Agent 143 by Spider Maniac

CHAPTER 1

Beep. Beep. Tumunog ang cellphone ko. Nagtetext na si Sharlene. Nasan ka na ba? Kanina pa kami dito naghihintay sa resto. Sh*t! Bakit ba naman kasi ang trapik ngayon! Bilisan niyo naman please. Sobrang late na ko sa appointment ko. "Manong, wala ba tayong ibang pwedeng daanan? Late na kasi ako eh," sabi ko kay manong driver. "Naku, sir, mas mapapalayo pa tayo kung mag-iiba tayo ng daan," sagot ni Manong. "Ganon ho ba." Wala na ko magagawa kundi magtiis. Kung bakit ba naman kasi minamalas ako ngayong araw na to eh. Di bale. Tatawagan ko nalang si Sharlene. "Hello? Shar. Sobrang sorry talaga! Di ko na alam kung ano gagawin ko. Yes, nasa taxi ako ngayon. Sobrang traffic. I know, I know. Nakakahiya na talaga. If you want let's just cancel the meeting. Wala na ko mukhang ihaharap sa inyo ngayon. Are you sure? Ok lang sa inyo magantay some more? Sobrang sorry talaga Shar. Referral mo pa naman ito sakin. Sige. Paki sabi nalang sa kinakapatid mo sorry din. I'll be there as soon as possible. Ok. Salamat talaga. See you in a while. Bye." Grabe naman. Bilisin niyo! Parang di yata gumagalaw ah, naisip ko. Ah hindi, ayan na gumalaw na ng konti. Sana wag mainip sina Sharlene, sabi ko sa sarili ko. Cliente din yung kinakapatid niya. At ayun, tumigil nanaman ang taxi. Pesteng trapik to! Napabuntong hininga nalang ako sa inis. Umpisa palang ng araw ganito na ang nangyayari. Nag-inhale exhale ako. Pampakalma lang. Sana ma-close ko ang deal later, dasal ko. Binuksan ko ang bag ko at nilabas ang mga papeles. Tinignan ko lahat para masigurong walang magiging problema mamaya. Ok naman na. Ready to attack na. Napatingin ako sa bintana ng taxi. Napansin kong marami-raming tao na ang pinili nalang maglakad. Siguro nagmamadali na rin sila? Maglakad nalang din kaya ako? Wag na. Papawisan lang ako. Kaya ayun. Nanitili akong nakaupo sa taxi. Pinagmasdan ko nalang ang mga taong naglalakad. Para hindi lalong mainis, inaliw ko nalang ang sarili ko. Tinignan ko ang mga higanteng billboard ng mga pinakasikat na produkto sa bansa. Naging ugali ko na rin kasi na tignan ang mga yon pag napapadaan ako dito.

Nakita ko ang ilang mga kilalang artista, pati na rin ang mga hindi kilala. Aba, bago yung billboard na yun ah, sabi ko sa sarili ko. Tinignan ko ng maigi ang larawan nung modelo. Bagito rin siguro siya. Hindi ko pa siya nakita kahit saan. Ang laswa naman. Di ko kaya mag-pose ng ganyan, napag-isip isip ko. Actually, di naman talaga malaswa. Opinyon ko lang yun. Hay salamat! umandar na rin ang taxi pagkalipas ng mahigit sampung minuto. Aba teka, mukhang tuloytuloy na ang biyahe! Sa wakas! Haha! Tuwang-tuwa ako sa pangyayari. "Ito talagang gobyernong to," sabi ni manong driver, "maguumpisa ng proyekto di naman agad tapusin. Di ba nila naisip na ang daming napeperwisyo dahil sa mga hukay-hukay nilang yan sa kalsada?" Natawa ako. Ang seryoso ni Manong. "Oo nga ho eh. Palibhasa, puro bulsa lang nila ini-intindi." "Hay nako. Kaya hindi tayo umaasenso eh," sagot ni Manong. Napangiti nalang ako at hindi na sumagot. Tama naman siya eh. Para ngang walang asenso. Nagtext ako kay Sharlene na malapit na ako. At humingi ako muli ng despensa. Sabi niya ok lang daw yun. Naiintindihan niya naman daw. Wow. Siya naintindihan niya. Pano kaya yung kasama niya? Late ako ng isang oras mahigit. One hour and fourty-three minutes to be exact. Dali-dali kong binayaran si Manong at bumaba ng taxi. Pasok ako agad sa restaurant at agad hinanap si Sharlene. Ayun! Nakita ko siyang nakaupo sa may corner table. Magisa. Sh*t! Umalis na nga, sabi ko sa isip ko. Nakita niya na ko. Kumaway siya. Dahan-dahan akong lumapit. Asar na asar ako sa sarili ko dahil wala na ang cliente ko. "Shar, sobrang sorry talaga. It's my fault really," sabi ko. Sobrang lungkot ko talaga. Ano nalang ang sasabihin ni Sharlene sa pamilya niya tungkol sakin? Isa sila sa mga pinakamalaking cliente ko. Pag nadismaya sila dahil dito, di lang sila ang pwedeng mawala sakin. Marami pang iba. Hay! Bakit ka ba naman kasi nalate eh! Napansin siguro ni Shar na malungkot ako. Natawa siya. "Hoy ano ba. Cheer up! Its ok. Para kang t*nga." "If I wasn't late siguro may cliente ako ulit. Alam mo naman how important this is to me, right?" sabi ko. "Anong siguro? You haven't lost your client," sabi niya. Ano ba, nanunukso yata ito eh. "Nagpunta lang

Ngayon. Muntik na ko ma-off balance. Si Matteo. Wow! Nakahinga ako ng maluwag. Sabi niya. Tatawa-tawa.. Di ko napansin yun ah! Marahil dahil nalungkot ako bigla. Tumayo ako at humarap kay Matteo. May plato at may iced tea sa tapat nito sa ibabaw ng mesa." "No way!" laking gulat ko. May pag-asa pa ako maging Top Agent ng kompanya namin. nagsalita si Shar. He's my kinakapatid.. "Dan. kelangan ko nalang siguruhin na maging maayos ang lahat. Tinignan ko ang upuan sa tabi niya. eto na pala siya eh. Habang nagaayos ako.siya sa rest room." Tinaas ko ang ulo ko at tumingin kay Shar." sabi ni Sharlene. yung lalaki sa billboard." pagpapakilala ni Sharlene. mukhang swerte parin ako! "Uh-huh. Teka. Inilabas ko na lahat ng papeles para ready na sakaling dumating na ang cliente ko. this is Matteo Rutigliano. Di ko namalayan na may tao palang nakatayo sa likod ko. . "O.

Ayos ka rin ha. Tila nahimasmasan ako. I don't know what else to say but sorry. Naramdaman kong umakyat ang dugo sa magkabilang tenga ko. it's ok. Masaya maging ahente. Dan. kaya siya na ang nagsalita. It's nobody's fault.CHAPTER 2 "Hey. Nakagalaw na ko sa wakas. I have been an agent for 4 years now. super late. Natigilan ako dahil hindi ko akalain na siya pala ang naghihintay kanina pa sakin dito kasama ni Sharlene. What's up?" sabi niya habang inabot ang kamay niya para makipagkamay sakin.." pero di ko na natapos ang sasabihin ko dahil nagsalita si Matteo.. thanks. isip ko. Ok lang yan. At yun na nga ang nangyari. So we can get it over and done with. you can go yap about what you came here for. When I left school. -----------------------------------------------------------------Ako nga pala si Daniel Marc Burgos. "Matt. Blame it all on the traffic. yeah. 24 years old. Sinadya ko bang mangyari yun? Di naman ah. really. I'm really sorry for being late. Listen. Teka lang. Inaantay niya parin abutin ko ang kamay niya. Ano ba tong tao na to? Pangasar ka ba o ano? Isa pa sasapakin na kita ng makita mo kung ano hinahanap mo. ito kagad ang naging trabaho ko. Relax. Kinamayan ko siya. Well. Shar. "Yeah. Napansin siguro ni Sharlene na medyo napahiya ako ng konti. Nakatingin lang ako sa kanya. Isa akong insurance agent. At hindi basta-bastang mga tao ito. We're all here so let's just get on with it. "I'm good. Napatingin siya kay Sharlene." At umupo siya sa tabi ni Sharlene. Kaya mo yan. "It's my fault really." Medyo nainis ako sa banat niya." "No. ano ka ba. May . Know what that means to me? Not good." sabi ni Matt. "So. I get to meet a lot of different people. Tumingin ako saglit kay Sharlene. can we start now? I've eaten a lot waiting for you. ako pala ang may atraso. Nakatitig siya ng maigi sakin na parang sinusukat ang pagkatao ko. Inumpisahan ko na ang pagalok sa kanya ng insurance." sabi ko." "Well. Nothing new there. Tumango siya na parang senyales na magumpisa na ako. I got caught in the.

