Γ.

-ΦΟΙΒΟΣ ΣΑΡΓΕΝΤΗΣ

ΓΛΥΠΤΙΚΗ

ii

Γ.-Φοίβος Σαργέντης, Γλυπτική
Καταγραφή και απεικόνιση εικαστικής δημιουργίας: Γ.-Φοίβος Σαργέντης
Εικόνα εξωφύλλου: Ο Μάγος
Μπρούτζος
Αθήνα 2000
Στο κάστρο της Μονεμβασιάς με τους Χ.Μ, Δ.Π., Α.Ρ.. Βράδυ, ψιλόβροχο,
πανσέληνος. Τα τείχη του κάστρου, κοιτώντας τα από τη θάλασσα, μοιάζουν
σαν να φυτρώνουν μέσα από τον βράχο.
Μου ήταν αδύνατο να φανταστώ τον Μηχανικό της Μονεμβασιάς να
σχεδιάζει αυτά τα τείχη.
Αντ’ αυτού ο Μάγος της.
Το τεύχος είναι διαθέσιμο από την διεύθυνση http://www.itia.ntua.gr/~fivos.
Επιπλέον πληροφορίες για το έργο: fivos@itia.ntua.gr
© Γ.-Φοίβος Σαργέντης 2004

iii

iv

Στην Μητέρα μου

v

vi

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Κατάλογος εικόνων

viii

Σύντομο βιογραφικό

9

1

Αντί προλόγου

11

2

Εισαγωγή

13

3

1985-1990

15

4

Μικρο-γλυπτική

17

5

1991-1995

18

6

1996-2000

23

7

2001-2004

29

vii

Κατάλογος εικόνων
Εικόνα 3.1: Με φόντο το «Σκεπτόμενο» του Α.Rodin ......................................................................... 15
Εικόνα 3.2: Άγγελος.............................................................................................................................. 15
Εικόνα 3.3: Το παιδί που φεύγει ........................................................................................................... 15
Εικόνα 3.4: Ύπνος................................................................................................................................. 16
Εικόνα 3.5: Τρελό κλάμα… .................................................................................................................. 16
Εικόνα 3.6: Χωρίς τίτλο ........................................................................................................................ 16
Εικόνα 4.1: Άγγελος.............................................................................................................................. 17
Εικόνα 4.2: Το τομάρι του πάνθηρα ..................................................................................................... 17
Εικόνα 4.3: Το κεφάλι της μέδουσας .................................................................................................... 17
Εικόνα 5.1: Κοχύλι................................................................................................................................ 18
Εικόνα 5.2: Γιατρός............................................................................................................................... 19
Εικόνα 5.3: Αυτός· χορεύει μόνος…..................................................................................................... 20
Εικόνα 5.4: Η Ν. κοιτώντας το ταβάνι .................................................................................................. 20
Εικόνα 5.5: Καμένος ............................................................................................................................. 20
Εικόνα 5.6: Πέφτοντας.......................................................................................................................... 20
Εικόνα 5.7: Εκκόλαψη .......................................................................................................................... 21
Εικόνα 5.8: Αφιέρωμα στον Egon Shiele.............................................................................................. 21
Εικόνα 5.9: Κόκαλο (φιλιού) ................................................................................................................ 22
Εικόνα 6.1: Στην πέτρα της Μήλου ...................................................................................................... 23
Εικόνα 6.2: Γυναίκα… .......................................................................................................................... 23
Εικόνα 6.3: Πίνοντας στο Υπόγειο… ................................................................................................... 24
Εικόνα 6.4: Μάστορας .......................................................................................................................... 25
Εικόνα 6.5: Πάνας ................................................................................................................................. 25
Εικόνα 6.6: «… μέσα στα μάτια του σέρνονται τρένα….»................................................................... 26
Εικόνα 6.7: «πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά 12 σειρήνες κρεμασμένες…».......................................... 27
Εικόνα 6.8: Αγκαλιά.............................................................................................................................. 28
Εικόνα 6.9: Χάδι ................................................................................................................................... 28
Εικόνα 6.10: Σταυρωμένο όνειρο.......................................................................................................... 28
Εικόνα 7.1: Ίκαροι................................................................................................................................. 29
Εικόνα 7.2: Κατακόρυφο ...................................................................................................................... 30
Εικόνα 7.3: Έγκυος ............................................................................................................................... 30
Εικόνα 7.4: Τομάρι από κριάρι ............................................................................................................. 31
Εικόνα 7.5: Παιχνίδι για δύο (Ι) ............................................................................................................ 32
Εικόνα 7.6: Παιχνίδι για δύο (ΙΙ)........................................................................................................... 32

