Druk nr 681

Warszawa, 6 lutego 2008 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ VI kadencja

Pan Bronisław Komorowski Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Na podstawie art. 118 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. i na podstawie art. 32 ust. 2 regulaminu Sejmu niżej podpisani posłowie wnoszą projekt ustawy:

- o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw.
Do reprezentowania wnioskodawców w pracach nad projektem ustawy upoważniamy pana posła Mariusza Kamińskiego.

(-) Iwona Arent; (-) Marek Ast; (-) Zbigniew Babalski; (-) Piotr Babinetz; (-) Barbara Bartuś; (-) Dariusz Bąk; (-) Andrzej Bętkowski; (-) Mariusz Błaszczak; (-) Antoni Błądek; (-) Jan Bury s. Antoniego; (-) Aleksander Chłopek; (-) Zbigniew Chmielowiec; (-) Piotr Cybulski; (-) Witold Czarnecki; (-) Edward Czesak; (-) Andrzej Mikołaj Dera; (-) Marzenna Drab; (-) Jan Dziedziczak; (-) Adam Gawęda; (-) Grażyna Gęsicka; (-) Marian Tomasz Goliński; (-) Kazimierz Gołojuch; (-) Jerzy Gosiewski; (-) Artur Górski; (-) Krystyna Grabicka; (-) Kazimierz Gwiazdowski; (-) Jarosław Jagiełło; (-) Mariusz Kamiński; (-) Lucjan Karasiewicz; (-) Sławomir Kłosowski; (-) Zbigniew Kozak; (-) Elżbieta Kruk; (-) Marek Kwitek; (-) Tomasz Latos; (-) Marek Łatas; (-) Marzena Machałek; (-) Ewa Malik; (-) Barbara Marianowska; (-) Mirosława Masłowska; (-) Marek Matuszewski; (-) Kazimierz Matuszny; (-) Beata Mazurek; (-) Krzysztof

Michałkiewicz; (-) Kazimierz Moskal; (-) Jacek Osuch; (-) Stanisław Ożóg; (-) Bolesław Grzegorz Piecha; (-) Stanisław Pięta; (-) Marek Polak; (-) Piotr Polak; (-) Krzysztof Popiołek; (-) Jan Religa; (-) Zbigniew Religa; (-) Jerzy Rębek; (-) Józef Rojek; (-) Nelli Rokita-Arnold; (-) Anna Sikora; (-) Krzysztof Sońta; (-) Lech Sprawka; (-) Piotr Stanke; (-) Jarosław Stawiarski; (-) Marek Suski; (-) Stanisław Szwed; (-) Robert Telus; (-) Ryszard Terlecki; (-) Andrzej Walkowiak; (-) Teresa Wargocka; (-) Zbigniew Wassermann; (-) Tadeusz Woźniak; (-) Waldemar Wrona; (-) Stanisław Zając; (-) Anna Zalewska; (-) Jarosław Zieliński; (-) Maria Zuba; (-) Wojciech Żukowski.

Projekt

USTAWA z dnia

o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw1)

Art. 1.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U.

Nr 12, poz. 114, z późn. zm.2)) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 15 000 złotych lub nagany.”; 2) art. 8 otrzymuje brzmienie: „Art. 8. § 1. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu lat 15. § 2. Jeżeli sprawca nie ukończył w chwili popełnienia czynu 17 lat oraz jeżeli charakter czynu, okoliczności sprawy lub stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, sąd przekazuje sprawę sądowi rodzinnemu do rozstrzygnięcia na

podstawie ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich.”; 3) w art. 10 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Przy zaliczaniu kar przyjmuje się jeden dzień aresztu za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności oraz grzywnie w kwocie od 20 do 500 złotych.”; 4) art. 23 otrzymuje brzmienie: „Art. 23. Jeżeli ukarany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, ulega ona zamianie na zastępczą karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się za równoważny grzywnie od 300 do 7 500 złotych, a jeżeli okoliczności wskazują na to, że egzekucja grzywny nie będzie skuteczna – na zastępczą karę aresztu, przy czym miesiąc ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom aresztu.”; 5) art. 24 otrzymują brzmienie: „Art. 24. § 1. Grzywnę wymierza się w wysokości od 50 do 15 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 2. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub o charakterze chuligańskim wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny nie byłoby celowe.

2

§ 3. Sąd może wymierzyć karę grzywny obok kary aresztu, jeżeli sprawca wyrządził szkodę w cudzym mieniu. § 4. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.”; 6) w art. 25 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Jeżeli ukarany w warunkach określonych w § 1 nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, można orzec zastępczą karę aresztu, przyjmując jeden dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 do 500 złotych; kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu.”; 7) w art. 28 w § 1: a) po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) zakaz wstępu na imprezy masowe,”, b) pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) podanie wyroku do publicznej wiadomości,”; 8) art. 31 otrzymuje brzmienie: „Art. 31. § 1. Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie ukarania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego.

3

§ 2. Podanie wyroku do publicznej wiadomości polega na ogłoszeniu wyroku w zakładzie pracy, w szkole, w uczelni, w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub w inny stosowny sposób. Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego.”; 9) po art. 32 dodaje się art. 32a w brzmieniu: „Art. 32a. § 1. Zakaz wstępu na imprezy masowe wymierza się w latach, na okres od 2 do 6 lat. § 2. Zakaz, o którym mowa w § 1, może dotyczyć też imprez masowych odbywających się za granicą. § 3. Zakaz wstępu na imprezy masowe może obejmować obowiązek stawiennictwa ukaranego we wskazanej jednostce organizacyjnej Policji, a w przypadku określonym w § 2 – również na zakazie opuszczania kraju, w terminach odbywania się imprez masowych, których zakaz ten dotyczy. § 4. Orzekając środek karny, o którym mowa w § 1, sąd określa zakres terytorialny jego obowiązywania, rodzaj krajowych lub zagranicznych imprez masowych, a także okres trwania tego zakazu i terminy, o których mowa w § 3. § 5. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia: okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary aresztu lub kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne wykroczenie lub przestępstwo.”; 4

10) art. 37 otrzymuje brzmienie: „Art. 37. § 1. Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona szkoda, sąd orzeka nawiązkę do wysokości 5 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a jeżeli pokrzywdzony nie został ustalony, sąd może orzec nawiązkę na rzecz organizacji, o których mowa w art. 47 § 1 i 2 Kodeksu karnego. § 2. Jeżeli pokrzywdzony został ustalony i zachodzą przesłanki orzeczenia nawiązki z art. 32, nawiązkę, o której mowa w § 1, orzeka się na rzecz Funduszu Pomocy Ofiarom Przestępstw.”; 11) art. 45 otrzymuje brzmienie: „Art. 45. § 1. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęły 2 lata; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 3 lat od popełnienia czynu. § 2. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od nowa od daty uchylenia rozstrzygnięcia. § 3. Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata, a w przypadku środka karnego, określonego w art. 28 § 1a, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęło 6 lat.”; 12) w art. 46 § 1 i 2 otrzymują brzmienie: 5

„§ 1. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 3 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. § 2. Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 3 lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.”; 13) w art. 47: a) § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu w porządek lub spokój publiczny, w tym bezpieczeństwo i porządek na imprezach masowych, albo na umyślnym niszczeniu lub uszkadzaniu mienia, jeżeli sprawca działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego.”, b) po § 8 dodaje się § 9 i 10 w brzmieniu: „§ 9. Imprezą masową jest impreza masowa określona w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909). § 10. Imprezą masową o podwyższonym ryzyku jest impreza masowa określona w art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie

6

imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909).”; 14) w art. 50 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu: „§ 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, w związku z imprezą masową, można orzec zakaz wstępu na imprezy masowe.”; 15) art. 51 otrzymuje brzmienie: „Art. 51. § 1. Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój lub spoczynek nocny innej osoby, podlega karze aresztu do 14 dni, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. Kto, działając w sposób określony w § 1, zakłóca spokój lub porządek publiczny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 3. Jeżeli czyn określony w § 2 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go, będąc pod wpływem alkoholu lub podobnie działającego środka, podlega karze aresztu na czas nie krótszy od 10 dni, ograniczenia wolności na czas nie krótszy od 10 dni albo grzywny nie niższej niż 3 000 złotych. § 4. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec przepadek urządzeń

7

lub przedmiotów emitujących dźwięk, chociażby nie stanowiły własności sprawcy. § 5. Podżeganie i pomocnictwo są karalne. § 6. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, w związku z imprezą masową, można orzec zakaz wstępu na imprezy masowe. § 7. W razie popełnienia wykroczenia w warunkach określonych w § 3, w związku z imprezą masową, orzeka się zakaz wstępu na imprezy masowe.”; 16) art. 52 otrzymuje brzmienie: „Art. 52. § 1. Kto: 1) przeszkadza lub usiłuje przeszkodzić

w organizowaniu lub w przebiegu niezakazanego zgromadzenia, 2) zwołuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia albo przewodniczy takiemu zgromadzeniu lub zgromadzeniu zakazanemu, 3) przewodniczy zgromadzeniu po rozwiązaniu go przez przewodniczącego lub przedstawiciela organu gminy, 4) bezprawnie zajmuje lub wzbrania się opuścić miejsce, którym inna osoba lub organizacja prawnie rozporządza jako zwołujący lub przewodniczący zgromadzenia, podlega karze aresztu do 14 dni, ograniczenia wolności albo grzywny.

8

§ 2. Kto bierze udział w zgromadzeniu, posiadając przy sobie wyroby pirotechniczne lub materiały pożarowo niebezpieczne, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 3. Podżeganie i pomocnictwo są karalne. § 4. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec przepadek wyrobów pirotechnicznych lub materiałów pożarowo niebezpiecznych, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.”; 17) art. 52a otrzymuje brzmienie: „Art. 52a. § 1. Kto: 1) publicznie nawołuje do popełnienia wykroczenia lub wykroczenia skarbowego albo publicznie je pochwala, 2) publicznie nawołuje do nieposłuszeństwa lub przeciwdziałania przemocą aktowi stanowiącemu źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, w związku z imprezą masową, można orzec zakaz wstępu na imprezy masowe.”; 18) art. 52b otrzymuje brzmienie: „Art. 52b. Kto zużywa olej opałowy do celów napędowych, 9

podlega karze grzywny do 1 500 złotych.”; 19) art. 54 otrzymuje brzmienie: „Art. 54. Kto wykracza przeciwko wydanym z upoważnienia ustawy przepisom porządkowym o zachowaniu się w miejscach publicznych, podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.”; 20) art. 55 otrzymuje brzmienie: „Art. 55. Kto kąpie się w miejscu, w którym jest to zabronione, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 21) w art. 58 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto, mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy, żebrze w miejscu publicznym, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany.”; 22) w art. 601: a) § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub bez wymaganej koncesji, licencji albo zezwolenia, podlega grzywny.”, karze ograniczenia wolności albo

10

b) § 7 otrzymuje brzmienie: „§ 7. Kto w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej nie wykonuje obowiązku pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania w trakcie kontroli, podlega karze grzywny nie niższej niż

3 000 złotych.”; 23) po art. 602 dodaje się art. 603 w brzmieniu: „Art. 603. § 1. Kto handluje towarami o łącznej wartości nie niższej niż 250 złotych w okolicznościach, w których stanowi to utrudnienie w ruchu lub postoju pojazdów lub w ruchu pieszych, podlega karze grzywny albo karze nagany. § 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec przepadek towarów przeznaczonych do sprzedaży, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.”; 24) w art. 61 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto przywłaszcza sobie stanowisko, tytuł lub stopień albo publicznie używa lub nosi odznaczenie, odznakę, strój lub mundur, do których nie ma prawa, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 25) w art. 64 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto, będąc właścicielem, administratorem, dozorcą lub użytkownikiem nieruchomości, nie dopełnia obowiązku umieszczenia w odpowiednim miejscu albo utrzymania w należytym stanie tabliczki z numerem

11

merem porządkowym nieruchomości, nazwą ulicy lub placu albo miejscowości, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 26) po rozdziale VIII dodaje się rozdział VIIIa w brzmieniu: „Rozdział VIIIa Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi na imprezach masowych Art. 64a. § 1. Kto wnosi lub posiada na imprezie masowej wyroby pirotechniczne lub materiały pożarowo niebezpieczne, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. Tej samej karze podlega, kto wnosi lub posiada na imprezie masowej napoje alkoholowe. § 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec przepadek wyrobów pirotechnicznych, materiałów pożarowo niebezpiecznych lub napojów alkoholowych, chociażby nie stanowiły własności sprawcy. Art. 64b. Kto w czasie trwania masowej imprezy sportowej bez uprawnienia wkracza na teren, na którym rozgrywane są zawody sportowe, lub teren do niego bezpośrednio przyległy, oznaczony jako nieprzeznaczony dla publiczności, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 500 złotych.

