τα όνειρά µας δεν ακυρώνονται...

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 1

1
3/5/2011 10:28:55 ìì

EDITORIAL
Ο αριστερόστροφος κοχλίας είναι μια μη περιοδική έκδοση της Ανεξάρτητης Αριστερής Παρέμβασης,
που φιλοδοξεί να βαθύνει ή να ανοίξει την πολιτική κουβέντα μέσα στο φοιτητικό σύλλογο. Σε αυτό το
περιοδικό δε θα βρείτε ούτε σημειώσεις, ούτε λύσεις ασκήσεων, θα βρείτε τη συλλογική δουλειά φοιτητών
και φοιτητριών της σχολής που δραστηριοποιούνται στο φοιτητικό σύλλογο και προσπαθούν με αυτόν τον
τρόπο να συμβάλλουν στον πολιτικό διάλογο εντός αυτού.
Η περίοδος που εκδίδεται αυτό το τεύχος χαρακτηρίζεται από τη βάναυση επίθεση στην εργασία και στην
εκπαιδευση, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε. και του ∆ΝΤ, με πρόσχημα
την εφαρμογή του μνημονίου. Γίνεται μια προσπάθεια να αναλύσουμε τις αλλαγές στην εκπαίδευση και στην
εργασία και να προτείνουμε τον δικό μας δρόμο για να ξεπεράσουμε την κρίση, το δρόμο της κοινωνικής
χειραφέτησης, της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Φυσάει κόντρα είναι ο τίτλος του φακέλου αυτού του τεύχους και για εμάς οι λόγοι είναι πρωφανείς.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα ταλανίζεται από σφοδρές ταξικές συγκρούσεις, από αγώνες για την ελευθερία και
τη δικαιοσύνη. Οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, οι αγώνες των ευρωπαίων φοιτητών και εργαζομένων
είναι η απάντηση στο καπιταλιστικό σύστημα που μας βουλιάζει, θέτουν το ερώτημα: ή εμείς ή αυτοί. Η
Ελλάδα δεν μένει αμέτοχοι στο πανηγύρι των αγώνων, τα κινήματα πολιτκής ανυπακοής και άρνησης
πληρωμής των χαρατσίων, η αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας και ο μεγαλειώδης αγώνας των 300
απεργών πείνας συνθέτουν το τοπίο της ανάτασης των κοινωνικών κινημάτων.
Στο τεύχος αυτό θα βρείτε και κείμενα που μας πάνε λίγο πιο μακριά και ανοίγουν νέες συζητήσεις εντός
του φοιτητικού συλλόγου. Είναι αναγκαία ή όχι η πυρηνική ενέργεια; Οι φυλακές είναι σωφρονισμός
ή βασανιστήριο; Πόσο επίκαιρος μπορεί να είναι ο Μπρεχτ στη σημερινή εποχή; Με αυτά τα κείμενα
προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την καθημερινή ρουτίνα και να αναδείξουμε και την άλλη πλευρά της
πραγματικότητας!
∆ε θα μπορούσε βέβαια να λείπει κι ένα αφιέρωμα στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση που 20
χρόνια τώρα συμβάλει με τον πιο δραστικό ρόλο στο φοιτητικό κίνημα και έχει αλλάξει άρδην τον φοιτητικό
συνδικαλισμό. 20 χρόνια εναντίωσης στις κυβερνήσεις και το κατεστημένο είναι η αρχή!
Όμως για εμάς η ιστορία δεν τελειώνει στα δελτία των 8, την ιστορία τη γράφουν οι αγώνες. Αντιστεκόμαστε
σήμερα, για να μπορούμε αύριο να ζήσουμε! Σας καλούμε μαζί μας σ’ ένα ταξίδι από τη Ιαπωνία, μέχρι την
Ιρλαδία και την Αίγυπτο για να απολαύσετε κι εσείς τον μαγικό κόσμο των αντιστάσεων και των κινημάτων...
Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο!

Ðåñéå÷üìåíá

Editorial
ÌÜèå ðáéäß ìïõ ãñÜììáôá...
Ìåóáßùíáò óôïí 21ï áéþíá
¢óõëï:ìéá ðïíåìÝíç éóôïñßá
ÖÜêåëïò: ÖõóÜåé êüíôñá
Ïé åîåãÝñóåéò ôùí êïëáóìÝíùí
ÁíõðáêïÞ ìÝ÷ñé ôç íßêç
´Åíáò áãþíáò, 44 ìÝñåò áðåñãßá ðåßíáò, ìéá íßêç
Ç ðõñçíéêÞ åíÝñãåéá åßíáé ìïíüäñïìïò;
ÖõëáêÝò: ôï ó÷ïëåßï ôïõ åãêëÞìáôïò
¼ôáí ç ðÝíá óôÜæåé êüêêéíï ìåëÜíé
20 ÷ñüíéá ÅÁÁÊ, 20 ÷ñüíéá íéêçöüñá ðñïïðôéêÞ ãéá ôï öïéôçôéêü êßíçìá
2
koxlias_8_2.indd 2

óåë. 2
óåë. 3
óåë. 6
óåë. 8
óåë. 9
óåë. 10
óåë. 12
óåë. 15
óåë. 18
óåë. 19
óåë. 20
óåë. 21

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:28:56 ìì

Μάθε παιδί μου γράμματα...
Κλασική τακτική του κεφαλαίου, το οποίο το
τελευταίο χρονικό διάστημα διέρχεται τη μεγαλύτερη
κρίση της ιστορίας του, είναι η μέθοδος «Σοκ και
Δέος». Η μέθοδος αυτή σημαίνει την εκμετάλλευση
του σοκ και του πανικού που δημιουργούν στους
εργαζόμενους και στη νεολαία ακραία φαινόμενα, για
να προωθηθούν οι πιο επιθετικές μεταρρυθμίσεις, που
αναιρούν κεκτημένα αιώνων (δέος). Χαρακτηριστικά
είναι τα παραδείγματα στη Νέα Ορλεάνη, όπου
μετά τον τυφώνα Κατρίνα (σοκ) ακολούθησε η
ιδιωτικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος
και ό,τι αυτό συνεπάγεται (δέος), καθώς και στη
Ινδονησία, όπου μετά το καταστροφικό τσουνάμι
του 2004, η οικοδόμηση της χώρας παραδόθηκε
στα ιδιωτικά συμφέροντα. Το ίδιο γίνεται και τώρα
στην Ελλάδα, όπου ακραίο φαινόμενο είναι το χρέος
και ο κίνδυνος κατάρρευσης της οικονομίας, και η
λύση που προβάλλεται ως αναγκαία είναι η άρση
δικαιωμάτων και κεκτημένων των εργαζόμενων και
της νεολαίας, που είχαν κατοχυρωθεί με αγώνες
αιώνων.

Προκειμένου να εδραιωθούν και να
εμπεδωθούν οι αλλαγές στο χώρο της εργασίας,
απαιτείται
η
πλήρης
αναδιοργάνωση
του
εκπαιδευτικού συστήματος, η δημιουργία ενός νέου
Πανεπιστημίου, ενός νέου σχολείου. Αυτή η απαίτηση
από την πλευρά των εκάστοτε κυβερνήσεων και
των συμμάχων τους είναι μόνιμη και διαρκής,
γεγονός που φαίνεται από την ιστορική εξέλιξη
της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Μόλις 5 χρόνια
μεταπολίτευσης, και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής
θέλει να ορίσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας
και διοίκησης των πανεπιστημίων, προωθώντας το
νόμο 815, πρόδρομο του μετέπειτα νόμου-πλαισίου
της Γιαννάκου. Τελικά, έπειτα από καταλήψεις και
κινητοποίησεις των φοιτητών, επιτυγχάνεται η πρώτη
νίκη του φοιτητικού κινήματος στη μεταπολίτευση,
με την απόσυρση του νόμου αυτού. Στη συνέχεια,
το ’91 κατεβαίνει ο νόμος του Κοντογιαννόπουλου,
ο οποίος προωθεί ιδιαίτερα συντηρητικές αλλαγές
τόσο στα σχολεία (επαναφορά ποδιάς), όσο και
στο πανεπιστήμιο (βασικό θεσμικό πλαίσιο για

Σε διάστημα ενός χρόνου η αστική τάξη
κατάφερε να αλλάξει άρδην την κοινωνική
πραγματικότητα όπως την ξέρουμε και να
δημιουργήσει μία νέα, όπου τα όνειρα και οι
προσδοκίες όλων μας θυσιάζονται στο βωμό του
κέρδους. Κοινωνικές παροχές όπως η δημόσια και
δωρεάν παιδεία, η δωρεάν περίθαλψη, οι δημόσιες
συγκοινωνίες, οι συντάξεις, αμφισβητούνται και τα
εργασιακά δικαιώματα αναιρούνται με τον πλέον
επιθετικό τρόπο. Προ των πυλών μάλιστα είναι το
Μνημόνιο 4 που εντείνει την πολιτική λιτότητας,
μία πολιτική που έχει επιβληθεί από την ιδιότυπη
χούντα κυβέρνηση-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.. Ακολουθεί νέος
γύρος μείωσης μισθών, ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ,
γρήγορο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, περαιτέρω
ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας. Η πολιτική
αυτή οδηγεί στην αύξηση των απολύσεων, την
αύξηση της ανεργίας και ουσιαστικά την επιδείνωση
των όρων με τους οποίους η νεολαία μπαίνει στην
παραγωγή. Η επίθεση φυσικά στις δυνάμεις της
εργασίας έρχεται σε συνέχεια και άμεση σύνδεση με
την επίθεση στην εκπαίδευση.

την αξιολόγηση). Ακολουθεί το ’97-’98 ο νόμος
Αρσένη, αποφασιστικό βήμα για την αποστοίχιση
των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο,
θεσμοθετώντας τον ΑΣΕΠ και ο νόμος Ευθυμίου
που μιλούσε για ανωτατοποίηση των ΤΕΙ και την
απο κοινού ΑΕΙ-ΤΕΙ «κατωτατοποίηση» των όρων
σπουδών και προοπτικών εργασίας. Παρότι όλοι οι
παραπάνω νόμοι ψηφίστηκαν, κάτω από την πίεση
του φοιτητικού κινήματος, μέσω καταλήψεων και
κινητοποιήσεων τις περιόδους εκείνες, επιτεύχθηκε
η μη εφαρμογή τους και, το σημαντικότερο,
η ριζοσπαστικοποίηση των φοιτητών και η
συνειδητοποίηση της πολιτικής τους δύναμης και της
νικηφόρας προοπτικής του κινήματος. Δεδομένων
των πολιτικών συσχετισμών που αναπτύσσονται τότε
στους φοιτητικούς συλλόγους, και της δυσκολίας
εφαρμογής των προηγούμενων νόμων, έρχεται να
συνολικοποιήσει τις επί μέρους πτυχές τους και να
θέσει το θεμέλιο λίθο της αλλαγής στη δομή και τη
λειτουργία του Πανεπιτημίου, ο περιβόητος πλέον
νόμος Γιαννάκου. Ένας νόμος που εντατικοποιεί
ακόμα περισσότερο τους όρους σπουδών (αλυσίδες

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 3

3
3/5/2011 10:28:58 ìì

πάει για ψήφιση το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου.
Ένα νομοσχέδιο που έρχεται ως εκχυδαϊσμένη
μορφή όλων των προηγούμενων και λειτουργεί ως
πολιορκητικός κριός που θα ρίξει το κάστρο της
δημόσιας και δωρεάν παιδείας, των κεκτημένων και
των δικαιωμάτων που με αγώνες οι φοιτητές έχουν
κατακτήσει. Πιο συγκεκριμένα για τις πτυχές του
νομοσχεδίου έχουμε:

• Ένταση επιχειρηματικής λειτουργίας – αυταρχικό

επιχειρηματικό μοντέλο διοίκησης
Η διοικητική και οικονομική λειτουργία του
πανεπιστημίου περνά στο συμβούλιο διοίκησης, το
οποίο θα απαρτίζεται τόσο από μέλη της ακαδημαϊκής
κοινότητας αλλά κυρίαρχα από εξωτερικούς
παράγοντες του επιχειρηματικού κόσμου. Έτσι,
αποκτούν πλέον και θεσμική εξουσία οι παράγοντες
του κεφαλαίου σε μια προσπάθεια παράδοσης
των πανεπιστημίων στις επιδιώξεις του, με την
αξιολόγηση να αποτελεί καταλύτη στη διαδικασία
αυτή. Τέλος, το νέο πανεπιστήμιο παγιώνει και
διευρύνει τις ελαστικές μορφές απασχόλησης τόσο
στο διδακτικό όσο και στο λοιπό προσωπικό.

μαθημάτων, παρουσίες στα μαθήματα, διαγραφές
φοιτητών, όξυνση ταξικών φραγμών), που συνδέει
το Πανεπιστήμιο πιο άμεσα με τους κανονες και
τις απαιτήσεις της αγοράς (αξιολόγηση, μείωση
κρατικής χρηματοδότησης, διάλυση των συλλογικών
μας κατοχυρώσεων-πτυχία), κόντρα στις ανάγκες
και το συμφέρον των φοιτητών και μελλοντικών
εργαζόμενων. Εκείνη την περίοδο ανοίγει και το
ζήτημα αναθεώρησης του Συντάγματος και του
άρθρου 16, κατοχυρώνοντας και συνταγματικά την
ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Πυροδοτείται, έτσι,
ένα από τα πλέον μαζικά και νικηφόρα φοιτητικά
κινήματα της μεταπολίτευσης. Με 400 κατειλημμένες
σχολές πανελλαδικά, με 4 μήνες κατάληψης,
με μαζικές γενικές συνελεύσεις και πορείες ανά
εβδομάδα και με πολιτικά ενεργή και δραστήρια την
πλειοψηφία των μελών του φοιτητικού συλλόγου,
ο νόμος ψηφίστηκε τελικά μόνο από τους 153
βουλευτές της τότε κυβέρνησης και η αναθεωρηση
του Συντάγματος έμεινε στα χαρτιά. Τελικά ο νόμος
αυτός επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί ανά πτυχή,
περιφερειακά, εκεί όπου κυριαρχούσαν οι δυνάμεις
ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, ενώ όπου υπήρχαν αντιστάσεις από τους
φοιτητικούς συλλόγους, η εφαρμογή του ήταν πολύ
δύσκολη έως αδύνατη. Φτάνουμε έτσι στο σήμερα
με μια ανολοκλήρωτη και ουσιαστικά αποτυχημένη
ως προς τους στόχους τους εκπαιδευτική
αναδιάρθρωση. Παρόλα αυτά η αναγκαιότητα να
εφαρμοστεί υπάρχει και είναι πιο επιτακτική από ποτέ
για το κεφάλαιο. Σε αυτό το φόντο σχεδιάστηκε και

4
koxlias_8_2.indd 4

• Περαιτέρω διάλυση της συλλογικής κατοχύρωσης
των αποφοίτων - Πτυχίο.
Για να μπορέσει η κυβέρνηση να θεμελιώσει τη
διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας
προχωρά στη διάλυση της συλλογικής κατοχύρωσης
των αποφοίτων που σε ένα βαθμό εξασφάλιζαν
τα πτυχία μέχρι τώρα. Δημιουργείται έτσι ένας
εξατομικευμένος φοιτητής, ο οποίος θα καλείται σε
όλη τη διάρκεια του εργασιακού του βίου να συλλέγει
Πιστωτικές Μονάδες μέσα από συνεχή κατάρτιση και
πιστοποίηση των δεξιοτήτων του προκειμένου να
κριθεί ικανός να εργαστεί, προφανώς με επισφαλής
όρους και με τον πέλεκη της ανεργίας να καραδοκεί
πάνω από το κεφάλι του.

