You are on page 1of 16

ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Ε Ν ∆ Ο Ν
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής

Περίοδος Α΄ Έτος 13ο Τεύχος 56ο Δεκέμβριος 2019


Κατά τη Γέννηση, η Κυρία Θεοτόκος διανοηθούμε καν. Ο Μέγας Φώτιος γρά-
είναι «ο ουρανός που ανέτειλε τον Ήλιο φει εν προκειμένω: «Τι αν τις είποι, τι δ’
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ
της Δικαιοσύνης», «ο παράδεισος που ουκ αν τις πάθοι, των της Παρθένου χαρι- ΑΥΤΟ ΤΟ
εβλάστησε το άνθος της αφθαρσίας», «η σμάτων και κατορθωμάτων διαπλέων το ΤΕΥΧΟΣ
άμπελος η αληθινή, από την οποία πέλαγος! Δειλιά και χαίρει. Και ηρεμεί και
προήλθε ο καρπός της ζωής». Η Μαρία εξάλλεται. Και πάλιν σιγά και αναφθέγγε- Οσία Θεοκτίστη η
είναι παραλλήλως με τον Θεό Πατέρα, ται. Και συστέλλεται και πλατύνεται, τα μεν Λεσβία
εκείνη από τους κόλπους της οποίας τω φόβω, τα δε εκ τω πόθω συμμεθελκόμε- του Φώτη Κόντο-
μας δόθηκε ο Σωτήρ. Αλλά δεν είναι νος». Δεν είναι, λοιπόν, εδώ μονάχα ο
συγχρόνως παρά εκείνη που προσφέ- λόγος, αλλά και η σιωπή που μιλούν, κα- γλου
ραμε εμείς για να μας δοθεί ο Κύριος. θώς πλέκουμε αυτόν τον ευτελή αλλά α- Γερόντισσα Ξένη
Αυτό ανομολογεί και θυμάται με υ- γνό στέφανο ιερών στοχασμών γύρω από
πέρτατο ρίγος καυχήσεως και αγαλλιά- τη σημασία που έχει η Παναγία στο μεγά- της Αιγίνης
σεως η Εκκλησία στο ωραίο τροπάριο: λο γεγονός της θείας παρουσίας. Γι’ αυτό
«Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ας μην αναζητηθούν πολλά λόγια και πλή-
Αποφθέγματα
ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς; ρη νοήματα σ’ αυτήν την εόρτιο θεολογι- οσίων γυναικών
ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κή ανάταση προς το τριπλό μεγαλείο της
κτισμάτων, τὴν εὐχαριστίαν σοι Θεοτόκου, που μας δίνει αφορμή να ατε-
Μοναχή Ειρήνη
προσάγει· οἱ Ἄγγελοι τὸν ὕμνον, οἱ νίσουμε η Γέννησις του Υιού της. Μυρτιδιώτισσα
οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα, οἱ Μάγοι τὰ δῶρα,
«Κιβωτός» Δεκέμβριος 1953 Πατέρα
οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα, ἡ γῆ τὸ
σπήλαιον, ἡ ἔρημος τὴν φάτνην· ἡμεῖς Λόγος της Γερό-
δὲ Μητέρα Παρθένον». Η Παναγία εί- Επί ταις αγομέναις αγίαις εορταίς της ντισσας Μακρίνας
ναι μία αφετηρία της θείας αγάπης και Επιφανείας του Υιού του Θεού και Σω-
τήρος ημών Ιησού Χριστού, εύχομαι Βασσοπούλου
σωστικής δυνάμεως, που όμως δεν στέ-
κεται μονάχα απέναντί μας, στην ασύλ- υμίν, όπως ο Θεός ο Παντοκράτωρ, ο Η προσευχή της
ληπτη απόσταση της αγνείας και της Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χρι-
στού, του Μονογενούς Αυτού Υιού, Αγίας Μακρίνας
αγιότητος, όπου την ύψωσε ο Θεός,
έχοντάς την ετοιμάσει ως τόπο από τον δώη υμίν υγείαν ψυχής και σώματος,
οποίο προήλθε ο Σωτήρ, αλλά είναι και σώμα άσπιλον, καρδίαν καθαράν, νουν
εγρήγορον, γνώσιν απλανή, Πνεύματος Π ΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ :
δική μας, διότι από την αλύτρωτη και
πεσμένη ανθρωπότητα δόθηκε στη θεία Αγίου επιφοίτησιν προς κτήσιν και
οικονομία. Η ορθόδοξος ψυχή, όταν πληροφορίαν της αληθείας δια του Σω-
αίρεται στην ύμνηση και τη θεωρία τήρος Ιησού Χριστού, δι’ Ου η δόξα τω Οσία Θεοκτίστη η Λεσβία 18
των θαυμασίων της Θεομήτορος, κυ- Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις τους Γερόντισσα Ξένη της Αιγίνης 21
μαίνεται ανάμεσα στους πιο τολμηρούς αιώνας αμήν.
Αποφθέγματα οσίων γυναι- 22
αναπαλμούς της ιεράς φαντασίας και Επί δε τη επιτολή του νέου Σωτηρίου κών
χαράς και στην πιο κατανυκτική σιωπή έτους προκοπήν εν τω πολιτεύματι υ- Μοναχή Ειρήνη Μυρτιδιώ- 27
και δέος. Το ίδιο συμβαίνει και σε μας, μών, ευφροσύνην πνευματικήν και χα- τισσα Πατέρα
που θεολογώντας με τις ασθενικές δυ- ράν της ψυχής αμετάπτωτον. Λόγος της Γερόντισσας Μα- 28
νάμεις μας και την πολλή μας προς την κρίνας
Κυρία Θεοτόκο ευσέβεια τα μεγαλεία Επευχόμενος αύθις τα άριστα, διατελώ
της εξ αφορμής της Γεννήσεως του προς Θεόν ευχέτης. Ιερές Ακολουθίες και 31
εκδηλώσεις του ναού.
Υιού της, τρέχουμε σε χαρακτηρισμούς † Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος
υπερφυείς και συγχρόνως αφήνουμε Προσευχή της Αγίας Μακρί- 32
πολλά μέσα στη σιωπή, ανίκανοι να 28 Δεκεμβρίου 1906 νας - Η Ρουμάνα χωρική
Σελίδα 18 Ε Ν ∆ Ο Ν

Ὁ Ροβινσώνας τῆς Ὀρθοδοξίας. Τοὺ Φώτη Κόντογλου


Ὁσία Θεοκτίστη ἡ Λεσβία. ἀπό τὸ βιβλίο «Ἀσάλευτο θεμέλιο»
«Μέγα τὸ κατόρθωμα τοῦ σοῦ βίου, Μῆτερ, ἀληθῶς. μνα. Ἀλλὰ ἀσκήτεψε καὶ κοιμήθηκε στὴν Πάρο, καὶ τὸ
Ἐκπλήττεις γὰρ τῶν πιστῶν πάσαν ἀκοὴν τοῖς σοῖς λείψανό της βρίσκεται στὴν Ἰκαριά. Κ᾿ οἱ πατριῶτες τῆς
ἀριστεύμασιν. Ὅτι ὡς ἄγγελος ἐπὶ γῆς... Ὁσία, ἐβίωσας τὸ εἴχανε καημὸ νὰ μὴν ἔχουνε αὐτοὶ τὸ ἅγιο λείψανό
καὶ ἀγγέλοις καθωμοίωσαι». της, καὶ δὲν πάψανε νὰ ἐνεργοῦνε, ὡς ποὺ σήμερα ἔγινε
«Δίκαιος ὥσπερ λέων πέποιθε», λέγει ὁ σοφὸς αὐτὸ ποὺ ποθούσανε, καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ λείψανο τῆς
Σολομῶν. Κι᾿ ἀληθινά, ὅλοι οἱ ἅγιοι σταθήκανε σὰν ἁγίας θὰ δοθῆ στοὺς Μηθυμναίους, μὲ τὴν ἄδεια τοῦ
λιοντάρια στὴν πίστη τους, ὄχι μοναχὰ τὰ παλληκάρι- μητροπολίτου Σάμου σεβ. Εἰρηναίου, καὶ θὰ
α, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄκακα γεροντάκια κ᾿ οἱ γυναῖκες, ποὺ θησαυρισθῇ σὲ μία ἐκκλησία ποὺ θὰ χτίσουνε στὴ μνή-
εἶναι ἀπὸ φυσικὸ τοὺς φοβιτσιάρες. μη της.
Ἡ χριστιανικὴ θρησκεία εἶναι ἡρωική. Ὅποιος ἔχει Ἡ ἁγία Θεοκτίστη γεννήθηκε πρὶν ἀπὸ χίλια ἑκατὸ χρό-
πίστη δὲν φοβᾶται τίποτα, παρεκτὸς ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ νια, τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε βασιλιὰς στὴν Κωνσταντινού-
παλληκαριά, ποὺ ἔχουνε ὅσοι ἀγωνίζουνται γιὰ τὰ πολη ὁ Λέοντας ὁ Σοφός.
πράγματα τούτου τοῦ κόσμου, δὲν εἶναι τίποτα Ὅπως εἶναι συνηθισμένο σὲ τέτοιες ψυχές, ποὺ ὅπως
μπροστὰ στὴν ἀφοβία καὶ στὴν καρτερία ποὺ δείξανε λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δὲν γεννηθήκανε ἀπὸ
οἱ ἅγιοι, ὄχι μοναχὰ οἱ μάρτυρες, ἀλλὰ κ᾿ οἱ ὅσιοι κ᾿ αἷμα κι᾿ ἀπὸ θέλημα ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ Θεό, ἡ
οἱ ἱεράρχες. Ποιὸς ἀπὸ τοὺς ἀντρείους του κόσμου ἁγία Θεοκτίστη ἀπὸ μικρὴ ἔτρεχε στὴν ἐκκλησία νὰ ξε-
μπορεῖ νὰ ἀντέξη στὴν καταφρόνεση; Ποιὸς ἔχει τὴ διψάση σὰν ζαρκάδι διψασμένο, ὡς ποὺ πεθάνανε οἱ
δύναμη νὰ ὑπομένη τὶς ἄδικες κατηγόριες; Ποιὸς γονιοί της καὶ κείνη πῆγε σ᾿ ἕνα μοναστήρι κ᾿ ἔγινε μο-
γυρίζει τὸ πρόσωπό του κι᾿ ἀπὸ τ᾿ ἄλλο μέρος γιὰ ναχή, στὸ ἄνθος τῆς νιότης της. Μὰ κι᾿ ἀπὸ τὸ μοναστή-
νὰ τὸν χτυπήσουν, χωρὶς νὰ ἀντισταθῆ; Ποιὸς ἔχει ρι ἔτρεχε νὰ βοηθήση ὅπου ὑπῆρχε δυστυχισμένος,
τὴ δύναμη ν᾿ ἀγαπᾶ τοὺς ὀχτρούς του καὶ νὰ ἄρρωστος, φτωχὸς κι᾿ ἀπροστάτευτος ἄνθρωπος.
παρακαλῆ γι᾿ αὐτούς; Μιὰ χρόνια πεθύμησε νὰ δὴ τὴ μεγαλύτερη ἀδελφή της
Μὰ καὶ στὰ σωματικά, ποιὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ καὶ κατέβηκε στὴ Μήθυμνα ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸ Πάσχα.
ἀρνηθῆ τὸν κόσμο καὶ νὰ πάγη νὰ ζήση στὴν ἐρημιὰ Κεῖνον τὸν καιρὸ ρημάζανε τὰ νησιὰ καὶ τ᾿ ἀκρογιάλια
σὰν τὸ ἀγρίμι, χωρὶς καμμιὰ παρηγοριά, δίχως νὰ βλέ- τῆς Ἀνατολῆς οἱ μπαρμπερίνοι κουρσάροι. Εἶχε
πη ἴσκιον ἀνθρώπου, καὶ νὰ θρέφεται μὲ ἄγρια χορτά- φανερωθῆ τότες ἕνας ἀράπης Νίσσυρης, ἄγριο σκυλό-
ρια, ἔχοντας γιὰ σπίτι κανένα σκοτεινὸ καὶ ὑγρὸ σπή- ψαρο, ποὺ γύριζε παντοῦ μὲ τὰ καράβια του, κι᾿ ὅπου
λαιο; ξεμπαρκάριζε δὲν ἄφηνε πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα.
Ναί, ἡ πίστη κάνει σὰν ἀτσάλι καὶ τὴν πιὸ τρυφερὴ Ἅρπαζε, ξέσκιζε, σκότωνε, ἀτίμαζε τὶς γυναῖκες, σκλά-
καρδιά· γιὰ τοῦτο ἔγραφε κι᾿ ὁ θεόγλωσσος Παῦλος βωνε τοὺς ἄντρες, ἀλλαξοπιστοῦσε τοὺς χριστιανούς.
«οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυ- Πῆγε λοιπὸν κι᾿ ἄραξε σὲ μία ἔρημη θαλασσοβραχιά,
νάμεως» (Τιμόθ. Β´, α´, 7). βορινὰ ἀπὸ τὴ Μήθυμνα, δίχως νὰ τὸν πάρουνε εἴδηση,
Ἀνάμεσα στοὺς ἅγιους, εἶναι κάποιοι ποὺ ἡ γενναιότη- μπῆκε μὲ τ᾿ ἀραπομάνι τοῦ στὸ χωριὸ τὴ νύχτα, τὴν ὥρα
τά τους κι᾿ ὁ σκληρὸς τρόπος τῆς ζωῆς τοὺς ξεπερνᾶ ποὺ ὅλοι κοιμόντανε, καὶ μέσα σὲ λίγο τὸ διαγούμισε,
τόσο πολὺ τὸ σύνορο ποὺ φτάνει ἡ ἀντοχὴ τῆς δὲν ἄφησε ἄψαχτο σπίτι, σκότωσε, ἀτίμασε, καὶ τοὺς
ἀνθρώπινης φύσης, ποὺ φαίνουνται ἀπίστευτα στὸν ζωντανούς, ἄντρες καὶ γυναῖκες, τοὺς πῆρε σκλάβους
ἄπιστο, ἐνῶ ὁ πιστὸς δακρύζει διαβάζοντας τὸ βίο γιὰ νὰ τοὺς πουλήση. Ἀνάμεσα στοὺς σκλάβους ἤτανε
τους καὶ δοξάζει τὸ Θεὸ ποὺ δίνει τέτοια δύναμη σὲ κ᾿ ἡ Θεοκτίστη, δεκαοχτὼ χρονῶν κορίτσι.
κείνους ποὺ ἀρνηθήκανε τὰ πάντα γιὰ τὄνομά του. Κάνανε πανιά, κ᾿ ἐπειδὴ εἴχανε πρύμο τὸ βοριά, τραβή-
Μιὰ τέτοια ἀδάμαστη ψυχὴ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ξανε καὶ πήγανε στὴν Πάρο, ποὺ ἤτανε ὁλότελα ἔρημη
στάθηκε ἡ ἁγία Θεοκτίστη ἡ Λεσβία. κ᾿ εἶχε ρουμανιάσει, καὶ γι᾿ αὐτὸ τὴν εἴχανε κάνει λημέ-
Αὐτὴ ἡ ἁγία γεννήθηκε στὴ φημισμένη Μήθυμνα, ποὺ ρι οἱ πειρατές. Ἡ Θεοκτίστη, μαζεμένη σὲ μία γωνιὰ
σήμερα λέγεται Μόλυβος, μιὰ μικρὴ πολιτεία ποὺ βρί- μέσα στ᾿ ἀμπάρι, ἤτανε σκεπασμένη μὲ τὸ ράσο τῆς κ᾿
σκεται στὰ βορινά της Μυτιλήνης, ἀντίκρυ στὸν κάβο- ἔλεγε μέσα της τὴν προσευχή της, τὸ ψαλτήρι, τὴ δέηση
Μπαμπᾶ τῆς Ἀνατολῆς. Στὴ Μήθυμνα γεννηθήκανε τοῦ Ἰωνᾶ ποὺ τὸν κατάπιε τὸ θεριόψαρο, τὴν προσευχὴ
στὰ ἀρχαῖα χρόνια πολλοὶ σπουδαῖοι ἄνθρωποι, κι᾿ τῶν Τριῶν Παίδων μέσα στὸ καμίνι, τὴν προσευχὴ τοῦ
ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς κι᾿ ὁ Ἀρίωνας, ὁ μεγάλος μουσι- Δανιὴλ μέσα στὸ λάκκο τῶν λεόντων.
κός, ποὺ τὸν παριστάνανε καβαλλικεμένον σ᾿ ἕνα δελ- Εἴπαμε πὼς ἡ Πάρος ἤτανε ἔρημη καὶ ρουμανιασμένη,
φίνι, μὲ τὴ λύρα στὰ χέρια, θέλοντας νὰ δείξουνε πὼς καὶ δὲν φαινότανε ἀπάνω τῆς μηδὲ ἴσκιος ἀπὸ ἄνθρωπο.
μάγευε καὶ τὰ ζῶα μὲ τὴν τέχνη του. Τὸ μεγάλο χωριό, ἡ Παροικιά, εἶχε γίνει ἕνας σωρὸς ἀπὸ
πέτρες, κι᾿ ἀνάμεσά τους εἴχανε θεριέψει τὰ
Λοιπόν, κ᾿ ἡ ἁγία Θεοκτίστη εἶχε πατρίδα τὴ Μήθυ-
ἀγριοχόρταρα καὶ τ᾿ ἀγριόδεντρα. Ὁ ἀγέρας φυσοῦσε
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 19