viii

Σύντομο βιογραφικό
Ο Φοίβος Σαργέντης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972.
Σπούδασε στο Ε.Μ.Πολυτεχνείο όπου εκπόνησε την διπλωματική του
εργασία με θέμα «Το αισθητικό στοιχείο στο νερό…».
Έρχεται σε επαφή με τη γλυπτική και τη μικρογλυπτική από μικρή ηλικία και
το 1985 παρουσιάζει έργα του για πρώτη φορά στη γκαλερί «Μποστ».
Έκτοτε έχει συμμετάσχει σε έξι ομαδικές εκθέσεις ενώ έχει παρουσιάσει έργα
του σε τρεις ατομικές παρουσιάσεις. Παράλληλα έχει σχεδιάσει κοσμήματα για γνωστούς οίκους
κοσμημάτων.
Έχει συνεργαστεί με εικαστικές προτάσεις και δημιουργίες με ομίλους εταιριών, την Ελληνική
Τηλεόραση, το Ε.Μ.Πολυτεχνείο και το Πολεμικό Ναυτικό ενώ από το 1999 μέχρι σήμερα
συνεργάζεται με τον εικαστικό χώρο «Κόρη» (Μητροπόλεως 13 και Βουλής Σύνταγμα).
Κείμενα και σχόλιά του έχουν δημοσιευτεί στον ημερήσιο και περιοδικό Ελληνικό Τύπο.
Σήμερα εργάζεται στο Ε.Μ.Πολυτεχνείο και εκπονεί διδακτορική διατριβή με θέμα: «Η Χρήση και η
Συμπεριφορά των Υλικών στην Γλυπτική».
Είναι λάτρης των comics, της νικοτίνης και του καφέ.
Του αρέσουν τα μεγάλα φλιτζάνια.

9

10

1 Αντί προλόγου
Του Θ.Π. ΤΑΣΙΟΥ

1

«Γιατί οικονομική ανάπτυξη; Διότι, λέει, ο άνθρωπος έχει ανάγκη
προστατεύεται καλύτερα. Καλώς. Και μετά; Μετά, λέει, θα μπορεί
ανάγκες. Α, υπάρχουν δηλαδή κι άλλες ανάγκες; Ναι. Η πείρα
στοιχειώδης φιλοσοφία επιβεβαιώνει) ότι κανένας-μας δεν ζήλεψε
επίσης τρέφεται, προστατεύεται και αναπτύσσεται καλά…

να τρέφεται καλύτερα, και να
να ικανοποιήσει τις άλλες-του
του καθενός-μας λέει (και η
τη μοίρα του φυτού-το οποίο

Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι άλλες (οι κυριότατα ανθρωπικές) ανάγκες; Τρείς είναι-και όλες
ενσυνειδησιακές:
α) Θέλω να γνωρίζω τον φυσικό Κόσμο των πραγμάτων και των φαινομένων (Η Γνώση).
β) Θέλω να χτίσω το Πρόσωπό-μου, με το αντίκρυσμα του Άλλου και με την ανάκλασή-μου στα
μάτια του (Η Ηθική).
γ) Θέλω όμως και να επιβεβαιωθώ και προς τα μέσα μου-εαυτόν γνώναι. Θέλω να βγάλω έξω και να
αισθητοποιήσω όλο το μέσα χάος. Σπαράγματα βιολογικών καταβολών, μνήμες ανεπίγνωτες, όνειρα,
τάσεις καταπιεσμένες-κοντολογής, όλον τον βαθύ εαυτό μου. Όλον τον βυθισμένο όγκο του
παγόβουνου που λέει μέσα στη θάλασσα του Υποσυνείδητου, θέλω να τον νιώσω (πώς αλλιώς να
υπάρξω;). Θέλω να βγάλω τη μέσα φόδρα-μου έξω-να θεασθώ εαυτόν και να σκιρτήσω. Θα
μετουσιώσω λοιπόν τα χαοτικά ανεπαίσθητα συμβάματά του υποσυνείδητου-κάνοντάς-τα
αναγνώσιμα μέσω των πέντε αισθήσεων· αγκάλα, δεν έχω κι άλλον τρόπο. Αυτήν την φοβερή για το
Είναι διεργασία (που την λέμε βέβαια Τέχνη) την ασκώ 20 ώρες το 24ωρο. Εξόν δηλαδή από τις 4
ώρες της εντατικής εργασίας, όλες οι άλλες ώρες της απόλαυσης, της ρέμβης (και του ύπνου βεβαίως
με τα’ ακατάπαυστα όνειρα), αλλά και του θρησκεύεσθαι-όλα εν Τέχνη τελούνται. Η μορφοθηρική
Συνείδηση διψαλέως αναζητεί «φόρμες-άφορμες» για ν’ ανασύρει και να νιώσει τα μέσα. Και
ανευρίσκω εαυτόν μυρίζοντας ένα ζαμπάκι, ακούγοντας τον ρόχθο της θάλασσας, αγναντεύοντας το
ηλιοβασίλεμα, χαϊδεύοντας τα στάχυα και γευόμενος ένα ποτήρι κρασί.
Να, λοιπόν, που η Τέχνη δεν είναι δια-Σκέδαση. Αντίθετα είναι ψυχ-Αγωγή υπαρξιακώς καίριαΑνάγκη μεγάλη των ατόμων, και μέλημα σπουδαίο των Κοινωνιών.
Κι η Μουσική; Η αίσθηση της Ακοής (ως φορείον και μεσάζων για την ανεικονική σύλληψη των
ανέκφραστων) είναι μέρος του Σκανδάλου του αισθητικού ενεργήματος. Αναφέραμε προηγουμένως
την ενσυναισθηματική λειτουργία της ακρόασης των φυσικών θορύβων. Ο ρόχθος της θάλασσας ο
ήχος απ’ το πρωτοβρόχι πάνω στη στέγη, το τραγούδι του ανέμου, η έκρηξη του κεραυνού, ο μαγικός
κέλαδος των πουλιών, το μακρυνό γέλιο των παιδιών-τίποτα δεν περνάει ανεκμετάλλευτο απ’ την
μοφροθηρική Συνείδηση. Που καταφέρνει έτσι ν’ αναπαραγάγει συγκινήσεις, αλλά και να
αισθητοποιεί όσα ανιχνίαστα ή διωγμένα-βοηθώντας με να ανευρίσκω Εαυτόν εν ηδονή.
Κι ακόμα δεν αρχίσαμε. Όταν το ανθρώπινο λαρύγγι θ’ ανακαλύψει την απελευθερωτική αξία των
παρατεταμένων φθόγγων του (το τραγούδι), κι όταν το πλεμόνι-μας θα σπρώξει τον άνεμο μέσα απ’
το τρύπιο καλάμι, κι όταν το δάχτυλό-μας θα κρούσει την τεντωμένη νευρά-η ανθρωπότητα θα’ χει
κερδίσει μια κατάκτηση ανθρωπικότερη κι απ’ την βιομηχανική επανάσταση.
Κι είναι σημαδιακό πως ο Λαός με τραγούδι νιώθει τη χαρά του, με μοιρολόι ξεσπάει τη λύπη του, και
τραγουδώντας ρίχνει τη Βαστίλη.»
1.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα», 2 Μαΐου 2004 και περιέχεται στο άρθρο με τίτλο «Εθνικό Σχέδιο

1

Μουσικής Ανάπτυξης;».

