You are on page 1of 1

NIEUWS

Uit de straat, van om de hoek en iets verder

Lunchbijeenkomst in de Paraplu

COLUMN

Raadsleden beluisteren wensen gehandicapten
● Door Anneke Houtman e regiotaxi die klanten te laat aflevert bij een concert. Marktkramen die op de gemarkeerde route voor blinden staan. Mensen die je het gevoel geven lastig te zijn. Het is al niet eenvoudig gehandicapt te zijn, maar als er te weinig rekening mee gehouden wordt, is het nog lastiger. Afgelopen week lunchte een aantal raadsleden met gehandicapten om hierover van gedachten te wisselen.

CLIENTENPLEIN
MOND OPEN EN TANDEN LATEN ZIEN!
Mijn halfjaarlijkse afspraak met de tandarts komt weer in zicht. Ik merk dat ik die afspraak steeds voor me uit schuif. Ik ga nog steeds naar de oude vertrouwde tandarts bij mijn ouders om de hoek, maar inmiddels woon ik een heel eind weg. Kortom: tijd om een nieuwe tandarts in Utrecht te gaan zoeken. Nu sta ik niet te trappelen om een nieuwe tandarts te zoeken, want wat staat je te wachten? Tandartsen komen regelmatig slecht in het nieuws. Bijvoorbeeld die tandarts in Amsterdam, die fouten maakte en daar niet voor werd gestraft. Ik weet dat ook in Utrecht zulke figuren rondlopen. Ik werk namelijk bij CliëntenPlein, waar mensen terecht kunnen met vragen en klachten over onder meer de gezondheidszorg. Bijna wekelijks komen er klachten over tandartsen binnen: achtergebleven vijltjes in kiezen, tanden die afbreken door een prothese, zinloze beugeltjes op het melkgebit van kleine kinderen. En eindeloos terug moeten komen voor een behandeling die niet werkt, mét de bijbehorende rekeningen. Maar goed, ik moet op zoek naar een nieuwe tandarts en heb me voorgenomen een zogenaamde ‘mondige patiënt' te zijn. Een klantvriendelijke en vakbekwame tandarts voor mijn gebit is toch niet teveel gevraagd? Het is me wel duidelijk naar welke tandartsen ik niet wil. Nu nog eentje zien te vinden die ik wél goed vind. Ik heb eerst eens rondgevraagd bij vrienden en collega's. Daarna ben ik gaan kijken hoe ik de website van de aangeraden tandartsen vind. Ik kon natuurlijk niet nalaten om even te kijken wat ze zeggen over de mogelijkheden om een klacht in te dienen. Je weet maar nooit... Dan de proef op de som: bellen voor een afspraak. De telefoon wordt snel opgenomen met de vraag van de assistente of ze me binnen vijf minuten terug kan bellen. Ja ja..., maar tot mijn verbazing gebeurt het echt. Meteen daarna krijg ik een e-mail ter bevestiging van de afspraak. Een goede eerste indruk! Maar dat is natuurlijk nog maar het halve werk. Nu de behandeling nog. Ik neem me voor om kritisch te zijn en dóór te vragen als iets me niet duidelijk is. Vorig jaar zijn bijvoorbeeld nog foto's gemaakt. Die kunnen worden opgevraagd, dus dat hoeft niet gelijk opnieuw. Als mondige patiënt ga ik mijn mond opendoen en als het nodig is mijn tanden laten zien!

D

De raadsleden hadden aangegeven dat ze vaker in contact willen zijn met mensen met een handicap, zodat ze horen wat er speelt. Daarom de lunch in ontmoetings- en activiteitencentrum De Paraplu aan de Van Bijnkershoeklaan. Jet de Hoop, in een rolstoel, vertelt dat ze lesgeeft, maar dat ze soms te laat komt omdat het vervoer met de regiotaxi een marge kent van een half uur. "Het is gênant als ik te laat kom. Ik heb op die manier niet de vrijheid mobiel te zijn wanneer ik wil en de regie te hebben over mijn eigen leven." Sommige gehandicapte disgenoten herkennen dit. Je wordt niet attent te woord gestaan door het personeel van de regiotaxicentrale. Ook worden wel eens de verkeerde mensen in een verzorgingstehuis uit bed gehaald en in de taxi gezet, zonder dat de chauffeur nagaat of hij de goede klant meeneemt. "Dan komt de verkeerde oma op je verjaardag." Ook de parkeervoorziening komt aan bod. Soms moet je een jaar op je vergunning wachten, maar als je slecht ter been bent, moet je vlakbij je huis kunnen parkeren. BAMI MET WORST Joanne Schreijer (78), sinds 1965 invalide omdat ze door een dron-