καὶ χοχλακοῦσε τὸ πέλαγο, ἔρημο καὶ κεῖνο τῆς σότερο ἀπὸ μένα, δὲν εἶναι ἄξιός μου». Ἡ φύση μας
ἀνεμάλλιαζε τὰ δέντρα καὶ τὰ χορτάρια. Ψυχὴ ζωντανὴ δένει σφιχτὰ μὲ τὰ δεσμά της. Λοιπόν, ἴσως ἡ ἀγάπη
δὲν φαινότανε πουθενά. Μοναχὰ τὴ νύχτα τῆς ἀδελφῆς της νὰ τὴν παραπλανοῦσε. Ἴσως ὁ
ἀκουγόντανε τὰ τσακάλια ποὺ οὐρλιάζανε καὶ τὰ φίδια φυσικὸς δεσμὸς τῆς σάρκας νὰ χαλάρωνε στὴν ψυχὴ
ποὺ σφυρίζανε. τῆς τὸν πνευματικὸ δεσμὸ μὲ τὸν Χριστό. Γι᾿ αὐτό,
Ἐκεῖ στὴν Παροικιὰ ὑπῆρχε μία μεγάλη καὶ φημισμένη Ἐκεῖνος ποὺ οἰκονομᾶ τὰ πάντα γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ
ἐκκλησιὰ τῆς Παναγίας, χτισμένη κοντὰ στὴ θάλασσα. πλάσματός του, τὴν παράδωσε στοὺς κουρσάρους, γιὰ
Σώζεται ὡς τὰ σήμερα καὶ τὴ λένε Ἐκατονταπυλιανή, νὰ τὴ φέρουνε στὴν ἔρημο ποὺ τὴν ἅγιασε, ὅπως
χτίριο ἀπὸ τὰ πιὸ ἀρχαία κι᾿ ἀπὸ τὰ πιὸ σπουδαία της ἅγιασε τὸν Ἀντώνιο καὶ τοὺς ἄλλους ἀσκητάδες.
Χριστιανοσύνης. Τριανταπέντε χρόνια περάσανε ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ
Κατὰ τὸν καιρὸ ποὺ ἔγινε τούτη ἡ ἱστορία, αὐτὴ ἡ ἀπόμεινε ὁλομόναχη ἡ Θεοκτίστη στὸ ρημονήσι τῆς
ἐκκλησιὰ εἶχε ρημάξει, καὶ τὰ μάρμαρα κειτόντανε Πάρου, χωρὶς νὰ μάθῃ κανεὶς τί ἀπόγινε, ζοῦσε ἢ πέ-
σπασμένα ἀπὸ τοὺς κουρσάρους. Ὁ γύρω τόπος ἤτανε θανε. Μὰ καὶ κανένας δὲν ἤξερε πὼς βρισκότανε
δασωμένος, καὶ μέσα στὴν ἴδια τὴν ἐκκλησιὰ εἴχανε ζωντανὸς ἄνθρωπος ἀπάνω σὲ κεῖνο τὸ ξεχασμένο
φυτρώσει βάτα, σκοῖνοι, πουρνάρια καὶ τσουκνίδες. νησί. Φαίνεται πὼς κ᾿ οἱ κουρσάροι δὲν ξαναπήγανε,
γιατὶ εἴχανε καλύτερες φωλιὲς ποὺ τρυπώνανε, σὲ
Οἱ μπαρμπερίνοι ἀράξανε τὰ καράβια τοὺς στὸ λιμάνι, ἄλλα νησιά, καὶ βρίσκανε καλύτερες βίγλες γιὰ νὰ πα-
ποὺ εἶναι σίγουρο ἀπὸ κάθε καιρό, βγήκανε ἔξω, βγά- ραφυλάγουνε τὰ καράβια ποὺ περνούσανε κοντύτερα
λανε ἔξω καὶ τοὺς σκλάβους, κι᾿ αὐτοὶ σκορπίσανε ἐδῶ στὴν Ἀνατολή.
κ᾿ ἐκεῖ, ψάχνοντας ὅπως πάντα.
Στὰ τριανταπέντε χρόνια, ἔτυχε νὰ στείλη ἀπὸ τὴν Πό-
Τότε ἡ Θεοκτίστη, σιγὰ-σιγά, δίχως νὰ τὴν καταλάβου- λη ὁ βασιλιὰς Λέοντας καράβια μὲ στρατὸ γιὰ νὰ πο-
νε, ξεμάκρυνε, καὶ χώθηκε στὰ πυκνὰ δέντρα, καὶ τρύ- λεμήση τοὺς Ἄραβες ποὺ βαστούσανε τὴν Κρήτη, κι᾿
πωσε ὅσο μπόρεσε πιὸ βαθιά. Ἄκουσε τοὺς κουρσά- ἀπὸ κεῖ κουρσεύανε πολιτεῖες καὶ χωριά, ὅπως εἴδαμε
ρους νὰ φωνάζουνε, μὰ αὐτὴ εἶχε χωθῆ σὲ μία τρύπα πὼς ἔκανε ὁ Νίσσυρης στὴ Μήθυμνα. Ἀρχηγὸς ἀπάνω
καὶ δὲν ἀνάσαινε, τρέμοντας ἀπὸ τὸ φόβο της. στὰ καράβια διορίστηκε ἕνας καλὸς πολεμιστής,
Ὁ Θεὸς τὴν προστάτεψε, κ᾿ οἱ κουρσάροι, ἀφοῦ ψάξα- Ἡμέριος τὄνομά του. Ἀνάμεσα στὴ συνοδεία του βρέ-
νε λίγο, κάνανε πανιὰ καὶ φύγανε. θηκε κι᾿ ὁ Συμεὼν ὁ Μεταφραστής, σπουδασμένος
Σὰν εἶδε ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ δέντρα τὰ καράβια νὰ πιά- συμβουλάτορας τοῦ βασιλέα, ποὺ εἶχε γράψει πολλοὺς
νουνε τὸ πέλαγο, γονάτισε καὶ φχαρίστησε τὸ Θεό. Δὲν βίους τῶν ἁγίων.
φοβήθηκε τίποτα, δὲν ἔβαλε μὲ τὸ νοῦ της πὼς ἤτανε Σὰν νὰ ἤτανε ἀπὸ θεϊκὴ οἰκονομία καὶ βρέθηκε μέσα
ὁλομόναχη ἀπάνω σὲ κεῖνο τὸ ἀγριονήσι, τί θάτρωγε, σὲ κεῖνα τὰ καράβια ὁ Συμεών, γιὰ νὰ γράψη τὸν πα-
τί θάπινε, τί θὰ ντυνότανε! Τὰ ροῦχα τῆς ἤτανε ξεσκι- ράδοξο βίο τῆς ἁγίας Θεοκτίστης. Γιατί, σὰν φτάξανε
σμένα ἀπὸ τὰ παλιούρια, τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια τῆς μα- κοντὰ στὴ Νιό, ὁ καιρὸς φουρτούνιασε, καὶ στενευτή-
τωμένα ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθια. Μὰ αὐτὴ δόξαζε τὸν Κύριο κανε νὰ ποδίσουνε στὴν Πάρο. Καὶ σὰν βγήκανε στὴ
ποὺ γλύτωσε τὴν ψυχή της. Τὸ κορμί της δὲν τὸ συλ- στεριά, πήγανε νὰ προσκυνήσουνε τὴ φημισμένη
λογιζότανε ὁλότελα, κ᾿ ἔλεγε μέσα της τὰ λόγια τοῦ ἐκκλησιὰ τῆς Ἐκατοπυλιανῆς, ποὺ τὴν εἴχανε ἀκουστά
Δαυΐδ: «Ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιὰς θανάτου, τους. Ἐκεῖ ποὺ βλέπανε τὰ χαλάσματα κι᾿ ἀπορούσανε
οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι Σὺ Κύριε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ». σὲ τί κατάσταση εἶχε καταντήσει ἐκεῖνο τὸ ἐξαίσιο
Ἐβγῆκε λίγο στὸ ξέφωτο, καὶ πῆγε κοντὰ στὴν χτίριο, εἴδανε ἄξαφνα νἄρχεται κατὰ τὸ μέρος τοὺς
ἀκροθαλασσιά. Ὁ ἀγέρας φυσοῦσε καὶ τὰ δέντρα βο- ἕνας καλόγερος, σκελετωμένος, κίτρινος καὶ ξυπόλη-
γκούσανε. Ἡ θάλασσα βούιζε, τὸ πέλαγο ἄφριζε, μαβὶ τος, μ᾿ ἕνα ράσο ἀπὸ γιδότριχα. Αὐτὸς δὲν θέλησε νὰ
κι᾿ ἀπέραντο. Ψυχὴ ζωντανὴ δὲν φαινότανε πουθενά. τοὺς πῆ πὼς βρέθηκε σὲ κεῖνο τὸ μέρος, μοναχὰ τοὺς
Μοναχὰ οἱ γλάροι φωνάζανε ἀπὸ πάνω της, σὰν νὰ εἶπε, σὰν τὸν ρωτήσανε, πὼς τὸ μαρμαρένιο κιβώριο
ἀπορούσανε βλέποντάς την. Κατάλαβε πὼς ἤτανε ποὺ σκέπαζε τὴν ἁγία Τράπεζα τὸ εἴχανε σπάσει οἱ
ὁλομόναχη σὲ κείνη τὴν ἔρημο, ζωσμένη ἀπὸ τὰ κουρσάροι τοῦ Νίσσυρη, θέλοντας νὰ τὸ πάρουνε γιὰ
ἀτελείωτα νερά. Γονάτισε στὸν ἄμμο κ᾿ ἔκανε τὴν προ- νὰ τὸ πᾶνε στὴν Κρήτη. Καὶ πὼς δὲν μπορέσανε νὰ τὸ
σευχή της. Παρακάλεσε τὸ Θεὸ νὰ τὴν προστατέψη, κλέψουνε, καὶ πὼς φεύγοντας ἀπὸ τὴν Πάρο τὸ καράβι
καὶ τὸν φχαρίστησε γιατὶ τὴν ἔρριξε σὲ κεῖνο τὸ ρη- τοῦ Νίσσυρη τσακίστηκε στ᾿ ἀκρωτήρι τῆς Εὔβοιας τὸ
μονήσι, ἀντὶ νὰ παραπονεθῆ, ὅπως θὰ κάναμε ἐμεῖς. λεγόμενο Ξυλοφάγος (τὸν σημερινὸ Κάβο-Ντόρο), καὶ
Ἐκείνη σκέφθηκε πὼς ἡ ἀνεξιχνίαστη σοφία τοῦ πνίγηκε κεῖνος ὁ χριστιανομάχος Νίσσυρης μαζὶ μὲ
Θεοῦ τὴν ἐπήγε σὲ κεῖνο τὸ μέρος γιὰ νὰ τὴ σώσῃ τοὺς ληστοσυντρόφους του.
ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου. Γιατὶ εἶχε φύγει ἀπὸ τὸ Τοὺς εἶπε κι᾿ ἄλλα πολλὰ ὁ γέροντας, μάλιστα τοὺς
μοναστήρι της ἐπειδὴ πεθύμησε νὰ δῇ τὴν ἀδελφή της, εἶπε πὼς θὰ φτάνανε στὴν Κρήτη τὴν Τρίτη καὶ πὼς
ἐνῶ εἶχε ἀρνηθῆ τὸν κόσμο γιὰ Ἐκεῖνον ποὺ εἶπε θὰ νικήσουνε τοὺς Ἄραβες, καθὼς κι᾿ ἄλλα περιστατι-
«ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν πατέρα του καὶ τὴ μητέρα τοῦ περισ- κά, ποὺ γινήκανε ὅπως τὰ προεῖπε.
Σελίδα 20 Ε Ν ∆ Ο Ν
Τοὺς εἶπε ἀκόμα καὶ τούτη τὴν ἱστορία, ποὺ τὴν ἔξω, γιὰ νὰ λογαριάση πόσα ἀξίζαμε. Ἐγὼ τότε ἔκανα
ἔγραψε ὁ Συμεών, σὰν γύρισε στὴν Πόλη: πὼς δίψασα καὶ πὼς πῆγα νὰ πιῶ, κι᾿ ἀφοῦ ξεμάκρυνα
«Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, εἶπε, ἤρθανε στὴν Πάρο κά- ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἐμπῆκα στὸ δάσος καὶ περπάτησα μὲ
ποιοι κυνηγοὶ ἀπὸ τὸν Εὔριπο (Εὔβοια) γιὰ νὰ κυνη- τόση βία, ποὺ καταξέσκισα τὰ πόδια μου ἀπὸ τὶς πέτρες
γήσουνε ἐλάφια κι᾿ ἄλλα ἀγρίμια, κ᾿ ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς κι᾿ ἀπὸ τὰ ξύλα. Στὸ τέλος, ἔπεσα χάμω σὰν πεθαμένη,
μου εἶπε τούτη τὴ γλυκύτατη ἱστορία: Μιὰ μέρα, μοῦ μὴν μπορώντας νὰ σταθῶ ὄρθια ἀπὸ τοὺς πόνους. Τὸ
εἶπε, ἦρθα σ᾿ αὐτὸ τὸ νησὶ μὲ κάποιους συντρόφους πρωί, εἶδα τοὺς Σαρακηνοὺς νὰ φεύγουν, κι᾿ ἀπὸ τὴ χα-
γιὰ νὰ κυνηγήσουμε, ὅπως τώρα. Ἐγὼ χώρισα ἀπὸ ρά μου ξέχασα τοὺς πόνους.
τοὺς ἄλλους καὶ πῆγα νὰ προσκυνήσω στὴν ἐκκλησιὰ Εἶναι τώρα τριανταπέντε χρόνια καὶ περισσότερο ποὺ
τῆς Παναγίας. Μπαίνοντας μέσα, εἶδα μέσα σ᾿ ἕνα κατοικῶ ἐδῶ, κι᾿ ἡ τροφή μου κατὰ πρῶτο ὁ λόγος
λάκκο λίγα λουμπινάρια, δηλαδὴ λούπινα, ποὺ κάνει τοῦ Θεοῦ κ᾿ ἡ βοήθεια τῆς Παναγίας Θεοτόκου, καὶ
πολλὰ τοῦτος ὁ τόπος. Εἶπα μέσα μου μήπως βρίσκε- κατὰ δεύτερο τὰ λουμπινάρια καὶ τὰ χόρτα. Κ᾿
ται στὸ νησὶ κανένας ἅγιος ἀσκητής, καὶ κοίταξα ἐπειδὴ ξεσκισθήκανε τὰ ροῦχα μου καὶ λιώσανε, μὲ
στὅνα καὶ στἄλλο μέρος τῆς ἐκκλησιᾶς. ντύνει καὶ μὲ σκεπάζει ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ποὺ
Ἐκεῖ ποὺ κοίταζα, βλέπω στὸ δεξιὸ μέρος τῆς Ἁγίας κυβερνᾶ καὶ κρατᾶ τὰ πάντα».
Τράπεζας ἕνα κομμάτι ψιλὸ πανὶ σὰν τὴν τσίπα τῆς Ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια ἡ ἁγία, εὐχαρίστησε τὸ Θεὸ
ἀράχνης, ποὺ τὸ σάλευε ὁ ἀγέρας, καὶ θέλησα νὰ πά- καὶ ἡσύχασε λίγο. Ὕστερα, μοῦ εἶπε πάλι: «Ὅσα ἔπαθα
γω κοντύτερα γιὰ νὰ δῶ καλὰ τί ἤτανε. Μὰ ἄκουσα ὡς τὰ σήμερα, σοῦ τὰ διηγήθηκα μὲ βραχυλογία,
μία φωνὴ ποὺ μοὖλεγε: «Στάσου, ἄνθρωπε, μὴν πλη- ἄνθρωπε. Ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ νὰ μοῦ κάνης τούτη τὴ
σιάσης, γιατὶ εἶμαι μία γυναίκα γυμνή, καὶ ντρέπου- χάρη, γιὰ τὸν Κύριο. Ξεύρω πὼς θἄρθης κι᾿ ἄλλη φορὰ
μαι». Ἐγὼ ἀπὸ τὸ φόβο μου θέλησα νὰ φύγω, γιατὶ τὰ μὲ τοὺς συντρόφους σου γιὰ νὰ κυνηγήσετε. Λοιπόν,
μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς μου σηκωθήκανε σὰν τ᾿ ἀγκάθια, σὰν ξανἄρθετε, πὲς σὲ κανέναν ἱερέα νὰ μοῦ φέρη μία
κ᾿ ἔτρεμα ἀπὸ τὸ φόβο μου. μερίδα ἀπὸ τὸ δεσποτικὸ Σῶμα γιὰ νὰ κοινωνήσω, καὶ
Μὰ στάθηκα, καὶ σὰν ἦρθα λίγο στὰ συγκαλά μου, τὴ μὴν πῆς σὲ κανέναν ἄλλον τίποτα γιὰ μένα».
ρώτησα ποιὰ ἤτανε κι᾿ ἀπὸ ποῦ; Κ᾿ ἐκείνη μοῦ εἶπε: Ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια, μοῦ ἔδωσε τὴν εὐχή της, κ᾿
«Ρίξε μου, σὲ παρακαλῶ, κανένα ροῦχο νὰ σκεπαστῶ, ἐγὼ τῆς ἔδωσα ὑπόσχεση νὰ κάνω ὅσα μου παράγγειλε.
κ᾿ ἔπειτα θὰ σοῦ πῶ ὅ,τι εἶναι θέλημα Θεοῦ νὰ μά- Ὕστερα, τῆς ἔκανα μετάνοια, κ᾿ ἔφυγα.
θης». Τότε τῆς ἔριξα τὸ πανωφόρι μου, κι᾿ ἀφοῦ τὸ Σὲ λίγον καιρό, ἤρθαμε πάλι ἐδῶ, ὅπως εἶχε πῆ ἡ ἁγία,
φόρεσε, πρῶτα ἔκανε τὸ σταυρό της καὶ τὴν προσευχή καὶ τῆς ἐφέραμε τὰ ἅγια Μυστήρια. Ἀλλὰ δὲν τὴ βρήκα-
της, γιὰ νὰ μὴ νομίσω πὼς εἶναι κανένα φάντασμα, κ᾿ με, ἢ γιατὶ εἶχε πάει σὲ κανένα ἄλλο μέρος τοῦ νησιοῦ, ἢ
ὕστερα ἦρθε κοντά μου. Ἐγὼ σὰν εἶδα ἕνα τέτοιο θέα- γιατὶ κρύφθηκε ἐπειδὴ ἤτανε κι᾿ ἄλλοι μαζί μου, καὶ δὲν
μα, ἔφριξα. Γιατὶ ἔβλεπα μὲν πὼς ἤτανε γυναίκα, ἀλλὰ ἤθελε νὰ τὴ δοῦνε. Σὰν φύγανε ὅμως οἱ ἄλλοι συντρό-
δὲν ἔμοιαζε μὲ ἄνθρωπο, ἐπειδὴ δὲν εἶχε ἀπάνω της φοι μου γιὰ νὰ κυνηγήσουνε, βλέπω τὴν ἁγία μπροστά
σάρκα ὁλότελα, παρὰ μοναχὰ τὸ πετσὶ μὲ τὰ κόκκαλα, μου, φορεμένη τὸ ροῦχο ποὺ τῆς εἶχα δώσει. Σὰν εἶδε τὰ
κι᾿ αὐτὸ μαῦρο κι᾿ ἄσκημο. Οἱ τρίχες τῶν μαλλιῶν της ἅγια Μυστήρια ποὺ βαστοῦσα, ἔπιασε κ᾿ ἔκλαιγε ἀπὸ τὴ
ἤτανε κάτασπρες, καὶ τὸ πρόσωπό της ἀλλαγμένο, χαρά της. Καὶ σὰν κοινώνησε, εἶπε: «Νῦν ἀπολύεις τὴν
δίχως ὕλη ὁλότελα, σὰν ἴσκιος ἀπὸ ἄνθρωπο. Κι᾿ ἀπὸ δούλην Σου, Δέσποτα, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σω-
τὸν πολὺ τὸ φόβο μου ἔπεσα χάμω προύμυτος, καὶ τὴν τήριόν Σου. Τώρα ποὺ ἔλαβα τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν
παρακαλοῦσα νὰ μὲ βλογήση. Καὶ κείνη σήκωσε τὰ μου, ἂς πάγω ὅπου προστάξει ἡ παντοδυναμία Σου».
χέρια της καὶ τὰ μάτια της κ᾿ ἔκανε προσευχὴ μυστι-
κά, κ᾿ ὕστερα μοῦ εἶπε: «Ὁ Θεὸς νὰ σὲ ἐλεήση, Αὐτὰ εἶπε, κι ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια της καὶ τὰ κράτησε
ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ποὺ Ἐκεῖνος σὲ ὡδήγησε σὲ μένα ὑψωμένα πολλὴ ὥρα, ἔκανε τὴν προσευχὴ τῆς νοερά. Κ᾿
τὴν τιποτένια, γιὰ νὰ σοῦ ἱστορήσω τὴ ζωή μου. ἐγὼ ἀφοῦ ἐπῆρα τὴν εὐχή της, ἔφυγα.
Μάθε λοιπὸν πὼς εἶμαι ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς Μυτιλήνης Καθίσαμε στὸ νησὶ λίγες μέρες καὶ κάναμε καλὸ κυνήγι.
λεγόμενο Μήθυμνα, καλογραῖα τὴν τάξη, Θεοκτίστη Καὶ πρὶν νὰ φύγουμε, γύρισα πάλι στὴν ἐκκλησία, γιὰ
τὸ ὄνομα. Καὶ τὸν καιρὸ ποὺ ἤμουνα μικρή, τελευτή- νὰ πάρω τὴν εὐλογία τῆς ἁγίας Θεοκτίστης, γιὰ βοήθειά
σανε οἱ γονιοί μου. Τότε ἐγὼ ἐπῆγα σ᾿ ἕνα γυναικεῖο μου στὸ ταξίδι μας. Ἀλλά, μπαίνοντας μέσα στὴ ρεπια-
μοναστήρι καὶ κουρεύθηκα μοναχή. Καὶ σὰν ἤμουνα σμένη ἐκκλησιά, τὴν εἶδα νὰ κείτεται νεκρή, στὸν τόπο
δεκαοχτὼ χρονῶν, εἶχα πάει τὸ Πάσχα στὸ χωριό μου ποὺ τὴν εἶχα βρῆ πρωτύτερα, μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια,
γιὰ νὰ δῶ μία ἀδελφὴ ποὺ εἶχα παντρεμένη. Καὶ τὴν καὶ τυλιγμένη μὲ τὸ φόρεμα ποὺ τῆς εἶχα δώσει. Τότε
ἴδια νύχτα ἤρθανε οἱ Ἄραβες ἀπὸ τὴν Κρήτη καὶ ἔπεσα καταγῆς, κλαίγοντας καὶ καταφιλώντας ἐκεῖνο τ᾿
σκλαβώσανε ὅλους τους χωριανούς μου, καὶ μαζί τους ἁγιασμένο καὶ παρθενικὸ καὶ ἄσπιλο λείψανο. Ἔπειτα
κ᾿ ἐμένα. Καὶ βάζοντάς μας στὰ καράβια τους, φύγαμε βγῆκα ἔξω καὶ φώναξα τοὺς συντρόφους μου, κι᾿ ἀφοῦ
ἀπὸ κεῖ καὶ φτάξαμε σὲ τοῦτο τὸ νησί. Σὰν ἀράξαμε, ὁ ἀνάψαμε κεριὰ καὶ λιβάνια καὶ ψάλλαμε τὴ νεκρώσιμη
ἀρχηγὸς τοὺς ὁ Νίσσυρης πρόσταξε νὰ μᾶς βγάλουνε ἀκολουθία, τὴ θάψαμε στὸν ἴδιο τόπο ποὺ τὴ βρήκαμε».
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 21