Kapalan kung kapalan ng mukha ang labanan. Tutal dito na siya nagta-trabaho. Kaya ako. Then it came. dasal ko. Eto nanaman siya." . "What do you mean it's cool?" sabi ni Sharlene. Basta tinitignan mabuti yung kopyang binigay ko sa kanya habang ako ay nag-e-explain. mabuti nang may ganito siyang investment. Parang pinagaaralan nanaman ako. my clients are the prey. Hanggang sa matapos na nga ako. -----------------------------------------------------------------Tahimik namang nakikinig si Matteo sa lahat ng sinasabi ko. you're getting one?" sabi ko. "So?" tanong ni Sharlene kay Matteo. Para bang pakiramdam ko eh ang galing galing ko. Hoy! Sagot na! Naiinip na ko. Tumingin sa malayo. nagbago. Nagtinginan kami ni Sharlene. Tinitigan niya ako sa mata. "What do you think?" Di umimik. Pakiramdam ko lang naman yun. Please. may masungit. Please say yes. Ako yung hunter. At dito ko rin mahahanap ang tunay na kahulugan ng buhay at mabuhay. yun bang gusto lang masecure ang kanilang future. May mabait. "Its OK. Nakaka-boost ng ego. Life Insurance ang inaalok ko sa kanya. sabi ko sa isip ko. May mga di gaanong mapera. may walang kwenta kausap. Akala ko na-pipi na ang loko. Kung hindi. Finally. o hindi. Nilapag ni Matteo ang baso niya pagtapos uminom. Nakakataas ng selfconfidence. Hindi manlang nagbago ang itsura niya mula nang magsimula ako magsalita. I treat my job as an adventure." Natawa si Sharlene. Uminom ng iced tea. "I think it's cool. Ganun talaga. antipatiko tong lokong to ah. Pati ako natawa. Aba. Di pwede ang mahina dito sa trabahong ito. Halos isang oras din yun na puro ako lang ang nagsasalita. Kukuha ba. nabasa na niya na kanina ko pa sasapakin yung kinakapatid niya. Hunting adventure to be exact. Siguro kung marunong magbasa ng utak si Sharlene. Hindi siya nang-i-interupt. Iba kasi yung pakiramdam kapag may nakumbinse kang mag-invest sa insurance. "So. walang laman ang tiyan mo. Mas lalo na ang mahiyain.mga sobrang yaman. Pero nahirapan ako. Sa trabahong ito ako natuto. nagsalita na din. Ilang saglit lang. Sinusubukan kong basahin ang itsura niya. binato niya sa gilid yung kopya niya. "Not yet. Know what I mean?" tumingin siya sakin.

Ubos na ang pasensiya ko kay Matteo." sabi ni Matteo. . Wala na akong magawa kundi ibalik sa kanya ang kopya. Aba naman talaga. Inabot ko yung kopyang binato niya sa gilid. "Did I say 'No?' I said not yet. Kanina ka pa. Professional ako eh. "So you're not getting one? That's ok. Tinignan niya lang ang kamay ko. ang wierd nito ah. Tumayo ako. Matteo. Uminom ulit ng iced tea." bulong niya kay Sharlene. Binigay ko rin sa kanya ang calling card ko. Hawak ko parin yung kopya niya. "It's Matt. Pero kelangan ko magpigil. "I think I'll be needing that. Or dahil gusto ko talagang maibenta yun kaya ko binigay? Ewan ko. Nakalahad ang kamay. Means I'll think about it. "Nice doing business with you. "I'll wait in the car. Just give me a call in case you've already decided." Hinila ko yung kamay ko. Hinablot niya yun mula sa kamay ko." At ayun." kalmado kong sagot." kinuha niya yun at tumayo. Basta binigay ko ulit sa kanya. "Are we done here?" tanong niya." Nagumpisa na ko magligpit ng mga papeles." Inabot ko ang kamay ko para makipagkamay. Sabi ko sa sarili ko. "Yeah. Pero hinawakan niya yung kamay ko. Lumabas na ng restaurant. "We'll see.What? Pagtapos kong magmadali papunta dito at magsalita ng isang oras di ka kukuha? Bibingo na sakin talaga to.

"Dan. Magkaklase kami sa Biology. nakalimutan ko nga pala banggitin kanina. Di ko yun makakalimutan. Binaba ni Shar ang window niya." sagot ni Sharlene. Si Sharlene ang una kong naging kaibigan." "Pagsabihan mo yan ah. "Thanks. Inaantay ko kasi makaalis muna sina Matteo at Sharlene bago ako kumuha ng masasakyang taxi papuntang opisina. "Oo. kung hindi lang kita best friend. bastos pa. Alam niyo naman ang pakiramdam ng bagong lipat diba? Parang takot kang pumasok dahil wala kang kilala." Lalo siyang natawa. Transferee lang kasi ako sa school nila." nakangiting sabi ko. 2nd year kami nun. "I know! Cool ka lang ano ba. I owe you big time. Mahilig manggulat. Ganun ang naramdaman ko nun. Saka. Don't worry. Ano ba naman ito? Biglaan? Pano nalang kung may gagawin ako sa gabi? Buti nalang kamo wala. I won't take 'no' for an answer!" sabi ni Sharlene. Maya-maya umandar na ang kotse nila. Anyway. Para akong alien. Malungkot dahil lagi kang magisa. .CHAPTER 3 I was dumbfounded. Sabihin mo wag na siya magisip ng matagal. Huminto sa tapat ko. ang unang encounter ko kay Sharlene ay medyo nakakaaliw. Napailing nalang ako. With matching hand gestures. nasapak ko na yun. "See you later!" pahabol niya habang umandar na paalis ang kotse nila. Nasa harap siya nakaupo habang ako naman tahimik sa likod ng classroom. May dinner later sa bahay. Promise. Arogante na. Mabait yun. "Huy. Ano kaya yun? Tanong ko sa sarili ko. Our friendship started way back in High School.. Nasanay nalang ako sa tagal naming magkakilala. "Di naman ganun yun eh. Nakita ko si Sharlene na tinapik si Matteo at tinuro ako. diba? Ang bait!" Natawa si Sharlene." sabi ni Sharlene. Kitang-kita ko nga eh. "Yun o." "Yeah. pagpasensyahan mo na si Matt.. Ito talagang best friend kong ito. I've never had a client like this one. Mom and Dad are expecting you." sabi ko sarcastically. akong bahala dun. "Alam mo. Hay." --------------------------------------------------------------Nakatayo ako sa tapat ng restaurant.

