαφορά της ανθρώπινης και της θείας δικαιοσύνης
(Αγίου Παϊσίου)

«Η θεία δικαιοσύνη είναι ενάντια στο ανθρώπινο δίκαιο. Το


ανθρώπινο δίκαιο είναι ισότης του μέτρου, διότι δίνει στον
καθένα το δίκαιο και δεν παρεκκλίνει σε ένα ή άλλο μέρος, ούτε
προσωποληπτεί, όταν πρόκειται να αποδώσει το δίκαιο. Η θεία
δικαιοσύνη, όμως, παρεκκλίνει και χαρίζεται μετά συμπαθείας
σε όλους και τον μεν άξιο τιμωρίας δεν τον παιδεύει, τον δε
άξιον επαίνου τον γεμίζει με κάθε αγαθό.
Μια μέρα ένας προσκυνητής ρώτησε το γέροντα τι είναι η θεία
δικαιοσύνη κι εκείνος απάντησε μ' ένα χαριτωμένο
παράδειγμα.
- Να, πες πως κάθονται δυο άνθρωποι σ' ένα τραπέζι για να
φάνε, κι έχουν μπροστά τους ένα πιάτο με δέκα βερίκοκα. Αν
λοιπόν ο ένας φάει από λαιμαργία επτά και αφήσει τρία στον
άλλον, τότε αυτός έχει αδικία και αδικεί τον άλλον αυτό είναι
το άδικο.
Αν τώρα αυτός πει:
- Ε, είμαστε δύο και τα βερίκοκα είναι δέκα - άρα μας
αναλογούν από πέντε- και φάει αυτός τα πέντε κι αφήσει για
τον άλλον τα άλλα πέντε, τότε αυτός ο άνθρωπος εφαρμόζει το
ανθρώπινο δίκαιο και έχει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι' αυτό,
το ανθρώπινο δίκαιο, πολλές φορές τρέχουμε στα δικαστήρια
για να το βρούμε.
Αν όμως αυτός δει πως στον άλλο αδελφό αρέσουν τα βερίκοκα
και προσποιηθεί πως σ' αυτόν δεν αρέσουν -και φάει μόνον ένα
για το λογισμό- και λέει στον άλλο: "αδελφέ, φάε εσύ τα άλλα
βερίκοκα, γιατί εμένα δεν μου πολυαρέσουν", τότε αυτός έχει

146
τη θεία δικαιοσύνη με την οποία προτιμά ανθρωπίνως να
αδικηθεί. Με τη θεία όμως, αμοίβεται για τη θυσία του.
Ο Κύριος εφάρμοσε πρώτος τη θεία αυτή δικαιοσύνη. "Ούτε
όταν Τον κατηγορούσαν, δικαιολόγησε τον εαυτό του, ούτε
όταν Τον έφτυναν, διαμαρτυρόταν, ούτε όταν έπασχε
απειλούσε, αλλά όλα τα υπέμεινε καρτερικά και σιωπηλά,
χωρίς να αντιδράσει καθόλου. Το σπουδαιότερο όμως όλων
ήταν ότι Εκείνος όχι μόνο δε ζητούσε βοήθεια από τους
ανθρώπινους νόμους, αλλά αντίθετα δικαιολογούσε τους
διώκτες του στον πατέρα Του κι ευχόταν γι' αυτούς, ώστε να
συγχωρηθούν: ...Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τι ποιούσι
(Λουκ. κγ', 34) Πάντα η δικαιοσύνη του Θεού βασιλεύει. Γι' αυτό
το λόγο ο Κύριος μας προτρέπει και μας λέει πως πρέπει να
περισσεύει η δικαιοσύνη η δική μας από εκείνη των Φαρισαίων,
διότι εκείνοι αποσκοπούσαν στην ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι'
αυτό και τιμωρούσαν, δίκαζαν, φυλάκιζαν, φιλονικούσαν,
υπερασπιζόντουσαν τα δίκαια τους, δεν μπορούσαν να δεχτούν
την αρπαγή των υπαρχόντων τους ή την κάθε αδικία που
γινόταν σε βάρος τους. Ενώ ο Κύριος διαβεβαίωσε τον καθένα
μας ότι: Λέγω γαρ υμίν ότι εάν μη περισσεύση η δικαιοσύνη υμών
πλείον των γραμματέων και Φαρισσαίων, ου μη εισέλθητε εις τήν
Βασιλείαν των ουρανών. (Ματθ. ε', 20)
Καλό είναι κι εμείς να υπομένουμε τη βία εκείνων, που θέλουν
να μας αδικούν, και να προσευχόμαστε γι' αυτούς, ώστε να
απαλλαγούν από το παράπτωμα της πλεονεξίας με τη
μετάνοια. Αυτό είναι και το μόνο που θέλει η δικαιοσύνη του
Θεού, το να ξαναπάρουμε κάποτε τον πλεονέκτη -όχι τα
"πλεονεκτήματα" πράγματα- ελεύθερο από την αμαρτία, δια
της μετάνοιας.

147
Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Γέρων Παΐσιος, Ιερομόναχου
Χριστοδουλου, Αγιορείτου

Σχόλιο… Πλησιάζοντες αγίους, ταπεινούς, εν μετανοία διάγοντες,


δίκαιους κατά Θεόν, μας προσθέτουν μυστικά βιώματα και παιδεία.
Αμήν αυτές οι αφορμές μετανοίας που ζητήσαμε θεωρητικά, να μην
πάνε χαμένες, γιατί δόξαν Θεού δεν θα δούμε, ούτε καν θα
αισθανθούμε…. (ως συνέχεια του υποκεφαλαίου και προϋπόθεση
όρασης, ακρόασης αίσθησης και ζωής, απολαβή χάριτος, η
δικαιοσύνη του Θεού)…

[…δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς … όχι φυσικά την


ανθρώπινη, αλλά την θεία. Αλλιώς, ούτε διανοίγονται οι πύλες, ούτε
άνθρωπος ούτε λαός που δεν φυλάττει αλήθεια και δικαιοσύνη
εισέρχεται, αλλά ούτε και θα δει την δόξαν Θεού. Γιαυτό και
διαβάζουμε από τον Ησαΐα κστ’ :…. 2 ἀνοίξατε πύλας, εἰσελθέτω
λαὸς φυλάσσων δικαιοσύνην καὶ φυλάσσων ἀλήθειαν, 3
ἀντιλαμβανόμενος ἀληθείας καὶ φυλάσσων εἰρήνην. ὅτι ἐπὶ σοὶ ἐλπίδι
……. 7 ὁδὸς εὐσεβῶν εὐθεῖα ἐγένετο, καὶ παρεσκευασμένη ἡ ὁδὸς τῶν
εὐσεβῶν. 8 ἡ γὰρ ὁδὸς Κυρίου κρίσις· ἠλπίσαμεν ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου καὶ
ἐπὶ τῇ μνείᾳ, 9 ᾗ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχὴ ἡμῶν. ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα
μου πρός σε, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς.
δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. 10 πέπαυται γὰρ ὁ
ἀσεβής· πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ
ποιήσει· ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου. ].

Αναφέρεται πως η αδικία είναι βαρύτατο αμάρτημα, καθώς


παραβαίνει το πρώτο ιδίωμα της θεότητος…. Την δικαιοσύνη.
Ανθρωπομορφικώς μοιάζει να σηκώνει οργή Θεού, αλλά εξ αυτού
του αμαρτήματος αίρεται η χάρις… στα δε ουαί του Κυρίου,
αναφαίρεται πως το αίμα από Άβελ έως Ζαχαρίου ζητά δικαίωση…

148
Ψυχική αγνότητα να αναπαύεται η χάρις

Πώς επανέρχεται, Γέροντα, ο άνθρωπος στην προπτωτική


κατάσταση;
– Πρέπει να εξαγνισθεί η καρδιά.
Να αποκτήσει την ψυχική αγνότητα, δηλαδή ειλικρίνεια,
τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλοσύνη, ανεξικακία,
θυσία. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό και αναπαύεται
μέσα του η Θεία Χάρις.
Όταν κάποιος έχει την σωματική αγνότητα, αλλά δεν έχει την
ψυχική αγνότητα, δεν αναπαύεται ο Θεός σ’ αυτόν, γιατί
υπάρχει μέσα του πονηρία, υπερηφάνεια, κακία κ.λπ.
Τότε η ζωή του είναι μια κοροϊδία.
Από εδώ να ξεκινήσετε τον αγώνα σας: Να προσπαθήσετε να
αποκτήσετε την ψυχική αγνότητα.
---
...Έναν άνθρωπο αν τον δεις σαν ψυχή, σαν άγγελο ανεβαίνεις
αγγελικά στον Ουρανό και η ζωή σου είναι πανηγύρι .. Αν τον
δεις σαρκικά, κατεβαίνεις στην κόλαση..
---
Δεν φτάνει μόνο η προσευχή. Το να καίει κανείς κιλά λιβάνι,
όταν προσεύχεται αν ο νους του είναι γεμάτος από κακούς
λογισμούς για τους άλλους δεν ωφελεί. Από τον νου κατεβαίνει
το τηλεγράφημα στην καρδιά και κάνει τον άνθρωπο θηρίο. !!
Ο Θεός θέλει να έχουμε ''καρδίαν καθαράν'' και η καρδιά μας
είναι καθαρή όταν δεν επιτρέπουμε να περνάει από τον νου
μας κακός λογισμός για τους άλλους… Γέροντος Παϊσίου
Αγιορείτου.
149
καρδίαν καθαρὰ ὰν
κτίσον ἐν ἐμοί,
μα
ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα
εὐθὲς ἐγκαίνισον
νισον ἐν
τοῖς ἐγκάτοις
τοις μου.
Ώστε το Φως του Θεού να δούμε και
βιώσουμε… 8 μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶὶ τὸν Θεὸν
ὄψονται.
---
Με ένα ''μυστικό'' τέτοιας συμπεριφοράς, δλδ να κοιτάει
κοιτάε
κάποιος μέσα στην Εκκλησία ΜΟΝΟ τα πρόσωπα, ως
ασωμάτους και αργότερα ως καλή συνήθεια και έξω στον
κόσμο (εκτός των φυσικών ορίων της Εκκλησίας) τον
''συντονίζει'' / ανάγει στον Παράδεισο, που ουκ έγνων την
γύμνια (και το άχαρο , χωρίς Πνεύμα) του σώματος...
σώματ
αναβαθμίζοντας το όμμα του ανθρώπου σε απάθεια και
καθαρότητα, όπως λέει η Αγ.Γραφή, εάν είναι καθαρός ο
οφθαλμός, καθαρό είναι και όλο το σώμα.
...με, μεταξύ παραδείσου και κολάσεως, κεφαλής και σώματος
(κοιλίας) ''νυν'' (αιωνίου παρόντος παραδείσου)
σου) και ''αεί'' (που
τυπούται στην κοιλία), η παρεμβαλλόμενη και ενώνουσα
κλίμαξ της οφιοειδούς σπονδυλικής στήλης, των 33 σπονδύλων
(με νόημα και στον αντίτυπο πο του ορθίου κρεμασθέντος επί της
ράβδου του Μωυσέως… … που δια των παθών Του Κυρίου
νεκρώνεται ο θάνατος)..
----
ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλοσύνη,
ανεξικακία, θυσία. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό
και αναπαύεται μέσα του η Θεία Χάρις.
150
Πνευματική τροφή

Ο άνθρωπος για να ζήσει, ‘’λογικά’’ επιζητά τροφή. Και να μην


το συνηδειτοποιεί άμεσα κάποιος λόγω κοσμοθεωρίας, ισχύει
ότι η τροφή είναι δύο διαστάσεων, δύο επιπέδων. Βιολογική και
πνευματική …γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος,
ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ.
(Ματθ.δ’4)
Τα τελευταία έντονα (του αγ.Παϊσίου), ειλικρίνεια, τιμιότητα,
ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλοσύνη, ανεξικακία, θυσία. Έτσι
συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό και αναπαύεται μέσα του η
Θεία Χάρις... είναι η άλλη τροφή που καλύπτει τις ανάγκες της
εσωτερικής ζωής. Ο Κύριος ‘’πείνασε’’. Μακάρι διερχόμενος και
από τον καθένα μας, (όντας πανταχού παρών) να βρίσκει
καρποφόρους δερμάτινους χιτώνες, οπότε να αναπαύεται και
ευλογεί. (της Μ.Δευτέρας) …18 Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν
πόλιν ἐπείνασε· 19 καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿
αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει
αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη
παραχρῆμα ἡ συκῆ. (Ματθ.κα’)
Η πνευματική γνώση των λόγων της φύσης και η πνευματική
γνώση των λόγων των Γραφών είναι οι λόγοι και τα ρήματα
που ‘’χορταίνουν’’ τον πνευματικό άνθρωπο και τον
προοδεύουν στην εσωτερική Ζωή, σε σχέση με τα ξυλοκέρατα
που προσφέρει ο αντίδικος στους αιχμαλώτους του στο
χοιροστάσιο, σε χώρα μακρυνή που καμμιά σχέση δεν έχει με
τον οίκο του Πατρός, όπου θυσιάζεται ο μόσχος ο σιτευτός και
προσφέρεται σαν ουράνια τροφή, τράπεζα και δείπνο.

151
Και ‘’τροφή’’ όχι μόνο δίνει Ο Κύριος εξωτερικά* συντηρών και
τρέφων τα σύμπαντα, αλλά και εντός της Εκκλησίας, γίνεται Ο
Ίδιος τροφή.
Το ακούμε στους 5 άρτους και 2 ιχθείς (αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς) :
…Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των
ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων,
καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί
έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. Λίγο πριν από το θάνατό
Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του.
Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλήθεια πως δε λέει κάτι τέτοιο
με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι
σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω-
πεύουν όλο το σώμα. Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες
της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού.
Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις
αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός
έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώπους για να τραφούν. Και
γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό
Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και
στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα. Ποιά
σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό
σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να
θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα
ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό;
Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολόκληρο
τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή
ζωής.
Τί σημαίνουν τα δώδεκα κοφίνια με τα περισσεύματα των άρτων; Την
άφθονη καρποφορία τού έργου των αποστόλων. Κάθε θερισμός των
αποστόλων θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από το σπόρο που
έσπειραν, όπως κάθε καλάθι είχε περισσότερο ψωμί από τους άρτους

152
που έφαγαν και χόρτασαν οι πεινασμένοι άνθρωποι. (Το περιστατικό
τού θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων που έγινε με τη
δύναμη του Χριστού μνημονεύεται κάθε φορά σε μια ωραία ευχή, στην
τελετή της αρτοκλασίας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ο ευλογήσας
τους πέντε άρτους εν τη ερήμω και εξ αυτών πεντακισχιλίους άνδρας
χορτάσας, ευλόγησον και τους άρτους τούτους, τον σίτον, τον οίνον και
το έλαιον και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας πιστούς δούλους Σου
αγίασον»).
---
Λέγει ο αγ.Παΐσιος: … η πνευματική τράπεζα είναι πάντοτε
στρωμένη και περιμένει τον κόσμο να γευτεί την γλυκύτητα και
τραφεί. Ρώτα λοιπόν τον εαυτό σου και πρόσφερέ του
επιλογές… τι θέλεις τώρα να κάνουμε (για να τραφεί η ψυχή
σου ; ) κομποσχοίνι; μετάνοιες; παρακλήσεις; χαιρετισμούς;
ανάγνωση ευαγγελίου; ψαλτήρι; βίους αγίων, συναξάρια,
φιλοκαλία, ευεργετινό, αγίους πατέρες, αββά Ισαάκ σύρο, αββά
Δωρόθεο, κλίμακα… δεν θέλεις τίποτα; ξύλο θέλεις…
[Τά πατερικά έργα μοιάζουν μέ μιά πλούσια συλλογή από φάρμακα. Κι
η ψυχή μπορεί νά καταφύγει σ' αυτήν γιά νά βρεί τή σωστική θεραπεία
σέ κάθε αρρώστια της. Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ.]

Κι όλα αυτά, έχουν έναν κοινό παρονομαστή, μια


εμπεριεχόμενη ζωοπάροχο ουσία. Χριστό. Έμμεσα στα
αναγνώσματα και άμεσα στην ευχή με το παντοδύναμο όνομα
Του Κυρίου που κλίνει παν γόνυ καταχθόνιο, επίγειο και
επουράνιο, όλα προς (την) ευχή, ως μέγιστο έργο και δύναμη.
XC, τροφή και αναπνοή, αφού κατά τον αγ.Γρηγόριο θεολόγο
είναι προτιμότερον το προσευχητέον παρά το αναπνευστέον.
Οπότε, το θέμα είναι της θέλησης και της αντοχής της φύσης
μας σε αυτό το πυρ.

153
Φαίνεται επί μιας κλίμακας ‘’ανάγκης’’ XC, από το 0 έως το
100% ότι κάποιοι ως τροφή ‘’κυνηγούν’’ μόνο την σαρκική
τροφή κι εκεί να εξαντλείται η αναζήτησή τους. Φυσικά η ψυχή
τους ξέρει πόσο λιμοκτονεί, αλλά από τον ίδιο και την θέλησή
του, εξαρτάται το πόσο την ακούει. Αργότερα και βαθμηδόν
ανοδικά, ποιοτικά σε καθαρότητα και ποσοτικά η ανάγκη τον
κινεί σε αίτηση Χριστού. Είναι η μετοχή στο ατελεύτητο Φως,
παρότι η κλίμακα που προείπαμε έχει το 100 ως όριο, η δε
κλίμαξ του αγ.Ιωάννη στην 30ή βαθμίδα.
… οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν … μεμέρισται ὁ Χριστός; (περί
Αληθείας και Λόγου ο λόγος) κι όμως, κάποιοι νομίζουν και
θεσμοθετούν και δογματίζουν (αγαπολογικώς) ότι υπάρχει
ανάγκη ‘’τροφής’’ γνώσεων, ως θρησκειολογία, αντί της
καθαρής ομολογιακής παιδείας της Ορθοδοξίας, που ως
Εκκλησία, είναι η ταμειούχος της χάριτος και η πληρότητα της
Αληθείας.
Μέσα στο επιτρέπεται και πρόοδο, ισχύει το … 21 πάντα δὲ
δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε· 22 ἀπὸ παντὸς εἴδους πονηροῦ
ἀπέχεσθε. (Α’Θεσ.ε’) … μη απαγορευομένη η φιλοσόφηση και
ανεύρεση της μερικής αλήθειας στην θύραθεν φιλοσοφία, για
λόγους οικονομίας. Μπορεί μεν να είναι ‘’σημείο επαφής’’ της
μερικής αλήθειας με την ολότητα, αλλά σκοπός είναι η
μετάβαση από το αληθοφανές στην Αλήθεια, η διάκριση και η
μετοχή Φωτός. Η δε Θεία κοινωνία ως τροφή, δεν έχει πέρας,
όχι μόνο εν ζωή, αλλά και μετά τον βιολογικό θάνατο. Ο
μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και
μηδέποτε δαπανώμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
Στην 14η βαθμίδα περί γαστριμαργίας αναφέρει ο αγ.Ιωάννης:
… 8. Ἐνόμισε ὁ θεήλατος Εὐάγριος ὅτι ἔγινε σοφώτερος τῶν

154
σοφῶν καὶ στὴν μορφὴ καὶ στὸ περιεχόμενο τῶν λόγων του.
Ἀπατήθηκε ὅμως ὁ ταλαίπωρος καὶ φάνηκε ἀνοητότερος τῶν
ἀνοήτων καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα ζητήματα καὶ σ᾿ αὐτό. Ἐδίδαξε:
«Ὁσάκις ἡ ψυχὴ ἐπιθυμεῖ ποικίλα φαγητά, ἂς θλίβεται μὲ ἄρτον
μόνο καὶ ὕδωρ». Εἶναι δὲ ἡ προσταγή του αὐτὴ σὰν νὰ προτρέπης
ἕνα παιδὶ ν᾿ ἀνεβῆ μὲ ἕνα βῆμα ὅλη τὴν σκάλα.
Ἐμεῖς ὅμως, ἀντικρούοντες τὸν ὁρισμό του, ὡς ἑξῆς ὁρίζουμε:
Ὅταν ἐπιθυμοῦμε τὰ διάφορα φαγητά, ζητοῦμε κάτι ποὺ εἶναι
μέσα στὴν φύσι μας. Γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο ἂς χρησιμοποιήσωμε ἕνα
τέχνασμα πρὸς τὴν πολυμήχανη κοιλία, καὶ μάλιστα ἂν δὲν μᾶς
ἀπειλῆ βαρύτατος πόλεμος ἢ δὲν ὑπάρχη πένθος ἢ κανὼν γιὰ
προηγούμενες σοβαρὲς πτώσεις. Ἂς κόψωμε πρῶτα τὰ λιπαρά,
ἔπειτα τὰ ἐρεθιστικὰ καὶ ἔπειτα τὰ εὔγευστα.
Οπότε το θέμα είναι, να κάνουμε αυστηρή αυτοκριτική και να
διακρίνουμε, με τι χορταίνει η γαστέρα που παρασύρει και
‘’φορτώνει’’ σε επιθυμίες τα περιγάστρια, με και τα δυο
συνεργαζόμενα, μας καθέλκουν. Κι αν ο όλος σταυροειδής μας
μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός , η όλη μας ζωή δεν
κατάφερε να ανυψώσει τον σταυρό, αλλά να τον θάψει στην γη,
δεν διαφέρει από την παραβολή των ταλάντων που ο
τελευταίος το έθαψε στην γη, χαρακτηριζόμενος πονηρός
δούλος….
Η διαρκής εκλέπτυνση, η περιστολή των πολυποίκιλων
αναγκών για χάριν της λιτότητος και απλότητος, έχει ως όριο
τον άρτο και το ύδωρ, η δε εξιδανίκευση και ουσία και
πνευματική αναγωγή, έχει Τον Άρτο Ζωής και Λάλον Ύδωρ,
δλδ Χριστό.
Θαυμάζουμε τους ασκητές που εξερχόντουσαν την
τεσσαρακοστή με λίγο άρτο και λίγο αλατάκι. Θαυμάζουμε την
155
άσκηση της αγ.Μαρίας αιγυπτίας, το πρότυπο της μετανοίας.
Δεν έχουμε λόγια να περιγράψουμε το ασκητικό φρόνημα του
μέγα Παϊσίου** που έτρωγε καθ’όλην την διάρκεια του έτους
λίγο ψωμάκι κάθε 22 μέρες, όντως δυσανάβατον ανθρωπίνοις
λογισμοίς η άσκηση των λιτών και λεπτών ανθρώπων που
πνευματικοποιήθηκαν /πνευματικοποιούνται και το
‘’αποδεικνύει’’ η τροφή τους, αλλά και τόσο δυσάρεστη η
κατάσταση αλλά και δυσθεώρητον βάθος ακόμη και αγγέλων
οφθαλμοίς η πολυποικιλότητα τροφών των σαρκολατρών.
Όντως μπροστά μας αναπτύσσεται η κλίμαξ και εξ αυτής η
κρίση και το αξιοκατάκριτόν μας, αφού ακόμη δεν βάλαμε αρχή
μετανοίας.
Αμήν να πεινάμε και διψάμε το ‘’ξύλο της ζωής’’ παρά να
χορταίνουμε με ξυλοκάρετα… Αμήν Ο Κύριος να μας γνωρίσει
τις πραγματικές ανάγκες, ώστε να αρχίσουμε χάριτι να Τον
αναζητάμε, παρά να εμμένουμε στις επίπλαστες που μας
παραμυθιάζει ως ‘’τροφή’’ η φαντασία... αμήν, όχι μόνο να
συμψάλλουμε αλλά να βιώνουμε τα… Ὃν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ
ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου
πρός σέ, ὁ Θεός. ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα·
πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ; (Ψαλμ.41ος)
ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ
ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ. (Ψαλμ.62ος)
---
* Ο Κύριος τρέφει (σοφία του κόσμου και βιωματική θεολογία)
[Ο Κύριος τρέφει και τους 4000 με 7 άρτους και περισσεύουν σπυρίδες 7,
αλλά και τους 5000 με 5 άρτους και 2 ιχθείς και περίσσεψαν κοφίνια 12.
Παρατηρεί λοιπόν Ο Κύριος τους μαθητές… οφθαλμούς έχοντες δεν
βλέπετε, και ώτα έχοντες δεν ακούετε; και δεν ενθυμείσθε; ότε έκοψα τους
πέντε άρτους εις τους πεντακισχιλίους, πόσους κοφίνους πλήρεις κλασμάτων
εσηκώσατε; Λέγουσι προς αυτόν• δώδεκα. Και ότε τους επτά εις τους
156
τετρακισχιλίους, πόσας σπυρίδας πλήρεις κλασμάτων εσηκώσατε; Οι δε
είπον• Επτά. Και έλεγε προς αυτούς• Πως δεν καταλαμβάνετε; (Μαρκ. η’) και
λοιπά στον δεσμό]…

** εκ του μέγα Παϊσίου…

Αμήν ο καλός Θεός να μας αξιώσει να βάλουμε αρχή προς


Τροφέα και Τροφή κι επειδή ο ‘’υιός’’ μας πολλάκις εξαντλούσε

157
την τροφή του σε ΓΗ, που απέδιδε ΜΟΝΟ φυσική ενέργεια δλδ
πυρ κίνησης και διατήρησης βιολογικής ύπαρξης, με βρόσεις
και πόσεις… δεν απέχει του ευαγγελικού… 21 καὶ ἐπηρώτησε
τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ
δὲ εἶπε· Παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ
εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν
σπλαγχνισθεὶς ἐφ’ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι
πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ
πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει
μου τῇ ἀπιστίᾳ. (Μαρκ.θ’)… Και στην συνέχεια προσφέρεται η
λύση… Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν
προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.
Στιχομυθία και γεγονός διαδραματιζόμενο στους πρόποδες του
όρους Θαβώρ, εκεί που παρατηρούμαστε αυστηρά από Τον
Κύριο: …Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε
ἀνέξομαι ὑμῶν; Στο όρος Θαβώρ*, από όπου ‘’κατέβηκε’’ Ο
Κύριος για να μας νουθετήσει και δώσει λύση, εκτυπώθηκε η
συνομιλία και η θέα Θεού. Ανάλογα στο όρος Σινά* με τον
θεόπτη Μωυσή και τους πρόποδες όπου ο ασεβής λαός
προσκυνούσε (προσκυνά διαχρονικά) αντί του αληθινού Θεού,
είδωλα…, εξού και η βιαία αντίδραση του προφήτη.
Στον παράδεισο, με την επιλογή μας μη νηστείας, μη
προσευχής, μη πίστης (εμπιστοσύνης) χάσαμε την θέα και
συνομιλία με τον Θεό**…. Μεταστρεφόμενοι, δια αποκτήσεως
αυτών χάριτι, θα τον ξαναβρούμε, ανεβαίνοντες στο νοητό
όρος Σινά με τις δύο κορυφούλες, προτύπωση και του όρους
Θαβώρ, με παραστάτες τον προφ.Μωυσή και προφ.Ηλία και
που έτυχαν εμπειρία φωτισμού και θεώσεως όλοι οι άγιοι.
---

158
**…ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, 17 ἀπὸ
δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿
αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε.
(Γεν.β’17)
Αμήν να βάλουμε αρχή
προσευχής, νηστείας
και πίστης για να
εξέλθουμε εκ της
γαστέρας του αρχαικάκου
ή μην καταλήξουμε εκεί,
στον παμφάγο άδη….
Γιαυτό και όλοι οι άγιοι
και ο αγ. Πορφύριος δίνει
τόση σημασία σε λαιμό
και γαστέρα…

* Αν με την χάρη του Θεού


αρχίζουμε να ανερχόμαστε
νοερώς από τους πρόποδες,
όπου η απιστία, ειδωλολατρεία, πνευματική αδυναμία θεραπείας….
προς το πνευματικό ύψος που σημαίνουν τα όρη Θαβώρ και Σινά,
όπου η θεοπτία και συγχρόνως η δυνατότητα εγγραφής στην
μαλακή σάρκινη καρδιά του Πνεύματος του Θεού του Ζώντος, πρέπει
να διακρίνουμε ότι η μόνη εξάγουσα από την ‘’γη’’ προς τον ουρανό
δύναμη, είναι η αύξηση του πυρός της φλεγόμενης και μη
καιγόμενης βάτου, της Θεοτόκου εν ημίν.
Προτυπωμένη ανάλογα η έξοδός μας από την αίγυπτο (από το
παράλογο) και Κυριακή Βαΐων (άνοδος προς υπέρλογο) μόνο με
χριστοφόρο νου, το επί πώλου όνου σύμβολο… δια χειραγωγίας και
έλξης αναστάσεως ….
159
Από εκεί και πέρα, αρχίζει να διανοίγεται πρωτίστως στον νου και
στην καρδιά και ακολουθεί η συνείδηση (αν της συμφέρει) ένας
Δρόμος Φωτός ατελεύτητος. Έδειξας τοις μαθηταίς την δόξαν Σου
καθώς ηδύναντο… όσο εχώρουν και διαχρονικά ως θείο γεγονός που
παρατείνεται στους αιώνες αναμένοντας την δική μας ετοιμότητα
και χωρητικότητα.
Γιαυτό και ο αγ.Γρηγόριος Παλαμάς σημειώνει… : Άλλο είναι η
έλλαμψη της θείας Χάριτος, άλλο η διαρκής θέα του φωτός, και άλλο
θέα των πραγμάτων στο φως. Αλλά και εδώ υπάρχουν διαβαθμίσεις,
που συνδέονται με την πνευματική πρόοδο. Αυτή η πρόοδος θα
συνεχίζεται επ’άπειρον, και συναρτάται με την χωρητικότητα της
θείας ελλάμψεως στον πιστό. Η θέα της θείας δόξας είναι πάντοτε
ανάλογη με την δεκτικότητα του ορώντος. Στους αρχάριους λ.χ. το φως
αυτό λάμπει αμυδρότερα και όχι συνεχώς, ενώ στους τελείους, εκτός
από την υπεραφθονία του φωτός γίνεται και προσθήκη ταπεινώσεως,
διαφορετική στο είδος από την ταπείνωση των αρχαρίων. Η ταπείνωση
οδηγεί στο πένθος αυξάνει την κάθαρση της καρδιάς, πράγμα που
σημαίνει δεκτικότητα για περισσότερη έλλαμψη...
Ο ίδιος άγιος αναφέρει : Ζωή της ψυχής είναι η ένωση με τον Θεό.
Αυτή είναι η κυρίως ζωή, όπως και ζωή του σώματος είναι η ένωση με
την ψυχή. Θάνατος φρικτός, που είναι ο κυρίως θάνατος, είναι το
διαζύγιο της ψυχής από τη θεία Χάρη και η ένωση με την αμαρτία…
Όποιος φυλαχθεί από τον θάνατο της ψυχής δε φοβάται το θάνατο του
σώματος όταν έρθει, γιατί έχει ένοικον την όντως ζωή, τον Χριστό, ο
οποίος δεν εγκαταλείπει το σώμα, έστω και αν αυτό χωρισθεί από την
ψυχή.
Σαν επιστέγασμα σκέψεων περί πνευματικής τροφής, επιβάλλεται
να ανατρέξουμε στην σκιά και προτύπωση και εξ αυτού να αναχθεί ο
νους μας στα ουσιαστικά. Στην έρημο μεταξύ αιγύπτου και αγίων
τόπων, στον επίγειο/οριζόντιο διάδρομο μεταξύ αιχμαλωσίας και
ελευθερίας που επί 40 χρόνια περπατούσε σταυροειδώς ο ισραήλ
(νους ορώμενος τω Θεώ), Ο Κύριος τους έτρεφε καθ’ημέραν, με
160
μάννα εξ ουρανού. Αυτό το μάννα είχε την εξής ‘’παράξενη’’
ιδιότητα. Της προσαρμογής στις ιδιαίτερες ανάγκες του καθενός.
Είχε πχ κάποιος υπογλυκαιμία; το μάννα που γευόταν, το
αισθανόταν και ήταν γλυκό. Είχε υπόταση; Το αισθανόταν και ήταν
αλμυρό, αναπληρώνοντας και συμπληρώνοντας ό,τι ο καθένας
πραγματικά χρειαζόταν είτε το γνώριζε είτε όχι. Φυσικά και δεν
νοείται πως η θεία πρόνοια ήταν διαφορετική στους προ Χριστού και
στους μετά XC ‘’προνομιούχους’’ , αλλά λόγω προτυπώσεων (ΠΔ)
φαίνεται πως η μέριμνα ίσχυε για τις σωματικές (σκιώδεις) ανάγκες.
Τώρα, το μάννα εξ ουρανού είναι Ο Ίδιος Ο Κύριος που
‘’προσαρμόζει’’ Τον Εαυτό Του ως πνευματική τροφή,
εξατομικευμένα σε ό,τι δλδ έχει ο καθένας ανάγκη, προς όφελος και
τελική σωτηρία, μέχρι ενός, αναπτύσσοντας προσωπική σχέση (και
άμεση και έμμεση*).
Κλίνει τα σύμπαντα και μυστικά ‘’διευθετεί’’ τις καταστάσεις και
πολλαπλασιάζει την πνευματική ισχύ και ‘’γεύση’’ στους μετέχοντας
στα μυστήρια της Ορθοδοξίας, ώστε να εμπιστευθούμε την πάνσοφη
πρόνοια και παντοδύναμη αγάπη Του, όχι μόνο θεωρητικά πως και οι
τρίχες είναι αριθμημένες, όχι μόνο ‘’δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού και
ου μη άψητε βάσανος…’’ αλλά τίποτα, απολύτως τίποτα από όσα μας
συμβαίνουν δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν έναν σκοπό (σύμφωνα με
την θέλησή Του) που Ο Κύριος γνωρίζει σαν σχέδιο κι ΑΝ ΘΕΛΕΙ μας
το κοινοποιεί. Για τα υπόλοιπα, τα πολλά, που δεν ξέρουμε κι ούτε θα
μάθουμε στην παρούσα ζωή ως πίσω του μεσότοιχου και με τα μάτια
μας να ‘’κρατούνται’’, ο καλός Θεός αμήν να μας προσθέτει πίστη
στην απιστία και Τροφή (Φως και Ζωή και Οδό και Ανάσταση) στην
ασιτία μας. Να μας ξυπνήσει τα μουδιασμένα και ανενεργά και
υπνωτισμένα από την αμαρτία και διεγείρει τα εσωτερικά
ενοποιημένα εις ένα, αισθητήρια, ώστε να πορευόμαστε στην ζωή
μας πλουτούντες εμπειριών της γνώσης της πνευματικής Ζωής εκ
της ‘’γεύσεως’’ και αντίληψη προς ευχαριστία και δόξα, για όλες τις
θεόσδοτες δωρεές.

161
Άξονας, εφαλτήριο και αφ-ορμή εξόδου και ανόδου; η ενδυνάμωση
της χλιαρής μας θέλησης και πίστης….
Μου έλεγε κάποιος: "Πιστεύω, αλλά πιστεύω λίγο".
Του λέω: -Άκουσε, μου έλεγε ένας γέροντας που γνώρισα στην Αθήνα, ο
γερο Ευμένιος ο λεπρός, "Να λες γιέ μου στην προσευχή σου, "Χριστέ
μου εγώ θέλω ν’ αλλάξω αλλά δεν αλλάζω γιατί σε θέλω λίγο". Τι
ωραία που μιλούσε! "Βοήθα με να σε θέλω πιο πολύ Χριστέ μου"
έλεγε ο γέροντας Ευμένιος. Αυτός είναι ερωτικός διάλογος. Μόνο ένας
ερωτευμένος μιλά έτσι. Βοήθα με, σε θέλω λίγο. Βοήθα με να σε θέλω
πιο πολύ και ο Κύριος θ’ αρχίσει να σου δίνει. Αν έχεις ανάγκη από
πίστη θα σου δίνει πίστη. Αν έχεις ανάγκη από πραότητα θα σου δίνει
πραότητα.
Στον καθένα από εμάς δίνει ό,τι έχουμε ανάγκη. Έτσι κερδίζεται η
ζωή. Η ζωή η αιώνιος. (Μητροπολίτου Μόρφου, κ. Νεοφύτου)
Αίτηση, κατά το αιτείτε και δοθήσετε… ώστε να μας τρέφει όπως εν
σκιά, έτσι και τώρα με το νέο μάννα (Τον ίδιο Του Τον εαυτό) μυστικά
και μυστηριακά (σωματικά και ενεργειακά), μάννα, που
προσαρμόζεται και καλύπτει τις ανάγκες του κάθε προσώπου
ξεχωριστά και μαζί…. Σὺ οὖν, Δέσποτα, τὰ προκείμενα πᾶσιν ἡμῖν εἰς
ἀγαθὸν ἐξομάλισον, κατὰ τὴν ἑκάστου ἰδίαν χρείαν, τοῖς πλέουσι
σύμπλευσον, τοῖς ὁδοιποροῦσι συνόδευσον, τοὺς νοσοῦντας ἴασαι, ὁ
ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν.
* ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου (πάλι σταυροειδώς)

162
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Μικρό μέρος από εμπειρίες των θεούμενων ανθρώπων, αγίων


και οσίων και ευαρεστησάντων και ευαρεστούντων Τον Κύριο
δεν έπαψε ούτε θα πάψει να καταγράφεται, αλλά θα φαίνεται
μόνο η ‘’άκρη του παγόβουνου’’, της κοινής ορθοδόξου
εμπειρίας. Εκεί στα κρύφια, στο ταμείο ενεργεί Κύριος, με
διάφορες εκφράσεις και εκφάνσεις δικές Του δια των
ανθρώπων Του, που ακροόμενες μας κινούν σε θαυμασμό και
καθοδηγούν στον τρόπο απόκτησής τους. Την ορθόδοξη
ασκητική με τα μυστικά της και ισχύοντα μυστηριακά εφόδια.
Είναι μυριάδες τόμοι που δεν χωρούν ακόμη και στην
μεγαλύτερη βιβλιοθήκη, αλλά στόχο έχουν να χωρέσουν αυτά
ως Φως, ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός, στην μικρή αλλά τόσο
σπουδαία, καρδιά. Το πνευματικό κέντρο του ανθρώπου.
Αυτά τα βιώματα έχουν πολλοί άγνωστοι παρ’ανθρώποις,
γνωστοί όμως στον Θεό, κι αυτό έχει σημασία. Ποιο το όφελος
να είμαστε γνωστοί στους ανθρώπους για το τάχα ήθος μας,
την τάχα εγκράτεια, ακόμη και την θαυματουργία ορισμένων,
το συγγραφικό τους έργο αλλά να καταλήξουμε ακροατές της
τρομερής απόφασης και λόγου ‘’ουκ οίδα υμάς’’ ;;; αλοίμονο και
Κύριε ελήσον από τώρα. Καλύτερα άγνωστοι στον κόσμο αλλά
γνωστοί στον Θεό…
[κύριε κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν. 12 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀμὴν λέγω
ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς. (Ματθ.κε’) αυτό άκουσαν οι πέντε μωρές
παρθένοι και η πόρτα ΔΕΝ άνοιξε…. Σαν να πήγε τζάμπα όλη
η προσπάθεια…
Και πάλι και από αλλού, …24 ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς
στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ
163
οὐκ ἰσχύσουσιν. 25 ἀφ᾿ οὗ ἂν ἐγερθῇ ὁ οἰκοδεσπότης καὶ
ἀποκλείσῃ τὴν θύραν, καὶ ἄρξησθε ἔξω ἑστάναι καὶ κρούειν τὴν
θύραν λέγοντες· Κύριε Κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν· καὶ ἀποκριθεὶς ἐρεῖ
ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ. 26 τότε ἄρξεσθε λέγειν·
ἐφάγομεν ἐνώπιόν σου καὶ ἐπίομεν, καὶ ἐν ταῖς πλατείαις ἡμῶν
ἐδίδαξας· 27 καὶ ἐρεῖ· λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ·
ἀπόστητε ἀπ᾿ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας. 28 ἐκεῖ ἔσται ὁ
κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὅταν ὄψησθε ᾿Αβραὰμ καὶ
᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ καὶ πάντας τοὺς προφήτας ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ
Θεοῦ, ὑμᾶς δὲ ἐκβαλλομένους ἔξω, 29 καὶ ἥξουσιν ἀπὸ ἀνατολῶν
καὶ δυσμῶν καὶ ἀπὸ βορρᾶ καὶ νότου, καὶ ἀνακλιθήσονται ἐν τῇ
βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. 30 καὶ ἰδοὺ εἰσὶν ἔσχατοι οἳ ἔσονται πρῶτοι,
καὶ εἰσὶ πρῶτοι οἳ ἔσονται ἔσχατοι.].
Ο κοινός παρονομαστής όλων των βιωμάτων των αγίων, είναι ο
βιούμενος σταυρός με τα τέσσερα άκρα του, τυπούμενα
εφ’ημών ορθοδόξως (προσευχή – νηστεία – ακρόαση - τήρηση)
με ταπεινότητα* και ελεημοσύνη**. Είναι Ο χρυσοπλοκώτατος
πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις, με βάση την μετάνοια που
δεν έχει τελειωμό και την οποία ευχόμαστε να βάλουμε αρχή,
αρχή προς την ατελεύτητη Θεία Κοινωνία.
Οὔκ εἰμι ἱκανός, Δέσποτα Κύριε, ἵνα εἰσέλθῃς ὑπὸ τὴν στέγην τῆς
ψυχῆς μου· ἀλλ᾿ ἐπειδὴ βούλει σύ, ὡς φιλάνθρωπος, οἰκεῖν ἐν
ἐμοί, θαῤῥῶν προσέρχομαι. Κελεύεις, ἀναπετάσω τὰς πύλας, ἃς
σὺ μόνος ἐδημιούργησας, καὶ εἰσέρχῃ μετὰ φιλανθρωπίας, ὡς
πέφυκας· εἰσέρχῃ καὶ φωτίζεις τὸν ἐσκοτισμένον μου λογισμόν.
Πιστεύω ὡς τοῦτο ποιήσεις· οὐ γὰρ Πόρνην προσελθοῦσὰν σοι
μετὰ δακρύων ἀπέφυγες, οὐδὲ Τελώνην ἀπεβάλου μετανοήσαντα,
οὐδὲ Λῃστὴν ἐπιγνόντα τὴν βασιλείαν σου ἀπεδίωξας, οὐδὲ
Διώκτην μετανοήσαντα κατέλιπες, ὃ ἦν· ἀλλὰ τοὺς ὑπὸ τῆς
μετανοίας προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ χορῷ τῶν σῶν
164
φίλων κατέταξας, ὁ μόνος ὑπάρχων εὐλογημένος πάντοτε, νῦν
καὶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.
Να γίνουμε άγραφος χάρτης να γράψει ο Θεός, αφού σχίσει το
χειρόγραφο της εξορίας μας…. Κι όπως υπογράφουν οι
αγιογράφοι ‘’δια χειρός’’ παραδίδοντας το χέρι τους, μακάρι να
μην μείνουμε στην παράδοση ενός εξωτερικού μέλους, αλλά
πάσαν την ζωήν ημών XC τω Θεώ (να) παραθώμεθα…
φτάνοντας στα όρια (για τους εργάτες του αμπελώνος) ….
Ουκέτι εμαυτώ ζω, ζει εν εμοί Ο Χριστός…
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὁ
πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν
καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον
ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς
ἡμῶν. Ἀμήν. …
Αναλογικά και ψηφιακά στο ίντερνετ, φιλοξενούνται πλείστα,
που σε έναν φιλαλήθη και φιλόθεο νου, ως αυτιά έτοιμα να
ακούσουν, θα βρεθεί στόμα να τους μιλήσει.
Συγγνώμη για τα αρκετά τηλεγραφικά ή παραπομπές σε νετ
που έδωσα σε όλο το βιβλίο, αλλά προσπάθησα να παρουσιάσω
το δυνατόν ευστοχότερα και με λιτότητα την όλη διαδρομή,
κοινό αντικείμενο σε όλα τα πονήματα. Αναλογικά και
ψηφιακά.
---
Όσους αγίους και να γράψω, θα αδικήσω όλους τους υπόλοιπους…
που άπαντες μετέχουν του Φωτός
αγίου Μαξίμου Ομολογητού - φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα
Πατερική θεολογία π.Ιωάννη Ρωμανίδη