Αυταρχικοποίηση – εντατικοποίηση των όρων
φοίτησης
Ακολουθείται η λογική του νόμου Γιαννάκου
κι έτσι επιτυγχάνεται η όξυνση των ταξικών
φραγμών, ο εξαφανισμός του ελεύθερου χρόνου,
η
άρση
της
δυνατότητας
πολιτικοποίησης
και ριζοσπαστικοποίησης των φοιτητών, της
δυνατότητας οργάνωσης και δράσης τους μέσα στο
φοιτητικό σύλλογο. Επιπλέον, με το νέο σύστημα
διοίκησης, καταργείται η δυνατότητα συμμετοχής
των φοιτητικών συλλόγων στα όργανα συνδιοίκησης,
με σκοπό τη θωράκιση του πανεπιστημίου από τους
κλυδωνισμούς που το ίδιο το φοιτητικό κίνημα μπορεί
να επιφέρει. Σε ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο, λοιπόν,
δεν θα υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε πολιτική
διαδικασία και υπό αυτή την έννοια καταργείται
ουσιαστικά το άσυλο και ποινικοποιούνται τα πιο
πρωτοπόρα κομμάτια του φοιτητικού κινήματος
μέσω της συγκρότησης πειθαρχικών συμβουλίων
για φοιτητές.

Κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν
παιδείας
Επιδιώκεται η μετακύληση του κόστους φοίτησης
ατομικά στον κάθε φοιτητή ενισχύοντας τη λογική
των διδάκτρων και των φοιτητικών δανείων. Σαν

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:28:58 ìì

κερασάκι στην τούρτα της κατάργησης της δημόσιας
και δωρεάν παιδείας έρχεται η αναγνώριση ιδιωτικών
Πανεπιστημίων.
Η απειλή που το νομοσχέδιο συνεπάγεται για
την παιδεία δεν είναι αβάσιμες κινδυνολογίες ούτε
μέτρα που μένουν στα χαρτιά. Η επίθεση ενάντια
στη νεολαία παίρνει σάρκα και οστά τόσο με τις
συγχωνεύσεις των σχολείων και την αναδιάρθρωση
των αναλυτικών προγραμμάτων τους (τεμαχισμένα
πακέτα εξειδικευμένων γνώσεων) όσο και με τη
συνεχή μείωση της χρηματοδότησης στα ΑΕΙ-ΤΕΙ
(τα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και Πειραιά απειλούνται ήδη
με κλείσιμο αν δεν πάρουν δάνειο από την αγορά,
συγγράμματα καταργούνται, πειθαρχικά συμβούλια
στήνονται για να διαγράψουν τους «άτακτους»
φοιτητές, ένταση των μαζικών κοψημάτων). Δεν
περιμένουμε λοιπόν να δούμε τα μέτρα στα οποία
οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν δώσει ήδη την
απάντησή τους με μαζικά και επιθετικά κινήματα
να εφαρμόζονται. Είναι τώρα η δικιά μας ώρα, είναι
τώρα η ώρα της νεολαίας!!!
Η επίθεση που δέχεται η γενιά μας είναι
ολοκληρωτική και άρτια συντονισμένη από την
κυβέρνηση (και όλα τα δεκανίκια της), την ΕΕ, το
ΔΝΤ. Ήδη έχει αυξηθεί το κύμα μετανάστευσης νέων,
προκειμένου να βρουν δουλεία και καλύτερους όρους
ζωής στο εξωτερικό. Το μέλλον όμως μας ανήκει
και είναι ιστορικό μας χρέος να το διεκδικήσουμε
και θα το διεκδικήσουμε. Ας πιάσουμε το νήμα
το φοιτητικών και όχι μόνο κινητοποιήσεων της
Γαλλίας, Ολλανδίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Γερμανίας,
αλλά και των μεγάλων λαϊκών εξεγέρσεων που τον
τελευταίο καιρό εκτυλίσσονται στις αραβικές χώρες
της Μεσογείου. Καμία κυβέρνηση δεν είχε καλά

ξεμπερδέματα με το μαζικό φοιτητικό κίνημα, ας
διδαχθούμε λοιπόν από παλαιότερες νίκες και ας
βάλλουμε άλλη μια φορά φρένο στην εκπαιδευτική
αναδιάρθρωση. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι αν
θέλουμε να έχουμε την εποπτεία και την κυριότητα
της ζωής μας, του παρόντος και του μέλλοντός
μας, πρέπει να αφήσουμε πίσω λογικές ανάθεσης
και νοοτροπίες του τύπου «κάποιος άλλος θα το
κάνει για μας», είναι χρέος όλων μας και προσωπικά
του καθένα από μας. Ο αγώνας για την ανατροπή
του Μνημονίου, την ανατροπή της κυβέρνησης και
κάθε επίδοξου διαχειριστή, σε τελική ανάλυση για
τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής, περνά μέσα
από τους ζωντανούς φοιτητικούς μας συλλόγους,
τις Γενικές μας Συνελεύσεις, τον αγώνα για την
ανατροπή του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου.
Το Φοιτητικό Κίνημα μπορεί κι θα αποτελέσει
τη σπίθα που θα βάλει φωτιά στον κάμπο της
κοινωνικής αντίστασης και θα ενοποιήσει τους
επιμέρους κοινωνικούς αγώνες σε ένα ευρύ λαϊκό
κίνημα ανατροπής. Ένα κίνημα που θα βρίσκεται
στο πλάι των αγωνιζόμενων εργατικών κλάδων,
των ανέργων, των μεταναστών από τη σκοπιά
των αυριανών αναγκών μας και της εργασιακής
προοπτικής μας. Κίνημα πανεκπαιδευτικό μαζί με
μαθητές και τους αγωνιζόμενους καθηγητές και
δασκάλους κόντρα στην ξεπουλημένη ΠΟΣΔΕΠ.
Πέφτει βαρύ ιστορικό καθήκον στις πλάτες των
φοιτητών, της νεολαίας σήμερα. Ας είμαστε αντάξιοι
αυτού και με ένα νικηφόρο φοιτητικό κίνημα να
προκαλέσουμε τριγμούς στην πολιτική τους, στην
πραγματικότητα που φτιάχνουν χωρίς εμάς.

ς
α
μ
ς
ά
ι
ν
ε
γ
ς
η
ς
τ
έ
τ
η
η
χ
κ
ά
ι
μ
ν
ε
μ
Στη
ύ
ο
γ
β
α
ν

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 5

5
3/5/2011 10:28:59 ìì

Μεσαίωνας στον 21ο αιώνα

Οι παρακάτω γραμμές προσπαθούν να
κάνουν μια επισκόπηση πάνω στα τεκταινόμενα της
τρικυμίωδους περιόδου που δυανύουμε. Η ελληνική
κοινωνία κλείνει σύντομα ένα χρόνο υποδοχής του
ΔΝΤ και υπογραφής του Μνημονίου. Οι εργαζόμενοι
και η νεολαία αντιμετωπίζουν μέρα με τη μέρα ένα
κύμα ανατροπής στα δικαιώματα τους αλλά και σε
ολόκληρο τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό από
μεριάς του ΠΑΣΟΚ, καθώς η κυβέρνηση ανοίγει με
τον πλέον επιθετικό τρόπο πολλαπλά μέτωπα σε
όλους τους κλάδους και κοινωνικούς τομείς.
Μα το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις: το
βάθος της κοινωνικής αγανάκτησης και οργής
κλιμακώνεται μαζί με τους ανυποχώρητους αγώνες
μακράς διαρκείας που παρατηρούνται από μεριάς
της λαϊκής πλειοψηφίας, παράλληλα με τις εικόνες
λαϊκών εξεγέρσεων από τον αραβικό κόσμο. Τι
μπορούμε να πούμε από αυτή την άποψη λοιπόν;
Σίγουρα η έκρηξη δεν φαίνεται να αργεί όσο η
κυβέρνηση, με τη πολιτική του Μνημονίου, τις
ευλογίες της ΕΕ και του ΔΝΤ, ληστεύει μισθούς
και συντάξεις, διαλύει την κοινωνική ασφάλιση,
δημιουργεί έναν εργασιακό μεσαίωνα, καταργεί το
δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας, της υγείας και της
συγκοινωνίας και ξεπουλάει τον δημόσιο πλούτο.

Το βάθος και το εύρος των αναδιαρθρώσεων που
πραγματοποίησε η κυβέρνηση, δεν είναι απλώς μια
πλειάδα «μεταρρυθμίσεις», αλλά η πραγμάτωση
όλων των φαντασιώσεων του αστικού κόσμου
για τις τομές που δεν είχαν γίνει ολόκληρη την
μεταπολίτευση..

Ταυτόχρονα
βλέπουμε,
ολοένα
και
περισσότερες χώρες να βουτάνε στην κρίση λόγω
δημοσίου χρέους και να εισάγονται στο μηχανισμό
στήριξης του ΔΝΤ (βλέπε Πορτογαλία, Ιρλανδία). Η
«πίεση από τις αγορές» και η προγραμματιζόμενη
αναδιάρθρωση του χρέους φωτίζουν την εκ των
προτέρων γνωστή αποτυχία της κυβερνητικής
νεοφιλελεύθερης πολιτικής και αποδεικνύουν πως η

6
koxlias_8_2.indd 6

«ελληνική περίπτωση» δεν είναι μια ιδιαιτερότητα,
αλλά έχει δομικά χαρακτηριστικά κρίσης του
συστήματος.

Ìßá «ìéêñÞ» áðïôßìçóç ôïõ êõâåñíçôéêïý Ýñãïõ..

Σίγουρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι
μια από τις πιο «ενεργητικές» και «δυναμικές»
κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Έως τώρα
με πρόσχημα τη διευκόλυνση αποπληρωμής των
«δόσεων» του δανείου, η συνεχόμενη λήψη μέτρων
και οι επικαιροποιήσεις του Μνημονίου μέχρι και το
Μάη έφεραν τα εξής:

τεράστιες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις
(οι συμβάσεις εργασίας δεν ανανεώνονται και στο
όνομα της ανταγωνιστικότητας αντικαθίστανται οι
κλαδικές συμβάσεις από επιχειρησιακές) και στο
ασφαλιστικό σύστημα

προωθείται η διάλυση και το ξεπούλημα
των ΔΕΚΟ, των συγκοινωνιών, της υγείας και
της ενέργειας, ενώ ο προγραμματισμός για τις
αποκρατικοποιήσεις και την αξιοποίηση της δημόσιας
περιουσίας φτάνει το ποσό των 50 δις!

προωθείται ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων
υπαλλήλων με ακόμη μεγαλύτερη μισθολογική
μείωση και χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας
(μισθοί, επιδόματα, απολύσεις, ελαστικοποιήσεις,
μηδενικές προσλήψεις κλπ)

ψηφίστηκε ο «Καλλικράτης» που οδηγεί
στην συρρίκνωση, στην αποδιάρθρωση και στην
ιδιωτικοποιήση των όποιων δημοτικών κοινωνικών
υπηρεσιών είχαν απομείνει

το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων,
όπως αυτό των μηχανικών, όπου η κατάληξη για
όλους ήταν η απελευθέρωση ωραρίων, κατάργηση
κατώτατων αμοιβών, αναίρεση προστατευτικών
συμβάσεων, απαξίωση των ίδιων των επαγγελμάτων
και άλωση του από τα ιδιωτικά συμφέροντα

η φορολογία σε υπηρεσίες αλλά και σε
καθημερινά είδη σε είδη πολυτελείας (π.χ. σερβιέτες,

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:00 ìì

πάνες μωρών…) εκτοξεύτηκε στο 23%

στο μέτωπο της εκπαίδευσης η κυβέρνηση
ξηλώνει κυριολεκτικά το σχολείο και το πανεπιστήμιο
με τα νέα νομοσχέδια

εντάθηκε η απαλλοτρίωση ελεύθερων ή
προστατευόμενων χώρων από το κεφάλαιο, όπως
στην περίπτωση της Κερατέας
Στη σύνοδο κορυφής, στις 25 Μαρτίου, με την
υπογραφή του Συμφώνου του Ευρώ, επισημοποιήθηκε
η δυνατότητα της ΕΕ να επιβάλει προγράμματα
«δομικών μεταρρυθμίσεων» και «δημοσιονομικής
προσαρμογής» με αντάλλαγμα τη δανειακή διάσωση
όσων χωρών βρίσκονται αντιμέτωπες με τον κίνδυνο
χρεοκοπίας. Τα «Μνημόνια» από εξαίρεση, γίνονται

πια ο κανόνας. Ο κύκλος «διόγκωση χρέους αναθεώρηση του μνημονίου - εφαρμογή λιτότητας»
γίνεται πια εργαλείο για την επιβολή ολοένα και
περισσότερων κοινωνικών αναιρέσεων. Το Σύμφωνο

για το Ευρώ, αποτελεί βήμα προς την «Ευρωπαϊκή
Οικονομική Διακυβέρνηση» και τη δυνατότητα
ακόμη πιο αντιδραστικών παρεμβάσεων στην
οικονομική και πολιτική ζωή κάθε κράτους μέλους. Η
καθιέρωση ανώτατου ορίου χρέους και η προληπτική
απαγόρευση κάθε δυνατότητας ελεύθερης διαχείρισης
του μέσω των κρατικών δαπανών θα είναι μόνο η
μία πλευρά αυτής της στρατηγικής. Η εναρμόνιση
των συνταξιοδοτικών και μισθολογικών πολιτικών
των κρατών-μελών (συρρίκνωση των μισθών καθώς
και η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων ) θα
είναι η άλλη – και πιο κρίσιμη – πλευρά.