Γερόντισσα Ξένη της Αιγίνης Αναδημοσίευση από αφιέρωμα της εφημερίδος


«Ορθόδοξη Αλήθεια»
Η γερόντισσα Ξένη - κατά κόσμον Χρυσάνθη Στρογγυ-
λού - είδε το φως του ήλιου το 1867 στα Χανιά της δώρα και Θεοπίστη τις Αιγινίτισσες - όλα αυτά τον
Κρήτης, την εποχή που έβραζε η Κρητική επανάσταση έκαναν να αποφασίσει να εγκαταστήσει στην Αίγινα το
για να απαλλαγεί το νησί από τον Τουρκικό ζυγό. Οι ησυχαστήριο.
ευσεβείς γονείς της Νικόλαος και Μαρία φρόντισαν να
Ο Άγιος Νεκτάριος με τις κατάλληλες ενέργειες φρό-
μεγαλώσει η μικρή Χρυσάνθη με τα νάματα της Εκ-
ντισε να εξασφαλίσει την συγκατάθεση του οικείου
κλησίας και να γνωρίσει από μικρή την αλήθεια του
ιεράρχη, του Δήμου Αίγινας και των αστυνομικών αρ-
Χριστού. Στα εννιά της χρόνια η μηνιγγίτιδα της στερεί
χών.
το φως της αλλά ουδόλως επηρεάζει την μειλιχιότητα
και την σεμνότητα του χαρακτήρα της. Έτσι, το φθινόπωρο του 1904, με τις ευχές και τη στή-
ριξη του Αγίου Νεκταρίου, εγκαθίστανται στο μισοε-
Χρόνια αργότερα θα βρεθεί στην Αθήνα. Αρχίζει να
ρειπωμένο μοναστήρι, στην περιοχή Ξάντος, μια συνο-
εκκλησιάζεται στον ναό των Ταξιαρχών στο Πολύγω-
δεία από νέες γυναίκες που επιθυμούσαν να ακολουθή-
νο. Εκεί θα γνωρίσει ευσεβείς πιστούς, όπως η Αικατε-
σουν μοναχικό βίο. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πραγ-
ρίνη Ματθαιοπούλου. Στην οικία Ματθαιοπούλου η
ματικά δύσκολες. Ο Άγιος ενίσχυε την μικρή αυτή συ-
Χρυσάνθη θα γνωρίσει τον Άγιο Νεκτάριο, μετά από
νοδεία με κάθε τρόπο, στέλνοντας χρήματα και τρόφι-
ένα μνημόσυνο. Μπαίνει σε μια ομάδα νεαρών κορι-
μα για την στοιχειώδη συντήρησή τους. Τους έστελνε
τσιών που ολόψυχα ποθούν να αφιερωθούν ολοκληρω-
και επιστολές πατρικές, που φανερώνουν το ενδιαφέ-
τικά στο Θεό. Ο Άγιος Νεκτάριος είναι ο πνευματικός
ρον και την ευαισθησία του, για κάθε πτυχή της νέας
τους πατέρας που τις νουθετεί και τις καθοδηγεί.
ζωής των αδελφών.
Η ίδρυση της Μονής στην Αίγινα
Ηγουμένη Ξένη
Ο Άγιος Νεκτάριος ως διευθυντής στη Ριζάρειο Σχολή
Με την πνευματική διαύγεια που διέκρινε τον Άγιο,
επιτέλεσε μέγιστο ποιμαντικό και εξομολογητικό έργο
όρισε για ηγουμένη την τυφλή Χρυσάνθη που ονομά-
στην Αθήνα. Ήταν ο αληθινός Ιεράρχης που τον είχαν
στηκε Ξένη μοναχή. Οι πιστοί της Αίγινας εκτίμησαν
προστάτη, οδηγό και συμπαραστάτη όσοι δοκιμάζο-
τον χαρακτήρα της, το προφητικό και προορατικό χάρι-
νταν και αγωνίζονταν για την πνευματική τους ανύψω-
σμα της γερόντισσας, αλλά και την βαθιά εμπιστοσύνη
ση. Ανάμεσα στους πιστούς και η Χρυσάνθη με την
και αφοσίωση που της έδειχναν οι υπόλοιπες αδελφές
άτυπη συνοδεία της, με βαθιά πίστη, ευσέβεια, αγάπη
της Μονής.
και φόβο Θεού. Αγωνίζονταν για μια πνευματικότητα
που δεν απέρρεε από πτυχία Πανεπιστημίου και ειδικές Στις αδελφές που αρχικά συνόδευαν την Χρυσάνθη και
σπουδές. Μόνη τους επιθυμία να εγκαταλείψουν τα μετέπειτα ηγουμένη τους, ενσωματώθηκαν και τρείς
εγκόσμια και να αποσυρθούν σε ένα μοναστήρι μόνο ασκήτριες που διέμεναν από πριν στη Μονή και σύντο-
με το Νυμφίο της ψυχής τους. μα η αδελφότητα αυξήθηκε στις δέκα αδελφές. Η η-
γουμένη Ξένη είχε και θαυμάσιο ποιητικό τάλαντο.
Ο ασκητής επίσκοπος τότε Νεκτάριος, αποδέχθηκε το
Έγραφε ύμνους στο Χριστό, στην Παναγία, στους Αγί-
αίτημά τους γιατί ήταν και δική του βαθιά επιθυμία να
ους. Μοναχή η οποία έβλεπε με τα μάτια της ψυχής.
αποσυρθεί στην έρημο και να απολαύσει τα αγαθά της
Αντιλαμβανόταν ποιος ήταν απέναντι της κι ας μην
νηπτικής ζωής. Η επιμονή και η σταθερότητα του αιτή-
είχε τη δυνατότητα να τον διακρίνει. Δεν έβλεπε καθό-
ματος της Χρυσάνθης και των υπολοίπων κοριτσιών
λου. Αλλά τα πάντα «έβλεπε».
έκαναν τον Άγιο να θεωρήσει με έναν τρόπο διορατικό,
ότι ήταν θέλημα Θεού να ιδρύσει γυναικείο μοναστήρι. Όταν έμπαινε στο Ναό έλεγε: «Γιατί παιδιά μου έχουν
σκόνη οι εικόνες;». Μια μέρα είπε σε μια δόκιμη:
Άρχισε λοιπόν να αναζητά μαζί τους κατάλληλο τόπο
«Γιατί φοράς τόσο κοντό φουστανάκι, αφού θα γίνεις
για να μονάσουν. Επισκέφθηκαν το Λαύριο, την Τήνο
μοναχή;».
και την Αίγινα. Στον τελευταίο προορισμό ξεχώρισαν
την παλαιά μονή της Ιεράς Ζωοδόχου Πηγής στην το- Από το 1904 έως το 1908, ο Άγιος Νεκτάριος κατευθύ-
ποθεσία «Ξάντος», που απέχει περίπου έξι χιλιόμετρα νει πνευματικά με επιστολές του την αδελφότητα και
από την πόλη της Αίγινας. θέτει τα θεμέλια του μοναστηριού ως κοινόβιο. Διδά-
σκει για τον μοναχισμό με απλότητα και αναφέρεται
Ο Άγιος επισκέφθηκε τη μονή το καλοκαίρι του 1904.
από τις νηπτικές θεωρίες μέχρι της πρακτικές λεπτομέ-
Η ιερότητα του τόπου - Επισκοπή του Αγίου Διονυσίου
ρειες της ζωής της μοναχής.
- τα κατανυκτικά παρεκκλήσια της περιοχής, η γαλήνη
του τοπίου αλλά και το γεγονός ότι σύμφωνα με την Από τις 136 επιστολές του Αγίου που διασώζονται,
παράδοση ασκήτευσε στη μονή επί Τουρκοκρατίας η περίπου οι 110 απευθύνονται προς την «οσιωτάτην εν
Αγία Αθανασία - πριν αναγκασθεί από τους πειρατές (Συνέχεια στην σελίδα 26)
να καταφύγει στη Θεσσαλονίκη μαζί με τις Αγίες Θεο-
Σελίδα 22 Ε Ν ∆ Ο Ν