165
* ταπεινότητα προς ύψωση […12 ὅστις δὲ ὑψώσει ἑαυτὸν
ταπεινωθήσεται, καὶ ὅστις ταπεινώσει ἑαυτὸν ὑψωθήσεται (Ματθ.κγ’)]
και συμμάζεμα των ακτίνων στην καρδιά όπως κάνει ο κυρτός φακός,
οπότε πρόσθεση Φωτός, σε σχέση με τον εγωισμό που εξοστρακίζει,
διασπά και σκοτίζει νου και καρδιά.
[από δε τον αγ.Ιωάννη κλίμακος: … Η ταπεινοφροσύνη είναι
ουράνιος ανεμοστρόβιλος που μπορεί να ανεβάσει την ψυχή από την
άβυσσο της αμαρτίας στα ύψη του ουρανού. Μητέρα της πηγής είναι
η άβυσσος των υδάτων πηγή δε της διακρίσεως η ταπείνωσις]…
** 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με,
ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με,
ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.
37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε
εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ
σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε
δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; 40 καὶ
ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον
ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ
ἐποιήσατε.
Οι ελεημοσύνες, με γνώμονα την σωματική ωφέλεια (επείνασα,
εδίψησα…) αλλά ιδίως την πνευματική (που μετράει περισσότερο
κατά τον αγ.Ιωάννη χρυσόστομο ως διόρθωση από αίρεση και
πνευματική ωφέλεια προς Αλήθεια, ως κάλυψη ανάγκης
πνευματικής τροφής και δίψας) μεταφέρονται μυστικά στις ψυχές,
ζώντων και κεκοιμημένων. Έχει καταγραφεί πως ταΐζοντας έναν
φτωχό για χάριν ενός συγγενούς κεκοιμημένου, χορταίνει κι αυτός…
χώρια τα κομποσχοινάκια με το ‘’μνήσθητι…’’ που μεταφέρουν φως
στον ‘’χώρο’’ που βρίσκεται και τον ανακουφίζουν και ανεβάζουν.
Έσω, όλα ενοποιημένα με Τον Χριστό…. ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ
τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

166
Περί ακτίστου Φωτός (αγ.Σιλουανού)
Ο Θεός, αναφέρει ο άγιος Σιλουανός,
εμφανίζεται πάντοτε στο φως και ως
φως. Το άκτιστο Φως είναι, κατά τη
φύση του, θεία ενέργεια κατά τελείως
διαφορετικό από το φυσικό φως. Κατά
τη θέα του επικρατεί προπαντός η
αίσθηση του ζωντανού Θεού, που
απορροφά ολόκληρο τον άνθρωπο. Ο
θεούμενος άνθρωπος όταν γίνει κατά
χάριν Θεός τότε
ότε δεν περιορίζεται από
τις συμβατικότητες του κόσμου τούτου,
δεν υπάρχει γι’ αυτό χώρος, χρόνος,
ηλικία, φύλον, θέσεις, αξιώματα κ.α.
Γι’ αυτό και ο άγιος Σιλουανός λέει ότι
ο Θεός ενεργεί και ο άνθρωπος δέχεται. Όντας η ψυχή σ’ αυτή
την κατάσταση του φωτισμού,
τισμού, ο Θεός ευδοκεί και κατά το
θέλημα Του, τον καταξιώνει θείας αρπαγής. Τον περικυκλώνει
η άκτιστη ενέργεια του Θεού και ο άνθρωπος αποκτά την
εμπειρία της θεϊκής εκστάσεως, της θεώσεως, που τον
μεταφέρει από τον τόπο και τον χρόνο της επίγειας Εκκλησίας
Εκκλησ
στη χαρά της Άνω Ιερουσαλήμ και στη μετοχή της θείας δόξης.
Η πραγματική θεωρία έρχεται άνωθεν, με ηρεμία. Η υπαρξιακή
θεωρία δεν είναι σαν την αφηρημένη, τη διανοητική. Είναι
ποιοτικά διαφορετική, είναι το φως της ζωής που δίνεται από
την ευδοκία του Θεού, κι η οργανική οδός προς αυτό είναι, όχι η
διανόηση αλλά η μετάνοια. Εις τον μετανοούντα ο Κύριος δίδει
τον Παράδεισον και την αιώνιον Βασιλείαν μετ’ Αυτού.
Αυτού
άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (οψώμεθα
μεθα τον Θεόν καθώς εστί,
εστί περί
προσευχής, περί Πνεύματος και Ζωής, άσκησις και θεωρία)
θεωρία
167
Τι πρέπει να προσέχετε στους λογισμούς σας

Υπάρχει μία ζωή αόρατη, η ζωή της


ψυχής.
Αυτή είναι πολύ ισχυρή και μπορεί να
επιδράσει στον άλλον, έστω κι αν μας
χωρίζουν χιλιόμετρα. Αυτό γίνεται και
με την κατάρα, η οποία είναι δύναμη
που ενεργεί το κακό. Αν, όμως, πάλι με
αγάπη προσευχηθούμε για κάποιον, όση
απόσταση κι αν μας χωρίζει,
μεταδίδεται το καλό.
Άρα και το καλό και το κακό δεν τα
επηρεάζουν οι αποστάσεις.
Μπορούμε να τα στείλομε σε αποστάσεις απέραντες. … Ο θρούς της
ψυχής μας φθάνει μυστηριωδώς κι επηρεάζει τον άλλον, έστω κι αν
δεν εκφράσομε ούτε μια λέξη.
Και χωρίς να μιλήσομε, μπορεί να μεταδώσομε το καλό ή το κακό,
όση κι αν είναι η απόσταση που μας χωρίζει απ’ τον πλησίον. Αυτό
που δεν εκφράζεται έχει συνήθως περισσότερη δύναμη απ’ τα λόγια.
---
...ιστορία που περιέγραψε ο Γέροντας Πορφύριος. «Θα σας διηγηθώ
ένα περιστατικό και θα θαυμάσετε. Δεν είναι της φαντασίας μου. Ότι
σας λέγω είναι αληθινό. Ακούστε. Κάποτε κάποια κυρία επισκέφτηκε
ένα απόγευμα μια φίλη της. Στο σαλόνι διέκρινε ένα ωραίο βάζο
γιαπωνέζικο, αξίας, γεμάτο λουλούδια.
-Τι ωραίο βάζο! Πότε το αγόρασες;
-Μου το έφερε ο άνδρας μου, είπε εκείνη.
Την άλλη μέρα, το πρωί στις οχτώ, η κυρία που είχε κάνει την
επίσκεψη, ενώ έπινε καφέ με τον άνδρα της, θυμήθηκε το βάζο. Της
είχε κάνει πολλή εντύπωση.

168
Λέει, λοιπόν, στον άνδρα της με θαυμασμό:
-Τι να σου πω για την φίλη μου! Της έφερε ο άνδρας της ένα πολύ
ωραίο βάζο γιαπωνέζικο, πολύχρωμο, με ωραίες παραστάσεις και
στόλιζε όλο το σαλόνι.
Την ίδια μέρα ξαναπήγε στην φίλη της για κάποια δουλειά. Κοιτάζει,
το βάζο έλειπε. Της λέει:
-Τι το έκανες το βάζο;
-Τι να σου πω, της απάντησε. Σήμερα πρωί-πρωί, στις οχτώ η ώρα,
όπως ήμουνα στο δωμάτιο ήσυχα, ακούω ένα δυνατό «κράκ»! Και το
ανθοδοχείο έγινε κομμάτια.
Έτσι μόνο του, χωρίς να το πειράξει κανείς, χωρίς να φυσήξει αέρας,
χωρίς κανείς να το κουνήσει!
Εκείνη δεν μίλησε καθόλου στην αρχή. Μετά της λέει:
-Τι να σου πω... Στις οχτώ πίναμε με τον άνδρα μου καφέ και με
θαυμασμό και χαρά του περιέγραψα το βάζο σου. Με πολλή λαχτάρα
έκανα την περιγραφή. Τι να πω, λες καμιά κακή δύναμη να
ενήργησε; Αυτό θα συνέβαινε, μόνο αν δεν σ' αγαπούσα.
Κι όμως, αυτό ήτανε. Δεν κατάλαβε ότι μέσα της είχε κακία. Αυτό
ήταν φθόνος, ζήλεια, βασκανία. Η κακή δύναμη μεταδίδεται, όσο
μακριά κι αν βρισκόμαστε. Αυτό είναι μυστήριο.
Δεν υπάρχει απόσταση. Γι' αυτό έσπασε το ανθοδοχείο.»
(συγχρόνως) Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και
αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα.
Εμποδίζεις το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να
μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να
συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό. Άγιος Πορφύριos

Κι επειδή όλα από την διάνοια ξεκινούν και καταλήγει η καλή ή η κακή
ενέργεια να εκδηλούται μέσα από τα μέλη… παρακαλούμε για την
διόρθωση, δι ευχών… (Ευχή μεγ.Βασιλείου) …καὶ γενέσθω μοι τὰ ἅγια ταῦτα
εἰς ἴασιν καὶ κάθαρσιν καὶ φωτισμὸν καὶ φυλακτήριον καὶ σωτηρίαν καὶ
ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος· εἰς ἀποτροπὴν πάσης φαντασίας καὶ πονηρᾶς
πράξεως καὶ ἐνεργείας διαβολικῆς, κατὰ διάνοιαν τῆς ἐν τοῖς μέλεσί μου
ἐνεργουμένης· εἰς παῤῥησίαν καὶ ἀγάπην τὴν πρὸς σέ· εἰς διόρθωσιν βίου καὶ

169
ἀσφάλειαν· εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος· εἰς
ς πλήρωσιν ἐντολῶν· εἰς
Πνεύματος ἁγίου κοινωνίαν· εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς
ς ἀπολογίαν
εὐπρόσδεκτον, τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός σου· μὴ εἰς κρῖμα
μα ἢ εἰς κατάκριμα.

Η αμαρτία μας αντανακλάται και στα πεπρωμένα του


σύμπαντος κόσμου

Ἅγιος Σιλουανὸς Ἀθωνίτης


θωνίτης
''Ἡ ἁμαρτία
μαρτία διαπράττεται προπαντὸς
προπαντ
στὸ μυστικὸ βάθος τοῦ
ῦ ἀνθρωπίνου
πνεύματος, ἀλλὰ τὸ ἀντίτιμο
ντίτιμο αὐτῆς
α
πλήττει τὸν ὅλον ἄνθρωπον.
νθρωπον.
Ὅταν αὐτὴ συντελεσθῆ ῆ,
ἀντανακλᾶται στὴ ψυχικὴ
ψυχικ καὶ φυσικὴ
κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου,
νθρώπου, στὴν
στ
ἐξωτερική του ἐμφάνιση,
μφάνιση, στὰ
στ
πεπρωμένα τοῦ ἁμαρτήσαντος,
μαρτήσαντος,
ἐξέρχεται ἀναπόφευκτα
ναπόφευκτα πέραν τῶντ
ὁρίων τῆς ἀτομικῆς του ζωῆς καὶ βαρύνει διὰ τοῦ κακοῦ,
κακο τὴν ζωὴ
ὁλοκλήρου της ἀνθρωπότητος, καὶ συνεπῶς ἀντανακλ
ντανακλᾶται καὶ
στὰ πεπρωμένα τοῦ σύμπαντος κόσμου.''

170
Πληροφορία και διάκριση

Η άπειρη αγάπη και πανσοφία του καλού Θεού, βρίσκει


τρόπους να πληροφορήσει ακόμη και τον πιο ‘’έξω’’ της
εκκλησίας, αλλά και να κρύψει πληροφορία από αγίους Του.
Κι η ‘’πληροφορία’’ έρχεται από δύο πλευρές. Ή έξωθεν δια των
αισθητηρίων ή έσωθεν δια του πνευματικού αισθητηρίου.
Είναι το Φως το εκδηλωμένο ήδη έξω (ως αλήθεια), και το
ανεκδήλωτο εντός. Το έξω το σωματιδιακό και χοϊκό, το δε έσω
κυματοειδώς και ενεργειακό, ως διττές φύσεις που είμαστε σαν
φωτόνια (ΚΑΙ σωματίδιο ΚΑΙ κύμα).
Κι εμείς, με παντζούρια ολόκλειστα ή μισοκατεβασμένα μέσα
κι έξω (προς το έξω ή έσω άπειρο, που και τα δυο βοούν την
δόξα Θεού) αρνούμαστε να μπει φως στον οίκο μας.
Παρατηρεί και παραινεί ο αγ.Πορφύριος… μην πολεμάτε τις
σκιές. Και θα κουραστείτε, και δεν θα καταφέρετε τπτ. Ανοίξτε
μια χαραμάδα να μπει Φως (ανοιχτείτε με αίτηση Στον Κύριο) κι
αν μπει στον οίκο μας, αυτό άκοπα θα διώξει τα σκοτάδια…
Από απόσπασμα ομιλίας Μητροπολίτη Μόρφου - σχόλια εἰς
τὸν Βίον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος Πατριάρχου
Ἀλεξανδρείας – διαβάζουμε:
Η εσωτερική πληροφορία για το Θέλημα του Θεού, όταν είμαστε
ανώριμοι πνευματικά και νέοι στην ηλικία, έρχεται μέσα από τα
γεγονότα. Μέσα δηλαδή από την συναναστροφή μας, οικονομεί
έτσι το Πνεύμα το Άγιο, μέσα από κάποιον άνθρωπο, ακόμα μέσα
από ένα βιβλίο, ένα περιστατικό, να πάρουμε την πληροφορία που
έχουμε ανάγκη για να διαπιστώσουμε ποιό είναι το θέλημα του
Θεού για μας τώρα.

171
Όταν όμως ο άνθρωπος ωριμάζει ηλικιακά και πνευματικά, η
πληροφορία είναι άνωθεν, εις την καρδίαν. Ακούει εις την
καρδίαν ο άνθρωπος του Θεού, τον ίδιον τον Χριστό να του ομιλεί
και να του λέει ... "κάμε αυτό, πήγαινε εκεί, πήγαινε εδώ, ή μην
κάνεις αυτό".
Γι αυτό μην περιμένουμε αν δεν έχουμε επιμελημένη μετάνοια,
αν δεν έχουμε καρδιακή προσευχή, να έχουμε πληροφορία μέσα
στην καρδία. Ή να δώσουμε, αν είμαστε πνευματικοί - και το
κάνουν δυστυχώς μερικοί πνευματικοί - ξέρεις η καρδιά μου με
πληροφορεί να κάνεις αυτό,να παντρευτείς τον Γιώργο, να πας
να κάνεις το τάδε...
Ο Άγιος γέροντας Χαραλάμπης της μονής Διονυσίου, όταν σ έναν
τέτοιο Παππά που είχε μιας μορφής πληροφόρηση εις την
καρδίαν του, και του είπε ξέρεις γέροντα κάποτε ακούω μέσα
μου, μια πληροφορία του Αγ.Πνεύματος εις την καρδίαν μου, για
να υπηρετήσω για να βοηθήσω τον συνάνθρωπό μου που έρχεται
στην εξομολόγηση. Να το λέω αυτό που ακούω μέσα μου;;;
Και τι του είπε ο γέρων Χαράλαμπος...
Πάτερ μου, μέσα σου ενεργούνε ακόμα τα πάθη;
Και του απαντά ... ενεργούνε ακόμη. Έχω και ζήλειες και θυμούς
και κανέναν ακάθαρτο λογισμό ...
Και λέει ο γέροντας ... εάν ενεργούν, έστω κι αν έχεις
πληροφόρηση στην καρδίαν, να μην την λες. Καλύτερα η
προσευχή σου για τον πιστό και η σιωπή σου, διότι την
χρησιμοποιά ο δαίμονας την καρδίαν σου, αφού εμφωλεύει εκεί
ακόμα, κι έτσι συγχέεται η πληροφορία του Θεού με την
πληροφορία του διαβόλου....
---

172
Η αμέσως επόμενη παράμετρος είναι η επιθυμία μας, που
μπορεί να πλεονεκτεί, αντιβαίνοντας τον πρώτο μακαρισμό… 3
μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν
οὐρανῶν. (Ματθ.ε’) … και πτωχός τω πνεύματι, είναι αυτός που
δεν θέλει πολλά κι είναι αυτάρκης και ταπεινός (όπου πνεύμα
είναι η θέληση).
Γιαυτό και ο αγ.Γεώργιος χοζεβίτης* παρατηρεί: Διότι τρεις
είναι οι τάξεις πραγμάτων εις το επιθυμείν το περισσότερον. Το
πέραν του πρέποντος, τούτο είναι πλεονεξία η δε αυτάρκεια
τούτο είναι φυσικόν το δε να επιθυμεί τις το ολιγώτερον ενώ
δύναται να έχει το μεγαλύτερον και ενδοξότερον τούτο είναι
αρετή και ταπείνωσις.
Νομίζω πως εύκολα μπορούμε να ‘’πιάσουμε’’ τον εαυτό μας
να θέλει πολλά. Να δει, να ακούσει, να αισθανθεί, να ζήσει και
μάλιστα υπέρ μέτρον της μηδαμινής ασκήσεως και ανύπαρκτης
αγάπης μας. Την βασιλεία πρώτο να ζητάμε και μετά όλα τα
άλλα θα προστεθούν. Αναμένοντες εν σκιά το ξημέρωμα της
ημέρας της αφύπνισης**.
---
η πορεία της πνευματικής πληροφορίας
για τους δύο τρόπους μεταφοράς της πληροφορίας (σωματιδιακά και
κυματοειδώς)
* Περί πνευματικής πλεονεξίας (αγ.Γεωργίου Χοζεβίτου)
** Όταν Ξημερώσει η Ημέρα της Αφύπνισης (αγ.Νικολάου
Βελιμίροβιτς)

Από ακολουθία μεσονυκτικού ΕΥΧΗ τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ


ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ἀπὸ τῆς 22ας τοῦ Σεπτεμβρίου μηνός, μέχρι τῆς
Κυριακῆς τῶν Βαΐων).
173
Κύριε Παντοκράτορ, ὁ Θεὸς τῶν Δυνάμεων καὶ πάσης σαρκός, ὁ
ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν καὶ τὰ ταπεινὰ ἐφορῶν, καρδίας τε καὶ
νεφροὺς ὁ ἐτάζων, καὶ τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων σαφῶς
ἐπιστάμενος, τὸ ἄναρχον καὶ ἀΐδιον φῶς, παρ' ὃ οὐκ ἔστι
παραλλαγή, ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα, Αὐτός, ἀθάνατε Βασιλεῦ,
πρόσδεξαι τὰς ἱκεσίας ἡμῶν, ἃς κατὰ τὸν παρόντα καιρὸν τῆς
νυκτός, τῷ πλήθει τῶν σῶν οἰκτιρμῶν θαρροῦντες, ἐκ ῥυπαρῶν
πρὸς σὲ χειλέων ποιούμεθα, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ πλημμελήματα
ἡμῶν, τὰ ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ καὶ διανοίᾳ, ἐκ γνώσεως ἢ ἀγνωσίας
πλημμεληθέντα ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ
σαρκὸς καὶ πνεύματος, ναοὺς ἡμᾶς ποιῶν τοῦ ἁγίου Πνεύματος.
Καὶ δώρησαι ἡμῖν ἐν ἀγρύπνῳ καρδίᾳ καὶ νηφούσῃ διανοίᾳ, πᾶσαν
τοῦ παρόντος βίου τὴν νύκτα ἡμᾶς διελθεῖν, ἀπεκδεχομένους τὴν
παρουσίαν τῆς λαμπρᾶς καὶ ἐπιφανοῦς ἡμέρας τοῦ μονογενοῦς
σου Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,
ἐν ᾗ μετὰ δόξης ἐπὶ γῆς Κριτὴς τῶν ἁπάντων ἐλεύσεται, ἑκάστῳ
ἀποδοῦναι κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀναπεπτωκότες καὶ
ὑπνοῦντες, ἀλλ' ἐγρηγοροῦντες καὶ διεγηγερμένοι ἐν τῇ ἐργασίᾳ
τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ εὑρεθῶμεν καὶ ἕτοιμοι εἰς τὴν χαράν, καὶ εἰς
τὸν θεῖον νυμφῶνα τῆς δόξης αὐτοῦ συνεισέλθωμεν, ἔνθα ὁ τῶν
ἑορταζόντων ἦχος ὁ ἀκατάπαυστος καὶ ἡ ἀνέκφραστος ἡδονὴ τῶν
καθορώντων τοῦ σοῦ προσώπου τὸ κάλλος τὸ ἄρρητον. Σὺ γὰρ εἶ
τὸ ἀληθινὸν φῶς, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον τὰ σύμπαντα, καὶ σὲ
ὑμνεῖ πᾶσα ἡ Κτίσις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.
εκτιμώντας πως με τον στίχο: …πᾶσαν τοῦ παρόντος βίου τὴν
νύκτα ἡμᾶς διελθεῖν, ο άγιος να ενδεικνύει ότι όλος ο παρόν
βίος παρομοιάζεται σαν διέλευση μέσω νύχτας, ομόπνοο της
παρατήρησης του αγ.Μαξίμου ομολογητού ότι σε μήτρα
σκοτεινή μέσα ζούμε, που όμως, οι προϋποθέσεις εξόδου είναι η
κυοφόρηση στην μήτρα/μητέρα του Φωτός (ορθόδοξη εκκλησία,
174
στον τύπο της Θεοτόκου) όπου δι Αυτής, μέσω μυστικών και
μυστηριακών εφοδίων * μπορούμε αναγεννόμενοι να δούμε το
Φως το αληθινόν… να λάβουμε πνεύμα επουράνιο. *[που
σταυροειδώς καλύπτουν τα κενά που δημιουργούμε με την διέλευσή
μας στον σταυροειδή 4 άκρων, τετραδιάστατο χωροχρόνο….
Εξομολόγηση των παρελθόντων και ελπίδα Θεού στα μέλλοντα –
όπου χρόνος οριζόντια διάσταση αφού αφήνουμε πίσω την γέννηση
και οδεύουμε μπροστά προς τον βιολογικό θάνατο, και στον κάθετο
χώρο (επάνω μακρόκοσμος κάτω μικρο-μικρόκοσμος), θεία κοινωνία
και υπομονή/άρση του αναλογούντος σταυρού μας]. Ώστε η ευχή
από τώρα και στους αιώνες, αμήν γένοιτο, να
πραγματοποιείται ΜΟΝΟ με τις παραπάνω προϋποθέσεις…
που ο πυρήνας και η ραχοκοκκαλιά είναι ο σταυρός.
Η φιλοθεΐα της ΜΑΡΙΑΣ (ακινησία και κυκλική κίνηση του
νοός) ως διάσταση κάθετη και κίνηση (Ι) και η φιλανθρωπία και
η διακονία, το οριζόντιο σκέλος (-) και ευθεία κίνηση νοός, το Θ
της ΜΑΡΘΑΣ. Δι αυτών η άνοδος. Δια του σταυρού η
άνοδος….και στην πράξη αγιογραφικά πίσω από τους λόγους,
πάλι και πάντα, το ίδιο σχήμα και ουσία… 37 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἔφη
αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ
ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. 38 αὕτη ἐστὶ πρώτη
καὶ μεγάλη ἐντολή. 39 δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν
πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 40 ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς
ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται.
Η πράξη και η θεωρία της Λείας και Ραχήλ δια των οποίων ο
Ιακώβ στον τύπο του Αγίου Πνεύματος (μετά τον Αβραάμ
πατέρα δύο διαθηκών και Ισαάκ υπάκουο έως θυσίας υιό)
τεκνογονεί τα 12 τεκνία και χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος,
επισκεπτόμενο** Αυτό εμάς, καθ’όλην την διάρκεια του

175
οριζόντιου κύκλου του ενιαυτού, και μας ανυψοί και αγιάζει,
αφού καθαρίσει και τελεί εν ημίν, την ακρόαση και τήρηση.
Στην θεωρία του θείου, (και προτύπωση υιό Ραχήλ, Ιωσήφ)
δυστυχώς αντιστρατεύονται και τον ‘’πουλούν’’ και δεν τον
παραδέχονται πριν έλθει η ευλογημένη ώρα της προσκύνησης
αυτών λόγω λιμοκτονίας, όχι μόνο ο κόσμος που εμίσησε Τον
Κύριο δωρεάν, οι έξω, αλλά ακόμη και η πράξη (παιδιά Λείας
και δούλης αυτής) και η διάνοια (παιδιά δούλης της Ραχήλ). Κι
Ο Κύριος επιτρέπει να υποπέσουν όλοι οι αντιτιθέμενοι, στην
πνευματική λιμοκτονία, για να δουν εμπράκτως την διαφορά
της κοσμικής σοφίας από την θεία. Της κοσμικής πνευματικής
τροφής από την υπερούσιο θεία. Την διαφορά των σωματικών
ασκήσεων και πρακτικών αρετών χωρίς θεία θεωρία, που είναι
ατελείς χωρίς Χριστό (μέριμνα Μάρθας που από μόνη της
υστερεί, όπως και η φιλανθρωπία χωρίς φιλοθεΐα). Τύπο και
σκιά αλήθειας, πουλημένο από τα αδέλφια του Ιωσήφ έναντι 20
χρυσών (με πρώτο αδελφό του Ιωσήφ να μετανοεί και
παραδέχεται και εξομολογείται το σφάλμα του, τον Ιούδα) και
Ουσία, ως προδομένος Ο Ίδιος, από αυτούς που καταδέχτηκε να
γίνει όμοιός τους, αδελφός, έναντι του ακόμη ευτελέστερου
ποσού των τριάκοντα αργυρίων, την στιγμή που ο πιο άχρηστος
δούλος κοστολογιόταν 1000 αργύρια. Τιμή του τετιμημένου… .
Κι όλα αυτά, όχι εκεί έξω στον κόσμο μακρυά, αλλά ο εντός μας
κόσμος, τα μέρη του εαυτού (πράξη και θεωρία χοϊκή), που Τον
προδίδουν. ‘’Ιστορία εξωτερική’’ που νουθετεί, για να μην
‘’πουλήσουμε’’ κι εμείς Τον Κύριο και Λόγο εσωτερικά, είτε για χάριν
πρακτικών ασκήσεων και της διανοίας μας και λογισμών, είτε
κρεμώντας την ζωή μας στην συκή και δερμάτινους χιτώνες, αλλά
ΜΟΝΟ στον ΣΤΑΥΡΟ. Ο μόνος που ευαγγελίζεται την ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Όπως με τον Πάγκαλο Ιωσήφ ο Θεός μας ευεργετεί μεσ’ από γεγονότα
που φαίνονται όχι ευνοϊκά και ευχάριστα, αλλά ενάντια και
176
δυσάρεστα… Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Κι Ο αναμάρτητος και
τέλειος Κύριος, έτσι ευδόκησε, δια του Σταυρού να ανοίξει τον δρόμο
από το ‘’υπάρχω’’ στο ΑΡΧΩ και ΧΩΡΑ αναστάσεως, για μας που
χιλιάκις επταίσαμεν…. Αμήν καλές υπομονές, μνήσθητι και χίλιες
δόξες.
* Η Μάρθα και η
Μαρία, (παρούσες
και δι αυτών όλοι
μας) στο μυστήριον
της Βαπτίσεως…
[την διέλευση εκ
των κάτω υδάτων
και απόκτηση του
Αγίου Πνεύματος
(και σκοπού του
ανθρώπου)… 10 καὶ
εὐθέως ἀναβαίνων ἀπὸ τοῦ ὕδατος εἶδε σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς
καὶ τὸ Πνεῦμα ὡς περιστερὰν καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτόν· (Μαρκ.α’)].
** Ὁ Σταυρός τοῦ Ἁγίου Φωτός
---
Κι αν δεν ανεβούμε [ευθέως ως πεμπτουσία και ελικοειδώς (9)
με νου και χου/δομικά στοιχεία του όλου κόσμου μας,
συνανασταίνοντάς τον μαζί μας] κι αν δεν κατεβεί το Πνεύμα
το Άγιο, η κατάληξη είναι νομοτελειακή καθώς κάθε γεννηθείς,
θνήσκει, προ διέλευσης της ερυθράς…. Μετά την Ανατολή μας
έρχεται η Δύσις. Κι όπως εμβάς Ο Κύριος στον Ιορδάνη τα
ιορδάνεια ρείθρα εστράφησαν εις τα οπίσω, μόνο αν εισέλθει Ο
Κύριος στον ποταμό της ζωής μας επιστρέφουμε στην πηγή.
Και η πηγή είναι η επιστροφή στην Ανατολή, αλλά δια της
Μετανοίας. Στο σύνολο, η προοπτική του ΑΔΑΜ.

177
Κι η μεταστροφή, προτεινόμενη μετάνοια και από Πρόδρομο
και από Δρόμο (αρχή κηρυγμάτων Τους, Ματθ.γ’2 και
Ματθ.δ’17) αλλάζει τον λοξό άξονα της γης σε ευθείας τρίβους.
Κι αν φαίνεται μικρή η απόκλισις, στην πραγματικότητα είναι
στροφή 180 μοιρών. Από εξωστρέφεια και ματαία φιλοσοφία
του κόσμου και ακαδημαϊκές γνώσεις, στο εντός ημών και
σπουδαία φιλοκαλία και Φως. Από εγωισμό και περιχαράκωση
στον εαυτούλη, σε ταπεινότητα και κένωση. Από μη
συγχωρετικότητα των άλλων, των κακών και διαρκή
δικαιολογία των αδυναμιών μας, χαϊδεύοντας τα αυτιά των
παθών… σε αυστηρότητα στον εαυτό και επιείκεια στους
άλλους. Συγχωρέσωμεν ίνα συγχωρεθώμεν, ελεήσωμεν ίνα
ελεηθώμεν … και όσα μας είπαν και εθέσπισαν με ακρίβεια για
την έσω ζωή οι άγιοι και βοηθοί μας. Αυτοί, που επειδή θέλουν
κατά Θεό νάναι πρώτοι γίνονται πάντων διάκονοι, σε σχέση με
το κοσμικό πνεύμα, που θέλει υπηρέτες η πρωτιά και η αφεντιά
τους…
Εισερχόμενοι στην αγία και μεγάλη τεσσαρακοστή (πιο έντονα) και
καθ’όλην την διάρκεια της ζωής για όποιον θέλει να αναστηθεί με
ουράνιο επί γης σταυρικό πολίτευμα, δένει γερά τον νου και χου του
στο βιωματικό:

«Κύριε καί ∆έσποτα τῆσ ζωῆσ µου,


πνεῦµα ἀργίασ, περιεργίασ, φιλαρχίασ, καί ἀργολογίασ µή µοι δῷσ.
Πνεῦµα δέ σωφροσύνησ, ταπεινοφροσύνησ,
ὑποµονήσ καί ἀγάπησ χάρισαί µοι τῷ σῷ δούλῳ.
Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί µοι τοῦ ὁράν τά ἐµά πταίσµατα,
καί µή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν µου,
ὅτι εὐλογητόσ εἶ εἰσ τούσ αἰῶνασ τῶν αἰώνων. Αµήν».
Ένα δέσιμο με αόρατους αλλά υπαρκτούς και δυνατούς
δεσμούς, όπως και ευχόμαστε να το κάνει και σε μας ο καλός
178
Θεός … (από Κυριακή Βαΐων)... δεσμεύων πρὸς ἄμπελον τὸν
πῶλον αὐτοῦ, καὶ τῇ ἕλικι τὸν πῶλον τῆς ὄνου αὐτοῦ, πλυνεῖ ἐν
οἴνῳ τὴν στολὴν αὐτοῦ, καὶ ἐν αἵματι σταφυλῆς τὴν περιβολὴν
αὐτοῦ, χαροποιοὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀπὸ οἴνου....

[ερμηνευόμενο το επί πώλου όνου, ο χριστοφόρος νους που


εξέρχεται από αίγυπτο παράλογο --> λογικό /έξοδος πάσχα
νομικού εν σκιά προτυπούμενο (οριζοντίως) και Κυριακή Βαΐων
ανέρχεται ως πάσχα ιερόν από το λογικό στο υπέρλογο δια
της Ορθοδοξίας, (κάθετο τμήμα του σταυρού και ουσία) ως
ενσωμάτωση στο Ένα Αναστάσιμο (υπέργειο) Σώμα το μόνο
δυνάμενο ενεργείν την σωτηρία ..., που πύλαι άδου ου
κατισχύσουσιν…]. Μην αποκοπούμε (μη προσδεθέντες) από
την Άμπελο την αληθινή και αντί καρποφορίας, τύχουμε
απόρριψης εις το εξώτερον πυρ τω ετοιμασμένω…. Κι όπως
έχουμε ΦΩΣ ΟΦΙΣ … εξελθούσα η οντότης έξω Αυτού, κάτι
σχετικό δείχνει εκ Του Νοός ο όνος…. Αν δε μείνει χωρίς Χριστό
αυτός ο νους, δεν θάχει εξέλθει της αιγύπτου παραμένων
αιχμάλωτος… στο παράλογο. Κι ο εκζητών λυτρώσαι μας
Κύριος θα ακούγεται πως περίλυπος εστίν η ψυχή Του έως
θανάτου…. (κι αυτό γιατί ενώ δίνει όλα τα εφόδια σωτηρίας και
εξόδου και ανάστασης, εμείς μάλλον αγαπήσαμε το σκότος,
παρά το Φως… ). Με τον όσο αγώνα νάναι μια ελάχιστη
ένδειξη της προαίρεσής μας, (μη σώζοντας ο αγώνας μας, αλλά
η χάρις και ευσπλαγχνία) αν δεν δουλέψουμε ταις ηδοναίς
της αιγυπτίας, ο καλός Θεός θα μας δώσει την σωφρωσύνη του
δίκαιου παγκάλου. Από δε την φυλακή αισθήσεων, θα
καρποφορήσουν τα αναλογούντα τάλαντα που δόθηκαν στον
καθένα, αρκεί, κι είναι δική μας επιλογή, το να αφήσουμε τον
έναν χιτώνα, αυτόν που ‘’ανήκει’’ στην αιγυπτία, να
εξέλθουμε γυμνοί κατά κόσμον, κι ας ακολουθεί φυλακή, για
179
να λάβουμε τον θεοΰφαντο, ενδεδυμένοι κατά Θεόν. Πώλῳ
καθίσας, ὁ λόγῳ τείνας πόλον, βροτοὺς ἐκζητεῖ λῦσαι τῆς ἀλογίας. Τῇ
ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, νικητὰς ἡμᾶς τῶν
παραλόγων παθῶν ποίησον, καὶ τὴν σὴν ἐναργῆ κατὰ θανάτου νίκην,
τὴν φαιδράν σου καὶ ζωηφόρον Ἀνάστασιν ἰδεῖν καταξίωσον, καὶ
ἐλέησον ἡμᾶς. Ο πώλω επιβαίνων… Ὁ τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος, καὶ
ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφίμ… ο πρώην Αόρατος και νυν ορατός
σεσωματωμένος, δι αοράτων ασωμάτων δυνάμεων, αναγάγει τον νου
μας από την γη στον ουρανό και από το δαιμονικό σκότος στο
αγγελικό Φως…
Αμήν ο καλός Θεός να μας δίνει αφορμές μετανοίας, αυτής της
ευλογημένης μεταστροφής από έξω προς τα μέσα χωρίς το έξω να
καταργηθεί αλλά να γίνει διάφανο, ώστε από την ύπαρξη να
περάσουμε στην Ζωή. Να αρχίσουν δι αυτής (της ευάρεστης στον Θεό
μετανοίας) τα εσωτερικά μέλη να ξεμουδιάζουν, οι εσωτερικές
αισθήσεις να ξυπνάνε και οξύνονται από τον λήθαργο του ζοφερού
ύπνου της αμαρτίας και ακινησία μπρος στην κοσμική
υπερκινητικότητα, δραστηριότητες και φαντασία ‘’ζωής’’… ωσάν σε
όνειρο, για να μην είναι βιαία η αφύπνιση αλλά γλυκιά, απλή και
απαλή, όπως ευλογείται…
---
Κινούμενοι προς ανακάλυψη της Αληθείας, Ο Κύριος επείγεται να
μας αποκαλυφθεί, όντας η όλη ορθοδοξία όχι θρησκεία, αλλά
αποκάλυψη Αληθείας. Ζεύγη πράξης και θεωρίας, πλην Λείας και
Ραχήλ, Μάρθας και Μαρίας, στο υποκεφάλαιο για την δόμηση του εν
ημίν ναού, εκτυπώθηκε και εντυπώνεται και ο απ.Πέτρος (πράξη) με
τον απ.Ιωάννη (θεωρία). Στο δε παρόν κεφάλαιο περί πληροφορίας
και διακρίσεως, και σε συνάφεια με τους δερμάτινους χιτώνες και
την προτεινόμενη διαφάνεια, αλλά και την όλη θεραπευτική /
ασκητική της Ορθοδοξίας, δεν είναι τυχαία η θέση των αποστόλων
στο Μυστικό Δείπνο.