12

Art. 64c. § 1. Kto rzuca przedmiotem na terenie lub obiekcie, na którym odbywa się impreza masowa, co może utrudnić przeprowadzenie tej imprezy, podlega karze aresztu do 14 dni, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. Kto w czasie trwania imprezy masowej rzuca w kierunku innej osoby przedmiotem, który może spowodować uszkodzenia ciała lub rozstrój zdrowia innych osób, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1 500 złotych. Art. 64d. Jeżeli w związku z czynem określonym

w art. 64b lub art. 64c doszło do istotnego zakłócenia przebiegu imprezy masowej, sprawca podlega karze aresztu na czas nie krótszy od 10 dni, ograniczenia wolności na czas nie krótszy od 10 dni albo grzywny nie niższej niż 3 000 złotych. Art. 64e. Kto w czasie trwania lub w związku z imprezą masową o podwyższonym ryzyku używa kominiarki lub innego elementu odzieży lub przedmiotu do zakrycia twarzy albo w inny sposób uniemożliwia lub utrudnia rozpoznanie jego osoby, podlega karze ograniczenia wolności albo

grzywny do 5 000 złotych. Art. 64f. § 1. Kto w czasie trwania imprezy masowej prezentuje na transparentach, flagach, proporcach lub innych przedmiotach albo na ciele napisy, zdjęcia lub rysunki zawierające treści zachęcające do zachowań agresywnych,

13

podlega karze aresztu do 14 dni, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec przepadek przedmiotów, o których mowa w tym przepisie, chociażby nie stanowiły własności sprawcy. Art. 64g. § 1. Kto w czasie trwania imprezy masowej prowokuje jej uczestników do zachowań agresywnych, w tym agresji słownej, lub do zachowań, które mogą zagrażać bezpieczeństwu osób przebywających w miejscu przeprowadzenia imprezy masowej, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia organizator imprezy masowej, osoba działająca z jego upoważnienia lub osoba relacjonująca jej przebieg, podlega karze aresztu na czas nie krótszy od 10 dni, ograniczenia wolności na czas nie krótszy od 10 dni albo grzywny nie niższej niż 3 000 złotych. Art. 64h. § 1. W razie popełnienia wykroczenia określonego w art. 64a, 64b, 64c, 64e, 64f lub art. 64g § 1 można orzec zakaz wstępu na imprezy masowe. § 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w art. 64d lub art. 64g § 2 orzeka się zakaz wstępu na imprezy masowe.”; 27) w art. 66 § 1 otrzymuje brzmienie:

14

„§ 1. Kto ze złośliwości lub swawoli, chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem, informacją lub innym sposobem, wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej albo organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia, podlega karze aresztu na czas nie krótszy od 10 dni, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1 500 złotych.”; 28) art. 67 otrzymuje brzmienie: „Art. 67. § 1. Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie wystawione publicznie przez instytucję państwową, samorządową albo organizację społeczną lub też w inny sposób umyślnie uniemożliwia zaznajomienie się z takim ogłoszeniem, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie, afisz lub plakat wystawiony publicznie przez instytucję artystyczną, rozrywkową lub sportową albo w inny sposób umyślnie uniemożliwia zaznajomienie się z takim ogłoszeniem, afiszem lub plakatem, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 29) art. 69 otrzymuje brzmienie: „Art. 69. Kto umyślnie niszczy, uszkadza, usuwa lub w inny sposób czyni bezskutecznymi znaki umieszczone przez organ państwowy w celu stwierdze-

15

nia tożsamości przedmiotu, zamknięcia go lub poddania rozporządzeniu władzy, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 30) w art. 70 uchyla się § 3; 31) w art. 74 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości zniszczonego lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.”; 32) art. 75 otrzymuje brzmienie: „Art. 75. § 1. Kto bez zachowania należytej ostrożności wystawia lub wywiesza ciężkie przedmioty albo nimi rzuca, wylewa płyny, wyrzuca nieczystości albo doprowadza do wypadania takich przedmiotów lub wylewania się płynów, podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany. § 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 ze złośliwości lub swawoli, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 33) art. 76 otrzymuje brzmienie: „Art. 76. Kto w pojazd mechaniczny będący w ruchu rzuca kamieniem lub innym przedmiotem lub w niego uderza,

16

podlega karze aresztu na czas nie krótszy od 10 dni, ograniczenia wolności na czas nie krótszy od 10 dni albo grzywny nie niższej niż 3 000 złotych.”; 34) art. 77 otrzymuje brzmienie: „Art. 77. Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 35) art. 78 otrzymuje brzmienie: „Art. 78. Kto przez drażnienie lub płoszenie doprowadza zwierzę do tego, że staje się niebezpieczne, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 36) art. 79 otrzymuje brzmienie: „Art. 79. § 1. Kto wbrew swojemu obowiązkowi zaniecha oświetlenia miejsc dostępnych dla publiczności, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany. § 2. Kto ze złośliwości lub swawoli oświetlenie takie gasi, podlega karze grzywny do 1 500 złotych.”; 37) art. 81 otrzymuje brzmienie: „Art. 81. Kto niszczy lub uszkadza urządzenia służące do ochrony brzegów wód morskich lub śródlądo-

17

wych, a w szczególności wszelkie umocnienia lub roślinność ochronną, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 38) art. 82 otrzymuje brzmienie: „Art. 82. § 1. Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, polegających na: 1) niedozwolonym używaniu otwartego

ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych czynników mogących zainicjować zapłon materiałów palnych, 2) wykonywaniu prac niebezpiecznych pod względem pożarowym bez ich wymaganego zabezpieczenia, 3) używaniu instalacji, urządzeń i narzędzi niepoddanych wymaganej kontroli lub niesprawnych technicznie albo użytkowaniu ich w sposób niezgodny z przeznaczeniem lub warunkami określonymi przez producenta, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzeniania ognia, 4) napełnianiu gazem płynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu płynnego i w innych obiektach nieprzeznaczonych do tego celu, 5) nieprzestrzeganiu zasad bezpieczeństwa przy używaniu lub przechowywaniu mate-

18

riałów niebezpiecznych pożarowo, w tym gazu płynnego w butlach, 6) garażowaniu pojazdu silnikowego w obiektach i pomieszczeniach nieprzeznaczonych do tego celu z nieopróżnionym zbiornikiem paliwa i nieodłączonym na stałe zasilaniem akumulatorowym, 7) składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji lub umieszczaniu przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości, 8) składowaniu materiałów palnych na nieużytkowych poddaszach lub na drogach komunikacji ogólnej w piwnicach, 9) składowaniu materiałów palnych pod ścianami obiektu bądź przy granicy działki, w sposób naruszający zasady bezpieczeństwa pożarowego, 10) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do urządzeń przeciwpożarowych, gaśnic, urządzeń uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi instalacjami oraz innymi instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu, wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego, kurków głównej instalacji gazowej, a także wyjść ewakuacyjnych oraz okien dla ekip ratowniczych,

19

11) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do źródeł wody do celów przeciwpożarowych, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. § 2. Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisów o ochronie przeciwpożarowej do zapewnienia warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu lub terenu, nie dopełnia obowiązków polegających na: 1) zapewnieniu osobom przebywającym

w obiekcie lub na terenie odpowiednich warunków ewakuacji, 2) wyposażaniu obiektu lub terenu w urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, 3) utrzymywaniu urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w stanie pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej, 4) umieszczeniu w widocznych miejscach instrukcji postępowania na wypadek pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych oraz wymaganych informacji, 5) oznakowaniu obiektu odpowiednimi znakami bezpieczeństwa, 6) utrzymywaniu dróg pożarowych w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej, 7) zapewnieniu usuwania zanieczyszczeń

z przewodów dymowych i spalinowych,

20

8) zachowaniu pasa ochronnego o szerokości minimum 2 m i nawierzchni z materiałów niepalnych lub gruntowej oczyszczonej, wokół placów składowych, składowisk przy obiektach oraz przy obiektach tymczasowych o konstrukcji palnej, 9) przestrzeganiu zasad zabezpieczenia zbioru,

przeciwpożarowego rolnych,

podczas

transportu i składowania palnych płodów

10) zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów w lesie przez wykonywanie wymaganych zabiegów ochronnych, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. § 3. Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień, poza miejscami wyznaczonymi do tego celu, albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. § 4. Kto wypala słomę i pozostałości roślinne na polach w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania, 21

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. § 5. Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. § 6. Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach, w których istnieje prawdopodobieństwo wzniecenia przez niego pożaru, podlega karze grzywny albo karze nagany.”; 39) po art. 82 dodaje się art. 82a w brzmieniu: „Art. 82a. § 1. Kto w razie powstania pożaru nie dopełnia obowiązku określonego w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz Państwowej Straży Pożarnej w postaci: 1) niezwłocznego zawiadomienia osób

znajdujących się w strefie zagrożenia oraz jednostki ochrony przeciwpożarowej bądź Policji lub wójta albo sołtysa, 2) podporządkowania się zarządzeniu kierującego działaniem ratowniczym, 3) udzielenia niezbędnej pomocy kierującemu działaniem ratowniczym, na jego żądanie, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. § 2. Tej samej karze podlega, kto utrudnia prowadzenie działań ratowniczych, a w szczególności utrudnia dojazd do obiektów za-

22

grożonych jednostkom ochrony przeciwpożarowej, prowadzącym działania ratownicze. § 3. Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej przez uprawnionego strażaka Państwowej Straży Pożarnej, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 40) w art. 83 § 1 otrzymuje brzmienie: § 1. Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich materiałów lub substancji, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 41) w art. 86 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze grzywny.”; 42) w art. 87 § 1 i 2 otrzymują brzmienie: „§ 1. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd me-

23

chaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 2 000 złotych. § 2. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi inny pojazd niż określony w § 1, podlega karze aresztu do 14 dni, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 43) art. 91 otrzymuje brzmienie: „Art. 91. Kto zanieczyszcza drogę publiczną lub na tej drodze pozostawia pojazd lub inny przedmiot albo zwierzę w okolicznościach, w których może to spowodować niebezpieczeństwo lub stanowić utrudnienie w ruchu drogowym, podlega karze grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany.”; 44) art. 95 otrzymuje brzmienie: „Art. 95. Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 45) art. 95a otrzymuje brzmienie: „Art. 95a. Kto posługuje się dowodem rejestracyjnym zawierającym dane o spełnieniu przez pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z 2005 r.