Lahat ng mga pangalan namin ay nilagay niya sa isang lalagyan. Sabi naman nung isa kanya daw si Sharlene Yuzon. "Oh my God. May sakit ba to? Naisip ko. Napatingin ako sa kanya. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!! Nagulat ako at napatingin sa likod. Natahimik ang lahat. nagsalita muli si Miss Roxas." sabi ni Mam. Matapos ang pilian ng partners. Pangit daw kasi. Magsisimula na tayo. "Mam! Alvarado ho ba ang nabunot niyo?" tanong nung gustong makapareha si Sharlene. "Ang arte niyo naman!" tukso ng ilang mga lalaki. Nagtititili ang isa naming classmate. paki tanggal na ang takip na nasa harapan ninyo. "PALAKA!" sigaw ni Alvarado. magbubunutan daw muna ng magkakapartner. Si bagito. since nabanggit niyo si Ms. "Hindi. ang partner mo for this project ay si Mr. Napansin kong tahimik siya. Sa ibabaw ng ingay sa klase. Kaya you keep quiet. sa loob-loob ko." Muling naghiyawan ang mga lalaki. Burgos. Tumahimik lahat." sabi niya. partner ni Sharlene? Swerte ng kumag! Yan marahil ang nasa isip ng mga kaklase ko habang naglalakad ako papunta sa harapan. at tila kinakakabahan. . "Asa ka kasi boy!" tukso ng isa sa mga lalaki. Yuzon. Namumutla na siya nung mga oras na yun. Kapal din nito. Yuzon. at parang kinikilig-kilig pa. Tawanan ang lahat. Ang mga babae kong kaklase biglang nagsuklay. Tinignan ko si Sharlene." Tumayo kami lahat at nagsuot na ng gowns at gloves. Mr. Sabi ng isa sana daw wag niya makapareha yung isa naming kaklase na babae. Ang mga lalaki naman nagsipag-ingay." Tinanggal na ng mga classmates ko ang takip. Umupo ako sa tabi ni Sharlene. teacher namin. Minabuti ko nang tanungin siya. Alvarado. Ms. "Ok. narinig ko nagsalita si Sharlene. "Ok.Sabi ni Miss Roxas. you may put on your lab gowns and gloves. Parang t*nga naman. "Ok class. ngayon daw namin gagawin yung project namin. siya ang unang hahanapan natin ng partner. Bumunot na ng pangalan si Miss Roxas. May naghiyawan at nagtawanan." tugon ni Mam. "Are you OK?" sabi ko. nanalamin. Tawanan kaming mga lalaki habang nagtitilian ang ibang mga babae. Parang lalo siyang namutla at nanghina. Pero bago yon. "Silence!" sabi ni Miss Roxas. natatawa kong sabi sa sarili ko. Enough of that. "Now that you have your respective partners.

Di na siya nagsalita. Hinimatay si Sharlene. "Obvious ba ko masyado?" sabi ko. "Meron nga. Celebration lang. baka mali naman ang dinig ko kay Shar? Bago pa ko mabaliw sa kakatanong sa sarili ko. Pinagtinginan kaming dalawa. Teka. "Ah oo nga naman. Si Tito Gary ay executive ng isang advertising agency. yung guard nila. Di ko naman sinabing party no. Si Kuya Arthur ay nasa Amerika nagtatrabaho. Hanggang. "Dan! Kanina ka pa ba?" "Akala ko ba may dinner ngayon? Bakit walang tao?" tanong ko. Yuck! Nagulat ang lahat.Tumayo siya ng maayos pero nakahawak sa table. At ayun." sagot niya. Tatlo ang anak nila. Pangalawa si Sharlene at unica hija siya. bumaba ng hagdan si Sharlene." sagot ko naman." pahiya ako ng konti. "Kamusta ka na? Buti nalang you made it. Tita. akala ko ba may dinner ngayon? Parang wala naman yatang ibang bisita maliban sakin." "Ok naman po. "Tara. Umiling nalang. Pinapasok na ako ni Mang Jun. Nasuka siya sa harapan ko." Kumapit si Sharlene sa braso ko at naglakad na kami. if I know excited ka na kumain!" tukso ni Sharlene. And thanks for inviting me. Ako naman gulat na gulat sa sinapit ko. Medyo mabilis ang paghinga niya. Pinatuloy na ko sa living room.. Wooo. Mayaman ang pamilya nila. -----------------------------------------------------------------Naglalakad na ako papunta sa bahay ng mga Yuzon. "What's the special occasion ba? Biglaan naman yung dinner. Nasa dining room na sila. Si Tita Lani naman ay associate editor ng isang women's magazine. Sandali. I hugged her and she kissed me on my right cheek. Dinner lang naman ah. Si Fredrick naman nasa college na." "Wala. . "Daniel!" bati ni Tita Lani. nang makita niya ako sa gate. Tawanan kaming dalawa.. "MA'AM!" sigaw ko.

"You guys aren't starting without me. tabi na kayo ni Ate. Buddies din kasi kami. Paglapit ko sa kanya. . Tito. "Kuya. "Ok."You're part of the family. We greeted each other." sabi naman ni Tito Gary. Akala ko wala na kami inaantay ng biglang may sumulpot sa pintuan ng dining room." "Salamat po." sabi ko. Nakaupo si Fredrick. We played basketball on weekends before. Dan. Dito pala siya nakatira. Ako ang nagturo sa kanya maglaro. "You know you're welcome anytime sa bahay ko. Nahinto nalang when I started working. Lipat nalang ako sa tabi ni Mommy. then bump each other's right shoulder." I shook his hand. Ugali na namin na maghandshake. Umupo na kami ni Sharlene. Ngayon nalang kami ulit nagkita nito." sabi niya. are you?" Si Matteo. Mas matangkad na siya sakin ngayon. he stood up.

Natameme si Matteo. that's too much. . no. "Ah. Malimit ko ngang sabihin sa kanya kung gano siya kaswerte sakin. Naunang pumalakpak si Tito Gary. "Oo nga.CHAPTER 4 The model that he is. Ah. Lika na." sagot niya. kilala mo na si Kuya Dan. "Kuya Matt. "Hindi siya nagpunta as an agent. Lalong lumaki ang ngiti niya. mas gugustuhin ko pang maging son-in-law yang si Dan. Si Tito na ang nagpaliwanag. Ako botong boto kung si Kuya Dan ang boyfriend mo. Marahil ay inoobserbahan ang mga pangyayari. He's as much a part of this family as you are. Come on guys. Ewan ko nga diyan sa dalawang yan eh. "Awww." Nagkatinginan kami ni Sharlene." pa-humble niyang sinabi. ayun at naka-posing sa may pintuan ang loko. nakay Sharlene na po yung desisyon. Marahil dahil dun sa bago niyang billboard. He's my guest. Tinapik niya ang balikat ko bilang pagbati bago tuluyang umupo." "Daddy talaga. para sa kanya pala itong dinner na to. Aba." sabi ni Tita Lani. right?" sabi ni Fredrick." singit ni Fredrick. Dan. ganito kasi yan. Pumalakpak na rin kami nila Tita at Sharlene. Talk about perseverance. Sila Tito naman nagulat sa sinabi ni Matteo." Sabay tawa." protesta ni Sharlene. Pero nagulat siya nung makita niya ako. We met this morning. Nakikinig lang si Matteo. Ano bang dapat ko isagot? Bigla akong napa-isip. ang sungit ha! sabi ko sa isipan ko. Woooooooo!!! hiyaw ni Fredrick. join us." sabi ni Sharlene. Naglakad na siya papunta sa bakanteng upuan sa kanan ko. Nagtawanan kami lahat. Napangiti ako sa banat na yon. "See. What can you say?" sabi ni Tito. "Kapal talaga!" sabi ni Sharlene. If you ask me. Napangiti si Matteo. Napatawa nalang ako. "Matt. "Of course not! Ikaw kaya ang reason ng dinner na 'to. naisip ko. Mukhang nag-enjoy si Matteo sa atensyon na nakuha niya. In yo' face! Hahaha. Tito. "Yeah. Bakit? Anything wrong with what I said? Ikaw ba. "I'm surprised to see that you even went here just to make sure you close the deal. man. Dan and Sharlene have been friends since high school. Ate.