180
Εκ δεξιών Του Κυρίου είναι ο επιπεσών στο στήθος αγαπημένος
μαθητής Ιωάννης. Αμέσως αριστερά Του ο Ιούδας ο και παραδιδούς
Αυτόν, και δίπλα σε αυτόν ο απ.Πέτρος, ενδεικνύων την παρεμβολή
μεταξύ θεωρίας (απ.Ιωάννης) και πράξης (απ.Πέτρος), του Ιούδα ως
δερμάτινοι χιτώνες, που η αδιαφάνεια ‘’απαγορεύει’’ την
αποκάλυψη της Αληθείας στην πράξη. Θέλουμε πληροφορία,
θέλουμε διάκριση, κάνει νεύμα η πράξη (Πέτρος) στην θεωρία
(Ιωάννης) να του το γνωρίσει Ο Μεσσίας Κύριος, θέλει και Ο Κύριος
να μας την αποκαλύψει, αλλά ο αδιαφανής μεσότοιχος που εμείς
ορθώσαμε με τα πάθη μας, η αδιαφάνεια εκ του ρύπους των
δερματίνων χιτώνων (Ιούδας) με το νέφος τους που σκοτίζει τον
ηγεμονικό νου, μας το απαγορεύει.
Και στην θεωρία (αγ.Ιωάννη), Ο Κύριος αποκαλύπτεται και του δίνει
την απάντηση στην ερώτηση ποιος θα σε προδώσει (όπως φαίνεται
στο Ευαγγέλιο) : [21 Ταῦτα εἰπὼν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐταράχθη τῷ πνεύματι, καὶ
ἐμαρτύρησε καὶ εἶπεν· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει
με. 22 ἔβλεπον οὖν εἰς ἀλλήλους οἱ μαθηταί, ἀπορούμενοι περὶ τίνος
λέγει. 23 ἦν δὲ ἀνακείμενος εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἐν τῷ κόλπῳ τοῦ
᾿Ιησοῦ, ὃν ἠγάπα ὁ ᾿Ιησοῦς· 24 νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι
τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει. 25 ἐπιπεσὼν δὲ ἐκεῖνος ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ
᾿Ιησοῦ λέγει αὐτῷ· Κύριε, τίς ἐστιν; 26 ἀποκρίνεται ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐκεῖνός
ἐστιν ᾧ ἐγὼ βάψας τὸ ψωμίον ἐπιδώσω. καὶ ἐμβάψας τὸ ψωμίον
δίδωσιν ᾿Ιούδᾳ Σίμωνος ᾿Ισκαριώτῃ. (Ιωαν.ιγ’)]….
ενώ στην πράξη (απ.Πέτρο) δεν του το γνωρίζει, γιατί ακόμη (προ
πεντηκοστής και της οικονομίας της άρνησης που θα ακολουθούσε)
δεν ήταν έτοιμος για αυτήν την ‘’πληροφορία’’. Ίσως αν το μάθαινε ο
οξύθυμος στον χαρακτήρα απ.Πέτρος, που τόσο αγαπούσε τον
Χριστό, να μην προλάβαινε ο Ιούδας να πάει να τον προδώσει. Θα
έβγαζε μάχαιρα, όπως και απέκοψε το δεξί ωτίον του δούλου του
αρχιερέα Μάλχου, (στο όρος των ελαιών, μη ποιών έλεος και συγ-
χωρετικότητα)…. Αλλά ο κόσμος στον τύπο του μαλακού χόνδρου
και δεξιού ωτίου που αναπαριστά τον εστραμμένο σαν σε μήτρα
έμβρυο μαζί με όλον τον κόσμο και την ύλη (στην μορφή του 6, με
181
κεφαλή τον λωβό και σπονδυλική στήλη το πτερύγιο) δεν πρέπει να
αποκοπεί αλλά να γίνει (κόσμος και ύλη, κατά τον αγ.Μάξιμο
ομολογητή) διάφανος.
Κι αν ήταν διάφανοι οι δερμάτινοι χιτώνες του απ.Πέτρου και
κατ’αναλογία, το πρακτικό του καθενός, θα δεχόμασταν την άνωθεν
‘’πληροφορία’’, όπως αποκαλύφθηκε στην θεωρία (απ.Ιωάννη,
μαθητή ον ηγάπα)…. γιαυτό και προτείνεται από τους αγίους :
«Ἀπέξεσε τῷ ξίφει τῆς ἐγκρατείας τοὺς δερματίνους χιτώνας τῆς
νεκρώσεως καὶ ὕφανε ἱμάτιον σωτηρίου». (μέγας Ιλαρίων)... γιατί η
πληροφορία και διάκριση, δεν κείται μακράν, αλλά ίσταται δίπλα μας
ως Αλήθεια XC, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών (υπό
σαφείς προϋποθέσεις), όχι ως πρόσθεση δευτερευουσών γνώσεων,
αλλά πρωταιτίου Φωτός.
Ο αγ.Συμεών ο νέος θεολόγος παρατηρεί σχετικά: Η γνώσις ουκ
έστι το φως, αλλά στο φως η γνώσις υπάρχει… [Η ακαδημαϊκή
θεολογία θεμελιώνεται στην γνώση. Και είναι σωστή, όταν
θεμελιώνεται στην σωστή γνώση. Η εμπειρική θεολογία δεν
θεμελιώνεται στην γνώση. Θεμελιώνεται στο φως. Η γνώση δεν είναι
το φως. Το φως όμως είναι η γνώση… όπως και στην Αλήθεια
ενυπάρχει η Αγάπη (εν τω Υιώ ο Πατήρ) αλλά σε κάθε ‘’αγάπη’’ δεν
υπάρχει Αλήθεια. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι όταν ο αλιτήριος θέλει
να πλανήσει, από αγάπης άρχεται…].
---
Ας μην είναι κάποιος καχύποπτος με το σχήμα 999. Είναι συγχρόνως
προσέγγιση Λόγου δια των εννοιών στην σοφία (το ζητούν οι
έλληνες) και προσέγγιση εικόνων στον νόμο (ζητούν σημεία οι
ιουδαίοι), καλύπτοντας κάθε ανάγκη, συγκαταβαίνοντας Ο Κύριος
στην αδυναμία και θελήσεις των παιδιών Του. Το βλέπουμε ακόμη
και σε εκείνο το αίτημα του πλουσίου να αναστήσει τον φτωχό
Λάζαρο για να πιστέψουν όσοι τον δουν αναστημένο… Κι Ο Κύριος,
Λάζαρο τετραήμερο ανέστησε, πιστούμενος την κοινήν
ανάστασιν…), για την πραγμάτωση όμως συναπαιτούμενα… να

182
αποκτήσουμε κι εμείς σαν τον Λάζαρο αδελφές την ΜΑΡΘΑ και
ΜΑΡΙΑ (πράξη και θεωρία) ... την φιλοθεΐα το Ι της Μαρίας και
φιλανθρωπία το Θ της Μάρθας (σύνολο σταυρός), κυκλική κίνηση
(ΜΑΡΙΑ) και ευθεία (ΜΑΡΘΑ)…
Όπως διακρίναμε πίσω από φιλοθεΐα και φιλανθρωπία τον σταυρό,
πίσω από κάθε άνθρωπο ζώντα τον μεταβολισμό του ως σταυρό…
έτσι κι αυτή η ελικοειδής κίνηση συναντάται μέσα στην εκκλησία με
την κατά τάξη (αριστερόστροφη, κόντρα στην δεξιόστροφη φορά των
δεικτών του ωρολογίου και χρόνου που προσθέτει φθορά και θάνατο)
σε πρόοδο θείων γεγονότων αγιογράφηση, με την κίνηση του ιερέως
του ευαγγελίου στην έξοδο, συνεχώς με το θυμίαμα… με την
περιφορά των αγίων εικόνων την Κυριακή Ορθοδοξίας και (όχι μόνο)
τρισσώς (999) κάτω από Τον Παντοκράτορα, που παρότι είναι τόσο
βαρεία η ύλη μας, τουλάχιστον ενδεικνύει την νοερή ανύψωση προς
Αυτόν, αλλά και πως εξαρτώμαστε οργανικά και ‘’κρεμόμαστε’’… ως
μέλη του Ενός Σώματός Του (Ορθοδοξία) από και υπό την ΜΙΑ
Κεφαλή.
Τον Βασιλέα των Ιουδαίων, όπως ερμηνεύτηκε σε περασμένο
υποκεφάλαιο. Την καρδία του Αναστημένου Σώματος και Τον
ύψιστο Νου, που δωρίζει και εγκαινιάζει στους μετέχοντες των
ζωηφόρων αγωγών Του, την έσω Ζωή.
Εκεί που καταλήγουν όλες οι φλέβες και ξεκινούν όλες οι αρτηρίες…
Ο αποδέκτης και δωρίζων την νοερά και αδιάλειπτη καρδιακή
προσευχή.

183
Τον Βασιλέα της Δόξης.

Δια του Σταυρού, η Ανάστασις αμήν


γένοιτο.

(με έναρξη συγγραφής


υγγραφής του παρόντος,
την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως 2019,

μεσούσης της εορτής...


... θα φανεί αργότερα το αίτιο…).

184
Λόγος ψυχωφελής καί θαυμάσιος τοῦ Αγίου Ἰωάννου
Ἰ τοῦ
Δαμασκηνοῦ

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος



εἶναι διπλὀς, ἀποτελούμενος
ποτελούμενος ἀπό ψυχὴ
καὶ σῶμα, ἔχει ἑπομένως
πομένως διπλἑς
διπλ τόσο τὶς
αἰσθήσεις, ὅσο καὶ τὶς ἀρετές
ρετές τους. Οἱ
Ο
αἰσθήσεις τῆς ψυχῆς, τὶς ὁποποῖες οἱ σοφοὶ
ὀνομάζουν καὶ δυνάμεις, εἶναιναι οἱ
ο ἑξῆς
πέντε: νοῦς,
ς, διάνοια, δόξα (γνώμη),
φαντασία καὶ αἴσθηση. Οἱ αἰσθήσεις
α τοῦ
σώματος εἶναι πάλι πέντε, ὅραση,

ὄσφρηση, ἀκοή, γεύση καὶὶ ἁφή.
ἁ Ἀπὸ ἀυτὰ
συνάγεται ὅτι καὶ οἱ ἀρετές εἶναι διπλές, ὅπως
πως καὶ
κα οἱ κακίες.
Εἶναι λοιπὸν ἀναγκαῖο νὰ γνωρίζουμε μὲ σαφήνεια πόσες οἱ ο
σωματικές, ποιὰ εἶναι τὰ σωματικὰ πάθη καὶ ποιὰποι τὰ ψυχικά.
Ψυχικὲς ἀρετὲς εἶναι κατ᾽ἀρχὴν οἱ γενικότερες τέσσερις ἀρετές,
ἀνδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη. ἈπὸἈ ἀυτὲς
γεννοῦνται οἱ ψυχικὲς ἀρετές, πίστη, ἐλπίδα, ἀγάπη,
γάπη, προσευχή,
ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία, ἀνεξικακία,
νεξικακία, χρηστότητα,
ἀοργησία, γνώση, εὐθυμία, ἁπλότητα, ἀταραξία,
ταραξία, ἀνυποκρισία,
ἡ χωρὶς ἔπαρση ὑπερηφάνεια, φθόνο καὶ δόλο διάθεση,
ἀφιλαργυρία, συμπάθεια, ἐλεημοσύνη,
λεημοσύνη, μεταδοτικότητα,
ἀφοβία, ἔλλειψη λύπης, κατάνυξη, σεμνότητα, εὐ ὐλάβεια,
ἐπιθυμία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, πόθος τῆςς βασιλείας τοῦτο
Θεοῦ καὶ έπιθυμία τῆς θείας υἱοθεσίας.
Σωματικὲς ἀρετές, ἢ μᾶλλον ἐργαλεῖα ἀρετῶν, ν, οἱ
ο ὀποῖες ὅταν
πράττονται κατὰ Θεόν, μὲ γνώση καὶ χωρὶςς καμία ὑποκρισία
καὶ ἀνθρωπαρέσκεια, ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴ ὴν πραγμάτωση
τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀπάθειας, εἶναι οἱ εξῆς:
ς: ἐγκράτεια,
185
νηστεία, πείνα, δίψα, ἀγρυπνία, ὁλονύκτια, στάση στὴν
προσευχή, συνεχὴς γονυκλισία, ἀλουσία, χρήση μόνον ἑνὸς
ἐνδύματος, ξηροφαγία (..) καὶ ἄλλα παρόμοια, ποὺ εἶναι πολὺ
ἀναγκαῖα καὶ ωφέλιμα ὅταν τὸ σῶμα εἶναι εὔρωστο καὶ
ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὰ σαρκικὰ πάθη. Ὅταν ὅμως ἀσθενεῖ καὶ ἔχει
κυριαρχήσει στὰ πάθη μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὰ παραπάνω
δὲν εἶναι καὶ τόσο ἀναγκαῖα, διότι ἡ ἁγία ταπείνωση καὶ ἡ
εὐχαριστία ἀναπληρώνει τὰ πάντα.
Ἡ ἀναίρεση τῶν ὀκτὼ (κυρίαρχων) παθῶν γίνεται ὡς ἑξῆς: Μὲ
τὴν ἐγκράτεια ἀναιρεῖται ἡ γαστριμαργία· μὲ τὸν θεῖο πόθο καὶ
τὴν ἐπιθυμία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἀναιρεῖται ἡ πορνεία· μὲ
τὴν συμπάθεια πρὸς τοὺς φτωχοὺς ἡ φιλαργυρία· μὲ τὴν ἀγάπη
πρὸς ὅλους καὶ τὴν ἀγαθωσύνη ἡ ὀργή· μὲ τὴν πνευματικὴ
χαρὰ ἀναιρεῖται ἡ κοσμικὴ λύπη· μὲ τὴν ὑπομονή, τὴν καρτερία
καὶ τὴν εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ ἡ ακηδία· μὲ τὴν κρυπτὴ
ἐργασία τῶν ἀρετῶν, τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὴν
συντριβὴ τῆς καρδιᾶς ἡ κενοδοξία. Μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνουμε
κάποιον καὶ νὰ τὸν ἐξουθενώνουμε, ὅπως ὁ ἀλαζόνας
Φαρισαῖος, ἀλλὰ νὰ θεωροῦμε τὸν ἑαυτό μας ἔσχατο ὅλων,
ἀναιρεῖται ἡ ὑπερηφάνεια. Ἔτσι, καθὼς ὁ νοῦς ἐλευθερώνεται
ἀπὸ τὰ παραπάνω πάθη καὶ ἀνυψώνεται πρὸς τὸν Θεό, ζεῖ ἀπὸ
αὐτὴν τὴν ζωὴ τὴν μακάρια ζωὴ, δεχόμενος τὸν ἀρραβώνα τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος. Ἀναχωρώντας λοιπὸν ἀπὸ τὰ γήινα, μὲ
άπάθεια καὶ ἀληθινὴ γνώση, παρίσταται ἐνώπιον τοῦ φωτὸς
τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ λαμπρύνεται μαζὶ μὲ τοὺς θείους
ἀγγέλους στοὺς ἀπέραντους αἱῶνες.
Ἂς προσθέσουμε στὸν άπέριττο αὐτὸν λόγο, σὰν χρυσὸ
ἐπισφράγισμα, καὶ λίγα περὶ τοῦ «κατ᾽εἰκόνα καὶ καθ᾽
ὁμοίωσιν» τοῦ πλέον τιμημένου ἀπὸ ὅλα τὰ κτίσματα τοῦ Θεοῦ.
Τὸ νοερὸ λοιπὸν καὶ λογικὸ “ζῶον”, ὁ ἄνθρωπος, αὐτὸ μόνον
186
ἀπὸ ὅλα τὰ κτίσματα πλάσθηκε «κατ᾽εἰκόνα καὶ καθ᾽
ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ.
Κάθε ἄνθρωπος λοιπὸν λέγεται κατ᾽εἰκόνα, σύμφωνα μὲ τὸ
ἀξίωμα (δωρεά) τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς, δηλαδὴ τὸ ἀκατάληπτο,
τὸ ἀθεώρητο, τὸ ἀθάνατο καὶ τὸ αὐτεξούσιό τους· καὶ γιὰ ὄχι
μόνον αὐτά, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ὅτι (ὁ ἄνθρωπος) ἡγεῖται (ὅλης τῆς
φύσεως), τεκνογονεῖ καὶ οἰκοδομεῖ. Λέγεται πάλι καθ᾽ ὁμοίωσιν
άνάλογα μὲ τὴν ἀρετή του καὶ ὅταν, ὡς ἐνάρετος, ἐκτελεῖ ὅλες
τὶς θεώνυμες καὶ θεομίμητες πράξεις τῆς ἀρετῆς. Δηλαδὴ γιὰ
τὸ ὅτι φερόμασθε φιλάνθρωπα πρὸς τὸν συνάνθρωπο, τὸ ὅτι
συγχωροῦμε καὶ ἐλεοῦμε καὶ ἀγαποῦμε τοὺς συνδούλους μας,
δείχνοντας κάθε εὐσπλαγχνία καὶ συμπάθεια· γιατὶ ὁ Χριστὸς ὁ
Θεὸς μᾶς προτρέπει, νὰ εἶσθε οἰκτίρμονες, ὅπως καὶ ὁ Πατέρας
σας στοὺς οὐρανοῦς εἶναι οἰκτίρμων.
Τὸ κατ᾽εἰκόνα τὸ κατέχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, διότι τὰ
χαρίσματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμετάκλητα. Τὸ καθ᾽ ὁμοίωσιν ὅμως
εἶναι σπάνιο· (τὸ κατέχουν) μόνον οἱ ἐνάρετοι καὶ οἱ ἅγιοι, ποὺ
μιμοῦνται τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, ὅσο εἶναι δυνατὸν στοὺς
ἀνθρώπους. Ἂς ἀξιωθοῦμε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς τὴν ὑπεράγαθο
φιλανθρωπία Του, ὅσοι Τὸν εὐαρεστήσαμε μὲ ἀγαθὲς πράξεις,
καὶ ἂς μιμηθοῦμε ἐκείνους ποὺ εὐαρέστησαν ἀπὸ αἰώνων τὸν
Χριστό· διότι σὲ Αὐτὸν άνήκει τὸ ἔλεος καὶ ἁρμόζει κάθε δόξα,
τιμὴ καὶ προσκύνηση, μαζὶ μὲ τὸν Ἄναρχο Πατέρα καὶ τὸ
Πανάγιο, ἀγαθὸ καὶ ζωοποιό Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ
στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, ἀμήν.
Κι ο Κύριος μερίμνησε για όλους τους περιπεσόντας εις ληστάς και
τεθανατωμένους τη αμαρτία, που το ζήτησαν, να τους εισάγει στο
Πανδοχείο Του, το μόνο θεραπευτήριο, που αν δεν κοιτάζουμε με
περιέργεια ή υψηλοφροσύνη ή υποτιμητικά και δεν κατακρίνουμε τον
ασθενή του διπλανού κρεβατιού και συνδούλο, ίσως επισπευθεί* η
187
εξυγίανσή μας, εστηριγμένοι σε επουράνια χερουβείμ και σεραφείμ
(οίκοι και οχήματα) όσο λεπτυνόμαστε και υπό την σκέπη και
μεσιτεία της καλής μας Παναγίας, της τιμιωτέρας και ενδοξοτέρας
αυτών, Την μόνη γέφυρα την μετάγουσα από γη προς ουρανόν!! …
---
* Γ´\ΜΗ πολλοὶ διδάσκαλοι γίνεσθε, ἀδελφοί μου, εἰδότες ὅτι μεῖζον
κρῖμα ληψόμεθα· 2 πολλὰ γὰρ πταίομεν ἅπαντες. εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ
πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ, δυνατὸς χαλιναγωγῆσαι καὶ ὅλον τὸ σῶμα.
3 ἴδε τῶν ἵππων τοὺς χαλινοὺς εἰς τὰ στόματα βάλλομεν πρὸς τὸ
πείθεσθαι αὐτοὺς ἡμῖν, καὶ ὅλον τὸ σῶμα αὐτῶν μετάγομεν. 4 ἰδοὺ καὶ
τὰ πλοῖα, τηλικαῦτα ὄντα καὶ ὑπὸ σκληρῶν ἀνέμων ἐλαυνόμενα,
μετάγεται ὑπὸ ἐλαχίστου πηδαλίου ὅπου ἂν ἡ ὁρμὴ τοῦ εὐθύνοντος
βούληται. 5 οὕτω καὶ ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ. ἰδοὺ
ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει! 6 καὶ ἡ γλῶσσα πῦρ, ὁ κόσμος τῆς
ἀδικίας. οὕτως ἡ γλῶσσα καθίσταται ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν ἡ σπιλοῦσα
ὅλον τὸ σῶμα καὶ φλογίζουσα τὸν τροχὸν τῆς γενέσεως καὶ
φλογιζομένη ὑπὸ τῆς γεέννης. 7 πᾶσα γὰρ φύσις θηρίων τε καὶ
πετεινῶν ἑρπετῶν τε καὶ ἐναλίων δαμάζεται καὶ δεδάμασται τῇ φύσει
τῇ ἀνθρωπίνῃ, 8 τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι·
ἀκατάσχετον κακόν, μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου. 9 ἐν αὐτῇ εὐλογοῦμεν τὸν
Θεὸν καὶ πατέρα, καὶ ἐν αὐτῇ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθ'
ὁμοίωσιν Θεοῦ γεγονότας· 10 ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία
καὶ κατάρα. οὐ χρή, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι. 11 μήτι ἡ πηγὴ
ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν; 12 μὴ δύναται,
ἀδελφοί μου, συκῆ ἐλαίας ποιῆσαι ἢ ἄμπελος σῦκα; οὕτως οὐδεμία πηγὴ
ἁλυκὸν καὶ γλυκὺ ποιῆσαι ὕδωρ. (επιστολή Ιακ.γ')
Πάντες γαρ απόστολοι… πολλοί διδάσκαλοι, αλλά δαμάζοντας την
μία γλώσσα, ετοιμαζόμαστε για την άλλη, της πεντηκοστής, που με
την επίσκεψη και επικάθηση επί της κεφαλής, δομείται ο ναός,
βιώνεται η επέκταση Του Ενός Τριαδικού και τρισηλίου Φωτός, στα
μέλη μας, ενσωματούμενοι οργανικώς ως μέλη, χωρίς πνευματικά
κωλλύματα, Στο ΕΝΑ ΣΩΜΑ, στην ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ…

188
Θεραπεία των παθών κατά τους αγίους πατέρες

Η θεραπεία ενός πάθους, δεν έγκειται στο να φύγει το πάθος


που υπάρχει, αλλά στο να αντικατασταθεί, από την αντίστοιχη
αρετή. Έχει κάποιος π.χ. το πάθος της κλοπής. Κάποια στιγμή
αποφασίζει να εξομολογηθεί και σταματάει να κλέβει.
Αυτό δεν είναι η θεραπεία του πάθους της κλεψιάς, αλλά η
παύση της πράξεως. Αν κάποιος μείνει μόνο στην παύση της
πράξεως, υπάρχει κίνδυνος υποτροπής, διότι μέσα του θα
νοσταλγεί την κλοπή. Θα ομοιάζει με κάποιον που κλαδεύει τα
δέντρα και όχι τις ρίζες τους. Θα ξαναφυτρώσουν…
Με το να νοσταλγώ μία αμαρτία, έχω πέσει στην αμαρτία κατά
το ήμισυ (πτώση εν τη προαιρέση) και ενώ θα είμαι
εξομολογημένος, ουδέποτε θα είμαι μετανοημένος.
Η θεραπεία του πάθους θα ξεκινήσει όταν ο άνθρωπος
σταματήσει να κλέβει και αρχίσει να καλλιεργεί την αντίστοιχη
αρετή δηλ. την αρετή της ελεημοσύνης. Και όταν κατακτήσει
την αρετή της ελεημοσύνης, η αρετή αυτή θα τον εμποδίσει να
κάνει υποτροπή στην κλεψιά.
Η αγάπη για την ελεημοσύνη, θα κάνει τον άνθρωπο να
«μισήσει» την κλεψιά. Από κανένα πάθος (διαβολική συνήθεια)
δεν μπορούμε να απαλλαγούμε, αν δεν το «μισήσουμε» και δεν
το εξομολογηθούμε με ειλικρίνεια.
Αν δεν μισήσω το πάθος, τέλεια μετάνοια δεν υπάρχει και
χωρίς τέλεια μετάνοια, η εξομολόγηση δεν με ωφελεί και
κινδυνεύω να κολαστώ…
Θα καλλιεργήσω λοιπόν την αντίστοιχη αρετή την ελεημοσύνη
και θα βρίσκομαι στα 4/5 της τέλειας μετάνοιας. Για να είναι
τέλεια η μετάνοια θα πρέπει να εξασκώ την αρετή δηλ. την
189
ελεημοσύνη στην προκειμένη περίπτωση ταπεινά και όχι
επιδεικτικά και υπερήφανα όπως θα προσπαθήσει ο διάβολος
με λογισμούς να με πείσει… (Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του
Αγίου Ανδρέα)
---
Αναλογιζόμενοι τον εγγίζοντα
θερισμό, μακάρι να δουλέψουμε
όπως πρέπει την εύφορη γη της
καρδιάς μας… σύμφωνα με αυτό
που σημειώνει ο Άγ. Μάξιμος: Το
μεν λογιστικό της ψυχής σου,
στόλιζε το με την αρετή της
προσευχής, και θείας γνώσεως. Το
επιθυμητικό, με την αρετή της
εγκράτειας• και το θυμικό, με την
αρετή της αγάπης• και βέβαια το
φως του νου σου δεν θα σκοτισθεί
ποτέ, οι δε προηγούμενοι λογισμοί,
μπορούν εύκολα να γεννηθούν από
αυτούς.
Όντας άγιος, όχι μόνο ο σκοπός, αλλά και ο δρόμος για τον
σκοπό, όλος ο διάδρομος από την θεραπεία και κάθαρση έως
τον φωτισμό και τελείωση, είναι εκδηλώσεις της απείρου
Αγάπης Του Φωτός του Προσώπου Του, αντανακλούμενο και
‘’σημειούμενο’’ και στο δικό μας πρόσωπο.
Τί άνταποδώσωμεν τῷ Κυρίω περί πάντων ὥν άνταπέδωκεν ἡμῖν;
… τι από το Φως είναι δικό μας; κατανοώντας πως σε αυτόν
τον κόσμο είμαστε μόνον εγώ και ο Θεός (αββάς Αλώνιος) δλδ
το ασθενές ΕΓΩ και η πανσθενής χειρ του Θεού, Η εξέλκουσα
ημάς από τον ΑΔΗ… το μόνο που μένει είναι Κύριε ελέησον και
190
ΔΟΞΑ ΣΟΙ! ώστε, όπως στα θυρανοίξια του εξωτερικού ναού
λέμε… ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι
αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης, έτσι και στην
καρδιά μας η Παναγία Τριάς, να ισχύσει, ποιούσα αυτήν ναόν
και μονή*…. μήπως πάλι δεν ισχύει εκτός μας ως εν ουρανώ,
αλλά και εντός μας πολύ βαθέως; Είναι Ων κι είναι πανταχού
παρών και τα πάντα πληρών, και έτσι ενεργεί, ευθέως,
κυκλικώς και σπειροειδώς… αλλά η δική μας φιλοϋλία, το
σαρκικό φρόνημα, τα κατεβασμένα παντζούρια της ψυχής μας
δεν Τον επιτρέπουν να δράσει και σε μας σωστικά… αμήν ο
καλός Θεός να γκρεμίσει το παρεμβαλλόμενο μεσότοιχο. Αμήν
έρχου να διαλύσεις τον χνου μεταξύ νου και χου και
διακρίνουμε και βιώνουμε την ανέσπερο ημέρα της Βασιλείας
Σου, ολοέν εκτυπώτερον…
Αμήν νάρθει και επισκεφτεί και μείνει ως στρεφόμενον γλυκύ φως
και αύρα λεπτή (όπως ακούσαμε από τους αγίους Του) στην καρδία…
πρόσχωμεν.
* […22 Λέγει αὐτῷ ᾿Ιούδας, οὐχ ὁ ᾿Ισκαριώτης· Κύριε, καὶ τί γέγονεν ὅτι
ἡμῖν μέλλεις ἐμφανίζειν σεαυτὸν καὶ οὐχὶ τῷ κόσμῳ; 23 ἀπεκρίθη
᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ
ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν
παρ' αὐτῷ ποιήσομεν. (Ιωαν.ιδ’)]…

191
Πνευματική ζωή

Αυτό που δελεάζει και κάνει τον κοινό θνητό να θαυμάζει,


είναι η πνευματική ζωή που μπορεί κάποιοι να επιδείξουν.
Χωρίς διάκριση και φίλτρα, ο άνθρωπος χάνεται στον
θαυμασμό και στο κυνήγι, σε ό,τι γυαλίζει. Αλλά ό,τι γυαλίζει
δεν είναι χρυσός, αναγωγικά, δεν είναι Χριστός…
Αυτή η έλξις λογικά δεν είναι σε απόλυτη τιμή χωρίς πρόσημα,
αλλά αφού μπορεί να ανέλκει ή να καθέλκει την ψυχή και ζωή
μας, επαφίεται στην με διάκριση, ακολούθηση και θαυμασμό ή
απόρριψη ανάλογα της προοπτικής.
Ο Κύριος, ως σταυρός και ως θύρα* διασφαλίζει την σωτηρία
της πολύτιμης ψυχής.
Το… ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν
καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ
ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν
ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου,
οὗτος σώσει αὐτήν…. και εγώ ειμί η θύρα δι' ἐμοῦ ἐάν τις
εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ
νομὴν εὑρήσει… προτείνει την φιλοθεΐα και φιλανθρωπία που
σχηματικά και βιωματικά είναι σταυρός, ως άνοδο της ψυχής
σαν θέληση, προαίρεση, θεωρία και πράξη, για να κατέβει Ο
Κύριος προς συνάντησή μας και Τον υποδεχθούμε ως η
αγιογραφική φιλοξενία.
… ΕΓΕΝΕΤΟ δὲ ῞Αβραμ ἐτῶν ἐνενηκονταεννέα, καὶ ὤφθη Κύριος
τῷ ῞Αβραμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός σου· εὐαρέστει
ἐνώπιον ἐμοῦ καὶ γίνου ἄμεμπτος, 2 καὶ θήσομαι τὴν διαθήκην
μου ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ πληθυνῶ σε σφόδρα. 3
καὶ ἔπεσεν ῞Αβραμ ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ἐλάλησεν αὐτῷ ὁ
192
Θεὸς λέγων· 4 καὶ ἐγὼ ἰδοὺ ἡ διαθήκη μου μετὰ σοῦ, καὶ ἔσῃ
πατὴρ πλήθους ἐθνῶν, 5 καὶ οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου
῞Αβραμ, ἀλλ᾿ ἔσται τὸ ὄνομά σου ῾Αβραάμ, ὅτι πατέρα πολλῶν
ἐθνῶν τέθεικά σε.
…και δεν μένει στον χώρο της κεφαλής και θεωρία, αλλά
συνεχίζει ευσπλαγχνικά, επισκεπτόμενος και το σώμα,
πρακτικά, ψαυστά… 15 Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς τῷ ῾Αβραάμ· Σάρα ἡ
γυνή σου οὐ κληθήσεται τὸ ὄνομα αὐτῆς Σάρα, ἀλλὰ Σάρρα
ἔσται τὸ ὄνομα αὐτῆς. 16 εὐλογήσω δὲ αὐτήν… (Γεν.ιζ’)
…είναι το ένεκεν Εμού και του ευαγγελίου που κάποιος θα
σώσει την ψυχή του (αν το επιθυμεί και σταυροφορεί
καθ’ημέραν) αφού εφεξής αυτή η (σώζουσα) και ενεργούσα
πίστις με Αγάπη και Αλήθεια στην κεφαλή (από Άβραμ σε
Αβραάμ) και την δικαιοσύνη (Ρ στο σώμα από Σάρα σε Σάρρα)
δεν θα είναι πλέον ιστορικά συμβάντα ίσως αδιάφορα λόγω
σκιών, ή αδιάκριτο αντισημιτισμό, ίσως για άλλους
παρελθόντα, αλλά βιωματικά και Φως, στο ‘’νυν’’.
Μήπως με τις επιλογές μας δεν σπαταλάμε δεν χάνουμε (έτσι
κι αλλιώς) την ψυχή μας;
Κι έρχεται το ευθές Φως και μας γνωρίζει ότι φονεύουμε την
ψυχή μας, φονεύουμε τον νουν, αποκτείνουμε το σώμα. Κι αν
το συνειδητοποιήσουμε όπως το αναφέρει ο Μεγάλος κανών,
ήδη μια ακτινούλα μας επισκέφτηκε… (δόξα Σοι)
Ὢ πῶς ἐζήλωσα, Λάμεχ τὸν πρώην φονευτήν, τὴν ψυχὴν ὥσπερ ἄ
νδρα,τὸν νοῦν ὡς νεανίσκον, ὡς ἀδελφὸν δέ μου τὸ σῶμα ἀποκτείν
ας, ὡς Κάϊν ὁφονεύς, ταῖς φιληδόνοις ὁρμαῖς!

193
Όντες φίλοι των χειρόνων, βόσκοντες χοίρους και εκτός εαυτού,
εγκληματούμε ενάντια της ψυχής (ως άνδρα), του νου (ως
νεανίσκου) και του σώματος (ως αδελφού).
Το ομόρροπο και ομόπνοο της παραβολής μάλλον καλύτερα
της πραγματικότητος του ασώτου υιού και ευσπλάγχνου
Πατρός, που μόνο με την προϋπόθεση μετανοίας και
επιστροφής, πίπτει επί τον τράχηλον, μας αλλάζει ένδυμα από
ρερυπωμένο σε βασιλικό (από δερμάτινους χιτώνες στην
θεοΰφαντο πρώτη καθαρή στολή) και μας χορηγεί το
δαχτυλίδι του αρραβώνα της μελλούσης Ζωής… (Εν ταις
λαμπρότησι των αγίων σου, πως εισελεύσομαι ο ανάξιος; Εάν γαρ
τολμήσω συνεισελθείν εις τον νυμφώνα, ο χιτών με ελέγχει. Ότι ουκ
έστι του γάμου, και δέσμιος εκβαλούμαι υπό των Αγγέλων…).

…Τὴν οὐσίαν τῆς ψυχῆς, καταναλώσας τῇ ἁμαρτίᾳ…


Τὴν οὐσίαν μου Σωτήρ, καταναλώσας ἐν ἀσωτίᾳ, ἔρημός εἰμι,
ἀρετῶν εὐσεβῶν, λιμώττων δὲ κράζω· Ὁ Πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν,
προφθάσας σύ με οἴκτειρον.
Δυστυχώς, σπαταλάμε Ουσία κι όχι περι-ουσία.
Το 99 της ηλικίας, του άβραμ που αυτός ανεβαίνει ψυχικά για
να κατέλθει πνευματικά προς συνάντησή του ο Τριαδικός Θεός
οπωσδήποτε αφορά έλικα (ηλικία εκ της περιστροφής γύρω από
τον νοητό ήλιο… ‘’δεμένος’’ σπειροειδώς, όπως και το
σπειροειδές σχήμα 999, που παρατέθηκε στο προηγούμενο
υποκεφάλαιο και κάπως το ενδεικνύει. Όπως φαίνεται ενεργών
στον εξωτερικό ναό – εκκλησία ορθόδοξη - και πολύ
περισσότερο εντός μας, ως εν δυνάμει ναός του Πνεύματος,
κατά την θέληση του Θεού, που θέλει τους πάντας σωθήναι και
εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν).

194
Εν τοις πράγμασι, αυτό που ευχόμαστε την Κυριακή των Βαΐων
για να μας συνανυψώσει Ο Κύριος** …δεσμεύων πρὸς ἄμπελον
τὸν πῶλον αὐτοῦ, καὶ τῇ ἕλικι τὸν πῶλον τῆς ὄνου αὐτοῦ, πλυνεῖ
ἐν οἴνῳ τὴν στολὴν αὐτοῦ, καὶ ἐν αἵματι σταφυλῆς τὴν περιβολὴν
αὐτοῦ, χαροποιοὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀπὸ οἴνου.... εννοώντας τον
χριστοφόρο νου που ‘’δεσμεύεται’’ χάριτι στην Άμπελο και
φέρει καρπούς εξόδου (και από το παράλογο και από το
λογικό). Αναστάσιμους, υπέρλογους, μη επαισχυνόμενοι Τον
Λόγο και τους λόγους Του, για να μην επαισχυνθούμε στον
αιώνιο πνευματικό κόσμο δόξας που μας περιμένει και
προσκαλεί από τώρα, δίνοντας τα εφόδια, με την δικαία κρίση
Του.
Καρπούς και τεκνία, ως ο Ιακώβ. Γυναῖκάς μοι δύο νόει,
τὴν πρᾶξίν τε καὶ τὴν γνῶσιν ἐν θεωρίᾳ, τὴν μὲνΛείαν, πρᾶξιν
ὡς πολύτεκνον· τὴν Ῥαχὴλ δέ, γνῶσιν ὡς πολύπονον· καὶ γὰρ
ἄνευ πόνων, οὐ πρᾶξις, οὐ θεωρία, ψυχὴ κατορθωθήσεται.
Γρηγόρησον ὦ ψυχή μου, ἀρίστευσον ὡς ὁ μέγας ἐν Πατριάρχαις,
ἵνα κτήσῃ πρᾶξιν μετὰ γνώσεως, ἵνα χρηματίσῃς νοῦς ὁρῶν τὸν
Θεόν, καὶ φθάσῃς τὸν ἄδυτον γνόφον ἐν θεωρίᾳ, καὶ γένῃ
μεγαλέμπορος.
Δώδεκα τεκνία εκ της Λείας (6) και δούλης αυτής (2) (πράξη) και
δούλη της Ραχήλ (2) και Ραχήλ (2) (προπαιδεία και καθαυτή
θεωρία) στον τύπο της Εκκλησίας με τις 12 έμψυχες κολώνες…
κι η Ραχήλ, πεθαίνει στην γέννα και θάπτεται ως σκιά της
θεωρίας, όπου γεννάται η θεία θεωρία XC, (στην Βηθλεέμ και
οίκο του άρτου)… δώδεκα απόστολοι (Γέροντας Θαδδαίος της
Βιτόβνιτσα) και δυο σκέψεις συνειρμικές Φυσικά με όχι τυχαίο
το 12Χ12 σε χιλιάδες, το 144.000 της αποκαλύψεως.