24

Nr 14, poz. 113, Nr 90, poz. 756, Nr 143, poz. 1199 i Nr 179, poz. 184 oraz z 2006 r. Nr 143, poz. 1028 i 1029) niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny do 1 500 zł.”; 46) w art. 96 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) dopuszcza do prowadzenia pojazdu w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka,”; 47) art. 97 otrzymuje brzmienie: „Art. 97. Kto wykracza przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie lub o porządku ruchu na drogach publicznych, podlega karze grzywny do 5 000 złotych albo karze nagany.”; 48) w art. 99 w § 1 uchyla się pkt 1 i 4; 49) art. 100 otrzymuje brzmienie: „Art. 100. Kto: 1) zaorywa lub w inny sposób zwęża pas drogowy lub pas przydrożny, 2) włóczy po drodze publicznej lub porzuca na niej przedmioty albo używa pojazdów niszczących nawierzchnię drogi, 3) uszkadza rowy, skarpy nasypów lub wykopów albo samowolnie rozkopuje drogę publiczną,

25

4) wypasa zwierzę gospodarskie w pasie drogowym, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 50) art. 101 otrzymuje brzmienie: „Art. 101. Kto uchyla się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków dróg publicznych o twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie ciągłej lub skupionej poza miastami i osiedlami, błota, kurzu, śniegu lub lodu, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 51) art. 102 otrzymuje brzmienie: „Art. 102. Kto uchyla się od obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów z dróg publicznych do przyległych nieruchomości, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 52) art. 105 otrzymuje brzmienie: „Art. 105. § 1. Kto przez rażące naruszenie obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej dopuszcza do popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego przez ustawę jako przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, wykroczenie go, lub wykroczenie skarbowe i wskazującego na demoralizację nieletnie-

26

podlega

karze

ograniczenia

wolności,

grzywny albo karze nagany. § 2. Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia osoba, pod której nadzór odpowiedzialny oddano nieletniego, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 500 złotych. § 3. W wypadkach określonych w § 1 i 2, jeżeli nieletni czynem swym wyrządził szkodę, można orzec nawiązkę do wysokości 5 000 złotych.”; 53) art. 106 otrzymuje brzmienie: „Art. 106. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, człowieka, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.”; 54) art. 107 otrzymuje brzmienie: „Art. 107. § 1. Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec nawiązkę do wysokości 2 500 złotych.”; dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia

27

55) art. 108 otrzymuje brzmienie: „Art. 108. Kto szczuje psem człowieka, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 56) w art. 109 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto zanieczyszcza wodę służącą do picia lub do pojenia zwierząt, znajdującą się poza urządzeniami przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę, podlega karze grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany.”; 57) w art. 115 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu przeciwko gruźlicy lub innej chorobie zakaźnej albo obowiązkowemu badaniu stanu zdrowia, mającemu na celu wykrycie lub leczenie gruźlicy, choroby wenerycznej lub innej choroby zakaźnej, podlega karze grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany.”; 58) art. 117 otrzymuje brzmienie: „Art. 117. Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie nieruchomości, nie wykonuje swoich obowiązków lub nie stosuje się do wskazań i nakazów wydanych przez właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu sanitarnego i zwalczania chorób zakaźnych,

28

podlega karze grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany.”; 59) art. 122 otrzymuje brzmienie: „Art. 122. § 1. Kto nabywa mienie, wiedząc o tym, że pochodzi ono z czynu zabronionego, lub pomaga do jego zbycia albo mienie to przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 250 złotych, a gdy chodzi o mienie określone w art. 120 § 1, jeżeli wartość nie przekracza 75 złotych, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. § 2. Kto nabywa mienie, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że zostało uzyskane z czynu zabronionego, lub pomaga do jego zbycia albo mienie to przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 250 złotych, a gdy chodzi o mienie określone w art. 120 § 1, jeżeli wartość nie przekracza 75 złotych, podlega karze grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany. § 3. Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego i pomocnictwo są karalne.”;

29

60) w art. 123 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto z nienależącego do niego ogrodu bezprawnie zabiera w nieznacznej ilości owoce, warzywa lub kwiaty, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 61) w art. 124 po § 4 dodaje się § 5 w brzmieniu: „§ 5. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, w związku z imprezą masową, można orzec zakaz wstępu na imprezy masowe.”; 62) art. 125 otrzymuje brzmienie: „Art. 125. Kto w ciągu dwóch tygodni od dnia znalezienia cudzej rzeczy albo przybłąkania się cudzego zwierzęcia nie zawiadomi o tym organu Policji lub innego organu państwowego albo w inny właściwy sposób nie poszukuje posiadacza, podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.”; 63) w art. 136 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Kto przeznacza do sprzedaży towary z usuniętym trwałym oznaczeniem ich ceny, terminu przydatności do spożycia lub daty produkcji, jakości, gatunku lub pochodzenia albo towary niewłaściwie oznaczone, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 4 500 złotych.”;

30

64) w art. 137 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto w przedsiębiorstwie handlowym lub usługowym narusza przepisy o obowiązku uwidaczniania cen lub ilości nominalnej, podlega karze grzywny do 4 500 złotych albo karze nagany.”; 65) art. 140 otrzymuje brzmienie: „Art. 140. Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 66) art. 141 otrzymuje brzmienie: „Art. 141. Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis, rysunek lub zdjęcie albo używa słów nieprzyzwoitych, podlega karze aresztu do 14 dni, ograniczenia wolności albo grzywny.”; 67) w art. 143 po § 2 dodaje się § 3 w brzmieniu: „§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, w związku z imprezą masową, można orzec zakaz wstępu na imprezy masowe.”; 68) w art. 144 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niszczy lub uszkadza roślinność albo depcze trawnik lub zieleniec lub też dopuszcza do niszczenia ich przez zwierzęta znajdujące się pod jego nadzorem,

31

podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 69) art. 145 otrzymuje brzmienie: „Art. 145. Kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.”; 70) w art. 146 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto nie dopełnia w terminie obowiązku zgłoszenia w urzędzie stanu cywilnego faktu urodzenia lub zgonu, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 71) w art. 150 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto uszkadza nienależący do niego ogród warzywny, owocowy lub kwiatowy, drzewo owocowe lub krzew owocowy, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 4 500 złotych.”; 72) w art. 151 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto pasie zwierzęta gospodarskie na nienależących do niego gruntach leśnych lub rolnych albo przez takie grunty w miejscach, w których jest to zabronione, przechodzi, przejeżdża lub przegania zwierzęta gospodarskie,

32

podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.”; 73) w art. 152 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto niszczy lub użytkuje kosodrzewinę znajdującą się na siedliskach naturalnych w górach lub na torfowiskach, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 74) w art. 153 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto w nienależącym do niego lesie: 1) wydobywa żywicę lub sok brzozowy, obrywa szyszki, zdziera korę, nacina drzewo lub w inny sposób je uszkadza, 2) zbiera mech lub ściółkę, 3) zbiera gałęzie, korę, wióry, trawę, wrzos, szyszki lub zioła albo zdziera darń, 4) zbiera grzyby lub owoce leśne w miejscach, w których jest to zabronione, albo sposobem niedozwolonym, podlega karze grzywny do 750 złotych albo karze nagany.”; 75) w art. 154 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym: 1) wydobywa piasek, margiel, żwir, glinę lub torf, 2) niszczy lub uszkadza urządzenia służące do utrzymania zwierząt lub ptaków,

33

3) kopie dół lub rów, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.”; 76) w art. 156 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym niszczy zasiewy, sadzonki lub trawę, podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.”; 77) w art. 157 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto wbrew żądaniu osoby uprawnionej nie opuszcza lasu, pola, ogrodu, pastwiska, łąki lub grobli, podlega karze grzywny do 1 500 złotych lub karze nagany.”.

Art. 2.

W ustawie z dnia z 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach

wojennych (Dz. U. Nr 39, poz. 311, z późn. zm.3)) art. 9 otrzymuje brzmienie: „Art. 9. Kto naruszy postanowienia art. 4 ust. 2 i art. 5 oraz kto zachowuje się na cmentarzu lub grobie wojennym w sposób nielicujący z powagą miejsca, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa, podlegającego karze surowszej, podlega karze grzywny do 1 500 złotych.”.

Art. 3.

W dekrecie z dnia 5 lipca 1946 r. o wykonywaniu czynności

techniczno-dentystycznych (Dz. U. z 1947 r. Nr 27, poz. 104, z 1948 r. Nr 24, poz. 162 oraz z 1954 r. Nr 31, poz. 121) w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Winni wykonywania czynności techniczno-dentystycznych wbrew przepisom dekretu niniejszego oraz rozporządzeń 34

na jego podstawie wydanych, jako też winni naruszenia przepisów art. 8, 9, 10, 11 i 12 niniejszego dekretu, podlegają karze grzywny do 750 złotych, o ile za czyn ten nie grozi kara surowsza.”.

Art. 4. brzmienie:

W dekrecie z dnia 26 kwietnia 1949 r. o ochronie godła i nazwy

Światowej Organizacji Zdrowia (Dz. U. Nr 25, poz. 185) w art. 2 ust. 1 otrzymuje

„1.

Kto, wbrew przepisowi art. 1, używa godła, nazwy lub skrótu nazwy Światowej Organizacji Zdrowia albo znaku stanowiącego naśladownictwo godła tej Organizacji, podlega karze grzywny.”.

Art. 5.

W dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o obszarach szczególnie

ważnych dla obrony kraju (Dz. U. Nr 46, poz. 341 oraz z 2001 r. nr 69, poz. 725) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Kto wykracza przeciw przepisom wydanym na podstawie niniejszego dekretu albo nie stosuje się do zarządzeń władz powołanych do wykonania tego dekretu, podlega karze grzywny.”.

Art. 6.

W ustawie z dnia 16 listopada 1964 r. o Polskim Czerwonym

Krzyżu (Dz. U. Nr 41, poz. 276) w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Kto wbrew przepisom ustawy używa godeł, znaków lub nazw określonych w art. 12, 13 i 14, podlega karze grzywny.”.

35

Art. 7.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzają-

ce Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 142 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) w art. XII § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Winni naruszenia wydanych na podstawie § 1 przepisów o dniach i godzinach otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności, podlegają karze grzywny. Orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.”.

Art. 8.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu

w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109, z późn. zm.4)) w art. 1 § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) „nieletnich” – rozumie się przez to osoby, o których mowa w § 1, 2) „czynie karalnym” – rozumie się przez to czyn zabroniony przez ustawę jako: a) przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo b) wykroczenie lub wykroczenie skarbowe.”.

Art. 9.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu

w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm.5)) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 431 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 albo nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa napoje alkoholowe przynie36

sione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych do ich sprzedaży lub podawania, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.”; 2) art. 44 otrzymuje brzmienie: „Art. 44. Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi nadzoru dopuszcza do sprzedawania, podawania lub spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładu pracy, jak również powziąwszy wiadomość o sprzedawaniu, podawaniu lub spożywaniu na terenie zakładu pracy takich napojów nie podejmie prawem przewidzianego postępowania, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 złotych.”; 3) art. 45 otrzymuje brzmienie: „Art. 45. Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13 ust. 1 i 2: 1) dostarcza napoje alkoholowe do miejsc

sprzedaży lub 2) nie uwidacznia informacji o szkodliwości spożywania alkoholu, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 złotych.”.

Art. 10. W ustawie z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej inspekcji pracy (Dz. U. Nr 35, poz. 163, z późn. zm.6)) w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

37

„1. Kto, działając w imieniu zakładu pracy, narusza przepisy niniejszej ustawy, a w szczególności uniemożliwia działalność społecznego inspektora pracy, podlega karze grzywny.”.

Art. 11. W ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86, z późn. zm.7)) w art. 82 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Kto, będąc doradcą podatkowym: 1) nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wszelkich zmianach danych objętych wpisem na listę w terminie 14 dni od zaistnienia tych zmian albo 2) podejmując wykonywanie zawodu w formie spółki niemającej osobowości prawnej, nie dopełnia obowiązku przekazania Krajowej Radzie Doradców Podatkowych odpisu umowy spółki lub wypisu z rejestru przedsiębiorców w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy lub uprawomocnienia się postanowienia sądu rejestrowego, podlega karze grzywny.”.

