You are on page 1of 4

Friday, ovember 12, 2010

Food and Life - Aစာတစ္ခု ႏွင့္ Aသက္တစ္ေခ်ာင္း

ဘယ္မွာ (Aပၸမာဒဓမၼရသမဂၢဇင္း သို႔မဟုတ္ ဘာသာေသြးမဂၢဇင္းမွာ)
ေရးခဲ့တ့စ
ဲ ာဆိုတာကို မမွတ္မိေတာ့ပါ။

(က)
၀ါးမ်ိဳAပ္ေသာ AစားAစာတြင္ ပါ၀င္သည့္ AဆီAႏွစ္Aေစးသည္
Aာဟာရျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့လာဖူး၏။ Aစာတြင္ Aာဟာရ ပါ၀င္သည္။ Aာဟာရသည္
သက္ရွိတို႔Aတြက္ စြမ္းAင္ထုတ္ေပး၏။ စြမ္းAင္ျဖင့္ သက္ရွိမ်ား သြားလာလႈပ္ရွား
ရွင္သန္ၾကသည္။ ဘ၀ရွင္သန္ေရးAတြက္ စြမ္းAင္ရဖို႔ Aစာရွာၾကသည္။ သဘာ၀က
စီစU္ေပးေသာ ဘ၀Aလိုက္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ Aစာရွာၾကသည္။ ရွာေဖြAပ္ေသာ Aစာသည္
မြန္ျမတ္ဖို႔လို၏။ မမြန္ျမတ္ေသာ Aစာသည္ စားသံုးသူAတြက္ Aဆိပ္Aေတာက္
ျဖစ္သကဲ့သို႔ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း Aႏၲရာယ္ေပးတတ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္
၀န္းက်င္ေလာကကို Aႏၲရာယ္မသင့္ေစဘဲ သမၼာAာဇီ၀ျဖင့္ စင္ၾကယ္စာြ
Aသက္ရွင္ၾကရန္ ျမတ္စာြ ဘုရား ညႊန္ၾကားေတာ္မူ၏။ မြန္ျမတ္ေသာ Aစာကို
သံုးေဆာင္မွီ၀ဲ၍ Aျပစ္ကင္းေသာ ဘ၀ကို ေမြးျမဴသင့္ၾကသည္။ “Aစာ” ႏွင့္
“Aသက္”Aေၾကာင္း ထိုထိုဤဤ စU္းစားရင္း ႐ုတ္တရက္ ေတြ႔ၾကံဳလိုက္ရသည္။

(ခ)
ၾကားလိုက္ရေသာ Aသံကို နားလည္သလို ဘာသာျပန္လွ်င္ မလွပေသာ
ျမည္သံစဲြ Aလကၤာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ေတာထေနေသာ ျမက္ပင္မ်ားၾကားမွ
ထြက္ေပၚလာေသာ ငိုခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေပသည္။ ငိုခ်င္းသံရွည္ကို စာစကားျဖင့္ AတိAက်
မေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ္လည္း ထိုAသံ Aႏၲရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရၿပီဟု ခံစား
နားလည္လိုက္သည္။ ကူပါ ကယ္ပါ ေစာင္မပါဟု Aသနား ခံေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း
သိရွိခံစားမိသည္။ Aေတြ႔AၾကံဳAရ Aေျဖကို ႀကိဳသိထားၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း
ပိုမိုတိက်ေစရန္ Aသံလာရာ ျမက္ေတာထဲသို႔ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ စူးစိုက္ၾကည့္၍
စပ္စုလိုက္သည္။ “ကြိ… ကြိ” သို႔မဟုတ္ “က်ိ… က်ိ”ဟူေသာ တုန္ရီရီ ငိုေႂကြးသံက
Aခ်က္က် ျမည္တမ္းဟစ္ေႂကြး ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ျမက္ပင္မ်ားၾကားမွာ
ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ Aားၿပိဳင္မႈတစ္ခုပင္တည္း။ ေကသရာဇာ ျခေသၤ့မင္းAလား
ေဆာင့္ႂကြားႂကြား ဟန္ပါပါ ထိုင္ေလ့ရွိေသာ ကိုေရႊဖား။ Aခုေတာ့ သနားစရာ ဖားသတၱ၀ါ။
သူ၏ ကိုယ္ေနဟန္ ဂုဏ္က်က္သေရကို Aေလးမထားႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူ႔ဘ၀ ရပ္တည္
ရွင္သန္ႏိုင္ေရးAတြက္ Aားသြန္လႈပ္ရွား ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ရင္း ေျခကားယား
လက္ကားယား ကိုး႐ိုးကားရား ျဖစ္ေနရွာသည္။ သူ႔ဘ၀သည္ Aဆိုးဘက္သို႔ Aရွိန္ျပင္းစြာ
Uီးတည္ေန၏။ သူသည္ မၾကာမီ Aခ်ိန္Aတြင္းမွာ ေႁမြ၏ AစာAိမ္၀မ္းမီးကို သူ႔ဘ၀
ေရစင္ေရခ်မ္းျဖင့္ သြန္းဖ်န္းၿငိမ္းသတ္ ေပးရေတာ့မည္။ Aာသာငန္းငန္း
စြဲလမ္းတပ္မက္ေသာ တဏွာျဖင့္ ဖား၏ေျခေတာက္ကို AစာAျဖစ္ ဆြဲယူဖမ္းကိုက္
ထားသည္ကား ျမက္ေလွ်ာေပါက္ တစ္ေကာင္ပင္ျဖစ္သည္။ Aဆိပ္မဲ့ေသာ ေႁမြ။
လူတို႔၀န္းက်င္မွာ Aႏၲရာယ္မရွိေသာ ေႁမြ။ ရန္စသူကိုပင္ တံု႔ျပန္ ရန္မမူတတ္ရွာေသာ ေႁမြ။
ေAးေဆးလွေသာ သတၱ၀ါပင္ ျဖစ္၏။ ဖားငယ္Aတြက္ကား ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ
ေသမင္းတမန္ ျဖစ္ေနေလၿပီ။ စိမ္းစိုလွပေသာ ျမက္ပင္မ်ားၾကားမွာ ႐ုတ္တရက္
ေတြ႔လိုက္ရသည္ကား Aက်ည္းတန္ေသာ Aနိ႒ာ႐ံု ျမင္ကြင္းတစ္ခု။ ေႁမြႏွင့္ဖား။
ဖားႏွင့္ေႁမြ။ သို႔မဟုတ္ Aစာတစ္ခု ႏွင့္ Aသက္တစ္ေခ်ာင္းပင္တည္း။