195
Μύριοι τόμοι έχουν γραφεί και συνεχίζουν να γράφονται αλλά
και να διαδίδονται προφορικά που δελεάζουν τις ψυχές των
αναγνωστών και ακροατών, με πνευματικά κατορθώματα.
Επειδή με πνευματικά φαινόμενα και φαντασίες αντί
Αληθείας, θα πλανήσει το άλλο πνεύμα, ακόμη και εκλεκτούς,
Κύριε ελέησον.
Μία δικλείδα ασφαλείας στα ‘’φαινόμενα’’ είναι η διάκριση της
κτημοσύνης από την ευαγγελική ακτημοσύνη. Η μία, η
κτημοσύνη και εγωπάθεια των κατεχόντων δυνάμεις και
γνώσεις επιζητούντων την δόξα των ανθρώπων και τις θυσίες
των άλλων στο πρόσωπό τους, σε σχέση με την ακτημοσύνη
της Ορθοδοξίας που οι διαπιδούσες από τα καθαρά τους
ενδύματα (θεοΰφαντο στολή) χάρη, ως πνευματικά
‘’φαινόμενα’’ στοχεύουν την δόξα Του Θεού (όπως και ο Υιός
έπραττε προς δόξαν Του Πέμψαντος) και την διακονία των
ανθρώπων, ως έσχατοι, περιζωσάμενοι το λέντιον.
Ο καλός Θεός να μας δίνει ΔΙΑΚΡΙΣΗ. Διάκριση πνευμάτων
που με ίχνος ταπεινότητος διασφαλίζονται, αλλά και ίχνος
εγωισμού εξανεμίζονται τα καλά.
Πρέπει να προσέξουμε τι μας συγ-κινούν, ποια φαινόμενα,
ποια λόγια, ποιες ‘’σοφίες’’ και από ποιους, γιατί όντως μας
κινούν προς (άνω ή κάτω). Έχοντας στοχεύσει την διάνοια
περνάει η ενέργεια, καλή ή κακή, στα μέλη. Γιαυτό και
κοινωνούντες ευχόμαστε… καὶ γενέσθω μοι τὰ ἅγια ταῦτα εἰς
ἴασιν καὶ κάθαρσιν καὶ φωτισμὸν καὶ φυλακτήριον καὶ σωτηρίαν
καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος· εἰς ἀποτροπὴν πάσης
φαντασίας καὶ πονηρᾶς πράξεως καὶ ἐνεργείας διαβολικῆς,
κατὰ διάνοιαν τῆς ἐν τοῖς μέλεσί μου ἐνεργουμένης·

196
Θυμίζει ένα πετυχημένο
σκίτσο, δυστυχώς εν μέρει
αληθές. Είναι αυτοί που
αποδέχονται λόγους μερικής
αληθείας από τους πάντες
αδιάκριτα, και τις
αναπαραγάγουν με καμάρι,
αρκεί να μην είναι από Χριστό,
γιατί τότε ντρέπονται…. Τότε, βγάζουν σπυράκια.
Κι η αποδοχή της μερικής αλήθειας έχει να κάνει βαθύτερα με
την κατάσταση της ψυχής. Δυστυχώς η μερική αλήθεια
‘’αναπαύει’’ τα πάθη της, όπου στις γωνιές της κρύβονται σκιές.
Η μερική αλήθεια δεν αφορά μόνο θρησκευτική, αλλά και
λογοτεχνική, φιλοσοφική, ακόμη και επιστημονική… που είναι
κι αυτή προσπάθεια επιβολής ‘’θρησκείας’’ αθεΐας και
θεομαχίας, όταν ο επιστήμονας ή γενικά ο άνθρωπος,
σκέφτεται αυστηρώς χοϊκά με την δικαιολογία της ‘’λογικής’’ ή
συναισθηματικά αλλά χωρίς να ακούει την ψυχή του (οι
διαχρονικοί σαδδουκαίοι, αρνητές αναστάσεως).
Παρατηρούμε λοιπόν σε αυτούς τους ανθρώπους, πως
παραδέχονται και αναζητούν τα ‘’ιμάτια’’ που συνεχίζουν να
θαυματουργούν (όπως θεραπεύτηκε εκ της εγγίσεως, η
αψαμένη αιμορροούσα) και που εκλάπησαν από τους 4
στρατιώτες και εξοστρακίστηκαν στα 4 σημεία του κόσμου
(παλαιός ΑΔΑΜ) αλλά αρνούνται Το Πρόσωπο από το οποίο
πηγάζει η θαυματουργία.
Επιτρέπεται όμως κι αυτό, σαν οικονομία Θεού, όπως εκλάπη
και ο Τίμιος σταυρός από τους πέρσες, που καθ’ όλη την
διάρκεια της παράνομης κατοχής φώτιζε με υπέρκοσμο Φως,
197
ικανό να επιστρέψει στην Αλήθεια τους πυρσολάτρες. Αυτή
είναι η σχέση και η υπομονή και θέληση. Να επιστρέψουν οι
αποκομμένοι λόγοι (αληθείας και θαυματουργίας) στην
ολότητα και Ορθοδοξία, όπου το Πρόσωπο και το Φως που δεν
έχει ούτε αφήνει περιθώρια δράσης σκιών. Αυτό ποθούμε
λέγοντας να ‘’σημειωθεί το Φως του προσώπου Του Κυρίου
εφ’ημών’’… να μην αφήνει περιθώρια να δρα ο σκιώδης από το
πρόσωπό μας…
Οι θρησκείες (ενταγμένες σε τρεις διαχρονικές κατηγορίες, των
αρνητών της αναστάσεως και μετά θάνατον ζωής, των
ηρωδιανών και τέλος των φαρισσαίων, των επιδερμικά και
τυπολατρών ‘’πιστών’’), νοούνται νευροβιολογικές ασθένειες η
δε Ορθοδοξία θεραπεία τους.
Όσον αφορά τα ιμάτια και προσωπείο σε σχέση με την
ανεύρεση του προσώπου μας και θέαση Του Προσώπου και
πηγής ιάσεων, από μας εξαρτάται η ‘’επιστροφή’’ των
κλεμμένων ιματίων και η επανασύνδεση των διάσπαρτων
λόγων με Τον Λόγο. Αν παραμείνουν αποκομμένα,
δικαιολογούν την έννοια και σημασία του δαιμονικού. Το ίδιο
φυσικά και η ισοπέδωση των προσεγγίσεων των μερικών
αληθειών με Την Αλήθεια, στο υπό δαιμονική κατοχή
οικουμενιστικό πνεύμα.
Ο άγιος Σιλουανός στο… παραίνεσις στην αντιμετώπιση
πνευματικών φαινομένων μας δίνει μια κατά Θεόν συμβουλή…
«Μη δέχου και μη απόρριπτε». «Μη δεχόμενος» ο χριστιανός
περιφρουρεί εαυτόν από του κινδύνου αποδοχής δαιμονικής
ενεργείας ή υποβολής ως εκ του Θεού προερχομένης και ούτως
εθίζεται [102] «προσέχειν πνεύμασι πλάνοις και διδασκαλίαις

198
δαιμονίων» και δεν προσφέρει θείαν προσκύνησιν εις τους
δαίμονας.
«Μη απορρίπτων» ο άνθρωπος αποφεύγει άλλον κίνδυνον: να
αποδώση την θείαν ενέργειαν εις τους δαίμονας και ούτω να πέση
εις το αμάρτημα της «βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος»,
ως οι Φαρισαίοι, οίτινες την εκδίωξιν των δαιμονίων υπό του
Χριστού απέδωκαν «τω Βεελζεβούλ, άρχοντι των δαιμονίων».
Ο δεύτερος κίνδυνος είναι φοβερώτερος του πρώτου, διότι η
ψυχή δύναται να συνηθίση να αρνήται την χάριν και να μισή
αυτήν. Τοσούτον δε δύναται να εθισθή εις την κατάστασιν της
Θεομαχίας, ώστε ούτω να προσδιορισθή και δια την
αιωνιότητα. Ένεκα τούτου η αμαρτία αύτη «ουκ αφεθήσεται
ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι». Κατά την πρώτην
πλάνην η ψυχή δύναται ευκολώτερον να αναγνωρίση το ψεύδος
και δια της μετανοίας να επιτύχη την σωτηρίαν διότι πάσα
αμαρτία συγχωρείται πλην της αμετανοήτου.
Το λυπηρό είναι πως ξεδιπλώνεται αυτή η θεομαχία, ύπουλα
όσο δεν μπορεί κάποιος να φανταστεί, ακόμη και σε ασκητές
και αφιερωμένους ανθρώπους. Το είδαμε και λυπηθήκαμε σε
παλαιοημερολογίτες που από ζηλωτισμό και εμμονή στον
χρόνο που το ανήγαγαν σε δόγμα, υβρίζουν αγίους όπως τον
γέροντα Παΐσιο και Πορφύριο ότι ‘’μαγικά’’ κι όχι άγια
έπρατταν. Θεομαχία κατά του Αγίου Πνεύματος, που μπορεί να
προσδιορίσει την κατάσταση της ψυχής στην αιωνιότητα….
Κύριε ελέησον.
Με αφορμή την πνοή, το πνεύμα, έμ-πνευση, αήρ… δυο τρεις
αναφορές μόνο εξ αγίων, σχετικές και συνυφασμένες με τους
δερμάτινους χιτώνες, την πνευματική ζωή που διαπερνά την
φυσική και δρα μέσα σε αυτήν….
199
Ο αγ.Ιάκωβος Τσαλίκης κάποτε μιλούσε με τον αγ.Ιωάννη
Ρώσσο, πνευματικώ τω τρόπω. Σε μια στιγμή, ο άγιος στην
λάρνακα, παραπονιόταν ότι οι προσεγγίζοντες προσκυνητές,
τον θεωρούσαν ακίνητο και ‘’νεκρό’’ κι ενώ ο άγιος τους
μιλούσε, αυτοί δεν άκουγαν. Και λίγο αργότερα, του λέει του
γερ.Ιακώβου… μισό λεπτό, με φωνάζουν στο νοσοκομείο
Χαλκίδας, έρχομαι σε λίγο. Πράγματι σε λίγο ξαναήρθε, μπήκε
στην λάρνακα, έλαβε την γνωστή του θέση και συνέχισαν να
μιλάνε.
Είναι ο μυστικός πνευματικός κόσμος που κρύβεται πίσω από
την ακινησία των δερμάτινων χιτώνων που σαν ρούχο άφησαν
οι άγιοι εδώ, (άφθαρτο* ή εν φθορά Κύριος οίδε) αλλά πάντα
ενεργούν θαυμάσια. Κι ο άλλος άγιος, ‘’βλέπει’’ πίσω από τα
φαινόμενα και ακινησία, ακούει πίσω από την σιωπή, νοεί τα
θαυμάσια, εφόσον ήδη ζει από τώρα πνευματική ζωή, με
ανεωγμένα και καθαρά τα έσω αισθητήρια, δια Χριστού. Είναι
το αγιογραφικό καν αποθάνει ζήσεται. Κι αυτή η ζωή είναι που
μεταγγίζεται ως χάρις στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, …38 ὁ
πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας
αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. 39 τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ
Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν·
(Ιωαν.ζ’). Κι εμείς διψώντες, ευρήκαμε καθαρή πηγή και
νάματα ζωηφόρα στους αγίους.
[* Η θεία Χάρις σκηνώνει πρῶτα στὶς ψυχὲς τῶν Ἁγίων καὶ ἀπὸ τὶς
ψυχὲς μεταδίδεται καὶ στὰ σώματά τους· καὶ ὅταν κοιμηθοῦν, μένει στὰ
λείψανά τους καὶ στοὺς τάφους τους καὶ στὶς εἰκόνες τους καὶ στοὺς
ναοὺς ποὺ εἶναι ἀφιερωμένοι σ᾿ αὐτούς. Εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ποὺ
ἐνοικεῖ στὰ πρόσωπα τῶν Ἁγίων καὶ ἐν συνεχείᾳ μένει καὶ σὲ ὅλα αὐτὰ
ποὺ συνδέονται μὲ τοὺς Ἁγίους ∽ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς].

200
Κι αν κατορθώσει ο άνθρωπος να μαζευτεί (από τον μετεωρισμό και
αποφύγει την ζημιά που προξενεί) εις εαυτόν και ευστοχήσει στην
Μήτρα και αναγεννηθεί εν και δια XC, και ελευθερωθεί από την
αιχμαλωσία στην βαβυλώνα και επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ (άνω)
χάριτι, (αρχής γενομένης της αντίστασης κατά του ενός πυρός δια
του άλλου, ως οι τρεις παίδες εν καμίνω αλλά και προτυπωμένο στον
Ιωσήφ τον μη δουλεύσαντα ταις ηδοναίς της αιγυπτίας…) και χίλια
κομμάτια να γίνει, η εκχεόμενη χάρις και παρηγορία και θεραπεία
από το κάθε ‘’αποσπασμένο’’ κοσμικά νοούμενα μέλος είναι πλήρης
από το ενιαίο παραδείσιο άνθρωπο/άγιο, ενώ αν δεν έχει μαζευτεί
και ολόσωμος να ‘’φαίνεται’’ στον κόσμο, ακόμη και σε μαυσωλεία
(νάναι προσκυνούμενος, θαυμαζόμενος και τιμώμενος) ή
μουμιοποιημένος, εκχέει αυτό που κατέχει. Την διάσπαση και την
φθορά. Κι ο ένας είναι παντού αφού πρόλαβε και ενώθηκε με Τον
πανταχού παρόντα κι ο άλλος πουθενά….

Κατάσταση που σαν μαρτυρία ακούμε (και) για τον


αγ.Πορφύριο. Δύο κρητικοί, ένας ιερέας ο π.Μεθόδιος και ο
κ.Μανώλης Καπετανάκης βρισκόντουσαν στο κελλάκι του για
να πάρουν την ευχή του. … και τους ρωτά: που με βλέπετε; Κι οι
δυο απάντησαν φυσικά αυτό που έβλεπαν, ότι είναι στο
κρεβατάκι του. Κι ο άγιος τους ‘’διορθώνει’’… κι όμως είμαι
στην Κρήτη σε κείνο τον δρόμο, εκείνο το σπίτι… και να μπαίνω
και βλέπω αυτό και αυτό κι αυτό περιγράφοντας το σπίτι του
κ.Μανώλη… και μετά από την περιήγηση και αναφορά, με ένα
μικρό αναστεναγμό, σαν πνοή, ‘’εισέρχεται’’ στον εαυτό (χωρίς
νάχει φύγει) κάπως κουρασμένος από το ταξίδι και συνεχίζει
να τους ομιλεί.
Μοιάζουν λοιπόν να φαίνονται ότι αρπάζονται, ότι είναι εκτός
εαυτού, ή να χάνουν επαφή με τον κόσμο, αλλά είναι εντός
Αυτού, αφού έχουν επιλέξει την αγαθή μερίδα ήτις ουκ
αφαιρεθήσεται. Την κυκλική κίνηση του νοός και ακινησία ως
201
αμετεώριστοι με, μες την καρδία την ευχή, Ο Κύριος και οι
λόγοι Του. Είναι σαν την Μαρία, την παρακαθήσασα παρά τους
πόδας (ακινητούσα φαινομενικά εξωτερικώς) σε σχέση με την
Μάρθα που από την πολύ διακονία περιεσπάτο… [40 ἡ δὲ Μάρθα
περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει
σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα
μοι συναντιλάβηται. 41 ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· Μάρθα
Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· 42 ἑνὸς δέ ἐστι χρεία·
Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿
αὐτῆς. (Λουκ.ι’)].

Λίγο πιο απλωμένα σε κοσμική θεωρία και άλλη ορολογία,


κάποιος θα έλεγε πως βλέπει ή κινείται ή κινεί με το αστρικό
του σώμα ή νοητικό. Η διαφορά που έγκειται ενώ μοιάζουν ίδια
ή με θύραθεν σοφία, επεξηγήσιμα. Μέριμνα του αγίου είναι η
ενοποίηση του διασπασμένου έσω ανθρώπου ενώ στις
ανατολικές θρησκείες δεν θεωρείται προτεραιότητα,
αρκούμενοι σε ιδιότητες. Οι ιδιότητες όμως και η ‘’νομή’’ εκ των
εισόδων και εξόδων, του μεν αγίου γίνεται δια της Θύρας XC,
ενώ οι καρπούμενοι φαινομενικά τις ίδιες ιδιότητες (γιατί κι οι
μάντηδες ‘’βλέπουν’’ παθητικά… κι οι μάγοι ‘’ενεργούν’’ …)
γίνεται εκτός της Θύρας, ως κλέπτες και ληστές, εκτός Αυτού,
εκτός ε-αυτού (εικόνος Αυτού, οπότε πρέπει να νοείται ως
έκπτωση όχι μόνο του καθ’ωμοίωσιν, αλλά και του λογικού
κατ’εικόνα, στον χώρο του παραλόγου, που επισύρουν μομφή
και θεία κατηγορία, με ακραία τιμωρία για παραδειγματισμό
τον μάγο κύνωπα που μαρμάρωσε ο αγ.Ιωάννης θεολόγος στο
λιμάνι της Πάτμου, και περιμένει το ξεμαρμάρωμα και τελική
κρίση…).
Σε πολλές άλλες περιπτώσεις με αίτηση του πιστού προς τον
άγιο, Αυτός επεμβαίνει αληθώς και ‘’γράφει’’ αντί του

202
αιτούντος…. Ακούσαμε για φοιτητές που ενώ έγραψαν ένα από
τα θέματα, βαθμολογήθηκαν με 10, σαν να γράψανε 2 θέματα.
Ε αυτό το άλλο, ο άγιος το έγραψε. Σε κομπιούτερ κλειστά και
κεκλεισμένων των θυρών, την επομένη ημέρα πολιτικός
μηχανικός τα έβλεπε σχεδιασμένα ΤΕΛΕΙΑ που απέφεραν και
επαίνους (μαρτυρίες της κ.Αθηνάς Σιδέρη … αποστόλου του
νεοφανούς αγίου).
Να αναφέρουμε το πώς ο άγιος έπαιρνε τηλέφωνο χωρίς να σηκώσει
το ακουστικό; Ότι απάντησε ήδη κεκοιμημένος σε τηλεφώνημα
πνευματικού του παιδιού; Ότι εύρισκε λύσεις σε υψηλά τεχνολογικά
προβλήματα διαστημοπλοίων ή ιατρικής φύσεως, όντας μόνο β’
κοσμικής τάξης δημοτικού; Αυτό που έκανε φυσικά την διαφορά, δεν
ήταν η κοσμική γνώση αλλά η απόλυτος καθοδήγηση και έμ-
πνευση από το πάνσοφο Άγιο Πνεύμα, λόγω αγάπης Χριστού,
λόγω καθαρότητος…. όλα, λίγα τινά εκ των απείρων, σαν απόδειξη
της πνευματικής ζωής που μπορεί να διαπιδύσει της φυσικής (εν ζωή
και μετά την κοίμηση για αγίους εκ των χαριτόβρυτων λειψάνων
τους ή εικόνων τους ή και αντικειμένων τους)…. με εμάς να
διαλέγουμε ή την τροφή δια της Θύρας (εισελεύσονται και
εξελεύσονται) δια των παρακλητικών ή την εκτός Χριστού επίφοβη
και βλαβερή στην ψυχική και πνευματική μας υγεία, τροφή κλεπτών
και ληστών.
‘’Αρπάζονται’’ κι οι έχοντες αντίθετο πνεύμα, (μάγοι και μάντεις και
ανατολικών θρησκειών δυστυχώς και εκ των έσω, των
ψευδοπροφητών…), που, ‘’βλέπουν’’, ‘’ακούν’’ ‘’αισθάνονται’’…
πράττουν πιθανόν θαυμάσια σημεία και τέρατα, αλλά όντες εκτός
εαυτού, προσομοιάζοντες τους αγίους και προφήτες, δυστυχώς ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΣ ΑΥΤΟΥ, οπότε και εντός του μόνου σωστικού Του
(αναστημένου) Σώματος, της σωστικής κιβωτού, εν ειδώλω και
εικόνες αντί του ευλογημένου καθ’ωμοίωση. Μην μείνουμε στις
ιδιότητες, γιατί θα είναι όντως τρομερό και τελεσίδικο, όταν ακουστεί
το ‘’ουκ οίδα υμάς’’ …
203
Έτσι, οι ιδιότητες που εμφανίζουν, όχι μόνο είναι από τον άλλον
εμπνεόμενοι και (υπο)κινούμενοι, δλδ τον αντίδικο της σωτηρίας μας,
αλλά και αλλού στοχεύουν. Στην καθέλκυση (666, προς τον
αληθοφανή ποιητή ουρανού και γης, ΙΑΠΕΤΟ) και απώλεια ψυχής,
αφού μόνο ένεκεν Εμού και του ευαγγελίου, αν θέλει κάποιος μπορεί
δια σταυροφορίας και εντός της Ορθοδοξίας να βρει και σώσει την
ψυχή του.
Πνευματικός κόσμος ο ένας, πνευματικός κι ο άλλος, ο καθένας
με την ζωή του…. Ο ένας με αχνό ενδοκοσμικό ‘’φως’’ σαν σε μήτρα
περιτριγυρισμένη με βαθύ σκοτάδι, κι ο άλλος, όλο ΦΩΣ, ιλαρόν… τα
χρώματά Του και τα βιώματα, είναι υπέρ μέτρον ακόμη και να
αναφερθούν. Καταθέτει ο άνθρωπος στο πετραχήλι ό,τι βιώνει και
ό,τι του πει ο έχων εμπειρία πνευματικός. Αυτός που ‘’έπαθε’’… και
επειδή αυτιά που είναι έτοιμα να ακούσουν, θα βρεθεί στόμα να τους
μιλήσει, έχουμε εμπιστοσύνη στο τι θα κάνει ο καλός Θεός. Δική μας
υπόθεση, να μεριμνούμε για την μετάνοιά μας, απ’ τα εγνωσμένα
(χάριτι) χάλια μας … να η κλίμαξ, να ο μέγας κανών, ως κανών
ζωής. Πρότυπα προς μίμηση και πρότυπα προς αποφυγήν…
Αμήν ο καλός Θεός να μας δίνει διάκριση πνευμάτων (και θελήσεων),
των εμφανιζομένων ως φώτα σε σχέση με το Φως.
Φως και φώτα, μεγάλη τάχα φιλοσοφική κουβέντα, αλλά το ευθές
οδηγεί στην όαση και XC, σε σχέση με τα άλλα φώτα, τα πλάνα εκ
διαχύσεως, έρποντα, ως οι δηλητηριώδεις όφεις εν τη ερήμω,
θανατηφόρα, που οδηγούν νου και ζωή στον αντικατοπτρισμό της
όασης (και τελικά αντίποδα).
Κι η διαφορά παρεχόμενης νομής; Η Θύρα. Αμήν στώμεν καλώς, σε
αυτήν την πνευματική Ζωή κι όχι στην άλλη που πολλά ο άλλος θα
παρέξει για αντάλλαγμα της ψυχής… και πάλι μακάρι, να δίνουμε
δικαιώματα αιτούντες χάρι (κατά το αιτείται και δοθήσεται κι είναι Ο
Κύριος μαζί με τους αγίους Του ταχύς και εύσπλαγχνος), παρά
δικαιώματα στον αντίδικο.

204
---
* … Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐγώ εἰμι
ἡ θύρα τῶν προβάτων. πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ, κλέπται εἰσὶ καὶ
λῃσταί· ἀλλ' οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τὰ πρόβατα. ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι' ἐμοῦ
ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ
νομὴν εὑρήσει. ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ
ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν. (Ιωάν.ι’7)
… ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω
τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν
ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ
ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ
ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν
ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38
ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ
τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου
ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
** Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις
ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται
ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. Δεῦτε οὖν καὶ
ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ
συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα
καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς τὴν
ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν
Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ
συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν
οὐρανῶν.
Σχετικά: … Ο Άγιος Ονούφριος (και ο άρτος)
εκ της εικόνος...
Ο άγιος Ευφρόσυνος ο μάγειρος
Επί του πρακτέου η Κυριακή της Ορθοδοξίας ήτοι, περί αναστήλωσης των
εικόνων
Αναλογίες που οικειώνουν τον λόγο με Τον Λόγο
205
Περάσματα και Θύρα
ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τόν υἱόν μου…
ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ… αντίφασις ή
καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ;

Αφήνω ως τελευταία υποσημείωση την διαφορά του κοσμικού


πνεύματος με το θείον, άξονες κι οι δυο της πνευματικής ζωής. Ο
ένας λοξός κι ο άλλος ευθύς. Διάκριση που ακολουθεί το… τα
σώματα άγνισον΄ τους λογισµούς διόρθωσον΄ τας εννοίας κάθαρον΄
… αφού χωρίς εξάγνιση από παντός μολυσμού, από διόρθωση
λογισμών, οι έννοιες θα παραμένουν μπερδεμένες αλλά και
αλληλοεπηρρεαζόμενα μεταξύ τους, οι λογισμοί αδιόρθωτοι, τα
σώματα ρυπαρά και η έκπτωση του θείου και ερμηνεία του
πνεύματός Του, στα μέτρα και σταθμά του κόσμου. Εκεί που ο
εμπαθής άνθρωπος αντί να διορθωθεί, νομοθετεί υπέρ του πάθους
του για να αποσιωπήσει την ελέγχουσα συνείδηση και μετά,
δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, ότι η ‘’θρησκεία’’ μου κι ο νόμος το
επιβάλλει …. Δυστυχώς όμως, πονηρά και δόλια σε θεωρία και
πράξη. Βδελυκτά από τον Θεό και ο νόμος Του θα διορθώσει. Αμήν
προ τέλους, για ύπαρξη χρόνου μετανοίας.
Συνηθίζει ο κόσμος να αποκαλεί τους διανοούμενους, καθηγητές,
ερευνητές και επιστήμονες της μεταπτωτικής φύσης, ποιητές,
λογοτέχνες, καλλιτέχνες ακόμη και τραγουδιστές ως ανθρώπους του
πνεύματος. Ποια ‘’τροφή’’ και ποια ‘’ζωή’’ όμως τους καταξιώνει ως
πνευματικούς; Κι ο αγ.Αντώνιος λέει πως καταχρηστικά ονομάζονται
οι άνθρωποι λογικοί αν δεν κοινωνούν με Λόγο και λόγους Του. Είναι
η επιπόλαιη παραδοχή ότι μόνο η τετράγωνη λογική είναι λογική.
Φυσικά, στα άκρα του τετραγώνου της δημιουργίας, όπου και τα
δομικά στοιχεία της (πυρ – αήρ – ύδωρ – γη) στηρίζεται μια ολόκληρη
(μεταπτωτική) κοσμοθεωρία, που αδιαφορεί για (κι άλλες φορές
πολεμά) την πεμπτουσία. Αυτή ανευρίσκεται αν ‘’ενωθούν’’ αυτά τα
4 άκρα. Και ενούνται σταυροειδώς. Από αυτό το ‘’κοινό’’ κέντρο
απλώνεται ένας κύκλος, με την δική του ‘’λογική’’.Την πνευματική
που ανακαινίζει.
206
Δυστυχώς καμμιά εκ της γης τροφή δεν μπορεί να θεραπεύσει και
ανορθώσει πνευματικά τον άνθρωπο, ει μη Ο τυθείς Χριστός. Κι
όλοι όσοι ποιούν θαυμάσια πνευματικά μέσα στον κόσμο, γη τρώνε
και στην γη έρπουν, κι ας περπατούν πάνω στο νερό ή ‘’πετούν’’.
Ο Κύριος μας προσέφερε
αχειροποιήτως μια ρανίδα
διορθωτικού (μπλάνκο από
6.12.1991) που δείχνει
ευκρινώς την επουράνια
τροφή των νηπίων, που
επειδή φανήκαμε νήπια του
νου, ενηπίασεν και Ο Κύριος
για την σωτηρία μας.
[λεπτομέρειες στο 3ο πόνημα
(οδοδείκτες…) μαζί με ολόκληρο το ‘’σημείον’’, όπως φαίνεται και στο
εξώφυλλο αυτού] ….
Είναι η επιθυμία (6)
Χριστού (Χ). Ο
ΙΧΘΥΣ…. με την
θεία κοινωνία ως
μόνο έργο και
μέριμνα και
προσήλωση (του
εμβρύου μέσα στην
μήτρα), με αυτό να
έχει ως επόμενο
αποτέλεσμα την
αποδίωξη του
πονηρού, όπως όταν
εισάγεται Φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, διώκεται άκοπα το σκότος.

207
Εννοούνται, τα ισχύοντα μυστήρια με αποστολική διαδοχή,
τα μη αποκομμένα Της Αμπέλου, που φέρουν καρπό.
Η ίδια διορθωτική ράβδος (στον τύπο της μεσσίτριας ράβδου εκ
της ρίζης Ιεσσαί και Μητέρας Του Φωτός) ευσπλαγχνικά πάντα
εμφανίζεται μεσούσης της εορτής. Αν αφήσουμε τα κοσμικά
και τον κόσμο, στην κοσμική ροή χωρίς διόρθωση, αλλού θα
είναι η κατάληξη κι όχι ποθητή, όχι συμφέρουσα πνευματικά.
Στο 0 κι όχι στο (τριαδικό) 1.
Πάλι αχειροποιήτως μας γνωρίζει Ο Κύριος ότι όποιος
κουραστεί να τον κυνηγά ο ωρυόμενος στον κόσμο λέοντας
(κατά το… 8 νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς
λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ… ) του
προσφέρεται ένας ‘’χώρος’’, όπου Ο Κύριος τον θάνατο
κατήργησε τον διάβολο καταπάτησε (όπως φαίνεται
μαρμαρωμένος στο οπισθόφυλλο μύησης και ορθοδοξίας, που
μόνο αναλογικά κι όχι ψηφιακά παρατίθεται στην αγάπη σας).
Κι όποιος κουραστεί, ας ακούσει ότι τούτο το γένος ουκ
εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία … (Ματθ.ιζ’21)

Τέλος, για την πνευματική ζωή (θέμα κεφαλαίου), ο αγ.


Σωφρόνιος Ζαχάρωφ από τον αγώνα Θεογνωσίας, παραινεί:
"Αρχή της πνευματικής ζωής είναι η αρχή της πάλης κατά των
παθών. Η νίκη κατά των παθών είναι το δυσχερέστερο έργο. Η
νίκη αυτή είναι η πιο μεγαλειώδης από όλες. Η απάθεια είναι
ανώτερη από το χάρισμα της θαυματουργίας. Τα πάθη νικώνται
με μακρό, επίμονο βαρύ αδιάλειπτο αγώνα ημέρα και νύχτα και
με τη συνέργεια της χάριτος.
Κατά τη συναναστροφή σας με τους άλλους ανθρώπους μου
φαίνεται καλό να διατηρείτε κάποια απόσταση και να κλείνεστε
208
στον εαυτό σας. Για το σκοπό αυτόν είναι καλό να ενεργείτε ως
εξής: Για να μη θλίψετε τον αδελφό σύμφωνα με την εντολή,
πρέπει να είστε πάντοτε στην επαφή σας με τους ανθρώπους
απλός και ευχάριστος. Ο ίδιος όμως να μη δίνετε αφορμή για
συζητήσεις και να μην ενθαρρύνετε τη συνομιλία.
Σας ρωτούν κάτι; Απαντήστε με καλή διάθεση. Δεν χρειάζεται
όμως να υποβάλετε ερωτήσεις να αρχίζετε διάλογο, να τον
ενθαρρύνετε....
Η αλήθεια είναι ότι όταν παρασυρόμαστε σε συζητήσεις
θεολογικού χαρακτήρα παρεκλίνουμε από την άμεση επιδίωξή
μας. Ωστόσο αυτό όμως είναι αναγκαίο ως ένα βαθμό....
Στη συνέχεια οφείλουμε να συγκρατήσουμε τον νου από την τάση
του προς την κατεύθυνση αυτή για να προσελκύσουμε και
συγκεντρώσουμε την προσοχή μέσα μας.
Ο μακάριος Διάδοχος γράφει: "Για τον νου μας είναι μαρτυρικά
δύσκολη η παρατεταμένη άσκηση της νοεράς καρδιακής
προσευχής, λόγω της πίεσης και της συγκέντρωσης που
απαιτούνται κατά την προσευχή αυτή.
Στη θεολογία όμως (στις θεολογικές συζητήσεις) ο νους ορμά με
χαρά βρίσκοντας εκεί την έκταση και την ελευθερία που επιζητά.
Δεν πρέπει όμως να τον αφήνουμε στην οδό αυτή ή να του
επιτρέπουμε υπέρμετρα να επιδίδεται σε αυτή τη χαρά"...

209
Πνευματική ζωή, μέση και μέσον

Η θεία πνοή δια της οποίας λάβαμε ύπαρξη, εγκαταστάθηκε από τον
καλό Θεό στο μέσο της καρδίας,σαν σπινθήρας. Στο ίδιο μέσο
εγκαθίσταται και το μέσον (σταυρός) δια του οποίου ο καλός Θεός
θέλει να μας αξιώσει και της Ζωής. Ο Σταυρός και
σταυροπροσκύνηση, μια ουράνια πολιτεία στην ‘’καθημερινότητα’’
δεν είναι μια χρονική φωτοβολίδα ‘’πίστης’’ που εξαντλείται την
σαρακοστή ή τις ημέρες νηστείας ή τις μεγάλες γιορτές, που τότε
κάπως τον ξεχνάμε λόγω χαράς Αναστάσεως και χαρούμενων θείων
γεγονότων, αλλά διαρκής βιωτή. Σταυρός η Αγάπη και Αλήθεια,
σταυρός ο μεταβολισμός, σταυρός ο χωροχρόνος, σταυρός ο έρως
(υπερφυσικός με Θεό και φυσικός με σύζυγο – όχι ο παραφυσικός και
αποκομμένα φιλήδονος σαρκικός) σταυρός η φιλοθεΐα και
φιλανθρωπία… (ως ευθύγραμμα τμήματα κάθετα και οριζόντια
μεταξύ τους και σχηματικά και συμβολικά και ιδίως ουσιαστικά) με
μερικά να χωρά στο νου ο συμβολισμός και άλλα, τα περισσότερα, να
χωρά μεν, αλλά να χρειάζεται τόλμη ψηλάφησης, παρουσίασης,
ομολογίας και εκδήλωσης δι ημών, στον κόσμο.
Κι ενώ προβάλλεται μόνο το μεσούσης της μεσοπεντηκοστής, με το:
…Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον
νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με καὶ
πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι. σίγουρα δεν
διψάμε μόνο τότε, αλλά καθ’ημέραν. Αυτό το ‘’μεσούσης’’ και μέσον,
καλούμαστε να βιώνουμε και ανευρίσκουμε συχνότερα,
‘’εξαρτώντες’’ την ζωή από Αυτό…
Νομίζω πως το εντοπίσαμε στο μεσούσης προς τα Χριστούγεννα…
που ο αγ.Σάββας με την καρκινοειδή γραφή και τον αγ.Νικόλαο μας
παρέχουν στοιχεία πνευματικής αλφαβήτας και βοήθεια
αυτογνωσίας. Εκεί στη μέση του ανθρώπου και τα δυο, νεφρά και
επινεφρίδια – όπου εις τα νεφρά ''ταμιεύεται'' το γονητικόν σπέρμα
και εκείθεν κινούνται τα υπογάστρια και από αλλού (αγ.πατέρες)

210
έχουμε πως στα επινεφρίδια, εντοπίζεται η έδρα της ψυχής)… το δε
πέρασμα από την μία στην άλλη ‘’ζωή’’, ο σταυρός.
Μεσούσης της μεγάλης σαρακοστής στήθηκε για προσκύνηση ο
Σταυρός, που με την διόρθωσή Του οδηγούμαστε προς την Ανάσταση
την πνευματική κι όχι την κοσμική (που όταν ακούγεται το ‘’Χριστός
Ανέστη’’ διασκορπίζεται ο ‘’πιστός’’ λαός ωσάν εχθροί Αυτού…)
όπως συμβαίνει και με τα κοσμικά χριστούγεννα, του ανάσκητου και
χοντρού αηβασίλη, που εξαντλείται η εορτή σε λαμπιόνια και
φαγοπότι και ξεκούραση….
Πάλι μεσούσης προς την κοίμηση της Θεοτόκου, τοποθετήθηκε η
Μεταμόρφωση, αφού χωρίς την πνευματική γνώση των λόγων της
φύσης (προφ.Ηλίας) και την πνευματική γνώση των λόγων των
Γραφών (προφ.Μωυσής), την μακαρία ακρόαση και τήρηση του
ευαγγελίου (του μεγ.παρακλητικού), αλλά και την αφωνία του
Ζαχαρία (το ανεξομολόγητον, που προβάλλεται με τον μικρό
παρακλητικό) πως θα μεταμορφωθούμε σε τέκνα Φωτός, πως θα
ακολουθήσουμε την θέληση Της ολκάδος των θελόντων σωθήναι και
ανύψωση;
Δυστυχώς η βαρύτητα και τα άγκιστρα δεν μας αφήνουν να
απογειωθούμε, να αναληφθούμε… Έτσι, παρά τα τυπικά, παρά την
‘’λογική’’ θρησκευτική μας μετοχή, φωτιζόμενα από το άλλο φως,
την άλλη λογική, μοιάζουν αλλιώς να είναι τα πράματα και
παρατηρούμαστε συχνά γιαυτό…. :
…πόσοι τάχα κοινωνούντες την θεία μερίδα την παραλαμβάνει ο
άγγελος για να μην καεί ο ανάξια προσερχόμενος άνθρωπος; Πυρ
τυγχάνει κι ο Κύριος είναι εύσπλαγχνος!! (μήπως συνέβη και σε μας,
και δεν το συνειδητοποιήσαμε; ) Πόσοι φαινόντουσαν ότι δεν
κοινωνούσαν (κοσμικώς) αλλά ο καλός Θεός τους έδινε θεία μερίδα
προς στήριξη; πόσα ‘’άδεια’’ στασίδια θυμιαζόντουσαν και
κατειλημμένα τα προσπερνούσε ο ιερέας; Πόσοι εκτός ναού
αναστάσεως το Μ.Σάββατο τους άναψε το ‘’άγιο Φως’’ την λαμπάδα;

211
Βαπτισθήκαμε εξωτερικά εν ύδατι και λάβαμε τα χαρίσματα εν
πνεύματι και εν δυνάμει. Αλλά μόνο η εξωτερική βάπτιση δεν αρκεί
αν τα χαρίσματα παραμείνουν παραχωμένα μέσα στην σάρκα. Μας
έριξε ένα άγκιστρο από την άλλη όχθη Ο Κύριος και μας προτείνει να
ελχθούμε από αυτό και να περάσουμε ολόσωμοι… 5 ἀπεκρίθη
᾿Ιησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ
Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
Πάλι ως μέσον, Ο Κύριος εμβάς στον Ιορδάνη, τα ιορδάνεια ρείθρα
εστράφησαν εις τα οπίσω και ο ποταμός δεν καταλήγει πλέον στην
‘’νεκρά θάλασσα’’. Εισερχόμενος Ο Κύριος δια του βαπτίσματος και
στην δική μας ζωή, ο ρους αυτού του ποταμού δεν θα καταλήξει εις
την νεκρά θάλασσα, αλλά στην Ζωή, με προϋποθέσεις. Είναι το
καλόν και απαραίτητο πνευματικό εμ-βόλιο, που θα επιφέρει την
καλή αλλοίωση και στο σώμα (στο σύνολο του ανθρώπου), ώστε να
μετατραπεί η αρά σε χ+αρά…. Γιαυτό και ομολογούμε το ΕΝ
βάπτισμα που ενεργοποιεί το ΕΝ πνεύμα κι όχι αδιάκριτα
οικουμενιστικά όπως θολολογεί η βαπτισματική ‘’θεολογία’’.
Αυτό το μεσούσης, θα μπορούσε να δώσει όχι απλά ένα κεφάλαιο,
αλλά με αφορμή αυτό το ‘’μέσον’’, να αναπτυχθεί όλη η θεραπευτική
της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Με το συγγραφείν να είναι τέχνη του
αφαιρείν, επιτρέψτε μου μόνο δυο τρεις παραγράφους σχετικά.
Σε παληές αγίες γραφές συναντάται ο αριθμός του θηρίου ως 616
(χις’) και σε άλλες ως 666 (χξς’) με επικρατούσα την τελευταία.
Νοηματικά και σχηματικά, είναι το ίδιο. Ο διαβολέας, το λέει και το
όνομά του, μπαίνει στην μέση (XC, μεταξύ χ και ς) και διαβάλλει, είτε
σαν Ι (ι’ τάγμα δαιμόνων) είτε σαν ξ που φαίνεται η οφιοειδής του
πορεία, όντας επάνω, εκπεσών και κρεμάμενος, ως ουραγός Φωτός
και απόλυτα εξαρτημένος (και μη προβαίνων σε καμμιά κίνηση, αν
δεν του το επιτρέψει ο Κύριος).
Κι αυτή η διαβολή που δρα στο μέσον σαν κάτω όψη και ασθενεί και
θανατώνει με το δηλητήριό του τον κόσμο, προβάλλει άθελά του την
άλλη όψη, όπου ο κρεμασμένος και ανηρτημένος χάλκινος όφις εν
212
τη ερήμω επί της ράβδου του Μωσέως, αντίτυπο Του Κυρίου που δια
του σταυρού Του θανατώνει τον θάνατο, φέρνει την ίαση.
Διαβάλλει τον άνθρωπο λόγω του φθόνου του, επειδή δεν θέλει να
τον βλέπει ενοποιημένο σαν μονάδα, όμοιο με Τον Κύριο,
κατακερματίζοντάς τον ψυχικά με την αμαρτία. Μια ενότητα και
ίαση που μπορεί να τελεσθεί, ΜΟΝΟ δια XC και εν XC. Διαβάλλει και
τους ανθρώπους μεταξύ τους. Αν ο άνθρωπος ενδώσει στο πυρ των
πειρασμών, ψύχεται η ψυχή του. Αν όμως αντισταθεί δυνάμει του
άλλου πυρός* Ο σταυρός Του Κυρίου δια του οποίου τελούνται όλα τα
μυστήρια, ανάγει την ψυχή του ασκουμένου σε τόπο χαράς και
αναψύξεως (από τώρα) ανεβάζοντάς τον σε τόπο και χώρα
αναστάσεως, από τόπο αράς και στάσεως, επαναστάσεως κατά του
θείου θελήματος, με επόμενο τον τρόμο, όπως βίωνε ο Κάιν.
Επί του πρακτέου, διαβάλλοντας ο αντίδικος δύο ανθρώπους,
χύνοντας το δηλητήριο του εγωισμού από την πηγή κάθε εγωισμού
διάβολο, θα μπορούσε ο καθένας να μείνει στο μερικό δίκηο που έχει
από την πλευρά του και που το ενσπείρει στον νου ο αρχιδικηγόρος.
Σε αυτήν την φάση, δίκηο μπορεί να έχουν κι οι δυό, και να πολεμούν
‘’λογικά’’ γιαυτό, αλλά το ζητούμενο είναι η χάρις και η διάλυση των
σκιών που τους χωρίζουν. Αυτό δεν επιτυγχάνεται ει μη, δια της
άλλης όψης, πάλι ‘’μέσου’’ που μας ενώνει. Κι είναι το παντοδύναμο
όνομα Του Κυρίου το μέσον και Ο Μεσσίας λυτρωτής. (κι όπου
Κύριε ελέησον, εκεί Κι Ο Κύριος). ΑΝ ο ένας από τους δύο (κι αν και
οι δυό, ευχής έργο) διαβαλλόμενοι, αντιληφθούν την διαβολή και
αρχίσουν μυστικώς να εύχονται ο ένας για τον άλλον και τον εαυτό
τους να τον ελεήσει/φωτίσει Ο Κύριος, η ενδιάμεσος σκιά αποσύρεται
και δίνει την θέση της στο Φως. Η μία όψις στην άλλη.
Πέρασμα χάριτι, με την κατά Θεό αγάπη και θυσία και υπέρβαση.
Τότε και έτσι σπάζουν και αναιρείται η δράση από τα πεπυρωμένα
βέλη του πονηρού τα καθ’ημών δολίως κινούμενα, από αντίστοιχα
βέλη Φωτός εξ ιλαρών αγγέλων, που ως οι καλύτεροι φίλοι και
φύλακες τρέχουν να μας βοηθήσουν σε κάθε ανάγκη.