"Bakit?" Di siya sumagot. bigla siyang nagsalita. "Pero anak. you laughed a lot. Ang daming pagkain. Habang nag-yo-yosi ako. Pagtapos ng dinner. Pinagmasdan ulit ang langit. I'm serious." Nagtawanan kaming lahat. bukod siyempre sa pamilya Yuzon na parang pangalawang pamilya ko na rin. Ganun talaga kami when we're together.Nagumpisa na kami kumain. "Seems like y'all are close to each other. "Don't get me wrong." sabi niya. Lagi kaming masaya. "When we were having dinner." . Syempre. Sabi ko naman depende po sa offer. Tumingin sa langit. Yosi break. you and Sharlene. Napatingin ako sa kanya at napangiti. maganda si Sharlene. Ilang saglit. Well. ang highlight ng gabi." "I'm serious din po. Magpapababa ako ng kinain. nagsalita siya ulit. Di ko namalayan na sumunod pala sakin si Matteo. You guys got something goin' on or what?" Nice! Parang si Kuya Arthur lang dati ah. Tila pinagmamasdan ang buwan. "Nah. "So. "Yeah. Grabe. yung cake para kay Matteo na may nakalagay na "Congratulations!" Ngayon nalang kami ulit nagkasama kaya naman matinding kamustahan at kwentuhan ang nangyari. "You're unhappy. Pero parang magkapatid lang talaga kami." sabi niya. Maya-maya. "Yosi?" I offered him one." sagot ko. Ang lakas ng tawa ni Tito. Pretty much. lumabas ako sa veranda nila. "Nope." "Aren't you even attracted to her?" usisa ni Matteo. Tinanong din kasi ako ni Kuya kung nililigawan ko ba daw si Sharlene. Sobrang kampante kami sa isa't isa." "I don't think so." Natahimik siya sandali. Humithit muna ako ng yosi bago ako nagsalita. I don't smoke. deep in thought. Ito ang paborito ko dito sa bahay na to. "Oo." sagot ko. Si Tita kinamusta sina Nanay. Magkaibigan lang talaga kami ni Sharlene. Tito. Si Tito naman kinukulit ako na sa kanya nalang daw magtrabaho. nagsalit siya ulit. "Huh? What do you mean?" tanong ko. Kaya nga we can joke around like that." So? What's the big deal? Masama na ba tumawa ngayon? Sabi ko nalang.

"Your eyes. "What made you say that?" naguguluhan kong sabi sa kanya.. Tapos sabi niya. they're empty.." .Manghuhula ba ito o ano? What gave him the idea na unhappy ako? I'm never unhappy. Tinignan niya ko ng derecho.

" At ayun. Di ko namalayan na naubos na pala ang hawak kong yosi. bro. Maya-maya. Syempre dala na niya yung take out ko para kina Nanay. that's just what you feel. what we feel isn't right. "Ano yun?" tanong ni Sharlene. mahirap na. Yes you were laughing. sabi ni Matteo na papasok na siya sa loob. even if it seemed like you were having a good time back there. Mantakin mo. you're a miserable guy. Bago tuluyang umalis. What's next? I'm a zombie? Ang wierd. sabi niya. dumating si Sharlene. But that doesn't mean they can't be. "Yeah. Kung magsalita akala mo ang tagal na niya ko kilala. Natigilan ako sa sinabi ni Matteo. Inakbayan ko siya. How much more itong kaninang umaga ko lang nakilala? "Well.CHAPTER 5 What? This guy's got to be kidding me. I know you didn't notice me because you were so busy with everything. pinadagdagan ko na yan kay manang ha. Tinusok niya yung tagiliran ko. unhappy pa." Tinignan akong mabuti ni Sharlene." sabi ko. but I feel like in reality. Di nagtagal." paliwanag niya. Bakit ngayon ko lang din naisip yun. "Uy. may sense din palang kausap tong tao na to. "Think about what I said. salamat dito ah." sabi ko sa kanya. your eyes were dead. "O bakit? Ikaw talaga." hirit ni Matteo. Eh yung mga totoong nakakakilala sakin hindi ako sinasabihan ng ganyan. "Wala. pumasok na siya sa loob. di pwedeng walang take out!" Nagtawanan kaming dalawa sa ilalim ng buwan. Baka magreklamo ka ulit eh. Hanep din naman ito no. "I was watching you the whole time this evening. ------------------------------------------------------------------ . Oo nga no. Most of the time. You know. "Bakit mo naman nasabi na I have empty eyes?" tanong ko sa kanya. Ikaw pa. "O ayan. Nagulat yata siya na tahimik kaming dalawa. Ang wierd talaga ng kinakapatid mo. Empty na." biro ni Sharlene. Sayang. Di ko manlang na-enjoy yung stick." "Sus.

Ako na bahala. Pumasok muna ako sa kwarto ko para magbihis. Pero ayaw ni Tatay." Napaluha si Nanay." Hay. dinatnan ko si Nanay na nakaupo sa may mesa. Not until 4 years ago. "Ok naman po."Nay. nandiyan na nga pala yung bill sa kuryente. ilang beses na ba natin ito napagusapan? Alam mo naman ang rason kung bakit di ko tinatanggap yun diba?" Tumahimik si Nanay sandali. "Kinakamusta pala nila kayo. "Wala yun. Alagaan nalang daw ni Nanay kaming magkakapatid. Di na daw niya kami kakayaning suportahan kung dito siya magtatrabaho. Sana sinabi mo mabuti naman. Di naman kami hirap sa pera dati. Nag-mano ako sa kanya at inabot ang pasalubong ko. Nailigpit na niya pala ang pasalubong ko. Sinabi ko po yun. Nay. Wala na bang katapusan to? Di pa nainit yung inuupuan ko problema na naman. Paglabas ko. "Nay." Huminga ako ng malalim. pasensya ka na ha? Inako mo na lahat ng responsibilidad dito sa bahay." "Anak. Nag-abroad si Tatay nung papasok akong 1st year high-school." sagot ko. Siya daw ang dapat magtrabaho para sa pamilya namin. "Sige ho. Si Tito naman hanggang ngayon kinukulit parin ako na magtrabaho para sa kaniya. nandito na po ako!" sigaw ko pag dating sa bahay. Sinalubong ako ni Nanay." kwento ko. Ganun talaga eh. "Anak. Sabi ni Nanay maghahanap nalang din daw siya ng trabaho wag lang siyang umalis. -----------------------------------------------------------------Bakit nga ba ako ang namomroblema ng ganito para sa pamilya ko? Anak lang naman ako. Umupo ako sa tabi niya. "Kamusta naman sina Gary at Lani?" tanong niya. . Maya-maya ay nagsalita siya. Saka kelangan na natin magbayad ng renta sa makalawa." Pinatong ni Nanay ang kaliwang kamay niya sa kanang kamay ko." "Ganun ba. wala naman akong magagawa." "Opo. At ako palang ang tapos na mag-aral. binulong na wag daw akong maingay at tulog na ang mga kapatid ko. Hinawakan ko ang kamay niya. Ayoko man maging ganun. "Bakit ba hindi mo tanggapin ang alok ni Gary? Mas malaki ang kikitain mo dun. Marahil dahil na rin ako ang panganay sa aming magkakapatid. anak.

