You are on page 1of 1

XORNAL DE GALICIA

mércores, 13 de xullo de 2011

opinión

5

pan or á mic a

e s c añ o c ero

Os dirixentes públicos están interpelados
Neste novo clima social, cada vez lles resultará máis complicado predicar e dar pouco trigo. Terá máis custes detectar a palla no ollo alleo e non ver a viga no propio
O recente abandono de cou certos asuntos no catálogo das maioJosé Luis Méndez Pas- res urxencias públicas. Hoxe hai menor cual como conselleiro tolerancia que onte, cando se aceitaban delegado da Corpora- certas situacións con fatalismo ou comción industrial de No- plicidade. vacaixagalicia ilustra tamén sobre outros Os dirixentes públicos están interpelapreocupantes déficits presentes na nosa dos por ese novo clima social e non van povida social. A pesar do carácter singular da der mirar para outro lado. Cada vez resulentidade financeira matriz (non privado, tará máis complicado predicar e dar pouco senón fundacional e tutelado pola Xunta) trigo. Terá mais custes detectar a palla no descoñecemos a contía da indemnización ollo alleo e non ver a viga no propio. percibida polo executivo para aceitar o fiNesas viaxes que realiza o presidente niquito na súa activiNúñez Feijóo para impartir doutrina en didade profesional. n Cantas dimisións A transparencia fiversos foros de Madrid, cou agachada no ar- tería esixido Feijóo acaso teña tempo pamario para evitar a ra realizar un exerciqueima dos focos in- dende a oposición ante cio de política-ficción e imaxinar un escenario formativos. Non esta- a evolución negativa ba o forno para moitos no que el fose o líder da dos indicadores oposición parlamentabolos: uns días antes ria fronte a unha reedisóubose que a retri- de emprego? ción do anterior biparbución anual de tres tito. Cantas dimisións directivos de Bankia (Rodrigo Rato, José tería esixido ante a evoLuis Olivas e Francisco Verdú) acadaba lución negativa dos indicadores de emprea cifra de 10,1 millóns de euros, sen con- go, as evidentes insuficiencias derivadas da tar dietas, complementos e soldos como aplicación do vixente sistema de financiamento autonómico, o fracaso da fusión das conselleiros do novo banco. Certamente, os obxectivos rexeneracio- Caixas, o medre dos incendios forestais e a nistas non naceron hai catro días. Agora desaparición do Códice Calixtino? Canto ben, a grave desestruturación social que tempo tardaría en solicitar a convocatoria está provocando a crise económica colo- dunha eleccións anticipadas. l
Xesús Veiga Buxán
Profesor da usc

Los cambios
Julia Navarro
opinionxornaldegalicia.com

A pesar de que os inquéritos certifican que o movemento crítico xurdido a partir do 15-M dispón dunha maioritaria simpatía no seo do corpo social, algúns membros da elite política e económica non semellan querer mudar os comportamentos habitualmente seguidos nos últimos anos. É o caso de Fernández Moreda e a súa decisión de continuar dirixindo o grupo socialista na Deputación da Coruña. Os argumentos utilizados son profundamente conservadores: cando non acompaña o éxito electoral hai unha obriga de non dimitir porque é preciso aceptar a decisión dos votantes. Ou sexa: non debe existir un criterio minimamente obxetivábel para deixar o cargo máis alá da vontade discrecional da persoa afectada ou da decisión executiva dos xerarcas do partido correspondente. Coa teoría de Moreda, o máis apropiado tería sido a continuidade de Pérez Touriño na dirección do PSdeG a pesar da derrota do 1 de Marzo de 2009. Se non foi así, a razón habería que buscala na subxectividade do ex presidente ou na calculada decapitación preparada nos despachos de Ferraz.

Ha hecho bien el presidente Zapatero en hacer un ajuste más que una crisis para sustituir a Alfredo Pérez Rubalcaba en el Gobierno. Parecía lógico que al frente de Interior a Rubalcaba le sustituya su segundo, Antonio Camacho, y no un ministro nuevo que tenga que aprenderse el a.b.c de un ministerio tan complicado como ese. De la misma manera que acierta no nombrando a otro vicepresidente político, cargo que podía haber recaído en su leal José Blanco, al que al final le ha encargado que, además del Ministerio de Fomento, haga de Portavoz. Es una manera de reforzar el poder de Blanco, pero sin oficializarlo con la vicepresidencia. José Blanco ya tiene cierta experiencia como portavoz porque hasta su llegada al Gobierno venía desempeñando esta función en el PSOE como parte de su responsabilidad como secretario de Organización. Y, todo hay que decirlo, hasta ahora Blanco ha demostrado cintura en las relaciones con la prensa. Muchos se preguntan por qué no ha asumido la portavocía Ramón Jáuregui, que al fin y al cabo es ministro de la Presidencia, pero el cargo de portavoz supone tener una sintonía personal con el presidente y esa sintonía no la tiene Jáuregui y sí José Blanco.Vistos los ajustes en el Gobierno, parece que las elecciones generales parecen más cerca. Se apunta finales de noviembre, y lo cierto es que dadas las circunstancias cuánto antes mejor, mejor para nuestro país, y si me apuran mejor para Zapatero y para el propio Rubalcaba. l