Art. 12. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.8)) po art. 181a dodaje się art. 181b w brzmieniu: „Art. 181b. § 1. W razie orzeczenia zakazu wstępu na imprezy masowe, sąd przesyła odpis wyroku jednostce Policji właściwej dla miejsca pobytu skazanego. § 2. Jeżeli zakaz wstępu na imprezy masowe obejmuje obowiązek stawiennictwa skazane-

38

go we wskazanej jednostce organizacyjnej Policji, sąd przesyła odpis wyroku także tej jednostce. § 3. Jeżeli zakaz, o którym mowa w § 1, dotyczy imprez masowych odbywających się za granicą, sąd przesyła odpis wyroku także Komendantowi Głównemu Straży Granicznej. § 4. Nadzór nad wykonaniem zakazu wstępu na imprezy masowe powierza się zawodowemu kuratorowi sądowemu. § 5. W sprawach związanych z wykonywaniem zakazu wstępu na imprezy masowe właściwy jest sąd rejonowy, w którego okręgu ustalono miejsce pobytu skazanego.”.

Art. 13. W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 21 uchyla się ust. 3, 4 i 5; 2) art. 21a otrzymuje brzmienie: „Art. 21a. Postępowanie w sprawach o wykroczenia określone w art. 21 ust. 2 i 2a prowadzi się na podstawie przepisów o postępowaniu przyspieszonym.”; 3) w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W razie ukarania za wykroczenia określone w art. 21 ust. 2 i 2a niniejszej ustawy można orzec środek karny

39

zakazu wstępu na imprezy masowe na okres od lat 2 do lat 6.”.

Art. 14. W ustawie z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83, poz. 930, z późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 51 § 1 i 2 otrzymują brzmienie: „§ 1. Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęły 2 lata. Przepisy art. 44 § 2-4 i 6-7 stosuje się odpowiednio. § 2. Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 3 lat od zakończenia tego okresu.”; 2) w art. 52 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się za niebyłe z upływem 3 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania, chyba że kodeks stanowi inaczej.”.

Art. 15. W ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580, z późn zm.10)) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 w ust. 2 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu: „7a) prawomocnie skazanych za wykroczenia inne niż wymienione w pkt 7, wobec których orzeczono jako środek karny zakaz wstępu na imprezy masowe,”; 2) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

40

„2. Kartę rejestracyjną sporządza sąd pierwszej instancji niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego wobec osoby, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-7a, lub wobec podmiotu zbiorowego, o którym mowa w art. 1 ust. 3.”; 3) w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Dane osobowe osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 oraz 7 i 7a, a także dane o podmiotach zbiorowych, o których mowa w art. 1 ust. 3, usuwa się z Rejestru, jeżeli z mocy prawa skazanie uległo zatarciu, a ponadto po otrzymaniu zawiadomienia o: 1) zarządzeniu zatarcia skazania przez sąd, na podstawie art. 107 § 2 i 4 oraz art. 337 Kodeksu karnego, 2) zatarciu skazania w drodze ułaskawienia lub na podstawie amnestii, 3) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania, 4) stwierdzeniu nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze, 5) zwolnieniu skazanego od kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 336 § 3 i 4 Kodeksu karnego, lub od kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 62 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, 6) podjęciu warunkowo umorzonego postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe.”.

41

Art. 16. W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25, z późn. zm.11)) art. 39 otrzymuje brzmienie: „Art. 39. 1. Kto uniemożliwia albo utrudnia inspektorowi przeprowadzenie czynności kontrolnych, podlega karze aresztu albo grzywny. 2. Kto wbrew żądaniu inspektora nie usuwa niezwłocznie uchybień porządkowych lub organizacyjnych stwierdzonych w toku kontroli, podlega karze grzywny.”.

Art. 17. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148, z późn. zm.12)) wprowadza się następujące zmiany: 1) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu: „Art. 7a. O ukaraniu ucznia lub studenta należy niezwłocznie zawiadomić dyrektora szkoły lub rektora uczelni.”; 2) w art. 21 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. W postępowaniu w sprawie o wykroczenia obwiniony musi mieć obrońcę przed sądem, jeżeli: 1) jest głuchy, niemy lub niewidomy, 2) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności, 3) nie ukończył 17 lat.”; 3) w art. 46 § 3 otrzymuje brzmienie: „§ 3. Na żądanie zatrzymanego zawiadamia się o zatrzymaniu osobę najbliższą, a także pracodawcę. O za42

trzymaniu osoby wskazanej w art. 8 § 2 Kodeksu wykroczeń zawiadamia się niezwłocznie rodziców lub opiekunów, a o zatrzymaniu osoby wskazanej w art. 10 § 1 – właściwego dowódcę jednostki wojskowej, nawet gdy zatrzymany tego nie żąda.”; 4) w art. 96 § 1 otrzymuje brzmienie: „§ 1. W postępowaniu mandatowym można nałożyć

grzywnę w wysokości do 1 000 złotych, a w sprawach, w których oskarżycielem publicznym jest inspektor pracy oraz w wypadku, o którym mowa w art. 9 § 1 Kodeksu wykroczeń – do 2 000 złotych.”.

Art. 18. W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych (Dz. U. Nr 128, poz. 1409 oraz z 2004 r. Nr 49, poz. 465, Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808) art. 31 otrzymuje brzmienie: „Art. 31. Kto, będąc odpowiedzialnym za działalność produkcyjną lub za kontrolę ilości rzeczywistej, nie przestrzega obowiązków wynikających z przyjętego systemu kontroli wewnętrznej ilości towarów paczkowanych lub kontroli wewnętrznej butelek miarowych lub prowadzi wymaganą dokumentację tych systemów nierzetelnie, podlega karze grzywny do 3 000 złotych.”.

Art. 19. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1)

Niniejszą ustawą zmienia się następujące akty prawne: ustawę z dnia 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych, dekret z dnia 5 lipca 1946 r. o wykonywaniu czynności techniczno-dentystycznych, dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o ochronie godła i nazwy Świa-

43

towej Organizacji Zdrowia, dekret z dnia 6 września 1951 r. o obszarach szczególnie ważnych dla obrony kraju, ustawę z dnia 16 listopada 1964 r. o Polskim Czerwonym Krzyżu, ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy, ustawę z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich, ustawę z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawę z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej inspekcji pracy, ustawę z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, ustawę z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, ustawę z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy, ustawę z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej, ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych.
2)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228, z 2001 r. Nr 100, poz. 1081, Nr 106, poz. 1149, Nr 125, poz. 1371, Nr 128, poz. 1409 i Nr 129, poz. 1438, z 2002 r. Nr 19, poz. 185, Nr 25, poz. 253 i Nr 135, poz. 1145, z 2003 r. Nr 206, poz. 2012, z 2004 r. Nr 11, poz. 95, Nr 62, poz. 576, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 891, Nr 171, poz. 1800 i Nr 173, poz. 1808 oraz z 2005 r. Nr 90, poz. 756 i 757. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1959 r. Nr 11, poz. 62, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1999 r. Nr 106, poz. 668, z 2002 r. Nr 113, poz. 984, z 2005 r. Nr 169, poz. 1420 oraz z 2006 r. Nr 175, poz. 1462. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 58, poz. 542, z 2003 r. Nr 137, poz. 1304 i Nr 223, poz. 2217 oraz z 2005 r. Nr 169, poz. 1413. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 167, poz. 1372, z 2003 r. Nr 80, poz. 719 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 29, poz. 257, Nr 99, poz. 1001, Nr 152, poz. 1597 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 23, poz. 186, Nr 132, poz. 1110, Nr 155, poz. 1298 i Nr 179, poz. 1485. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1985 r. Nr 35, poz. 162, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1998 r. Nr 113, poz. 717 oraz z 2001 r. Nr 128, poz. 1405. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 i Nr 137, poz. 1302, z 2004 r. Nr 62, poz. 577 oraz z 2005 r. Nr 10, poz. 66. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93, poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 60, poz. 703 i Nr 62, poz. 717, z 2001 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 141, poz. 1178 i Nr 213, poz. 1803, z 2003 r. Nr 84, poz. 774, Nr 137, poz. 1302 i Nr 162, poz. 1569, z 2004 r. Nr 29, poz. 257, Nr 68, poz. 623, Nr 93, poz. 894, Nr 97, poz. 963 i Nr 173, poz. 1808, z 2005 r. Nr 130, poz. 1090, Nr 143, poz. 1199, Nr 177, poz. 1468 i Nr 178, poz. 1479 oraz z 2006 r. Nr 79, poz. 546, Nr 104, poz. 708 i Nr 191, poz. 1413.

3)

4)

5)

6)

7)

8)

9)

44

10)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 56, poz. 579, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 197, poz. 1661, z 2003 r. Nr 137, poz. 1302, z 2005 r. Nr 183, poz. 1537 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 157, poz. 1119. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1189, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 166, poz. 1360, z 2003 r. Nr 223, poz. 2220 i Nr 229, poz. 2275, z 2004 r. Nr 34, poz. 293 oraz z 2005 r. Nr 180, poz. 1495. Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 109, poz. 1031 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 128, poz. 1351, z 2005 r. Nr 132, poz. 1103 i Nr 143, poz. 1203.

11)

12)

45

UZASADNIENIE

Projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw zmierza do wprowadzenia uregulowań umożliwiających bardziej efektywne zwalczanie wykroczeń przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu, zatem wykroczeń szczególnie uciążliwych dla obywateli, takich jak m.in. wybryki chuligańskie oraz zakłócanie porządku publicznego i ciszy nocnej. Celem niniejszej nowelizacji jest zwiększenie ochrony i porządku,

w szczególności w miejscach publicznych, a przez to zwiększenie poczucia bezpieczeństwa obywateli. O poczuciu bezpieczeństwa obywateli na ogół nie decydują bowiem najcięższe zbrodnie i występki, lecz sytuacje doświadczane na co dzień, w najbliższym otoczeniu, w drodze do pracy, na imprezie masowej. Zmierzając w tym kierunku, projekt generalnie przewiduje zaostrzenie zasad odpowiedzialności za wykroczenie w stosunku do analogicznych unormowań obowiązującego Kodeksu wykroczeń i to nie tylko przez podwyższenie sankcji zawartych w przepisach części szczególnej, ale i przez zmiany w części ogólnej w zakresie zasad odpowiedzialności za wykroczenie czy zasad wymiaru kary. Przepis art. 1 Kodeksu wykroczeń określa warunki odpowiedzialności

za wykroczenie, jak również system kar za wykroczenie. Obecnie, zgodnie z art. 1 K.w., górna granica kary grzywny wynosi 5 000 zł. Projekt przewiduje podwyższenie górnej granicy kary grzywny do 15 000 zł oraz dolnej granicy z 20 zł do 50 zł (odpowiedniej zmiany dokonano też w art. 24 § 1 K.w.). Należy bowiem zauważyć, że w sprawach o wykroczenia kara grzywny jest karą dominującą w orzecznictwie sądów i powinna być dolegliwa dla sprawcy. Określając dolną i górną granicę kary grzywny, wzięto pod uwagę istniejącą inflację oraz fakt, że od 1998 r. granice tej kary nie uległy zmianie. W konsekwencji trzykrotnego podwyższenia górnego progu zagrożenia grzywną, w części szczególnej Kodeksu wykroczeń oraz w niektórych innych ustawach była konieczna nowelizacja tych przepisów, w których górny próg zagrożenia grzywną określono poniżej progu ustawowego (mniej niż 5 000 zł). Zmiany te mają charakter