Ïé èýôåò êáé ôá... èýìáôá

Στήριγμα της κυβέρνησης και της πολιτικής
του Μνημονίου σε αυτή τη φάση είναι η ουσιαστική
συναίνεση της ΝΔ στον πυρήνα της ασκούμενης
πολιτικής,
πέραν
των
όποιων
φραστικών
διαφοροποιήσεων. Παρότι η ΝΔ αποφεύγει να
δώσει ανοιχτό στήριγμα στην κυβέρνηση –βλ.
για παράδειγμα την άρνηση να συναινέσει σε
υπερψήφιση των μέτρων– αδυνατεί να συγκρουστεί
με τρόπο ευθύ και συνολικό. Την ίδια στιγμή το
ΛΑΟΣ, όχι μόνο ενισχύεται από την αυταρχική
αναδίπλωση της κυβέρνησης και την όξυνση των
ρατσιστικών αντανακλαστικών, αλλά και προβάλλεται
ως η «ενδοσυστημική» μορφή αντιπολίτευσης,
φροντίζοντας ταυτόχρονα να κάνει σαφή την
πρόθεσή του να συμμετάσχει εάν χρειαστεί, στην
κυβερνητική διαχείριση.
Η κατάσταση της Αριστεράς είναι αναντίστοιχη
με τις προκλήσεις τις περιόδου. Το ΚΚΕ επιμένει σε
μια καταστροφική γραμμή διάσπασης του κινήματος,
με αποκορύφωμα την επιλογή να προχωρήσει σε
διάσπαση των φοιτητικών συλλόγων και συνελεύσεων,
την ώρα που ανοίγει το μέτωπο της Παιδείας. Το ίδιο
κάνει στους εργασιακούς χώρους, όπου θεωρεί ως
βασικό αντίπαλο όποιον έχει αγωνιστική φωνή. Ο
ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αναδίπλωση σε μια κατεύθυνση
αριστερού ευρωπαϊσμού και κυβερνητισμού, όπως
αποτυπώθηκε στο πρόσφατο συνέδριο. Αρνείται
ουσιαστικά τη δυνατότητα διαγραφής του χρέους με τίποτα να μη θιχτούν οι τράπεζες και εν γένει οι
δανειστές. Ζητά κατευθείαν δανεισμό από την ΕΚΤ
- άρα ακόμη μεγαλύτερη ένταση της επιτήρησης.
Ταυτόχρονα οι εσωτερικές του έριδες με τις τόσες

συνιστώσες είναι δείγμα αποτυχημένης χημείας
αντίθετων και διαφορετικών επιμέρους στατηγικών,
κάτι που δεν απεμπλέκει την κατάσταση.

Ç áðÜíôçóç èá åßíáé üìùò äéêéÜ ìáò!

Ακόμα κι έτσι όμως κάτι διαφαίνεται στον
ορίζοντα. Ηδη μπορούμε να μιλάμε για εκτεταμένες
απεργίες διαρκείας σε πολλούς κλάδους (βλέπε
ΜΜΜ), αυθόρμητα φαινόμενα κοινωνικής ανυπακοής
(κίνημα «δεν πληρώνω», Κερατέα), τρεις σημαντικές
πανεργατικές απεργίες που η συμμετοχή φτάνει σε
ένα πλαφόν 100.000 διαδηλωτών -μια πραγματική
ποιοτική τομή, διεκδικητισμό από τα πλέον
εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα στρώματα
όπως οι 300 μετανάστες και τη δικιά τους νίκη, και
νεολαιίστικο - φοιτητικό αναβρασμό με σοβαρά
ενδεχόμενα νέας έκρηξης. Μετρώντας μάλιστα την
23η Φλεβάρη ως σημαντικό σταθμό του εγχώριου
εργατικού κινήματος καταγράφεται μια μεγάλη μάζα
εργαζόμενου κόσμου που διέπονταν από εξεγερσιακές
διαθέσεις, απονομιμοποιώντας την πολιτική γραμμή
του κράτους αλλά και την πολιτική της αναδίπλωσης,
της συγκατάθεσης και της υποταγής της ηγεσίας
της ΓΣΕΕ, όπως και το σταδιακό προσπέρασμα της
γραμμής του απομονωτισμού, του «αγωνιστικού
ερημίτη» που εκφράζει το ΠΑΜΕ– ενδεικτική
είναι η για αρκετές ώρες κατάληψη της Πλατείας
Συντάγματος στην Αθήνα – αμφισβητώντας την
καταστολή και την τρομοκρατία από μεριάς του
αστικού κράτους.
Αν λοιπόν αναγνωρίζουμε πως η στρατηγική
του κεφαλαίου είναι η εξαφάνιση της αντίστασης
των λαϊκών στρωμάτων, το σάρωμα κοινωνικών
και παραγωγικών σχέσεων προς όφελος της
κερδοφορίας του, η αποδόμηση κοινωνικών θεσμών
και κεκτημένων αιώνων και η δομική αδυναμία
επανεμφάνισης ικανού αντιπάλου να «γυρίσει τον
τροχό της ιστορίας ξανά προς τα εμπρός», δεν
μπορούμε να αφήσουμε την κατάσταση να ξεφύγει
από τα χέρια μας, περιμένοντας τα όποια πολιτικά
επιτελεία. Συνεπώς πρέπει να παγιωθεί, ενισχυθεί,
διευρυνθεί η τάση που υπάρχει σήμερα για την
κλιμάκωση των αγώνων, τον πειραματισμό με
πρωτότυπες μορφές αγώνα, τον επαναπροσδιορισμό
της απεργίας και της κινητοποίησης ως πραγματικό
«σταμάτημα της μηχανής», τη διαμόρφωση σήμερα
του αναγκαίου αγωνιστικού κοινωνικού μετώπου,
ενός μετώπου που για εμάς δεν είναι απλώς το
άθροισμα κινημάτων, αλλά μια συνολικότερη
διαδικασία
ανασύνθεσης
του
κοινωνικού
υποκειμένου, επανεμφάνισης στο προσκήνιο του
λαού ως αγωνιζόμενης κοινωνικής συμμαχίας με
πρωτοπόρο το κίνημα των εργαζομένων. Πιστεύουμε
βαθιά πως το φοιτητικό κίνημα είναι άξιος σύμμαχος
και οδοιπόρος μιας τέτοιας προσπάθειας και θα
παλέψουμε για τη συμβολή του σε αυτήν την
κατεύθυνση.
Οι μέρες που έρχονται, είναι μέρες κρίσης:
κι αυτό γιατί είναι και η κρίση που μας «κρίνει»,
η κρίση των από πάνω αν πραγματικά μπορούμε
να συγκροτηθούμε μαχητικά και ανατρεπτικά, να
δώσουμε τον κυριότερο αγώνα του 21ου αιώνα!
Η δικιά μας Αριστερά θα σηκώσει το γάντι της
πρόκλησης

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 7

7
3/5/2011 10:29:00 ìì

ΑΣΥΛΟ : ΜΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι
η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού επιθυμεί την
οριστική κατάργηση του κοινωνικού κεκτημένου του
ασύλου. Από γεγονός αυτό φαίνεται, ότι η διαρκής
προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων και των
συμμάχων τους (Μ.Μ.Ε., ΛΑ.Ο.Σ) να ποινικοποιήσει
κάθε μορφή κοινωνικού κεκτημένου, έχει πιάσει τόπο.
Η συκοφάντηση του ασύλου έχει επιτευχθεί από
διαδοχικές διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας,
που έχουν καταφέρει να στρέψουν την κοινή γνώμη
εναντίον του. Προφανώς κάτι τέτοιο κάθε άλλο παρά
τυχαίο είναι, αφού διαχρονικά το άσυλο αποτελεί
εστία πυροδότησης κοινωνικών αγώνων ενάντια σε
αντιλαϊκές πολιτικές.
Κορυφαίο παράδειγμα του κοινωνικού
χαρακτήρα του ασύλου στη χώρα μας αποτελεί ο
ρόλος του στα χρόνια της χούντας, όταν ο χώρος
του Πολυτεχνείου αποτέλεσε εφαλτήριο της μεγάλης
κοινωνικής εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που δεν
είχε απλά ως αίτημα την ελευθερία –όπως κάποιοι
ισχυρίζονται– αλλά διεκδικούσε ευρύτερα κοινωνικά
δικαιώματα (εργασιακά, εκπαιδευτικά
κ.λπ.).
Έτσι,
αναδεικνύεται
ο
κοινωνικός χαρακτήρας του, ο οποίος
δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε,
ότι προσφάτως ομάδες μεταναστών
επέλεξαν να προωθήσουν τα δίκαια
αιτήματά τους μέσα από το χώρο
του πανεπιστημιακού ασύλου. Η
κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού
τότε ήταν άμεση και έντονη, γεγονός
που αποδεικνύει τη δυναμική του
ασύλου ως μέσο πίεσης για την
απόκτηση κοινωνικών αγαθών, όπως
το πολιτικό άσυλο εν προκειμένω. Στο
πλευρό της κυβέρνησης ως έμπιστος
σύμμαχος στάθηκαν τα Μ.Μ.Ε.,
τα οποία διαρκώς προσπαθούσαν
να υπονομεύσουν τον αγώνα των μεταναστών,
εξαπολύοντας συκοφαντίες περί πρόκλησης φθορών
στο χώρο του Πανεπιστημίου και περί παράνομης
κατάληψής του. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, άνοιξε
εκ νέου ο διάλογος γύρω από το άσυλο και την
ανάγκη ύπαρξής του.
Στα πλαίσια αυτά, βλέπουμε την πλειονότητα
των κομμάτων (ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ν.Δ., ΛΑ.ΟΣ.) να
καταθέτουν συνεχώς τροποποιήσεις προκειμένου το
άσυλο στα εκπαιδευτικά ιδρύματα να έχει καθαρά
ακαδημαϊκό χαρακτήρα, με την πρόφαση ότι στο
εσωτερικό τους διαπράττονται εγκληματικές ενέργειες
(κλοπές, βανδαλισμοί, διακίνηση ναρκωτικών κ.ά.).
Είναι αληθές από τη μία ότι έχουν παρατηρηθεί κατά
καιρούς φαινόμενα τέτοια, από την άλλη όμως δεν
αρκεί η απλή καταγραφή αυτών των γεγονότων
αλλά είναι απαραίτητη η αναζήτηση των υπαίτιων.
Και αυτοί δεν είναι άλλοι από στοιχεία του κρατικού
και παρακρατικού μηχανισμού. Χαρακτηριστικό
είναι το παράδειγμα της πρόσφατης μετακίνησης
των εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών από την

8
koxlias_8_2.indd 8

οδό Τοσίτσα στην οδό Στουρνάρη, έπειτα από την
παρέμβαση της αστυνομίας. Κίνηση που δεν έχει
ουσιαστική πρακτική σημασία –αφού η μετακίνηση
αυτή έγινε σε οδό του ίδιου οικοδομικού τετραγώνου–
αλλά έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση του ασύλου
και αποτελεί μια καλή αφορμή για την εποπτεία του
από τον κρατικό μηχανισμό.
Εποπτεία η οποία είναι πολύτιμη γι’ αυτόν,
καθώς μέχρι σήμερα το άσυλο αποτελεί χώρο
οργάνωσης κοινωνικών αγώνων, που δεν αφορούν
αποκλειστικά
φοιτητικές
ομάδες.
Σωματεία
εργαζομένων επί σειρά ετών διενεργούσαν τις γενικές
τους συνελεύσεις στους χώρους ασύλου, χωρίς να
υπάρχει παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας,
χωρίς αντίδραση των πρυτανικών αρχών και φυσικά
χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσουν γι’ αυτό.
Ωστόσο φέτος, εμφανίστηκαν τα πρώτα «κολλήματα»
σχετικά με τα σωματεία. Με προφάσεις του τύπου
ότι οι χώροι του Πανεπιστημίου πρέπει να είναι
κλειδωμένοι για ασφάλεια, οι πρυτανικές αρχές –σε
πλήρη συνεργασία και σύμπνοια με τις κατευθύνσεις
του
υπουργείου–
απαγορεύουν
την διενέργεια συνελεύσεων στους
εργαζομένους.
Αφενός
δηλαδή
έχουμε
αποκοπή
του
ασύλου
από κοινωνικές ομάδες πέρα των
φοιτητών και αφετέρου αμφισβήτηση
του
ευρύτερου
χαρακτήρα
πολιτικοποίησης και κοινωνικοποίησης
του Πανεπιστημίου.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε
και η διοικητική ηγεσία της σχολής
μας στην αρχή της χειμερινής
εξεταστικής. Προφασιζόμενη την
παρακώλυση της ομαλής διεξαγωγής
της, λόγω της χρήσης δύο αιθουσών
του κτιρίου Γκίνη από μετανάστες
(για λόγους υγιεινής και έλλειψης
χώρου), μετέφερε την εξεταστική
στα νέα κτίρια Ζωγράφου. Ωστόσο δύο εβδομάδες
αργότερα, όταν και έληξε η κατάληψη των αιθουσών,
η διοίκηση δεν είχε κανένα πρόβλημα να επαναφέρει
την εξεταστική στο κέντρο. Σίγουρα σημαντικό ρόλο
στην τελευταία απόφαση, έπαιξε το γεγονός ότι οι
συγκεκριμένες αίθουσες παρέμειναν κλειστές (όπως
ακριβώς και πριν την κατάληψη) και δεν εξετάστηκε
ούτε ένα μάθημα!!!
Στη βάση των παραπάνω γίνεται αντιληπτή
η θεμελιώδης σημασία του ασύλου ως κοινωνικό
– πολιτικό ζήτημα, και ως εκ τούτου δεν μπορεί να
γίνει δεκτή καμία κατάργηση ή περιορισμός του σε
ακαδημαϊκό. Αντίθετα, η δική μας άποψη είναι η
διεύρυνση του ασύλου σε χώρους εργασίας, χώρους
διαδηλώσεων και σχολεία. Θεωρούμε ότι κάτι
διαφορετικό από αυτό εντείνει τη βίαιη κατάπαυση
οποιασδήποτε μορφής κοινωνικής αντίστασης.
ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ
ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:01 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