11

12

2 Εισαγωγή
«Το προβάλλον λέγειν είναι ποίηση: λέει τον κόσμο και τη γη, λέει το χώρο διεξαγωγής της διαμάχης
τους, μαζί και τον τόπο της εγγύτητας και της απόστασης των θεών.»
Μ. Χαϊντεγγερ

«Η ποίηση είναι απαραίτητη, μόνο ας ήξερα γιατί» αναφωνεί ο Κοκτώ. Τα ποιήματα δεν είναι πιο
απαραίτητα από τα τεχνικά βιβλία. Όμως θα προτιμούσα να ζω χωρίς αεροπλάνα παρά χωρίς
τριαντάφυλλα.
Αναζητώντας την τέχνη και την μορφοποίηση των υλικών μέσα από την γλυπτική μπορούμε να
σχολιάσουμε την διαδικασία παραγωγής και χρήσης τους, τον χρόνο ζωής τους, και πάρα πολλά άλλα
θέματα. Όμως σκοντάφτουμε στο εξής ερώτημα. Πού μπορεί να βρίσκεται η ποιητική των υλικών που
την αποτελούν;
Ποίηση, γενικά είναι η παραγωγή έργου και μάλιστα η παραγωγή έργου με την πλήρη εκμετάλλευση
των δυνατοτήτων της ύλης που χρησιμοποιείται για την πραγμάτωσή του. Στην ευρύτατη αυτή
σημασία του, ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως μεταφορικά για το χαρακτηρισμό κάθε έργου το οποίο
εξ αιτίας της τέλειας κατασκευής του υπερβαίνει το χρηστικό σκοπό του και αποκτά, ως «ποίημα» στο
είδος του, αξία επιτεύγματος καθαυτό.
Σύμφωνα με το λεξικό του Τριανταφυλλίδη «ποίημα είναι ένα λογοτεχνικό έργο διατυπωμένο σε
στοίχους» αλλά και «κάθε τι ωραίο από αισθητική άποψη». Μπορούμε να πούμε ότι σκοπός και
στόχος του ποιήματος είναι η νοηματική αποκρυστάλλωση της βαθύτερης έννοιας (ή της ουσίας της
έννοιας) που ο ποιητής πραγματεύεται διατηρώντας αισθητική αρτιότητα στο λόγο του (ή γενικότερα
το έργο του). Εξάλλου κατά τον Αριστοτέλη η ποίηση εικάζει αυτό που θα μπορούσε ή θα έπρεπε να
είχε συμβεί (το καθόλου) ενώ η ιστορία ενδιαφέρεται για το ό,τι συνέβη ή συμβαίνει (για το
επιμέρους).
«Η τέχνη ως εν-έργο-καθίδρυση [=ενεργοποίηση και σταθεροποίηση] της αλήθειας είναι ποίηση. Όχι
μόνο η δημιουργία του έργου τέχνης είναι κάτι ποιητικό· εξίσου ποιητική, αλλά και κατά τον δικό της
τρόπο, είναι και η αλήθευση του έργου τέχνης… Προέλευση ενός πράγματος είναι εκείνο απ’ όπου
προέρχεται η ουσία του. Το ερώτημα που αναζητά την καταγωγή του έργου τέχνης ζητά την
καταγωγή της ουσίας του.»2
Αλλά πώς διερευνάται η καταγωγή της ουσίας του3; Κατά την εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη «ουσία είναι
η ύπαρξης κατ' αντίθεσιν με την γέννηση, το σταθερό των όντων κατ' αντίθεσιν προς τις
μεταβαλλόμενες καταστάσεις και ιδιότητες» ενώ σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια του Πάπυρου
«ουσία είναι το σταθερό που ενυπάρχει στα πράγματα, αυτό που αποτελεί την ταυτότητα ενός
αντικειμένου προς εαυτό, παρά την πολλαπλότητα των μορφών του στο χρόνο και τις αλλαγές που
επέρχονται σε αυτό».
Κατά την Πλατωνική φιλοσοφία και τον Αριστοτέλη ουσία είναι η αληθινή φύση κάποιου πράγματος,
ο αληθινός ορισμός του, είναι ακόμη και η πραγματικότητα, το όντως είναι, σε αντίθεση με το μηείναι. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με φιλοσοφική σημασία από τον Πλάτωνα. Στην
1.
2