Μητερικόν Από το βιβλίο «Το Μέγα Γεροντικόν»


Αποφθέγματα οσίων γυναικών Έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου
«Το Γενέσιον της Θεοτόκου»
Αμμάς¹ Ευγενία
θεση να ζήσει τη ζωή της ησυχίας, έρχεται αμέσως ο
«Μας συμφέρει σαν ζητιάνοι να ζούμε, αρκεί μόνο να πονηρός και βαρύνει την ψυχή με ακηδία, με αδιαφορί-
είμαστε μαζί με τον Ιησού. Γιατί όποιος είναι μαζί με α, με λογισμούς· βαρύνει και το σώμα με αρρώστιες, με
τον Ιησού, είναι πλούσιος κι αν ακόμη υλικά είναι ατονία, με λύσιμο των γονάτων και όλων των μελών·
φτωχός. γενικά παραλύει τη δύναμη της ψυχής και του σώματος,
Αυτός ο οποίος προτιμά τα γήινα από τα πνευματικά, οπότε λέει κανείς “είμαι άρρωστος και δεν μπορώ να
θα χάσει και τα δύο, ενώ εκείνος που επιθυμεί τα ου- κάνω την ακολουθία μου”. Όμως αν είμαστε νηφάλιοι,
ράνια, θα βρει οπωσδήποτε και επίγεια όλα αυτά διαλύονται.
αγαθά» Ήταν ένας μοναχός που μόλις άρχιζε να κάνει την ακο-
λουθία του, τον έπιανε ρίγος και πυρετός, πονούσε το
Αμμάς Θεοδώρα κεφάλι του και τότε έλεγε στον εαυτό του: “Να, είμαι
άρρωστος και κάποια ώρα μπορεί να πεθάνω, λοιπόν ας
Ρώτησε η αμμάς Θεοδώρα τον πάπα Θεόφιλο σηκωθώ πριν πεθάνω και ας κάνω την ακολουθία μου”.
(Πατριάρχη Αλεξανδρείας) για το ρητό του Αποστό- Με αυτόν τον λογισμό πίεζε τον εαυτό του και έκαμνε
λου Παύλου, τί σημαίνει «Τον καιρόν εξαγοραζόμε- την ακολουθία του και μόλις σταματούσε η προσευχή,
νοι». Κι εκείνος, της απαντά: «Οι λέξεις που χρησιμο- σταματούσε και ο πυρετός, και πάλι την ώρα της ακο-
ποιεί, δείχνουν το κέρδος. Ας πούμε, σου παρουσιάζε- λουθίας ερχόταν ο πυρετός· και ξανά μ’ αυτόν τον λογι-
ται περίπτωση να σε βρίσουν· αγόρασε τότε την ευκαι- σμό αντιστεκόταν ο αδελφός και έκαμνε την ακολουθία
ρία της βρισιάς με ταπεινοφροσύνη και μακροθυμία και του και τελικά νίκησε τον αρνητικό λογισμό».
πάρε το κέρδος με το μέρος σου. Σου δίνεται ευκαιρία ***
για ατιμία, αγόρασε την ευκαιρία με την ανεξικακία και Είπε η αμμάς Θεοδώρα ότι κάποτε ένας ευλαβής δεχό-
έχεις κέρδος. Και όλα τα αντίθετα, αν θέλουμε, γίνονται ταν βρισιές από κάποιον και του λέει: «Μπορούσα κι
για μας κέρδη». εγώ με τον ίδιο τρόπο να σου μιλήσω, αλλά η εντολή του
*** Θεού μου κλείνει το στόμα».
«Αγωνισθείτε να μπείτε από τη στενή πύλη. Γιατί ***
όπως τα δέντρα, αν δεν χτυπηθούν από καταιγίδες και Ρωτήθηκε από κάποιον η αμμάς Θεοδώρα σχετικά με τα
δεν ποτιστούν με άφθονες βροχές, δεν μπορούν να ακούσματα που φθάνουν στ’ αυτιά μας: «Πώς είναι δυ-
φέρουν καρπό, το ίδιο συμβαίνει και με μας. Η ζωή νατόν -είπε- όταν γενικά τ’ αυτιά μας δέχονται λόγια κο-
αυτή είναι περίοδος καταιγίδων. Εάν δεν περάσουμε σμικών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα άσχετα, να πα-
μέσα από πολλές θλίψεις και πειρασμούς, δεν θα αξι- ραμένουν προσανατολισμένα στον Θεό μόνο;» Και η
ωθούμε να γίνουμε κληρονόμοι της Βασιλείας των αμμάς του λέει: «Όπως ακριβώς αν κάθεσαι σε τραπέζι
Ουρανών». όπου υπάρχουν πολλά φαγητά και τρως βέβαια, αλλά
*** όχι με ευχαρίστηση, το ίδιο και όταν κοσμικά λόγια
«Αυτός που κάνει το έργο του διδασκάλου, οφείλει να φθάνουν στ’ αυτιά σου, την καρδιά σου να έχεις στραμ-
είναι ξένος ως προς τη φιλαρχία και ως προς την κε- μένη στον Θεό και μ’ αυτή τη διάθεση δεν θ’ ακούς με
νοδοξία και μακριά από την υπερηφάνεια· να μην ε- ευχαρίστηση και δεν παθαίνεις καμιά ζημιά».
μπαίζεται από την κολακεία ή να τυφλώνεται από τα ***
δώρα, να μην νικιέται από τη γαστριμαργία, να μην Είπε η αμμάς Θεοδώρα: «Ήταν κάποιος μοναχός ο ο-
είναι δούλος στην οργή, αλλά οφείλει να είναι μακρό- ποίος, επειδή είχε πολλούς πειρασμούς, είπε: Θα φύγω
θυμος, επιεικής, όσο μπορεί πιο ταπεινός, αποδεκτός από δω. Και μόλις έβαλε τα πέδιλά του, βλέπει και κά-
από τους άλλους, υπομονητικός, προνοητικός και ποιον άλλον άνθρωπο να φοράει τα δικά του πέδιλα και
στοργικός». να του λέει: Εξαιτίας μου δεν φεύγεις; Να, που εγώ θα
*** πηγαίνω μπροστά από σένα, όπου κι αν πας».
«Καλό πράγμα είναι η ζωή της ησυχίας· ο συνετός ***
άνθρωπος ησυχάζει, αληθινά· είναι σπουδαίο να ζει Έλεγε η αμμάς Θεοδώρα ότι ούτε η άσκηση σώζει ούτε
τον ησύχιο βίο η μοναχή ή ο μοναχός και προπάντων η αγρυπνία ούτε οποιοσδήποτε κόπος, παρά μόνο η τα-
οι νέοι. Να ξέρεις όμως ότι, αν κάποιος έχει την πρό- πεινοφροσύνη. Ήταν ένας αναχωρητής που έτρεπε σε
φυγή τους δαίμονες και τους εξέταζε με ερωτήματα:
«Με τι βγαίνετε από τον άνθρωπο; Με νηστεία;» Και
¹Αμμά (ς): Αραμαϊκή λέξη, με την οποία προσφω- έλεγαν: «Εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε».
νούνταν σεβαστικά οι γερόντισσες μοναχές και ηγου- «Με αγρυπνία;» Και απαντούσαν: «Εμείς δεν κοιμόμα-
μένες μονών (αντίστοιχη του αρσενικού αββάς).
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 23

στε». «Με την ερημική ζωή;» Και έλεγαν: «Εμείς στις Σάρρα: «Στη φύση είμαι γυναίκα, όχι όμως και στον
ερήμους ζούμε». «Με τι λοιπόν φεύγετε;» Και είπαν: λογισμό».
«Τίποτε δεν μας νικάει παρά μόνο η ταπεινοφροσύνη». ***
Βλέπεις ότι η ταπεινοφροσύνη είναι ο νικητής των δαι- Είπε η αμμας Σάρρα: Εάν ζητήσω από τον Θεό, όλοι
μόνων; οι άνθρωποι να είναι αναπαυμένοι μαζί μου, θα βρεθώ
*** στην θύρα να βάζω μετάνοια στον καθένα. Προτιμώ
Έλεγε η αμμάς Θεοδώρα ότι ένας χριστιανός καθώς να προσεύχομαι να είναι η καρδιά μου καθαρή με
συζητούσε με έναν Μανιχαίο, του είπε: «Δώσε στο σώ- όλους.
μα τον νόμο του Θεού και θα γνωρίσεις το σώμα δια ***
μέσου του ίδιου του Δημιουργού του». Είπε επίσης στους αδελφούς: Εγώ έχω ανδρικό φρόνη-
*** μα, ενώ εσείς γυναικείο.
Ένας Γέροντας ρώτησε την αμμά Θεοδώρα: «Στην α- ***
νάσταση των νεκρών πως θα αναστηθούμε;» Εκείνη «Καλό είναι να κάνει κανείς ελεημοσύνη έστω και για
απάντησε: «Έχουμε ως εγγύηση τον Χριστό, που πέθα- τα μάτια των ανθρώπων. Γιατί και από ανθρωπαρέ-
νε για μας και αναστήθηκε, τον Θεό μας». σκεια αν γίνεται, φθάνει κατόπιν να γίνεται για ν’ αρέ-
σει στον Θεό».
Αμμάς Σάρρα
Αμμάς Συγκλητική
Πήγαν κάποτε στην αμμά Σάρρα μοναχοί από τη Σκή-
τη. Αυτή τους παρέθεσε πανέρι με φαγώσιμα· αλλά «Πολλοί αν και μένουν στο όρος, κάνουν αυτά που
εκείνοι άφησαν τα καλά και έφαγαν τα χαλασμένα. κάνουν και οι άνθρωποι των πόλεων και γι’ αυτό χά-
Τότε η αμμας τους είπε: «Πράγματι είστε μοναχοί της νονται. Γιατί είναι δυνατόν κάποιος να ζει μαζί με
Σκήτης». πολλούς, αλλά να μονάζει ως προς την εσωτερική διά-
*** θεση· και άλλος να μένει μόνος, αλλά με τη σκέψη να
Διηγούνταν για την αμμά Σάρρα ότι υπέμεινε δεκατρία ζει με πολλούς».
χρόνια σφοδρό πόλεμο από τον δαίμονα της πορνείας ***
και ποτέ δεν προσευχήθηκε για να απομακρυνθεί ο πό- «Αυτούς που πρωτοέρχονται στον Θεό τους περιμένει
λεμος, αλλά μόνο έλεγε: «Θεέ μου, δός μου δύναμη». αγώνας και κόπος πολύς· ύστερα όμως ακολουθεί
*** χαρά ανείπωτη.
Είπαν επίσης για την ίδια ότι κάποια φορά το πονηρό Όπως ακριβώς αυτοί που θέλουν ν’ ανάψουν φωτιά,
πνεύμα της πορνείας της επετέθη σφοδρότερα θυμίζο- στην αρχή καπνίζονται και τα μάτια τους δακρύζουν
ντάς της τα μάταια πράγματα του κόσμου αυτού. και κατόπιν πετυχαίνουν αυτό που θέλουν.
Αλλά αυτή ανυποχώρητη χάρις στο φόβο του Θεού και Και μάλιστα η Γραφή λέει, «ο Θεός μας είναι
την άσκησή της, ευθύς ανέβηκε στο δωμάτιό της να φωτιά που κατακαίει». Έτσι πρέπει κι εμείς τη θεϊκή
προσευχηθεί. Της παρουσιάζεται τότε το πνεύμα της φωτιά να την ανάψουμε μέσα μας με δάκρυα και κό-
πορνείας σωματικά και της λέει: «Εσύ με νίκησες, Σάρ- πο».
ρα». Κι εκείνη απαντά: «Δεν σε νίκησα εγώ, αλλά ο Δε- ***
σπότης μου Χριστός». «Εμείς που αναλάβαμε αυτήν την αποστολή (της μο-
*** ναχικής καθιερώσεως), πρέπει να κατέχουμε την άκρα
Έλεγαν για την αμμά Σάρρα ότι έμενε επί εξήντα χρό- σωφροσύνη. Βέβαια και στους κοσμικούς φαίνεται να
νια σε κελί πάνω από ένα ποτάμι και δεν έσκυψε ποτέ υπάρχει σωφροσύνη αλλά συνυπάρχει μ’ αυτήν και η
να το δει. αφροσύνη, γιατί μ’ όλες τις άλλες αισθήσεις αμαρτά-
*** νουν. Και μάλιστα βλέπουν άπρεπα και γελούν
Η αμμάς Σάρρα έστειλε το εξής μήνυμα στον αββά άτακτα».
Παφνούτιο: «Έκανες έργο Θεού που άφησες τον αδελ- ***
φό σου να εξευτελισθεί;» Και ο αββάς Παφνούτιος εί- «Όπως τα θανατηφόρα θηρία τα διώχνει το πιο ισχυρό
πε: «Επειδή πιστεύω ότι κάνω έργο Θεού, δεν μερολη- φαρμάκι, έτσι και τους αμαρτωλούς λογισμούς τους
πτώ χάριν κανενός». απομακρύνει η προσευχή που συνοδεύεται με τη νη-
*** στεία».
Δύο Γέροντες μεγάλοι αναχωρητές από τα μέρη του ***
Πηλουσίου ξεκίνησαν να πάνε στην αμμά Σάρρα. Κα- «Μη σε εξαπατήσει η καλοπέραση των πλουσίων κατά
θώς όμως πήγαιναν, είπαν μεταξύ τους: «Να ταπεινώ- κόσμον, σαν να έχει κάτι το χρήσιμο. Εκείνοι για πρό-
σουμε το γραΐδιο αυτό». σκαιρη ευχαρίστηση έχουν σε εκτίμηση τη μαγειρική
Όταν έφθασαν, της λένε: «Κοίταξε μην κάνεις υπερήφα- τέχνη. Και εσύ νηστεύοντας με το λιτό σου φαγητό να
νο λογισμό και πεις: Να σε μένα έρχονται οι αναχωρη-
τές, αν και είμαι γυναίκα». Και τους απαντά η αμμάς (Συνέχεια στην επόμενη σελίδα)
Σελίδα 24 Ε Ν ∆ Ο Ν