dostosowawczy, polegają na trzykrotnym podwyższeniu maksymalnych progów grzywny, określonych poniżej 5 000 zł i dotyczą przepisów art. 52b, 54, 55, art. 58 § 1, art. 60¹ § 7, art. 61 § 1, art. 64 § 1, art. 67 § 2, art. 75 § 1, art. 77, 78, art. 79 § 1 i 2, art. 81, 91, 95, 95a (dodatkowo uzupełniono miejsca publikacji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług o Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199 i Nr 179, poz. 184 oraz z 2006 r. Nr 143, poz. 1028 i 1029), 100, 101, 102, 108, 109, 115, 117, art. 122 § 2, art. 123 § 1, art. 125, art. 136 § 2, art. 137 § 1, art. 144 § 1, art. 145, art. 146 § 1, art. 150 § 1, art. 151 § 1, art. 152 § 1, art. 153 § 1, art. 154, art. 156 § 1 i art. 157 § 1 Kodeksu wykroczeń. Dodatkowo w § 1 i 2 art. 122 K.w. skreślono wyrazy „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”, dostosowując brzmienie tych przepisów do brzmienia odpowiadających im art. 291 i 292 Kodeksu karnego oraz wyrazy „z kradzieży lub z przywłaszczenia” zastąpiono wyrazami „z czynu zabronionego”, ponieważ obowiązująca dyspozycja ustawowa znamion paserstwa wyłącza możliwość prawnokarnej oceny czynu jako wykroczenia, gdy mienie będące przedmiotem paserstwa pochodzi z wyłudzenia, sprzedajności bądź przestępstw rozbójniczych. Wykazanie sprawcy takiej świadomości pochodzenia mienia jest trudne w praktyce ścigania, a w każdym razie powoduje zbędność podejmowanych w tym zakresie czynności, które należy ograniczyć wyłącznie do wykazania świadomości pochodzenia mienia z czynu zabronionego. Wysokość kary grzywny dostosowano również w art. 9 ustawy o grobach i cmentarzach wojennych (art. 2 projektu) oraz w art. 15 ust. 1 ustawy o wykonywaniu czynności technicznodentystycznych (art. 3 projektu), art. 2 ust. 1 dekretu o ochronie godła i nazwy Światowej Organizacji Zdrowia (art. 4 projektu), art. 8 ust. 1 dekretu o obszarach szczególnie ważnych dla obrony kraju (art. 5 projektu), art. 15 ust. 1 ustawy o Polskim Czerwonym Krzyżu (art. 6 projektu), art. XII § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy (art. 7 projektu), art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o społecznej inspekcji pracy (art. 10 projektu), art. 82 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym (art. 11 projektu), art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Handlowej (art. 16 projektu), art. 31 ustawy o towarach paczkowanych (art. 18 projektu). Nie zdecydowano się tylko na trzykrotne podwyższenie górnego progu grzywny w art. 97 K.w., określonego w tym przepisie na 3 000 zł. Próg ten podwyższono jedynie do 5 000 zł, uznając, że próg 9 000 zł grzywny byłby w tym przypadku

2

za wysoki, zważywszy na różnorodność i wagę przepisów objętych ochroną (art. 1 pkt 47 projektu). Obowiązujący art. 8 K.w. ustala granicę wieku odpowiedzialności za wykroczenie, którą jest ukończenie 17 lat przez sprawcę czynu zabronionego. Nieletni, który ukończył lat 13, odpowiada wyłącznie na gruncie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109, z późn. zm.), jednakże wyłącznie za wybrane wykroczenia (tj. za wykroczenia określone w art. 51, 621, 69, 74, 76, 85, 87, 119, 122, 124, 133 lub 143 Kodeksu wykroczeń). Jednakże zgodnie z przepisami tej ustawy, wobec nieletniego dopuszczającego się wykroczenia stosuje się wyłącznie środki wychowawcze, gdyż środek poprawczy w postaci umieszczenia w zakładzie poprawczym orzeka się wyłącznie wobec nieletnich, którzy dopuścili się przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Obowiązująca regulacja nie zasługuje na aprobatę, z co najmniej dwóch powodów: po pierwsze, środki wychowawcze, jakie można orzec wobec nieletniego sprawcy wykroczenia, pozostają albo nieadekwatne do wagi czynu (np. środek wychowawczy w postaci upomnienia lub oddania pod dozór rodziców) albo też są przeznaczone dla sprawców zdemoralizowanych, a nie tych, którzy, nie przejawiając demoralizacji, dopuszczają się jednak wykroczenia (np. środek w postaci umieszczenia w rodzinie zastępczej). Po drugie, w obowiązującym stanie prawnym nieletni nie odpowiadają za szereg wykroczeń określonych w ustawach szczególnych, z których należy wymienić zwłaszcza ustawę o ochronie zwierząt oraz ustawę o bezpieczeństwie imprez masowych. Dlatego też projekt zmienia dotychczas obowiązującą zasadę odpowiedzialności (czy raczej nieodpowiedzialności) nieletnich i ustanawia zasadę, że za wykroczenie odpowiedzialność ponosił będzie sprawca, który popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 15. roku życia (§ 1). Sprawca taki odpowie przed sądem powszechnym za popełnione w takich warunkach wykroczenie na zasadach wskazanych w treści kodeksu. Tę generalną zasadę ustawodawca uzupełnia treścią nowo dodanego § 2 w art. 8 K.w., który sytuuje przesłanki do osądzenia czynu sprawcy nie przez sąd powszechny na ogólnych zasadach, lecz przez sąd rodzinny w trybie ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich. Będzie to możliwe, w przypadku gdy sprawca w chwili czynu nie miał ukończonych 17 lat oraz jeżeli charakter czynu, okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają. Warunki te muszą zostać

3

spełnione łącznie. Regulacja ta stanowi novum w porównaniu do dotychczasowego stanu prawnego, który, jak wspomniano wyżej, ustanawia zasadę nieodpowiedzialności nieletnich za wykroczenia. Po wejściu w życie projektowanej ustawy, zasadą będzie odpowiedzialność za wykroczenie na zasadach określonych w Kodeksie wykroczeń, a jedynie w wyjątkowych przypadkach według zasad określonych w ustawie o postępowaniu w sprawach nieletnich. Wskazane powyżej uregulowanie § 2 nawiązuje do okoliczności zawartych w art. 10 § 2 Kodeksu karnego. Warto wspomnieć, że odpowiedzialność nieletnich była znana na gruncie prawa o wykroczeniach z 1932 r., wedle którego nieletni odpowiadali za wykroczenia od 13 lat, a można było wobec nich zastosować karę aresztu do 3 miesięcy lub grzywny do 3 000 zł, z tym że w niektórych sytuacjach zamiast kary można było orzec upomnienie lub oddanie pod dozór odpowiedzialny. Zmiana zasad odpowiedzialności nieletnich wychodzi naprzeciw potrzebom praktyki, albowiem przesunięcie się wieku dojrzałości młodzieży oraz liczba wykroczeń popełnianych przez nieletnich w połączeniu z dotychczasowym stanem prawnym w zakresie wieku odpowiedzialności powodował praktyczną bezkarność ich sprawców. Należy także zauważyć, że środek poprawczy przewidziany w ustawie

o postępowaniu w sprawach nieletnich, w postaci umieszczenia w zakładzie poprawczym, który może być zastosowany wobec nieletnich sprawców przestępstw, jest środkiem o quasi-karnym charakterze i o bardzo dużej dolegliwości, porównywalnym z pozbawieniem wolności. Nie jest więc zasadne, aby środek ten mógł być orzekany w przypadku popełnienia przez nieletniego sprawcę czynu o stosunkowo niedużej szkodliwości, jakim jest wykroczenie. Kary przewidywane za wykroczenia są natomiast karami o umiarkowanej dolegliwości i nie ma przeciwwskazań, aby były stosowane również wobec nieletnich sprawców wykroczeń, którzy ukończyli 15 lat. Trzeba dodać, że zgodnie z art. 41 K.w., którego w projektowanej ustawie nie zmienia się, w stosunku do sprawcy wykroczenia można poprzestać na zastosowaniu pouczenia, zwrócenia uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego.

4

W odniesieniu do niektórych wykroczeń (takich jak art. 119, 120, 122, 123, 124 K.w.) w zależności od wartości mienia, czyn jest wykroczeniem albo przestępstwem. W takim przypadku nieletni sprawca odpowiadać będzie albo na podstawie Kodeksu wykroczeń albo na podstawie ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich w związku z popełnieniem czynu karalnego, za który można orzec środek poprawczy w postaci umieszczenia w zakładzie poprawczym, o dolegliwości – jak wskazano wyżej – przekraczającej znacznie dolegliwość kar stosowanych na gruncie Kodeksu wykroczeń. W tej mierze została, więc zachowana konieczna gradacja reakcji prawnokarnej w zależności od wagi popełnionego czynu. Konsekwencją tej zmiany jest zmiana w art. 1 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich (art. 8 projektu), jak również zmiany w ustawie – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 17 projektu), w której wprowadzono obowiązek powiadomienia dyrektora szkoły lub rektora uczelni o ukaraniu ucznia lub studenta (art. 7a K.p.s.w.), obligatoryjną obronę, w przypadku gdy obwiniony nie ukończył 17 lat (art. 21 § 1 K.p.s.w.), a także obowiązek niezwłocznego zawiadomienia rodziców o zatrzymaniu sprawcy wykroczenia, który ukończył 15, a nie ukończył 17 lat (art. 46 § 3 K.p.s.w.). Natomiast proponowana zmiana art. 10 § 2 K.w. jest konsekwencją podwyższenia dolnego i górnego progu kary grzywny, podobnie jak podwyższenie równoważnika jednego miesiąca kary ograniczenia wolności przeliczanego na grzywnę, określonego w art. 23 K.w. oraz równoważnika grzywny zamienianej na zastępczą karę aresztu, określonego w art. 25 § 2 K.w. W art. 24 § 2 zasadę względnie obligatoryjnego orzeczenia grzywny obok kary aresztu poszerzono na wykroczenia o charakterze chuligańskim, co jest uzasadnione koniecznością zwiększenia represji karnej za wykroczenia o takim charakterze. Dodano też § 3 pozwalający sądowi na wymierzenie kary grzywny obok kary aresztu, w sytuacji kiedy sprawca wyrządził szkodę w cudzym mieniu. Projekt zakłada również nowelizację art. 28 K.w. W § 1 pkt 5 zmienia się dotychczasową nazwę środka karnego z „podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób” na „podanie wyroku do publicznej wiadomości”, dostosowując tym samym nazwę tego środka do

5

nazwy podmiotów obecnie orzekających w sprawach o wykroczenia (w miejsce kolegiów do spraw wykroczeń wprowadzono sądy). Obowiązujący Kodeks wykroczeń, zgodnie z zasadą, że środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, wyrażoną w art. 28 § 2 K.w. przewiduje możliwość orzeczenia o podaniu wyroku do publicznej wiadomości tylko w dwóch przypadkach: art. 70 § 3 i art. 74 § 2 K.w. Jest to niewystarczające, zwłaszcza że do ogólnych dyrektyw i celów kary należy jej społeczne oddziaływanie (art. 33 K.w.). Dlatego też wprowadza się zmianę w art. 31 § 1, która spowoduje, że sąd będzie mógł podać wyrok do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli, orzekając w każdej sprawie o wykroczenie, uzna celowość zastosowania środka karnego w takiej postaci (wyłączenie zasady ogólnej z § 2 tego przepisu). Jednocześnie art. 31 § 1 K.w. wymienia przykładowo okoliczności, jakie powinny zostać wzięte pod uwagę przez sąd orzekający o zastosowaniu tego środka karnego – są to: społeczne oddziaływanie ukarania oraz interes pokrzywdzonego. Natomiast sposób publikacji wyroku przez sąd został określony w art. 31 § 2 K.w. (ogłoszenie w zakładzie pracy, w szkole, na uczelni, w miejscu stałego zamieszkania, w innym właściwym miejscu lub w inny sposób). Ukarany może zostać obciążony kosztami związanymi z taką publikacją. Konsekwentnie należało uchylić bądź zmienić dotychczasowe normy zawarte w art. 31 § 1, w art. 70 § 3 oraz w art. 74 § 2 K.w. W projekcie wprowadzono rozwiązania, które zapewnią skuteczną walkę

z wykroczeniami potocznie określanymi mianem „stadionowych”. Z uwagi na zakres i charakter tego zjawiska stosowne uregulowania odnosiłyby się do wykroczeń związanych w ogóle z imprezami masowymi, jako że do naruszeń prawa dochodzi coraz częściej także na imprezach masowych, które nie są zawodami sportowymi. Proponuje się wprowadzenie do Kodeksu wykroczeń środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe, w tym imprezy masowe organizowane za granicą (dodanie pkt 1a w art. 28 § 1 K.w.), który byłby orzekany na okres od 2 do 6 lat (nowy art. 32a § 1 K.w.).