Μ. Χαϊντεγγερ, Η προέλευση του έργου τέχνης, μτφ. Γ. Τζαβάρα, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1986
Στεφάνου Ι., Η φυσιογνωμία ενός τόπου: ο χαρακτήρας της ελληνικής πόλης τον 21o αιώνα, εκδ. ΕΜΠ και
ΥΠΕΧΩΔΕ, Αθήνα, 2001

3

13

καθημερινή κοινή του χρήση σήμαινε τα υπάρχοντα, την περιουσία την οποία κατέχει κάποιος και η
ουσία του διασφαλίζει την συντήρηση του. Κατ' αναλογία εισήγαγε ο Πλάτων τον όρο στο
φιλοσοφικό στοχασμό για να δηλώσει ότι υπάρχει ένα σταθερό και αναλλοίωτο θεμέλιο της
πραγματικότητας, κάτι που συντηρεί τα όντα και τους δίνει ύπαρξη. Ουσία λοιπόν σημαίνει την
αληθινή φύση των πραγμάτων σε αντίθεση με τη φαινομενικότητά τους, το «όντως όν» σε αντίθεση
με το «μη ον». Εδώ βέβαια όπως έχει αναφερθεί το μη όν που αναφέρει ο Πλάτων δε είναι το αντίθετο
του όντος αλλά η θετική έννοια της διαφοράς γιατί διαφορετικά θα σήμαινε ότι τα είδωλα των ιδεών,
των αρχών των όντων θα ήταν πραγματικά και θα αποκτούσαν σχετική ύπαρξη, πράγμα ασυμβίβαστο
με την ίδια την φύση της απολυτότητας που διέπει τις ιδέες ως αρχές των όντων.
Κατά το Δημόκριτο τα άτομα είναι μικρές ουσίες που ο Αριστοτέλης ονόμαζε φυσικές ουσίες.
Στο νεώτερα φιλοσοφικά συστήματα η ουσία (substantia) είναι κυρίως ο σταθερός φορέας των
εναλλασσόμενων ιδιοτήτων των όντων με διάφορες παραλλαγές στις λεπτομέρειες.
Στον Καρτέσιο υπάρχουν δύο είδη ουσίας, αφενός η απόλυτος και αυτοτελής ουσία δηλαδή ο Θεός
και αφετέρου η παραγωγός ουσία η οποία διαιρείται στην ουσία την κατέχουσα χώρο και στην
νοούσα ουσία (δυϊσμός)
Κατά το Σπινόζα μία μόνο άπειρη ουσία υπάρχει, την οποία μπορεί κανείς να ονομάσει Θεό ή Φύση.
Κατά τον Κάντ ουσία είναι απλώς η έννοια, προϊόν της διάνοιας του ανθρώπου, η οποία είναι
απαραίτητη για να κατανοήσει ο άνθρωπος τα όντα και δια της οποίας προσπαθεί αυτός να εκφράσει
κάθε τι που βρίσκεται στο βάθος των φαινομένων και έχει σταθερή και πραγματική υπόσταση.
Οι Αποκρυφιστές ονομάζουν ουσία την αρχική ύλη που βρίσκεται στη βάση κάθε υλικής εκδήλωσης ή
υλικού όντος. Παραμένει μία, απαλλαγμένη της πολλαπλότητας των φαινομένων του υλικού κόσμου. Η
ουσία είναι η ρίζα της υλικής φύσης και ταυτίζεται με το Μούλο Πρόκριτι δηλαδή την Παρθένα ύλη
της Ινδικής απόκρυφης κοσμοθεωρίας και την πρώτη ύλη των Ερμητιστών του Μεσαίωνα. Η ουσία
είναι διαχυμένη στο Σύμπαν αλλά είναι ασύλληπτη στις ανθρώπινες αισθήσεις.
Τι σχέση μπορεί να έχει η προσπάθεια ερμηνείας των εννοιών αυτών; Και πώς συνδέεται το πλέξιμό
τους; Αυτό οφείλεται στην προσπάθεια αντίληψης της φράσης του Χάιντεγγερ: «Η ουσία της τέχνης
είναι η ποίηση. Αλλά η ουσία της ποίησης είναι η εγκαθίδρυση της αλήθειας».
Εκτός αυτού, το πλέξιμο των εννοιών αυτών είναι και μία απόπειρα ερμηνείας του οδηγού της
γλυπτικής δημιουργίας που ακολουθεί, ο οποίος συνοψίζεται στην ευχή: «αχ και να ‘τανε οι όγκοι
ποίημα…»
Στις παρακάτω σελίδες, παρουσιάζεται μία μακρόχρονη διαδρομή αναζήτησης της επίλυσης της
παραπάνω φράσης.
Η διαδρομή αυτή εμπεριέχει έντονες μνήμες, οι οποίες εκτιμάται ότι δεν είναι δυνατόν να
απεικονισθούν επαρκώς με λίγες λέξεις και εικόνες.
Όσον αφορά τις λέξεις, σημειώνεται ότι ο Λόγος, για τον γράφοντα, είχε και μάλλον εξακολουθεί να
έχει «Μαύρες Τρύπες». Για την κάλυψη του κενού αυτού, οι παρακάτω μορφές αποτέλεσαν ένα άλλο
τρόπο ομιλίας και σήμερα θύμησης.
Ομιλία απαίδευτη μάλλον, αλλά σίγουρα περισσότερο εύχρηστη από την άλλη με τις λέξεις.