(Συνέχεια από τη προηγούμενη σελίδα ) Επιδιώκοντας την αρετή κραύγαζε τα ρήματα του αγίου
Δαβίδ που λέει: Φτωχός και πονεμένος είμαι εγώ. Και μ’
υπερακοντίζεις τη δική τους αφθονία στις τροφές. αυτό το ζευγάρι των θλίψεων θα γίνει τέλειος. Γιατί το
Γιατί η Αγία Γραφή λέει: Ψυχή που ζει μεσ’ στην αφ- διαβεβαιώνει: Μέσα στη θλίψη, έδωσες άνεση στην καρ-
θονία, περιφρονεί την κηρήθρα. Μη χορτάσεις ψωμί διά μου. Μ’ αυτά τα γυμνάσματα συμφέρει να ασκούμε
και δεν θα επιθυμήσεις κρασί». τις ψυχές μας, γιατί βλέπουμε να στέκει ο εχθρός απένα-
*** ντί μας».
Ρώτησαν τη μακαρία Συγκλητική εάν η ακτημοσύνη ***
είναι τέλειο αγαθό. Και απάντησε: «Πολύ - πολύ τέ- «Εάν μας ενοχλεί αρρώστια, ας μη λυπόμαστε, επειδή
λειο γι’ αυτούς που μπορούν. Αυτοί που ασκούν την εξαιτίας της αρρώστιας και της σωματικής κατάπτωσης
ακτημοσύνη, θλίβονται βέβαια ως προς τον φυσικό δεν αντέχουμε να σταθούμε ορθοί για προσευχή ή να
άνθρωπο, αλλά έχουν ανάπαυση ψυχική. ψάλλουμε με υψωμένη φωνή. Όλα αυτά τα κάμναμε για
Όπως ακριβώς τα ανθεκτικά ρούχα πατώντας τα και την νέκρωση των επιθυμιών. Άλλωστε η νηστεία και η
με δύναμη στρέφοντάς τα πλένονται και λευκαίνονται, χαμαικοιτία έχουν καθιερωθεί εξαιτίας των ηδονών. Αν
έτσι και η δυνατή ψυχή με τη θεληματική πτωχεία όλο λοιπόν η αρρώστια τις έχει καταστείλει, περιττεύει η
και περισσότερο ισχυροποιείται». συζήτηση. Και τι λέω περιττεύει; Τα καταστροφικά συ-
*** μπτώματα των ηδονών νεκρώνονται με την αρρώστια
«Εάν βρίσκεσαι σε κάποιο κοινόβιο, μην τ’ αφήσεις σαν μ’ ένα ανώτερο και δραστικότερο φάρμακο. Και να
να πας σ’ άλλον τόπο· σίγουρα θα βλαφτείς πολύ. η μεγάλη άσκηση: να υπομένουμε καρτερικά τις αρρώ-
Γιατί όπως το πτηνό που σηκώνεται από τα αυγά του, στιες και να αναπέμπουμε ύμνους ευχαριστίας στον Πα-
τα κάνει κλούβια και άγονα, το ίδιο και ο μοναχός ή η νάγαθο.
μοναχή που γυρνάει από τόπο σε τόπο, ψυχραίνεται Χάνουμε την όραση; Μην το φέρουμε βαριά. Γιατί χά-
και νεκρώνει η πίστη του». σαμε τα όργανα της απληστίας, ενώ με τα εσωτερικά
*** μάτια βλέπουμε σαν σε καθρέφτη τη δόξα του Κυρίου.
«Πολλές είναι οι ενέδρες που στήνει ο διάβολος. Με Χάσαμε την ακοή μας; Ας είμαστε ευγνώμονες που χά-
τη φτώχια δεν μπόρεσε να κλονίσει την ψυχή; Παρου- σαμε ολοκληρωτικά τα μάταια ακούσματα. Πάθανε τα
σιάζει τα πλούτη για να την δελεάσει. Με την κατα- χέρια μας; Έχουμε όμως τα εσωτερικά χέρια που είναι
φρόνια και τους εμπαιγμούς δεν έφερε αποτέλεσμα; έτοιμα για τον πόλεμο εναντίον του εχθρού. Εξουσιάζει
Προβάλλει τον έπαινο και τη δόξα. Με την υγεία νι- η αρρώστια όλο το σώμα; Στον μέσα άνθρωπο όμως η
κήθηκε; Αρρωσταίνει το σώμα. Μη μπορώντας λοι- υγεία αυξάνει όλο και περισσότερο».
πόν να εξαπατήσει με τα ευχάριστα μέσα, επιχειρεί να ***
εκτροχιάσει την ψυχή με τις αθέλητες δυσκολίες. Κα- «Σ’ αυτόν τον κόσμο όταν πέφτουμε σε κάποιο παρά-
τόπιν θείας παραχωρήσεως φέρνει στον άνθρωπο βα- πτωμα, μας ρίχνουν στη φυλακή έστω κι αν δεν το θέ-
ρύτατες αρρώστειες με σκοπό να μικροψυχήσει μέσα λουμε. Και εμείς ας φυλακίσουμε τον εαυτό μας για τις
σ’ αυτές τις δοκιμασίες και να θολώσει η αγάπη του αμαρτίες μας, ώστε η εκούσια προαίρεσή μας να μα-
για τον Θεό. Ακόμη και με υψηλό πυρετό καταβασα- ταιώσει τη μελλοντική κόλαση»
νίζει το σώμα και με ακατάσχετη δίψα το ταλαιπωρεί. ***
Αν λοιπόν τα υφίστασαι αυτά επειδή είσαι αμαρτω- «Όταν νηστεύεις, μη χρησιμοποιείς την αρρώστια σαν
λός, να ‘χεις υπόψιν σου πάντα την μελλοντική κόλα- πρόφαση· γιατί κι αυτούς που δεν νηστεύουν οι ίδιες
ση και το αιώνιο πυρ και τις τιμωρίες της κρίσεως και αρρώστιες πολλές φορές τους βρίσκουν.
δεν θα ολιγωρήσεις για τα παρόντα. Να χαίρεσαι μά- Άρχισες ένα καλό έργο; Μην το σταματάς, επειδή ο ε-
λιστα, που σε επισκέφθηκε ο Θεός· και να έχεις στα χθρός σου φέρνει εμπόδια. Αυτός θα παραιτηθεί βλέπο-
χείλη σου πάντοτε το ευλογημένο ρητό: Με διαπαιδα- ντας την υπομονή σου. Είναι γνωστό ότι αυτοί που ξεκι-
γώγησε ο Κύριος με διάφορες δοκιμασίες αλλά δεν με νούν να ταξιδέψουν στη θάλασσα, καταρχήν επωφελού-
παρέδωσε στον θάνατο. Ήσουν σιδερένιος αλλά με νται τον ευνοϊκό άνεμο ξεδιπλώνοντας τα πανιά, ξαφνι-
την φωτιά διώχνεις την σκουριά. κά όμως τους βρίσκει αντίθετος άνεμος. Αλλά οι ναύτες
Αν αντίθετα, αρρωστήσεις, ενώ είσαι δίκαιος, προχω- δεν ξαρματώνουν το καράβι, επειδή τους βρήκε ο ξαφνι-
ρείς από τα μεγάλα στα μεγαλύτερα. Είσαι χρυσός; κός άνεμος· περιμένουν λίγο ή ακόμη και παλεύοντας
Περνώντας όμως μέσα από τη φωτιά, θα γίνεις πιο με τη θύελλα συνεχίζουν το ταξίδι τους. Έτσι κι εμείς·
δόκιμος. Σου δόθηκε υπηρέτης του Σατανά να σου όταν μας βρει αντίθετος άνεμος, τον σταυρό θα τεντώ-
ταλαιπωρεί τη σάρκα; Να αγάλλεσαι. Δες με ποιόν σουμε για κατάρτι και άφοβα θα κάνουμε το ταξίδι
εξομοιώθηκες· έγινες άξιος της μερίδος του Παύλου. μας».
Δοκιμάζεσαι με πυρετό και ταλαιπωρείσαι με το ρί- ***
γος; Η αγία Γραφή λέει; Περάσαμε μέσα από φωτιά «Όπως ακριβώς ο θησαυρός όταν βγει στο φανερό λιγο-
και νερό, αλλά μας έβγαλες σε αναψυχή. Σε βρήκε το
πρώτο; Περίμενε το δεύτερο.
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 25

στεύει και τελικά εξαφανίζεται, κατά τον ίδιο τρόπο ται από τη συμμετρία. Όλη σου η ζωή ας είναι ένας κα-
και η αρετή, όταν γίνεται γνωστή και κοινοποιείται, νόνας νηστείας. Μη νηστεύσεις τέσσερες ή πέντε μέρες
χάνεται. Και όπως το κερί λιώνει, όταν πλησιάσει τη και την επόμενη καταλύσεις με αφθονία τροφών. Σε
φωτιά, το ίδιο και η ψυχή διασκορπίζεται από τους ε- κάθε περίπτωση η αμετρία είναι καταστρεπτική.
παίνους και χαλαρώνει». Όσο είσαι νέος και υγιής, νήστεψε· γιατί θα ‘ρθουν τα
*** γηρατειά μαζί με την αδυναμία. Όσο λοιπόν ακόμη έχεις
«Όπως δεν είναι δυνατόν συγχρόνως να έχουμε και το δυνάμεις, θησαύρισε εφόδια, για να βρεις ανάπαυση,
φυτό και τον σπόρο, έτσι είναι αδύνατο να παράγουμε όταν δεν θα μπορείς».
ουράνιο καρπό, όταν μας περιβάλλει η κοσμική δόξα». ***
*** «Όσο προοδεύουν οι αγωνιστές, τόσο και με ισχυρότερο
«Αυτοί που μαζεύουν τον υλικό πλούτο με κόπους και αντίπαλο έρχονται αντιμέτωποι».
κινδύνους στη θάλασσα, όταν έχουν κερδίσει πολλά, ***
επιθυμούν τα πιο πολλά. Μάλιστα αυτά που τα ‘χουν «Είναι γραμμένο: Να έχετε τη σύνεση που έχουν τα φίδια
στα χέρια τα θεωρούν σαν ένα τίποτε και επεκτείνο- και την ακεραιότητα που έχουν τα περιστέρια. Το να
νται σ’ εκείνα που δεν τα έχουν. Και εμείς αν και δεν έχετε τη σύνεση των φιδιών, έχει ειπωθεί με την έννοια
έχουμε τίποτε και από τα απαραίτητα που πρέπει να να μη μας διαφεύγουν οι επιθέσεις και τα τεχνάσματα
χαρακτηρίζουν τον μοναχό, τίποτε δεν επιθυμούμε να του διαβόλου· γιατί το όμοιο από το όμοιό του γίνεται
αποκτήσουμε για τον φόβο του Θεού». αμέσως αντιληπτό. Και η ακεραιότητα της περιστεράς
δηλώνει την καθαρότητα των ενεργειών μας».
*** ***
«Υπάρχει λύπη που ωφελεί και λύπη που προκαλεί «Να είμαστε άγρυπνοι στην ψυχή. γιατί από τις αισθή-
φθορά. Η χρήσιμη λύπη είναι για τα προσωπικά μας σεις μας, όσο κι αν δεν το θέλουμε, οι κλέφτες εισέρχο-
αμαρτήματα και για τις αδυναμίες του πλησίον. Συντε- νται. Πως μπορεί π.χ. ένα σπίτι, όταν έξω αρχίζει να
λεί επίσης η λύπη αυτή στο να μην αστοχήσει ο μονα- καπνίζει, να μη μαυρίσει από τον καπνό, εφόσον τα πα-
χός στην καλή του πρόθεση και στο να προσεγγίσει την ράθυρά του είναι ανοικτά;»
τέλεια αγαθότητα. ***
Είναι και η θλίψη που προέρχεται από το εχθρό, παρά- «Πρέπει πάντοτε να είμαστε οπλισμένοι εναντίον των
λογη πέρα ως πέρα, την οποία μάλιστα κάποιοι την δαιμόνων· γιατί και απ’ έξω έρχονται , αλλά και από
ονόμασαν ακηδία. Αυτό λοιπόν το πνεύμα της ακηδίας μέσα μας ξεκινούν. Και η ψυχή, όπως ακριβώς το καρά-
πρέπει να το απομακρύνουμε με προσευχή προπάντων βι, άλλοτε βουλιάζει από τις τρικυμίες, που ξεσηκώνει
και ψαλμωδία». έξω η θάλασσα, και άλλοτε από τα νερά που μαζεύονται
*** στο αμπάρι βυθίζεται και χάνεται.
«Είναι επικίνδυνο να διδάσκει κανείς, εάν δεν έχει Έτσι λοιπόν κι εμείς άλλοτε καταστρεφόμαστε από τις
φθάσει στα κατάλληλα μέτρα δια του πρακτικού βίου. αμαρτίες που εξωτερικά πραγματοποιούνται, και άλλοτε
Γιατί όπως ακριβώς, αν κάποιος έχει ετοιμόρροπο σπίτι χανόμαστε με τους λογισμούς που ξεκινούν από μέσα.
και δεχθεί φιλοξενούμενους, θα τους κάνει κακό με το Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε και τις προκλήσεις των
ενδεχόμενο γκρέμισμα του σπιτιού, το ίδιο και όσοι ανθρώπων απ’ έξω, αλλά και τους λογισμούς, που ανα-
προηγουμένως δεν οικοδομούν τον εαυτό τους, προξε- βλύζουν από μέσα, να τους πετούμε έξω».
νούν απώλεια και σ’ αυτούς που έρχονται κοντά τους· ***
γιατί με τον λόγο τους προσκαλούν σε σωτηρία, αλλά «Τέκνα μου, όλοι γνωρίζουμε τον τρόπο να σωθούμε,
με το κακό παράδειγμα της ζωής τους βλάπτουν πολύ αλλά εξαιτίας της αμελείας μας μένουμε πίσω στη σω-
τους αγωνιστές». τηρία».
*** ***
«Καλό είναι να μην οργίζεται κανείς. Αν όμως συμβεί «Εδώ στη γη δεν μπορούμε να ζούμε αμέριμνοι. Γιατί η
να οργισθείς, ούτε μιας μέρας διάστημα δεν σου παρα- Γραφή λέει: Όποιος νομίζει ότι στέκεται καλά στα πόδια
χωρεί για το πόθος αυτός που είπε: Η δύση του ηλίου να του ας προσέχει μην πέσει. Δεν μας είναι φανερό τι θα
μη σας βρει ακόμη οργισμένους. Και εσύ λοιπόν περιμέ- συναντήσουμε στο πέλαγος της ζωής· διότι θάλασσα
νεις, ώσπου να δύσει όλη σου η ζωή; Γιατί μισείς αυ- χαρακτηρίσθηκε από τον ιεροψάλτη Δαβίδ η ζωή μας.
τόν που σε λύπησε, άνθρωπε; Δεν είναι αυτός που σε Αλλά στη θάλασσα άλλα μέρη είναι γεμάτα υφάλους,
έβλαψε αλλά ο διάβολος. Μίσησε την αρρώστια και όχι άλλα τρικυμισμένα και κάποια μέρη είναι και γαλήνια.
τον άρρωστο». Εμείς βέβαια πιστεύουμε ότι πλέουμε στα γαλήνια μέρη
*** της θάλασσας, ενώ οι κοσμικοί στα ταραγμένα. Εμείς
«Υπάρχει και άσκηση σκληρή, που υπαγορεύεται από επίσης πλέουμε με οδηγό τον Ήλιο της δικαιοσύνης.
τον εχθρό· και μάλιστα οι δικοί του μαθητές το κάνουν Ενδέχεται όμως πολλές φορές ο κοσμικός, που συναντά
αυτό. Πως λοιπόν να διακρίνουμε τη θεία και βασιλική φουρτούνα και σκοτάδι, μένοντας άγρυπνος να σώσει
άσκηση από την τυραννική και δαιμονική; Αυτό φαίνε- (Συνέχεια στην επόμενη σελίδα)
Σελίδα 26 Ε Ν ∆ Ο Ν

(Συνέχεια από την προηγούμενη σελίδα) (Συνέχεια από τη σελίδα 21)

Κυρίω αγαπητήν οσίαν Ξένην».