Φυσά

!
α
ρ
τ
ν
ό
κ
ι
ε

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 9

9
3/5/2011 10:29:08 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!
Κινήµατα στον κόσµο: Οι εξεγέρσεις των κολασµένων
Πριν από λίγο καιρό ο στίχος αυτός ηχούσε υπερβολικός και ουτοπικός ακόμα και στα αυτιά των
πιο αισιόδοξων. Σήμερα ωστόσο, μάλλον δεν αρκεί για να περιγράψει το μέγεθος και την ορμή των
κινητοποιήσεων που ξεπηδούν από άκρη σ΄άκρη της γης. Από το μέχρι πρότινος απόλυτα συμβιβασμένο
και υπάκουο Ουισκόνσιν των Ηνωμένων Πολιτειών και τους «φλώρους» φοιτητές της Αγγλίας μέχρι τους,
για δεκαετίες, φιμωμένους λαούς της Αραβίας, εξεγέρσεις και κινήματα, μήνες τώρα, ταράζουν τα νερά
της παγκόσμιας πραγματικότητας. Κοινός παρονομαστής αυτών των φαινομενικά ασύνδετων αντιδράσεων
δεν είναι άλλος παρά ο αναπόφευκτος ξεσηκωμός των λαών απέναντι στην συντονισμένη και εντεινόμενη
-με πρόσχημα την υπέρβασης της κρίσης- επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου. Επίθεση που βέβαια
υλοποιείται με διαφορετικό τρόπο ανά χώρα, όπως ανάλογα με διαφορετικό τρόπο ορθώνονται και οι
προσπάθειες απόκρουσής της..
Εικόνες από το μέλλον μας..
Χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους σε Ιταλία,
Αγγλία, Ολλανδία και όχι μόνο, θύμιζαν Ελλάδα.
Η διαφορά: εκεί η Μπολόνια είναι γεγονός. Το
πανεπιστήμιο ανήκει στην αγορά καθώς μεγάλο
μερίδιο στη χρηματοδότηση αλλά και στη διοίκηση
το κατέχουν ιδιώτες, οι έρευνες χρηματοδοτούνται
κατά πολύ μεγάλο ποσοστό από επιχειρήσεις και
σε πολλά πανεπιστήμια τα δίδακτρα είναι γεγονός.
Δεν υπάρχουν ενιαίοι κύκλοι σπουδών, διαλέγεις
και παίρνεις μαθήματα και καταλήγεις με ένα
πτυχίο λίγο απ’ όλα. Οι προωθούμενες αλλαγές
είναι
κοινές, άλλωστε είναι επιταγές της Ε.Ε.
Βασικές κατευθύνσεις είναι η μείωση της κρατικής
χρηματοδότησης, η συρρίκνωση της φοιτητικής
μέριμνας και η είσοδος του θεσμού των φοιτητικών
δανείων. Από τα πιο τραβηγμένα παραδείγματα:
το πρόστιμο των 6000€ στο ίδρυμα και 3000€ σε
όποιον Ολλανδό φοιτητή που καθυστερεί την
αποφοίτηση του και ο τριπλασιασμός των διδάκτρων
στα Αγγλικά πανεπιστήμια. Τίποτα όμως δεν είναι
τυχαίο. Ο τρόπος που δομείται η εκπαίδευση είναι
άμεσα συνυφασμένος με το είδος των εργαζομένων
που έχει ανάγκη η αγορά. Δηλαδή αυτό που ζητείται
άμεσα και επιτακτικά είναι η εξειδίκευση, η πειθαρχία,
η αντοχή και φυσικά η
αποχή από οτιδήποτε σου
ανοίγει τα μάτια, βλέπε
συνδικαλισμό. Όλα όμως
έχουν ένα όριο, και έτσι
ακόμα και «οι πιο καλοί
οι μαθητές» αγανάκτησαν
και σήκωσαν κεφάλι.
Φοιτητές, μαθητές και
καθηγητές βγήκαν μαζικά
στο δρόμο και διεκδίκησαν
το δικαίωμα όλων για μια
εκπαίδευση με πυρήνα τη
γνώση και πρόσβαση σε κάθε βαθμίδα της χωρίς
ταξικούς φραγμούς. Ενδεικτικό της δυναμικότητας
τους ήταν οι διάφορες πρωτότυπες δράσεις που
συνόδεψαν τις διαδηλώσεις. Στην Ιταλία οι φοιτητές
ανάρτησαν πανό ακόμα και στον πύργο της Πίζας,
ενώ οι Άγγλοι φοιτητές εισέβαλλαν στα γραφεία του
κυβερνώντος κόμματος σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Εργαζόμενοι στο δρόμο της ανατροπής
Στην επίθεση κατά των εργασιακών δικαιωμάτων,
η απάντηση σε πολλές χώρες –ακόμα και σε χώρες

10
koxlias_8_2.indd 10

–προπύργια του καπιταλισμού- είναι πρωτοφανείς
κινητοποιήσεις. Χωρίς αμφιβολία η Γαλλία ήταν η
χώρα όπου η αντίδραση εκδηλώθηκε με τον πιο άμεσο
και καταλυτικό τρόπο. Μάλιστα το κίνημα στη Γαλλία
δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο καθώς έγινε κατανοητή
η δύναμη της μαζικότητας! Το φθινόπωρο που μας
πέρασε η ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Ν.Σαρκοζί
που προβλέπει αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης, στα

πλαίσια της γενικότερης προσπάθειας να καταστεί
ο εργαζόμενος πειθήνιο γρανάζι, έκανε τη χώρα
να παραλύσει από τις απεργίες και τους δρόμους
να ξεχειλίσουν από αγανακτησμένους πολίτες. 23 εκατομμύρια οι συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις
που διαδέχονταν η μία την άλλη σε όλες τις μεγάλες
πόλεις της Γαλλίας! Το εντυπωσιακό στην περίπτωση
της Γαλλίας είναι η πολυμορφία του πλήθους των
διαμαρτυρόμενων. Όχι μόνο εργαζόμενοι και φοιτητές
αλλά και συνταξιούχοι και μαθητές εξέφρασαν
την αντίθεσή τους στα μέτρα της κυβέρνησης και
η αντίδραση ξέσπασε με ορμή που κανένας δεν
μπορούσε να προβλέψει! Αυθόρμητα κινήματα και
οργανωμένες δράσεις των συνδικάτων συνυπήρχαν
με απρόσμενη συνοχή και μαζικότητα -70% της
κοινής γνώμης υποστήριξε αυτές τις ενέργειες, εκατοντάδες σχολεία έκλεισαν και ολόκληρος ο
δημόσιος τομέας κατέλυσε. Οι εξελίξεις αυτές στη
Γαλλία είχαν και συνέχεια καθώς λίγους μήνες μετά
και άλλες χώρες τις Ευρώπης φαίνεται να αντιδρούν
στην πολιτική που αγνοεί τις ανάγκες μας και καθιστά
νόμο το συμφέρον της αγοράς. Συγκεκριμένα σε
Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Κροατία, Ιρλανδία και
Καναδά εντείνονται οι φωνές αγανάκτησης και οι
δρόμοι ασφυκτιούν από πλήθη διαδηλωτών. Πάνω
από 10.000 στο Βέλγιο, εκατοντάδες χιλιάδες στην
Πορτογαλία και ο κατάλογος μεγαλώνει… Μάλιστα

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:10 ìì

πρόσφατα και το Ουισκόνσιν των Η.Π.Α –το
απόρθητο φρούριο του καπιταλισμού- μοιάζει έτοιμο
να σηκώσει το κεφάλι έναντι της απροκάλυπτης
επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα ακόμα και
με κατάληψη του Καπιτωλίου. Το σχέδιο που
προβλέπεται να γίνει νόμος της πολιτείας αρχικά ενδεχομένως και του κράτους αργότερα- εκτός από
μειώσεις μισθών εμπεριέχει την κατάργηση των
συλλογικών διαπραγματεύσεων με πρόφαση το
έλλειμμα και με την απειλή των απολύσεων. Όμως
αυτή τη φορά ο κόσμος δεν πείσθηκε έτσι εύκολα
ούτε θα εγκαταλείψει την μάχη, δείχνοντας ότι η
εκμετάλλευση του εργαζομένου δεν θα συνεχιστεί!
Κάντο όπως η Αραβία!
Τα μεγαλειώδη κινήματα, που ήδη έχουν ρίξει
δύο δικτάτορες και έχουν απλωθεί από τον Ατλαντικό
Ωκεανό μέχρι τον Περσικό Κόλπο, έχουν πάρει πολλά
ονόματα (Αραβική Αναγέννηση, Αραβική Επανάσταση,
Αραβική Άνοιξη) και έχουν γίνει σημείο αναφοράς
της αντίστασης και έμπνευση για όλο τον κόσμο.
Και αν κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει αυτές
τις εξελίξεις αρχικά, θα ήταν αφελές και παράλογο
να θεωρηθούν τυχαίες ή υποκινούμενες, ή έστω
στιγμιαίες εξάρσεις χωρίς παρελθόν και μέλλον. Με
τα πολυετή δικτατορικά και φιλοδυτικά καθεστώτα
των Αραβικών χωρών, την καταπίεση και τη στέρηση
κάθε ελευθερίας και τις πρόσφατες ανατιμήσεις
σε είδη πρώτης ανάγκης, υπό τις προσταγές του
ΔΝΤ, ο αυτοπυρπολισμός του Τυνήσιου πωλητή
φρούτων, έγινε η σπίθα στην μπαρουταποθήκη της
συσσωρευμένης κοινωνικής οργής. Η δυναμικότητα
των εξεγέρσεων σε Τυνησία και Αίγυπτο (πορείες
εκατομμυρίων σε όλες τις μεγάλες πόλεις και
πολυπληθείς και πολυήμερες καταλήψεις δημόσιων
χώρων και κτιρίων), ήταν ικανή να ανατρέψει, για
πρώτη φορά στην ιστορία των Αραβικών Χωρών,
Μπεν Αλί και Μουμπάρακ, παρά την -μέχρι την
τελευταία στιγμή- αμέριστη στήριξη των δυτικών
συμμάχων τους. Η ισχύς της πραγματικής λαϊκής
εξέγερσης αποδεικνύεται όταν σήμερα, τόσους μήνες
μετά, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και πολλές φορές
καταστέλλονται βίαια, ενώ οι νέες κυβερνήσεις, υπό
την συνεχιζόμενη πίεση, προχωρούν σε αλλαγές για
τον «εκδημοκρατισμό» του συστήματος. Όμως για
τους λαούς δεν υπάρχει πια η επιλογή της επιστροφής
στην προηγούμενη κατάσταση. Οι συγκεντρώσεις
στις ¨πλατείες Ταχρίρ¨ δίνουν ακόμα και τώρα

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

φωνή σε κάθε κοινωνικό ζήτημα, συνεχίζοντας να
διεκδικούν καλύτερους όρους δουλείας και ζωής.
Μετά το έναυσμα της ανατροπής στην Τυνησία
και την Αίγυπτο, ξεκίνησαν και οι πρώτες διαδηλώσεις
στη Βεγγάζη, που γρήγορα εξελίχθηκαν, μετά την
αιματηρή καταστολή του καθεστώτος Καντάφι, σε
οργανωμένη, ένοπλη εξέγερση. Ωστόσο ο πόλεμος
που τώρα διεξάγεται στη Λιβύη καμία σχέση δεν
έχει με τις υπόλοιπες αραβικές εξεγέρσεις, μετά την
στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, σύμφωνα
με την απόφαση του ΟΗΕ. Η υποκρισία της Δύσης
και των «Μεγάλων Δυνάμεων» δεν έχει όριο. Οι
ίδιοι ηγέτες που στήριζαν μέχρι την τελευταία
στιγμή τον Μουμπάρακ, Μπεν Αλί και τον ίδιο
τον Καντάφι, τώρα εμφανίζονται σαν αυτόκλητοι
σωτήρες του λαού της Λιβύης και υπερασπιστές των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κινήσεις όλες ψυχρής
και ωμής στρατηγικής σε ένα παιχνίδι που συνεχίζει
να παίζεται στις πλάτες ενός λαού που ματώνει και
ξενιτεύεται κατά χιλιάδες, κουβαλώντας στην πλάτη
του ένα δικτάτορα δεκαετιών και έχοντας κάτω από
τα πόδια του ένα πλούσιο και κερδοφόρο υπέδαφος,
που στο λυσσαλέο καπιταλιστικό σύστημα θα είναι
πάντα αιτία πολέμου.
Το ντόμινο των εξεγέρσεων συνεχίζεται, καθώς
διαδηλώσεις, όχι πάντα αναίμακτες, έγιναν σε Ομάν,
Υεμένη, Μπαχρέιν, Συρία ακόμα και στο Ιράκ. Ενώ
η υποκρισία των ΗΠΑ εκδηλώθηκε ακόμη μια φορά
με την εισβολή της Σαουδικής Αραβίας, πιστού της
ακόλουθου, στο Μπαχρέιν με σκοπό να διατηρήσει
την τάξη.

Όσο η παγκόσμια επίθεση του κεφαλαίου θα συνεχίζεται και θα εντείνεται, τόσο οι εξεγέρσεις των λαών
θα είναι αναπόφευκτες. Οι εξεγέρσεις στην Αραβία και τα κινήματα στον υπόλοιπο κόσμο μας διδάσκουν ότι
δεν αρκεί μόνο το σωστό αίτημα «κάτω η κυβέρνηση» ή η μη ψήφιση ενός νομοσχεδίου, αλλά απαιτείται ο
συνολικός στόχος ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος με κομμουνιστική προοπτική που προκύπτει
μόνο μέσα από ένα συνειδητό και οργανωμένο πολιτικό πρόγραμμα.
Ας πιάσουμε το νήμα των αγώνων που μαίνονται αυτή τη στιγμή σε όλον τον κόσμο και ας
μεταφέρουμε και εδώ την απελευθερωτική φωτιά που καίει την μεσόγειο!

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 11

11
3/5/2011 10:29:11 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!
Κινήµατα στην Ελλάδα: Ανυπακοή µέχρι τη νίκη
Το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα έχουν αναπτυχθεί από τα κάτω κινήματα ανυπακοής και απειθαρχίας
στην εξοντωτική πολιτική λιτότητας που ακολουθούν ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ. Κινήματα που βάζουν στην
προμετωπίδα τις υλικές ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Από
τη μία είναι το κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» που έρχεται να συγκρουστεί με την κατάργηση του «κοινωνικού
κράτους», τις ιδιωτικοποιήσεις και τα χαράτσια που επιβάλλει η Κυβέρνηση με σκοπό να εξοντώσει οικονομικά
το λαό και να αφήσει ανέπαφα τα κέρδη των επιχειρήσεων. Από την άλλη ο αγώνας των κατοίκων της
Κερατέας ενάντια στον ΧΥΤΑ για μια αξιοπρεπή ζωή με αντίστοιχες συνθήκες διαβίωσης.

Äåí ðëçñþíù - Äåí ðëçñþíù...