14

3 1985-1990

Εικόνα 3.1: Με φόντο το «Σκεπτόμενο» του Α.Rodin
Χαλκός
Λυκαβηττός, 1984-5

Εικόνα 3.2: Άγγελος
Χαλκός
Αθήνα, 1987

Εικόνα 3.3: Το παιδί που φεύγει
Χαλκός
Αθήνα, 1988

15

Εικόνα 3.4: Ύπνος
Χαλκός
Αθήνα, 1989

Εικόνα 3.5: Τρελό κλάμα…
Κεραμικό
Αθήνα, 1990

Εικόνα 3.6: Χωρίς τίτλο
Κεραμικό
Αθήνα, 1990

16

4 Μικρο-γλυπτική

Εικόνα 4.1: Άγγελος
Ασήμι 950º
Μήλος, 1989

Εικόνα 4.2: Το τομάρι του πάνθηρα
Ασήμι 950º
Αθήνα, 1990

Εικόνα 4.3: Το κεφάλι της μέδουσας
Χρυσός (αμμοβολή) 18Κ
Αθήνα, 1992
17

5 1991-1995

Εικόνα 5.1: Κοχύλι
Κεραμικό
Αθήνα, 1991

18

Εικόνα 5.2: Γιατρός
Κεραμικό
Αθήνα, 1992

19

Εικόνα 5.3: Αυτός· χορεύει μόνος…
Χαλκός
Αθήνα, στο Υπόγειο 1993

Εικόνα 5.4: Η Ν. κοιτώντας το ταβάνι
Χαλκός, μάρμαρο
Αθήνα, στο Υπόγειο 1994

Εικόνα 5.5: Καμένος
Χαλκός, σίδηρος
Αθήνα, στο Υπόγειο 1994

Εικόνα 5.6: Πέφτοντας
Χαλκός
Αθήνα, στο Υπόγειο 1994

20

Εικόνα 5.7: Εκκόλαψη
Χαλκός
Αθήνα, στο Υπόγειο 1994

Εικόνα 5.8: Αφιέρωμα στον Egon Shiele
Χαλκός, ασβεστόλιθος
Αθήνα, στο Υπόγειο 1995

21

Εικόνα 5.9: Κόκαλο (φιλιού)
Χαλκός, ασβεστόλιθος
Αθήνα, στο Υπόγειο 1995

22

6 1996-2000

Η ωραιότερη θάλασσα είναι Αυτή, μπροστά από το
σπίτι της θείας Αργυρούλας στη Μήλο.
Ατενίζοντας την θάλασσα, την είσοδο του
λιμανιού. Στο βάθος το Βάνι.
Εικόνα 6.1: Στην πέτρα της Μήλου
Χαλκός, πέτρα της Μήλου
Αθήνα, στο Υπόγειο 1996

Η λυτρωτική φυσιογνωμία της Γλυπτικής δεν
βρίσκεται μόνο στην έκφραση της ήπιας «ποιητικής»
αλλά στην εκτόνωση ενδεχόμενης μανίας που
μπορεί να απελευθερώσει.
«Άμα θέλεις να τα βάλεις οπωσδήποτε με κάποιον
φρόντισε ώστε αυτός να μην είναι ο εαυτός σου».
Οι μάχες με τα υλικά είναι ωραία λύτρωση….