213
Αγαθοί διάκονοι με ζωγραφισμένα στα
πρόσωπά τους την αγωνία και τον ένθεο
πόνο για την σωτηρία μας. (…η άλλη
όψη του εσταυρωμένου μοναχού, με την
άλλη χαρά και ουράνια γλυκύτητα). Άγιε
άγγελε ο εφεστώς… φύλαττε.
Η πίστις σου σέσωκε, δια πίστεως η
σωτηρία. Και στην κάτω όψη, είμαστε
διατεθιμένοι να πιστέψουμε ότι πίσω
από την σελήνη και αστέρες κρύβονται
δαιμονικές ενέργειες και ενεργούν κατά τον εγωισμό και δικαιώματα
που δίνουμε (αστρολογία). Έτσι είναι, είτε κάποιος ‘’πιστεύει’’ στην
αστρολογία είτε ως ‘’γνήσιος’’ θρησκευόμενος την απορρίπτει. Ο
Κύριος όμως του παντός, έθεσε αγγέλους υπεύθυνους για την κίνηση
των άστρων επί των τροχιών που διατάχθησαν μέσα στο σύμπαν, κι
αυτοί παρότι ‘’στηρίζουν’’ γίνονται θεατοί μόνο από την άνω όψη.
Έτσι, δια πίστεως όχι μόνο οράται η άνω όψη, αλλά και ενεργεί με
την εντολή Του Κυρίου, όπου εντοπίζεται ταπεινότητα. Όχι μόνο
στην ΠΔ αλλά και στην Καινή, έμεινε καρφιτσωμένος ο ήλιος στην
θέση του, μέχρι να περαιώσει την πορεία του με το φως της ημέρας
για να μην ‘’σκοντάψει’’ ένας άγνωστος στους πολλούς άγιος. Ο
αββάς Πατερμούθιος (+9 Ιουλ). Μπορεί να το δικαιολόγησε στους
έκπληκτους ανθρώπους (να μείνει ο ήλιος στην ίδια θέση για ώρα
πολύ), ότι αν έχετε πίστη ως κόκκο σινάπεως, γίνονται θαύματα…
αλλά στην ουσία, ‘’έσκαψε’’ και βρήκε τον σταυρό και τον βίωσε, δια
του οποίου περνάει ο άνθρωπος από την μία όψη στην άλλη.
Αμήν κι εμείς να βρούμε τα 4 άκρα του ζωοποιού σταυρού προσευχή
– νηστεία- ακρόαση – τήρηση και να ακολουθήσουμε εις βάθος (και
ύψος πνευματικό) τον μίτο που τον εμφανίζει στην ζωή μας λαμπρό.
Από τύποις και εξωτερική προσευχή και νηστεία όπως ο φαρισσαίος
που αποδεκάτιζε τα αγαθά, πλενόταν έως πήχεως…. στα θεάρεστα
του Θεού. Από επιδερμική, νηστεία προσευχή (που μόνο δι αυτών
εκπορεύεται το γένος των δαιμόνων) στην μακαρία ακρόαση και
214
τήρηση. Όλα, δι ευχών, ολοέν λεπτότερα και λαμπρότερα. Κι όσο
λαμπρύνεται ο εν ημίν σταυρός, τόσο αντανακλάται αυτό το Φως στο
πρόσωπό μας. Το ψαλμικό ‘’εσημειώθη’’.
Συγχρόνως, παρατηρεί ο αγ.Αρσένιος Μπόκα, πως στην καρδιά μας
έχουμε έναν σταυρό και έναν θρόνο. Όσο κάθεται στον θρόνο το εγώ
μας, Ο Κύριος κρεμάται επί του Σταυρού… ενώ όταν
‘’σταυρωνόμαστε’’ εμείς για την αγάπη Του, στον θρόνο της καρδιάς
μας κάθεται Ο Κύριος, όπου στην πρώτη περίπτωση ισχύουν οι σκιές,
ενώ στην δεύτερη το Φως.
Διαβιούντες εν σκιά, και επιστρέφοντας στην ενδιάμεση εισχωρούσα
δολίως διαβολή…. αν πάλι, το παιδί δεν ακούει τον γονιό (κι ο γονιός
σκάει πως ενώ έχει δίκηο κι είναι για το συμφέρον του παιδιού, δεν
εισακούεται) ή κάποιος έχει σηκώσει τείχος αδιαπέραστο κοσμικώς
εναντιούμενος οποιασδήποτε νουθεσίας και δεν σηκώνει κουβέντα,
μία είναι η λύση. Το καλύτερα… πέντε λέξεις εν νοΐ παρά χίλιες εν
γλώττη, και η παρέμβαση της Μεσσίτριας Θεοτόκου, που τα
εναντία εις ταυτό αγάγει. Το γνωστό, αν δεν ακούει το παιδί σου,
πέστο στην Παναγία να του το πει. Εκεί στο μυστικό μέσο, στα βάθη
της αγνώστου ψυχής, όπου δρούσε η διαβολή, ενεργεί θαυμασίως
διττά, όπως διττά δρα και ο Σταυρός. Η δόξα των αγγέλων και το
τραύμα των δαιμόνων. Γιαυτό και χαιρετάτε αξιοχρέως: Χαῖρε,
ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα, χαῖρε, ὦς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς
καταπλήττουσα…
Είδαμε να ενεργεί τόσο θαυμαστά έστω και μία μικρή ακτινούλα που
διαλύει το σκότος μεταξύ δύο προσώπων. Τα βιώματα όμως που
προσφέρει η Εκκλησία δεν εξαντλούνται στα προβληματάκια που
αντιμετωπίζει το ‘’εγώ’’ κι ούτε πρέπει να θεωρείται η Ορθοδοξία ως
φωτοβολίδα ή μερικής χρονικής ισχύος αστραπή και κεραυνός. Η
Εκκλησία είναι ολόφωτος και ως ταμειούχος της χάριτος εκδηλώνει
με κάθε ακρίβεια Τον ανέσπερο και άδυτο ήλιο. Δια Της πλατυτέρας
και της Μητέρας Του Φωτός, η Ορθοδοξία είναι πλήρης Φωτός και

215
θέλει να το μοιράσει στους επιθυμούντες να ενσωματωθούν σε αυτό
το Ένα Αναστάσιμο Σώμα….
Διαρκώς εύχεται και φεγγοβολεί προς κάθε κατεύθυνση. Φαίνεται με
την ευχή αρχής ενιαυτού (που ακολουθεί*). Θα πούμε κι εμείς ένα
χρόνια πολλά, άντε με υγεία και δύναμη και σοφία με αφορμή
διάφορες ευκαιρίες, αλλά μέχρις εκεί. Το σκέτο χρόνια πολλά χωρίς
χρόνους μετανοίας, είναι ελλειπές, όπως και όταν αναφερόμαστε
μόνο στην βιολογική υγεία, που φυσικά δεν υποτιμάται κι όποιος
πάσχει το ξέρει πολύ καλά, αλλά δεν πρέπει να εξαντλούμε τις ευχές
στην κάτω υγεία. Αμήν κατ’άμφω. Έρχεται η Μητέρα με τις ευχές
Της και καλύπτει κάθε κενό για να προοδεύσει ο άνθρωπος στην
μετοχή του Φωτός.
*Άναρχε Τρισήλιε Βασιλεύ, ο καιρών και χρόνων, τας ελίξεις
περισκοπών, ευλόγησον τον κύκλον, της νέας περιόδου, τας αγαθάς
Σου δόσεις, πάσι δωρούμενος.
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, ὁ
ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος καὶ ἐπέκεινα παντὸς χρόνου νοούμενός τε
καὶ ὑπάρχων, ὁ πάσης ἐκτὸς μεταβολῆς τε τῶν ὄντων καὶ ἀλλοιώσεως,
ὁ τὸν πάντα χρόνον τόν τε γεγονότα τόν τε ὄντα καὶ τὸν ἐσόμενον
πληρῶν, ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον
ἐνιαυτὸν τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητός σου εἰσελθεῖν, αὐτός,
πανάγαθε Δέσποτα, τὴν εἴσοδον ταύτην τῇ θείᾳ σου χάριτι εὐλόγησον·
ὄμβρους εἰρηνικοὺς πρὸς καρποφορίαν τῇ γῇ δώρησαι· τοὺς ἀέρας
ὑγιεινοὺς καὶ εὐκράτους ἀνθρώποις τε καὶ κτήνεσι κατασκεύασον· δὸς
ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τὸν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ
στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν
σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύοντας· τὸ εὐσεβὲς ἡμῶν ἔθνος
τῇ δυνάμει σου κραταίωσον· τὴν νεότητα παιδαγώγησον· τὸ γῆρας
περικράτησον· τοὺς ὀλιγοψύχους παραμύθησον· τοὺς ἐσκορπισμένους
ἐπισυνάγαγε· τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ
σου ᾿Εκκλησίᾳ, ἣν τῇ θείᾳ σου χάριτι καλῶς διαφύλαξον· λάλησον
ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρδίαις τῶν ἀρχόντων ἡμῶν, ἐνίσχυσον καὶ

216
ἐνδυνάμωσον αὐτούς τε καὶ τὸν φιλόχριστον ἡμῶν στρατόν· ἐλθέτω ἐφ᾿
ἡμᾶς, Κύριε, ἡ βασιλεία σου, βασιλεία ἀγάπης, χρηστότητος,
δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης, καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ
καρδίᾳ ὑμνεῖν σε καὶ δοξάζειν σε τὸν ἐν Τριάδι ἄναρχον καὶ αἰώνιον
Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Συγ-κινεί τα μέλη Της να δρουν έτσι με αιτήσεις, όχι μόνο στις
διαπροσωπικές τους σχέσεις (ευθέως), αλλά σαν με ομόκεντρους
κύκλους ή σφαίρες με αλυσίδες προσευχής, να εγγίσει και λύσει τα
προβλήματα από προσωπικά, οικογενειακά, κρατικά και φτάνει να
αγκαλιάσει τον σύνολο άνθρωπο, τον παλαιό ΑΔΑΜ, να του λύσει τα
δεσμά…. Οι αλυσίδες προσευχής, διαλύουν τις άλλες αλυσίδες. Η
δική μας παρουσία (φυσική και νοητή) στις θείες λειτουργίες και
ακολουθίες, μυστικά ενεργεί προς ωφέλεια… πλην το: … ἑπτάκις τῆς
ἡμέρας ᾔνεσά σε ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου (του
ψαλμού ριη’164) του όρθρου, των ωρών, των ακολουθιών του
μεσονυκτικού, έως το αδιαλείπτως προσεύχεσθε, συνενούμαστε με
την εύχουσα Εκκλησία, δια του σταυρού, ως στήριγμα πιστών και
λυτήριον δεσμών. [όπως προτείνουν άγιοι να κάνουμε 4
κομποσχοινάκια την 10ην ή 12ην νυχτερινή, ή 3η πρωινή για εαυτό,
οικογένεια, πατρίδα, κόσμο… (ομόκεντρα γενικά), αλλά και της
ευθείας αλυσίδας προσευχής προς τους πάσχοντες, όπως είχε βάλει
κανόνα ο γερ.Πορφύριος 10η ώρα για ναρκομανείς, 11η για
καρκινοπαθείς…, αλλά και με την καθημερινή προσευχή του
αγ.Παϊσίου… προσευχές αγίων… πάλι συνενούμαστε με το εν
εκκλησίαις ευλογείτε, μέσω ενός αοράτου δεσμού αλλά ψυχικά
εύρρωστου, γενόμενο κάποιο μοναστήρι καταφυγή μας και
εφαλτήριο πνευματικό.]. Με εφόδια φιλοκαλίας, νήψης, άσκησης…
όπως αγρυπνία για να λεπτύνει η παχυλότητα του νοός, λιτότητα
διατροφής για να λεπτύνει η σάρκα, με συστολή επιθυμιών κατά
τάξη, εποπτεία και ευλογία του πνευματικού, όλα τα παραπάνω
βιώματα γίνονται εκτυπώτερα και συνειδητοποιούνται
θαυμαστά…

217
Όλα με αρμονία και τάξη, (όπως αναφέρει ο αγ.Πορφύριος, απλά και
απαλά…) εξισορροπώντας η έσω ζωή και προσευχή με την έξω
βιούμενη ως πιέσεις, όπως ο δύτης δεν ανεβαίνει μονομιάς και ευθεία
από τα κάτω ύδατα στην επιφάνεια αλλά με στάσεις για την
ισορροπία. Ανάλογα ισχύει και για τα θεοφάνεια, κινούμενος ο
άνθρωπος προς τα άνω ύδατα και στερέωμα. […με σκοπό, να
προοδεύσει η ουσιαστική μη λεκτική προσευχή, που είναι η μνήμη Θεού η
αίσθηση της παρουσίας Του, παράλληλα της λεκτικής και μερικές φορές
τυπικής. Με αυτήν την μνήμη και παρουσία αυτού του Φωτός, όπως νοείται
η καθ’ημέραν άρση σταυρού, Αυτό ερχόμενο στην ζωή και ψυχή,
καθ’ημέραν αποκαλύπτει το θέλημά Του, οδηγεί, πληροφορεί εκ των
αιτουμένων τα ωφέλιμα και συμφέροντα, συνοδοιπορεί και μας
συνανυψώνει ή μας καταβιβάζει, όπου είναι κι Αυτός, κατά το ίνα ώσι Εν και
όπου ειμί Εγώ, εκεί κι αυτοί… θεωρούντες την δόξα Του].

Μέσα στην εκκλησία, το στερέωμα του ουρανού επί γης, για το


παραπάνω αναφερθέν ‘’εκτυπώτερον’’, εορτάζεται ο προφ.Ησαΐας
την 9η Μαΐου, μαζί με τον αγ.Χριστοφόρο.
Κι οι ουρανοί λένε οι άγιοι, ανοίγουν και ακούει ο Θεός και παρέχεται
μεγάλη ευλογία όταν γίνεται προσευχή την νύχτα μεταξύ όρθρου.
Του προφ.Ησαΐα το ‘’χόρευε’’ ΚΑΙ στο
ορθόδοξο μυστήριο του γάμου
‘’τυπώνοντας’’ κύκλους μεν επίγειους,
αλλά με προοπτική ανόδου, ως
ελικοειδής* 999 κάτω από Τον
Παντοκράτορα (στον ναό και σώμα)
αλλά ΚΑΙ στο μυστήριο της χειροτονίας
των ιερέων, πάλι (ανοδικό) κύκλο
ποιούντες γύρω από την Αγία Τράπεζα
(και ιερό κεφαλή) προσδίδει την χάρι της
χριστοφορίας και δια του ενός
‘’στεφάνου’’ πέρασμα στην άλλη όχθη
και τον εκ Θεού τελικό στέφανο. [το… Ἡσαΐα χόρευε· ἡ Παρθένος
ἔσχεν ἐν γαστρί, καὶ ἔτεκεν Υἱὸν τὸν Ἐμμανουήλ, Θεόν τε καὶ
218
ἄνθρωπον· Ἀνατολὴ ὄνομα αὐτῷ· ὃν μεγαλύνοντες, τὴν Παρθένον
μακαρίζομεν. Αφού μόνο δια Της Θεοτόκου** και αδιοδεύτου πύλης
επιτελείται χάριτι η εν ημίν κυοφορία και ανατολή και εκδήλωση
στην ζωή μας, του Εμμανουήλ – ο Θεός μεθ’ημών, με αρχή εκείνο το
εξάκτινο και το πάσα φύσις αγγέλων κατεπλάγη… από την κεφαλή,
κατεβάζοντας τον νου στην καρδιά και Βασιλεία του Θεού].
* με την μυσταγωγία αμφίδρομα, εμείς να επιθυμούμε μυστικά να ‘’δεθεί’’ ο
νους και η ζωή μας ‘’έλικι’’ με Τον Κύριο, κι Ο Κύριος ανταποκρινόμενος να
ευλογεί μυστηριακά και δεσμεύων έλικι τη Αμπέλω τον νου χαρίζει
θεάρεστη καρποφορία, αφού ρητώς αναφέρεται στην Αγία Γραφή ότι όποιος
σαν κλήμα αποκόπηκε από Την Άμπελο και εξηράνθη και δεν φέρει
καρπούς…. (... δεσμεύων πρὸς ἄμπελον τὸν πῶλον αὐτοῦ, καὶ τῇ ἕλικι τὸν
πῶλον τῆς ὄνου αὐτοῦ, πλυνεῖ ἐν οἴνῳ τὴν στολὴν αὐτοῦ, καὶ ἐν αἵματι
σταφυλῆς τὴν περιβολὴν αὐτοῦ, χαροποιοὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀπὸ οἴνου.... η δε
Κυριακή των Βαΐων είναι ο τελευταίος επίγειος κύκλος και αφετηρία ανόδου
–Μ.Εβδομάδος - ουκ ήλθον δια του παθείν, αλλά αναβαίνω και συνανυψώ…
με τον μόνο ‘’δεσμό’’ και τάχα δουλεία, που όμως καρποφορεί ΑΛΗΘΙΝΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ).

Αρχή δε της μυσταγωγίας της εισόδου μας στον Ναό και εξόδου μας από τον
κόσμο και των επιγείων κύκλων του (αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ…)
και εισόδου στην καρδιά και Βασιλεία, δια και με XC, είναι η δοθείσα χάρις
Του Κυρίου στους αποστόλους και εφεξής στους έχοντες αποστολική
διαδοχή. Η ορθόδοξη βάπτισις, αφού ομολογούμε ΕΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ…. η
εμβάπτισις εις ύδωρ η απολαβή πνεύματος και η τρισσή (πάλι) περιφορά.
Έρχεται ο προφ.Ησαΐας (περί ου ο λόγος) δίνοντας την σκυτάλη στον
απ.Φίλιππο και η σκιά στην Καινή και Φως. Το διαβάζουμε στον απόστολο…
πράξεις η’ (26-39) με εμάς ου μακράν των αιθιόπων, ως πρόσωπα εν σκότει
και εν γη ερήμω, υπό πνεύματος δαιμονίου μεσημβρινού, αλλά ως έχοντες
αγαθή προαίρεση, μας ενδεικνύεται ο τρόπος απόκτησης θείας χαράς
(τελευταία λέξη του αποστόλου) … σημειώνονται αυτά παρακάτω, με
έντονα γράμματα… ῎Αγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε πρὸς Φίλιππον λέγων·
ἀνάστηθι καὶ πορεύου κατὰ μεσημβρίαν ἐπὶ τὴν ὁδὸν τὴν καταβαίνουσαν ἀπὸ
῾Ιερουσαλὴμ εἰς Γάζαν· αὕτη ἐστὶν ἔρημος. καὶ ἀναστὰς ἐπορεύθη. καὶ ἰδοὺ
ἀνὴρ Αἰθίοψ εὐνοῦχος δυνάστης Κανδάκης τῆς βασιλίσσης Αἰθιόπων, ὃς ἦν ἐπὶ
πάσης τῆς γάζης αὐτῆς, ὃς ἐληλύθει προσκυνήσων εἰς ῾Ιερουσαλήμ, ἦν τε
ὑποστρέφων καὶ καθήμενος ἐπὶ τοῦ ἅρματος αὐτοῦ, καὶ ἀνεγίνωσκε τὸν
219
προφήτην ῾Ησαΐαν. εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα τῷ Φιλίππῳ· πρόσελθε καὶ κολλήθητι
τῷ ἅρματι τούτῳ. προσδραμὼν δὲ ὁ Φίλιππος ἤκουσεν αὐτοῦ ἀναγινώσκοντος
τὸν προφήτην ῾Ησαΐαν, καὶ εἶπεν· ἆρά γε γινώσκεις ἃ ἀναγινώσκεις; ὁ δὲ
εἶπε· πῶς γὰρ ἂν δυναίμην, ἐὰν μή τις ὁδηγήσῃ με; παρεκάλεσέ τε τὸν
Φίλιππον ἀναβάντα καθίσαι σὺν αὐτῷ. ἡ δὲ περιοχὴ τῆς γραφῆς ἣν
ἀνεγίνωσκεν ἦν αὕτη· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη· καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον
τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ. ἐν τῇ
ταπεινώσει αὐτοῦ ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται;
ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εὐνοῦχος τῷ Φιλίππῳ
εἶπε· δέομαί σου, περὶ τίνος ὁ προφήτης λέγει τοῦτο; περὶ ἑαυτοῦ ἢ περὶ
ἑτέρου τινός; ἀνοίξας δὲ ὁ Φίλιππος τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς
γραφῆς ταύτης εὐηγγελίσατο αὐτῷ τὸν ᾿Ιησοῦν. ὡς δὲ ἐπορεύοντο κατὰ τὴν
ὁδόν, ἦλθον ἐπί τι ὕδωρ, καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· ἰδοὺ ὕδωρ· τί κωλύει με
βαπτισθῆναι; εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν.
ἀποκριθεὶς δὲ εἶπε· πιστεύω τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστόν. καὶ
ἐκέλευσε στῆναι τὸ ἅρμα, καὶ κατέβησαν ἀμφότεροι εἰς τὸ ὕδωρ, ὅ τε
Φίλιππος καὶ ὁ εὐνοῦχος, καὶ ἐβάπτισεν αὐτόν. ὅτε δὲ ἀνέβησαν ἐκ τοῦ ὕδατος,
Πνεῦμα Κυρίου ἥρπασε τὸν Φίλιππον, καὶ οὐκ εἶδεν αὐτὸν οὐκέτι ὁ εὐνοῦχος·
ἐπορεύετο γὰρ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ χαίρων.

[…και ο δρόμος από το μεσημβρινό δαιμόνιο και μελανά πνευματική όψι


(του καθενός μας) λόγω σκότους έως του φωτισμού (δια της ελικοειδούς
κίνησης του νοός προς τον Θεόν – όπως την προτυπώνει ο προφ.Ησαΐας - ) ...
περιγράφεται αλλά κυρίως βαδίζεται δια της αλλαγής του τρόπου ζωής και
πίστης, από την παλαιά στην νέα. Από την ανομία της σαρκολατρείας στην
αγάπη του Πνεύματος (ορθρινό αποστολικό ανάγνωσμα 11 Οκτ). Αμήν δι
ευχών του εορτάζοντος αποστόλου Φιλίππου και μυστικά κατηχητού μας
και ενεργούντος θεόσταλτα, προς οικοδομήν του έσω ναού.... 17 Τοῦτο οὖν
λέγω καὶ μαρτύρομαι ἐν Κυρίῳ, μηκέτι ὑμᾶς περιπατεῖν καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ
ἔθνη περιπατεῖ ἐν ματαιότητι τοῦ νοὸς αὐτῶν, 18 ἐσκοτισμένοι τῇ διανοίᾳ,
ὄντες ἀπηλλοτριωμένοι τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν ἄγνοιαν τὴν οὖσαν ἐν
αὐτοῖς διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν, 19 οἵτινες, ἀπηλγηκότες,
ἑαυτοὺς παρέδωκαν τῇ ἀσελγείᾳ εἰς ἐργασίαν ἀκαθαρσίας πάσης ἐν
πλεονεξίᾳ. 20 ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως ἐμάθετε τὸν Χριστόν, 21 εἴγε αὐτὸν
ἠκούσατε καὶ ἐν αὐτῷ ἐδιδάχθητε, καθώς ἐστιν ἀλήθεια ἐν τῷ ᾿Ιησοῦ, 22
ἀποθέσθαι ὑμᾶς κατὰ τὴν προτέραν ἀναστροφὴν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον
τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, 23 ἀνανεοῦσθαι δὲ τῷ

220
πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν 24 καὶ ἐνδύσασθαι τὸν καινὸν ἄνθρωπον τὸν κατὰ
Θεὸν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας. 25 Διὸ ἀποθέμενοι
τὸ ψεῦδος λαλεῖτε ἀλήθειαν ἕκαστος μετὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ· ὅτι ἐσμὲν
ἀλλήλων μέλη. 26 ὀργίζεσθε, καὶ μὴ ἁμαρτάνετε· ὁ ἥλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ
παροργισμῷ ὑμῶν, 27 μηδὲ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ. 28 ὁ κλέπτων μηκέτι
κλεπτέτω, μᾶλλον δὲ κοπιάτω ἐργαζόμενος τὸ ἀγαθὸν ταῖς χερσίν, ἵνα ἔχῃ
μεταδιδόναι τῷ χρείαν ἔχοντι. 29 πᾶς λόγος σαπρὸς ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν μὴ
ἐκπορευέσθω, ἀλλ' εἴ τις ἀγαθὸς πρὸς οἰκοδομὴν τῆς χρείας, ἵνα δῷ χάριν τοῖς
ἀκούουσι. 30 καὶ μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον τοῦ Θεοῦ, ἐν ᾧ ἐσφραγίσθητε
εἰς ἡμέραν ἀπολυτρώσεως. 31 πᾶσα πικρία καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ κραυγὴ καὶ
βλασφημία ἀρθήτω ἀφ' ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ. 32 γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους
χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς καθὼς καὶ ὁ Θεὸς ἐν Χριστῷ
ἐχαρίσατο ἡμῖν. (Εφεσ.δ')].

‘’φυσικά’’ η κλήσις της ανόδου δια του βαπτίσματος, απευθύνεται σε όλους


και όχι μόνο σε υπανδρεμένους ή χειροτονημένους όπως φάνηκε με το
Ησαΐα χόρευε, στην αρχή, αλλά αμήν δι ευχών Της Κυρίας Θεοτόκου να
επιτύχουμε … πρὸ τοῦ τέλους συγχώρησιν, καὶ ἱλασμὸν ἁμαρτιῶν, καὶ βίου
ἐπανόρθωσιν, ὅπως εὕρωμεν ἔλεος….

---

** όπως παρατηρεί ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος : Ότι και πάντες οι Άγιοι
τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη Θεοτόκω παραπλησίως
και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν αυτοίς και γεννώνται υπ’ αυτού και
πως υιοί και αδελφοί και μητέρες αυτού χρηματίζουσιν.

Ευλογία του λόγου (ανθρώπου)


που κουβαλά (σαν επί πώλου
όνου) πλέον Τον Χριστό, Αυτόν
που δίνει τον τόνο της Ζωής,
γιατί χωρίς XC έχουμε την
ατονία του θανάτου πάνω στην
ψυχή και μέλη μας, παρά την

221
φαινομενική βιολογική ευρρωστία, ποιούντας μας δικό Του ταπεινό
ναό (λ+χ, ν). Ουσιαστικά και ευλογημένα ελληνικώς, σχηματικά….
ως συνοδοιπορία Λόγου και λόγου vs της αμορφίας και αταξίας του
παραλόγου.
(συγχρόνως) από ακινησία και μαρμάρωμα δίκαιο κατά τις άνομες
πράξεις μας όπως επήλθε επί του κύνωπος από τον αγ.Ιωάννη
θεολόγο στην Π+άτμο (8/5), ξεκινάει ο άλλος κύνωψ (χριστοφόρος –
9/5) και αγιάζεται από τον παντεπόπτη Κύριο, που μεριμνά για την
αποκάλυψη του Εαυτού Του και Αληθείας, ολοέν εκτυπώτερον, στους
μετέχοντες σε αυτήν την μυστική και μυστηριακή ορθοδόξως
προσευχή**. Πέρασμα από την κοιλία (αεί και χρόνο) στην κεφαλή
(νυν, άχρονο και αιώνιο παρών) δια σταυρού και περιτομής
αμαρτιών… Αυτός (ο σταυρός) μας δόθηκε σαν σημάδι πάνω στο
μέτωπό μας, όπως στον Ισραήλ δόθηκε η περιτομή· (αγ.Ιωάννης
δαμασκηνός) …με εμένα (συγγνώμη για την κατάθεση της
αυτογνωσίας μου), όχι μακρυά της εννοίας του κυναρίου που
τρέφεται από ψυχία (σημεία και ευθεία κίνηση του νοός**) που
περισσεύουν εκ της τραπέζης, ποθώντας την θεραπεία της θυγατρός
μου (ως η χαναναία και χορτασμό ψυχής όχι πλέον με
ειδωλολατρικά ξυλοκέρατα, τροφή χοίρων, αλλά να μου δώσει ο
καλός Θεός αρχή μετανοίας και μετά τους λόγους και ψυχία με Τον
ίδιο Τον Λόγο – Θεοῦ τὸ Σῶμα καὶ θεοῖ με καὶ τρέφει· θεοῖ τὸ πνεῦμα,
τὸν δὲ νοῦν τρέφει ξένως – δλδ εκ του Άρτου των τέκνων … την
απλανή κυκλική και χωρίς την κατάργηση της έμμεσης του ΣΗΘ,
στην άμεση του ΑΒΕΛ) …
[οι εορτές των αγίων δεν είναι μια στείρα θεωρητική ανάμνηση (το μνήμην
ποιούμεθα) αλλά εν τη πράξει γίνονται με την ζωή τους βοηθοί αναστάσεώς
μας, διάκονοι σωτηρίας, αρωγοί επίγνωσης της Αληθείας και του θείου
θελήματος. Νομίζω πως με
την παράθεση ‘’λόγων’’ (περί
μαρμαρωμένου αμετανοήτου
κύνωπος, ‘’κυνόμορφου’’ δια
μετανοίας αγίου αλλά και

222
ελικοειδούς προσευχής και κινήσεις νοός για την καθ'ημέρα κατά τάξη και
ετοιμότητα αποκάλυψη) με αφορμή τους εορτάζοντες το διήμερο 8 και 9
Μαϊ, αγ.Ιωάννη θεολόγο, προφ.Ησαΐα και αγ.Χριστοφόρο εντοπίστηκε
άλλη μια δέσμη εκχεομένου Φωτός εκ του νοητού Ηλίου, άλλη μια συστάδα
λόγων εκ Λόγου, ως φωτεινά ίχνη. Οι άγιοι, όχι μόνο ενδεικνύουν την
δοθείσα χάρι και δόξα Θεού, αλλά ο καλός Θεός τους χρησιμοποιεί κατά το
πάνσοφο σχέδιό Του.

Η καθ’ημέρα ανάγνωση του συναξαριστή, με καλύτερη μνήμη αγίου την


κατά το δυνατόν μίμηση αγίου, σαν από χοάνη εισάγει στην ζωή μας
υπερκόσμιο Φως. Ο εορτάζων μνημονευθείς άγιος, δωρίζει ουράνια χαρά,
βιώματα, λόγους κι ό,τι ακόμη αναλογεί και συμφέρει στην ψυχή του
αιτούντος, συντονίζοντας και ενώνοντάς μας πιο στέρεα στο Εν Σώμα υπό
την Μία Κεφαλή και στην έσω Ζωή].

Κι Ο Κύριος, επιτρέποντας και παραινώντας την ψηλάφηση (του


αποστόλου Του Θωμά – μεθερμηνευόμενου ως διδύμου) με όλους
μας, ‘’διδύμους’’, καθόσον νοούνται ως αδέλφια ο βιολογικά
περιορισμένος που δεν χωρά στην νομοτελειακή του διάνοια η
ανάσταση και γιαυτό αμφιβάλλει και ο εν δυνάμει άγιος εαυτός, που
του προετοιμάστηκε απ’αιώνων η θέση*, είτε διαισθητικά ενώνεται
με το Φως προσευχόμενος, είτε ψαυστά επιστημονικά κατ’αίσθηση
μετά από οικονομία Θεού, αφήνει ευλογημένα ίχνη/οδοδείκτες** και
‘’βλέπει’’ όπως αναφέρουν στην ΝΑΣΑ ‘’παράξενο’’ φως πάνω από
το άγιο όρος(1) την νύχτα, ή στα αστερούσια όρη εκεί στην γαστέρα
κρήτη ή όπως κατέγραψε κι ο πυρηνικός φυσικός αντρέι βολκόβ με
τις μετρήσεις που έκανε στον πανάγιο Τάφο το 2008 στην τελετή
ανάβλυσης του Αγίου Φωτός. Εξωκοσμικά, ασύλληπτα, αλλά όλα
προς έλξη του XC στον εν ημίν xc (έλξη βιωματικής αναστάσεως) …
δια της προσευχής και των ισχυόντων μυστηρίων, για να γίνουμε
κληρονόμοι Υιού και μας υιοθετήσει Ο κατά φύσιν τους εν δυνάμει
κατά χάριν και αγιάσει ως και εις Εαυτόν….
(1) το Φως της καρδιακής προσευχής, όπως αναφέρεται: … Ο Γέρων
Αιμιλιανός (+9 Μαΐ 2019) ήταν είκοσι δύο χρόνια μικρότερος από τον
παπά Εφραίμ τον Κατουνακιώτη (14/27 Φεβ 1998), κι όμως η Υπεραγία

223
Θεοτόκος είχε κρίνει ότι εκείνος ο ιερομόναχος ήταν σε θέση να
αντιληφθεί τα βιώματα του σπουδαίου αγιορείτη, κι όπως αργότερα
εξομολογούνταν ο παπά Εφραίμ: «Οι καρδιές μας έγιναν ένα και
συναντιόμαστε σαν δύο φλόγες που ανεβαίνουν στον ουρανό!».

* (από αγ.Μάξιμο
ομολογητή)

Προσκαλούμενοι
να ανέλθουμε
την κλίμακα, τον
δρόμο από το
κατ’εικόνα στο
καθ’ωμοίωσιν (όπου στον δεσμό παρουσιάζεται ένα σχετικό βίωμα
αδελφού, με βοηθό τον απ.Θωμά)…
** ίχνη βοηθητικά ουσιαστικής αυτογνωσίας, κοσμογνωσίας και δι
αυτών, θεογνωσίας…. Όπως αναφέρει ο γερ.Βασίλειος Γοντικάκης:
… οι αληθινά τολμηροί επιστήμονες θα αναπαυθούν, μόνον όταν γίνουν
Ορθόδοξοι θεολόγοι.
…και φυσικά αυτή η ευλογημένη ιχνηλασία λόγων φύσης που
μελετά η επιστήμη δεν εξαντλείται ή περιορίζεται ΜΟΝΟ στην
διαστημική, αλλά ενυπάρχει ως σπόρος σε κάθε επιστήμη, σ’όλη τη
γη. Αρκεί να λειτουργήσουν το ανοιχτό πνεύμα και καλοδιάθετον του
ανθρώπου. Τότε η πνευματική γνώση των λόγων της φύσης, ως
δωρεά του προφ.Ηλία, θα αναβιβάσει τον νου από την γη στον
ουρανό ως με τέθριππο [κι αν συνδυαστεί με την πνευματική γνώση των
λόγων των Γραφών (προφ.Μωυσής) ισόρροπα, όπως φαίνονται ισότιμοι και
ταυτοδιδάσκαλοι οι παραστάτες της Θείας Μεταμορφώσεως]. Κι αυτά τα
ίχνη των λόγων, δεν βρίσκονται μόνο απέναντι (5) ώστε ευθέως να
ενώσουν την γη με τον ήλιο, αλλά και έμμεσα, οι ίδιες ακτίνες του
ηλίου μέσω της σελήνης, ‘’φωτίζει’’ και τους κατέναντι (ς), ώστε αν
ακολουθηθεί ο μίτος εξόδου και ανόδου να συνδεθεί, ακόμη και ο
224
φαινομενικά αποκομμένος λόγος με Τον Λόγο (2). Έτσι, το μόνο που
μένει και χρειάζεται, είναι η θέληση. Κι ΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ θελήσει,
ο Θεός ‘’μπορεί’’ και βοηθά. Ένα βήμα να κάνουμε, ο καλός Θεός θα
κάνει τα 99 και θα αναπληρώσει την πίστη στην απιστία μας, την
δύναμη στην αδυναμία μας…. όλα, υπό την σκιά της ελευθερίας και
ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ. Είναι η ίδια η θέληση σωτηρίας και πλην του, όπου ο
Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις, ώστε να βιώνουμε θαυμαστές
καταστάσεις, ακόμη κι οι ίδιοι οι νόμοι της φύσης που μεταπτωτικά
‘’σκλήρυναν’’ απέναντι στον άνθρωπο, επανέρχονται στην
μαλακότητα και ευμετάβλητο, όπως η πέτρα που άνοιξε σαν μαλακό
βούτυρο για να υποδεχτεί την αγ.Θέκλα και την αγ.Μαρκέλλα για
να τις προστατέψει από τους κυνηγούντες τες.
Ανάλογη ρευστότητα παρατηρείται με τον αγιασμό, και στον
φαινομενικά ανυπέρβλητο χωροχρόνο, όπως διαβάζουμε στα
συναξάρια για πολλούς προφήτες, δίκαιους στην ΠΔ και αγίους στην
ΚΔ, όπως συνέβη και με τους αγίους αποστόλους που επί νεφελών
αρπάγησαν για να παρευρεθούν στην Κοίμηση της Θεοτόκου….

Κι η σκληρή έξω ζωή, η με εμμονή λόγω κοσμοθεωρίας, αποκομμένη


από την έσω και θεομαχούσα, φαίνεται πως με τους υπηρέτες της,
πολλαπλασιάζει σκότος, μέσα στο επιτρέπεται του καλού Θεού, ενώ
η έσω Ζωή δια της αναστάσεως (και ενσωματώσεως), χαρίζει
ανέσπερη φωταγωγία και χαρά….
Επείγεται Ο Κύριος με την είσοδό Του τα Χριστούγεννα στον κόσμο
και χωροχρόνο (σταυρό όπως φάνηκε στην λιτή περιγραφή και
προεισαγωγικό σημείωμα) την δεύτερη κιόλας μέρα, 26 Δεκ να εξάγει
225
τον άνθρωπο από την αίγυπτο, με το εξ αιγύπτου εκάλεσα τον Υιόν
μου… επείγεται πάλι την δεύτερη μέρα μετά την έξοδό Του (Πάσχα),
να εξάγει και συνανυψώσει τον άνθρωπο. Την λαμπροδευτέρα,
ακούγεται ο παρακάτω απόστολος, πλήρης αναστασίμου νοήματος
(φυσικά).
Κατ᾿ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν ῾Ηρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας
κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας. Ἀνεῖλε δὲ ᾿Ιάκωβον τὸν ἀδελφὸν
᾿Ιωάννου μαχαίρᾳ. Καὶ ἰδὼν ὅτι ἀρεστόν ἐστι τοῖς ᾿Ιουδαίοις, προσέθετο
συλλαβεῖν καὶ Πέτρον· ἦσαν δὲ αἱ ἡμέραι τῶν ἀζύμων· ὃν καὶ πιάσας
ἔθετο εἰς φυλακήν, παραδοὺς τέσσαρσι τετραδίοις στρατιωτῶν
φυλάσσειν αὐτόν, βουλόμενος μετὰ τὸ Πάσχα ἀναγαγεῖν αὐτὸν τῷ
λαῷ. Ὁ μὲν οὖν Πέτρος ἐτηρεῖτο ἐν τῇ
φυλακῇ· προσευχὴ δὲ ἦν ἐκτενὴς γινομένη
ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ
αὐτοῦ. ῞Οτε δὲ ἔμελλεν αὐτὸν προάγειν ὁ
῾Ηρῴδης, τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ ἦν ὁ Πέτρος
κοιμώμενος μεταξὺ δύο στρατιωτῶν
δεδεμένος ἁλύσεσι δυσί, φύλακές τε πρὸ τῆς
θύρας ἐτήρουν τὴν φυλακήν.
Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐπέστη καὶ φῶς
ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι· πατάξας δὲ τὴν
πλευρὰν τοῦ Πέτρου ἤγειρεν αὐτὸν λέγων·
Ἀνάστα ἐν τάχει. Καὶ ἐξέπεσον αὐτοῦ αἱ
ἁλύσεις ἐκ τῶν χειρῶν. Εἶπέ τε ὁ ἄγγελος
πρὸς αὐτόν· Περίζωσαι καὶ ὑπόδησαι τὰ σανδάλιά σου. Ἐποίησε δὲ
οὕτω. Καὶ λέγει αὐτῷ· Περιβαλοῦ τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθει μοι.
Καὶ ἐξελθὼν ἠκολούθει αὐτῷ, καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι ἀληθές ἐστι τὸ
γινόμενον διὰ τοῦ ἀγγέλου, ἐδόκει δὲ ὅραμα βλέπειν. Διελθόντες δὲ
πρώτην φυλακὴν καὶ δευτέραν ἦλθον ἐπὶ τὴν πύλην τὴν σιδηρᾶν τὴν
φέρουσαν εἰς τὴν πόλιν, ἥτις αὐτομάτη ἠνοίχθη αὐτοῖς, καὶ ἐξελθόντες
προῆλθον ῥύμην μίαν, καὶ εὐθέως ἀπέστη ὁ ἄγγελος ἀπ᾿ αὐτοῦ. Καὶ ὁ
Πέτρος γενόμενος ἐν ἑαυτῷ εἶπε· Νῦν οἶδα ἀληθῶς ὅτι ἐξαπέστειλε
Κύριος τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλετό με ἐκ χειρὸς ῾Ηρῴδου καὶ
226
πάσης τῆς προσδοκίας τοῦ λαοῦ τῶν ᾿Ιουδαίων. (Πράξ.ιβ’)
Είναι η αλυσίδα προσευχής που ενεργοποιήθηκε με τον απ.Πέτρο
(και προτείνεται διαχρονικά και σε μας), με τα έντονα παρακάτω
γράμματα, να φαίνεται καθαρά η προσευχή, η λύπη και η λύση
(λυπούμενος και λυτρούμενος), η επέμβαση και ενέργεια του
αγγέλου, το Φως, το ιμάτιον… και τελικά να προσδίδει την
βεβαιότητα της πίστεως και εργάζεται για την δική μας ‘’έξοδό’’
πάσχα νομικό (εκ του παραλόγου στην λογική Του Λόγου, νηπιακώς
και σκιωδώς) και πάσχα καινόν από το λογικό και λόγους Του, στην
Βασιλεία μετά Λόγου, πρόσωπον προς πρόσωπον πλήρες Φωτός…
Αμήν δι ευχών, βαδίζοντες την βασιλική μέση οδό να διακρίνουμε τα
θαυμάσια συμβαίνοντα από τους μεσίτες μας (Κύριο και δι Αυτού
όλοι οι ενωμένοι αρρήκτως μαζί Του, Παναγία, Σταυρός, άγιοι
πάντες, αγγελικαί δυνάμεις…). Αμήν η καλή μας Παναγία να μας
δίνει διάκριση, γρήγορο νου, σώφρονα λογισμό, καρδία νήφουσα,
φωταγωγία…. Να γεννά στην ψυχή μας λογισμό δικό Της, όπως
ενσάρκωσε Τον Λόγο. Το ΦΩΣ. Και όλη η διαδρομή καταγραφόμενη
συμπυκνωμένα στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της επόμενης ημέρας
(λαμπροτρίτη), πορεία ‘’παράλληλη’’ με την προς Εμμαούς των
αποστόλων… οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν ἐκρατοῦντο τοῦ μὴ ἐπιγνῶναι
αὐτόν… μέχρι να διανοιχθούν οι οφθαλμοί με την κλάση του άρτου
και να επιγνώσουμε Τον Κύριο (Λουκ.κδ’) που μας ερμηνεύει τα
μυστήρια της οικονομίας Του και του Φωτός Του και που θα είναι
μεθ’ημών ως συνοδοιπόρος, έως της συντελείας…
---
* Περὶ ἀφθάρτου ἐν φθαρτοῖς ἐκ καμάτων καὶ
ἱδρώτων ἁγνείας καὶ σωφροσύνης. 2. (880.)
Ἁγνεία ἐστὶν ἀσωμάτου φύσεως οἰκείωσις. Ἁγνεία
ἐστὶν φύσεως ὑπὲρ φύσιν ὑπερφυὴς ἄρνησις· καὶ
ἀσωμάτων σώματος θνητοῦ καὶ φθαρτοῦ
παράδοξος ὄντως ἅμιλλα· ἁγνός ἐστιν ὁ ἔρωτι
ἔρωτα διακρουσάμενος, καὶ πῦρ πυρὶ ἀΰλῳ ἀποσβέσας. (από την 15η
βαθμίδα περί αγνείας αγ.Ιωάννου κλίμακος)
227
---
Μπορεί να στριμώχνονται τώρα προς το τέλος σκέψεις, λογισμοί να
καταγραφούν, (έχει ήδη αρχίσει η σύνταξη β’τόμου, για να μην γίνει
ογκώδες το παρόν) αλλά υπάρχει και η υπέρ χρυσίου σιωπή (όταν
ενός εστί χρεία και αρκούν τα βασικά, προς απλοποίηση παρά προς
πολυπλοκότητα)….
Αμήν συμψάλλοντες… και δι ευχών διορθούμενοι προς ωφέλεια,
επίγνωση της Αληθείας και σωτηρία.
Ψυχή μου ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;
τὸ τέλος ἐγγίζει, καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι,
ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός,
ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν.

«Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν ἐνώπιόν σου, οὐδὲ


συνετηρήσαμεν, οὐδὲ ἐποιήσαμεν, καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν. Ἀλλὰ μὴ
παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος, ὁ τῶν Πατέρων Θεός».
…ημάρτομεν γαρ και ηνομήσαμεν, και ουκ εσμέν άξιοι άραι τα όμματα
ημών και βλέψαι εις το ύψος του ουρανού· διότι κατελίπομεν την οδόν
της δικαιοσύνης σου και επορεύθημεν εν τοις θελήμασι των καρδιών
ημών. Αλλ' ικετεύομεν την σην ανείκαστον αγαθότητα· φείσαι ημών,
Κύριε, κατά το πλήθος του ελέους σου, και σώσον ημάς δια το όνομά
σου το άγιον, ότι έξέλιπον εν ματαιότητι αι ημέραι ημών· εξελού ημάς
της του αντικειμένου χειρός και άφες ημίν τα αμαρτήματα και
νέκρωσον το σαρκικόν ημών φρόνημα, ίνα τον παλαιόν αποθεμένοι
άνθρωπον, τον νέον ενδυσώμεθα και σοι ζήσωμεν, τω ημετέρω
δεσπότη και κηδεμόνι·… Μεγ.Βασιλείου
Αλλ’ επειδή…. δια Σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω, στην άλλη όψη
του δικού μας σκότους είναι η θεία ελπίδα, που ου καταισχύνει… και
ουκ απογινώσκομεν παρότι αμαρτωλοί…. 5 ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ
καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν
διὰ Πνεύματος ῾Αγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. (Ρωμ.ε’)

228
Στην άλλη όψη του ‘’θανάτω θάνατον πατήσας’’ (που τυπούται ο
σταυρός στην κοιλία και ομφαλό) είναι το ‘’Χριστός ανέστη εκ
νεκρών’’ και η χαρά της αναστάσεως (τυπούμενο ναι μεν στην
κεφαλή, αλλά κατέρχεται Η Αγία Τριάς στην κοιλία) … κι εμείς
ευχόμαστε ‘’ως εν ουρανώ και επί της γης’’…ανεβάζοντάς μας Ο
Κύριος ναι μεν τυπικώς με το ψαλλόμενο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 99
φορές στην αναστάσιμη Θ.Λειτουργία, αλλά και ουσιαστικώς κατά
την ετοιμότητα και λεπτότητα του καθενός. Όπως στην κεφαλή (νυν
– αιώνιο παρόν) έτσι και στην κοιλία (αεί – τον όλο χρόνο). Αλλιώς
πως θα βιωθεί το ‘’ ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. 38 ὁ
πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ
ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος’’… (Ιωαν.ζ’) ; αφού αμφίδρομα, όσο
πατείτε ο θάνατος (προαιρέσει και ασκήσει) τόσο ανασταινόμαστε κι
όσο ανασταινόμαστε (χάριτι), πατείτε ο θάνατος… όχι γενικώς και
αορίστως, αλλά..

Κύριε, ὅπλον κατὰ τοῦ Διαβόλου τὸν Σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας·
φρίττει γὰρ καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν, ὅτι
νεκροὺς ἀνιστᾷ καὶ θάνατον κατήργησε. Διὰ τοῦτο προσκυνοῦμεν
τὴν ταφήν σου καὶ τὴν Ἔγερσιν.
Για τον αγ.Γαβριήλ δια XC σαλό και όλους τους αγίους, πρέπει να
γίνεται η τύπωση του Τιμίου σταυρού εφ’ημών, ορθώς εξωτερικά και
ορθοδόξως εσωτερικά, ώστε να μην γινόμαστε περίγελως των
δαιμόνων. Μόνο έτσι περνάει κάποιος από τα εξωτερικά στα
εσωτερικά και έσω ζωή. Μην τύχει και είμαστε χαρούμενοι
φανταστικά κι όχι πραγματικά. Με ειρήνη κοσμική, (όπως
συναντάται σε ευσεβιστές, επιδερμική χαρά, κίβδηλη ειρήνη,
ταπεινολογία αντί υψοποιού ταπεινότητος…) αλλά όχι τα υπέρ νουν
χαριζόμενα δώρα Αναστάσεως, εκ του Σταυρού. Αμήν να μην
ακούσουμε τα ‘’ουαί’’…προτεινόμενο από Τον Κύριο πλην των άλλων
(Ματθ.κγ’) ιδίως το… καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ

229
τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν (ώστε να
λύσουμε την τυφλότητα και αποφύγουμε το κρίμα και κατάκριμα).
…Πόσο μικρή λεξούλα αυτό το ‘’έσω’’ του τίτλου (έσω Ζωή) αλλά
πόσο μεγάλη σημασία ‘’κρύβει’’… Κι ο καλός Θεός ‘’έδειξε’’ πως
καθαρίζεται το εντός, το έσωθεν του ποτηρίου. Δια του θείου πυρός
(και Αίματός Του που αποπλύνει και ως θεία κοινωνία ακούγεται…
πρόσεχε άνθρωπε!! πυρ τυγχάνει). Κι η λεξούλα αποτελείται ‘’απλά’’
από το ‘’σ’’ που είναι μεταξύ ε και ω [ε(σ)ω], τα δύο καθέτως ‘’όμοια’’
σχήματα, όπως το Μ και το Σ. Το Σ της γνώΣης και ως ς, το πυρ του
πνευματικού ανθρώπου σε σχέση με το Μ της γνώΜης του ψυχικού,
ανάλογα με τον προσανατολισμό του προσώπου μας, που κυνηγά
για κατάκτηση του θησαυρού που ζητά η καρδιά μας, αστόχως ή
ευστόχως… γνώμη (ακόμη και σοφία του κόσμου) που δεν είναι φως
ή ΦΩΣ (και ενυπόστατη σοφία, XC) που μετεχόμενο είναι και δίνει
γνώση. (σε άλλο πόνημα αναλύθηκαν τα… ΘΕΤΙΣ - ΘΕΜΙΣ – ΘΕΣΙΣ).
Όχι απλά τα γνωστά διαλυτικά think positive, όχι θετικά, αλλά θεϊκά,
αφού νικηθούν χάριτι τα αρνητικά.
Ανάλογα, όποιο πυρ διαλέξουμε να παρεμβάλλουμε και βιώνουμε
(φαρισσαϊκό που μεριμνά για τα έξωθεν του ποτηρίου ή ορθόδοξο για
την έσω κάθαρση) μεταξύ έσω ή έξω (ε) και του ‘’ω’’ ως κατάληξη, θα
αποβεί Αυτό, εις τελική ωφέλεια ή κατάκριμα. Το πυρ της αράς
που κατακαίει ή το πυρ της χαράς που ανακαινίζει. Και Ο Κύριος εκ
των αναστασίμων ωδών, δεικνύει το ‘’πώς’’ και το ‘’τι’’ κάνει για την
σωτηρία μας …Ὁ Παῖδας ἐκ καμίνου ῥυσάμενος, γενόμενος ἄνθρωπος,
πάσχει ὡς θνητός, καὶ διὰ Πάθους τὸ θνητόν, ἀφθαρσίας ἐνδύει
εὐπρέπειαν, ὁ μόνος εὐλογητὸς τῶν Πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος.
Η εν ημίν σκυταλοδρομία και κατάργηση της ιδιωτεύουσας γνώμης
και λογισμών για χάριν της γνώσης και Λόγου με λόγους Του
(φυσικού νόμου και γραπτού), στον κόσμο θα εμφανίζεται ως μια
απλή γνώμη εν μέσω πολλών, χωρίς βία πειθούς. Εξαρτάται
απόλυτα από την διάκριση του πλησίον για να κατορθώσει αυτή και
το δικό του πέρασμα και κατανόηση λόγω αποδοχής. Το …όστις

230
θέλει. Το τόσο παντοδύναμο αλλά και ευγενές ως Τον Εσταυρωμένο
επ’αυτού, καταδεκτικό της ελευθερίας του προσώπου, σημείο του
Σταυρού. Η ωραιότης της Εκκλησίας.
Τότε η εξωτερική Ζωή μεταστρέφεται (δια μετανοίας) σε Ναό, (το Ζ
σε Ν) και όσο αμφίδρομα η αποκομμένη γνώμη ενώνεται και
υπηρετεί και εκδηλώνει ακώλυτα την γνώση (Μ σε Σ και η γνώση
εκδηλώνεται δι αυτής), επιστρεφόμενα τα κλαπέντα ιμάτια Στο θείο
πρόσωπο. Τότε ενσωματονόμαστε Στο ΕΝΑ αναστάσιμο Σώμα, τότε
ποιούμεθα χάριτι ναός, τότε ισχύει το, πιστεύω αυτό που πιστεύουν
οι άγιοι*, διατηρώντας την αγιοπνευματική συνέχεια και το εν
εξελίξει δυναμικό σχέδιο του καλού Θεού, που έχει δύο ισάξια σκέλη.
Από την μία, το στέρεο Τέλος (Ω), με σταθερό προσανατολισμό και
άξονα όπως το όρισε η Εκκλησία με τους θεόπνευστους αγίους
(γραπτό νόμο, έδρα του Μωσέως) και από την άλλη, το ρευστό και
μεταβλητό σχέδιο Του συνοδοιπορούντος έως της συντελείας Λόγου
και του έτερου παρακλήτου (ως αλήθεια στον φυσικό νόμο** και έδρα
του ζωντανού προφ.Ηλία), που κλίνει τα σύμπαντα, αλλάζει τα
δεδομένα, συγκαταβαίνει με αλλαγές της γνώμης Του, για να σώσει
και τον τελευταίο μετανοούντα (κι αυτό, ΑΝ ο ίδιος το θέλει,
προτείνοντας χείρα για ανέλκυση εκ του ΑΔΗ) αγαπώμενο άνθρωπο.
---
* Είναι απείρως μεγάλο το κεφάλαιο περί συγχώρεσης και
συγγνώμης, δύο διαφορετικών εννοιών, αλλά σε συνάφεια με την
δυναμικοποίηση της προσωπικής προσευχής, αλλά και της αλυσίδας
προσευχών, όχι με άξονα το γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ αλλά στο
γενηθήτω το θέλημά ΣΟΥ, δυο σκέψεις.
Λένε οι άγιοι συγχωρέσωμεν ίνα συγχωρεθώμεν, ελεήσωμεν ίνα
ελεηθώμεν…. Η συγ-χώρεση είναι η χωρητικότητα μέσα στην καρδιά
μας και του άλλου, κι ενώ φαντάζει μακρυά το βίωμα σε αυτόν τον
κόσμο είμαστε μόνον εγώ και ο Θεός (αββάς Αλώνιος), έτσι είναι τα
πράματα, εμπεριέχοντας όλους, όπως χωράμε όλοι μέσα στον Θεό
(…27 ζητεῖν τὸν Κύριον, εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν, καί
γε οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα. 28 ἐν αὐτῷ γὰρ
231
ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν, ὡς καί τινες τῶν καθ᾿ ὑμᾶς ποιητῶν
εἰρήκασι· τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν. Πραξ.ιζ’), το θέμα όμως της
συγγνώμης, αφορά να έχουμε την ίδια γνώμη (απόλυτη συμ-φωνία)
το οποίο φυσικά είναι απείρως πιο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
…19 Πάλιν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν συμφωνήσωσιν ἐπὶ τῆς
γῆς περὶ παντὸς πράγματος οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς
παρὰ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 20 οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς
συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν. (Ματθ.ιη’)
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος πως μόνο αν αποκτήσουμε
την ίδια γνώμη με Τον Κύριο, αφήνοντας πίσω την ιδιωτεύουσα
μερική μας γνώμη και λογισμό, όπως το κατάφεραν οι άγιοι και μας
το μεταφέρουν (όντας οι λόγοι τους, θείο έλεος) τότε ως ομόνοια και
ομόπνοα θα δούμε προκοπή.
Η ισχυρογνωμοσύνη(1) και μη συγ-χώρεση, χαρακτηριστικό
σκληρότητος εγωιστή (εντός κι εκτός της Εκκλησίας) αντιτίθεται της
ταπεινότητος που… καὶ τὰ ἔργα δέχεται, καὶ τὴν γνώμην ἀσπάζεται.
Καὶ τὴν πρᾶξιν τιμᾷ, καὶ τὴν πρόθεσιν ἐπαινεῖ· (από τον κατηχητικό
λόγο του αγ.Ιωάννου χρυσοστόμου, επί τη αναστάσει Του Κυρίου),
όπως ‘’χωρούν’’ αντιφατικές γνώμες και πράξεις και ενέργειες με
ΔΙΑΚΡΙΣΗ για την τήρηση της ισορροπίας και υγείας του ενός
σώματος (ινσουλίνη – γλυκογόνο, πύρωση – εφίδρωση κλπ…)
ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Παναγίας, Της τα εναντία εις ταυτό
αγαγούσας, που παρελήφθη εκ Του Εσταυρωμένου και Σταυρού και
παραδόθηκε στον αγ.Ιωάννη προς δική μας αποκάλυψη και
νουθεσία. Όσο και να επαναλαμβάνονται προτάσεις για το υψοποιόν
της ταπεινώσεως, το αγιογραφικό ο υψών εαυτόν …. χωρίς να
συνοδεύεται με βιώματα, μοιάζουν κούφια λόγια αφού άλλη πνοή
(εμ)πνέει και προς αλλού πλέει το καράβι μας …. και δεν θα πταίει ο
λέγων, αλλά ο μη επιδεχόμενος βελτίωσης εαυτούλης, κι ας φορά το
ένδυμα του θρήσκου…
[(1)νομίζω, πως αυτή η εμμονή και ισχυρογνωμοσύνη, πατάει γερά
(σφίγγει και σκληραίνει την καρδιά) με την πρόφαση πως έχει δίκηο
232
από την μερηά του. Πρέπει να καταλάβουμε, πως το να έχει κάποιος
δίκαιο, δεν σημαίνει και πως έχει χάρη. Έχει πχ δίκαιο ο πυρώνων
γιατί έτσι σταματά ο πολλαπλασιασμός των μικροβίων. Αν
αδιάκριτα όμως και χωρίς σταματημό πυρώνει το σώμα λόγω της
φύσεως και θυμώδους ιδιοσυγκρασίας του, καταντά ου κατ’επίγνωση
ζηλωτής και μόνος του εξοστρακίζεται… το ίδιο και αυτός που με το
πρόσχημα της ‘’αγάπης’’ νοθεύει την αλήθεια (πρόταση προσοχής από
αγ.Ιωάννη χρυσόστομο)].
Θέλει προσοχή και προσευχή, γιατί τα αδιάκριτα άκρα μπορεί να
εξοστρακίσουν και εξάγουν τον άνθρωπο από το Σώμα της
Εσταυρωμένης Αγάπης ΚΑΙ Αλήθειας, που η μεν αγκαλιάζει με
απλωμένα χέρια (οριζόντια) εις ενότητα πίστεως κι όχι ενότητα
πίστεων, η δε Αλήθεια (κάθετα) ανυψοί. Επί του Σταυρού, Ο Απαθής
Θεός παθαίνει ως Άνθρωπος. Κι ο άνθρωπος αστοχεί όταν
προσπαθεί με εμπάθεια να ‘’υπερασπιστεί’’ την Αλήθεια, αλλά και
πάλι άστοχο και δολιότερο, όταν με πρόφαση την αγαπολογία,
απεμπολεί και αποκρύπτει (και δεν ομολογεί) την Αλήθεια.
Φυσικά είναι προτιμότερο κάποιος να είναι μικρός στην βασιλεία
(μέτοχος αληθείας) παρά εκτός αυτής. Αν καταφέρει όχι μόνο να
ακούει αλλά και να τηρεί, ούτος μέγας κληθήσεται. Από τον καθένα
εξαρτάται να διακρίνει και εφαρμόσει την συγ-χωρετικότητα του
αμαρτωλού και αιρετικού, χωρίς την αποδοχή της αμαρτίας και
ανομίας… να αγαπά τον αμαρτωλό και αιρετικό, αλλά να μισεί την
αμαρτία και αίρεση, κι όχι ανάποδα.
Αλλιώς, εισάγει λάθρα σκιώδη παράσιτα, και φτιάχνει μια άλλη
‘’εκκλησία’’, κοσμική, με κοσμική ειρήνη και κοσμικό ‘’φως’’ (κατά τις
επιταγές της ντπ και παγκοσμιοποίησης) που δεν δέχεται τον
περιπεσόντα εις ληστάς να τον γιατρέψει, αφού εκτός Σώματος και
Αίματος στερείται της θεραπευτικής χάριτος, αλλά χαϊδεύοντάς τα
πάθη, εξισώνει την οικία του Πατρός με το χοιροστάσιο. Αυτή η
οικουμενιστική ‘’εκκλησία’’ της πανθρησκείας, δεν έχει ουδεμία
σχέση με την ΜΙΑ εκκλησία, το ΕΝΑ Σώμα Χριστού, σαρξ εκ της

233
σαρκός και οστούν εκ των οστέων Του, ως Η ΜΙΑ Κεφαλή, όπου… ὁ
Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία.
Για να μην πλατύνει ο λόγος, αμήν δι ευχών ο άγιος να μας νουθετεί
και στηρίζει… ''ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν· ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ
Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει...'' ~ Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος].
Πάλι, από τον απόστολο και ευαγγέλιο της 8ης Μαΐου (αγ.Ιωάννου
θεολόγου) ακούμε: … (απόστολος) Ὅ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ
ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν
ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ
ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν
αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν· ὃ ἑωράκαμεν καὶ
ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ’
ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ
αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ταῦτα γράφομεν ὑμῖν, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ
πεπληρωμένη. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐπαγγελία ἣν ἀκηκόαμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ
ἀναγγέλλομεν ὑμῖν, ὅτι ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν
οὐδεμία. ἐὰν εἴπωμεν ὅτι κοινωνίαν ἔχομεν μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐν τῷ σκότει
περιπατῶμεν, ψευδόμεθα καὶ οὐ ποιοῦμεν τὴν ἀλήθειαν· ἐὰν δὲ ἐν τῷ
φωτὶ περιπατῶμεν, ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί, κοινωνίαν ἔχομεν μετ᾿
ἀλλήλων, καὶ τὸ αἷμα ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς
ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας. (Α’Ιωάν. α’)
(ευαγγέλιο) Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ
παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς
αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. ᾿Ιησοῦς οὖν ἰδὼν
τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ
αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου.
καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. Μετὰ
τοῦτο εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή,
λέγει· διψῶ. (Ιωάν.ιθ’ 25).
Μια ανοδική βαθμίδα, αν κι εμείς διψάμε ΑΛΗΘΕΙΑ, ώστε να
διέλθουμε από την γνώμη στην γνώση και τέλος, το τέλειο της
μετοχής και δόξας Τριαδικού Θεού (δόξας και δοξασίας-γνώμης,

234
Ορθοδοξίας πλήρης ΦΩΤΟΣ, αποκάλυψη μετά την διάθεση
ανακάλυψης και υπό προϋποθέσεις, όπου ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία
ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία), όλα αποτέλεσμα εξαγωγής μας εκ του
τάφου και θανάτου προς την Ζωή, από την πανσθενή εξέλκουσα
ημάς χείρα Θεού Ζώντος, για να ισχύσει (επανερχόμενος στην αιτία
συγγραφής υποσημειώσεως) το πιστεύω αυτό που πιστεύουν οι
άγιοι…. και αμήν γνώμη μας, η γνώμη των αγίων. Επειδή η
πνευματική τελειότητα είναι συνυφασμένη με την διαφάνεια (δια
καθαρότητος εκ Του Αίματος απόπλυσις) η γνώμη των αγίων αμήν
να αξιωνόμαστε αυτή να περνά μέσα από νου, καρδιά, ζωή και
εκδηλούται μέσω των δερματίνων χιτώνων, πολυεπίπεδα κι όπου
χρειαστεί, χωρίς διάθλαση. Ακριβής και ως έχει.
Τότε το ορθόδοξο φρόνημα. Τότε και έτσι η πληρότητα της
προσευχής, που αρχίζει και ξεκινάει από το Πνεύμα το Άγιο. Δόξα,
ευχαριστία, αίτηση συγχώρεσης, ικεσία και πάλι δόξα, ως γενηθήτω
Κύριε το θέλημά Σου, όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις Εσύ
Κύριε.
---
[** κάπως στο παρόν αναβαθμισθείσης της υποτιμημένης και
ξεχασμένης αλλά και καχύποπτα αντιμετωπιζομένης από πολλούς
‘’αυστηρούς’’, αλεξανδρινής θεολογικής σχολής των λόγων, ικανό
θεόσδοτο εφόδιο, ώστε αυτοί που φιλοσοφούν χωρίς Χριστό, να
φιλοσοφήσουν με Χριστό και ευστοχήσουν και περάσουν στην
σώζουσα φιλοκαλία…].
---
Μεταξύ δε του Μ και Σ, Ζ και Ν, ο σταυρός που άλλοτε γίνεται μέσον
διέλευσης και άλλοτε αδιαπέραστος μεσότοιχος (όπως συνέβη στην
αγ.Μαρία αιγυπτία), παραπέτασμα όπως κρύβονται τα άγια των
αγίων από τους αμύητους, κράτημα νοός προ αναστάσεως, άλλοτε
διαφανές και άλλοτε αδιαφανές, ανάλογα πάντα της προσωπικής
μας μεταστροφής, ταπεινότητος και μετοχής στα ζωοποιά μυστήρια.
Αμήν να βάλουμε αρχή μετανοίας για να ακούσουμε το απερίγραπτο
με κοσμικά λόγια, να ιδούμε το ασύλληπτο σε περιγραφή θείον
235
ένδυμα και ζήσουμε εν καθαρά καρδία το φαιδρόν της αναστάσεως
μήνυμα ‘’ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ’’ χαρά μου… προσωπικά, βιωματικά κι
όχι τυπικά. Άγγελος δε συγχαιρόμενος (όπως φαίνεται στο
εξώφυλλο) θάχει κατορθώσει να αδειάσει και το δικό μας μνήμα και
κοινοποιήσει στον κόσμο το ‘’ουκ έστιν ώδε, ηγέρθη’’, ανάγοντάς μας
στην Α-λήθεια και δίνοντάς μας θεία μνήμη και μετοχή στο ‘’νυν’’.
Εκεί όπου, ενώ τα θεία γεγονότα συνέβησαν άπαξ, αυτά
παρατείνονται στους αιώνες, για να τα βιώσουμε κατά τάξη και
ετοιμότητα. Αμήν δι ευχών, ολοέν και εκτυπώτερον σου μετασχείν…
Ρωτούσαν τον αγ.Γεώργιο γιατί χαίρετε, και λένε, πως ο άγιος τους
απαντούσε… επειδή είμαι χριστιανός. Αμήν κι εμείς κατ’επιταγή και
πηγαία αίσθηση να αναβλύζουν τα …16 Πάντοτε χαίρετε, 17
ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, 18 ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ
θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ εἰς ὑμᾶς. 19 τὸ Πνεῦμα μὴ σβέννυτε, 20
προφητείας μὴ ἐξουθενεῖτε. 21 πάντα δὲ δοκιμάζετε, τὸ καλὸν
κατέχετε· 22 ἀπὸ παντὸς εἴδους πονηροῦ ἀπέχεσθε. 23 Αὐτὸς δὲ ὁ
Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ
πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου
ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. 24 πιστὸς ὁ καλῶν ὑμᾶς, ὃς καὶ
ποιήσει. (Α’Θεσ.ε’)

236
Φως ιλαρόν και ευθεία κίνηση νοός…

Δυο νοήματα, επ’ευκαιρία ενός


τετραημέρου εορτών, από
αγ.Αθηνογένους έως προφήτη Ηλιού.
Από 16/7 έως 20/7 κατά τον
επαναλαμβανόμενο κύκλον ενιαυτού.
Λέγει ο κυρ Φ.Κόντογλου, στο βασίλεμα
του ήλιου… Πρός το βράδυ, ένα
χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον
αγιασμένο πύργο της εκκλησιάς (στον
τρούλλο), σαν να τον γεμίζει με θυμίαμα.
Τούτη την ιερή ώρα βουΐζει ο τελευταίος
φτερωτός προσκυνητής, ένας αθώος καντηλοσβήστης... Από
κάτω, την ίδια ώρα, λέγει ο καλόγερας με φωνή ήσυχη το «Φως
ιλαρόν», ενώ ο ήλιος βασιλεύει, και τελειώνει η μέρα: «Φώς
ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου,
μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες
φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα,
Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ
Θεού, ζωήν ο διδούς. Διό ο κόσμος Σε δοξάζει».
Δάκρυα έρχουνται στα μάτια του ανθρώπου, ακούγοντας αυτά τ'
αρχαία λόγια, που είναι απλά και αιώνια σαν το βασίλεμα του
ήλιου. Το βιβλίο που' ναι ακουμπισμένο απάνω στ' αναλόγι,
γράφει πως είναι «ποίημα Αθηνογένους του Μάρτυρος».
Παμπάλαιος ύμνος, που τον λένε κάθε βράδυ, σαν τελειώνει η
μέρα, από δυό χιλιάδες χρόνια ίσαμε σήμερα, απλοί άνθρωποι
που βαστάνε από τους αρχαίους Έλληνες, σαν και τούτον τον
Αγιονορίτη καλόγερα, που είναι και στο πρόσωπο σαν
τους παλαιούς.
237
Βασιλεύει ο ένας ήλιος, ο δυτός
μια εικόνα χοϊκή, και ευχόμαστε
(αμήν και να εργαζόμαστε για) να
ανατείλει ο άλλος ο ανέσπερος
στην ζωή μας από τον τρούλο ως
παντεπόπτης και Ζωής χορηγός.
Το πρότυπο. … και αυτό είναι η
υγιής ευθεία κίνηση του νοός. Το
πέρασμα από το δημιούργημα Στον Δημιουργό. Ένας νους
ασθενής ή ακίνητος στα πνευματικά, παρά την έξωθεν
δραστηριότητα, βλέπει τα ορατά δημιουργήματα, αλλά δεν
ανάγεται δι αυτών Στον αόρατο Δημιουργό. Μπορεί να μελετά
το σύμπαν ως ρολόι, να γεωμετρεί, αλλά να μην αποδέχεται
Τον Γεωμέτρη και ρολογά….
Κι όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου εξωτερικώς άπαξ, ο
αόρατος έγινε ορατός για να επιστρέψει τα καλώς λίαν ορατά,
στο τέλειο αόρατο, κατά το Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να
κάνει τον άνθρωπο θεό (κατά χάριν). Κατάσταση, που
εσωτερικώς παρατείνεται στους αιώνες και βιούται ανάλογα με
την ετοιμότητα του καθενός.
Για νάλθει το πλήρωμα του χρόνου προσωπικά, ‘’τρέχουμε’’
τους οδοδείκτες που στήθηκαν στις Γραφές από ευσπλαγχνία
Του ποιήσαντος Την Οδό, για να μην χαθούμε.
Γεννά ο Ιακώβ σκιωδώς αλλά φωτεινά οδοδεικτών, στον τύπο
του Αγίου Πνεύματος από τις κυρίες Λεία και Ραχήλ (πράξη και
θεωρία) τεκνία. Γεννά και από τις δούλες αυτών. Τεκνία από
σώμα και σάρκα (την δούλη) από νου (κυρία) και διάνοια
(δούλη).

238
Κι η διάνοια του καθενός, με τις σκέψεις, στον τύπο της αθηνάς
που γεννήθηκε από την κεφαλή του Δία, κάνει επίγειους
κύκλους (οριζόντιους). Εξέρχεται από την κεφαλή στον κόσμο
κατά τα εν-δια-φέροντά της, περιάγεται και επιστρέφει στην
κεφαλή με καρπούς γνώσης και σοφίας. Αν όμως όλοι αυτοί οι
συλλεχθέντες λόγοι δεν αποδίδουν πνευματικό ύψος ώστε
βαθμίδα βαθμίδα να βαδίζει ο διττός άνθρωπος από την γη
στον ουρανό, δεν θάναι αυτή η ίδια η γνώσις ματαία, κι ούτε θα
φταίει αυτή η ίδια, αλλά θα πρέπει να μεμφθούμε την
αδυναμία του νοός μας, την ασθένειά του, ακόμη και
ακινησία/παραλυσία, να διακρίνουμε εκ των λόγων (φύσης και
γραπτών) Τον Λόγο.
Γεννά Η αειπάρθενος Θεοτόκος τον Λόγο, ‘’πρέπει’’ να
‘’γεννήσει’’ και η παρθένος παλλάδα αθηνά λόγους εν τη
διανοία μας. Αν δε, δεν γεννήσει (η δική μας διάνοια τεκνία
ωφέλιμα πνευματικά) θα παραμείνει στείρα στον κόσμο, και
φυσικά, όχι μόνο δεν θα ολοκληρωθεί το θείο επί γης έργο για
να δώσει την σκυτάλη στα σπουδαιότερα, αλλά ούτε καν θάχει
βάλει αρχή. Οι κατ’επανάληψη μάταιοι επί γης οριζόντιοι
κύκλοι και εξωστρέφεια της διανοίας θα απαγορεύουν αυτήν
να ευστοχήσει και εισέλθει στο ‘’κρανίου τόπο’’ (γολγοθά εκ
του γολ γολ = κρανίο) του παλαιού ΑΔΑΜ, όπως διάνοιξε τον
δρόμο ο νέος ΑΔΑΜ Χριστός, και να αρχίσει να ανυψούται…. Κι
άλλη δυνατότητα δεν υπάρχει στον νου, αν δεν πάψει τους
μετεωρισμούς, αλλά δια της μετανοίας, να εισέλθει εις εαυτόν,
να συναναστηθούμε και ανέλθουμε εκ της γης στον ουρανό.
‘’Πρέπει’’ να θαφτεί (ο νους όπως κι Ο υπέρτατος Νούς μέσα
στην γη, σαν σπόρος για να αρχίσει να πολλαπλασιάζεται,
εντός του κρανίου τόπο, για να αρχίσει να ανεβαίνει στην
καρδία). Να ‘’πεθάνει’’ για τον κόσμο (και κοσμικό φρόνημα)

239
για να στηθεί και αναστηθεί. Αν δεν γίνει έτσι, παρά τις
όμορφες θεωρίες και φαινομενικά σοφίες, δεν θα έχουν
ξεκολλήσει τα πόδια από την γη.
Όλες οι γνώσεις του κόσμου τούτου, όλη η ‘’σοφία’’ που μπορεί
κάποιος να παρουσιάζει ως θησαυρό, αν δεν συσχετίζονται με
Την ενυπόστατη Σοφία και Λόγο, δλδ χωρίς πνευματικό ύψος
καταλήγει άνθραξ.
Και το πέρασμα από την νηπιακή κατάσταση στο γέγονα ανήρ,
έχει παιδαγωγούς τους ισοτίμους*, νόμον και σοφία και γίνεται
δια της ενδύσεως του Βαπτίσματος ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν
ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Μόνο τότε μπορεί να ισχύσει
το : … οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ
ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν
Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, όπως ακούγεται στον απόστολο** την 17 Ιουλίου,
αγ.Μαρίνας.
‘’Πρέπει’’ να γεννήσει και η Αθηνά ‘’μας’’. Το πόσο ‘’τυχαίο’’
είναι ότι ο αγ. μάρτυς Αθηνογένης είναι ο ποιητής του ‘’Φως
ιλαρόν’’ που ενδεικνύει την υγιή ευθεία κίνηση του νοός, ας
κατακριθεί σαν
λογοπαίγνιο, αν δεν
θεωρηθεί ως άλλος
ένας μυστικός λόγος
σοφίας και πρόνοιας Θεού.
Το σχέδιό Του όμως, που θέλει τους πάντας σωθήναι και εις
επίγνωσιν Αληθείας ελθείν, δεν είναι παίγνιο.
Η έμμεση θεογνωσία (τουλάχιστον του θελήματος) δια των
λόγων, (ΣΗΘ) θέλει να δώσει την σκυτάλη στην άμεση απλανή
κυκλική κίνηση στον αγαθό ΑΒΕΛ και ως τεκνία, από τον
δεύτερο επιστροφή στον πρώτο.
240
Παράλληλα, από αιχμάλωτοι στην
αίγυπτο να εξέλθουμε στην έρημο (ως
μέσο) για να εγγίσουμε την χώρα
ελευθερίας (άνω ιερουσαλήμ) εκ-
τυπωμένη σκιωδώς στην ΠΔ, και στην
κάτω. Από κατεβασμένα τα χέρια σαν
το χίπικο σύμβολο της τάχα
ελευθερίας, στην αντικειμενική
ελευθερία και χαρά. Να εξέλθουμε
από το πυρ του κόσμου (Σ) δια του Ηλίου (και στον κόσμο,
λόγων και ρημάτων Του) στον Θεό … και (ελληνικώς) από το Σ
στο Τ (σταυρός – υψωμένα ορθώς – έκταση - από κατεβασμένα)
στο Υ προσευχητική στάση (ώστε όλη η φύση να θεολογεί)
κ.ο.κ. (Φ,Χ,Ψ) προς Ω και τελειότητα, δι ευχών.
Παιδαγωγός δε, δεν είναι μόνο ο (γραπτός) νόμος, αλλά και η
σοφία, αρκεί κι αυτή να ‘’γεννήσει’’ τεκνίο πίστεως. Και οι δύο
προσεγγίσεις δια του Ενός (ορθοδόξου) βαπτίσματος, ώστε από
την θεωρία να περάσει στην πράξη και τελικώς να διέλθει της
ερυθράς και να ανδρωθεί εν και δια XC.
Κι όλα, συμπυκνωμένα μέσα στον εαυτό, σαν κίνηση του νοός
από την κεφαλή και τις προβολές, στην καρδία και τις αιτίες,
όπου πρέπει να σκηνώσει εις θρόνον το πρωταίτιο ή σαν κίνηση
της συνείδησης από την κοιλία και ‘’αεί’’ (χρόνο) στην κεφαλή
και ‘’νυν’’ (άχρονο), δια της ορθίας σπονδυλικής στήλης
(αντίτυπο Κυρίου, ο κρεμασθείς όφις επί της ράβδου του
Μωσέως…).
Η διαδρομή, έχει στάδια και είναι παράλληλα της καθαρής
καρδίας και του ευθέως πνεύματος που εγκαθίσταται χάριτι.