Di ko alam kung pinagtataguan ba kami ni Tatay dahil sa tuwing tatawagan namin siya. Hindi ko sukat akalain na magiging totoo pala ang bilin saking yun. di na daw siya muna makakapagpadala. Galing ako ng rehearsal namin. iba parin yung pakiramdam na kasama namin si Tatay. tumawag siya kay Nanay. Tuloy-tuloy din ang padala niya ng pera. Kung ano-ano na ang naiisip ko nung mga panahong yon. dinatnan ko si Nanay na nagwawala sa kwarto niya.. Dun daw siya muna sa kumpare niya nakatira. binilin niya sakin na wag ko pababayaan si Nanay at ang tatlo kong kapatid. Kahit na nakaka-pagchat kami. pumayag na rin siya. Huwag ko raw pag-isipan ng masama ang Tatay ko. kundi pati samin din. Dali-dali kong inawat si Nanay. Natanggal daw siya at hirap makahanap ng ibang mapapasukan. Malaki nga ang kita niya kumpara dito. . hinayaan na niya si Tatay umalis. Ang Tatay ko raw. Hanggang unti-unti kaming nalubog sa utang. di namin siya makontak. nakabili kami ng isang maliit na negosyo.Labag man sa kalooban ni Nanay. medyo nabawasan na yung mga oras na kachat namin siya. Nagtrabaho siya bilang Electrical Engineer. Isang gabi bago ang graduation ko sa kolehiyo. Madalas ko makita si Nanay na umiiyak. Nung pangatlong taon. Ano bang nangyari? tanong ko sa kanya. masasabi kong kahit papano ay nakapag-adjust din kami. Kaya pa daw. Unti-unti rin nabawasan yung pinapadala niya. may pamilya nang iba. Hanggang isang gabi. At wag ko daw ipilit na umuwi nalang si Tatay dahil mas lalong walang mangyayari samin kung nandito siya. Pero di yun nagtagal. Sa kagustuhan niyang mapabuti ang kinabukasan naming magkakapatid. May natitira parin naman daw na pera sa bangko. Marami daw trabaho. Nung 1st year ko sa kolehiyo. Wala na raw siyang trabaho. Naging maginhawa nga ang buhay nun. Pero naubos din yun. di lang para kay Tatay. Mahirap. Nag-Saudi si Tatay. pero isinantabi ko lahat yun dahil kay Nanay. Malay ba daw namin kung ano talaga ang pinagdadaanan niya dun. At yun nga. Pati nung pangalawang taon. Napilitan si Nanay na ibenta ang negosyo namin. Sa unang taon na wala siya. Sabi niya may binabayaran daw siya dun kaya ganun.. Bago siya umalis. Ako na raw muna ang tumayong Padre-de-Pamilya habang wala siya.

" sagot ko. At bigla kong naisip si Matteo. Marami pa kasi akong gagawin. Lagot kasi kami sa mga cliente namin kapag lumagpas kami sa deadline. Tumayo ako mula sa kama at naghanda na para sa trabaho. Nakakainspire yung mga kagaya niya. pero hanggang ngayon di pa nasagot eh. di ko makikitang mag-collapse siya. Ayun. Singil dito. pero good pay sabi niya. Nabobobo daw siya pag walang ginagawa. Its going to be a long day. Hopefully. Mabuti nalang at madaling kausap ang mga cliente ko. nag-ahente siya. tumaas ang presyon ni Nanay. Isa ako sa mga pinakabata dun. Pinag-aalmusal ako ni Nanay pero nagmamadali ako eh. "Ayaw mo pang maniwala sakin. Gaya nalang ni Tito Ric. Ano na kayang balita dun? . Di masyadong demanding ang trabaho. Kaya eto. Punta kay ganito. "May bago ka bang pasok?" "Ok naman po. maging ok ang lahat. natapos ako bago mag-alas-siyete ng gabi. "Kamusta naman ang mga cliente mo. pero ayaw niya manatili sa bahay. punta kay ganun. 62 years old na siya. Tito. sa dami ng iniisip. buong araw ako sa labas. May isa akong prospect. Nay! Harapanan na niya tayong niloloko nuon pa!" Hindi sumagot si Nanay. Sa madaling salita. Marami samin ang may edad na. Malapit na magkatapusan kaya oras na para mangolekta ng bayad mula sa mga cliente ko. Ito na yun. hindi ako nakapunta sa mismong graduation ko dahil nasa ospital kami. Naghahabol lahat sa deadline. Dun ko napag-desisyunan na maghanap na kagad ng trabaho. Di ko siya iniwan nung gabing yun. anak?" tanong niya sakin. Patuloy lang siya sa pag-iyak. -----------------------------------------------------------------Di ako masyadong nakatulog nung gabi. Retired na siya dapat.CHAPTER 6 "Sinasabi ko na nga ba eh!" napasigaw ako sa galit. Tinulungan kami ni Tito Gary sa gastusin. Nag-kape muna ako bago umalis ng bahay. Dumaan muna ako ng opisina. Salamat sa Diyos. Sa sobrang sama ng loob. At laking pasalamat kong hindi ako umalis dahil kung iniwan ko siya nun. Yung iba kong kapwa ahente ay naron din. singil dun. Kailangan kong tuparin ang pangako ko sa Tatay ko nuon.

Pano kaya niya nasabi yun? Ilang minuto ko rin pinagmasdan ang sarili ko sa salamin.. Wala pa daw siyang sinasabi. Beep. Anonymous number. Sino kaya to? Maya-maya. Beep. Tinignan ko ang sarili ko. Nagulat ako sa nabasa ko." sabi niya. Who is this? Ang tagal sumagot. Sayang. Tumunog ang cellphone ko.. Wala siguro magawa. Tumawa. Tito. Ikaw din. Tagal magisip. Tapos. Sumimangot. Tinignan ko ang mga mata ko. Sino to? Nagreply ako. Marahil si Sharlene to. Don't worry. Beep. Matagal na yun eh. Kaya mo yan. Yung anonymous number ulit. Masyadong paimportante ang loko ah.. Pero bigla ko naalala yung usapan namin sa veranda. "Oo nga po. Ngumiti ako. You're in the running pa naman para sa Top Agent honor.. Hay. Hey Dan. Totoo ba yung sinabi niya? Na walang buhay ang mata ko? Tumayo ako sa kama ko at humarap sa salamin.? Ah hindi naman siguro. . Saka wala daw siya sa bahay buong araw.. Beep. Ano kayang nakita ni Matteo? May kinalaman kaya yung. Tinanong ko kung ano na ang desisyon ni Matteo. I'll do my best. Binuksan ko yung text. May meeting daw sa manager niya." -----------------------------------------------------Tinext ko si Sharlene pagkadating ko sa bahay. di ko alam kung bakit. Normal naman ang mata ko ah. You don't know me? You forget easily."Follow up mo yun..

This is Matt. sumagot din. It wasn't what I was expecting. I replied ulit.What the hell? Sino ba talaga to? My heart was racing. Sino ka nga? Ilang minuto. =) .

Nung pumikit na ko. Inaantok na kasi ako. Pero nagreply parin ako. Nope. I wasn't expecting anyone. Medyo inaantok na ko kaya yung kanang mata ko nalang ang bukas habang nagtetext. So. sabi ko sa sarili ko. Humiga na ko. Wala. Nilapag ko yung cellphone ko sa kama ko. San niya kaya nakuha yung number ko? Nag-isip ako saglit. What are you doing? Si Matteo na naman. I sighed in relief. binigay ko nga pala yung calling card ko. Nagpunta muna ako sa C. Yep. Why? Were you expecting someone else? Natawa ako. Pagbalik ko. . But I still don't get it. Haha! Di na ko nagreply. Maya-maya. Marahil napagod. Ang bilis naman magreply.R. Nakahiga na. Ok. Ilang segundo lang. After a while. Beep. tumunog ulit ang cellphone ko. walang bagong message. Nagreply ako. Its been a long day. tumunog ulit ang cellphone ko.CHAPTER 7 Nung mabasa ko yun. tumunog ulit. Saka masakit ang likod ko. Akala ko kung sino na. Antok na kasi ako talaga. Beep. nagreply siya. Ah oo nga pala. Ah ok. have you thought of what I said yesterday? Inaantok na ko Matteo. Ayaw yata ako patulugin nito.