(ဂ)
ေကာင္းက်ိဳးဆိုးျပစ္ကား ေစတနာလွ်င္ Aရင္းခံတည္း။ စြမ္းAင္စိုက္ထုတ္၍
ေဆာင္ရက
ြ ္Aပ္ေသာ Aမႈသည္ ရည္ရြယ္ရင္း ေစတနာႏွင့္ ေလ်ာ္ေသာAက်ိဳးကို
ျဖစ္ေစ၏။ ေတာ္မွန္ သင့္ျမတ္ေသာ ကာလေဒသ၌ ျဖဴေသာေစတနာ Aရင္းခံျဖင့္
ေဆာင္ရက
ြ ္Aပ္သည့္ ေသးငယ္ေသာ Aမႈသည္ပင္ ႀကီးက်ယ္ေကာင္းျမတ္ေသာ
Aက်ိဳးကို ျဖစ္ထန
ြ ္းေစႏိုင္၏။ ခုေနခါ AနီးAနားမွာရွိေသာ ခဲေလးတစ္လံုး၊
တုတ္တိုတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ပစ္ေပါက္ ေျခာက္လွန္႔လိုက္လွ်င္ ဖားငယ္၏ Aသက္
လြတ္ေျမာက္ခ်မ္းသာ သြားႏိုင္ေပသည္။ သူ႔Aသက္ကို ကယ္တင္ရမည္။
“Aသက္တစ္ေခ်ာင္း မေသေကာင္း”ဟု ျမန္မာ့ယU္ေက်းမႈက သြန္သင္ထားသည္ပ။ဲ
“Aတၱသမံ ေပမံ နတၳိ”ဟု ဘုရားေဟာ ရွိသည္။ သတၱ၀ါတို႔သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ
Aခ်စ္ဆံုးတည္း။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ တြယ္တာသည္။ Aမိ၀မ္းထဲမွာ ဘ၀စခဲ့စU္ကပင္
ဘ၀နိကႏၲိကေဘာဘ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ျပန္လည္တပ္မက္မႈ Aစပ်ိဳးခဲ့သည္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ခ်စ္တတ္သည့္ ပ်ိဳးပင္ကား ေ၀ျဖာေသာAရြက္ စည္ထြားေသာ
Aကိုင္းAခက္တို႔ျဖင့္ AစU္ ႀကီးထြား ရွင္သန္ေနေလသည္။ သို႔ျဖစ္၍ သူ႔Aသက္ကို
ကယ္တင္ျခင္းသည္ သူ႔Aတြက္ တန္ဖိုးAရွိဆံုး သူ Aျမတ္ႏိုးဆံုး လက္ေဆာင္မြန္ကို
ေပးလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ဖားငယ္၏ Aသက္ကို ကယ္တင္ရမည္။ Aခ်ိန္မီပါေသးသည္။