241
Σε αυτόν τον κόσμο είμαστε μόνον εγώ και ο Θεός (αββάς
Αλώνιος). Νιώθει μονώτατος και ο προφ.Ηλίας και με φόβο μην
απωλέσει την ψυχήν του από τους κυνηγούντας τον, ζητά
συνάντηση με τον αληθή Θεό…. Κι Ο Κύριος δίνει σημεία και
την παρουσία Του, ανάλογα με τον προφήτη, και σε μας.
…ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ ὄρει· ἰδοὺ
παρελεύσεται Κύριος, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα μέγα κραταιὸν διαλῦον
ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι
Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός, οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ
Κύριος· 12 καὶ μετὰ τὸν συσσειμὸν πῦρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος·
καὶ μετὰ τὸ πῦρ
φωνὴ αὔρας λεπτῆς,
κἀκεῖ Κύριος.
(Γ’Βασ.ιθ’)
αμήν δι ευχών....
Η στείρα θρησκευτικότητα, ως νευροβιολογική ασθένεια θα
κάνει κύκλους επί γης, θα κάνει κύκλους ακόμη και μέσα στην
Εκκλησία, αλλά αφού εξέρχεται ο ιερέας από την αριστερή
πύλη (όπως βλέπουμε), θα μοιάζουν με 6, και εκεί θα μείνουν
(στο 6), αν δεν υπάρξει θεραπεία δια της Ορθοδοξίας, δλδ
ανάσταση και ανύψωση που σχηματίζει το 9 με άνω όριο Τον
ευλογούντα Παντοκράτορα στον τρούλο (απόπου εισέρχεται το
φως ιλαρόν ως θυμίαμα), όπως αναφέρθηκε στο ευλογημένο
διήμερο 8-9 Μαϊ , που Ο Κύριος δια του Σώματός Του και αγίων
Του, πλούσια εξέχεε δέσμες Φωτός.
Κι εμείς, με χριστοφόρο νου, ως Ο Κύριος όρισε για την έξοδο
από την αιχμαλωσία της αιγύπτου, επί πώλου όνου Αυτός, (επί
του νοός μας) μας εξάγει. Αμήν Ο Ίδιος να μας διανοίγει τους
242
οφθαλμούς, να διακρίνουμε πίσω από τα δημιουργήματα Τον
Δημιουργό, οπότε και υγεία νοός να δοξάζουμε μετά πάντων
των αγίων και αγγέλων Του, το Φως ιλαρόν…
---
* και ταυτοδιδάσκαλους (γραπτό και φυσικό) κατά τον
αγ.Μάξιμο ομολογητή, στην θεωρία στην Μεταμόρφωση

** Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα


συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. ὥστε
ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως
δικαιωθῶμεν· ᾿Ελθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν
ἐσμεν. πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ
᾿Ιησοῦ· ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε.
οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ
ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ.
εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ ᾿Αβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’
ἐπαγγελίαν κληρονόμοι. (Γαλ. γ' 23-29) Λέγω δέ, ἐφ’ ὅσον χρόνον
ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος
πάντων ὤν, ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς
προθεσμίας τοῦ πατρός. οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ
στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· ὅτε δὲ ἦλθε τὸ
πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ,
γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον
ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν. (Γαλ.δ’1-5).
Ευαγγέλιο…. καὶ ἀπῆλθε μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος
πολύς, καὶ συνέθλιβον αὐτόν. Καὶ γυνή τις οὖσα ἐν ρύσει αἵματος
ἔτη δώδεκα, καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν ἰατρῶν καὶ
δαπανήσασα τὰ παρ᾿ ἑαυτῆς πάντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ
μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα, ἀκούσασα περὶ τοῦ ᾿Ιησοῦ,

243
ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε
γὰρ ἐν ἑαυτῇ ὅτι ἐὰν ἅψωμαι κἂν τῶν ἱματίων αὐτοῦ, σωθήσομαι.
καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς, καὶ ἔγνω τῷ
σώματι ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος. καὶ εὐθέως ὁ ᾿Ιησοῦς ἐπιγνοὺς
ἐν ἑαυτῷ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεὶς ἐν τῷ
ὄχλῳ ἔλεγε· τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων; καὶ ἔλεγον αὐτῷ οἱ
μαθηταὶ αὐτοῦ· βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε, καὶ λέγεις τίς
μου ἥψατο; καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. ἡ δὲ
γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν ἐπ᾿ αὐτῇ, ἦλθε
καὶ προσέπεσεν αὐτῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. ὁ δὲ
εἶπεν αὐτῇ· θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην,
καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου. (Μάρκ. ε' 24-34)
Νομίζω πως, ακόπως σε θεωρητικό επίπεδο, διακρίνουμε την
συνέχεια λόγων και
αλληλουχία νοημάτων
σε αυτό το
τετραήμερο, μέσω του
οποίου Ο καλός Θεός μας ομιλεί…..
Ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος, παρατηρεί: Ότι και πάντες οι
Άγιοι τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη Θεοτόκω
παραπλησίως και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν αυτοίς και
γεννώνται υπ’ αυτού και πως υιοί και αδελφοί και μητέρες αυτού
χρηματίζουσιν.
Διαβάζουμε στην προς Γαλάτας επιστολή…. ἐξαπέστειλεν ὁ
Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ
νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν
ἀπολάβωμεν. Και συμπληρώνουμε…. γενόμενον ἐκ γυναικός,
γενόμενον ὑπὸ νόμον (και σοφίαν), ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον (και
σοφίαν) ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

244
Στο τέλος αυτού του τετραημέρου δέσμης ακτίνων και
φωταγωγίας Κυρίου δια του Σώματός Του (Εκκλησίας) , ο
προφ.Ηλίας (20 Ιουλ), που περνά τον Ιορδάνη, επιτελείται
διαχρονικά η ως εις ουρανόν με τέθριππο ανάληψίς του, ώστε
και μας να ανελκύσει και ανυψώσει…
Το τέθριππο, και πρώην άλογα (τέσσερα) στοιχεία του κόσμου
τούτου που άρχουν τα νήπια, (σαν ακμές της πυραμίδας που
ενώνονται στην κορυφή) σκοπό έχουν δι ευχών να τα
ενοποιήσουμε σε μονάδα λογική και οικειωθούμε με αυτήν.
Εκεί συναντάται Ο Ίδιος Ο Κύριος, Ο Λόγος, ως άλλη γη
(τροφή) και ύδωρ (που ξεδιψά), αήρ (αναπνεόμενο ως
προσευχή) και ως πυρ, (Θεία κοινωνία, αφού πυρ τυγχάνει).
Πριν την κορυφή, ήδη συναντάται και συνοδοιπορεί ως
συνέχων τα πάντα. Εντοπίζεται εν μέσω της γης (οριζοντίως)
ως Εσταυρωμένος και σταυρός (διαγώνια χιαστί και
πεμπτουσία) που οδηγεί τους βαστάζοντες καθ’ημέραν τον
σταυρό, στην τελειολογική κορυφή και ύψος. Ο δε προφ.Ηλίας,
ως ζωντανός προφήτης έως της συντελείας, γίνεται βοηθός και
μυστικός ερμηνευτής των λόγων της φύσης, όπως λειτουργικά
στην μεταμόρφωσή μας δρα και ο προφ.Μωυσής, ερμηνεύοντας
τους λόγους των Γραφών. Αμήν δι ευχών των παραστατών της
Θείας Μεταμορφώσεως και στην δική μας μεταμόρφωση εις
τέκνα Φωτός.
[επειδή όμως γίνεται συγκατάβασις γὰρ θεϊκή, οὐ μετάβασις δὲ τοπικὴ
… και πάλι επειδή ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν… με
αυτές τις γνώσεις που μας ερμηνεύουν οι άγιοι προφήτες τον φυσικό
και γραπτό νόμο, και που είναι αποτέλεσμα βιούμενου Φωτός,
αρχίζουμε έστω και αμυδρά να λούζεται το πρόσωπό μας και ζούμε
το θαβώρειον Φως. Φως Ηλίου, που προσθέτει έσω Ζωή. ...και όπως

245
για τους ζωντανούς οργανισμούς, ο ήλιος είναι πηγή ζωής ενώ για
τους νεκρούς, αιτία αποσύνθεσης... παραμένοντας πάντα ο ίδιος,
χωρίς να ενεργεί διαφορετικά… είναι λίαν εύστοχο να ευχόμαστε
και να μεριμνούμε σχετικά… αμήν, ζωοποίησόν μας τους
τεθανατωμένους τη αμαρτία…. Το ανάλογο συμβαίνει και με την
δύναμη του Σταυρού. Παραμένει ο Ίδιος Ο Κύριος επί του σταυρού,
και δρα δια Σταυρού ευθέως και απροσωπόληπτα. Γίνεται η δόξα των
αγγέλων και το τραύμα των δαιμόνων (συγχρόνως) χωρίς να
τροποποιεί και διαφοροποιεί την δράση Του.
(όπως αναφέρεται και από τον άγιο Μάξιμο ομολογητή η
διαφορετική ανταπόκριση του πηλού και του κεριού*, παρά την
απροσωπόληπτη ενιαία συμπεριφορά του ήλιου).
Από μας εξαρτάται να αποκτήσουμε (και επιδείξουμε στον καλό Θεό
ως προαίρεση για να μας ενδυναμώνει) εκείνες τις απαραίτητες
προϋποθέσεις για να γίνουμε κι εμείς θεόπτες, όπως οι πρόκριτοι
μαθητές. Την στερεότητα στην τήρηση των εντολών (απ.Πέτρος), την
θέληση θυσίας (πίειν το ποτήριο - απ.Ιάκωβος) και την αγνότητα
(απ.Ιωάννης)… ώστε να αρχίσει να ισχύει το.. έδειξας τοις μαθηταίς
την δόξαν Σου καθώς ηδύναντο… όσο εχώρουν…. Αμήν γένοιτο.].

Επανερχόμενοι στα
αγιοπνευματικά τεκνία, ο
αγ.Αθηνογένης
πηδαχθόης, μετά την
χωρίς κόπο αντίληψη των
νοημάτων, μας καλεί να
γίνουμε αχθοφόροι του
σταυρού (φιλοθεΐα και
φιλανθρωπία, ΜΑΡΘΑ
και ΜΑΡΙΑ) για να γενεί η θεωρία πράξη και κάνουμε το άλμα
από την γη στον ουρανό ή και όπως προτυπώθηκε, από τους
πρόποδες του όρους Σινά όπου προσκυνούνται τα είδωλα να
246
βαδίσουμε δι ευχών Της φλεγομένης και μη καιομένης Βάτου,
προς τις δύο κορυφούλες του θεοβάδιστου όρους…., στον τύπο
του Θαβώρ….
[το κακό φυσικά είναι, πως ο κόσμος θέλει ακόμη πιο μασημένη
τροφή, κι όταν αναφερόμαστε στους πρόποδες του όρους Σινά για
είδωλα, εξαντλείται η αντίληψη στον χρυσό βου και στον βάαλ…
μόνο στα του παλαιού νόμου, και τους διαφεύγει η άσοφη σοφία…
οπότε, δεν εντάσσουν τα υπόλοιπα είδωλα. Όλα εντός της ευρύτερης
εννοίας… ΙΑΠΕΤΟΣ (666) ειδωλικό αντίποδα του ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ
(999 – κορυφή φωτισμού) (όπως ο αντικατοπτρισμός της όασης που
μιμείται την αληθινή όαση… με κάτι ηλιούγεννα, ή επιστημονικές
αυθεντίες και ‘’λόγοι’’ αποστασιοποιημένοι και πολέμιοι Λόγου,
πράμα που θέλει νομίζω ιδιαίτερη προσοχή και πύρινη προσευχή για
να λιώσουν τα κέρινα ομοιώματα…].

Καλείται λοιπόν ο νους να βαδίσει μια ευθεία, εκ της


αφροσύνης (0) σωφρόνως στα θεία (και 1), γενόμενος θεόφρων.
«Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες παρὰ τὸν Κτίσαντα·
ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλὴν ἀνδρείως πατήσαντες, χαίροντες ἔψαλλον·
Ὑπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέρων Κύριος καὶ Θεός, εὐλογητὸς εἶ». Να
προστίθεται από Την νουθετήσασα χάρις, μεταφρασμένη σε
οξύτητα και λεπτότητα, ώστε να διαπερνά το σαρκικό φρόνημα
που απαγορεύει σαν ένα πυρ και σκοτίζον βαρύ νέφος την
αντίληψη του άλλου πυρός και αφού θα διέρχεται διαμπερώς
από τα γήινα στα ουράνια, να νικά την παχυλότητα,
ξεφεύγοντας δια της ερήμου με την τεκνογονία (νου και
διανοίας) από την κάτω Ιερουσαλήμ και νόμο, στην Άνω και
χάρι. Αμήν δι ευχών να βιωθεί το… εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ
τίκτουσα, ρῆξον καὶ βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα
τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα. (Γαλ.δ’)

247
…Γυναῖκάς μοι δύο νόει, τὴν πρᾶξίν τε καὶ τὴν γνῶσιν ἐν θεωρίᾳ, τὴν
μὲνΛείαν, πρᾶξιν ὡς πολύτεκνον· τὴν Ῥαχὴλ δέ, γνῶσιν ὡς πολύπονον·
καὶ γὰρ ἄνευ πόνων, οὐ πρᾶξις, οὐ θεωρία, ψυχὴ κατορθωθήσεται.
Από δε τις αναλογίες που οικειώνουν τον λόγο με Τον Λόγο και ως
συνέχεια του Ευαγγελίου, δεν πρέπει να θεωρούμε μακράν και έξω
από μας, την ιαθείσα αιμόρρουν… Τὴν Αἱμόρρουν μίμησαι ἀθλία
ψυχὴ πρόσδραμε κράτησον, τοῦ κρασπέδου τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ῥυσθῇς
μαστίγων, ἀκούσῃς δὲ παρ' αὐτοῦ· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. (εκ του
μεγάλου κανόνος)
---
[συμπληρωματικά, ο Γρηγόριος Ἱερομόναχος αναφέρει … ἡ
Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε χώρα τὴν ὥρα ποὺ ὁ Κύριος
προσευχόταν....
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σημειώνει τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ἀπεκάλυψε
ἀμυδρὰ τὴν δόξα τῆς Θεότητος: Τοὺς ἔδειξε, λέγει, τὴν ἀθέατη δόξα
τῆς Θεότητος ὄχι ὅση ἦταν στὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ὅση
μποροῦσαν νὰ ἰδοῦν οἱ Μαθητές. Δὲν τὴν ἀπεκάλυψε σὲ ὅλο τὸ
μεγαλεῖο της, ὥστε νὰ μὴν ἀποθάνουν βλέποντάς την...
Καὶ οἱ τρεῖς Εὐαγγελιστὲς ποὺ ἀναφέρουν τὸ γεγονὸς τῆς
Μεταμορφώσεως γράφουν ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἔλαμψε ὅπως
ὁ ἥλιος. Αὐτὸ τὸ γράφουν, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ
Παλαμᾶς, ὄχι γιὰ νὰ θεωρήσουμε ὡς αἰσθητὸ τὸ Φῶς ποὺ
ἀκτινοβολοῦσε ὁ Χριστός, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι αὐτὸ ποὺ
εἶναι ὁ φυσικὸς ἥλιος γιὰ ὅσους ζοῦνε αἰσθητὰ καὶ βλέπουν μὲ τὰ
αἰσθητὰ μάτια, αὐτὸ εἶναι ὁ Χριστὸς γιὰ ὅσους ζοῦνε πνευματικὰ καὶ
βλέπουν διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Παρατηρεῖ ἀκόμη ὁ μέγας αὐτὸς Θεολόγος τοῦ Θαβωρίου Φωτὸς ὅτι ἡ
Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε χώρα τὴν ὥρα ποὺ ὁ Κύριος
προσευχόταν.... Αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι πρόξενος τῆς
μακαρίας ἐκείνης θέας εἶναι ἡ προσευχή, καὶ ὅτι πλησιάζοντας
τὸν Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, ἀξιωνόμαστε νὰ δοῦμε τὴν
λαμπρότητα τοῦ ἀκτίστου Φωτός.... Ὁ Χριστὸς προσευχόμενος
248
στὸ ὄρος Θαβὼρ ὑποδεικνύει πὼς θὰ ἔλθει στοὺς Ἁγίους ἡ
λαμπρότητα τοῦ Θεοῦ.].
---
* Ο Θεός είναι ο Ήλιος της δικαιοσύνης, όπως έχει γραφεί, σκορπώντας
σ’ όλους γενικά τις ακτίνες της καλοσύνης του, και η ψυχή γίνεται στο
φρόνημα είτε κερί όταν αγαπά τον Θεό ή πηλός όταν αγαπά την ύλη.
Όπως λοιπόν σύμφωνα με τη φύση του ο πηλός ξεραίνεται από τον
ήλιο, ενώ το κερί κατά φύση μαλακώνει, έτσι και ψυχή που αγαπά την
ύλη και τον κόσμο ακούοντας τις νουθεσίες του Θεού κι αντιδρώντας με
το φρόνημα καθώς ο πηλός σκληραίνει κι όπως ο Φαραώ, σπρώχνει τον
εαυτό της στην καταστροφή.
Αλλά κάθε ψυχή που αγαπά το Θεό σαν κερί που είναι μαλακώνει και
με την εισδοχή των θεϊκών σημείων και τύπων γίνεται πνευματικό
κατοικητήριο του Θεού. Όποιος καταφώτισε το νου του με τα θεία
νοήματα και συνήθισε την γλώσσα του να δοξολογεί αδιάκοπα τον
Δημιουργό με θείους ύμνους και εξαγίασε τις αισθήσεις του με τις
αγνές φαντασίες, αυτός στο κατ’ εικόνα θείο καλό, πρόσθεσε το καθ’
ομοίωση αγαθό της γνώμης του.
Φυλάει κανείς ακηλίδωτη την ψυχή του για το Θεό, αν εξαναγκάσει το
πνεύμα του να διανοείται μόνο για το Θεό και τις αρετές του, αν
καταστήσει το λόγο του εξηγητή κι ερμηνευτή των ιδίων αρετών, κι αν
διδάξει την αίσθησή του να φαντάζεται με ευλάβεια τον ορατό κόσμο κι
όλα όσα περιέχει πληροφορώντας την ψυχή του για το μεγαλείο των
λόγων που αυτά περικλείουν.
Ο Θεός, αφού μας ελευθέρωσε από τη σκληρή δουλεία των δαιμόνων
που μας εξουσιάζουν, μας χάρισε φιλάνθρωπο ζυγό της θεοσέβειας την
ταπεινοφροσύνη· δαμάζει αυτή κάθε διαβολική δύναμη και σ’ όποιους
την προτιμήσουν χτίζει κάθε αγαθό και το φυλάει ανάλωτο από τις
ραδιουργίες.
Όποιος πιστεύει φοβάται, κι όποιος φοβάται ταπεινοφρονεί, κι όποιος
ταπεινοφρονεί γίνεται πράος κρατώντας μέσα του άπρακτα τα παρά

249
φύση κινήματα του θυμού και της επιθυμίας. Ο πράος φυλάει τις
εντολές· όποιος φυλάει τις εντολές γίνεται καθαρός· όποιος γίνει
καθαρός φωτίζεται εσωτερικά, κι όποιος φωτιστεί γίνεται άξιος να
συγκοιμηθεί με το νυμφίο Λόγο στον κοιτώνα των Μυστηρίων. [Ο
πηλός και το κερί (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)].
Κάπως συμπερασματικά, μπορεί να νοηθεί το πάμφωτο θαβώρειον
Φως που καταδέχεται να εγγίσει και αλλοιώσει την προσευχομένη
και έτοιμη βαθεία καρδία, ως πυρήνα ηλίου. Εμείς, απέχοντες από
καθαρότητα και ετοιμότητα και χάρι, κάπως ψηλαφούμε και
αισθανόμαστε ή διαισθανόμαστε την θεία ενέργεια ως ομόκεντρους
κύκλους που το περιτριγυρίζουν αλλά και εκπέμπει. Είτε εντός του
Λόγου λόγοι (2) , είτε απέναντι (5) με εναλλασσόμενη την ηλιοφάνεια
με τα νέφη που Τον σκιάζουν, αλλά πάλι σαν ακτίνες αυτοί οι θείοι
λόγοι και τα ρήματα (όταν ερμηνεύονται ορθά δι ευχών των
παραστατών προφητών) διαπερνούν την βαρύτητα των νεφών για να
μας έλκουν…. Ή κατέναντι (ς) , ακόμη πιο έμμεσα, ώστε ο καθένας
ανάλογα της καθαρότητος και ταπεινότητος στην καρδία, ‘’χωρά’’
και βιώνει ανάλογα.
Αγιογραφείται η Μεταμόρφωση σε κύκλο με κέντρο Τον Κύριο, όπως
και οι άγιοι πάντες (μέτοχοι και κοινωνοί Του) και στην βάση του Ω
(των αγίων πάντων) η σκιά και οι προφήτες….. Στο κέντρο το άμεσο
Φως και Λόγο, περιμετρικά έμμεσα ως ακτίνες οι λόγοι (φυσικού και
γραπτού νόμων κατανοούμενοι με ορθόδοξη ακρίβεια δι ευχών των
παραστατών προφητών), ελκτικούς κάθε θεόφιλης ψυχής, ώστε να
διανοιγεί ο δρόμος από το κτιστό στο άκτιστο. Όλα, χάριτι. Από την
οντογνωσία και φυσιογνωσία (σκιές και ίχνη λόγων), στην ακριβή
ορθόδοξη θεογνωσία (και Λόγο, πρόσωπο προς πρόσωπον).
--
Σχετικά, πνευματική γνώση των λόγων της φύσης (και πνευματική γνώση
των λόγων των Γραφών) και… το δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως έργασαι…
(με στοιχεία επιστημών και επιστημονικών θέσεων, που οδοδεικτούν προς
Κύριο).
---
250
Το όριο της ευθείας κίνησης του νοός, ως ευκρίνεια, είναι να
διαβλέπει, να διαπερνά ο νους την παχυλότητα και το νέφος της
σαρκός και να ίσταται διαρκώς ενώπιον Του Κυρίου. Να διακρίνει το
πρόσωπο Του Κυρίου, πίσω από τα εμφανιζόμενα πρόσωπα των
ανθρώπων, εικόνες Θεού (Ανθρώπου… ο του ανδρός ανθρ- έχων την
όψη – ωπος).
Στο κατά Ματθ.κε’ και την ερμηνεία το πώς θα γίνει η κρίσις, Ο
Κύριος είπε… 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ
ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ
περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ
ἤλθετε πρός με…. και το αντίθετο 42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ
μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ
συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ,
καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.
από τον αγ.Σωφρόνιο έσσεξ, ακούμε:
κατανοώντας, ότι δεν είναι μόνο το
επείνασα και εδίψησα, αλλά κάθε πράξη
και σκέψη μας επί γης, είναι διαμπερής
και αντανακλάται (είτε το γνωρίζουμε
είτε όχι, είτε το πιστεύουμε είτε όχι,
αλλά ισχυόντων των πνευματικών
νόμων) στο πρόσωπο Του Κυρίου. Ίσως
έπρεπε να γραφεί στο υποκεφάλαιο σταυρωτές σταυρούμενοι και
κληρονόμοι, αλλά έχει άμεση σχέση με την ευθεία κίνηση του νοός,
οπότε, ‘’κολλάει’’ εδώ καλύτερα. Αδικών ο άνθρωπος τον
συνάνθρωπο, προσβάλλοντάς τον, αμαρτάνοντας και ανομώντας
ενάντιά του, έμμεσα αδικεί, προσβάλει, αμαρτάνει ανομεί …
σταυρώνει Τον Κύριο, περνώντας η ενέργεια, (θετική ή αρνητική) από
την εικόνα στο πρόσωπο…. Οπότε μοιραίως, είτε πλησιάζουμε είτε
απομακρυνόμαστε από Τον Θεό. Κι είναι τόση λεπτή η γραμμή, η
βασιλική οδός, σαν κόψη ξυραφιού, που πότε περνάμε από τον
σταυρωμένο στον σταυρωτή, από την λεπτή πνευματικότητα στον

251
παχυλό πηλό*, δεν το καταλαβαίνουμε εύκολα. Μόνο εκ του
αποτελέσματος, κι αν ο καλός Θεός για παιδευτικούς λόγους αίρει
την χάρι και κάπως το αντιληφθούμε, ώστε καταποντιζόμενοι
ζητήσουμε σαν τον απ.Πέτρο, χείρα βοηθείας…. και μας αναβιβάσει
χάριτι στον σταυρό της φιλοθεΐας (Ι) και φιλανθρωπίας (-) ….
[όντας κλίμαξ η Θεοτόκος και γέφυρα, τα ποιούμενα έργα ολοέν και
θα καθαρίζουν από τον βόρβορο. Ολοέν το παράσιτο ι (Ι τάγμα των
δαιμόνων) που κολλάει στην ολότητα της ζωής μας (ο+ι=α) και της
θρησκευτικότητος (όποιας) θα διώκεται μαζί με την δυσωδία και θα
λυτρωνόμαστε από την βαρβαρότητα, δια της ευωδίας της παρουσίας
Της…. όπως το ένα πυρ, απομακρύνει το άλλο) γιαυτό και χαιρετούμε
και ευχόμαστε … Χαῖρε, ἡ της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χαῖρε, ἡ του βορβόρου ῥυομένη των ἔργων….].
Βαδίζοντας επί της κλίμακος, προσθέτουμε ή αφαιρούμε με τις
επιλογές μας απόσταση, νέφη, ευκρίνεια ή το αντίθετο. Στο δε κε’
κεφάλαιο, 25, όπου καταγράφεται το μέτρο της δικαίας κρίσης, ή θα
ελαχιστοποιήσουμε την απόσταση μεταξύ του 2 (μέσα) και του 5
(απέναντι) και θα καταλήξουμε στο ευ δούλε αγαθέ…. ή θα
προσθέτουμε νέφη μεταξύ γης και ουρανού, μεταξύ ημών και του
ηλίου, οπότε και η κατάληξις του κακού και πονηρού δούλου. Αντί
του ενός πυρός, στο άλλο. Αντί σωτηρίας, απώλεια. Αιωνίως.
Φυσικά και η ελεημοσύνη για τροφή και ύδωρ και ένδυμα και η
απουσία ελευθερίας στην φυλακή που πρέπει να μεριμνούμε να
παρέχουμε (αφού προηγουμένως λάβουμε) …. δεν εξαντλούνται στα
χοϊκά και εφήμερα (χωρίς αυτά να υποτιμούνται) αλλά εκτιμώ ότι
πρέπει να αναχθούν στις ανάγκες της αιώνιας ψυχής και μέλλοντος
αιώνος σώματος (αρχής γενομένης από τώρα) για Τροφή (XC) δίψα
(XC) ένδυμα (XC) ελευθερία δια και εν XC… ώστε να πιστέψουμε και
μεριμνούμε ότι, τπτ δεν είναι ουσιωδέστερο, από τον όντως σκοπό
που είναι η μετοχή σε αυτό το πύρινο Σώμα.
Με την απουσία της τάχα δευτερεύουσας ευθείας κίνησης του νοός,
(όπως υποτιμάται η διακονία της ΜΑΡΘΑΣ –και μόνο όταν δεν έχει
252
αναφορά Τον Κύριο -) απουσιάζει και η μυστική νοηματοδότηση του
μυστηρίου… το ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα, εν εμοί
μένει, καγώ εν αυτώ…. Ώστε η ‘’κοινωνία’’ προσώπων (ανθρώπων
μεταξύ των και ανθρώπων με Άνθρωπο) να ισχύει ΜΟΝΟ στο Ένα
Αναστάσιμο Σώμα, ορθόδοξη Εκκλησία, των ισχυόντων έγκυρων
μυστηρίων, λόγω αποστολικής διαδοχής. Αμήν γένοιτο, χάριτι.
---
* ο πηλός τον πηλόν.... Πάντες γαρ άνθρωποι είμεθα εκ του χοός
γεγενημένοι και πάντες ημάρτομεν. Πηλός είμεθα, άγνοιαν έχομεν.
-Ο πηλός τον πηλόν κλέπτει.
-Ο πηλός τον πηλόν υβρίζει.
-Ο πηλός τον πηλόν συκοφαντεί.
-Ο πηλός του πηλού επαίρεται.
-Ο πηλός τον πηλόν πλουτεί.
-Ο πηλός του πηλού άρχει.
-Ο πηλός τον πηλόν δέρει.
-Ο πηλός τον πηλόν φυλακίζει.
Και εν γένει ο πηλός του πηλού θεωρείται σοφότερος, δυνατότερος,
πλουσιότερος, ευγενέστερος, τιμιότερος πλουτών ανοησίαν και άγνοιαν της
ιδίας υπάρξεως του πόθεν και πού ευρέθη, πώς εγεννήθη, τις ο προορισμός
του, πού καταλήγει, τι το μετά ταύτα.
Όλα, λοιπόν, αυτά, επειδή τα κατεβρόχθισεν η λήθη και άγνοια και γέγονε
χάος αναισθησίας, δια τούτο οδυνόμεθα εδώ και εις την άλλην ζωήν, όσοι
αμετανόητοι. Και ως εκ τούτου πρέπει όποιος βλέπει καλύτερα και είναι
ολίγον ξεσκοτισμένος να συγχωρεί και να συμπαθεί τον ομόψυχον και
ομόπαθον πλησίον αδελφόν. ~Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή
---
Σώσόν με από πηλού, ίνα μη εμπαγώ» (Ψαλ. 68,15)

αναφέρεται στον συναξαριστή ότι ο αναστηθείς τετραήμερος Λάζαρος, που


για τον φθόνο των ιουδαίων έφυγε και πήγε στην κύπρο, ποτέ του (μετά την
ανάσταση) δεν γέλασε. Μόνο μια φορά μειδίασε... όταν στην αγορά, είδε
κάποιον να κλέβει. Χαμογέλασε και μονολόγησε... ο πηλός κλέβει τον
πηλό....

253
Σκέψεις με αφορμή φυσικούς λόγους

(συνέχεια περί ευθείας κίνησης νοός) με αφορμή τα


αποτελέσματα της εθνικής.... @ προς το έθνος
Ενδιαφέροντα συμβάντα
Βραζιλία – Ελλάδα 79 - 78
ΗΠΑ – Ελλάδα 69 – 53
Ελλάδα – Τσεχία 84 – 77
νικήσαμε, αλλά δεν περάσαμε στην 8άδα… γιατί θέλαμε νίκη
με 12 πόντους.
Εν τω μεταξύ, ‘’ενορχηστρωτής’’ ήταν ο Αθανάσιος και
κεντρικό πρόσωπο ο Γιάννης…
θα μπορούσαν όλα τα παραπάνω γεγονότα να εξαντλήσουν
αισθήματα, σκέψεις, συζητήσεις (ακόμη και ατέρμονες) με αρχή
και τέλος τα του κόσμου και περί μπάσκετ, όπως συμβαίνει και
με άλλα κοσμικά γεγονότα, συνήθως στεγανοποιημένα (το
καθένα στον χώρο του) χωρίς πνεύμα. Αλλά, δεν είναι έτσι τα
πράματα.
Η φύση του πνεύματος με την λεπτότητά του, διαπερνά τα
υλικά και τα δίνει άλλον τόνο, άλλο νόημα οπότε και άλλη
προοπτική, μόνο αν τα δει κάποιος από την άλλη όψι. Κι είναι
κάπως δυσδιάκριτη η άλλη όψις, αφού παρεμβάλλεται μεταξύ
των δύο όψεων (χοϊκό και πνευματικό επίπεδο), ένα νέφος, όχι
όμως και αξεπέραστο. Αυτήν την διάτρηση την καταφέρνει
ένας υγιής νους με την φυσική ευθεία κίνησή του, που όσο
λεπτύνεται, τόσο γίνεται διαμπερής της παχυλότητας της
σάρκας, με την οποία ανάγει εαυτόν, από το δημιούργημα Στον
Δημιουργό, Λόγο και λόγους Του.

254
[Συμβάντα όπως τα ΙΜΙΑ (30/31 Ιαν 1996), η 29 Μαϊ 1453, η 20ή
Ιουλ 1054… ο ‘’γιωργάκης’’ με την ανακοίνωση του μνημονίου
‘’τυχαία’’ εορτή αγ.Γεωργίου (23 απρ)… και άλλα,
προσεγγίστηκαν διαφορετικά και καταγράφηκε η οπτική στους
δεσμούς1 όπως φαίνονται στο τέλος του άρθρου.
Με αυτό το σκεπτικό ας προχωρήσουμε σε μια κατά το δοκούν
και κατά δύναμη Προσέγγιση/εμβάθυνση – ερμηνεία
Εμπράγματα, μέσα στην ροή των λόγων… χάσαμε από την
βραζιλία για έναν πόντο (79-78) χάσαμε από τον κοσμοκράτορα
(69-53) και παρότι νικήσαμε την τσεχία (84-77) χάσαμε την
προαγωγή μας στους 8… η δε αμερική, παρότι μας νίκησε με 69,
έχασε με 89 (από την Γαλλία).
Με αφορμή τα ίχνη, και αναγόμενος ο νους στα πνευματικά
αναλογικά, (κάπως μεταφρασμένα …) χάσαμε/χάνουμε σαν
έθνος την πνευματική νίκη λόγω φιληδονίας και σαρκικού
πνεύματος, γιατί τα σαρκικά (άνεση, φραπεδιές, καφεδάκια και
ξέκωλα καρναβάλια) ιεραρχήθηκαν πνευματικά ουσιωδέστερα
των πρεπόντων, που θα μας ανέστηναν σαν ολότητα...
Επίσης, κάτι πολύ πιο σοβαρό από κλωτσοσκούφια θα συμβεί
κι Ο Κύριος μας προετοιμάζει. Στον κόσμο θα έρθουν τα πάνω-
κάτω… (69) αλλά εμείς θα παραμείνουμε στην γνώση του Θεού
με την δύναμή Του (5) και Άγιο Πνεύμα (3) σύνολο 53. [κι αυτός
που νικά τώρα σαν κοσμοκράτορας με το 6 του… θα χάσει από
Τον Παντοκράτορα 8 (χάνει με 89)]. Αλλά!!! παρά την θεολογία
της φύσης (84) και ερμηνεία των λόγων, στην ουσία θάμαστε
χαμένοι λόγω εγωισμού (7) … 77.

255
Καλείται το 7 (ο άνθρωπος) να επιστρέψει στο 1,*** Κυριακή και
αιώνια 8η κι όχι απλά στους 8 του παγκοσμίου... μη μείνομεν
έξω του Νυμφώνος....
Κι όλα αυτά, επιτράπηκαν και προτείνουν την υψοποιό
ταπείνωση.
Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος ει μη δια της μετανοίας (και των
έντονα τονισθέντων γραμμάτων που θα σημειωθούν λίγο πιο
κάτω, που όμως ακολουθούν και είναι γεννήματα αυτής.
Μετανοείτε, ήγγικεν… με ενορχηστρωτή τον Αθάνατο Θεό και
κεντρικό πρόσωπο τον Ιωάννη).
Σαν μια ένδειξη αυτογνωσίας στο σε ποια κατάσταση περίπου
είμαστε, είναι η ‘’κρίση και συνείδησή’’ μας. Ένα μέτρο κριτικής
και κατά πόσο βιώνουμε πνευματικώ τω τρόπω κι όχι μόνο
σαρκικά, είναι το πόσο στεγανά θα συνεχίζουμε να πιστεύουμε
στο ποιος τελικά φταίει που δεν περάσαμε στην 8άδα (και για
ποια 8άδα μιλάμε γενόμενη η αναγωγή) ο προπονητής;
κάποιος ή περισσότεροι παίκτες; οι άδικοι διαιτητές; η κακή μας
μέρα; ο κακός μας ο καιρός; Συζητήσεις και σκέψεις που ΜΟΝΟ
αυτές θα ακούγονται στα ΜΜΕ…. ή εμείς; όλοι οι έξω (κριτές) ;
ή μήπως εγώ; (και εγώ σαν μέρος του έθνους) ;;
Φταίνε οι επί της γης διάσπαρτες εικόνες, σκιές ή θα το
εσωτερικεύσουμε ενοποιημένα με προοπτική να αναστηλωθεί η
εικόνα μας στο καθ’ωμοίωσιν… στην βασιλεία του Κυρίου…
Ευχόμαστε πολλοί μας ανάσταση προσωπική και συλλογική
(για το έθνος και τον λαό του Ζώντος Θεού) αλλά αυτή η
ανάσταση έχει προϋποθέσεις. Να εισέλθουμε στην
δωδεκάτειχη πόλη δια προσευχής – νηστείας – ακρόασης και
τήρησης τα 4 άκρα του ΣΤΑΥΡΟΥ… να εισέλθουμε εντός της

256
εκκλησίας των 12 έμψυχων κολώνων (αναγωγικά νίκη με 12 για
να περάσουμε στον Νυμφώνα 8).
Για την σωτηρία μας και επίγνωση Της Αληθείας, το θείο
θέλημα είναι να αναστηλωθεί η εικόνα μας στο
καθ’ωμοίωσιν… στην βασιλεία του Κυρίου μνμ, που ‘’πέρασε’’
Ο Παντεπόπτης Κύριος Λόγος, δια των ‘’τυχαίων’’ λόγων
(συμβάντων). Το επί του πρακτέου η Κυριακή της Ορθοδοξίας
ήτοι, περί αναστήλωσης των εικόνων (σήμερα, 11 σεπ … αγίου
Ευφροσύνου) αμήν δι ευχών.
Όπως και ΔΕΝ ήταν τυχαία η νίκη το 2004, όπως περιγράφηκαν
αναλυτικά τα δεδομένα στο άγγελοι μας οδηγούν στον ουρανό!
(2004) πρόταση και μοναδικός τρόπος αυτογνωσίας (5) και
θεογνωσίας (7) … (στο 57 το goal – στόχος).
Δικαιολογητικές σκέψεις
Έρχεται η ώρα (κατά την ετοιμότητα του καθενός και πέραν
του άπαξ γενομένου ιστορικού συμβάντος), που το αόρατο και
ασχημάτιστο, ο αόρατος και αψηλάφητος Λόγος,
σχηματοποιείται, οράται, ψηλαφάται, ενανθρωπίζεται,
μορφούται εν ημίν. Κι είναι στόχος ζωής η απόκτηση του Αγίου
Πνεύματος, όχι έξω και γενικώς, αλλά εντός. Και, κατά το, Ο
Λόγος σαρξ εγένετο, λογικό και επόμενο (κατά Θεόν είναι) κι οι
λόγοι να ‘’σαρκούνται’’ (λαμβάνοντας σχήμα και μορφή).
Ο αόρατος πυρήνας (Ο ΩΝ) παρότι υπέρχρονος, ενεργεί εν
χωροχρόνω και εγγίζεται με δύο τρόπους. Άμεσα όταν
συνομιλεί με τον άνθρωπο δια της κυκλικής κίνησης του νοός
στο βάθος της καρδίας* και έμμεσα δια λόγων, έξω αυτής, δια
της ευθείας κίνησης, που όμως κι οι δυο τρόποι, έχουν
ομόρροπο σκοπό να έλκουν τον άνθρωπο ευθέως και
ελικοειδώς συνανυψώνοντάς τον προς την ανάσταση, μαζί με
257
όλη την φύση. Κι ο Έλληνας, αν κουράστηκε, έχει άλλον ένα
λόγο και τρόπο να αναστηθεί.
Κατά τον αγ.Μάξιμο ομολογητή, Ο Λόγος και ο
λόγος/άνθρωπο
ς, εικών και
πρότυπο:

Οι άνθρωποι έχουν συνήθως ένα σκεπτικό, όπου μερικά


γεγονότα
εγονότα στην ζωή (αρκετά ή λίγα κατά την ευαισθησία του
καθενός ίσως εξαρτώμενα από την θέληση πανενότητος και
την εμπιστοσύνη – ούτε τρίχα δεν πέφτει αν δεν το επιτρέψει Ο
Κύριος, πολύ περισσότερο τα σπουδαιότερα - ) είναι
αποκομμένα ή ασύνδετα με τον Θεό.
Με αυτήν την ελλιπή φιλοσοφική στάση, παρουσιάζονται κενά
και μη συνέχεια, ενώ δεν είναι έτσι τα πράματα. Πάλι, αν
βγάζουμε τον Θεό εκτός φιλοσοφίας και ζωής,, είναι σαν να
λέμε, πως το ψάρι μπορεί να ζει και χωρίς νάναι μέσα στο
νερό…. Γι αυτό έρχεται ο απ.Παύλος και ερεθίζει φιλοθέως
όσους θάθελαν να φιλοσοφήσουν ορθώς: …27 ζητεῖνζητε τὸν
Κύριον, εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν,
ροιεν, καί
κα γε οὐ
μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα. 28 ἐν ν αὐτῷ
α γὰρ
ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν, ὡς καί τινες τῶνν καθ᾿
καθ ὑμᾶς
ποιητῶν εἰρήκασι· τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν. (Πραξ.ιζ’)
Ό,τι κι αν γίνεται (είτε το πιστεύουμε είτε όχι) εντάσσεται ή
μέσα στην ευλογία (αντικειμενικά καλό) ή κατά το επιτρέπεται
του Θεού (αντικειμενικά κακό, παρά τα φαινόμενα).
φαινόμενα) Έτσι, στην
κυριολεξία τα πάντα είναι ενωμένα με αοράτους δεσμούς, ως
σημεία περιφερείας με Το Κέντρο, κι αυτή η σύνδεση, είναι
άσχετη από την φυσική αδυναμία ερμηνείας των λόγων.

258
Κι ο προφ.Ηλίας, βοηθά μυστικά στην πνευματική γνώση των
λόγων της φύσης, όπως ο προφ.Μωυσής στην πνευματική
γνώση των λόγων των Γραφών (ισότιμους** παραστάτες της
Θείας Μεταμορφώσεως).
Με αυτό το άλλο, μη συνηθισμένο σκεπτικό, το θεοκεντρικό και
της πανταχού παρουσίας Του Κυρίου, προσεγγίζζουμε διττά τα
έσχατα συμβάντα σε χώρους φαινομενικά ασύνδετους. Χωρίς
να καταδυναστεύει την ελευθερία των προσώπων και των
εθνών, Ο Κύριος, ομιλεί δια των λόγων.

Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος σύνθεσης του παρόντος σαν


σκέψεις, με την ευχή να αποβούν κάπως ωφέλιμα και
βοηθητικά στην πορεία μας.
Ασχημάτιστα και θεωρητικά ισχύουν οι προτροπές και
παραινέσεις μέσα στην Αγία Γραφή και οι επόμενες
πνευματικές συμβουλές και νουθεσίες των αγίων ως θεόσδοτη,
ορθόδοξη παράδοση, αφού ΚΑΙ Ο Κύριος ΚΑΙ ο έτερος
παράκλητος (Άγιο Πνεύμα) είναι μαζί μας έως της συντελείας
και αμήν και στην αιωνιότητα.
Αυτές οι παραινέσεις ζωής, καλύπτονται από τον μανδύα της
‘’θρησκείας’’ με αποδέκτες τους ‘’πιστούς’’ της. Επομένως
κάποιος εκτός της συγκεκριμμένης
μμένης πίστεως έχει το δικαίωμα να
τις αμφισβητήσει, αφού δεν ταιριάζουν με την κοσμοθεωρία
του. Είναι αφενός το τίμημα της ελευθερίας και αφετέρου ο
φυσικός περιορισμός της θρησκείας. Αναφέρεται πως η

259
θρησκεία είναι μια νευροβιολογική ασθένεια και η ορθοδοξία η
θεραπεία της…
Και μετά έρχεται η φύση που επιβεβαιώνει τα ρήματα της
υπερφύσης, μέσα στο εν εξελίξει τελειολογικό σχέδιο. Αυτά τα
ρήματα και ζωντανοί λόγοι, συγχρόνως ελέγχουν την όποια
παραφυσική θρησκεία ή αίρεση δλδ τις κοσμικές προσεγγίσεις
του θείου ή μερικές αλήθειες σε σχέση με την αποκαλυφθείσα
Αλήθεια.
Οπότε, η διττή προσέγγιση έχει την εξής αμφίδρομη πρόταση.
Πιστεύει κάποιος ήδη, γενικά και αόριστα ; να και τα σημάδια.
Ας τα λάβει υπόψην του και ψηλαφητά. ΔΕΝ πιστεύει κάποιος
και βλέπει τις ‘’συμπτώσεις’’ που εξάγουν αβίαστα (αλλά
λογικά) κάποια συμπεράσματα ομότροπα και ομόρροπα και
ομόπνοα των ‘’αρχών’’ και νουθεσιών των Γραφών και της
ορθόδοξης παράδοσης; Ας γίνουν αυτά τα ‘’σημεία’’ μια καλή
αφορμή και ερέθισμα πνευματικής προόδου, στην νίκη της
σάρκας, του κόσμου (και κοσμικού φρονήματος) του
διαβόλου δια της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ και ταπεινότητος και των
μυστικών και μυστηριακών εφοδίων της Ορθοδοξίας.
Προτάσεις όχι μόνο γενικώς, αλλά και δια σημείων,
εμπράγματα και ψαυστά.
Είναι στο πνεύμα του αγ.Μαξίμου ομολογητή η αναζήτηση της
παρέμβασης στην ιστορία του θείου Λόγου δια λόγων, και το
ρευστό (διορθωτικό) μήνυμα που θάθελε οι άνθρωποι να
κατανοήσουν και ακολουθήσουν.

260
Ο Κύριος μας
μιλά και με τις
Γραφές και με
την φύση…. Κι
όποιος
‘’ακ
‘’ακούσει’’. Όστις
θέλει.
[έχει ήδη
προσεγγιστεί η
μία Αλήθεια με
διττό τρόπο. Εκ
γραπτού και
φυσικού νόμου.
Για δε την
πληρότητα του
παρόντος ας μου
επιτραπεί μια παράθεση δύο τριών παραδειγμάτων…. Ο Κύριος
είναι ΚΑΙ Θεός ΚΑΙ άνθρωπος. Για όσους αμφισβητούν τις
Γραφές και αυτήν την πίστη, έρχεται η φύση να το
επιβεβαιώσει ότι μπορεί να ισχύει, όπως το φωτόνιο είναι ΚΑΙ
σωματίδιο ΚΑΙ κύμα, ελέγχοντας μονοφυσίτες, μονοθελήτες
και άλλες αιρετικές προσεγγίσεις. Αμέσως, κατατάσσονται το
καθένα στην θέση που ανήκει. ι. Το ευθές Φως του Τριαδικού
Θεού (999) ορθοδοξίας που είναι και το θεραπευτικό, vs το
πλάνο και αυτό που πολώνει τις θρησκείες και πίστεις
ετερόφωτο, σαν την σελήνη (354) (Ο ΘΕΟΣ vs ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ
ΘΕΟΣ και ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ σε εβραίους και Έλληνες... ).

261
Επίσης, για το απαραίτητο
εφόδιο Ζωής αιωνίου που
είναι η Θεία Κοινωνία,
έχει ήδη εκ-τυπωθεί ΚΑΙ
στην σκιά του νόμου (με
τους έρποντες
δηλητηριώδεις όφεις στην
έρημο και την λύτρωση
που ήταν η θέα του
ανηρτημένου ορθίου
χάλκινου όφεος επί της ράβδου του Μωσέως, ως προτύπωση (ή
αντίτυπο) της σταύρωσης Του Κυρίου και το εκχυθέν σωτήριο
Αίμα, που παρατείνεται στους αιώνες μέσα στην ορθόδοξη
εκκλησία. Κι έρχεται η φύση και επιβεβαιώνει το παραπάνω
ρήμα, με τον φυσικό λόγο του πελεκάνου και το γνωστό, ώσπερ
πέλεκαν ετύθης XC, ώστε αν κάποιος υποτιμά τους ‘’νομάδες’’
και δεν πιστεύει στην σκιά της ΠΔ, τουλάχιστον ας πιστέψει
τον ομόπνοο οδοδείκτη που στήθηκε από Τον Δημιουργό φύσης
και γραφών, στην φύση...].
Θεολογεί η φύσις αλλά γίνεται ορατό το μήνυμα, και ο
άνθρωπος ακούει και καταλαβαίνει όσο ταπεινούται και
καθαρίζεται (εξομολόγηση στους έχοντες δικαιοδοσία ήτοι
αποστολική διαδοχή και θεία Κοινωνία για το απόπλυνον τω
αίματί Σου τω αγίω...) από τα νέφη των παθών που του
θολώνουν μυαλό και σώμα. Νου και χου, αφού ΑΗΡ (ορθόδοξη
πίστη) διαλύει τον παρεμβαλλόμενο χνου.

Αν κάποιος εμμένει στον διαχωρισμό των γεγονότων από το


πνευματικό τους καλά ‘’κρυμμένο’’ νόημα, φυσικά και είναι
ελεύθερος έτσι διαχωρισμένα να τα φιλοσοφεί. Πάλι, αν θέλει

262
κάποιος και δεν το θεωρεί κουραστικό
ραστικό ή ανωφελές, ας
α ρίξει μια
ματιά στους δεσμούς…… που είναι συνειρμικά και σχετικά και
που σκοπό έχουν, να μη μοιάσουμε τον μονόφθαλμο κύκλωπα
ή γίγαντα γολιάθ που κι οι δυο νικούνται από μικρόσωμους,
αλλά διασκοπικά ορώντες ανθρώπους (εν σοφία και νόμω
νόμ
αντίστοιχα).
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με… οι πέντε πέτρες νίκης του
νοός επί της γαστέρας (φιλισταίοι – κρητικό φύλο – γαστέρες
αργαί κατά τον απ.Παύλο). Ο σταυρός, δι ου χαρά εν όλω τω
κόσμω.
---
1 σχετικοί δεσμοί :
Στο μάτι του κυκλώνα η Ελλάδα, και το μάτι του κύκλωπα....
για την άλλη όψη (μαζεμένα)
αγώνας στη Γάνδη το 1987 μεταξύ Άρη και Μακαμπί (99-86) 86)
all star vs veteran all star 27 Δεκ 2015
a little sign (two columns gr-en) δίστηλο ελληνικά και αγγλικά
ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ
Ο Φίλης, νονός... η άλλη όψις
Περί των σημείων στην ζωή του πιστού … .

* καρδία
** αγ. Μαξίμου
ομολογητού

*** (για την συνάφεια των 1,4,7 : από τα 147 δελφικά παραγγέλματα
στο ''άλ-φα'' που λείπει... )

263
Δεξιά και αριστερή επίγνωση, άνω και κάτω… σταυροειδώς

Κι ενώ στην μυστική (και μυστικιστική)


ινδιάνικη παράδοση έχουμε την δεξιά και
αριστερή επίγνωση, αλλά περιορισμένα
οριζοντίως επί γης μετάβαση από το ορατό
στο αόρατο και αντίθετα, (Κ = | < ) δια της
μυστικής και μυστηριακής ορθοδοξίας έχουμε
την μετάβαση από την γη στον ουρανό δια της
κλίμακος*, στο απεριόριστο και ατελεύτητο [Λ
και Λόγο και όντως ΚΑ(Λ)Ο**] ολόσωμα και
ολοπνευματικά (ορατό και αόρατο σκέλος της
ύπαρξής μας) με ζωντανό παράδειγμα τον αγ.Ευφρόσυνο τον
μάγειρο. Πρόταση έγγισης και μετοχής στην απ’αιώνων
προετοιμασθείσα θέση, όντες όλοι δίδυμοι***, με τον έναν ‘’αδελφό’’
βιολογικά περιορισμένο και τον άλλον ελεύθερο δια και εν XC.
Αμήν δι ευχών
* Η Κλίμαξ, ως δρόμος από το κατ’εικόνα στο καθ’ωμοίωσιν.
** Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
*** Θωμάς, μεθερμηνευόμενος δίδυμος

Δια Σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω… και η νίκη κατά της σαρκός, του
κόσμου, του διαβόλου

Σταυρωτές, σταυρούμενοι και κληρονόμοι (2 υποκεφάλαια από την έσω


Ζωή)

264
μεταβολισμός φυσικός και πνευματικός
---
Αυτό το πάνω και κάτω, για να μην το ψάχνει κάποιος έξω, σαν τον
νασρεντίν χότζα που έχασε τα κλειδιά του μέσα στο σπίτι αλλά τα έψαχνε
στην αυλή του με την δικαιολογία ότι έξω έχει περισσότερο φως…
εντυπούται επί του σώματός μας (και εντός ημών, όπου είναι η βασιλεία)
σαν δρόμος ανάβασης από την κοιλία (αεί και αεί χρόνος) προς την κεφαλή
(νυν, αιώνιο παρών και άχρονος) δια της όρθιας σπονδυλικής στήλης των 33
σπονδύλων, στον τύπο του ορθίου κρεμασθέντος όφεος επί της ράβδου του
Μωσέως. Από την κοιλία - γαστέρα γη, στον ουρανό βαθεία καρδία,
περνώντας συγχρόνως ο άνθρωπος, από την ματαία εξωστρεφή φιλοσοφία
στην ψυχωφελή και απλανή φιλοκαλία.

Γιαυτό και τυπώνουμε με το σημείο του σταυρού* στην κεφαλή XC ανέστη


εκ νεκρών… και στον ομφαλό το: ‘’θανάτω θάνατον πατήσας’’. Εκεί αυτός
ενεργεί. Εκεί ορατώς και αοράτως.

Από νοερά προσευχή Νικηφόρου του Αγιορείτου και άλλων πατέρων


(εκτυπωθέν το 1852) περί νήψεως και προσοχής νοός...

* Χωρίς να υποχρεούται κάποιος να κάνει το σημείο του σταυρού στο


‘’σημείο’’ που αναφέρεται το σύμβολο της πίστεως (πιστεύω) … Ποιητήν
ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων… ‘’μπορεί’’ κάποιος δια του
ενωτικού σταυρού, του ορθοδόξως βιούμενου, να εντοπίσει τα τέσσερα άκρα
Του, εφ’ημών: …ουρανού (κεφαλή) και γης (κοιλία) (κάθετο σκέλος) ορατών
τε πάντων (δεξιά και δεξιά επίγνωση) και αοράτων (αριστερά και αριστερή
επίγνωση) (οριζόντιο σκέλος), χωρίς Τον Οποίο, XC πρόσωπο και Σταυρό
(πρόσωπο) δεν μπορεί κάποιος να ολοκληρωθεί (σωθεί εκ του σώος). Αμήν
Σταυρέ του Χριστού σώσον ημάς τη δυνάμει Σου…
---
Η ΑΣΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ Του μακαριστού Γέροντος και
κτήτορος της Μονής του Τιμίου Προδρόμου Essex Σωφρονίου Σαχάρωφ από
το βιβλίο ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΉΣ , εκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου.
Σταυρός και σταυροπροσκύνηση, μια ουράνια πολιτεία στην
‘’καθημερινότητα’’
Σταυρός και σταυροί σαν σχήματα και οχήματα
265
Ἀγώνας κατά τῶν πονηρῶν ν πνευμάτων μόνο μέ τή θεία
χάρη - Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Ο άνθρωπος απέρριψε αυτοπροαίρετα την


κοινωνία του με τον Θεό και τους αγίους
αγγέλους, ήρθε, αυτοπροαίρετα επίσης, σε
κοινωνία με τα πονηρά πνεύματα και
υποτάχθηκε σ’ αυτά. Η σωτηρία δόθηκε
δ
δωρεάν από τον Θεό στον πεσμένο
άνθρωπο, ο οποίος, πάντως, αφέθηκε
ελεύθερος να τη δεχθεί ή να την
απορρίψει.
Του δόθηκε, βέβαια, η δυνατότητα να ξεφύγει από τα πονηρά
πνεύματα, να αποτινάξει τον ζυγό τους με τη δύναμη της θείας
χάριτος. Μπορεί, όμως,
ως, αν το θέλει, να παραμείνει στην
κατάσταση της κοινωνίας με τα πονηρά πνεύματα, όντας
αιχμάλωτος και δούλος τους.
Ο άνθρωπος αναπόφευκτα ή θα πολεμήσει ή θα
αιχμαλωτιστεί. Ο καλός αγώνας δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η
αυτοπροαίρετη και ενεργητική αποδοχή της σωτηρίας, που
εκδηλώνεται και αποδεικνύεται πρακτικά με την ίδια μας τη
ζωή. Τα πονηρά πνεύματα, όπως είναι πολύ φυσικό,
προσπαθούν να μας κρατήσουν αιχμάλωτους και κοινωνούς
τους, όταν εμείς θελήσουμε να διακόψουμε την κοινωνία μας
μαζί τους και να ελευθερωθούμε
λευθερωθούμε από τη δουλεία τους. Τότε
πρέπει ν’ αποδείξουμε την ειλικρινή μας διάθεση για την
αποτίναξη του ζυγού τους, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο που
διαθέτουμε.

266
Όταν με τη χριστιανική άσκηση μπαίνουμε στον κόσμο των
πνευμάτων καιεπιχειρούμε ν’ ανακτήσουμε την ελευθερία μας,
πρώτα απ’ όλα βρίσκουμε αντιμέτωπα τα ίδια τα πονηρά
πνεύματα. Στον αγώνα μας αυτόν μυστικά μας καθοδηγεί, μας
βοηθάει και μας υπερασπίζεται η θεία χάρη, που μας δόθηκε
στο άγιο Βάπτισμα.
Χωρίς τη χάρη η πάλη μας με τα πνεύματα και η προσπάθειά
μας να λυτρωθούμε από την αιχμαλωσία τους θα ήταν μάταιες.
Παρ’ όλα αυτά, στην αρχή είμαστε κυκλωμένοι από τα πονηρά
πνεύματα και, λόγω της πτώσεως, παραμένουμε σε κοινωνία
μαζί τους. Πρέπει ν’ ασκήσουμε βία στον εαυτό μας,
προκειμένου να διαρρήξουμε αυτή την κοινωνία. Εξαιτίας,
όμως, της πεσμένης μας φύσεως, μέσα μας οι καλοί λογισμοί
είναι ανακατεμένοι με τους κακούς λογισμούς, τα καλά
αισθήματα είναι ανακατεμένα με τα κακά αισθήματα, η
αλήθεια είναι ανακατεμένη με το ψέμα και την πλάνη. Η μείξη
αυτή με το κακό αχρηστεύει το καλό.
Τα πονηρά πνεύματα, προσπαθώντας να μας κρατήσουν στην
κατάσταση της πτώσεως και, συνακόλουθα, της αναγκαστικής
αιχμαλωσίας μας σ’ αυτά, μας προξενούν αμαρτωλές σκέψεις,
επιθυμίες και φαντασιώσεις. Μ’ αυτές είτε ικανοποιούν την
πεσμένη μας φύση είτε παρουσιάζουν το κακό και το ψέμα
καλυμμένα πίσω από το προσωπείο του καλού και της
αλήθειας. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ενεργούν και όταν
αρχίζουν να εμφανίζονται αισθητά.
Στη χριστιανική ασκητική πράξη συμβαίνει συνήθως το εξής:
Όταν ένας μοναχός αρχίζει τον αγώνα του, περικυκλώνεται
από τα πονηρά πνεύματα. Αυτά στην αρχή ενεργούν εναντίον
του με λογισμούς, επιθυμίες και φαντασιώσεις, ενώ αργότερα

267
με αισθητές εμφανίσεις, όπως διαπιστώνουμε εύκολα από τους
βίους των οσίων Αντωνίου του Μεγάλου, Μακαρίου του
Αιγυπτίου, Παχωμίου του Μεγάλου, Μαρίας της Αιγυπτίας,
Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού, Ιωάννου του πολυάθλου και
όλων των άλλων αγίων ασκητών. Στο πρώτο στάδιο του αγώνα
τους οι όσιοι πατέρες είχαν να παλέψουν με λογισμούς,
ενθυμήσεις και αισθήματα που είτε συνιστούσαν αυτά
καθεαυτά αμαρτία είτε οδηγούσαν, φανερά ή συγκαλυμμένα,
σ’ αυτήν. Περνούσε πολύς καιρός, ώσπου, ύστερ’ από συνεχείς
και επίμονους αγώνες, να λάβουν καλούς λογισμούς και άγια
αισθήματα.
Όταν οι άγιοι έφταναν στην αισθητή θέαση των πνευμάτων, τα
πρώτα πνεύματα που έβλεπαν ήταν τα πονηρά. Ακολουθούσε
σκληρή πάλη εναντίον τους, με την οποία αποδείκνυαν
ενεργητικά την αποφασιστικότητά τους να μη δημιουργήσουν
κανενός είδους επικοινωνία μαζί τους. Με τον αγώνα τους
αυτόν αποκτούσαν την ικανότητα να επικοινωνούν με τα άγια
αγγελικά πνεύματα, τα οποία έρχονταν κοντά τους και τους
φανερώνονταν αισθητά.
Έτσι έγινε και με τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα
μας, του οποίου η ανθρώπινη φύση, μολονότι ολοκάθαρη από
κάθε αμαρτία, έφερε όλα τα αδιάβλητα πάθη μας. Στην έρημο,
όπου πήγε μετά τη βάπτισή Του, εμφανίστηκε αισθητά
μπροστά Του ο διάβολος και Τον έβαλε σε πειρασμούς. Ύστερα,
αφού ο Κύριος νίκησε τον πονηρό, «άγγελοι Θεού ήρθαν και
Τον υπηρετούσαν», όπως λέει το Ευαγγέλιο (Ματθ. δ’11).
Οι έμπειροι διδάσκαλοι του μοναχισμού απαγόρευαν στους
αρχάριους ασκητές, που δεν είχαν αποκτήσει επαρκή πείρα του
αοράτου πολέμου με τους δαίμονες μέσω των πονηρών

268
λογισμών και των εμπαθών αισθημάτων, να επιδίδονται σε
υπερβολική άσκηση της νηστείας, της αγρυπνίας και της
ησυχίας. Κι αυτό γιατί σ’ όσους κάνουν τέτοιαν άσκηση δεν
αργούν να εμφανιστούν αισθητά τα πονηρά πνεύματα, που
μπορούν εύκολα να πλανήσουν και να οδηγήσουν στην
απώλεια τους άπειρους αγωνιστές. Πολύ λίγοι από τους
μοναχούς είναι ικανοί ν’ αναμετρηθούν άμεσα με τους
δαίμονες. Αυτό είναι κατορθωτό μόνο απ’ όσους έχουν
αποκτήσει βαθιά γνώση των πνευμάτων μετά τη διεξαγωγή
πολύχρονου αοράτου πολέμου και απ’ όσους, με τη βοήθεια της
θείας χάριτος, έχουν εξασκήσει, όπως είπαμε πιο πάνω, τα
πνευματικά τους αισθητήρια, ώστε να μπορούν να διακρίνουν
το καλό από το κακό.
Ο μόνος ορθός τρόπος εισόδου στον κόσμο των πνευμάτων
είναι η χριστιανική άσκηση. Και ο μόνος ορθός τρόπος εισόδου
στην αισθητή θέαση των πνευμάτων είναι η χριστιανική
τελειότητα. Ο ίδιος ο Θεός οδηγεί και εισάγει σ’ αυτή τη θέαση
όσους αγωνίζονται να φτάσουν στην τελειότητα. Όποιοι το
κάνουν από μόνοι τους, χωρίς την καθοδήγηση του Θεού,
ενεργούν ενάντια στο θέλημά Του, γι’ αυτό δεν θ’ αποφύγουν
την πλάνη και τη συνακόλουθη πνευματική βλάβη. Αυτή
καθεαυτήν η πρόθεσή τους αποτελεί τη ρίζα της πλάνης.
Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου
Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα –
λόγος για τον θάνατο. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής
2014.

Πάλι για τον αγώνα κατά των ακαθάρτων πνευμάτων και την
επιβαλλόμενη πάλη, κάτι σχετικό από τις ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ
π. ΚΛΕΟΠΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ: …Μια νύχτα, μετά τα μεσάνυχτα,
ήμουν στη σπηλιά μου κι είχα τελειώσει την ακολουθία του
269
μεσονυκτικού. Έφθασα στο τέλος του όρθρου, όταν ξαφνικά
άκουσα: “Μπουφ! Μπουφ! Μπουφ!”. Νόμιζα ότι έτρεμε όλη η
γη. Βγήκα έξω να δω τι είναι αυτό που ακούγεται, αλλά όταν
άνοιξα την πόρτα της σπηλιάς μου είδα έξω ένα δυνατό φως
και μέσα σ’ αυτό ένα χάλκινο τανκς με πολλούς τροχούς.
Μέσα απ’ αυτό κατέβηκε ένας ψηλός άνθρωπος με μεγάλα
μάτια, με μαύρο κι αγριωπό πρόσωπο, που με ρώτησε ορθά–
κοφτά: “Τι ζητάς εδώ;”. Τότε θυμήθηκα τι λένε οι άγιοι Πατέρες
μας· ότι, αν έχεις τ’ Άγια Μυστήρια, έχεις τον Χριστό
ολοζώντανο! Μέσα στη σπηλιά μου, στην κουφάλα ενός
ελάτου, είχα μαζί μου τον Άγιο Άρτο. Όταν είδα αυτή τη
δαιμονική σκηνή, μπήκα γρήγορα μέσα, πήρα στα χέρια μου τα
Άγια Δώρα και μαζί με αυτά είπα μονάχα τα εξής λόγια: “Κύριε
Ιησού Χριστέ, μη μ’ εγκαταλείψεις!”.
Να δεις εσύ τι προσευχή* κάνεις, όταν βλέπεις το νοητό
δράκοντα έξω απ’ την πόρτα σου! Όταν κοίταξα πάλι έξω, είδα
ότι με τη δύναμη του Χριστού απομακρύνθηκαν. Δίπλα στη
σπηλιά μου ήταν μια βαθιά χαράδρα· μέσα σ’ αυτή πήγε κι
έπεσε εκείνο το ακάθαρτο πνεύμα. Αλλά, πώς έπεσε; Όταν
έφτασε εκεί στο χείλος της χαράδρας, μαζί με το
φανταστικό τανκς, έκανε τρεις κύκλους** γύρω από τον
εαυτό του κι έπεσε το κενό κάνοντας δυνατό κρότο. Αυτός ο
κρότος ακουγόταν μέσα στ’ αυτιά μου ίσαμε την άλλη νύχτα,
δηλαδή για 24 ολόκληρες ώρες!».

* Μάθε να προσεύχεσαι (Anthony Bloom)


** …πώς έπεσε; έκανε τρεις κύκλους γύρω από τον εαυτό του κι
έπεσε στο κενό…. Οι αντιθέτου φοράς κύκλοι που ανυψώνουν
μυστικά και μυστηριακά τον άνθρωπο από την φύση στην
υπερφύση σχηματοποιημένα ως 999 που ισχύει και τελεσιουργείται
270
στην Εκκλησία (όπως αναπτύχθηκε και με τον προφ.Ησαΐα και τις
κινήσεις μας μέσα Στο Ένα Σώμα - ορθόδοξη Εκκλησία). Κύκλοι επί
γης και μετά πτώση στο κενό, προσπαθώντας να συμπαρασύρει προς
την παραφύση και δυσώδες υπόγειο όσους παγιδεύσει επί της
φύσης. ...όπου δια του παντοδυνάμου ονόματος και παρουσίας
Κυρίου, βοηθού και χορηγού της κυκλικής κίνησης του νοός, της
ευθείας και του συνδυασμού αυτών ελικοειδής/ανοδικώς,
εξερχόμαστε προς Ανάσταση και Ζωή και Αλήθεια.

271
η πάλη ημών...

12 ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς
ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ
σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν
τοῖς ἐπουρανίοις.
...10 Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ
κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. 11 ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ
πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου·
12 ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς
ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ
σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν
τοῖς ἐπουρανίοις. 13 διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ

272
Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ
ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι. 14 στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν
ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς
δικαιοσύνης, 15 καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ
εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, 16 ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν
τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ
πεπυρωμένα σβέσαι· 17 καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου
δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι ρῆμα Θεοῦ, 18
διὰ πάσης προσευχῆς καὶ δεήσεως, προσευχόμενοι ἐν παντὶ
καιρῷ ἐν Πνεύματι, καὶ εἰς αὐτὸ τοῦτο ἀγρυπνοῦντες ἐν πάσῃ
προσκαρτερήσει καὶ δεήσει περὶ πάντων τῶν ἁγίων, ... (Εφεσ.στ')
γιαυτό χρειάζεται ''ανδρειοσύνη'' γιαυτό και ο πρωτόκλητος
από Τον Κύριο είναι ο απ.Ανδρέας ...
από αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης, Το πρόβλημα των
θρησκευτικών στα σχολεία διαβάζουμε… Ὅταν τὸ παιδὶ εἶναι ἀ-
ετὸς τοῦ πνεύματος καὶ ἐγὼ τὸ βλέπω σὰν πουλερικό, γιὰ τὸ
κοτέτσι τοῦ συστήματος, νὰ μοῦ δίδη αὐγὰ καὶ κρέας γιὰ πούλη-
μα. Τότε ἀγνοῶ καὶ πνίγω τὰ αἰτήματα τοῦ ἀετοῦ ποὺ ἔχει ἄλ-
λους ὁρίζοντες ζωῆς. Πετᾶ σὲ ἄλλα ὕψη. Καὶ φωλιάζει σὲ ἄλλες
κορφές. Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τί εἶναι ἄνθρωπος, ποιά ἡ φύσι καὶ
ἡ ἀποστολή του....
με επιβαλλόμενο τον επανευαγγελισμό, την ελληνορθόδοξη
παιδαγωγία που γεννά αγίους και ήρωες....
''φαίνονται'' κι ο αητός αλλά και οι αρχές και εξουσίες και τα
πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις... (κι άλλες
σχηματικές λεπτομέρειες που δεν καταδεικνύονται) διὰ τοῦτο
ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ...
---

273
''Ἔχουμε ἐχθρούς ἄσαρκους, πού
στέκονται διαρκῶς μπροστά μας, ἄν
καί ἐμεῖς δέν τούς βλέπουμε, καί πού
κοιτάζουν προσεκτικά, μή πως
μπορέσουν νά βροῦν κάπου κάποιο ἀπό
τά μέλη μας ἀφύλαχτο, γιά νά
καρφώσουν ἐκεῖ τά βέλη τους καί νά
μᾶς θανατώσουν. Καί κανείς δέν εῖναι
πού νά μπορεῖ νά προφυλάξει τόν
ἑαυτό του μέ ὁρατά τείχη καί ὀχυρώματα καί νά κρυφθεῖ ἔστω
καί μία ὥρα καί νά ἀναπνεύσει λίγο μόνος του ἤ νά φύγει καί νά
σωθεῖ· οὔτε μπορεῖ νά ἀναλάβει τόν πόλεμο αὐτό ἕνας ἄλλος γιά
κάποιον ἄλλο, ἀλλά εῖναι ἀναγκασμένοι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά
κάνουν ὁπωσδήποτε τόν πόλεμο αὐτό καί, χωρίς ἀμφιβολία, ἤ θά
νικήσει κανείς καί θά ζήσει, ἤ θά πληγωθεῖ καί θά πεθάνει.
Πληγή πού ὁδηγεῖ στό θάνατο εἶναι ἡ κάθε ἀμετανόητη καί
ἀνεξομολόγητη ἁμαρτια..'' ∽ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
(Λόγος 3. σελ, 63)
---
Η εν τω κόσμω ‘’σημειολογία’’ έχει διπλή ερμηνεία και
συμβολή. Θα μπορούσε το κείμενο να είναι μόνο του, χωρίς
εικόνες, χωρίς νέφη… το διττό σκέλος είναι ομόρροπο του
διπλού σκέλους της πνευματικής γνώσης των λόγων της φύσης
(σημεία) και της πνευματικής γνώσης των λόγων των Γραφών
(προφ.Ηλίας και προφ.Μωυσής, ταυτοδιδάσκαλοι παραστάτες
της Μεταμορφώσεως Του Κυρίου και δικής μας
μεταμόρφωσης).
Διαβάζουμε τους λόγους των Γραφών και συμφωνούμε
θεωρητικά. Ο καλός Θεός ‘’μιλώντας’’ και δια φύσεως και
λόγων ρευστών, μας δίνει επιβεβαίωση των λόγων Του στα

274
νέφη (εν τοις επουρανίοις). Για όσους δε ή αμφισβητούν ή είναι
κάπως κουμπωμένοι στο να τους πείσει ο γραπτός λόγος, ας
γίνει μια καλή αφορμή τα ορώμενα ψηλαφητά στην φύση, για
τα περαιτέρω. (Δλδ το σκεπτικό είναι: πιστεύεις ήδη, πάρτο και
σε σχήμα. Δεν πιστεύεις; Ας γίνει το σχήμα ερέθισμα για
έρευνα και δι αυτής, πίστη. Και στις δυο περιπτώσεις μοιάζει με
‘’τυχαίο’’ και ‘’σύμπτωση’’ αλλά δεν είναι)…. η δε ''αποδοχή''
των σημείων, να περνά από το πνευματικό ΠΑΤΕΡΙΚΟ κόσκινο
όπως και οι λόγοι των ακαδημαϊκών θεολόγων. Αλλιώς, η
αδιάκριτη αποδοχή γίνεται επικίνδυνη και μακροπρόθεσμα
ψυχοβλαβής. ΠΡΟΣΟΧΗ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Προσευχή και
νηστεία. Ακρόαση και τήρηση. ΣΤΑΥΡΟΣ.
[με τα ''σημεία'' νάναι στην άλλη όψη του βαρέος νέφους που
σκιάζει την ζωή μας και αιτία απόκρυψης του ήλιου και
σκοτισμού... γίνονται δε αυτά ορατά, μόλις αρθούν οι αφορμές...
γενόμενα οδοδείκτες και ίχνη στον Δρόμο

προς ωφέλεια και δόξαν Θεού... Ποίησον μετ' εμού σημείον εις
αγαθόν, και ιδέτωσαν οι μισούντες με και αισχυνθήτωσαν, ότι
συ Κύριε, εβοήθησάς μοι και παρεκάλεσάς με.].
Μια ευθεία και ανοδική προς ουρανόν πορεία, με δύο σκέλη
ισοδύναμα, ισορροπημένα, παράλληλα, ομόρροπα και εναλλάξ,
μια με την πνευματική γνώση των λόγων των Γραφών και μια
με την πνευματική γνώση των λόγων της φύσεως....

275
δι ευχών... Της επουράνιας κλίμακας δι ης κατέβη Ο Θεός και
της γέφυρας της μετάγουσας εκ της γης προς ουρανόν...

Μήπως πάλι ο καλός Θεός δεν μας έδειξε εν σημείοις ότι


‘’δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού’’ ;
Αμήν να κατορθώσουμε να γίνουμε κατά Θεόν δίκαιοι κι η
καλή μας Παναγία μας προστατεύει ωσάν νήπια από επιθέσεις
δαιμόνων… οι οποίοι ειδικά σε περιπτώσεις διασάλευσης της
υγείας, επιτίθενται σφοδρότερα καλώντας ο αναλογών δαίμων
μεγαλύτερο σε βαθμό και ισχυρότερο για την εξόντωσή μας…
ως μισάνθρωποι.

276
Area 51 και ντπ. Η τελευταία αυτοκρατορία
---
''Στήν πάλη νά ἀγωνίζεσαι ἐναντίον τῶν ἀόρατων ἐχθρῶν. Ὁ
λόγος τοῦ Θεοῦ τέτοιον σέ θέλει νά εἶσαι σ΄ ὅλη σου τή ζωή. ὄχι
τεμπέλη καί κοιμισμένο, ἀλλά σέ θέλει νά ἐπιστατεῖς τήν ψυχή
σου μέ προσοχή καί ἐγρήγορση.'' ~ Μέγας Βασίλειος (P.G 31,208)

277
Επί του πρακτέου τα της μεσούσης μέχρι αποδόσεως

Φέτος (2019) μετά την πρόσκληση της μεσούσης ο διψών


ερχέσθω … (μεσοπεντηκοστή 22/5) ‘’έτυχε’’ να εορτάζεται η γ’
εύρεση της Τιμίας κεφαλής του αγ.Ιωάννου προδρόμου σταθερή
25/5 και αγ.Φωτεινή 26/5 (κινητή) που ήντλησε ύδωρ λάλον στο
φρέαρ του Ιακώβ. Με όρια τα κατοπτρικά μεταξύ τους 2 και 5
(που απλώνονται οριζόντια, δεξιά - αριστερά)) εντοπίστηκε να
παρεμβάλλονται (καθέτως, πάνω - κάτω) τα 2,5 και ς’. Δλδ επί
ενός οριζόντιου κύκλου του ενιαυτού, μέσα στην
επαναλαμβανόμενη ‘’καθημερινότητα’’, διακρίνεται μια αχνή
κάθετη (πνευματική) τομή (στο σύνολο ΣΤΑΥΡΟΣ) που αφήνει
ίχνη προς ψηλάφηση:
2(2)/5
2(5)/5
2(6)/5

Το ‘’γνωστό’’ , λόγοι εντός του Λόγου (2) αγιασμός, απέναντι


(5) ως ευθεία κατοπτρική προβολή και κατέναντι (ς) έμμεσα
και χιαστί. (Γεν.γ’24 και Γεν.δ’16)

2
-
5
.
ς
278
…όλα, για να μας δώσουν αφορμή να εντοπίσουμε από τους
λόγους των Γραφών και της φύσεως, άλλη μια συστάδα
ακτίνων ουρανίου επί γης, Φωτός. Ευθεία πορεία προς Τον
Κύριο (δέσμη ακτίνων Φωτός και ευθείας προς τα άνω
πορείας, όπως καταγράφηκε και με το διήμερο 8/9Μαΐου με τον
αγ.Ιωάννη θεολόγο, αγ.Χριστοφόρο και προφ.Ησαΐα).
Ακούμε τα αναγνώσματα…. (25/5) …ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ
σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς
φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ
᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ῎Εχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις
σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ
ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι,
ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ
ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι,
πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματι
περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν
φανερωθῇ. ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα
διὰ ᾿Ιησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ
σαρκὶ ἡμῶν. ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν
ὑμῖν. ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ
γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ
καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν καὶ ἡμᾶς
διὰ ᾿Ιησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς,
ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν
περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. (Β’Κορ. δ’ 6-15)
…καὶ ἐξῆλθεν ὁ λόγος οὗτος ἐν ὅλῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ περὶ αὐτοῦ καὶ ἐν
πάσῃ τῇ περιχώρῳ. Καὶ ἀπήγγειλαν ᾿Ιωάννῃ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ
περὶ πάντων τούτων. καὶ προσκαλεσάμενος δύο τινὰς τῶν
μαθητῶν αὐτοῦ ὁ ᾿Ιωάννης ἔπεμψε πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν λέγων· σὺ εἶ
ὁ ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν; παραγενόμενοι δὲ πρὸς
279
αὐτὸν οἱ ἄνδρες εἶπον· ᾿Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς ἀπέσταλκεν ἡμᾶς
πρός σε λέγων· σὺ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν; ἐν αὐτῇ
δὲ τῇ ὥρᾳ ἐθεράπευσε πολλοὺς ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ
πνευμάτων πονηρῶν, καὶ τυφλοῖς πολλοῖς ἐχαρίσατο τὸ βλέπειν.
καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἀπαγγείλατε
᾿Ιωάννῃ ἃ εἴδετε καὶ ἠκούσατε· τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ
περιπατοῦσι, λεπροὶ καθαρίζονται, κωφοὶ ἀκούουσι, νεκροὶ
ἐγείρονται, πτωχοὶ εὐαγγελίζονται· καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ
σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί. ἀπελθόντων δὲ τῶν μαθητῶν ᾿Ιωάννου
ἤρξατο λέγειν πρὸς τοὺς ὄχλους περὶ ᾿Ιωάννου· τί ἐξεληλύθατε
εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον;
ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις
ἠμφιεσμένον; ἰδοὺ οἱ ἐν ἱματισμῷ ἐνδόξῳ καὶ τρυφῇ ὑπάρχοντες
ἐν τοῖς βασιλείοις εἰσίν. ἀλλὰ τί ἐξεληλύθατε ἰδεῖν; προφήτην;
ναὶ λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου. οὗτός ἐστι περὶ οὗ
γέγραπται, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ
προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου·
λέγω γὰρ ὑμῖν, μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν προφήτης ᾿Ιωάννου
τοῦ βαπτιστοῦ οὐδείς ἐστιν· ὁ δὲ μικρότερος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ
Θεοῦ μείζων αὐτοῦ ἐστι. καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀκούσας καὶ οἱ τελῶναι
ἐδικαίωσαν τὸν Θεόν, βαπτισθέντες τὸ βάπτισμα ᾿Ιωάννου· οἱ δὲ
Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἠθέτησαν εἰς
ἑαυτούς, μὴ βαπτισθέντες ὑπ᾿ αὐτοῦ. (Όρθρου Λουκ.ζ 17-30)
…οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἰδόντες εἶπον αὐτῷ· ἰδοὺ οἱ μαθηταί σου
ποιοῦσιν ὃ οὐκ ἔξεστι ποιεῖν ἐν σαββάτῳ. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ
ἀνέγνωτε τί ἐποίησε Δαυῒδ ὅτε ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ;
πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἄρτους τῆς
προθέσεως ἔφαγεν, οὓς οὐκ ἐξὸν ἦν αὐτῷ φαγεῖν οὐδὲ τοῖς μετ᾿
αὐτοῦ, εἰ μὴ μόνοις τοῖς ἱερεῦσι; ἢ οὐκ ἀνέγνωτε ἐν τῷ νόμῳ ὅτι
τοῖς σάββασιν οἱ ἱερεῖς ἐν τῷ ἱερῷ τὸ σάββατον βεβηλοῦσι, καὶ

280
ἀναίτιοί εἰσι; λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι τοῦ ἱεροῦ μεῖζόν ἐστιν ὧδε. εἰ δὲ
ἐγνώκειτε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν, οὐκ ἂν
κατεδικάσατε τοὺς ἀναιτίους. κύριος γάρ ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ
ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου. Καὶ μεταβὰς ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς τὴν
συναγωγὴν αὐτῶν. καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος ἦν ἐκεῖ τὴν χεῖρα ἔχων
ξηράν· καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἔξεστι τοῖς σάββασι
θεραπεύειν; ἵνα κατηγορήσωσιν αὐτοῦ. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τίς
ἔσται ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος ὃς ἕξει πρόβατον ἕν, καὶ ἐὰν ἐμπέσῃ
τοῦτο τοῖς σάββασιν εἰς βόθυνον, οὐχὶ κρατήσει αὐτὸ καὶ ἐγερεῖ;
πόσῳ οὖν διαφέρει ἄνθρωπος προβάτου; ὥστε ἔξεστι τοῖς
σάββασι καλῶς ποιεῖν. τότε λέγει τῷ ἀνθρώπῳ· ἔκτεινόν σου τὴν
χεῖρα· καὶ ἐξέτεινε, καὶ ἀποκατεστάθη ὑγιὴς ὡς ἡ ἄλλη.
᾿Εξελθόντες δὲ οἱ Φαρισαῖοι συμβούλιον ἔλαβον κατ᾿ αὐτοῦ, ὅπως
αὐτὸν ἀπολέσωσιν.῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς γνοὺς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν· καὶ
ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς
πάντας… (Ματθ.ιβ’)
Δεν θα έπρεπε να τονίσω μόνο κάποια λόγια, σαν να
απομονώνεται θησαυρός εκ θησαυρού ως σπουδαιότερος, αλλά
συνειρμικά, ‘’δείχνουν’’ την ευθεία άνοδο και ανάσταση που
προτείνει Ο Κύριος ευθείας τας τρίβους ποιείται και μετανοείτε.
Εκεί στο τέλος του δρόμου, στο ς’ στο 6 και κατέναντι εν σκότει
όταν η ψυχή ποθεί Φως και ύδωρ της διανοίγεται ένας δρόμος
προς πορεία. Η σαμαρείτις δεν εξαντλείται ως ιστορικό
πρόσωπο, αλλά όπως δικαιολογεί ο άγιος Μάξιμος ομολογητής,
σημαίνει τη φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το
προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους
νόμους που δόθηκαν στη φύση μας, από τους οποίους οι πέντε
είχαν προηγηθεί, ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως
αυτός δεν ήταν άνδρας της φύσης ή της ψυχής, με το το να
μή γεννά από αυτήν τη δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.
281
Έλαβε λοιπόν η φύση ως άνδρα τον πρώτο νόμο, το νόμο στον
πα