6

W obowiązującym stanie prawnym zakaz wstępu na imprezy masowe dotyczy wyłącznie niektórych wykroczeń, określonych w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych. Niektóre z tych wykroczeń (art. 21 ust. 3 (częściowo) i 4 ustawy), jak również niektóre zasady orzekania zakazu wstępu na imprezy masowe przeniesiono z ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych do Kodeksu wykroczeń. W związku z tym do Kodeksu wykroczeń wprowadzono przepisy umożliwiające orzekanie tego środka karnego w odniesieniu do wykroczeń wskazanych w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych. Dotyczy to wykroczeń z art. 50, 51, 52a, 124 i 143 K.w., jeżeli zostały popełnione w związku z imprezą masową. W powołanych przepisach wspomnianą normę zapisano w odrębnych jednostkach redakcyjnych. Te zabiegi legislacyjne spowodowały konieczność uchylenia art. 21 ust. 3, 4 i 5 oraz korekty art. 21a i art. 22 ust. 1 w ustawie o bezpieczeństwie imprez masowych (art. 13 projektu). W celu zapewnienia skutecznego egzekwowania tego środka karnego proponuje się, aby mógł on obejmować obowiązek stawiennictwa ukaranego we wskazanej jednostce Policji lub zakaz opuszczania kraju, jeżeli dotyczy imprez masowych odbywających się za granicą – w czasie i terminach wskazanych przez sąd, przy czym będą to wyłącznie terminy odbywania się takich imprez za granicą (art. 32a § 3 i 4 K.w.). Rozwiązanie takie umożliwi sprawowanie skutecznej kontroli wykonywania przez sprawcę orzeczonego zakazu, mając też niewątpliwie charakter prewencyjny. Uzupełnieniem tych rozwiązań jest nowy rozdział VIIIa Kodeksu wykroczeń, w którym zostały zgrupowane niektóre dotychczasowe wykroczenia (ale też kilka nowych) przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi imprez masowych (o czym w dalszej części uzasadnienia). W celu zapewnienia skuteczności wykonania środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe proponuje się wprowadzenie nowego przepisu – art. 181b – (art. 12 projektu ustawy) do rozdziału XII zatytułowanego „Środki karne” ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.). We wprowadzonym przepisie proponuje się, aby w razie orzeczenia tego środka, sąd przesyłał odpis wyroku jednostce Policji właściwej dla miejsca pobytu skazanego, a w przypadku kiedy zakaz ten będzie dotyczył imprezy masowej odbywającej się za 7

granicą – również Komendantowi Głównemu Straży Granicznej. Ponadto, jeżeli zakaz wstępu na imprezy masowe będzie obejmował obowiązek stawiennictwa skazanego we wskazanej jednostce organizacyjnej Policji, sąd będzie przesyłał odpis wyroku także tej jednostce. Proponuje się, że nadzór nad wykonaniem zakazu wstępu na imprezy masowe będzie sprawować zawodowy kurator sądowy. Przewiduje się również, że w sprawach związanych z wykonywaniem zakazu wstępu na imprezy masowe właściwym będzie sąd rejonowy, w którego okręgu ustalono miejsce pobytu skazanego. W art. 37 § 1 K.w. przewiduje się podniesienie górnej granicy nawiązki z 1 000 do 5 000 zł. Nawiązkę do tej wysokości sąd będzie orzekał obligatoryjnie, jeżeli sprawca wykroczeniem o charakterze chuligańskim wyrządzi szkodę – na rzecz pokrzywdzonego, a w przypadku gdy pokrzywdzony nie został ustalony – na rzecz organizacji, określonej w art. 47 § 1 i 2 Kodeksu karnego. Zmiana ta stanowi logiczną konsekwencję proponowanych zmian w zakresie sankcji karnych. Dodany § 2 w art. 37 K.w. dotyczy sytuacji, kiedy występuje kumulacja podstaw do orzeczenia nawiązki, tj. na zasadzie przepisu szczególnego (art. 32 K.w.) oraz art. 37 K.w. W przypadku kumulacji podstaw orzekania nawiązki jedna będzie orzekana na rzecz pokrzywdzonego, a druga na cel społeczny. W doktrynie podnosi się bowiem (W. Radecki), że jeżeli sąd orzeka nawiązkę na podstawie przepisu szczególnego na rzecz pokrzywdzonego, a jednocześnie zachodzą przesłanki z art. 37 K.w. – to ta druga nawiązka może być orzeczona tylko na cel społeczny. Kolejna zmiana przepisów Kodeksu wykroczeń dotyczy przedawnienia orzekania, wykonania kary oraz zatarcia ukarania i polega na wydłużeniu każdego z obecnie obowiązujących terminów, określonych w art. 45 § 1 i art. 46 K.w. o jeden rok, zaś okresu przedawnienia wykonania środka karnego – zakazu wstępu na imprezy masowe – aż o 3 lata. Wydłużenie okresów przedawnienia karalności wykroczenia ma na celu ograniczenie możliwości uniknięcia kary przez sprawców wykroczeń. Obecnie termin przedawnienia karalności wynosi rok od czasu popełnienia czynu, a gdy w tym czasie wszczęto postępowanie – 2 lata.

8

Proponując tę zmianę, miano na względzie doświadczenie sądów grodzkich w orzekaniu oraz fakt znacznej liczby spraw umarzanych z powodu przedawnienia. Natomiast wydłużenie okresu przedawnienia wykonania środka karnego – zakazu wstępu na imprezy masowe do lat 6 – od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia jest podyktowane wprowadzeniem tego właśnie środka karnego orzekanego na okres od 2 do 6 lat. Konsekwencją zmiany polegającej na wydłużeniu okresu przedawnienia jest zmiana art. 51 i 52 Kodeksu karnego skarbowego (art. 14 projektu ustawy). Następne zmiany wprowadza się do przepisów części szczególnej Kodeksu wykroczeń. Zmiany te dotyczą obostrzenia sankcji grożących za popełnienie wykroczeń polegających na zakłóceniu porządku (art. 51 K.w.), wywołaniu fałszywego alarmu (art. 66 K.w.), uszkadzaniu ogłoszeń i niszczeniu znaków (art. 67 i 69 K.w.). Dodatkowo w art. 51 wyraźnie odróżniono zakłócenie spokoju lub spoczynku nocnego innej osoby od spokoju lub spoczynku nocnego innej osoby przy jednoczesnym zakłóceniu spokoju i porządku publicznego. Poprawnie też określono w tym przepisie, że charakter chuligański występku można odnosić wyłącznie do zakłócenia spokoju i porządku publicznego. Jako dodatkową represję przy tego rodzaju wykroczeniach sąd będzie mógł orzec przepadek urządzeń lub przedmiotów emitujących dźwięk, jeżeli służyły do ich popełnienia, chociażby nie stanowiły własności sprawcy. Proponuje się również zaostrzenie sankcji za nieostrożne obchodzenie się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi (art. 83 K.w.), za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka (art. 87 K.w.) oraz za wykroczenia przeciwko osobie, określone w art. 105, 106 i 107 K.w. Jednocześnie odpowiedzialność za prowadzenie innego pojazdu niż pojazd mechaniczny poszerzono na prowadzenie takiego pojazdu w ruchu drogowym, wodnym lub powietrznym (w miejsce prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w sferze zamieszkania). Celem tej zmiany jest objęcie odpowiedzialnością za to wykroczenie zwłaszcza rowerzystów „górskich” stanowiących realne zagrożenie na

9

wszystkich nie tylko publicznych drogach, np. rezerwaty przyrody, parki narodowe, w których wytyczono trasy rowerowe. Podobnie określono też znamiona wykroczeń z art. 86 K.w. oraz art. 96 § 1 pkt 3 K.w. Uznano, że złośliwe wprowadzanie w błąd lub niepokojenie innej osoby w celu dokuczenia jej (art. 107 K.w.) jest tak niebezpieczne, że wymaga rozszerzenia katalogu kar za jego popełnienie o możliwość orzekania kary aresztu. Wykroczenie z art. 107 K.w. jest czynem popełnionym umyślnie z zamiarem bezpośrednim, z wyjątkowo niskich pobudek, jedynie „w celu dokuczenia” innej osobie. Takie działania sprawcze podejmowane zwykle w dłuższej perspektywie są dla pokrzywdzonego rzeczywistym utrapieniem i dlatego muszą spotkać się ze zdecydowaną reakcją prawnokarną. Zaproponowano też dodanie w tym przepisie § 2 dającego możliwość orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w wysokości do 2 500 zł. Natomiast zaostrzenie kary grzywny zaproponowano w wykroczeniach przeciwko obyczajności publicznej oraz wyeliminowano z katalogu kar za te wykroczenia naganę (art. 140 i 141 K.w.). Ponadto zaproponowano zmianę w art. 52 K.w., dotyczącym naruszenia przepisów o zgromadzeniach przez wyłączenie w odrębną jednostkę redakcyjną – § 2 – zachowania polegającego na posiadaniu przy sobie przez uczestnika zgromadzenia wyrobów pirotechnicznych lub materiałów pożarowo niebezpiecznych. Za popełnienie tego czynu przewidziano karę aresztu bez ograniczania górnego progu tej kary, jak to ma miejsce w obowiązującym art. 52 § 1 K.w. Natomiast dotychczasowe wykroczenie stypizowane w art. 52 § 1 pkt 5 K.w. określono jako występek i wprowadzono do Kodeksu karnego, po niewielkiej korekcie znamion, wynikającej z odmiennego definiowania w Kodeksie karnym „niebezpiecznych narzędzi”. Projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw wprowadzający między innymi powyższe zmiany jest w końcowej fazie uzgodnień międzyresortowych. W art. 52a K.w. poza wprowadzeniem w § 2 środka karnego – zakazu wstępu na imprezy masowe (o czym była już mowa wcześniej) zaproponowano zmianę pkt 1 w § 1 przez wprowadzenie odpowiedzialności za nawoływanie do popełnienia wykroczenia lub wykroczenia skarbowego albo publicznego ich pochwalania,

10

bowiem nawoływanie do popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego wyczerpuje znamiona występku z art. 255 § 1 K.k. Zaproponowano również zamianę archaicznego już wyrażenia „prawne rozporządzenie organu państwowego” wyrażeniem „aktowi stanowiącemu źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej” (pkt 2). Wprowadzone wyrażenie zostało zaczerpnięte z normy konstytucyjnej (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). W art. 601 § 1 K.w. proponuje się po wyrazie „koncesji” dodanie przecinka i wyrazu „licencji”, bowiem zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) uzyskania licencji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Dotyczyć to będzie przede wszystkim taksówkarzy wykonujących działalność bez licencji. Po art. 602 Kodeksu wykroczeń przewiduje się dodanie nowego przepisu – art. 603, pozwalającego na karanie osób, które handlują towarami o łącznej wartości nie niższej niż 250 zł w okolicznościach, w których stanowi to utrudnienie w ruchu lub postoju pojazdów lub w ruchu pieszych i możliwość orzeczenia wobec nich przepadku towarów przeznaczonych do sprzedaży, chociażby nie stanowiły własności sprawcy. Zaproponowany przepis ma na celu ograniczenie powszechnego,

w szczególności w dużych miastach, zjawiska rozprzestrzeniania się handlu ulicznego. Wpływa ono ujemnie na wizerunek miasta, jest uciążliwe dla otoczenia oraz stanowi nieuczciwą konkurencję dla przedsiębiorców legalnie prowadzących działalność handlową w sieci stacjonarnej i na targowiskach. Ze względów społecznych zakres stosowania projektowanej normy ograniczono jednak tylko do handlu towarami o łącznej wartości nie niższej niż 250 zł, wyłączając tym samym handel drobny, którym parają się zwykle osoby starsze i biedne, oferując do sprzedaży produkty przeważnie spożywcze i do tego zebrane przez siebie (grzyby, jagody) czy też wyhodowane na działkach pracowniczych. Niemniej najistotniejszym z punktu widzenia założeń polityki kryminalnej wydaje się być wprowadzenie do Kodeksu wykroczeń przepisów odnoszących się do imprez masowych, dotychczas nieobecnych w tej kodyfikacji. 11

