You are on page 1of 4

De Spaanse Revolutie

zaterdag 21 mei 2011, 22u20

Het Plaza del Ayuntamiento in Valencia wordt omgedoopt tot het Plaza del 15 de Mayo. Jacobo Mndez Dez Vrijdagavond 8 uur. Op het Plaza del Ayuntamiento voor het stadhuis van Valencia zitten duizenden mensen op de grond. Het is stil. Af en toe gooien ze hun handen draaiend in de lucht. Het is een geluidloos applaus voor de sprekers die n voor n de microfoon ter hand nemen. We zijn indignados, verontwaardigd, zeggen de sprekers. Net zo verontwaardigd als de toehoorders op het plein. De verontwaardiging schept een band. Leeftijd, sociale klasse, opleidingsniveau en afkomst doen er niet toe. Je ziet hier keurige studenten, gezinnen met kleine kinderen,

anarchistisch ogende jongeren, mannen strak in het pak, ouderen. Op het plein is iedereen indignado. Met zn 12.000 zijn ze deze vrijdagavond bijeengekomen. Ze zijn kalm maar vastberaden: het is tijd voor een Spaanse revolutie. Morgen, zondag 22 mei, zijn er in Spanje verkiezingen voor de regeringen van de autonome regios en tegelijkertijd ook voor de gemeenteraden. In deze laatste week voor de verkiezingen hebben de indignados de politici duidelijk laten weten dat ze al het politiek geblaat volledig beu zijn en geen enkel vertrouwen hebben in het tweepartijenstelsel dat de Spaanse politiek beheerst. Op 15 mei (15M) begonnen er betogingen in Madrid tegen het politieke systeem, de corruptie en de torenhoge werkloosheid in het land. Op het Puerta del Sol-plein kamperen voornamelijk jongeren nu al dagen als vreedzaam protest tegen de bobos in de politieke en financile wereld die niets doen aan de grote crisis waarin het land verkeert en zich alleen maar zelf verrijken op de rug van de Spaanse bevolking. Inmiddels hebben de Madrileense protestacties navolging gekregen in andere steden, waaronder ook Valencia. De betogers van de 15M-beweging voeren de leus "Echte democratie nu!" De acties zijn niet gericht op n specifieke politieke partij, maar op de politiek in het algemeen. Corrupte president De Valencianen op het plein zijn verontwaardigd omdat de corruptie in Spanje welig tiert en rijke politici en bankiers op rozen zitten, terwijl 21% van de Spaanse en 23% van de Valenciaanse bevolking geen baan heeft. Wie in Valencia het woord corruptie uitspreekt, noemt ook in een adem de naam van Francisco Camps. Camps is de voorman van de liberale, christelijk-conservatieve Partido Popular in Valencia en tevens ook de president van de Autonome Regio Valencia. Camps ligt al lang onder vuur omwille van een omkoopschandaal waarbij hij geschenken zou hebben ontvangen van een ondernemer in ruil voor een aantal lucratieve miljoenencontracten. Toch ziet het er naaruit dat Camps zich morgen na de verkiezingen nog steeds president mag noemen, omdat zijn Partido Popular op een grote overwinning afstevent. Het feit dat de Spaanse politiek werkt met gesloten kieslijsten waarbij je alleen maar op partijen kunt stemmen en niet op personen, zit de 42-jarige ondernemer Luis hoog. Hij komt al enkele avonden naar het Plaza de Ayuntamiento omdat ook hij verontwaardigd is. Politici doen niet wat ze moeten doen, namelijk het volk op een correcte manier vertegenwoordigen. Doordat er geen voorkeursstemmen bestaan, is het moeilijk voor het volk om politici rechtstreeks te belonen of af te straffen. De politici staan niet dichtbij het volk en verschuilen zich eenvoudigweg achter hun lijsten. Een corrupt politicus zoals Francisco Camps kan ondanks alles nog vrolijk doordoen. Luis vindt dat de bevolking veel meer en veel regelmatiger inspraak zou moeten hebben in beslissingsprocessen die het volk rechtstreeks aanbelangen. Een aanpassing van de kieswet zou volgens hem een eerste stap in de goede richting zijn.