Haha! Yes! Tataas muli ang ranking ko dahil sa'yo! Ang saya! Mukha akong tanga no? Kanina isang mata nalang ang bukas pero ngayon naglululundag ako sa tuwa dito. Maya-maya. Beep. Naisip ko. nag-reply ako sa kanya. Beep. Napatalon ako sa kama ko. ano na naman gusto nito? Binuksan ko yung text. Beep. Nagtext ulit. Pumikit na ko para matulog. Yes. Parang biglang nawala yung antok ko. Napaupo ako sa kama. Hay salamat! Akala ko di na kukuha ang loko. That's good. manunukso talaga yata itong taong to. Friday it is. So you're getting one? Ang tagal magreply. Nung hihiga na ako ulit. Beep. Friday. Napailing ako at natawa. O. Nahiga ako ng nakangiti. So. Nagreply ako agad. When do you want to meet para magkapirmahan na? Nagintay ako ulit sa reply niya. Hay. Ok. I'll get to see you once a month minimum? Anu daw? . Ayos! Saktong-sakto lang ang pagkuha niya ng insurance. After catching my breath (medyo hiningal ako ng konti). I'm not available tomorrow. ayan na naman siya.Hey sleepyhead! Are you still there? Di ko ulit nireplyan. sabi ko. I've thought about the insurance. tumunog ang cellphone ko.

Pagkagaling ko sa office. pinaglaruan niya ko. Nandun na raw siya pero nagse-set up pa yung staff. Ganun talaga eh. Sabi niya pampakinis daw yun. Dinala niya ako sa dressing room. ------------------------------------------------------------Kinabukasan ko na nabasa yung reply niya. May iiwan lang akong papeles. Sabi niya reflectors daw yun. Pero di ko na nireplyan. Nilagay ko sa silent mode yung cellphone ko at nilagay ko sa ilalim ng unan ko. Di ko na namalayan na nagreply pala si Matteo. May mga parang screen pa silang gamit dun. First time kong makakanuod ng pictorial kaya medyo excited din ako. Unless you want to go pay at our head office yourself. ganito pala sa pictorial. Yup." Sabay tawa. Bakit ba? Di ko naman alam yang mga reflector na yan. Tinanggal yung oil. hindi siya model or artista. pero sinampal niya ko ng mahina sa pisngi. Ah. Sabi ko di ko na kailangan nun. nilagyan niya ko ng make-up. dumerecho na ko sa location. Ang daming damit na naka-hanger. "Tumahimik ka jan!" Pinagpatuloy niya yung ginagawa niya. makakatulog na rin ako. Nagprotesta ako. Pagkatapos niyang punasan. Tinanong ko si Sharlene kung ano tawag dun. . Para pantay yung skin tone ko. Pinakilala rin niya ako sa mga katrabaho niya. Tinawag ako ni Sharlene at inikot namin yung set nila. Nope. Isa siyang stylist para sa isang men's magazine. Dadaan lang ako saglit sa office. "Tutal wala pa naman akong ginagawa. ikaw muna ang aayusan ko. Pinunasan niya yung mukha ko. Akala ko kasi filter yun. Nauna pa ko dumating. Wala akong appointment ngayon. Pinapapunta kasi ako ni Sharlene ngayon sa shoot niya. Pwede rin yun. Grabe. Finally. Ang daming ilaw at mga kable. May mga hirit na wala sa lugar. Natawa siya sabay hampas sa braso ko. nakatulog na ko. Nagtext akong papunta na ko. Message sent.CHAPTER 8 Wierd talaga to si Matteo. Sabi niya maupo daw ako dun sa dresser. Before I knew it. Nag-ayos ng konti si Sharlene. Pagupo ko. Wala pa yung celebrity. Pang-disperse ng ilaw para walang shadow. Meron daw silang shoot sa isang bahay sa Makati.

Sunod niyang pinagawa sakin eh pinasandal niya yung likod ko sa pader. "Shy type ako no!" Nagtawanan kaming tatlo." hinila ako ni Sharlene. Huli niyang kinunan yung nakaupo ako. Nyek! Patay tayo jan. bro. "Sandali lang. Hanggang ngayon wala parin siya. "Pwede ka bang mag-stand-in muna?" "Ayoko nga!" sabi ni Sharlene. Maya-maya pumasok yung photographer nila. Put your hands in your pocket. Titignan ko kung ok na yung set up nila. "Eh diba gusto mo maging lingerie model?" tanong ni Kit. "Oo nga eh. "Hay naku.' Bata pa ko. Nakita kami sa mga pinaggagagawa namin. tayo ka dun. Para raw maramdaman ko kung pano maging model. Ayan. Dan. po." "Nice to meet you. this is our photographer. "Sige. . "Meet my best friend. "Oo nga." sabi niya kay Sharlene." pinagpapawisan na ko. Dan. Kailangan ko nga pala ng test shots. stand-in lang naman yan. Tinignan ako ni Kit ng mabuti. Iba nalang. "Sandali." sabi ni Kit. "Akala ko ito na yung kukunan ko ngayon eh. Yan! Perfect! Hold that pose. Tapos ngumiti. Then smile. "Kunwari nakita mo yung ex mong alien!" sigaw ni Kit. Kanina pa nga naghihintay yung writer eh. Bigla akong nahiya.. "Tara!" sabi niya sakin.." Tapos tinulak niya ako." Tapos nagumpisa na si Kit kumuha ng mga litrato. Pero gusto ko official shoot ko hindi stand-in lang. "Wag ka na mag-'po. Eto nalang si Dan tutal naka-ayos na siya." sagot ni Sharlene. Sandal mo yung balikat mo sa may pader. Sabi niya close-up daw yung kuha.. "Kit!" sabi ni Sharlene. Natural lang. tapos tilt down mo yung ulo mo." "Wag ka nga. Wag na ko. Pina-turn niya yung mukha ko ng konti to the right. Tapos pinatingin niya ako sa malayo. "Emote ka!" Panong emote? sabi ko.." I shook his hand. Dali na. para kunwari model ka. Tapos tingin sa camera ng derecho."Kapal mo talaga!" Pinasuot niya rin yung ibang damit na naka-hanger." sabi niya sakin. Dan.

"Pero seriously. "Syempre naman supportive ako sayo. nagulat ako sa mga test shots na to." tukso ni Sharlene. "Sure. "Si Dan ba talaga yan?" Natawa si Kit sa sinabi ni Sharlene. Tinignan namin yung mga litrato. Dan. Ang gwapo mo nga kanina eh!" Kahit na alam kong biro lang niya yun.. Pinag-aaralan." sabay turo dun sa close up ko. nice shots!" sabi ni Sharlene. Tignan mo tong nakatingin ka sa malayo. hanggang ngayon lang ang career mo. Self-esteem meter balik sa 0%." biro ko. damang-dama ko." sabi ni Sharlene. Alam mo." request ko. ikaw lang yata yung best friend na sobrang supportive. Sige na. "Naks! Talagang ilalagay sa FB ha. Sa loob ko."Ok! Thanks. Maganda siya kasi maliit yung mukha mo. "Baka masanay ako nito. Tamang-tama lang." sabi ni Kit. Saka maganda yung register mo sa pictures. Dun ko naramdamang parang model talaga ako. "Bro. napangiti parin ako." Tinusok niya yung tagiliran ko. Actually pwede ka eh. Ang galing talaga nito ni Sharlene." sabi ni Sharlene." Nahiya naman ako sa papuri ni Kit. Best friend kaya kita." sabi ni Kit. pang model na ang itsura mo. Testing lang yan. Tumingin si Sharlene sakin sabay sabi ng "Peace!" "Di ko tuloy alam kung compliment ba sa skills ko yun o hindi." Tumawa siya ng malakas. "Alam mo. sinilip namin yung ginagawa ni Kit. May kiliti kasi ako dun. pwede bang makahingi ng kopya? Pang-Facebook ko lang. Self-esteem meter ko pumalo ng 100%. lagyan ko lang ng watermark tapos burn ko sa CD. Aba! Ang ganda ng mga kuha ah. nagtatampo na yan. Pumunta siya sa laptop niya at nilipat yung mga kuha niya." sabi niya." sabi ni Kit. "Uy. "Konting retouch lang dito ok na ok na. bro. "Tignan mo to o. "Oh my God. "Hey. "Kit. Maya-maya. Wait lang. "O kamusta naman ang experience?" nakangiting tanong ni Sharlene. Di pa ko nagkakaron ng ganyang mga pictures. "Sus.. may profile ka. Dan.. Yun o. Tinitignan pala niya yung mga litrato ko. tuwang-tuwa ako. ang ganda ng jawline mo.. . ang ganda nga! O sadyang magaling lang talagang photographer si Kit?" tukso ni Sharlene. Natuwa ka naman. "Ang sarap pala mag-pictorial no?" sabi ko. tulala ka jan.