(ဃ)
သို႔ေသာ္ ေကာင္းဆိုး နီးေ၀း၊ Aေလး Aေပါ့၊ Aေလ်ာ့ Aတင္းစသည့္ ၀ိေရာဓိမ်ား
ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းေသာ ေလာက၌ Aစြန္းလြတ္ေAာင္ ေဆာင္ရြက္ရန္ ခက္လွသည္။ ဖားငယ္၏
Aသက္ကို Aလြယ္တကူ ကယ္ဆယ္ႏိုင္ေသာ AေျခAေန၌ တစ္ဘက္မွာလည္း
ဖား၏Aသက္ လြတ္ေျမာက္ ခ်မ္းသာသြားသည္ႏွင့္ ေႁမြ၏ Aစာ ပ်က္စီး
ဆံုး႐ံႈးရေတာ့မည္။ “သူ႔Aစာ မဟန္႔တားေကာင္း”ဟု Aေမ ဆံုးမဖူးသည္။ သူ႔Aစာကို
ဟန္႔တားမိလွ်င္ ကိုယ့္ဘ၀ သံသရာမွာ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ျဖစ္ရတတ္သည္။ ေခြးျဖစ္လွ်င္
ေခြးငတ္။ ႏြားျဖစ္လွ်င္ ႏြားပိန္။ လူျဖစ္လွ်င္ လူမြဲ။ စည္းစိမ္ပင္ ခ်မ္းသာေသာ္လည္း
မစားရက္ မေသာက္ရက္။ ေရာဂါဆိုး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ . . .။
ေႁမြ၏ Aစာကို ဟန္႔တားလိုက္လွ်င္ ၾကံဳေတြ႔ရႏိုင္ေသာ Aငတ္ငတ္ Aျပတ္ျပတ္ ဘ၀ကို
ေတြးေၾကာက္ ေနမိျပန္သည္။ ဆာေလာင္မြတ္သိမ့္မႈသည္ ဆိုးရြားျပင္းထန္လွေသာ
Aနားဆိုးတစ္မ်ိဳး မဟုတ္ေပေလာ။ ဆာနာ ငတ္နာကား Aခံခက္ေသာ ေရာဂါဆိုးတည္း။
ဖားငယ္၏ Aသက္ကို ကယ္တင္လိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ေႁမြ၏ Aစာကို မဆံုး႐ံႈးေစလိုေသာ
စိတ္တို႔က လက္ဖ်စ္တစ္တက
ြ ္ Aခ်ိန္Aတြင္း၌ ကုေဋတစ္သိန္းမက Aားၿပိဳင္ျဖစ္ခ်ဳပ္
ေနၾကေလသည္။

(င)
Aခိုက္Aတန္႔ ေ၀၀ါးေနမိသည္။ ဇီ၀ိန္တစ္ခု ေႂကြပ်က္ရေတာ့မည္။ ထိုAသက္ကို
ကယ္လိုက္လွ်င္လည္း တစ္ဘက္၌ Aစာကို ဖ်က္ဆီးရာ ေရာက္မည္။ Aသက္သည္ပင္
Aစာ ျဖစ္ေန၏။ Aသက္ဇီ၀ိန္သည္ တန္ဖိုးရွိသကဲ့သို႔ AစာAာဟာရသည္လည္း တန္ဖိုး
မနည္းေပ။ “သေဗၺ သတၱာ Aာဟာရ႒ိတိကာ။” AစာAာဟာရရွိမွ ဘ၀ ရပ္တည္
ရွင္သန္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တို႔သာ Aာဟာရမည္သည္ မဟုတ္ေပ။
၀ါးမ်ိဳ စားေသာက္ဖယ
ြ ္ရာမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာ၍ Aခ်ိန္ကာလ Aတိုင္းAတာ တစ္ခုAထိ
ရွင္သန္ႏိုင္ၾကသည္။ ပီတိစား၍ Aားရွိၾကသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္
Aသက္ရွင္ႏိုင္ၾကသည္။ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ ေပ်ာ္ျမဴးႏိုင္ၾကသည္။ ျဗဟၼာႀကီးမ်ား
ပီတိဘကၡကို သံုးေဆာင္မွီ၀ၾဲ ကသည္။ စင္စစ္Aားျဖင့္ Aစာသည္ Aသက္ေလာက္
Aေရးမႀကီးေပ။ Aစာတစ္ခုခုကို မစားသံုးရလွ်င္ AျခားAစာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို စား၍
Aသက္ရွင္ႏိုင္ေသးသည္။ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ Aစာကိုပင္ စားသံုးခြင့္ ၾကံဳႏိုင္ေသးသည္။
Aသက္မွာမူ ေသၿပီးလွ်င္ ျပန္ရွင္႐ိုး မရွိ။ တစ္ဘ၀တာမွာ Aသက္တစ္ခုသာ ရသည္။
တန္ေတာ့…။ ဖားငယ္၏ Aသက္ကို ကယ္တင္ရမည္။ Aခ်ိန္မီပါေသးသည္။