Διόδια.Όσο και να προσπαθούν να μας
πείσουν ότι τα διόδια είναι για τη βελτίωση και τη
συντήρηση των δρόμων δεν μπορούν πλέον να
κρύψουν τον πραγματικό λόγο ύπαρξής τους, που
είναι μία τεράστια πριμοδότηση από τη μεριά του
κράτους στις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες και
τράπεζες. Μία παραχώρηση που τους εξασφαλίζει
εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.
Λεφτά που τα δίνει ο λαός καθημερινά, λεφτά
που όλο και αυξάνονται! Δεν φτάνει που κάθε
όδηγος πληρώνει τέλη κυκλοφορίας( λεφτά για τη
φθορά και επισκευή δρόμων που προκαλείται από
την κυκλοφορία του κάθε αυτοκινήτου) τα όποια
έχουν μέχρι και 2σιαστεί τα τελευταία χρόνια τα
διόδια αποτελούν ένα επιπλέον χαράτσι για την
κυκλοφορία των αυτοκινήτων σε μία χώρα που έχει
τους πιο επικύνδυνους και θανατηφόρους δρόμους
πανευρωπαϊκά. Και σαν να μην φτάνει αυτό, σε

12
koxlias_8_2.indd 12

πολλά μέρη της Ελλάδας, τα διόδια είναι παράνομα
αφού δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις.
Όπως η ύπαρξη παράδρομου με 2 λωρίδες
κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση για όλο το μήκος
του αυτοκινητόδρομου με τα διόδια, ή η επιβολή
διοδίων σε δρόμους με λιγότερες από 4 λωρίδες
κυκλοφορίας και στις δύο διευθύνσεις τους.
Έτσι βλέπουμε δρόμους που είτε σε υποχρεώνουν
να πληρώσεις διόδια γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική
διαδρομή ασφαλείας ( όλες οι εθνικές οδοί της
Ελλάδας) ή δρόμους με τα περισσότερα δυστυχήματα
πανευρωπαϊκά αν και υπάρχουν διόδια δεκαετίες
(πράγμα που δεν δικαιολογεί τη μη αναβάθμισή
τους) όπως η εθνική οδός Κορίνθου-Πατρών.
Οι δύο παραπάνω λόγοι λοιπόν σε σύνδεση με
την επιθετική πολιτική λιτότητας που έχει επιβάλλει
η κυβερνητική πολιτική με τεράστιες μειώσεις
σε μισθούς-συντάξεις και βαρύτατα φορολογικά
χαράτσια οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος
«ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Ένα κίνημα που φωνάζει ότι δεν
θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας, ένα κίνημα
που αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση και την
κερδοφορία των παραπάνω τύπων που διαχειρίζονται
τα διόδια. Το κίνημα αυτό, οργανώνεται από τα
κάτω, από τοπικές επιτροπές και συμμετέχουν,
όχι τζαπατζήδες και τύποι που έχουν φάει λεφτά
όπως λέει ο Πάγκαλος, αλλά απλός κόσμος που
βιώνει καθημερινά την αντιλαϊκή λαίλαπα που
προωθούν ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ. Έτσι λοιπόν ο αγώνας
τους παραμένει καθόλα δίκαιος και ή δράση τους
προτοπώρα σε αντίθεση με αυτή των υπουργών των
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ που το μόνο που ξέρουν καλύτερα
να κάνουν, είναι σκάνδαλα εκατομμυρίων ευρώ,
μίζες και μαζικές παραχωρήσεις στο κεφάλαιο.
Εδώ λοιπόν ήρθε για άλλη μία φορά η κυβέρνηση
του Γιωργάκη η ΝΔ το ΛΑΟΣ και τα ΜΜΕ να κάνουν
αυτό που ξέρουν καλύτερα. Να υπερασπιστούν
τα συμφέροντα των τραπεζών αλλά και των
κατασκευαστικών κολοσσών όπως είναι ο ΑΚΤΩΡ.
Όχι μόνο βρίζουν και σπιλώνουν αυτό το κίνημα,
προσπαθούν και να ποινικοποιήσουν τη δράση του
θεσπίζοντας πρόστιμα και συλλαμβάνοντας άτομα
που έχουν κάθε λόγο να μην πληρώνουν διόδια.
Παράλληλα προσπαθούν να στρέψουν μεγάλο μέρος
των πολιτών ενάντια σε αυτό το κίνημα με εκβιαστικό
τρόπο. Επικαλούνται το συναίσθημα οι Πρετεντέρηδες
και λένε ότι η μη πληρωμή διοδίων οδηγεί στην
έλλειψη εσόδων για τη συντήρηση των δρόμων και
άρα στη μείωση της ασφάλειας (ΨΕΜΑ: ας δουμε την
εικόνα που έχουν οι εθνικές οδοί ΧΡΟΝΙΑ τώρα που ο
λαός πληρώνει αυτό το χαράτσι).

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:11 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

Εισιτήρια αστικών συγκοινωνιών.
Για να
εξετάσουμε την ανάπτυξη του κινήματος «Δεν
Πληρώνω» στις αστικές συγκοινωνίες πρέπει πρώτα
να δούμε τη νέα κατάσταση που δημιουργείται στον
κλάδο αυτό. Με την ψήφιση του ’’Καλλικράτη’’ ο
ΟΑΣΑ αναλαμβάνει το κόστος για τις συγκοινωνίες
ολόκληρης της Αττικής και όχι μόνο της Αθήνας.
Αυτό σημαίνει μια σημαντική αύξηση των εξόδων
του οργανισμού ενώ ταυτόχρονα μειώνεται και η
χρηματοδότησή του από το κράτος. Όλα αυτά όπως
είναι φυσικό υποβαθμίζουν και την ποιότητα των
υπηρεσιών που προσφέρει στους πολίτες. Την ίδια
στιγμή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έρχεται να ψηφίσει
την αύξηση του εισιτηρίου (κατά 40%) στις αστικές
συγκοινωνίες ενώ υποστηρίζει πως αυτό θα οδηγήσει
στην εξάλειψη των χρεών του οργανισμού (τα οποία
κανείς δεν ξέρει πόσα είναι). Επίσης χρησιμοποιεί το
χρέος σαν μοχλό πίεσης λέγοντας πως αν δεν αυξηθεί
το εισιτήριο θα γίνουν αναγκαστικά περικοπές
προσωπικού και θα απολυθούν εργαζόμενοι (ενώ την
ίδια στιγμή απολύει όλους τους συμβασιούχους στον
ΟΑΣΑ !!!!!!!). Εδώ ακριβώς εμφανίζεται το κίνημα
«Δεν Πληρώνω». Οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι
συνταξιούχοι, οι φοιτητές και κυρίως οι άνεργοι
που βλέπουν καθημερινά τα δικαιώματα τους να
χτυπιούνται από την πολιτική της κυβέρνηση-ΕΕΔΝΤ αρνούνται να επωμιστούν αυτό το βάρος για
μια υπηρεσία που υποτίθεται πως είναι κοινωνικό
αγαθό. Αξίζει να αναφερθεί πως το κίνημα «Δεν
Πληρώνω» έχει μαζικοποιηθεί σε πολύ μεγάλο

βαθμό και έχει αγκαλιαστεί από μεγάλο κομμάτι της
κοινωνίας, αλλά και από τους εργαζόμενους στα
ΜΜΜ που βρίσκονταν σε κινητοποιήσεις, ακριβώς
γιατί δεν κινείται στη λογική του ‘’τζαμπατζή’’ που
δεν θέλει να πληρώνει αλλά πραγματικά σε μια
λογική αντίστασης στην συμπίεση των δικαιωμάτων
των πολιτών. Αυτό φαίνεται και στα αιτήματα που
υιοθέτησε όπως:
• Δωρεάν μεταφορές για όλους τους
εργαζομένους, φοιτητές και μαθητές τις ώρες αιχμής
(6-8 το πρωί και 3-5 το μεσημέρι). Και δωρεάν όλες
τις ώρες για τους άνεργους.
• Κατάργηση, αν όχι, σημαντική μείωση της
τιμής του εισιτηρίου
• Αύξηση της χρηματοδότησης για τη
συγκοινωνία
• Καμία
ιδιωτικοποίηση
των
δημοσίων
συγκοινωνιών
Νοσοκομεία. Ένα άλλο πεδίο στο οποίο
αναπτύχθηκε το κίνημα «Δεν Πληρώνω» είναι
αυτό των δημόσιων νοσοκομείων. Από τις αρχές
της χρονιάς η κυβέρνηση επέβαλλε το λεγόμενο
‘’εισιτήριο νοσοκομειακού επισκέπτη’’ στα εξωτερικά
ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων σύμφωνα με το
οποίο πρέπει κανείς να πληρώνει ένα ποσό (της τάξης
των 5 ευρώ αν είναι ασφαλισμένος και περισσότερο
αν είναι ανασφάλιστος) για να πραγματοποιήσει
οποιαδήποτε εξέταση. Και αυτή η κίνηση δεν
έμεινε αναπάντητη. Οι επιτροπές του κινήματος
σε συνεργασία με τους γιατρούς των νοσοκομείων
που βρίσκονταν ταυτόχρονα σε κινητοποιήσεις
έκλειναν τα ταμεία για να μην πληρώνει ο κόσμος
το συγκεκριμένο αντίτιμο. Με τον τρόπο αυτό
υπερασπίζονται τόσο το δικαίωμα κάθε πολίτη
για δωρεάν υγεία και περίθαλψη ενώ ταυτόχρονα
αντιστέκονται στο σχέδιο της κυβέρνησης για
ιδιωτικοποίηση των δημόσιων νοσοκομείων.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 13

13
3/5/2011 10:29:12 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

Ç ÊåñáôÝá áíôéóôÝêåôáé áêüìá...

«Σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα
δεν τελείωσε το ‘73». Το παραπάνω σύνθημα
ακούγεται αρκετές φορές σε πορείες και στοχοποιεί
την ύπαρξη ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων με
αυτοσκοπό την τρομοκράτηση και την καταστολή
των διαδηλώσεων. Στην Κερατέα όμως η καταστολή
και η αστυνομική αυθαιρεσία έχουν αναβαθμιστεί
τόσο πολύ που ταυτίζονται ή και ξεπερνούν αυτές
της χούντας(αύρες, πλαστικές σφαίρες, ξύλο μέσα
στα σπίτια των κατοίκων, εγκατάσταση ΜΑΤ σε κάθε
δρόμο της περιοχής κλπ). Έχουμε πολλά συνάδελφοι
να διδαχτούμε από τον αγώνα αυτό. Είναι ένας
αγώνας καθόλα δίκαιος που πηγάζει από τα ένστικτα
επιβίωσης και από τη δίψα για ένα καλύτερο μέλλον
αφού άμα χτιστεί ο ΧΥΤΑ δεν υπάρχει αύριο για
τη μικρή κοινότητα της Κερατέας. Και εδώ λοιπόν
τίθενται δύο ερωτήματα. 1ον: Γιατί τόσο κακό; Κάπου
πρέπει να χτιστεί αυτή η εγκατάσταση. Αυτά μας
λένε καθημερινά οι καλοθελητές, δημοσιογραφίσκοι
στις ειδήσεις και αποφεύγουν να αναφέρουν ότι
όσα ΧΥΤΑ έχουν χτιστεί θα έπρεπε να ονομάζονται
χωματερές, γιατί αυτό ουσιαστικά είναι. Έτσι
βλέποντας παράλληλα ότι την υπόθεση του ΧΥΤΑ
την έχει αναλάβει ο γνωστός MEGAλοεργολάβος
που έχει και την πανάκριβη Αττική Οδό, Μπόμπολας
καταλαβαίνουμε ποια θα είναι η εξέλιξη για το
περιβάλλον ( ας δούμε λίγο το πυρηνικό ατύχημα
στην Ιαπωνία…) αφού αυτοσκοπός του θα είναι το
μέγιστο κέρδος. Ακριβή διαχείριση των απορριμάτων
για το λαό, με το μικρότερο κόστος για τον ιδιώτη
και τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στο περιβάλλον σε
μία ήδη επιβαρυμένη περιοχή όπως η Κερατέα με
αρκετές βιομηχανικές μονάδες. 2ον: Γιατί αυτή η
λυσαλέα επίθεση και εμμονή του κράτους ενάντια
στα αιτήματα των κατοίκων; Η κυβέρνηση δείχνει
ξανά τον πυρήνα της λογικής της που είναι η
άνευ όρων εξυπηρέτηση των συμφερόντων του
Μπόμπολα και του κάθε Μπόμπολα. Αυτό όμως
που τους τρομοκρατεί είναι να μην κερδίσει αυτός
ο αγώνας( που έχει δικαιωθεί από δικαστικές
αποφάσεις). Τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να δώσει

14
koxlias_8_2.indd 14

ελπίδα στην ελληνική κοινωνία, και ο ανυποχώρητος,
διεκδικητικός αγώνας της Κερατέας βρει μιμητές σε
όσους έναντιώνονται στην πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕΔΝΤ. Η Κερατέα δεν είναι άντρο κουκουλοφόρων,
είναι ένα σύνολο ανθρώπων που βλέποντας να
μην υπάρχει αύριο, αν μείνουν άπραγοι, πήραν την
κατάσταση στα χέρια τους. Η Κερατέα έχει στοιχεία
από το μέλλον. Ένα βάρβαρο μέλλον που ακόμα και
το δίκιο να σε πνίγει μοναδικό σου χρέος είναι να
σκύψεις το κεφάλι και να το αποδεχτείς. Εδώ είναι
που τη θέση της αδιαφορίας πρέπει να τη διαδεχτεί
η ενεργοποίηση και η συμμετοχή στις συλλογικές
διαδικασίες και αγώνες γιατί ο καθένας μόνος του
σίγουρα θα χάσει ενώ όλοι μαζί θα κερδίσουμε.

Áíôß åðéëüãïõ...

Εδώ ακριβώς μπαίνει και ο ρόλος που πρέπει να
παίξει η αριστερά σε όλα αυτά τα κινήματα. Ούτε να
τα καπελώνει χρειάζεται και να διαβάλλει τα αιτήματά
τους π.χ. ΣΥΡΙΖΑ ( που μιλάει για καμία αύξηση
των τιμών και όχι για καταργησή τους όπως λένε
οι επιτροπές και οι συμμετέχοντες των κινημάτων)
ούτε να μειώνει την αξία και τη σημασία τους π.χ.
ΚΚΕ. Πρέπει να συμβάλλει ώστε το αυθόρμητο
που χαρακτηρίζει αυτές τις αντιδράσεις, να γίνει
συνειδητό. Να τα ενώσει κάτω από κοινούς στόχους
για να αποτρέψει τον κοινώνικό κανιβαλισμό της
εποχής. Να τα συνδέσει τελικά με το εργατικό κίνημα
ώστε να συμβάλλουν στην πάλη για ανατροπή της
αντεργατικής λαίλαπας που προωθούν ΠΑΣΟΚΕΕ-ΔΝΤ. Να βροντοφωνάξουν πως όχι μόνο Δεν
Πληρώνω διόδια, εισιτήρια αλλά δεν θα πληρώσω
και το χρέος τους! Το καθήκον αυτό πρέπει να το
αναλάβει μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά που θα
δίνει πνοή και συνέχεια στους αγώνες, δεν θα στέκεται
απέναντί τους(πχ ΚΚΕ). Μια αριστερά που στόχο θα
έχει τη συνολική ανατροπή και όχι τη διαχείριση
(πχ ΣΥΡΙΖΑ). Μια
αντικαπιταλιστική αριστερά
που μέσα από συλλογικούς, ανυποχώρητους και
διεκδικητικούς αγώνες θα προτάσει τα συμφέροντα
των καταπιεσμένων μέχρι την τελική νίκη!