Εικόνα 6.2: Γυναίκα…
Χαλκός
Αθήνα, στο Υπόγειο 1996

23

Εικόνα 6.3: Πίνοντας στο Υπόγειο…
Πηλός
Corsica, μουσική-στοίχοι, Petru Guelfucci
Αθήνα, στο Υπόγειο 1996

24

Εικόνα 6.4: Μάστορας
Χαλκός, χρυσός, ασήμι
Αθήνα, 1998

Εικόνα 6.5: Πάνας
Χαλκός
Αθήνα, 1999

25

Εικόνα 6.6: «… μέσα στα μάτια του σέρνονται τρένα….»
Στοίχοι, Ο. Ιωάννου, μουσική, Θ. Μικρούτσικος
Αλουμίνιο
Αθήνα, 1999

26

Εικόνα 6.7: «πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά 12 σειρήνες κρεμασμένες…»
Εργασία που άρχισε να δουλεύεται από το 1993 χωρίς ποτέ να ολοκληρώνεται. Ακόμα και σε αυτή την
εκδοχή του 1999 οι γοργόνες είναι 7. Κατά κάποιο τρόπο στη διάρκεια της θητείας στο Πολεμικό Ναυτικό
παρατηρώντας την Γυναίκα μέσα από το πλοίο ερχότανε στην μνήμη πάντα σε μορφή γοργόνας. Άλλες φορές
θέλεις να σε περιμένει στωικά στην πίντα και άλλες φορές να την κρεμάσεις στις σκαλιέρες σε σειρά.
Με πολλή αγάπη….
Ποίηση, Ν. Καββαδίας, μουσική, Θ. Μικρούτσικος
Χαλκός, σίδηρος
Ναυκρατούσσα-Αγία Μαρίνα 1999-2000

27

Εικόνα 6.8: Αγκαλιά
Όμορφο απόγευμα στο Λαγονήσι.
Ο Σ.Μ. αγκαλιά με την Τ.
Χαλκός, σίδηρος
Αθήνα, 2000

Εικόνα 6.9: Χάδι
Η κίνηση αυτή είναι η γλυπτική, οι σχέσεις, ίσως και ολόκληρη η
ζωή.
Το χάδι της μιας φόρμας στην άλλη.
Θα μπορούσε να ήτανε ένα δειλινό στην Σαντορίνη.
Χαλκός, σίδηρος
Αθήνα, 2000

Εικόνα 6.10: Σταυρωμένο όνειρο
Χαλκός, σίδηρος
Αθήνα, 2000

28

7 2001-2004

Εικόνα 7.1: Ίκαροι
Χαλκός, μάρμαρο
Αθήνα, 1999-2001

29

Εικόνα 7.2: Κατακόρυφο
Αλουμίνιο
Αθήνα, 2001

Εικόνα 7.3: Έγκυος
Αλουμίνιο
Αθήνα, 2000

30

Εικόνα 7.4: Τομάρι από κριάρι
Χαλκός
Αθήνα, 2001

31

Εικόνα 7.5: Παιχνίδι για δύο (Ι)
Χαλκός, μάρμαρο
Αθήνα, 2002

Εικόνα 7.6: Παιχνίδι για δύο (ΙΙ)
Χαλκός, μάρμαρο
Αθήνα, 2002
«Αρχαιότερη από την πάλη των τάξεων είναι η πάλη των δύο φύλων»

32

Εκτύπωση: ΦΑΣΜΑ
Ηρώων Πολυτεχνείου & Μακρυγιάννη 1 Ζωγράφου
ΤΚ: 15772
Τηλ.-Fax: 777 87 27

33