(စ)
“ဖုန္း…”
“ေရွာ…”
Aလြယ္ေတြ႔ရေသာ ခဲတစ္လံုးႏွင့္ ပစ္ေပါက္၍ ေႁမြကို ေျခာက္လွန္႔လိုက္သည္။
ေႁမြသည္ Aသက္Aႏၲရာယ္ စိုးရိမ္သြားသည္လား မသိႏိုင္။ Aစြမ္းကုန္ ဖမ္းကိုက္
ဆြဲမ်ိဳထားAပ္ေသာ သူ႔Aစာ ဖားငယ္ကို လႊတ္၍ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းသြားသည္။ Aျမင့္ဆံုး
Aရွိန္ျဖင့္ လိမ္ဖယ္လိမ္ဖယ္ ထြက္ေျပးေလသည္။ သူ႔Aစာကို ဟန္႔တားသည့္Aတြက္
ေျပးရင္းလႊားရင္း က်ိန္တြယ္ေရရြတ္ သြားႏိုင္သည္။ “လြတ္သြားတဲ့ဖားက ပိုႀကီးတယ္”ဟု
ထင္ေကာင္းထင္မည္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေသေဘးမွ သီသီေလး လြတ္ခဲ့ေသာ
ဖားငယ္ကား နာက်င္ခံခက္ေသာ ေ၀ဒနာဆိုးကို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားေနရရွာ၏။
လႈိက္ဖိုလႈိက္ဖိုႏွင့္ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ေငးၾကည့္ေနရွာသည္။ Aသက္ကယ္ခဲ့သည့္
ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းဇူးစကားျဖင့္ တံု႔ျပန္ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ဟန္တူသည္။ သူဆိုလိုေသာ
ေက်းဇူးစကားမ်ား သူ႔မ်က္၀န္းထဲမွာ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေနသည္။ မွင္တက္မိ၍ ၿငိမ္ေနေသာ
ဖားငယ္သည္ ႐ုတ္တရက္ Aသက္၀င္လာၿပီး ခုန္ဆြခုန္ဆြ ထြက္ေျပးေလ၏။
ၿငိမ္သက္ေနျခင္းျဖင့္ သူ႔Aတြက္ Aႏၲရာယ္ မကင္းႏိုင္ေသးဟု တြက္ဆမိလိမ့္မည္။
Aသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္ကိုပင္ သူ႔ရန္သူ၊ သူ႔Aတြက္ Aႏၲရာယ္ေကာင္ဟု
Aမွတ္မွားသြားေလမည္လား။ မည္သို႔ဆိုေစ သူ ခ်မ္းသာသြားေလၿပီ။ ေAးခ်မ္း
လံုျခံဳရာမွာ ေမွးစက္နားခိုဖို႔ ဖားငယ္ ထြက္ေျပးသြားပါၿပီ။

(ဆ)
Aသက္တစ္ေခ်ာင္း ခ်မ္းသာသြားေလၿပီ။ မြန္ျမတ္ေသာ Aလုပ္တစ္ခု
ေဆာင္ရက
ြ ္လိုက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ပီတိျဖစ္ရသည္။ Aသက္ကယ္ျခင္းထက္ မြန္ျမတ္ေသာ
Aလုပ္ မရွိေတာ့ၿပီတည္း။ သူတစ္ထူး၏ ခ်မ္းသာကို ဖန္တီးေပးႏိုင္သူသည္ ျမင့္ျမတ္၏။
သူတစ္ထူးAတြက္ ေဆာင္ရက
ြ ္ေပးေသာ ခ်မ္းသာႏွင့္ ထိုခ်မ္းသာကို ဖန္တီးသူ၏
ဂုဏ္သိန္သည္ တိုက္႐ိုက္Aခ်ိဳးက်၏။ ေလာကစီးပြားကို ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ေလ
ဂုဏ္က်က္သေရ ႀကီးျမတ္ေလတည္း။ သို႔ျဖစ္၍ ေလာကခ်မ္းသာ ေလာကေကာင္းက်ိဳး
Aားသြန္သည္ပိုး ထမ္းရြက္ကာ ဂုဏ္Aသေရ တိုးျမင့္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ဆုေခၽြ
ေနမိေတာ့သည္။

ကၽြတ္လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။
ၾကပါေစ။
ရွင္Aာစာရ
ာစာရ

http://mrmrt.blogspot.com/2010/11/food-and-life.html