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:12 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

Ένας αγώνας

44µέρες απεργίας πείνας
µια νίκη
Οι 300 μετανάστες απεργοί πείνας (25/
1/11-9/3/11) με τον ειλικρινή και αποφασιστικό
αγώνα τους κέρδισαν τον σεβασμό και, σε μεγάλο
βαθμό, πέτυχαν, όπως λέει ένα άλλο σύνθημα, να
δώσουν φωνή σε όσους δεν έχουν. Αγωνίστηκαν
για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, για
τη κατοχύρωση ίσων κοινωνικών και πολιτικών
δικαιωμάτων και υποχρεώσεων με τους ντόπιους
εργαζόμενους. Κατάφεραν να ορθώσουν το ανάστημά
τους ενάντια σε κάθε ρατσιστικό παραλήρημα,
ενάντια σε όποιον εκπρόσωπο της κυβερνητικής
πολιτικής.
Ερχόμενοι από χώρες του αραβικού κόσμου,
έχουνε βιώσει καθεστώτα των οποίων δείγματα
βαρβαρότητας αποκαλύπτονται μόνο μετά τις
εξεγέρσεις των εκεί λαών ενώ η πραγματικότητα
παραμένει κρυμμένη σε λογοκριμένα δημοσιεύματα.
Ολοκληρωτικά καθεστώτα που συντηρούνται από
τις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις
των κρατών της
δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής με σκοπό να
εκπληρώνουν τις πολιτικές των ίδιων, δημιουργούν
τις πιο καταπιεστικές συνθήκες διαβίωσης του
πλανήτη για τους κατοίκους τους τόσο εξ’ αιτίας
της ποινικοποίησης της ελεύθερης έκφρασης όσο
και λόγω των οικολογικών καταστροφών που
γίνονται στο βωμό του κέρδους των καπιταλιστών.
Οι μετανάστες, άνθρωποι που αναγκάζονται να

αφήσουν τον τόπο τους κυνηγημένοι και έχοντας
σε συντριπτική πλειοψηφία δώσει όλες τους τις
οικονομίες στους «διαμεσολαβητές», φεύγουν για
ένα καλύτερο αύριο εναποθέτοντας τις ελπίδες τους
σε βρώμικα κυκλώματα που μπορεί απλώς να τους
πετάξουν στα κρύα νερά 30χλμ. από τις ακτές. Όσοι
φτάνουν στη χώρα έχοντας γλιτώσει από πνιγμό, από
τις κακουχίες και την κακοποίηση της αστυνομίας στα
σύνορα αντιμετωπίζουν μια πραγματικότητα αρκετά
διαφορετική από αυτό που τους είχε μεταφερθεί. Μία
χώρα που υπακούοντας στις ρατσιστικές ευρωπαϊκές
οδηγίες όχι μόνο δε νομιμοποιεί τους μετανάστες και
τους πολιτικούς πρόσφυγες αλλά τους εκμεταλλεύεται
χρησιμοποιώντας τους ως φτηνό εργατικό δυναμικό.
Μπορούν να αποτελέσουν εξίσου εύκολα πάτημα για
μια ακροδεξιά πολιτική που έχει διττό όφελος για
την κυβέρνηση, τόσο την μετάδοση του ρατσισμού
στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας , την
δημιουργία των μεταναστών σε εξιλαστήρια θύματα
αποπροσανατολίζοντας τον κοινωνικό διάλογο
από τους πραγματικούς υπεύθυνους για την κρίση
όσο και καταστολή ευρύτερων αντικαθεστωτικών
κινημάτων.
Παράλληλα, η Ε.Ε. προσπαθεί να εγκλωβίσει
όσους πρόσφυγες καταφέρουν να διασχίσουν τα
ευρωπαϊκά σύνορα στις περιφερειακές χώρες: η
Συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ στερεί από τους πρόσφυγες
το δικαίωμα να επιλέγουν αυτοί τη χώρα
που θα καταφύγουν και τους αναγκάζει
να ζητούν άσυλο στην πρώτη ευρωπαϊκή
χώρα που φτάνουν. Που για πολλούς
αποτελεί έναν ενδιάμεσο προορισμό.
Μετά τις συμφωνίες επαναπροώθησης που
υπέγραψαν Ισπανία, Ιταλία και Μάλτα με
βορειο-αφρικανικές χώρες, κύρια είσοδος
των προσφύγων στην Ε.Ε. είναι πλέον η
Ελλάδα, η οποία μετατρέπεται έτσι σε
τεράστια φυλακή για χιλιάδες πρόσφυγες
που θέλουν να μετακινηθούν σε άλλες
χώρες αλλά εγκλωβίζονται εδώ.
Γιατί Τρέμει Η Τρέμη;
Οι 250 απεργοί πείνας στην Αθήνα
και οι 50 στη Θεσσαλονίκη άρχισαν
έναν αγώνα γιατί όπως λένε οι ίδιοι
«Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα
παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε
εμείς». Χρησιμοποιώντας το έσχατο
μέσο διαμαρτυρίας έδειξαν αμείλικτο
θάρρος μπροστά σε όλους αυτούς που
μας κλέβουν τη ζωή. Η κυβέρνηση δεν
άργησε να αντιδράσει. Χρησιμοποιώντας

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 15

15
3/5/2011 10:29:13 ìì

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

μείωση των ενσήμων υγειονομικής περίθαλψης από
100 σε 50 για όλους τους εργαζόμενους(έλληνες ή
ξένους), ή με άλλα λόγια τα ένσημα που οφείλει να
συμπληρώσει κάποιος εργαζόμενος ώστε να πηγαίνει
δωρεάν στο νοσοκομείο.
Σε μέρες κρίσης, σε περίοδο που το πιο
βολικό για τους εργοδότες είναι χαμηλόμισθη
ανασφάλιστη εργασία, 300 αγωνιστές μετανάστες
χρησιμοποιώντας σαν όπλο τους το ίδιο τους το
σώμα και υψώνοντας τη φωνή τους, διακήρυξαν
ότι κάθε πολιτική που θέλει να εμποδίζει την
είσοδο μεταναστών στη χώρα(φράχτης στον Έβρο,
στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, FRONTEX)
είναι εύθραυστη από τη στιγμή που μπαίνει στο μάτι
της αμφισβήτησης.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΙΜΩΝΕΙ,
ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ
ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ :

Καλή αντάμωση στους αγώνες
«...Για τους δικούς σου, από την ώρα που
τα ΜΜΕ έσπειρε τον τρόμο ακόμα από τις πρώτες
μέρες στο κτίριο της νομικής. Τα παπαγαλάκια
δεν έκαναν τίποτα από το να αμφισβητούν τον
αγώνα των μεταναστών, καθώς δεν μπορούν να
διανοηθούν ότι κάποιοι αρνούνται να υπακούσουν
και τολμούν να αμφισβητούν. Σε επίσημες δηλώσεις
του ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης Γ. Ραγκούσης
δήλωσε : «Το κράτος μπορούσε να συντρίψει
τους μετανάστες» υπενθυμίζοντας σε όλους μας
ότι στο μεταναστευτικό τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η
Ε.Έ. ακολουθούν μια ακροδεξιά πολιτική. Ακόμα
και όταν ο αγώνας από μόνος άρχισε να προκαλεί
τριγμούς στην κοινωνία διασπείροντας την
αμφισβήτηση, άρθρα σε αστικές εφημερίδες κάνανε
λόγο για φίμωση τα φωνής των μεταναστών από την
Επιτροπή Αλληλεγγύης , για ψεύτικη απεργία πείνας,
για παιχνίδι στημένο ενάντια στο ΠΑΣΟΚ. Την ίδια
στιγμή οι ίδιοι οι μετανάστες ζητούν να σταματήσει
η απαξίωση της αξιοπρέπειάς τους.
Μετά από 44 απεργίας πείνας το ΠΑΣΟΚ
αναγκάστηκε να υποκύψει στα αιτήματα των απεργών
πείνας. Πέτυχαν να μειώσουν τα ελάχιστα χρόνια
που πρέπει κανείς να βρίσκεται στην Ελλάδα για να
πάρει άδεια παραμονής από τα 12 στα 8. Επίσης,
μειώθηκε ο αριθμός των ενσήμων που απαιτούνται
για την ανανέωση της άδειας παραμονής από τα 200
στα 120 ένσημα καθώς επίσης και στο συγκεκριμένο
καθεστώς ανοχής που εισήχθησαν οι μετανάστες θα
έχουν το δικαίωμα επιστροφής στη χώρα τους για
ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά και πρόσβαση στην
εργασία. Τέλος, κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας
είχε ανακοινωθεί από την πιεζόμενη κυβέρνηση και η

16
koxlias_8_2.indd 16

φεύγεις μετανάστης είσαι ήδη σαν νεκρός,
στρώνουν κάθε βράδυ τραπέζι κι εσύ λείπεις.
Τους είπα να με κλάψουν 40 μέρες, κι αυτό
ήταν. Κι εμείς αν πεθάνουμε, θα κοιμόμαστε
για πάντα ήσυχοι. Όμως, αυτοί που δε μας
δίνουν μια σφραγίδα δε θα κοιμούνται ήσυχοι
ποτέ. Θέλω να πω και μια κουβέντα στους
Έλληνες φίλους που έκανα: μπήκατε στην
καρδιά μου. Ζήσαμε ευτυχισμένοι. Και σε
όλους αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα,
μας έφαγαν λεφτά: σας τα χαρίζω, σαν να
μην έχει γίνει τίποτα. Αντίο σας».
Χασάν.
Ένας από τους 300 εργάτες μετανάστες
απεργούς πείνας.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:13 ìì

Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη
Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο
Θα φροντίσουμε εμείς γι‛αυτό
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Φάκελος: φυσάει κόντρα!

Στους μπουρζουάδες
Κριτική να κάνουμε
αυτό δεν φτάνει
Του γουρουνιού του αστισμού
Να κόψουμε πρέπει τα πόδια
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει
Η ελευθερία για μας
Είναι μια ωραία γυναίκα
Έχει υπογάστριο και υπεργάστριο
Δεν είναι κάνα χοντρογούρουνο αστικό
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει
Ούτε ένας χαφιές
Δουλειά να μη βρίσκει
Κι έτσι στρατιά ολάκερη
Θε νά‛χουμε ανέργων
Χριστούλη μου όμορφη πού‛ναι
Η προφητεία αυτή
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 17

17
3/5/2011 10:29:14 ìì

Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ;
Με αφορμή την πυρηνική καταστροφή στη Fukushima

Μετά τον σεισμό της 11ης Μαρτίου των 9
ρίχτερ, η Ιαπωνία βρίσκεται σε κατάσταση υψίστου
συναγερμού. Ένας σεισμός σπάνιου μεγέθους
και το καταστροφικό τσουνάμι που προκλήθηκε,
οδήγησαν σε μία από τις χειρότερες καταστροφές
στην σύγχρονη ιστορία της Ιαπωνίας. Όμως, παρά
την τρομακτική δύναμη της φύσης οι Ιάπωνες έχουν
να αντιμετωπίσουν και κάτι ακόμα, μια πυρηνική
καταστροφή η οποία ήδη λαμβάνει χώρα. Οι εξελίξεις
δείχνουν ότι είναι αναγκαίο να παροπλιστούν οι 4
από τους 6 αντιδραστήρες καθώς έχουν υποστεί
σοβαρές βλάβες. Και ενώ τα επίπεδα ραδιενέργειας,
γύρω από τον πυρηνικό σταθμό της Fukushima
ολοένα και αυξάνονται, επανέρχεται το ερώτημα της
χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για να καλύψει τις
ολοένα αυξανόμενες ανάγκες του καπιταλιστικού
συστήματος.
Όμως, ακόμα και μετά από αυτήν την τεράστια
καταστροφή, οι γνώμες της παγκόσμιας κοινότητας
συνεχίζουν να διχάζονται. Δεν είναι λίγοι αυτοί
που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η παραγωγή
πυρηνικής ενέργειας είναι αναγκαία για την ανάπτυξη
της τεχνολογίας. Τα επιχειρήματα των υποστηρικτών
της πυρηνικής ενέργειας, πατούν είναι η αλήθεια
στην πραγματικότητα, αλλά δυστυχώς, στην μισή
πραγματικότητα. Τα πιο γνωστά από τα επιχειρήματα
είναι:
• Η πυρηνική ενέργεια είναι οικολογική,
καθώς τα απόβλητα της δεν είναι σε αέρια μορφή,
με αποτέλεσμα να μη συμβάλλει άμεσα στην
ατμοσφαιρική ρύπανση.
• Το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας
μέσω σχάσης ουρανίου είναι μειωμένο σε σχέση με
τους υπόλοιπους τρόπους παραγωγής της.
• Αυτός ο τρόπος παραγωγής ηλεκτρικής
ενέργειας μπορεί να αποτελέσει τη λύση για το
ενεργειακό πρόβλημα, καθώς τα αποθέματα ουρανίου
αρκούν για πολλούς αιώνες ακόμα.
• Εν κατακλείδι, θεωρούν ότι αποτελεί την
πλέον ωφέλιμη πηγή ενέργειας, αφού πιστεύουν ότι
είναι φθηνή και οικολογική.
Από την άλλη πλευρά όμως αρκετοί είναι αυτοί που
τάσσονται ενάντια στην χρήση πυρηνικής ενέργειας
και που τις περισσότερες φορές τη συνδέουν με το
παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα. Αυτή η πλευρά της
παγκόσμιας κοινότητας, θα μπορούσαμε να πούμε
ότι βλέπει την πραγματικότητα ολοκληρωμένα και
συνεχίζει να αντιστέκεται ενάντια στην πυρηνική
απειλή είτε σε οικολογικό, είτε σε πολεμικό επίπεδο.
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν είναι:
• Η κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων, η
συνεχής συντήρησή τους και η απαραίτητη ασφάλεια
(που τις περισσότερες φορές παραλείπεται για
λόγους οικονομίας) για τους εργαζόμενους και προς
αποφυγή μιας οικολογικής και όχι μόνο καταστροφής
κατατάσσει την πυρηνική ενέργεια ως οικονομικά
ασύμφορη.
• Η διαδικασία εξόρυξης του ουρανίου παράγει

18
koxlias_8_2.indd 18

διοξείδιο του άνθρακα οπότε έμμεσα η χρήση
πυρηνικής ενέργειας συμβάλλει στην ατμοσφαιρική
ρύπανση καταρρίπτοντας έτσι το επιχείρημα περί
οικολογικής μορφής ενέργεια.
• «Αναπάντητο» ερώτημα αποτελεί ο τρόπος
διαχείρισης στέρεων και υγρών αποβλήτων. Η εξαγορά
ρύπων και η αντιμετώπιση των χωρών του λεγόμενου
τρίτου κόσμου ως τη χωματερή των ανεπτυγμένων
χωρών έχει οδηγήσει την εναπόθεση των αποβλήτων
στις χώρες αυτές, χωρίς να ενδιαφέρει κανέναν η
καταστροφή που προκαλείται τόσο στη φύση, όσο
και στις ανθρώπινες ζωές. Ταυτόχρονα, δεν είναι
λίγες οι φορές που βαρέλια πυρηνικών αποβλήτων
έχουν βρεθεί στη θάλασσα, με αποτέλεσμα όταν
σκουριάζουν, να καταστρέφονται κι έτσι τα απόβλητα
να ακολουθούν όλον τον κύκλο της ζωής, μέχρι τον
άνθρωπο.
• Αναπόφευκτα είναι τα πυρηνικά ατυχήματα
των οποίων οι συνέπειες είναι τόσο βραχυπρόθεσμες
όσο και μακροπρόθεσμες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα
σημαντικότερα πυρηνικά ατυχήματα που είχαν όχι
μόνο ανθρώπινες απώλειες, οικολογική καταστροφή
των γύρω περιοχών αλλά επηρέασαν όλο τον πλανήτη
για πολλά χρόνια. Chalk River, Canada, 1952 –
Windscale, England, 1957 – Idaho Falls, Idaho, 1961
– Lagoona Beach, Michigan, 1966 – Brown’s Ferry,
Alabama, 1979 – Three Miles Island, Pennsylvania,
1979 – Chernobyl, CCCP, 1986 – Fukushima, Japan,
2011.
• Η θερμική ρύπανση που αποδεσμεύεται από
τους αντιδραστήρες καταλήγει σε λίμνες και ποταμούς
με αποτέλεσμα την αύξηση της θερμοκρασίας τους
καταστρέφοντας το οικοσύστημα και συμβάλλοντας
εν τέλει τα μέγιστα στην κλιματική αλλαγή.
Είναι ξεκάθαρο για εμάς ότι πρέπει να απεμπλακούμε
εντελώς από τα πυρηνικά το ταχύτερο δυνατό. Είναι
απολύτως εφικτό, αρκεί να κατανοήσουμε ότι η
συζήτηση είναι πρωτίστως πολιτική, συνδέεται με την
πάλη για μια άλλη κοινωνία, έναν άλλο τρόπο ζωής. Οι
ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πρέπει και μπορούν να
καταστούν η απόλυτη πηγή ενέργειας. Εάν η ζήτηση
μειωθεί δραστικά (τουλάχιστον στις αναπτυγμένες
χώρες), τότε η ενεργειακή μετάβαση είναι δυνατή,
απαιτείται δηλαδή η μείωση της παραγωγής υλικών
και των μεταφορών, κάτι ανέφικτο στο καπιταλιστικό
σύστημα, γιατί θα σημαίνει αυτόματα μείωση του
κέρδους για τις αστικές τάξεις.
Μια εναλλακτική πρόταση είναι πιο αναγκαία από
ποτέ. Περνά από τη μείωση των ωρών εργασίας, χωρίς
τη μείωση των αποδοχών, δηλαδή την ανακατανομή
του πλούτου. Περνά μέσα από τον εργατικό έλεγχο
των παραγωγικών και οικονομικών τομέων. Τέλος,
περνά από το δικαίωμα του νότου στην ανάπτυξη,
με ταυτόχρονη οικολογική ισορροπία. Η Fukushima
μας διδάσκει ότι όσο αφήνουμε τον καπιταλισμό να
υπάρχει, τόσο αυτός θα μας καταστρέφει. Απαιτείται
μια σοσιαλιστική κοινωνία που θα παράγει για την
ικανοποίηση των αναγκών και όχι για την επίτευξη
του κέρδους.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:15 ìì