. Pinanuod ko si Kit habang inaayos niya yung mga pictures. may napansin ako. Nakita ko na rin yung sinasabi ni Matteo." tatawa-tawang sabi ko."Syempre naman. Nung yung close up ko na ang inaayos niya. Bakit ganun? Bakit parang wala lang? Yun ba yung tinutukoy niya? Yung mata ko kasi.. Minsan lang to no. walang expression. .

Nagtawanan kaming dalawa. Alam niya agad pag may gumugulo sa isip ko. Mag-re-react ba ng ganun si Kit kung hindi siya bumilib kanina? Isa lang naman siya sa mga pinakamagaling na photogs ngayon no. for sure mas maraming magkakagusto sayo! Ngayon ngang di ka sikat marami ka nang fangirls eh. Kahit na yung mga print lang daw. iniisip ko yung sinabi ni Matteo. "Nasan ang fangirls? Nasan? Bakit single parin ako hanggang ngayon?" tanong ko. Ang gwapo mo talaga kanina. Ano yan. Natawa ako. Kilala niya talaga ako. "Biruin mo. Dan!" sabi niya." sabi ko. Kinuha rin niya yung calling card ko. Sabi mo eh." sabi ko." Di ako umimik. Ang galing mo talaga mambulag. Don't worry about it. Walang biro. "Wala yun. napansin niya sigurong tahimik akong nakaupo. at least may pangdagdag kita daw ako. Pati na yung nakita ko sa litrato ko. Sabi niya kasi ipapakita daw niya yung mga yun sa mga kilala niya at baka may magkainteres na kunin ako para maging model. Naisip ko. "Wala raw. problema na naman?" tanong niya. "Maiba tayo.CHAPTER 9 Sabay na kaming umalis ng location ni Sharlene. Pano kaya kung maging model ka din no? Oh my God. promise. Pero sa totoo lang. masarap pala yung feeling no?" "Enjoy talaga sa ganun. wala nga namang masama dun. "Uy! Anong iniisip mo?" usisa niya. Halata kayang may iniisip ka. "Actually.. how much more kung sikat ka na? Naks naman!" tukso ni Sharlene." sabi niya. Bumenta na yan." sagot ko." "Wooshoo. Masyado yata siyang natuwa sa mga litrato ko. Habang nagmamaneho si Sharlene.. "Ok. "Ha? Wala naman. kinuha pa niya yung contact number mo. Medyo awkward yung sitwasyon para sakin. Shar. . Tama na. "Hay naku. Naibigay na rin sakin ni Kit yung mga pictures ko kanina.

pero sa totoo lang wala akong gana kumain." paki-usap ko. We rode in silence. Wala lang talaga akong time para sa ganyan. o yung nakaraan? Bakit ba kasi kelangan pa niya itanong yun? Ok na ko eh. Di mawala sa isip ko yung tanong ni Sharlene. Pero hindi eh. Si Sharlene. "Let's not talk about it. di ka na sumagot. Dumerecho ako sa kwarto ko." Now this is more awkward. Its been awhile. I'm doing fine. Ok lang ako. May kumatok sa pinto ng kwarto ko. Mas naging malinaw pa sila sa dilim. o yung nakaraan?" Di ako nagsalita. Nay. Sabi ko oo. Pagbukas ko si Nanay pala. May nagtext. hindi ako choosy. Nag-isip. hoping that the darkness will hide the ghosts of my past. Beep. bigla siyang nagsalita. sabi ko. Alam mo naman ang sitwasyon ko diba." sabi ni Sharlene. nahiga na ko." Natahimik si Sharlene. Pinikit ko nalang ang mga mata ko. Ang dami kayang nagkakandarapa sayo nuon pa. Bakit ba kailangan pang banggitin yan? "Uy. . Tinanong ako ni Nanay kung kumain na ba daw ako. Ligo lang ang katapat nito. "Yung sitwasyon ba talaga ang dahilan. Wala po. Nilagay ko ang bag ko sa kama at umupo saglit. Nag-iisip habang nagmamaneho. Kinuha ko ang cellphone ko. Shar. Beep. Akala ko nalimutan ko na yun. Pero hindi pala. "Alam mo. Maya-maya. -----------------------------------------------------------------I got home around 9 PM. May sakit ba raw ako."Pa-humble ka rin masyado no? Masyado ka kasing choosy. Yung sitwasyon ba talaga ang dahilan. Pagkatapos ko maligo.

Don't worry. Ilang sandali. cheer up na ha? Sorry for bringing it up again. Bakit dinner? .. See you tomorrow. Smile ka na okie? Nagreply ako.Danny boy. Beep.. Si Matteo yung nagtext. Pumikit ulit ako. 7 PM. Binuksan ko yung message. Good night. Beep. Ok lang. Dinner.

Nagantay ako sa table. no. Mahirap na. . Wala naman akong appointment kasi. Or dahil nasa isip ko padin yung kagabi? Di ko alam. Nagtext siya before 6 PM. Sobrang casual niya samantalang ako naka-polo at slacks. Pagkaparada. no. "No. Mabuti nang maaga ako at ako ang magantay. Pumasok na siya ng restaurant at naglakad patungo sa table namin. naghanda na ko. Pumasok na ako." sabi niya. Dumating ako five minutes before 7 PM. nakita ko ang isang familiar-looking car. slim jeans na color black. Sinagot ko nalang siya ng "Ok. Adik. Umalis ako agad." sabi ko. Take your seat. Si Matteo yung lumabas. Para in case magtext si Matteo." -----------------------------------------------------------------Kinabukasan. bro. Bakit dinner? Sumagot agad si Matteo. bumukas yung pinto sa driver side. Ayoko na malate ulit. Naisip ko siguro busy. May reservation daw kasi siya dun. Mga bandang 5 PM. Umupo na kami. tapos naka-jacket. sabi ko. ayos to. "Salamat ha. Wala pa siya. Dun daw kami magkita sa Italian Restaurant.CHAPTER 10 Nagreply ako. Pagkalipas ng 15 minutes. no. "Saan?" sagot niya. ready na ko umalis. I'm not free in the morning and afternoon. Kesa naman maulit yung nangyari dati. You're too formal. Tumango siya sakin in acknowledgement. Aba. di ako umails ng bahay. Naka peach v-neck shirt siya. Tumayo ako from my seat. Minabuti kong magpahinga nalang sa kama.