το σκάφος του. Ενώ εμείς αν και πλέουμε σε γαλήνια
θάλασσα, ενδέχεται να βουλιάξουμε ένεκα της αμε- Η γερόντισσα παρά την ασθενική κράση της, διαρκώς
λείας μας, αφήνοντας το τιμόνι του θελήματος του προσεύχονταν και νήστευε, σε τέτοιο βαθμό που ανά-
Θεού». γκαζε τον Άγιο Νεκτάριο να της θυμίζει ότι οφείλει να
*** μην εκθέτει την υγεία της σε κίνδυνο. Από την ίδια α-
Είπε η αμμάς Συγκλητική: «Εφόσον είμαστε σε κοινό- νησυχία ορμώμενος της έγραφε να λιγοστέψει τα
βιο, το προβάδισμα το δίνουμε στην υπακοή μάλλον «κομποσχοίνια». Η γερόντισσα πειθαρχούσε στις νου-
και όχι στην άσκηση. Γιατί αυτή κατευθύνει στην υπε- θεσίες του γιατί ήταν άνθρωπος της υπακοής.
ρηφάνεια, ενώ η υπακοή στην ταπεινοφροσύνη». Η ηγουμένη Ξένη είχε φόβο Θεού και ποτέ δεν μετα-
*** λάμβανε των Αχράντων Μυστηρίων, αν πρώτα δεν
«Πρέπει με διάκριση να διευθετούμε τα πράγματα της έπαιρνε την ευλογία του Αγίου. Με την βαθιά ταπείνω-
ψυχής. Έτσι μένοντας σε κοινόβιο μην επιδιώκουμε ση που την διέκρινε απέφευγε να φορά καινούρια ράσα.
ότι αρέσει σε μας, ούτε να υπηρετούμε τη δική μας Γι’ αυτό και όταν της έδιναν καινούργιο, το έκοβε σε
γνώμη, αλλά να πειθαρχούμε στον πνευματικό πατέρα ορισμένα σημεία και στη θέση τους τοποθετούσε μπα-
που του εμπιστευθήκαμε. Παραδώσαμε τον εαυτό μας λώματα για να φαίνεται παλιό.
σε εξορία, δηλαδή αποξενωθήκαμε από τις κοσμικές
φροντίδες. Απ’ ότι αποξενωθήκαμε, μην αναζητούμε Ο Άγιος Νεκτάριος βασιζόμενος στη σοφία και στη
τα ίδια. Εκεί είχαμε δόξα, εδώ ατιμία· εκεί αφθονία σύνεση της, την παρότρυνε στις επιστολές του να γνω-
τροφών, εδώ και του ψωμιού ακόμη τη στέρηση». ρίσει στις αδελφές «ότι οφείλουσιν άπασαι να εξαγορεύ-
*** ονται τους λογισμούς των σε αυτήν» ενώ της διευκρίνιζε:
«Όπως ακριβώς είναι αδύνατο να κατασκευασθεί ένα «επιθυμώ ουδεμία των αδελφών πλην σου να διατάσση».
πλοίο χωρίς καρφιά, έτσι είναι αδύνατο να σωθεί κα- Η γερόντισσα Ξένη αγωνιζόταν να δουλεύει για τον
νείς χωρίς ταπεινοφροσύνη». Θεό και να έχει το νου της στο Θεό. Αυτό προσπα-
*** θούσε να εμφυσήσει και στις αδελφές της Μονής
«Σ’ αυτή τη γη βρισκόμαστε σαν μέσα σε δεύτερη συνιστώντας καθημερινά σε όλες προσευχή και προ-
μητρική κοιλιά. Όπως δηλαδή μέσα στη μήτρα της σοχή. Μάλιστα, για να μην το ξεχνούν, τις παρακι-
μάνας μας δεν ζούσαμε όπως ζούμε τώρα ούτε απο- νούσε κάθε μέρα να γράφουν τις δύο τόσο σημαντι-
λαμβάναμε τις στερεές τροφές που τρώμε τώρα ούτε κές εντολές στην παλάμη τους: προσοχή και προσευ-
και μπορούσαμε να κάνουμε ότι κάνουμε τώρα – κι χή.
αυτό γιατί ήμασταν μακριά από το φως του ήλιου κι
από κάθε άλλο φως – και γενικά, όπως τότε στερού- Ο Άγιος Νεκτάριος εκτιμούσε βαθύτατα την κρίση της
μασταν πολλές επίγειες απολαύσεις, έτσι και στον ηγουμένης, γι αυτό της ανέθεσε εν λευκώ το πρόγραμ-
κόσμο τούτο στερούμαστε ορισμένα μεγάλα και θαυ- μα της Μονής. Ακόμη και το κελλί του, το έκτισε τελι-
μαστά αγαθά της βασιλείας των ουρανών. κά εκεί που η γερόντισσα είχε την άποψη ότι έπρεπε να
Αφού λοιπόν γνωρίσαμε καλά τα επίγεια, ας επιζητή- κτισθεί.
σουμε τα ουράνια. Τις εδώ τροφές τις δοκιμάσαμε, ας Σε επιστολή του προς την γερόντισσα τον Δεκέμβριο
επιθυμήσουμε τις θεϊκές. Το επίγειο φως το απολαύ- του 1907, της γράφει: «Ο νους μου και ο πόθος μου ει-
σαμε, ας ποθήσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης. Ας σίν αλλαχού, εις τον Πρόδρομον της Σκοπέλου, αλλά μια
θελήσουμε ν’ αντικρύσουμε την άνω Ιερουσαλήμ, φωνή ενδόμυχος μοι λέγει, ότι ανέλαβες καθήκοντα εις
σαν πατρίδα και μητέρα μας. Τον υπόλοιπο χρόνο της (Συνέχεια στη σελίδα 30)
ζωής μας ας τον ζήσουμε με την προσδοκία του ουρα-
νού, για ν’ απολαύσουμε και τα αιώνια αγαθά.
Όπως λοιπόν, τα έμβρυα από ατελέστερη τροφή και
μορφή ζωής περνούν ύστερα – αφού αναπτυχθούν πεθάνουν, σε πιο σκοτεινούς και μαύρους τόπους ρίχνο-
μέσα στην μήτρα – σε τελειότερη μορφή ζωής και νται.
διατροφή, έτσι και οι δίκαιοι, αφού αναπτυχθούν Τρεις φορές, θα λέγαμε, γεννιόμαστε. Την πρώτη, όταν
πνευματικά με τον τρόπο της ζωής τους μέσα στον βγαίνουμε από τους μητρικούς κόλπους, οπότε από γη
κόσμο, προχωρώντας κατά την Γραφή «εκ δυνάμεως ερχόμαστε πάλι σε γη. Με τις άλλες δυό γεννήσεις όμως
εις δύναμιν» (Ψαλ. 83 : 8) πηγαίνουν έπειτα στην ου- ανεβαίνουμε από τη γη στον ουρανό. Και απ αυτές η
ράνια πολιτεία. Οι αμαρτωλοί, αντίθετα, όπως ακρι- μία, που πραγματοποιείται με το άγιο Βάπτισμα, συντε-
βώς τα έμβρυα που πέθαναν στη μητρική κοιλιά, από λείται από τη θεία Χάρη. Αυτή την ονομάζουμε, και
το ένα σκοτάδι παραδίνονται στο άλλο, επειδή και στη είναι πραγματικά, «παλιγγενεσία» (δηλαδή αναγέννη-
γη που βρίσκονται ζουν σαν μέσα σε σκοτάδι, προ- ση). Η άλλη πάλι, συντελείται από τη μετάνοιά μας και
σκολλημένοι καθώς είναι στα γήινα. Αλλά και όταν τους κόπους της αρετής. Σ αυτή βρισκόμαστε τώρα».
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 27

Μοναχή Ειρήνη - Μυρτιδιώτισσα Πατέρα. Από το βιβλίο «Μοναζουσών Σύναξις»


του Ιερομονάχου Δημητρίου Καββαδία
Υποτακτική του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Η Ειρήνη ήταν το τρίτο παιδί της οικογενείας Πανά- χνά σε γράμματα προς τους οικείους της το υστερόγρα-
γου και Κατίγκως (το γένος Λαιμού) Πατέρα, γόνοι φο ήταν η γλυκειά υπόμνηση: «να μην ξεχνάμε την ευ-
και οι δύο των γνωστών εφοπλιστικών οικογενειών, οι χή».
οποίοι ανάθρεψαν και τα τρία παιδιά τους εν παιδεία
Στο πρόσωπό της ακτινοβολούσε μια μόνιμη ιλαρότητα
και νουθεσία Κυρίου. Η Ειρήνη ξεχώριζε από μικρή
και ειρήνη. Όση ταραχή και αν είχες μόλις την έβλεπες
για την αγάπη της στον Χριστό μας και την Εκκλησία
ειρήνευες. Η ζωή της ήταν γεμάτη από περιστατικά τα
Του και όταν φοιτούσε στα καθολικά σχολεία της Α-
οποία φανέρωναν το πνεύμα της θυσίας, της ταπεινο-
λεξάνδρειας και της Λωζάνης, αναδείχθηκε μια μικρή
φροσύνης, της ανυπόκριτης αγάπης προς όλους. Στα
ομολογήτρια της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.
μάτια της ήταν χαραγμένη η αγάπη και η θυσία. Σε κοί-
Το 1952 δέχθηκε η οικογένεια την πρώτη επίσκεψη ταζε και διάβαζες μέσα «Πες μου ότι θέλεις να σου κά-
της παιδαγωγικής Χάριτος του Χριστού μας όταν αρ- νω». Ποτέ δεν είπε ότι πονούσε. Μέσα στους δυνατούς
ρώστησε ο πατέρας με τη νόσο του Hodgkins, και πόνους της ξεχνούσε τον εαυτό της και ζούσε τον πόνο
άρχισαν οι επισκέψεις στους μεγαλύτερους γιατρούς και τις δυσκολίες των άλλων. Το κρεβάτι του πόνου της,
της εποχής εκείνης. ήταν πηγή ελεημοσύνης πνευματικής και υλικής. Ποτέ
δεν κατέκρινε και όταν την επαινούσαν ασφάλιζε τον
Όταν το έμαθε η Ειρήνη, πληγώθηκε η παιδική καρδιά
εαυτό της με αυτομεμψία. Έλεγε συχνά:
της, αλλά προσπάθησε να μην το δείξει. Ευσπλαχνική
ψυχή καθώς ήταν θλιβόταν να βλέπει το στύλο της «Αχ! Τι θ’ ακούσω εγώ από τον Χριστό μου; Μόλις θα
οικογενείας να λυγίζει κάτω από τη δύναμη της θανα- με ιδεί θα μου πει: Εσύ απήλαυσες στη γη τα αγαθά
τηφόρου ασθενείας. Γονάτισε τότε και με όλη τη θέρ- σου».
μη της αθώας παιδικής ψυχής της προσευχήθηκε μυ-
Και όταν τη ρωτούσε η μητέρα της «γιατί θα στο πει
στικά στο Χριστό μας να λάβει αυτή την αρρώστια και
αυτό;» απαντούσε:
να γίνει καλά ο πατέρας της. Την προσευχή αυτή την
σφράγισε καλά μέσα στην καρδιά της και περίμενε να - Μανούλα μου, εγώ μόλις αρρωστήσω, αμέσως αερο-
δει αν δέχθηκε ο Ουράνιος Πατέρας τη θυσία της για πλάνο και πάμε στην Ελβετία για την πιο τέλεια θερα-
το σαρκικό πατέρα της. πεία. Δεν θυμάσαι όταν πηγαίναμε επισκέψεις σε νοσοκο-
μεία στην Ελλάδα που βλέπαμε τους ασθενείς στους δια-
Δεν πέρασαν παρά 15 μόνο μέρες και ένας υψηλός
δρόμους και δεν τους έδινε κανείς σημασία; Εκείνοι δεν
πυρετός την έριξε στο κρεβάτι του πόνου. Ήταν Οκτώ-
ήσαν άνθρωποι καλύτεροι από μένα; Τι λόγο θα δώσω
βριος του σχολικού έτους 1955 - 56 και παρακολου-
εγώ;»
θούσε τα μαθήματα της Α’ Λυκείου στο Αρσάκειο
Αθηνών. Ρωτούσε, για να βεβαιωθεί, τι αρρώστια είχε, Με αυτές τις σκέψεις ταπείνωνε τον εαυτό της.
αλλά της το έκρυβαν επιμελώς. Στη Ζυρίχη όταν συ- Μέσα σ’ αυτό το πνευματικό κλίμα, πήρε την απόφαση
ναντήθηκαν με τον διάσημο αιματολόγο Δόκτορα με την βοήθεια των πνευματικών πατέρων της να λάβει
Rhor, ο οποίος την ήξερε πολύ καλά και την αγαπού- το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα, την νύκτα της 25ης προς
σε, εξεπλάγη και απορούσε, διότι καθώς έλεγε το νό- 26ην Οκτωβρίου του έτους 1960 κατά την διάρκεια α-
σημα αυτό δεν είναι ούτε μεταδοτικό, ούτε κληρονομι- γρυπνίας που έγινε στο παρεκκλήσιο του Ευαγγελισμού
κό. της οικίας τους στο Ψυχικό, με τον π. Φιλόθεο Ζερβάκο
Όταν έμαθε το 1958 στο Λονδίνο, τι αρρώστια είχε ως λειτουργό, τον π. Παντελεήμονα ως ιεροδιάκονο. Η
(από κάποιον Άγγλο γιατρό ο οποίος της έδωσε κατά Γερόντισσα Ματρώνα (ανιψιά του Οσίου π. Ιερωνύμου
λάθος τη διάγνωση στο χέρι) συζητούσε για το θάνατο του Σιμωνοπετρίτου) την ανεδέχθη, ενώ μαζί με τους
της, σαν να επρόκειτο για το γαμήλιο ταξίδι της. γονείς παρευρίσκοντο και το ευλαβές ζεύγος Δημήτριος
και Αγγελική Παναγοπούλου οι οποίοι της συμπαρα-
Σε όλη τη διάρκεια της ασθενείας της αντλούσε δύνα-
στάθηκαν πνευματικά στις δυσκολότερες στιγμές της
μη από τα άγια Μυστήρια της Εκκλησίας μας: Εξομο-
ασθενείας της.
λόγηση, άγια Ευχέλαια, συχνή Θεία Κοινωνία. Καθη-
μερινά, είτε στο σπίτι βρισκόταν είτε στην κλινική, Κατά την κουρά έλαβε το όνομα Ειρήνη Μυρτιδιώτισ-
έκανε τις ακολουθίες της (Εσπερινό - Απόδειπνο - Πα- σα, προς τιμήν της θαυματουργού Εικόνος της Παναγί-
ρακλήσεις) μελετούσε την Αγία Γραφή, βίους αγίων, ας μας, την οποίαν, βαθύτατα ευλαβείτο. Μετά τη μονα-
τη Φιλοκαλία στο πρωτότυπο και άλλα Πατερικά βι- χική κουρά, κατά έναν επιστημονικά ανεξήγητο τρόπο,
βλία. Με την καθοδήγηση του πνευματικού της μακα- διαπιστώθηκε μετά από αιματολογική εξέταση τελεία
ριστού π. Φιλοθέου Ζερβάκου και άλλων Αγιορειτών
πνευματικών, εξησκείτο στην ευχή του Ιησού και συ- (Συνέχεια στη σελίδα 30)
Σελίδα 28 Ε Ν ∆ Ο Ν