Φυλακές: το σχολείο του εγκλήµατος
Το κράτος είναι γεγονός ότι δεν χρησιμοποιεί
συχνά τη λέξη «φυλακές» αλλά προτιμά να τις
αποκαλεί «σωφρονιστικά ιδρύματα» θέλοντας έτσι
να αναδείξει τον υποτιθέμενο σωφρονιστικό τους
χαρακτήρα. Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε
να ανακαλύψουμε ποιος τελικά είναι ο πραγματικός
ρόλος των φυλακών στο καπιταλιστικό σύστημα στο
οποίο ζούμε. Δυστυχώς το θέμα των φυλακών ή των
φυλακισμένων είναι περίτεχνα ντυμένο από το ίδιο
το κράτος με αμέτρητα κοινωνικά ταμπού τα οποία
αναπαράγονται κάθε μέρα ακόμα και από αυτούς
που θέλουν να λέγονται «προοδευτικοί».
Πιο συγκεκριμένα, με μια πιο προσεκτική ματιά
μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει ότι οι φυλακές
έχουν χάσει παντελώς τον σωφρονιστικό τους
χαρακτήρα (αν ποτέ είχαν τέτοιο) και ουσιαστικά
αποτελούν καλοστημένες μηχανές παραγωγής
εγκληματιών. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος των
φυλακών είναι ότι αφού κτισθούν δεν μπορούν να
μείνουν άδειες· κλείνουν εκεί λοιπόν οποιονδήποτε…
Τους «επικίνδυνους» τους κατασκευάζουν… Για
παράδειγμα ένας φοροφυγάς στη φυλακή έρχεται σε
επαφή με επαγγελματίες δολοφόνους, με εμπόρους
ναρκωτικών και αναγκάζεται να μπει στο δικό τους

τρόπο ζωής αν θέλει να κάνει πιο εύκολη την παραμονή
του στη φυλακή. Οι συνθήκες φυλάκισης αγγίζουν
τα όρια της αθλιότητας και ξεχνώντας την έννοια
της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η κακομεταχείριση
των φυλακισμένων αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.
Πώς λοιπόν μπορεί κανείς να μιλάει για σωφρονισμό
και επανένταξη όταν οι φυλακές είναι το βασίλειο
της αυθαιρεσίας, της αδικίας και των κάθε είδους
καταχρήσεων της εξουσίας; Δεν πρέπει να απορούμε
επομένως όταν μερικοί άνθρωποι αντιδρούν σαν
κτήνη αφού τους έχουν φερθεί σαν να είναι τέτοιοι.
Δεν μπορεί κανείς να περιμένει από έναν άνθρωπο που
τον έχουν μεταχειριστεί έτσι να σεβαστεί μια μέρα
την κοινωνία…. Το αν οι άνθρωποι αυτοκτονούν,
αυτο-ακρωτηριάζονται, παίρνουν ναρκωτικά ή
πεθαίνουν από ψυχικό μαρασμό, είναι κάτι που δεν
την ενδιαφέρει.
Όμως ο ρόλος αυτού του κειμένου δεν είναι να
αναδείξει ότι το κράτος δεν κάνει καλά τη δουλειά
του. Δυστυχώς συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο στην
προκειμένη περίπτωση… το κράτος παίζει εξαιρετικά
το ρόλο του. Αρκεί τελικά να συνειδητοποιήσει ο
καθένας μας ότι προτιμά να συντηρείται αυτή η
κατάσταση στις φυλακές, ότι επιδιώκει το κράτος
να υπάρχουν άνθρωποι ναρκομανείς, άνθρωποι που
μπαινοβγαίνουν στις φυλακές, άνθρωποι με λίγα λόγια
ακίνδυνοι για να απειλήσουν την κρατική εξουσία,
άνθρωποι του περιθωρίου. Αλλά μιας και μιλάμε για
περιθώριο, δεν είναι λίγοι οι αποφυλακισθέντες που
προσπάθησαν να επανενταχθούν, να δεχτούν τους
νόμους της κοινωνίας αλλά απέτυχαν. Απέτυχαν
γιατί όποιος περάσει την πόρτα της φυλακής, μένει
σημαδεμένος σ’ όλη του τη ζωή( και εδώ έχουν να
κάνουν τα ταμπού που αναφέρθηκαν στην αρχή
αλλά όχι μόνο). Ένας κατάδικος δεν μπορεί ποτέ να
ξοφλήσει το χρέος του, έστω και αν το έχει πληρώσει
γιατί η κοινωνία είναι εκδικητική… Του απαγορεύουν
να πηγαίνει σε ορισμένα μέρη, του αρνούνται το
δικαίωμα της ψήφου, τον βάζουν όμως να πληρώνει
φόρους(!) και τον επιστρατεύουν όταν έχουν
πόλεμο. Του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να πληρώνει
και να πεθαίνει για την «πατρίδα» του, όχι όμως το
δικαίωμα να διαλέγει σε ποια κοινωνία θέλει να ζήσει.
Με ευνουχισμένα τα πολιτικά του δικαιώματα θα
είναι πάντα ένας «αποφυλακισμένος»… Ο άνθρωπος
που δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει είναι μισός
άνθρωπος. Ή θα υποταχθεί ή θα εξεγερθεί ενάντια
στην αστική νομιμότητα.
Ο σκοπός του κειμένου αυτού όπως
προαναφέρθηκε δεν είναι να αναδείξει τις
προβληματικές του σωφρονιστικού συστήματος της
καπιταλιστικής μας κοινωνίας αλλά τον πραγματικό
ρόλο που παίζουν οι φυλακές σήμερα. Με άλλα λόγια
δηλαδή, παρά τις ενδεχόμενες κρατικές εξαγγελίες
περί καλυτέρευσης των συνθηκών στις φυλακές
όπως λέει και ο τίτλος, αυτές θα συνεχίσουν να
αποτελούν το σχολείο του εγκλήματος, κάτι που
προφανώς θέλει και επιδιώκει το κράτος.

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 19

19
3/5/2011 10:29:15 ìì

ÏÔÁÍ Ç ÐÅÍÁ ÓÔÁÆÅÉ ÊÏÊÊÉÍÏ ÌÅËÁÍÉ
Είναι γεγονός ότι στη σημερινή εποχή η τέχνη
έχει πέσει και αυτή θύμα του καπιταλιστικού
συστήματος. Παρατηρείται δηλαδή το φαινόμενο
εμπορευματοποίησης
της
τέχνης
όπου
τα
καλλιτεχνικά
«προϊόντα»
αποσκοπούν
στη
«νάρκωση» της κοινής γνώμης έχοντας ως κύριο
γνώμονα το κέρδος. Σήμερα μπορούμε να πούμε
ότι «ζούμε στην κατοχή» με τη διαφορά ότι δεν
γίνεται κατάφωρη η καταπάτηση της ελευθερίας
της
έκφρασης,
παρά
υπογείως,
μέσω
ετεροκατεύθυνομενων έργων που έχουν σκοπό να
αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη. Αυτό, διότι
δεν είναι δυνατό ο άνθρωπος να έχει εξελιχθεί τόσο,
τα ερεθίσματα να έχουν πολλαπλασιαστεί από τότε και
παρά ταύτα τα έργα του να είναι τόσο υποδεέστερα σε
σχέση με άλλες εποχές. Συνιστώσα επίσης αυτής της
παρακμής της τέχνης αποτελεί ο ελιτίστικος
χαρακτήρας που έχει αποκτήσει ένα μέρος της
καλλιτεχνικής δημιουργίας, όπου διαπιστώνουμε
το δόγμα «τέχνη για την τέχνη» ,χάνοντας έτσι τη
λαϊκή της απήχηση. Αυτό οφείλεται στο ότι πλέον
έχει χαθεί η πίστη των ανθρώπων στην ικανότητά
τους ν’ αλλάζουν τον κόσμο. ‘Έτσι και οι καλλιτέχνες,
ως κομμάτι της κοινωνίας, κατευθύνονται από ένα
συναίσθημα αποστροφής, ανίκανο ν’ αντιτάξει κάτι
θετικό στο απεχθές παρόν. Σε αντιδιαστολή με τα
ανωτέρω, δεν είναι λίγες οι φορές που καλλιτέχνες
έχουν εμπνεύσει και εμπνευστεί από τον εκάστοτε
αγώνα. Λαμπρό παράδειγμα ενός τέτοιου αποτελεί
ο Μπέρτολντ Μπρέχτ, που ήταν ο πρώτος που
κατήργησε την αριστοτελική θεωρία και αντι
αυτής εισήγαγε το θέατρο της αποστασιοποίησης.
Γεννήθηκε σ’ ένα οικογενειακό περιβάλλον μάλλον
πνιγηρό το 1898,σπούδασε ιατρική, δούλεψε ως
νοσοκόμος στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και παράλληλα
άρχισε να συγγράφει, «ο πόλεμος με ξεσήκωσε»,
όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Το 1923 θα αρχίσει
να φοιτά στην Μαρξιστική Εργατική Σχολή. Η

άνοδος του ναζισμού στη Γερμανία, το 1933, θα
τον αναγκάσει να αυτοεξοριστεί. Τα έργα του και
τα γραπτά του απαγορεύονται στη Γερμανία. Οι
παραστάσεις διακόπτονται από την αστυνομία.
Σημαντικό έργο του και σίγουρα επίκαιρο είναι «Το
τραγούδι της απεργίας»
Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι
Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή
Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!
Μπρος, στο δρόµο έξω! Αγωνίσου!
Να περιµένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας µας:
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!
Βγες έξω, σύντροφε, αντιµέτωπος µε τα όπλα και
Διεκδίκησε το µεροκάµατό σου!
Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
Όπλα αρκετά οι αστυνόµοι τους δεν έχουν!
Μπρος, στο δρόµο έξω! Αγωνίσου!
Να περιµένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας µας:
Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!
Διαβάζοντας το παραπάνω ποίημα του Μπρεχτ,
διαπιστώνει κανείς ότι ο καλλιτέχνης έχει ταχθεί στο
πλευρό της κοινωνίας και έχει αφουγκραστεί τα δεινά
της, τα οποία και μετουσίωσε σε τέχνη. Ο ποιητής
αγωνίζεται εναντίον της αλλοτρίωσης και μέσα από
αυτή προσπαθεί να μεταμορφώσει την αλλοτρίωση,
την καταπίεση, τη φτώχεια σε πλούτο και ελευθερία.
Η επικοινωνία του με το λαό είναι
ουσιαστική και διαχρονική, καθώς είναι παραδεχτό
ότι τα προβλήματα που θίγονται στο ποίημα
κατατρέχουν και κατατρύχουν και τη σημερινή
κοινωνία. Άλλωστε και σήμερα βλέπουμε ότι και
«τη δεκάρα» μας την παίρνουν και «της δουλειάς
τη θέση» θα τη χάσουμε. Συνεπώς ο Μπρέχτ μας
προτρέπει να ρισκάρουμε αυτά τα λίγα και να
αγωνιστούμε γι’ αυτά που πραγματικά μας ανήκουν.
Έτσι και στις μέρες μας αναζητάμε τέτοιες
καλλιτεχνικές δημιουργίες, όπου μέσα από αυτή
την καταπιεστική κοινωνία να δημιουργηθούν έργα
που ν’ αγγίζουν την ουσία της ανθρώπινης εξέλιξης
και να ενσαρκώνουν τον πόθο του ανθρώπου να
υπερβεί τον εαυτό του. Ορμώμενοι, λοιπόν, από το
έργο αυτό και συνειδητοποιώντας την επίθεση που
δεχόμαστε στο σήμερα ας κάνουμε επιτέλους τα
λόγια του Μπρέχτ πράξη.

«Βγες έξω, σύντροφε!.....
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!»