Ostatnie burzliwe wydarzenia podczas i bezpośrednio po zakończeniu imprez masowych w postaci meczów piłkarskich skłoniły do bacznego przyjrzenia się uregulowaniom prawnym zwalczającym te negatywne zjawiska. Okazało się, że wiele groźnych zachowań tzw. pseudokibiców w ogóle nie zostało spenalizowanych, zaś niektóre spenalizowano w stopniu niewystarczającym. Bazując na dotychczasowych doświadczeniach organów wymiaru sprawiedliwości oraz na sprawdzonych wzorcach brytyjskich, proponuje się dodanie po rozdziale VIII Kodeksu wykroczeń nowego rozdziału VIIIa, poświęconego w całości tylko tej problematyce. Projektowany art. 64a § 1 K.w. penalizuje posiadanie i wnoszenie na teren, gdzie odbywa się impreza masowa, wyrobów pirotechnicznych lub materiałów pożarowo niebezpiecznych, a w § 2 także napojów alkoholowych. W takim przypadku sąd ma możliwość orzeczenia tytułem środka karnego przepadek wskazanych przedmiotów. Uregulowania te zostały przejęte z ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych (art. 21 ust. 3 (częściowo), 4 oraz 5). Szczegółową definicję tego, co należy rozumieć pod pojęciem wyrobów/materiałów pirotechnicznych, zawiera art. 3 ust. 8 ustawy z 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm.), a zakres pojęciowy materiałów pożarowo niebezpiecznych precyzuje § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563). W związku z częstymi przypadkami czynów przeciwko porządkowi na terenie, gdzie odbywa się impreza masowa, polegającymi na wkraczaniu osób na teren rozgrywek lub teren do niego bezpośrednio przyległy, a nieprzeznaczony dla obecności widzów, penalizacji poddano tego typu dla zachowania. uczestników Ma gry to ze zapobiec strony stwarzaniu kibiców bezpośredniego zagrożenia grup

kontestujących wyniki rozgrywek. Jak pokazują doświadczenia, dość często właśnie teren, na którym odbywa się impreza sportowa, staje się widownią starć pomiędzy grupami chuliganów stadionowych. Konieczność bezwzględnej reakcji na tego typu zachowania znalazła swoje odzwierciedlenie w treści projektowanego przepisu.

12

Równie niebezpiecznymi zachowaniami, które często prowadzą do poważnych skutków, jest rzucanie przedmiotami podczas trwania imprezy masowej – art. 64c § 1 K.w. Brak przepisów umożliwiających ukaranie za tego typu chuligańskie zachowania stanowił odczuwalną lukę w regulacji prawnej. Projekt ustawy wypełnia braki w tym zakresie. § 2 tego artykułu stanowi typ kwalifikowany przez wzgląd na działanie sprawcy („rzuca w kierunku innej osoby”) oraz skutek („może spowodować uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia innych osób”). W efekcie działań chuligańskich może dojść do istotnego zakłócenia przebiegu imprezy masowej, co znalazło odzwierciedlenie w dyspozycji art. 64d K.w., przewidującym zaostrzony wymiar kary: areszt od 10 dni, ograniczenie wolności od 10 dni albo grzywnę od 3 000 zł. Warunkiem nieodzownym skutecznej walki z zachowaniami chuligańskimi

na imprezach masowych o podwyższonym ryzyku jest możliwość szybkiej i skutecznej identyfikacji osób naruszających porządek prawny. Podwyższone ryzyko imprezy masowej oznacza większe niż na „zwykłych” imprezach masowych niebezpieczeństwo zachowań agresywnych uczestników imprezy. Stąd potrzeba wprowadzenia zachowania mechanizmów agresywne pozwalających konkretnych na szybką reakcję imprezy karną na uczestników masowej

o podwyższonym ryzyku. Coraz powszechniejsza praktyka instalowania monitoringu osób wchodzących i przebywających na terenie, gdzie odbywa się impreza masowa o podwyższonym ryzyku, okazuje się jednak niewystarczająca. Chuligani coraz częściej i skuteczniej podejmują bowiem działania zmierzające do utrudnienia, a nawet uniemożliwienia ich identyfikacji. Proponowany przepis art. 64e K.w. wychodzi naprzeciw potrzebom praktyki, penalizując tego rodzaju zachowania. Ułatwi to niewątpliwie pracę organów ścigania w zakresie skutecznego rozpoznania i zidentyfikowania uczestników zajść podczas imprez masowych o podwyższonym ryzyku. Do zrealizowania znamion tego wykroczenia nie potrzeba, aby sprawca swoim zachowaniem całkowicie zapobiegł swojej identyfikacji – wystarczy już samo utrudnianie identyfikacji przez działania wskazane w części dyspozytywnej przepisu, to jest używanie kominiarki lub innego elementu odzieży do zakrycia twarzy. Szerokie zakreślenie sposobu działania sprawcy powinno umożliwić elastyczne reagowanie sądów w indywidualnych przypadkach.

13

Elementem prowokującym kibiców przeciwnych drużyn oraz składającym się niewątpliwie na całokształt subkultury „chuliganów stadionowych”, ale też uczestników niektórych innych imprez masowych, są wszelkiego rodzaju banery, transparenty i inne przedmioty zawierające treści o charakterze nieprzyzwoitym czy zachęcającym do zachowań agresywnych. Przedmioty te wywieszane podczas zawodów mają za zadanie psychiczne podbudowanie grup je prezentujących oraz prowokowanie przeciwników. Mając na uwadze konieczność zapewnienia spokoju podczas imprez masowych oraz szczególnie bezwzględne eliminowanie wszelkich zachowań mogących wywoływać antagonizmy, proponuje się wprowadzenie karalności prezentacji tego typu treści, także na ciele sprawcy, co przewiduje art. 64f K.w. W takim przypadku możliwe jest orzeczenie przepadku przedmiotów, o których mowa w tym przepisie, chociażby nie stanowiły własności sprawcy. Z tych samych względów projekt ustawy w art. 64g wprowadza karalność prowokowania uczestników imprezy masowej do zachowań agresywnych, w tym agresji słownej. W § 1 określono zachowania jakiejkolwiek osoby, podczas gdy w § 2, w typie kwalifikowanym ze względu na osobę sprawcy, ujęto tego rodzaju zachowania organizatora imprezy masowej, osoby działającej z jego upoważnienia lub osoby relacjonującej przebieg imprezy masowej. Jest to szczególnie ważne uregulowanie, jeżeli zważyć potencjalny wpływ takich osób na zachowania uczestników imprezy masowej, w szczególności meczu piłkarskiego. Odpowiednio do poziomu szkodliwości takiego zachowania przewidziano wyższe kary: areszt od 10 dni, karę ograniczenia wolności od 10 dni albo grzywnę od 3 000 zł. Popełnienie wykroczenia z rozdziału VIIIa obok kar przewidzianych za konkretne wykroczenie może się wiązać z fakultatywnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe. W przypadku istotnego zakłócenia imprezy masowej oraz zachęcania do agresji przez organizatora imprezy masowej, osobę działającą z jego upoważnienia lub osobę relacjonującą przebieg imprezy masowej, sąd zobligowany będzie do orzeczenia tego środka karnego. Konsekwencją dodania nowego rozdziału VIIIa jest wprowadzenie w art. 47 K.w. (§ 9 i 10) definicji pojęć „impreza masowa” i „impreza masowa o podwyższonym ryzyku”.

14

Odpowiednio uzupełniono też definicję wykroczenia o charakterze chuligańskim, wprowadzając nowy przedmiot ochrony – bezpieczeństwo i porządek na imprezach masowych (art. 47 § 5 K.w.). Proponuje się zmianę art. 82 K.w. i wprowadzenie nowego przepisu art. 82a. Celem proponowanej zmiany jest dostosowanie znamion wykroczeń do obecnie obowiązujących przepisów przeciwpożarowych zawartych w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229, z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667, z późn. zm.). Proponuje się również zmianę w art. 99 § 1 K.w., przez wykreślenie pkt 1 i 4, bowiem odpowiedzialność za zachowanie wyczerpujące znamiona określone w tych punktach została określona w art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.). Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 wymienionej ustawy droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Zatem jeżeli ktoś zajmuje drogę, tzn. że zajmuje pas drogowy. Natomiast pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W art. 9 projektu ustawy przewidziano zmianę w art. 431 ust. 1, art. 44 i 45 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm.) przez poszerzenie katalogu kar i podwyższenie wysokości kary grzywny. W art. 431 ust. 1 przy zachowanym brzmieniu przepisu proponuje się rozszerzenie katalogu kar przewidzianych za popełnienie tego wykroczenia o możliwość orzekania kary ograniczenia wolności. Natomiast w art. 44 i 45 K.w. proponuje się podniesienie dolnej granicy grzywny do 500 zł. Tak więc sprawca tego rodzaju wykroczeń podlegałby karze grzywny od 500 do 15 000 zł.

15

W art. 13 projektu ustawy przewiduje się zmianę w art. 21 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909). Zmiana ta została omówiona wcześniej. W art. 15 projektu ustawy przewiduje się zmiany w ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580, z późn. zm.). Projekt ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zmierza do wprowadzenia obowiązku rejestracji środka karnego – zakazu wstępu na imprezy masowe – w Krajowym Rejestrze Karnym, w każdym przypadku jego orzeczenia przez sąd. Dotychczas w Krajowym Rejestrze Karnym gromadzone były dane o osobach prawomocnie skazanych za wykroczenie na karę aresztu. Nowelizacja ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym zmierza zaś do rozszerzenia katalogu danych o osobach gromadzonych w Rejestrze o wszystkie prawomocne skazania za wykroczenia, w których orzeczono środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe. Potrzeba przedmiotowej zmiany wynika z wprowadzenia w art. 28 § 1 Kodeksu wykroczeń nowego rodzaju środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe. Nowelizacja polega na wprowadzeniu w art. 1 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym nowego pkt 7a, zgodnie z którym w Rejestrze gromadzi się dane o osobach „prawomocnie skazanych za wykroczenia inne niż wymienione w pkt 7, w których orzeczono jako środek karny zakaz wstępu na imprezy masowe”. Zgodnie z proponowanym art. 32a § 1 Kodeksu wykroczeń zakaz ten wymierza się w latach, na okres od 2 lat do 6. Lokalizacja nowej kategorii danych osobowych (po pkt 7) podyktowana jest faktem, że w pkt 1-6 wskazane są dane dotyczące przestępstw, zaś pkt 7 odwołuje się do wykroczeń (za które przewidziana jest kara aresztu). Kolejna zmiana ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym jest konsekwencją nowelizacji art. 1 ust. 2. W art. 11 ust. 2 rozszerzono katalog odesłania do art. 1 przez zmianę z „art. 1 ust. 2 pkt 1-7” na „art. 1 ust. 2 pkt 1-7a”. Z podobnych względów zmieniony został katalog odesłań w art. 14 ust. 1. Odesłanie do „art. 1 ust. 2 pkt 1-4 i 7” zastąpiono odesłaniem do „art. 1 ust. 2 pkt 1-4 oraz 7 i 7a”.