31 Δεκεμβρίου 1987 Από το βιβλίο «Λόγια καρδιάς


Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921 - 1995»
Λόγος της Γερόντισσας Μακρίνας
Πέρασε και πάλι ένας ολόκληρος χρόνος. Μακάριος συνεχώς στον Χριστό και στα μεγαλεία του Θεού. Έτσι
όποιος έβαλε καλή αρχή και αγωνίστηκε, όποιος θα μπορέσουμε να νικήσουμε το διάβολο που είναι ένα
έκανε αποθήκη στα πνευματικά του καθήκοντα, έκανε θηρίο ανήμερο και κοιτάζει από εδώ κι από εκεί, πώς να
το θέλημα του Θεού, όποιος βάδισε θεαρέστως. Τα μας καταποντίσει και να μας ρίξει.
λεπτά, οι ώρες περνούν· οι μέρες, τα χρόνια κυλούν·
Εμείς πρέπει να είμαστε οπλισμένοι. Όταν θα χτυπάει το
όλα παρέρχονται και μένει στον άνθρωπο η υπακοή
ρολόι, να μας θυμίζει την κρίση του Θεού, τη σάλπιγγα
στο θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος ότι προσευχές
που θα σαλπίσει· κι αυτό θα μας φέρνει τη μνήμη θανά-
κάνει, όποιον πνευματικό αγώνα κάνει, ότι εγκρα-
του. Να κάνουμε πολύ αγώνα, να γίνουμε πνευματικοί
τεύεται νοερώς, σωματικώς, πνευματικώς, ότι έχει
άνθρωποι, πνευματοφόροι. Η προσευχή φτάνει μέχρι
στην άκρη, εάν όλα αυτά τα εργάζεται για τον Θεό,
την Αγία Τριάδα. Γι’ αυτό παρακαλούν οι άνθρωποι, γι’
γράφονται και παραμένουν στα βιβλία Του. Ο Θεός
αυτό γίνονται θαύματα. Οι ασθενείς γίνονται καλά, οι
σημειώνει και ο Άγγελος φύλακας της ψυχής γράφει.
αμαρτωλοί μετανοούν, οι ξεστρατισμένοι άνθρωποι φω-
Ο διάβολος γράφει τα δικά του.
τίζονται και παίρνουν καλό δρόμο. Ένας άρρωστος που
Σαν άνθρωποι είμαστε τρεπτοί· λέμε, τώρα θα βάλου- βρίσκεται στο νοσοκομείο θεραπεύεται· αναρωτιόμαστε
με καλή αρχή, θα μετανοήσουμε, θα κάνουμε τούτο, και λέμε, από πού θεραπεύτηκε; Θεραπεύτηκε από τις
θα φτιάξουμε εκείνο, αυτό δεν θα το πω αύριο, δεν θα προσευχές των μοναχών, των μοναζουσών και των πι-
πω ξανά εκείνο, ότι μπορώ θα κάνω για την αγάπη στών. Στις προσευχές μας να λέμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ,
του Χριστού, αλλά η σάρκα μας νικάει και πέφτουμε· θεράπευσον τους δούλους Σου που είναι στα νοσοκομεία,
όλα αυτά είναι πτώσις. Όπως αποβάλλεται το φαγητό, βοήθησον τους φυλακισμένους, βοήθησον τον τάδε αμαρ-
έτσι αποβάλλεται και ο λόγος του Θεού· πολλές φορές τωλό», και θα φωτίζεται ένας φυλακισμένος, θα σώζεται
υποσχόμαστε στον Θεό ότι τα είμαστε παιδιά Του, θα ένας αμαρτωλός. Και λες: «Πως μετανόησε αυτός ο
βάλουμε καλή αρχή, αλλά έρχεται ο διάβολος και μας άνθρωπος, πως έγινε;». Είναι από τις προσευχές όλων.
ρίχνει πότε στο ένα, πότε στο άλλο και πέφτουμε. Ο
Εμείς πρέπει να έχουμε συνεχώς το νου μας στην προ-
άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει πως πρέπει να
σευχή και να έχουμε προσοχή. Να προσέχουμε όσο το
βάζουμε καλή αρχή κάθε μέρα.
δυνατόν περισσότερο. Να κάνουμε κάθε βράδυ ταμείο.
Όταν σηκωνόμαστε το πρωί, αμέσως να βάζουμε τη Να λέμε: «Ποιόν θλίψαμε, ποιόν κακολογήσαμε, τι κατα-
σιδερένια περικεφαλαία, το θώρακα και τις σιδερένιες φρονήσαμε;». Να μη μας ελέγχει η συνείδησίς μας. Να
μπότες, για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το διά- έχουμε αγάπη, «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης
βολο, απ’ όπου και αν μας χτυπήσει. Όταν δεν είμα- της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης
στε οπλισμένοι, είμαστε ακάλυπτοι. Τι είναι ο θώρα- της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου και τον πλη-
κας; Είναι η προσευχή που μας φυλάει και μας προσέ- σίον σου ως σεαυτόν». Αυτά τα λέει ο Χριστός. Τι ωραί-
χει, για να βαδίζουμε στο θέλημα του Θεού. Οι σιδε- α! Να αγαπήσουμε πάνω απ’ όλα τον Θεόν μας και τον
ρένιες μπότες; Για να βαδίζουμε ανάμεσα σε τριβόλια, πλησίον μας ως τον εαυτόν μας. Θα μας ενισχύει η Χά-
αγκάθια και πέτρες με ασφάλεια. Η περικεφαλαία τι ρις του Θεού, όταν έχουμε αυτή τη μεγάλη αγάπη.
είναι; Είναι η ταπείνωσις. Αν αυτά έχουμε κατά νου,
Να βάλουμε καλή αρχή, να μας δώσει ο Θεός μετάνοια,
θα σηκωνόμαστε και θα αντιμετωπίζουμε την ημέρα
γιατί ο άνθρωπος που έχει μετάνοια δεν έχει υπερηφά-
με φόβο Θεού και θα κάνουμε το θέλημα Του. Όταν
νεια ούτε εγωισμό. Να μας δώσει επίγνωση του εαυτού
όμως δεν έχουμε την πνευματική προετοιμασία, αρχί-
μας, για να έχουμε ταπείνωση. Όταν θα ταπεινώνουμε
ζει ο διάβολος να μας πολεμάει και να μας ρίχνει στην
τον εαυτό μας και θα λέμε «ευλόγησον» και «νάναι
κατάκριση και στην υπερηφάνεια. Η κατάκρισις δε,
ευλογημένο», θα γίνεται το θέλημα του Θεού. Πάει
έχει τόσο μεγάλες παγίδες, που δεν μπορεί να τις φα-
μπροστά όποιος γίνεται τελευταίος, και όποιος πάει
νταστεί ο άνθρωπος· έχει αργολογία, εμπαιγμό, γέλω-
πίσω ο Θεός τον πάει μπροστά. Να αγαπάμε λοιπόν
τα, κραυγή, ψέμα και τόσα άλλα. Από την κατάκριση
πολύ τον Θεό, γιατί σ’ Αυτόν κρεμόμαστε και δι’ ευχών
ξεκινούν όλα τα μεγάλα κακά και θανάσιμα αμαρ-
των Πατέρων μας και δι’ ευχών του Γέροντος μας, να
τήματα. Το πρώτο τελώνιο που θα περάσουμε είναι
μας αξιώσει ο Θεός να έχουμε αγαθό τέλος.
το δαιμόνιο της κατακρίσεως· αυτό που
«περδικλώνει» και ρίχνει στην αφάνεια. Βέβαια τέλει- Όσες μας αξίωσε ο Θεός να λάβουμε και να φοράμε το
οι δεν είμαστε, είμαστε άνθρωποι και ένας λογισμός Μέγα και Αγγελικό Σχήμα, - αλλά και όσες δεν το φο-
θα μας περάσει· αλλά να μη μένει, να μη διατηρείται ρούν, να τις αξιώσει ο Θεός να το λάβουν– γνωρίζουμε
μέσα στη διάνοιά μας και πιάνει ρίζες και ύστερα δεν πως έχει τόση ομορφιά, τόσο μεγαλείο και τόσο κάλλος,
βγαίνει. Γι’ αυτό λέει, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε», που δεν μπορεί να το φανταστεί η διάνοια του ανθρώ-
για να έχουμε την προσευχή, να έχουμε τον νου μας
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 29

που. Μόνο κατά την ώρα της κουράς του μπορεί ο


Προ της Θείας Κοινωνίας
μοναχός να καταλάβει το μέγεθος του Μεγάλου και
Αγγελικού Σχήματος. Τότε ο Θεός ανοίγει τα μάτια
Γνωρίζω η ταλαίπωρος, εις τούτο δεν λανθάνω,
της ψυχής και έρχεται ο φωτισμός, έρχεται και η αλ-
πως αναξίως η πτωχή πάντα μεταλαμβάνω.
λοίωση. Η ψυχή τον καιρό αυτό που προετοιμάζεται
Άρα γε που προσέρχομαι η κατακεκριμένη
για το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα, κάνει γενική εξομο-
που είμαι αμαρτήματα όλη πεφορτισμένη!
λόγηση με πολλή ταπείνωση και σεβασμό και σκέφτε-
Οποίον μέλλει να δεχθή η ταπεινή ψυχή μου;
ται: «Πως θα γονατίσω στο μαρμαράκι αυτό και τι υ-
Τον Βασιλέα του παντός και μόνον ποιητήν μου.
ποσχέσεις θα δώσω ενώπιον Αγγέλων και Αρχαγγέ-
Η καταδίκη τρομερά και φοβερά η κρίσις,
λων;». Γιατί εκείνη την ώρα που θα γονατίσουμε ε-
όταν αναξίως προσπαθής ψυχή να κοινωνίσης.
μπρός στο ιερό Βήμα, για να διαβασθούν οι ευχές, θα
Κλαύσε λοιπόν και θρήνησε δια τα εγκλήματά σου·
παρίστανται άγιοι Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Κυριότητες,
με πόνον εξομολογού τα αμαρτήματά σου.
Θρόνοι και άνθρωποι. Αυτοί όλοι θα παρουσιαστούν
Πρόσπεσον του Δεσπότου σου και ζήτησον, αθλία,
και στη Δευτέρα Παρουσία και θα πουν: «Ναι, εμείς
έλεος και συγχώρησιν και φώτιση αγία.
παρευρεθήκαμε στη χειροτονία της αδελφής τάδε».
Κλαύσε λοιπόν και βόησον με μάτια δακρυσμένα,
Όταν όμως δεν θα κάνουμε το θέλημα του Θεού, θα
ουδείς σ’ επίκρανε ποτέ, Κύριε, ως εμένα.
είναι μάρτυρες κατήγοροι, δεν θα έχουμε την υποστή-
Πώς να ανοίξω Κύριε, το ρυπαρόν μου στόμα,
ριξή τους, αλλά θα μας ελέγξουν, γιατί δεν κάναμε το
να μεταλάβω το σεπτόν και Άγιον σου σώμα;
θέλημα του Θεού σαν μοναχές που είμαστε. Πρέπει
Παρακαλώ σε, Πλάστη μου, Θεέ μου και Σωτήρ μου,
να βιώνουμε αγγελικά, γιατί το Μέγα Σχήμα είναι
επίσκεψαι την ρυπαράν κ’ ελεεινήν ψυχήν μου.
Αγγελικό. Αν πολιτευόμαστε κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο
Ελθέ, Ιησού γλυκύτατε, στο ρυπαρόν μου στόμα,
Θεός που είναι τόσο εύσπλαχνος και έχει τόση αγάπη
στην μολυσμένην μου ψυχήν κι’ εσπιλωμένον σώμα.
στους μοναχούς, θα μας δώσει ουράνια πράγματα.
Δείξον την ευσπλαγχνίαν σου σ’ εμέ την τρισαθλίαν
Όλα για εμάς τα έχει ετοιμάσει, για τον άνθρωπο. Για
και φώτισόν μου την ψυχήν, τον νουν και την καρδίαν.
σκεφτείτε τους Αγγέλους πόσο χαίρονται, που τους
Ελθέ, Ιησού γλυκύτατε, σήμερον να φωτίσης,
αξίωσε ο Θεός να δουν την μορφή Του, όταν κατέβη-
να μου λαμπρύνης την ψυχήν και να με καθαρίσης.
κε και σαρκώθηκε! Και πόσο θα χαίρονται τώρα που
Πάσας τας αμαρτίας μου παράβλεψον, Θεέ μου
θα παρίστανται πάλι στη δόξα και στα μεγαλεία του
και μη αφήσης άλλοτε να σφάλλω, Κύριέ μου.
Θεού. Για σκεφτείτε και ο άνθρωπος, που είναι «κατ’
εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού», τι μεγαλεία θα απο-
Χαρά και αγαλλίασις ας γίνει εις εμένα,
λαύσει!
το Σώμα σου το άγιον και τίμιόν σου Αίμα.
Σας το έχω πει και άλλη φορά. Ήταν ένας Γέροντας -
τώρα στις μέρες μας-, που με αξίωσε ο Θεός να τον Ξένης Μοναχής
γνωρίσω. Είχε δει πολλές οπτασίες. Ήταν και πολύ Ηγουμένης του εν Αιγίνη Ιερού Παρθενώνος
ελεήμων. Στο δρόμο που πήγαινε, όταν συναντούσε της Αγίας Τριάδος (Αγίου Νεκταρίου)
κάποιον που είχε ανάγκη, έδινε το ράσο του, τα πα-
πούτσια του, τις κάλτσες του, όλα τα έδινε ελεημοσύ-
νη· ήταν πολύ απέριττος. Τρυγούσαν τα σταφύλια, αναπιάσω προζύμι». Πήγε στο ζυμωτήριο, και τι να δει;
ανέβαινε στην ταράτσα και τα πετούσε ελεημοσύνη. Πάνω στον πάγκο ήταν αχνισμένα ροδοκόκκινα ψωμιά.
Μια μέρα ήρθε ένα γεροντάκι και ζητούσε ψωμί. Πή- Άρχισε να φωνάζει και έτρεξε στον Γέροντα. Μαζί με
γε η μοναχή στον Γέροντα, - δεν κάνανε κάτι χωρίς τον Γέροντα ήταν και ένας ιερέας. «Γέροντα, τρέξτε, ο
την ευλογία του Γέροντα-, και του λέει: πάγκος είναι γεμάτος από ροδοκόκκινα ψωμιά!». Πήραν
τα πετραχήλια, πήγαν και είδαν τα ψωμιά και άρχισαν να
- Γέροντα, ήρθε ένα γεροντάκι και ζητάει ψωμί. Τι να διαβάζουν εξορκισμούς, να τα σταυρώνουν και τα ψω-
κάνω, δεν έχουμε. Έχουμε μόνο λίγο ψωμάκι για αύ- μιά παράμεναν εκεί, στον πάγκο. Τότε η μοναχή λέει
ριο που θα πάμε στ’ αμπέλι. στον Γέροντα: «Συγχώρεσέ με, Γέροντα, πολύ αγανάκτη-
- Να το δώσετε. σα και είπα ένα σωρό λόγια». Γι’ αυτό θέλησε ο Θεός να
γίνει αυτό, για να φανεί τι κάνει ο Γέροντας και η υπα-
- Τι θα φάμε αύριο, σταφύλια σκέτα θα τρώμε, Γέρο- κοή στον Γέροντα. Έπειτα πήραν τα ψωμιά, τα κόψανε
ντα; ευλογίες, τα κάνανε παξιμάδι και το τρώγανε σαν ευλο-
- Ναι, σταφύλια σκέτα να φάτε· γιατί να μη φάτε; γία για πολύ καιρό. Αυτός ο παππούλης είχε πολλή αγά-
πη στην Αγία Τριάδα. Έλεγε: «Το πρώτο κομποσχοίνι
Έφυγε η μοναχή και από μέσα της έλεγε: «Θα κάνω
που θα κάνετε αρχίζοντας την προσευχή σας, θα είναι για
παρακοή· δεν το δίνω, εμείς τι θα φάμε;». Εκεί στην
την Αγία Τριάδα· θα λέτε “Αγία Τριάς, ελέησον ημάς”».
αυλή όμως που βάδιζε, σκέφτηκε και είπε: «Αφού ο
Έτσι λοιπόν να επικαλείσθε την Αγία Τριάδα, με πολλή
Γέροντας θέλει να το δώσω, ας το δώσω. Θα πάω να
αγάπη.
Σελίδα 30 Ε Ν ∆ Ο Ν
(Συνέχεια από τη σελίδα 27) Σήμερα στο μοναστήρι του Παπάγου διατηρείται το
κενοτάφιο της αδελφής Ειρήνης, μάρτυρας και αυτό
αποκατάστασις της υγείας της, η οποία κράτησε περί- των γεγονότων εκείνων.
που για ένα μήνα. Την 21η Νοεμβρίου την έπιασαν ι-
Τη νεαρά Ειρήνη ευλαβείτο και ο Όσιος Γέρων Αμφι-
σχυρότατοι πόνοι και μετεφέρθη σε ιδιωτική κλινική
λόχιος Μακρής, ο οποίος υπήρξε για ένα διάστημα και
όπου και εκοιμήθη οσιακά την 26η του αυτού μηνός,
πνευματικός της πατέρας. Στο κελλί του στον Πύργο
εξαγνισμένη από το πυρ των οδυνών, λουσμένη στα
του Ευαγγελισμού είχε μία φωτογραφία της εις ηλικί-
νάματα του δευτέρου βαπτίσματος του Μεγάλου και
αν 15 ετών. Όταν κάποιο πνευματικό πρόσωπο τον
Αγγελικού Σχήματος και εφοδιασμένη με τα άγια Μυ-
ρώτησε για την φωτογραφία εκείνος απάντησε: «Το
στήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
παιδί κάνει καθαρά εξομολόγηση. Το “ζηλεύω” για
Η νεκρώσιμος ακολουθία και ο ενταφιασμός έγινε στην την παρθενικότητα της ψυχής του...».
Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στου Πα-
Επίσης όταν εκοιμήθη η μεγαλόσχημος πλέον μοναχή
πάγου με ιερουργό τον πνευματικό της π. Φιλόθεο Ζερ-
Ειρήνη - Μυρτιδιώτισσα, παρευρέθη στην κηδεία της
βάκο, κατά το μοναχικό τυπικό.
και ο πατήρ Παύλος Νικηταράς από την Πάτμο, ο ο-
Μετά τρία χρόνια την 24η Σεπτεμβρίου 1963, εορτή ποίος ευρίσκετο τότε στην Αθήνα για δουλειές της
της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης έγινε εκταφή από τον Μονής του και ο οποίος πληροφορήθηκε τυχαία το
Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, τον π. Παντελεήμονα εκ συμβάν.
Βοστώνης, τον ευλαβή ιερέα Δημήτριο Παπαντώνη και
Όταν την επομένη της κηδείας επέστρεψε στην Πά-
άλλους κληρικούς και πλήθος κόσμου και ευρέθη το
τμο, πήγε να ενημερώσει τον Όσιο Γέροντα Αμφιλόχι-
σκήνωμα της άφθαρτο, ακέραιο και ευωδιάζων· το ο-
ο σχετικά. Τότε έκπληκτος (δεν υπήρχαν τηλέφωνα
ποίον κατόπιν συστάσεως του τότε Αρχιεπισκόπου Α-
ακόμη στη Μονή) διεπίστωσε ότι ο Όσιος Γέροντας
θηνών Χρυσοστόμου Β’, μετεφέρθη στο Ιερόν Κοινόβι-
εγνώριζε τα πάντα, ακόμη και λεπτομέρειες για την
ον του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσών Χίου, το
ταφή. Του εξήγησε λοιπόν με σεμνότητα ο Όσιος ότι
οποίο ήδη είχε κτισθεί κατ’ επιθυμίαν της, από τα χρή-
την ώρα που ξεψυχούσε η μοναχή, είδε δύο αγγέλους
ματα της προίκας της.
να συνοδεύουν την ψυχή της στον ουρανό… Και επί-
Η περιποίησις του λειψάνου της κατά την ταφή της σης πνευματικώ τω τρόπω ότι παρίστατο και ο ίδιος
έγινε από αδελφές της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του στην ταφή της...
Θεολόγου στου Παπάγου, διότι οι Ιερομόναχοι που πα-
ρευρέθησαν στην οικία της αμέσως μετά την κοίμησή (Συνέχεια από τη σελίδα 26)
της δεν μπορούσαν να αναλάβουν το έργον αυτό ως
άνδρες. την Αίγιναν και οφείλεις να εκπληροίς αυτά μένων εις
Επίσης κατά την εκταφή της, ότε και το λείψανό της την Αίγιναν».
ευρέθη σώον, έτυχε των περιποιήσεων των ιδίων αδελ- Έτσι ο Άγιος Νεκτάριος παραιτείται από την διεύθυν-
φών. Η μακαριστή αδελφή Ευγενία και η αδελφή Ευνί- ση της Ριζαρείου Σχολής και εγκαθίστανται μόνιμα
κη ετοίμασαν στα γρήγορα νέα ρούχα για την αδελφή στη νεοσύστατη Μονή, την οποία και αφιέρωσε στην
Ειρήνη όμως δυσκολεύθηκαν λόγω του ότι είχαν περά- Παναγία Τριάδα.
σει τρία χρόνια από τότε που το λείψανο κατατέθηκε
στη γη και άρα ήταν άκαμπτο. Της έκαναν λοιπόν κομ- Η μόνη που δεν χάρηκε με την επιστολή που ήρθε από
βοσχοίνι και την παρακάλεσαν λέγοντάς της: το Αρεταίειο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο Άγιος
«Αδελφούλα μας, αν βρήκες παρρησία στο Θεό, βοήθησε και σύμφωνα με την οποία η κατάσταση της υγείας
να τελειώσουμε το έργο μας», και ευθύς αμέσως το λεί- του βελτιωνόταν, ήταν η γερόντισσα Ξένη. Τον είχε
ψανο έγινε μαλακό και εύκαμπτο. Μαλάκωσαν τα χε- δει στην αυλή του μοναστηριού και της είπε: «Ήρθα
ράκια της και άνοιξαν προς τα κάτω και έτσι συνέχισαν να σας χαιρετήσω. Αναχωρώ». Και βέβαια δικαιώθηκε
οι δύο αδελφές το θεάρεστο έργο τους. γιατί δεν άργησε να φτάσει η είδηση ότι ο Δεσπότης
κοιμήθηκε. Πλήθος κόσμος κατέκλυσε το μοναστήρι
Αμέσως η αδελφή Δωροθέα της εν λόγω Μονής συνέ- για να τον ξενυχτήσει και να τον αποχαιρετήσει. Η
ταξε κείμενο - πιστοποιητικό σχετικά με την ιστορία ηγουμένη Ξένη δεν έπαψε στιγμή να προσφέρει παρη-
ταφής και ευρέσεως του λειψάνου το οποίο υπέγραψε η γοριά και ελπίδα στους απελπισμένους πιστούς που
Ηγουμένη Μαγδαληνή Μαρτίνου παραδίδοντάς το εις έκλαιγαν.
τους οικείους της αδελφής Ειρήνης για τα περαιτέρω.
Η μοναχή Ξένη είχε πηγαία ποιητική φλέβα. Την ευαί-
Τα γεγονότα αυτά πιστοποίησε και ο πατήρ Δημήτριος σθητη ψυχή της, την λέπτυναν ακόμη περισσότερο ο
Παπαντώνης, ένας από τους πνευματικούς της οικογε- πόνος και η πίστη. Αισθανόταν την ανάγκη να εκφρά-
νείας της ο οποίος είχε ειδοποιηθεί σχετικά προ της ε- ζει σε στίχους τα συναισθήματα που την πλημμύριζαν,
κταφής και είχε μαζί του κατά την ημέρα εκείνη ξύλινο την αγάπη της για τον Χριστό, την Παναγία, το δέος
κασονάκι για να συλλεγούν τα οστά.
Έντυπο πνευματικής εσωτερικής καταγραφής Σελίδα 31

ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚ∆ΗΛΩΣΕΙΣ


Κάθε Τρίτη μετά την ακολουθία του 23/12/2019
Εσπερινού και της Παρακλήσεως στον Άγιο Θα τελεστεί Ιερά Αγρυπνία με Όρθρο, Ακολουθία
Παντελεήμονα διενεργείται ο κύκλος των Μεγάλων Ωρών, Εσπερινός των Χριστουγέννων
μελέτης της Αγίας Γραφής από τον και η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου
π. Γεώργιο Θεοδωρόπουλο. ώρα 21:30 με 01:30
25/12/2019
Κάθε Παρασκευή μετά την ακολουθία του
Την ημέρα των Χριστουγέννων θα τελεστεί ο Όρθρος
Εσπερινού τελείται Παράκληση στην Πα- ώρα 05:00 π.μ. και εν συνεχεία η Θεία Λειτουργία.
ναγία Σουμελά και στους Αγίους Κυπριανό
και Ιουστίνη . 26/12/2019
Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου, Φυγή εις Αίγυπτον,
Ευθυμίου επ. Σάρδεων ιερομ. & ομολογητού, Ευαρέ-
Το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως τε-
στου Οσ., Κωνσταντίνου Οσ. Εξ Ιουδαίων, Κων/τιου
λείται από τους ιερείς του Ναού κατόπιν νέου ιερομ. Ρώσου.
συνεννοήσεως ( τηλ. 2104615704 )
27/12/2019
Στεφάνου Πρωτομάρτυρος & Αρχιδιακόνου, Θεοδώ-
Κάθε Σάββατο τελείται ρου του γραπτού, Μαυρικίου, Φωτεινού & 70 ακόμη
μαρτύρων, Θεοδώρου Α΄ αρχιεπ. Κων/λεως, Λουκά
Θεία Λειτουργία.
Οσ. του τριγλίνου.
31/12/2020
Η εβδομαδιαία συνάντηση των παιδιών
του κατηχητικού σχολείου γίνεται κάθε Ιερά Αγρυπνία επί τη ενάρξει του Νέου Έτους
ώρα 22:30
Κυριακή 10:30
01/01/2020

Η ευχή της Γερόντισσας Μακρίνας Βασσο- Περιτομή του Ιησού Χριστού,


Βασιλείου του Μεγάλου, Αγίου Γρηγορίου Ναζιαν-
πούλου πριν από κάποια αγρυπνία Χρι-
ζού, Οσίου Θεοδώρου, Πέτρου νεομάρτυρος εκ Τρι-
στουγέννων. πόλεως.
Απόψε εύχομαι να Τον δούμε τον Χριστό μέσα
03/01/2020
μας να γεννιέται, και να γίνει οδηγός μας μέχρις
εσχάτης μας αναπνοής. Θα τελεστεί η Ακολουθία των Μ. Ωρών της εορτής
Καλή αγρυπνία· δύναμη να μας δώσει η Χάρις των Θεοφανίων ώρα 18:00
του Θεού. Άγγελοι και Αρχάγγελοι και Εξουσίαι 05/01/2020
θα χοροστατούν απόψε. Νοερώς να είμαστε γονα-
τισμένες στη Βηθλεέμ, στη Φάτνη, στον Αστέρα, Θα τελεστεί ο Όρθρος. και εν συνεχεία η Θεία Λει-
εκεί όπου με δόξα θα γίνεται αγρυπνία ολονύχτια. τουργία και ο Μέγας Αγιασμός ώρα 06:00 π.μ.
Να Τον αγκαλιάσουμε, να Τον χαϊδέψουμε τον Μέγας Εσπερινός της εορτής των Θεοφανίων ώρα
Χριστούλη, όπως η Παναγία. Να σκιρτήσει σαν 17:00
βρέφος στις ψυχές μας. Να του δείξουμε την αγά-
πη μας και να γίνει ψυχική και σωματική αναγέν- 06/01/2020
νηση. Τα Άγια Θεοφάνεια του Σωτήρος Χριστού
Χρόνια πολλά σας εύχομαι, ευλογημένα παρά ώρα 06:15 π.μ.
Κυρίου. 07/01/2020
Σύναξις Τιμίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και
μπροστά στη Δευτέρα Παρουσία, το φόβο για τις Βαπτιστού Ιωάννου, Αθανασίου νεομάρτυρος εξ
αμαρτίες της και τον κρυμμένο πόνο, για το βαθύ Ατταλείας, Ιουλιανού του εξ Αιγίνης, Ρωμανού του
σκοτάδι που την έζωνε. νέου ιερομάρτυρος του Λακεδαίμονος.
Η γερόντισσα Ξένη κοιμήθηκε την 1η Νοεμβρίου
του 1923.
Σελίδα 32
ENDON Η προσευχή της Αγίας Μακρί- που γεννήθηκα,
Περιοδική ενημερωτική έκδοση του νας (αδελφής του Μ. Βασιλείου) Εσένα αγάπησε η ψυχή μου, με όλη
Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος πριν την κοίμηση της. της τη δύναμη.
Δραπετσώνας
Σε Σένα αφιέρωσα και το σώμα και
Διευθυντής εκδόσεως την ψυχή μου από τα νεανικά μου
π. Γεώργιος Θεοδωρόπουλος «Συ Κύριέ μου, εξαφάνισες από μέ-
Αρχισυντάκτης σα μας το φόβο του θανάτου. χρόνια μέχρι τώρα.
Στέφανος Φ. Σωτηρόπουλος
Συ έκανες, για χάρη μας, το τέλος Συ, Κύριε, βάλε και τώρα στο πλευ-
ISSN: 2653 - 9330 αυτής της πρόσκαιρης ζωής ξεκίνημα ρό μου φωτεινό άγγελο να με οδηγή-
της αληθινής και αιώνιας ζωής. σει στον τόπο της αναψυχής, όπου
Στοιχεία επικοινωνίας για παρατηρήσεις ,
κυλάνε τα δροσερά νερά που ανα-
σχόλια , προτάσεις , συνεργασίες
Συ για λίγο καιρό αναπαύεις με τον παύουν τις ψυχές, μέσα στην αγκάλη
Ι.Ν. Αγίου Παντελεήμονος ύπνο του θανάτου τα σώματά μας και των αγίων πατέρων.
Αγίου Παντελεήμονος 12 πάλι θα τα ξυπνήσεις με τη σάλπιγγα
Τ.Κ. 186 48 Δραπετσώνα της δευτέρας παρουσίας Σου. Συ που έπαυσες την ισχύ της πύρινης
ρομφαίας κι επανέφερες στον Παρά-
Τηλέφωνο: 2104615704 Συ παραδίδεις σαν περιουσία στης δεισο τον άνθρωπο, που σταυ-
Τηλεομοιότυπο: 2104615759 γης τα σπλάχνα πάλι το χωματένιο ρώθηκε μαζί Σου και πρόσπεσε στην
Ηλ. διεύθυνση: periodikoendon@yahoo.gr
Διαδικτυακό ιστολόγιο :
σώμα μας, που με τα χέρια Σου ευσπλαχνία Σου, θυμήσου κι εμένα
http://www.periodikoendon.blogspot.gr έπλασες και ξαναπαίρνεις πάλι ότι στη Βασιλεία Σου.
έδωσες στη γη, κάνοντας το θνητό
Διαδικτυακό ιστολόγιο Ιερού Ναού : και άσχημο σώμα μας λαμπρό, με Γιατί και ’γω σταυρώθηκα μαζί Σου,
http://www.agios-panteleimon.blogspot.gr την αφθαρσία και τη χάρη Σου. αφού για τον άγιο φόβο Σου κάρφω-
σα τη χωματένια σάρκα μου και σε-
∆ιανέμεται από τον Συ μας γλύτωσες από την κατάρα και βάσθηκα τα θελήματά Σου.
Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος την αμαρτία, αφού δέχθηκες κι έγινες
∆ραπετσώνας και τα δύο για τη δική μας σωτηρία. Ας μη με χωρίσει το φοβερό χάσμα
του θανάτου από τους εκλεκτούς
Εισφορές προαιρετικές. Συ σύντριψες τις κεφαλές του δράκο- Σου.
ντα που με το χάσμα, που έφερε η
παρακοή των πρωτοπλάστων, κράτα- Στο δρόμο μου να μη σταθεί ο διάβο-
Στείλτε μας την ηλεκτρονική σας γε γερά από το λαιμό τον άνθρωπο. λος εμπόδιο, ούτε η αμαρτία μου να
βρεθεί μπροστά Σου, εάν σε κάτι
διεύθυνση , για να έχετε το Συ μας άνοιξες το δρόμο για την Α- αμάρτησα από αδυναμία της ανθρώ-
περιοδικό Ε Ν ∆ Ο Ν σε .pdf νάσταση, συντρίβοντας τις πύλες του πινης φύσεως με λόγια, με πράξεις ή
αρχείο , στον υπολογιστή σας . Άδη και κατάργησες αυτόν, που ως με λογισμούς.
τότε είχε την εξουσία του θανάτου.
Η Ρουμάνα χωρική. Συ που έχεις εξουσία να συγχωρείς
Συ έδωσες σε όσους Σε ευλαβούνται, πάνω στη γη τις αμαρτίες, συγχώρε-
Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο περίφη- σαν σημείο δυνάμεως, τον τύπο του σέ με, για να αναπαυθώ και να βρε-
μος Ρουμάνος ασκητής Κλεόπας Παναγίου Σταυρού Σου, για να νικά- θώ μπροστά Σου, όταν χωρισθώ από
Ιλίε βρισκόταν στο Ιερό ενός μονα- με το διάβολο και ν’ ασφαλίζουμε τη το σώμα μου, χωρίς ρύπο ή κηλίδα
στηριακού Ναού και διάβαζε γονα- ζωή μας. στης ψυχής μου τη μορφή.
τιστός την ακολουθία της Θείας
Μεταλήψεως. Μετά από λίγη ώρα Θεέ αιώνιε, Δώσε να γίνει δεκτή η ψυχή μου στα
μπήκε στην Εκκλησία για να προ- Σε Σένα παραδόθηκα από την ώρα χέρια Σου, καθαρή και αμόλυντη, ως
σευχηθεί μια γυναίκα που είχε έρθει θυμίαμα ευωδιαστό ενώπιόν Σου.»
στο Μοναστήρι από το βράδυ.
«Προσκυνούσε όλες τις εικόνες και μη με εγκαταλείπεις! Ιδού λοιπόν, ποιός έχει το δώρο της
έκανε παντού μετάνοιες, διηγείται ο Είδα τότε ένα λαμπρό κίτρινο φως προσευχής! Να που οι λαϊκοί ξεπερ-
π. Κλεόπας. Δεν γνώριζε ότι κά- γύρω της και τρόμαξα! Η γυναίκα νούν καμιά φορά τους Μοναχούς!
ποιος ήταν μέσα στην Εκκλησία. έπεσε με το πρόσωπο στη γη και προ- Εγώ έκανα μετά προσκομιδή και από
Την παρατηρούσα συνεχώς από την σευχόταν σιωπηλά. Η φωτεινή νεφέ- την μεγάλη μου συγκίνηση άρχισα να
Ωραία Πύλη. Εκείνη, αφού προσκύ- λη που την περιέλουζε, μεγάλωσε κλαίω και έτρεμα με τα χαρτιά μνη-
νησε τις εικόνες, γονάτισε στο μέ- περισσότερο και μετά σιγά - σιγά μονεύσεως στο χέρι. Μόνον ο Θεός
σον της Εκκλησίας, ύψωσε τα χέρια εξαφανίστηκε. Αφού έσβησε το Θείο γνωρίζει πόσοι υπάρχουν εκλεκτοί σ’
της και έλεγε από την καρδιά της φως, σηκώθηκε στα πόδια της και αυτόν τον κόσμο!»
αυτά τα λόγια: βγήκε έξω από την Εκκλησία. Ήταν Από το βιβλίο «Χαρίσματα
- Κύριε, μη με εγκαταλείπεις! Κύριε, μια απλή γυναίκα από τα γειτονικά και Χαρισματούχοι»
χωριά μας.