Gratis werken Jongeren zijn boos omdat ze ondanks hun universitaire opleidingen geen baan kunnen vinden en werkloos thuis zitten. Als ze dan toch een baan hebben, moeten ze niet zelden ver onder hun niveau werken of worden ze uitgebuit door bedrijven in onbetaalde of onderbetaalde "stageplaatsen" onder het motto "wees blij zijn dat je werk hebt." Cristina (31) kan dit volledig beamen. Ze is Doctor in Farmaceutische Wetenschappen en heeft een Master in Bio-Informatica. Ze werkt al jaren als onderzoekster in een hoogtechnologisch instituut. Drie maanden geleden kreeg ze van haar baas te horen dat ze haar contract zouden verlengen. "Maar wel pas over drie maanden", voegde hij eraan toe. Cristina kon haar baan alleen behouden als ze bereid was 3 maanden lang zonder salaris te komen werken. "Dat was toch niet zon groot probleem", vond haar werkgever, "want haar echtgenoot had toch nog een inkomen." Cristina voelt zich niet gewaardeerd in haar eigen land. Samen met haar man, een ingenieur, vertrekt ze. Ze weten nog niet waar naartoe precies: Nederland, Zwitserland, Frankrijk of Duitsland. Landen waar ze wl serieus genomen worden en waar ze wl een mooi inkomen krijgen. De braindrain van hoogopgeleide Spanjaarden naar het buitenland is een grote bedreiging voor de toekomst van Spanje. Duizend euro Gezinnen zijn boos omdat bij iedere regeringswissel het hele onderwijssysteem weer wordt veranderd en het Spaanse onderwijs daardoor geen enkele continuteit kent, met desastreuze gevolgen voor het niveau. Ouderen zijn boos omdat ze moeten rondkomen van een minimumpensioen van 580 euro per maand. Jongeren n hun ouders zijn verontwaardigd over het feit dat er geen betaalbare woonruimte te vinden is. Noodgedwongen blijven vele Spanjaarden tot hun 30e of zelfs 35e thuis wonen. Meer dan 6 op de 10 werknemers in Spanje verdienen minder dan 1100 euro bruto per maand. Zij vormen de grote groep mileuristas (zij die mil euros, 1000 euro, verdienen) voor wie eigen woonruimte onbetaalbaar is. Het gaat om mensen van alle leeftijden en alle opleidingsniveaus. De 40-jarige Begoa spreekt vloeiend Engels en heeft veel ervaring in administratieve functies, maar door de crisis werkt ze nu noodgedwongen als verkoopster bij H&M. Ze is mileurista en indignada. Ze is het meer dan beu om iedere keer weer met contracten van enkele maanden tot maximum 1 jaar te moeten werken. Ze weet dat ze over een dikke maand voor de zoveelste keer op straat staat. Bedrijven zijn na 1 jaar verplicht om iemand vast in dienst te nemen, maar dat is te duur, zucht ze. Dus worden werknemers na een jaar vriendelijk bedankt en neemt een andere tijdelijke medewerker hun plaats in. Begoa is het moe om op haar leeftijd geen enkele professionele stabiliteit in haar leven te hebben. Ze wil Spanje nog n kans geven, zegt ze. "Ik hou van mijn land en ik wil hier niet weg. Maar als ik geen vaste baan vind, dan zit er niets anders op en vertrek ik naar Australi. Voorgoed."

En zo heeft iedere indignado op de vele bezette pleinen in Spanje een eigen verhaal en een persoonlijke reden om de 15M-beweging te steunen. De verkiezingen van morgen geven de indignados geen hoop op verbetering. Integendeel. Het maakt niet uit wie er morgen wint als er structureel iets volledig fout gaat in de Spaanse politiek, het bankwezen en de bedrijfswereld, zegt de 44-jarige Sergio. De ervaren topografisch ingenieur werd een jaar geleden ontslagen vanwege de crisis. "Morgen is gewoon een kwestie van: dezelfde hond, maar met een andere halsband. Enkel als de indignados hun stem ook n de verkiezingen blijven laten horen, dan komt het misschien toch nog goed met Spanje." Suzanne Vollenbronck