Raadslid Niki Schipper (r) in gesprek met een van de deelnemers aan de gedachtewisseling over het gehandicaptenbeleid in de Paraplu. ken chauffeur werd geschept, vindt de lunch een goed initiatief. "Je leert van elkaar", vindt ze. Ze is zelf in het bezit van een auto, zodat ze redelijk mobiel is. Maar daarvoor moet ze wel dingen laten. "Ik eet niet elke dag vlees. Ik maak wel eens bami met stukjes worst, dat is ook erg lekker. Je kunt er zelf wat van maken." Niki Schipper van GroenLinks heeft dat laatste in haar oren geknoopt. "Het gaat hier om keuzes. Je kunt als gehandicapte soms niet de dingen doen die je wil doen omdat je hier of daar zit te wachten. Andere opties kosten vaak meer. Mobiliteit is een groot goed en ik realiseer me dat mensen daar dingen voor moeten laten." Kees Geldof (VVD) viel het meest op dat mensen het gevoel krijgen lastig te zijn als ze een opmerking maken over bijvoorbeeld toegankelijkheid van een winkel. "Het moet in de hoofden komen te zitten dat je bij het ontwerpen van dingen rekening houdt met gehandicapten." "Het moet inderdaad doordringen," zegt Gezien Reinders, directeur van het Solgu, het Stedelijk Overleg Gehandicapten Utrecht, dat de lunch organiseerde samen met De Paraplu. "Wij zijn er in al onze veelvormigheid. Wat wij vragen van de raadsleden is dat als er plannen zijn om dingen te regelen voor gehandicapten, zij niet automatisch denken: o, wat duur. Want als wij die aanpassingen niet maken, zetten wij mensen aan de kant. Tot nu toe zijn wij als gehandicapten de franje van de samenleving, de restjes. Ik geef toe: we zijn geen goedkope kostgangers. Maar we leveren ook wat op: een bijdrage aan de samenleving, door te werken, vrijwilligerswerk te doen, naar school te gaan. Wij zijn er, wij blijven er en wij doen mee," besluit ze.

Winnend idee wedstrijd jonge Turkse ondernemers

Plan voor fietstaxi in binnenstad
● Door Saskia Adriaens steeds D e binnenstad van Utrecht wordtde behoefte meer autovrij gemaakt, terwijl aan mobiliteit steeds meer toeneemt. Een fietstaxi zou de ideale oplossing kunnen zijn", vertelt Kagan Koktas. Hij en zijn vriend Mustafa Soykan zijn de winnaars van het Turkse ondernemersproject ‘Een Vliegende Start'. Hun idee van de fietstaxi was volgens de jury het origineelste en best uitvoerbare idee van alle ondernemingsplannen. Om het ondernemerschap bij Turkse jongeren een extra impuls te geven organiseerden de Utrechtse studentenstichting Sife en het Turkse jongerencentrum Ulu de ondernemerswedstrijd. "Over het algemeen staan Turken bekend als echte ondernemers, maar het ontbreekt ze vaak nog aan creativiteit en aan een gedegen ondernemingsplan", legt Pieter Huisman, voorzitter van Sife, uit. "Met deze workshop willen we Turkse jongeren stimuleren om zich te onderscheiden en op zoek te gaan naar het zogenaamde ‘gat in de markt'. Zo zien Mustafa Guner en Armand Sag een gat in de markt met hun Nargile Loungebar. "Het bestaat al in Rotterdam, Amsterdam en Den Haag", vertelt Sag. Het duo ziet het helemaal voor zich: in plaats van stoelen, kussens op de grond. Ze schenken geen alcoholische dranken en de waterpijp speelt een grote rol. "Veel Turkse jongeren zullen dit concept herkennen, want in Turkije heb je veel van dit soort tenten. En het interieur zien we eigenlijk als de Turkse cultuur in een Nederlands jasje." TOERISME Ook het idee van de fietstaxi is niet helemaal nieuw. Soykan en Koktas ontdekten het vervoermiddel in Amsterdam. "Dat is al een paar jaar geleden en toen vonden we al dat zoiets perfect in Utrecht zou passen." Terwijl het idee oorspronkelijk uit het oosten komt, is de moderne fietstaxi volgens Kogan weerbestendig. Bovendien denkt hij dat het een pluspunt is voor het toerisme in Utrecht. "Met tochtjes langs leuke bezienswaardigheden in de stad." Van de beoogde zestien deelnemers, waren er tijdens de finaleavond nog maar zes over. Echt spannend werd het niet, want dat het tussen de loungebar en de fietstaxi ging, werd al snel duidelijk. Het was duidelijk dat de jury geen ‘gat in de markt' zag toen andere kandidaten hun ondernemingsplannen van een administratiekantoor presenteerden. Terwijl Guner en Sag al vergaande plannen hebben met hun loungebar - ze hebben zelfs al een locatie op het oog - hebben Soykan en Koktas hun financiën nog niet rond voor de fietstaxi. Toch zag de jury in dit plan een grote kans van slagen in Utrecht. Daarmee won het duo een laptop en een business course die in september start, zodat ze snel hun idee concreet kunnen vormgeven. Maar of we binnenkort daadwerkelijk fietstaxi's in de stad zien rijden, is nog even afwachten.

Marijn Meijer, coördinator CliëntenPlein Utrecht CliëntenPlein Utrecht is het loket voor inwoners van de provincie Utrecht met vragen en klachten over gezondheidszorg en sociale zekerheid.

6

Ons Utrecht - Woensdag 16 mei 2007