16

W art. 17 projektu ustawy przewidziano zmiany w art. 7, art. 21 § 1 oraz art. 46 § 3 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Wszystkie te zmiany mają charakter dostosowawczy i wynikają z obniżenia wieku odpowiedzialności za wykroczenie – z 17 do 15 lat (art. 8 § 1 K.w.). Tak więc wprowadzono obowiązek powiadomienia dyrektora szkoły lub rektora uczelni o ukaraniu ucznia lub studenta (art. 7a K.p.s.w.), obligatoryjną obronę, w przypadku gdy obwiniony nie ukończył 17 lat (art. 21 § 1 K.p.s.w.), a także obowiązek niezwłocznego zawiadomienia rodziców o zatrzymaniu sprawcy wykroczenia, który ukończył 15, a nie ukończył 17 lat (art. 46 § 3 K.p.s.w.). Podobny charakter ma zmiana określona w art. 8 projektu ustawy, o czym była już mowa wcześniej. Charakter dostosowawczy do trzykrotnie podniesionego progu grzywny ma zmiana w art. 96 § 1 K.p.s.w. polegająca na podniesieniu górnej granicy grzywny w postępowaniu mandatowym z 500 do 1 000 zł, a jeżeli nakłada ją inspektor pracy – z 1 000 do 2 000 zł. Art. 2-7, art. 10, 11, 16 i 18 projektu ustawy zawierają zmiany dostosowawcze w ustawach zawierających pozakodeksowe typy wykroczeń. Zmiany te zostały omówione przy okazji zmian w obrębie art. 1 § 1 K.w. W art. 19 projektu ustawy proponuje się, aby ustawa weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

17

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

1. Podmioty, na które będzie oddziaływała ustawa Projekt ustawy oddziałuje na nieoznaczony krąg podmiotów. Obniżenie wieku odpowiedzialności za wykroczenia niewątpliwie będzie

powodować większy wpływ spraw do wydziałów grodzkich sądów rejonowych. Konsekwentnie wzrośnie też liczba spraw rozpoznawanych przez wydziały karne sądów okręgowych na skutek środków zaskarżenia od orzeczeń sądów pierwszej instancji. Z drugiej strony jednak obniży się odpowiednio liczba spraw rozpoznawanych w wydziałach rodzinnych i nieletnich sądów rejonowych i w wydziałach cywilnych sądów okręgowych, rozpoznających dotychczas w tego rodzaju sprawach środki zaskarżenia od orzeczeń sądów rodzinnych.

2. Wpływ ustawy na sektor finansów publicznych, rynek pracy, konkurencyjność gospodarki i rozwój regionalny Projektowana ustawa, z wyjątkiem zmiany w obrębie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, nie spowoduje skutków na rynku pracy w sferze konkurencyjności wewnętrznej i zewnętrznej gospodarki oraz pozostanie bez wpływu na sytuację i rozwój regionalny. Projektowana zmiana ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym pociągnie za sobą konieczność zatrudnienia w Biurze Informacyjnym Krajowego Kodeksu Karnego około 12 osób. Wydatki Projektowana ustawa, wprowadzając obowiązek rejestracji w Krajowym Rejestrze Karnym zakazu wstępu na imprezy masowe, spowoduje koszty finansowe związane z rozbudową aplikacji w działającym obecnie w Rejestrze systemie informatycznym – oszacowano je na około 100 000 zł brutto. Jest to koszt jednorazowy i składają się na niego:

18

1) modernizacja bazy aktów prawnych zwiększająca jej pojemność wraz z oprogramowaniem narzędziowym umożliwiającym wprowadzanie dodatkowych ustaw (całego Kodeksu wykroczeń), tworzenie charakterystyk i raportów – około 15 000 zł, 2) modernizacja modułu obliczającego datę zatarcia skazania; szacunkowy koszt w zależności od przyjętych rozwiązań prawnych od 10 000 zł do 20 000 zł, 3) modernizacja podsystemu wydruków – około 5 000 zł, 4) zbudowanie nowego modułu do wytwarzania zawiadomień kierowanych do Komendanta Głównego Policji o zarejestrowaniu prawomocnego orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie karą inną niż kara aresztu (art. 20d ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909) – około 50 000 zł, 5) zwiększenie pojemności dyskowej związanej z większą liczbą rejestrowanych dokumentów – około 5 000 zł. Ponadto wprowadzane rozwiązanie pociągnie za sobą koszty osobowe związane z zatrudnieniem około 12 nowych pracowników (wprowadzanie kart rejestracyjnych, zawiadomień o przebiegu wykonania kary i środka karnego do systemu informatycznego i zbiorów kartotekowych, dokonywanie zatarć skazań, powiadamianie Komendanta Głównego Policji na mocy art. 20d ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych). Przewidywane wynagrodzenie jednego pracownika – około 4 000 zł brutto miesięcznie. Zatem miesięczny koszt osobowy będzie wynosił 48 000 zł brutto. Powyższe wydatki związane z wejściem w życie projektowanej ustawy zostaną sfinansowane z budżetu państwa z części 37 „Sprawiedliwość”. Dochody Przewidywane w projekcie podwyższenie górnej granicy kary grzywny do 15 000 zł i dolnej granicy z 20 do 50 zł powinno spowodować zwiększenie z tego tytułu dochodów budżetu państwa. Jednak wielkość tych dochodów nie jest możliwa do oszacowania.

19

Brak jest bowiem precyzyjnych danych w tym zakresie. Z danych, którymi dysponuje Ministerstwo Sprawiedliwości, wynika, że w 2003 r. karę grzywny orzeczono w 318.524 sprawach o wykroczenia. W roku 2004 liczba orzeczonych kar grzywny była o 21.511 większa i wyniosła 340.035 (wzrost o 6,7%). W 2005 r. orzeczono 346.397 kar grzywny, a więc o 6.362 więcej niż w roku 2004 (wzrost o 1,8%). Natomiast w pierwszym półroczu 2006 r. karę grzywny orzeczono wobec 179.213 osób. Powyższe dane wskazują, że liczba orzekanych kar grzywny w sprawach o wykroczenia wzrasta corocznie średnio o 4,25%. W rocznych sprawozdaniach z orzecznictwa w sprawach o wykroczenia ujawnia się wymiar orzekanych kar grzywien w przedziałach: 20 do 50 zł, od 51 do 100 zł, od 101 do 200 zł, od 201 do 250 zł, od 251 do 300 zł, od 301 do 500 zł, od 501 do 1 000 zł oraz 1 001 zł i więcej. Nie ma natomiast danych wskazujących, w ilu sprawach sądy orzekają grzywnę wyłącznie w górnej bądź dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Dane statystyczne wskazują, że sądy w sprawach o wykroczenia sporadycznie orzekają karę grzywny w górnych granicach ustawowego zagrożenia. Liczba orzeczonych kar grzywny w przedziale od 1 000 zł i więcej wynosi około 1% wszystkich orzeczonych grzywien. Zakładając, że tendencja wzrostowa liczby orzeczeń kar grzywny o 4,25% rocznie nadal się utrzyma, a także, że tendencja do orzekania grzywny w granicach zbliżonych do najwyższego ustawowego zagrożenia utrzyma się na poziomie 1%, to po wprowadzeniu w życie projektowanych zmian może zostać orzeczonych 3.297 takich kar (liczba kar orzeczonych w tym przedziale w roku 2005 – 3.163 powiększona o 4,25%). Przy założeniu, że orzeczona grzywna w tych wszystkich sprawach wyniesie 15 000 zł, da to kwotę 49 455 000 zł. Wskaźnik uiszczeń wynosi obecnie, tzn. według danych na koniec trzeciego kwartału bieżącego roku, 70%. Zatem dochód budżetu państwa z tytułu podwyższenia górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny orzekaną za wykroczenia, na dzień dzisiejszy, mógłby wynieść 34 618 500 zł w roku bezpośrednio następującym po wejściu w życie projektowanej ustawy (49 455 000 x 70%). 20

Jeżeli zatem taka tendencja orzecznicza utrzyma się, to projektowane podwyższenie państwa. Nie jest również istotna z punktu widzenia dochodów budżetu państwa propozycja podniesienia dolnej granicy kary grzywny orzekanej za wykroczenie z 20 do 50 zł. Sprawy, w których orzeczono grzywnę w wymiarze od 20 do 50 zł, w 2004 r. stanowiły 14,8% wszystkich spraw, w których orzeczono tę karę, natomiast w 2005 r. tylko 12,5% wszystkich spraw, w których orzeczono grzywnę. Każdego roku zatem liczba orzekanych kar grzywny w dolnej granicy maleje. górnej granicy ustawowego zagrożenia kary grzywny do 15 000 zł nie przyczyni się do znaczącego zwiększenia dochodów budżetu

3. Zgodność z prawem Unii Europejskiej Prawo wspólnotowe oraz postanowienia Układu Europejskiego nie obejmują materii będącej przedmiotem regulacji niniejszego projektu ustawy.

21

Warszawa, 8 lutego 2008 r. BAS-WAEM-318/08

Pan Bronisław Komorowski Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Opinia prawna w sprawie zgodności z prawem Unii Europejskiej poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw (przedstawiciel wnioskodawców: poseł Mariusz Kamiński)
Na podstawie art. 34 ust. 9 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. - Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 23, poz. 398, ze zmianami) sporządza się następującą opinię:

I. Przedmiot projektu ustawy Przedstawiony poselski projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw przewiduje przede wszystkim kompleksowe podniesienie wysokości kar za wykroczenia, zmianę granicy wieku odpowiedzialności za wykroczenia, zmianę terminów przedawnienia wykroczeń. II. Stan prawa wspólnotowego w materii objętej projektem ustawy Co do zasady, prawo Unii Europejskiej nie reguluje prawa wykroczeń. W kontekście opiniowanego projektu należy jednak zwrócić uwagę na zalecenie Rady z 17 listopada 2003 r. w sprawie stosowania przez Państwa Członkowskie zakazów wstępu do miejsc, w których odbywają się międzynarodowe mecze piłki nożnej (Dz.Urz. C 281 z 22 listopada 2003 r. s. 1). Zalecenie zachęca Państwa Członkowskie do wprowadzenia takiego zakazu wobec osób już wcześniej karanych za stosowanie przemocy w trakcie meczów piłki nożnej. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, zalecenie nie ma mocy wiążącej.

2 III. Analiza przepisów projektu pod kątem ustalonego stanu prawa wspólnotowego Środek karny zakazu wstępu na imprezy masowe jest obecnie przewidziany w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909, ze zm.). Opiniowany projekt ustawy wprowadza te regulację do ustawy – Kodeks wykroczeń, a także rozszerza jego stosowanie. Zgodnie z definicją imprezy masowej (art. 3 pkt. 1 – 1b ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych), może nią być w szczególności międzynarodowy mecz piłki nożnej. Wobec tego sama instytucja zakazu wstępu na imprezy masowe jest zgodna z zaleceniami Rady. Natomiast szczegółowy zakres stosowania tego środka karnego, powiązanie go z innymi imprezami masowymi niż międzynarodowe mecze piłki nożnej jest poza zakresem prawa Unii Europejskiej. IV. Konkluzja Przedstawiony projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw nie jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej. Sporządził: Zespół Prawa Europejskiego Akceptował: Dyrektor Biura Analiz Sejmowych Michał Królikowski

Deskryptory Bazy REX: Unia Europejska, wykroczenia

Warszawa, 8 lutego 2008 r. BAS-WAEM-319/08 Pan Bronisław Komorowski Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Opinia prawna dotycząca możliwości uznania przedstawionego poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw (przedstawiciel wnioskodawców: poseł Mariusz Kamiński) za projekt ustawy wykonującej prawo Unii Europejskiej w rozumieniu art. 95a ust. 1 Regulaminu Sejmu Stosownie do art. 95a ust. 1 Regulaminu Sejmu, projektem ustawy wykonującym prawo Unii Europejskiej jest projekt ustawy mający na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej. Przedstawiony poselski projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw przewiduje przede wszystkim kompleksowe podniesienie wysokości kar za wykroczenia, zmianę granicy wieku odpowiedzialności za wykroczenia, zmianę terminów przedawnienia wykroczeń. Ponieważ projekt ustawy nie przewiduje wykonania jakiegokolwiek aktu prawa Unii Europejskiej, nie ma podstaw by uznać go, w trybie art. 95a ust. 3 Regulaminu Sejmu, za projekt ustawy wykonującej prawo Unii Europejskiej. Sporządził: Zespół Prawa Europejskiego Akceptował: Dyrektor Biura Analiz Sejmowych Michał Królikowski

Deskryptory Bazy REX: Unia Europejska, wykroczenia