k ilómetro c e ro

en fa se beta

La cosa está que arde
Fermín Bocos
opinion@xornaldegalicia.com

‘Feedback’ e angustia
Lorena Gómez
opinion@xornaldegalicia.com

La ironía es el espejo en el que se refleja la inteligencia. Digo esto al hilo de una pequeña anécdota surgida en el transcurso de la toma de posesión de los nuevos ministros. Resulta que alguien, dotado, sin duda, para la ironía decidió que tal como están las cosas de la economía lo propio era que la Biblia de Carlos IV –el ejemplar sobre que según la costumbre posan su mano los ministros en el acto de la jura de su cargo– estuviera abierto por el Libro de los Números. Dado que los ministros nombrados o confirmados –Elena Salgado, Manuel Chávez, José Blanco, Antonio Camacho– optaron por prometer en lugar de jurar, se perdieron la ironía. La verdad es que entiendo que en semejante trámite y pese al ascenso que comporta ser la número dos del Gobierno, la vicepresidenta Elena Salgado no estuviera para muchas ironías puesto que –debió pensar– para números ya tengo los de la Bolsa, la deuda y el euro. El lunes fue un lunes negro. l

Coma unha non ten capacidade nin económica nin intelectual para coleccionar outras cousas, colecciona escaparates. Quero dicir que fago as miñas seleccións favoritas de tendas que son, a partes iguais, obxecto de desexo e, por outra banda, constatación rigorosa de que vivo noutro planeta, polo menos dos que poden mercar certo tipo de cousas. Un día falarei un pouco máis polo miúdo destas afeccións. Hoxe viume a cabeza porque sinto debilidade polas tendas de trebellos electrónicos. Teñen algo de promesa máxica, de mundos ignotos e paralelos asomando entre eses botóns de sobriedade metálica e austeridade enganosa. Gustábanme moito, hai anos, esas tendas nas que hai, uns por riba doutros, moitos televisores reflectindo, en riguroso directo e tempo real coma din na propia tele, o absorto camiñar dos viandantes. Nas nais con présa que tiran dun neno, o estudante que lata e pasea fumando furtivos cigarros, o velliño que cambiaría tempo real por tempo de calidade. Eu pasaba moitas veces por diante só polo pracer de verme a min mesma capturada nesas pantallas, coa absurda despreocupación dos meus hedonistas trece anos. E había un misterio

estraño e fascinante nesa multiplicación da miña trenka do cole, nese ver once, doce ou máis figuras de min mesma. E pretender tomalo con naturalidade, e non coa vergoña que me daba que alguén me descubrira fitando para min neses momentos tan íntimos e públicos á vez. Veño de recibir un convite a unha nova rede social. Non sei se teño preguiza, falta de fe por anteriores fiascos ou xa infantil angustia de quedar fóra, de chegar tarde, de non crer no que teño que crer no momento. E tamén sinto unha necesaria osixenación e certa perspectiva de cando en vez. Lémbrome de quen cantaba que as ciencias avanzaban que eran unha barbaridade. Pois home, a Deus grazas que avanzan e avanzaron. Do que si non estou tan convencida é de se non nos sentimos a piques de emprender unha carreira, unha competición por ser o primeiro que sobe unha foto ou que retruca inxeniosamente un comentario. Que as dinámicas de retroalimentación constante funcionan como eses aditivos engadidos as patacas fritidas que fan que non podas comer só unha. En certa medida, e como di alguén, estámonos a facer ionquis do feedback. E superando, pero non mellorando, o concepto de intelixencia colectiva. Coma Hal, teño ás veces medo. De rematar atrapada nunha morea de pantallas que, como aquelas dos escaparates dos que falaba, reflictan liñas superpostas de actualizacións e reenvíos. A medio camiño entre o show de Truman e un Sísifo contemporáneo. Todo é poñerse. l