20
koxlias_8_2.indd 20

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:16 ìì

20

χρόνια Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση
χρόνια νικηφόρα προοπτική για το Φοιτητικό Κίνημα

Με
την
έλευση
του
νέου
έτους
συμπληρώνονται 20 χρόνια από την γέννηση της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) σε
ΑΕΙ και ΤΕΙ. Κοιτάζοντας κανείς 20 χρόνια προς τα
πίσω θα δει μια πορεία για τα σχήματα της ΕΑΑΚ
γεμάτη αναζητήσεις, συζητήσεις, διαφωνίες και
συμφωνίες, μάχες, νίκες και ήττες αλλά πάνω απ’
όλα ριζοσπαστικούς φοιτητικούς αγώνες στους
οποίους τα σχήματα της ΕΑΑΚ ήταν πάντα οργανικό
κομμάτι, μπροστάρηδες και πρωτοπόροι.
Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση άλλωστε
δε θα μπορούσε να γεννηθεί και διαφορετικά: μέσα
στις φλόγες του κινήματος του ’90-’91 ενάντια στο
νόμο Κοντογιαννόπουλου για τα Πανεπιστήμια και
μέσα στις συγκρούσεις μετά τη δολοφονία του
αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, έλαβε χώρα
μια πρωτότυπη αλλά γόνιμη συνάντηση. Από τη μια,
η πολύτιμη εμπειρία του συνδικαλισμού βάσης μέσα
από συσπειρώσεις - σχήματα κοινωνικού χώρου των
Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών, από την άλλη
ο δυναμισμός και η ελπίδα που έφερε μαζί του το
κομμουνιστικό ρεύμα της ΚΝΕ-ΝΑΡ τη στιγμή που
η «υπαρκτή Αριστερά» έμοιαζε να γκρεμίζεται μαζί
με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», συνθηκολογώντας
με τα αστικά κόμματα , έδωσαν μορφή και καύσιμα
στο όχημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς στα
Πανεπιστήμια, την Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή
Κίνηση.
Η διαδρομή από τότε μέχρι τώρα μετριέται
συνήθως με τους κινηματικούς σταθμούς του
φοιτητικού και νεολαιίστικου ριζοσπαστισμού
στους οποίους τα σχήματα της ΕΑΑΚ βρέθηκαν
στην πρώτη γραμμή, οργανικά και πολιτικά
αναπνέοντας μέσα στο κίνημα. Η αρχή για την
ΕΑΑΚ έγινε στο νικηφόρο κίνημα του ’90-’91
απέναντι στο πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου,
την πρώτη ουσιαστική και συνολική προσπάθεια
αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης, μετά το νόμο
815/1982. Επόμενη σημαντική μάχη ήταν το ’97’98 απέναντι στο νόμο Αρσένη που στόχευε να
δημιουργήσει ένα σχολείο εξεταστικό κάτεργο, αλλά
και ένα πανεπιστήμιο με απαξιωμένες νέες σχολές
και τίτλους σπουδών. Η ΕΑΑΚ ήταν πρωτοπόρα
και εκεί συμβάλλοντας στις πολύμηνες μαθητικές
και φοιτητικές καταλήψεις, ενώ συμμετείχε μαζί με
τους φοιτητικούς συλλόγους στις συγκρούσεις των
εκπαιδευτικών με τις δυνάμεις καταστολής έξω από
τα εξεταστικά κέντρα του ΑΣΕΠ της αποσύνδεσης
πτυχίων και επαγγελματικών δικαιωμάτων, ήταν
οι αγωνιστές της ΕΑΑΚ που χτυπήθηκαν από την
Χρυσή Αυγή κατά τη διάρκεια αυτού του μεγάλου
αγώνα. Σειρά είχαν οι καταλήψεις του 2001 κόντρα
στην ανωτατοποίηση των ΤΕΙ και οι καταλήψεις του

2005 κόντρα σε Αξιολόγηση-ΙΔΒΕ-ΔΟΑΤΑΠ, που
δημιούργησαν εντός των συλλόγων, ένα πεδίο που
προμήνυε την επόμενη σφοδρή απάντηση απέναντι
στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.
Ένα χρόνο μετά, το 2006-2007 η στιγμή αυτή
είχε φτάσει. Η ΕΑΑΚ με την προοπτική της, την
καθημερινή της παρέμβαση και τα προτάγματά της
κατάφερε να συμβάλλει τα μέγιστα στην φοιτητική
έκρηξη κόντρα στο νέο νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου
και στην συνταγματική αναθεώρηση του αρ.16. Η
«γενιά του καναπέ» βρισκόταν κατά χιλιάδες στους
δρόμους, μπλοκάροντας συνολικά την τροποποίηση
του συντάγματος και αφήνοντας πολλές βασικές
πτυχές του νόμου πλαίσιο ανεφάρμοστες μέχρι
σήμερα. Μέσα στη μεγαλειώδη αυτή μάχη ο ρόλος
της ΕΑΑΚ ήταν καταλυτικός για το ξεδίπλωμα της
δημοκρατίας αγώνα και του συντονισμού των
συλλόγων, που εκφράστηκε πανελλαδικά από το
Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων,
και για την πίεση που ασκήθηκε σε άλλες δυνάμεις
όπως η ΠΚΣ και η ΠΑΣΠ να συρθούν στο χορό
των καταλήψεων, είτε το ήθελαν, είτε όχι, αφού
τις έφεραν αντιμέτωπες με το κομμάτι εκείνο των
φοιτητών που κάθε μέρα έδινε τη μάχη, με Γενικές
Συνελεύσεις, με καταλήψεις, με διαδηλώσεις. Το
κίνημα αυτό έβγαλε την ΕΑΑΚ πιο ώριμη και πιο
διευρυμένη, ώστε να απαντήσει στις μεγαλύτερες
και πιο σύνθετες προκλήσεις του μέλλοντος. Κάτι
τέτοιο προσπάθησε να κάνει μέσα στη λάμψη της
εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08, όντας η δύναμη
αυτή που προσπάθησε με τον καλύτερο τρόπο να
μεταφέρει το κλίμα της εξεγερμένης νεολαίας μέσα
στις σχολές, αλλά και να πολιτικοποιήσει τον αγώνα
αυτό δένοντας τον με αιτήματα για ένα καλύτερο
μέλλον για τη στοχοποιημένη νεολαία.
Οι αγωνιστές της ΕΑΑΚ δεν βρήκαν πότε κάτι
έτοιμο και πάντα μέσα από διαφωνίες, συνθέσεις
και αναζητήσεις, μέσα ακόμα και από διαφορετικούς
πολιτικούς βηματισμούς καλούνταν και καλούνται να
βρουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει το
αύριο του κινήματος, πάντα με γνώμονα την πολιτική
γραμμή εκείνη που μπορεί να δείχνει το δρόμο της
νίκης για τους αγωνιζόμενους φοιτητές. Η λειτουργία
των σχημάτων και των διαδικασιών της ΕΑΑΚ όλα
αυτά τα χρόνια αποτέλεσε και αποτελεί ένα «σχολείο»
για νέους αγωνιστές και αγωνίστριες που έχουν μάθει
να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις, να συνθέτουν
τις διαφορετικές απόψεις και να καταλαβαίνουν τι
σημαίνει δημοκρατία του αγώνα και του κινήματος,
μέσα στον αγώνα και μέσα στο κίνημα.
Σε αυτό το πλαίσιο και η Ανεξάρτητη
Αριστερή Παρέμβαση αναπόσπαστο κομμάτι της
ΕΑΑΚ, πρωτοστατεί μέσα στη σχολή. Συγκρούεται

Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 21

21
3/5/2011 10:29:16 ìì

με την πρωτοκαθεδρία των καθεστωτικών δυνάμεων
και με την καθηγητική αυθαιρεσία. Αρνούμαστε να
παραδώσουμε το φοιτητικό σύλλογο στα χέρια
της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Για εμάς το μεγαλύτερο
κέρδος θα είναι ένας φοιτητικός σύλλογος, ενεργός
και πολιτικοποιημένος, μακριά από κομματικά
συμφέροντα, που θα αποτελέσει την ατμομηχανή του
φοιτητικού κινήματος στο παρόν και στο μέλλον.
Ταυτόχρονα όμως, η ΕΑΑΚ σήμαινε και κάτι
διαφορετικό για την Αριστερά. Σήμαινε και σημαίνει
ότι μπορεί να υπάρχει – και πόσο μάλλον είναι
αναγκαίο να υπάρχει – μια ανεξάρτητη ριζοσπαστική
Αριστερά στα Πανεπιστήμια και στην κοινωνία
που να πιστεύει στους μαζικούς ανυποχώρητους
αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, μακριά
από καθεστωτικές λογικές και από κομματικούς
σχεδιασμούς, κόντρα σε λογικές συνδιαχείρησης,
ενσωμάτωσης στην κυρίαρχη πολιτική και ιδεολογία

φαινομενικής παντοκρατορίας του καπιταλισμού δεν
είναι καθόλου εύκολος. Αν αξίζει όμως να κοιτάζει
κανείς 20 χρόνια πίσω, είναι για να συνειδητοποιεί
ότι σήμερα τα σχήματα της ΕΑΑΚ είναι ξανά έτοιμα
να μπουν στην ακόμα μεγαλύτερη μάχη που έχει
να δώσει ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία, για
να μπορούμε να κοιτάζουμε 20 χρόνια μπροστά
στο μέλλον των κοινωνικών αγώνων. Γι’ αυτό και
η πολιτική παρέμβαση και δράση των εκατοντάδων
αγωνιστών που αναπτύσσεται μέσα από τις γραμμές
της ΕΑΑΚ θα εξακολουθεί να δίνει τη μάχη για όσα
πραγματικά έκαναν τα σχήματα της ΕΑΑΚ το πιο
πετυχημένο μόρφωμα της ριζοσπαστικής αριστεράς:
για την πολυφωνία και τον πλουραλισμό, την
ουσιαστικά δημοκρατική λειτουργία των σχημάτων,
αλλά και των διαδικασιών του κινήματος, το βάθεμα
της πολιτικής συμφωνίας και διαπάλης και το
πλάτεμα της απεύθυνσης της ΕΑΑΚ στη νεολαία, το

και υποταγής. Ειδικά την περίοδο που η ΕΑΑΚ
γεννήθηκε, με τη στρατηγική ήττα της επίσημης
Αριστεράς στο προσκήνιο και τη συμμετοχή στις
κυβερνήσεις συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ
στην ημερήσια διάταξη, στην εποχή του «τέλους της
ιστορίας», όπως βιάστηκαν κάποιοι να χαρακτηρίσουν,
η ΕΑΑΚ αποτέλεσε στα Πανεπιστήμια εκείνη την
ανορθογραφία που σηματοδοτεί ότι η υπόθεση μιας
άλλης (και όχι άλλης μιας), ριζοσπαστικής Αριστεράς
ήταν και είναι ανοιχτή.
Στην πορεία αυτή υπήρξαν βέβαια αντιφάσεις,
διαφωνίες, ρήξεις και αποστρατεύσεις καθώς ο
δρόμος του διαλόγου και της βαθιάς δημοκρατικής
λειτουργίας και συζήτησης, ειδικά σε μια περίοδο

μαζικό πολιτικό λόγο που δεν θα κάνει εκπτώσεις στη
λογική του minimum αλλά ούτε θα καθηλώνεται στα
«ασφαλή» μεγέθη της αριστεράς του «περιθωρίου»,
το λόγο που θα πατά πάντα, πάνω στην υπεράσπιση
των υλικών συμφερόντων των φοιτητών και
μελλοντικών εργαζομένων, που θα συνδέει την
κατάσταση στην εκπαίδευση με αυτή στην εργασία.
Όλα τα παραπάνω, που η ΕΑΑΚ συμπύκνωσε κατά
την 20χρονη ιστορία της στη διαπαιδαγώγηση και την
πολιτικοποίηση αριστερών νεολαίων και αγωνιστών
και που για αυτά στρατεύθηκαν τα μέλη της, θα
αποτελούν τη δικαίωση για όλα όσα αγωνιζόμαστε.
Γιατί συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το βάθος του
ουρανού είναι κόκκινο…

22
koxlias_8_2.indd 22

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:17 ìì

Vittorio Arrigoni

Σύντροφος, Ανθρωπιστής, Δημοσιογράφος, Ακτιβιστής…
Δολοφονήθηκε στις 16 Απριλίου από οργάνωση, ελεγχόμενη από το Ισραήλ.
Το πτώμα του βρέθηκε σε εγκαταλειμμένο, από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, σπίτι
από την αστυνομία της Γάζας.
«Έπεσε» στον αγώνα για ειρήνη, για το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού να ζήσει
ελεύθερος...

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από το ημερολόγιό του:
«Πάρε μερικά γατάκια και βάλε τα μέσα σ’ ένα κουτί» μου λέει ο Jamal, χειρούργος στο
νοσοκομείο Al Shifa, το βασικό στη Γάζα, ενώ μια νοσοκόμα αφήνει στο έδαφος ακριβώς
μπροστά μας κανά δυο χάρτινα κουτιά, καλυμμένα με πιτσιλιές από αίμα.
«Κλείσε τώρα το κουτί, και με όλο σου το βάρος και όλη σου τη δύναμη πήδηξε πάνω
του μέχρι ν’ ακού...σεις τον ήχο από τα κόκκαλα που σπάνε, και το τελευταίο νιαούρισμα
να πνίγεται.» Καθώς κοιτάω τα κουτιά αποσβολωμένος, ο γιατρός συνεχίζει.
«Προσπάθησε τώρα να φανταστείς τι θα γινόταν μετά τη δημοσιοποίηση ενός τέτοιου
συμβάντος, την καθόλα δίκαιη αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης, τις καταγγελίες
των οργανώσεων για τα δικαιώματα των ζώων…» ο γιατρός συνεχίζει την αφήγησή
του, ενώ εγώ δεν καταφέρνω να πάρω τα μάτια μου πάνω αυτά τα κουτιά που είναι
τοποθετημένα ακριβώς μπροστά στα πόδια μου. «Το Ισραήλ κλείδωσε εκατοντάδες
πολίτες μέσα σ’ ένα σχολείο σαν να ήταν ένα κουτί, δεκάδες παιδιά, και μετά πάτησε
πάνω του με όλο το βάρος των βομβών του. Και ποιες ήταν οι αντιδράσεις ανά
τον κόσμο; Σχεδόν καμία. Θα ήμασταν πιο ασφαλείς αν είχαμε γεννηθεί ζώα, παρά
Παλαιστίνιοι»
Σ’ αυτό το σημείο ο γιατρός σκύβει προς ένα από αυτά τα κουτιά, και το ανοίγει
μπροστά μου. Μέσα βρίσκονται ανθρώπινα άκρα, χέρια και πόδια, από το γόνατο και
κάτω ή ολόκληρα από το μηρό, που ανήκαν στους ακρωτηριασμένους τραυματίες που
φέρανε από το σχολείο των Ηνωμένων Εθνών Al Fakhura di Jabalia, όπου τα θύματα
είναι περισσότερα από 50 μέχρι στιγμής. Προφασίζομαι ένα επείγον τηλεφώνημα
και αποχαιρετώ το Jamal. Στην πραγματικότητα κατευθύνομαι προς τις τουαλέτες,
διπλώνομαι στα δύο και κάνω εμετό.
Vittorio Arrigoni Γάζα, 8 Ιανουαρίου 2009

Καλό ταξίδι σύντροφε...
Αριστερόστροφος Κοχλίας

koxlias_8_2.indd 23

23
3/5/2011 10:29:19 ìì

Έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,
έχεις κατάστημα κάπου στη γη.
Πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά, πολλά λεφτά.
Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά.
Έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί,
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV,
τρως τροφή πνευματική.
Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά,
“Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά”.
Έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι;
Ο γιος σου μοναχά να ‛ναι καλά
ν‛ αφήσεις τ‛ όνομα και τον παρά.
Έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,
σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί.
Τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
για τη δραχμή, για το πετσί.
Δίπλα σου τ‛ όνειρο, η ζωή και το φως
μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.
Ξέρεις πως δώσανε, κυρ-Παντελή,
άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
να γίνει τ‛ όνειρο φέτα ψωμί
να φας κι εσύ, κυρ-Παντελή;
Κι εσύ τι έδωσες, κυρ-Παντελή;
Πες μας τι έκανες σ‛ αυτή τη γη.
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά.
Έντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,
έντρομε, άβουλε, συ φασουλή,
βρώμισες τ‛ όνειρο και την ψυχή,
άδειο πετσί χωρίς πνοή.
Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά,
θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
σκουλήκι άχρηστο σ‛ αυτή τη γη.

24
koxlias_8_2.indd 24

Αριστερόστροφος Κοχλίας

3/5/2011 10:29:21 ìì