"Marunong ka naman pala mag-Tagalog. our names have their own meanings. Ang lalim nun ha. good mood si loko. yeah. Kelangan ba meron?" tanong ko." sabi ko. Ok naman pala itong si Matteo." sabi ko." Tinitigan niya ako saglit. don't you think? I'm a manly gift from God. Out of the blue. At yun. not too much. "You know. Para bang matagal na kami magkakilala. Its a big help to me. tapos ngumiti." sabi ko. Medyo nalunod yata ako. bro. Di naman pala. Yung pangalan mo. di ko inaasahan pero mabilis akong napalagay sa kanya. what does your name mean?" "Well. Kasi you're getting one. I'm half-Pinoy. "Fits perfectly." sagot ko. why thank me?" "Wala. Akala ko nung una masama ang ugali. right?" paliwanag niya. "I understand it. let's have the insurance first. Matteo means 'Gift from God. "Ah. Aba. Sometimes. Pumirma na si Matteo Andrea Rutigliano sa kontrata. bigla niyang naitanong. I see. "Eh. May topak talaga tong tao na to. "Yeah. Marunong ka rin pala magsalita. "I have no idea. Wow. what does it mean?" sagot niya. "Anyway. "Ok. nagkwentuhan kami." At yun na nga. our names describe what we are as a person." . -----------------------------------------------------------------Habang nakain. Andrea on the other hand means 'Manly. "Akala ko kasi you just understand Tagalog. "Of course. Parents don't give names just like that." nakangiting sabi niya.' No need to explain further. "What does your name mean?" "My name?" sabi ko. I speak a little. Another feather on my cap. "You wanna order now? Or you wanna finish the deal first?" "Whatever you want.' That's what my parents consider me to be." paliwanag niya." sabi niya. naisip ko. Ano kaya yun? sabi ko sa sarili ko. We'll eat later.

" sabi niya." sabi niya. Ok." sabi ko. Sorry. Hopefully daw makakuha siya ng feedback next week.Natawa ako. di ko alam. . Ayun. Akala ko kasi isang spoiled brat lang ito na galing ng ibang bansa." Pinagmasdan niya na naman ako. di na niya ulit namention yung topic na yun. "I'll drive you home. bro. Its a petty thing para sakin. Sabi ko baka pwede na ko mauna. Sabi ko ano yung final casting? Yun pala yung last step para makakuha ka ng commercial sa TV. Good thing." "Maybe next time. Masipag din. Kung ano yun. Basta. umabot siya hanggang final casting. Nag-audition daw kasi siya para sa isang project. Ano yung nakita ko? Evil grin? "Yeah." biro ko. wala akong balak gawin yun. right. "Ok lang. "Yeah. Pero pinigilan niya ako. "Oh yeah. Parang na-amuse siya sa sinabi ko. "You should know your name's meaning. too. "Really?" sagot niya. nasa final casting pala siya kaya di siya pwede. may kakaiba sa kanya." sabi ko. Ayos din to no. "I'm not saying that tonight." sabi niya. -----------------------------------------------------------------Pasado alas-nueve na ng gabi. O baka sabihin mo na namang I have dead eyes. Wierd na ulit siya. Nainsulto yata dahil pinagtawanan ko siya? I went back to eating. Tumayo na ko para umalis. Pero sa totoo lang. sabi ko sa sarili ko. I'll research on it. I had a good time. Nagsalita siya ulit. Sinabi ko lang yun for him to let go of the topic. I didn't notice the time. Kinwento nalang niya na kahapon. Dun ko naisip na may something different sa kanya.

Its ok. May pagka-night person daw siya. Pero hindi siya nalabas with big groups." sabi niya. Pareho yata kaming may iniisip. Nagpatugtog si Matteo. Nasa Amerika naman kasi siya. "You have to unwind once in a while. Ako naman. I'll just get a cab. Sabi niya di daw dapat ganun. "Looks familiar. Don't get the wrong idea. Yung gamit niyang kotse ay yung kotse ni Kuya Arthur. "Wow! Ang cool nito." Yan ang sabi niya. Nakababa ang windows namin kahit naka-air con. Tinanong ko siya. I've long given up on these things. I have better things to do than go out and have a good time. O naubusan na kami ng pag-uusapan. Na-curious ako. I look forward to finding a real job. you know. Mas intimate daw kasi. At least for now. Hanggang huminto kami sa tapat ng malaswa niyang billboard. he loves having a good time. Napatingin ako dun. Tumingin ako kay Matteo. Its just that I have a different perspective now than before. Yung music lang ang maririnig. bro.CHAPTER 11 "Wag na. ." pagtanggi ko. Kwento niya. "Is that what you really wanna do?" ininterview ko na siya. Tama nga naman. Ngayon. Sabi ko. I'm not a stuck up person na walang ibang alam kundi magtrabaho at mamroblema. Have you met him. Pero. Saka mahilig gumimik." Haha. Medyo nag-isip siya. Tinitignan din niya pala yun. "A bit. know what I'm saying?" sabi niya. "I insist. sumabay na ako. Medyo tahimik kami pagtapos. Mas gusto niya yung two or three people lang. not forever. Naisip ko. Puro R&B. "What does it feel like? Seeing yourself in one of those?" Di siya sumagot. that's what I wanna do. bro?" Nagtawanan kaming dalawa. Ngumiti lang. Ano pa bang magagawa ko? Nakakahiya man.

Huminto kami sa tapat ng bahay namin. "Ok. Ingat ka. Tinanong ko kung nakauwi na si loko. Beep. Beep. Sinara ko yung pinto tapos sumilip ako sa bintana. Binuksan ko ang message. -----------------------------------------------------------------What a good day this has been. Di ko na pinababa si Matteo. Di pa kaya. "Bro. Anytime. Binuksan ko na yung pinto ko at bumaba. why didn't you get the insurance the first time around? Bat nag-isip ka pa?" Tinignan ko siya waiting for an answer. She congratulated me kasi I'm on my way to being the Top Agent daw. Pero Matteo is a welcome addition sa clientele ko. Nagtaka ako sa laman.Tumango lang ako. Iba nga siya." Tumayo na ko ng derecho at tinapik ko yung bubong ng kotse." nakangiti niyang sabi. -----------------------------------------------------------------Sandali lang yung byahe namin. Bigla ko naisip itanong. But it never came. Wala pa raw. Ako na bahala dun. "Hey. "No problem. Si Matteo yung nagtext. Wala na kasing traffic nung mga oras na yun. "Good guy." sabi ko sarili ko. At pumasok na ko ng bahay namin. Naligo muna ako bago maghanda para matulog. Umandar na siya paalis. Natawa ako. Nilabas niya yung kaliwang kamay niya at kumaway. Nagpupunas pa ko ng buhok eh. Attractive. Malayo pa yun. Tinawagan ko si Sharlene para sabihing ok na yung insurance ni Matteo. . Hey." sabi ko sa kanya. Istorbo naman tong cellphone na to. thanks for the ride.

nagreply ulit siya. Its for you. Alam ko naman yun. . Beep. Nawiwierduhan na ko talaga dito. Nagreply ako ulit. Yeah. Ilang saglit. Wow. You didn't have to tell me that. Ni-research niya pala. Kaya nga your name fits you perfectly. Wrong send. Nope. Beep. Daniel means Attractive.Nagreply ako. What do you mean? Ang bilis niya sumagot. Sinakyan ko nalang. Ano ba to? Ito na naman si name.

. I didn't know what to say. Yun na ang naging reply ko. I like that. Natawa nalang ako. Ah ok. tinanong ko na rin yung ibig sabihin ng Marc.' Are you a warfreak. Beep. Not likely.CHAPTER 12 Ayos din ito ah. Beep. Tapos sinagot naman niya. bro? lol Haha! Ako warfreak? Hindi kaya. nagreply siya. You sure you wanna know? I don't know if this is really you. Para makumpleto na. Sobrang bait ko nga eh! Nagreply ako.. . Talagang nag-effort pa para hanapin yun. Beep. Walang kwenta no? Beep. Told ya. Beep. Ilang saglit. Yep. Dahil curious na rin ako. But I'd consider myself a warrior. Hey sleepyhead! Are you sleeping na? Ang kulit din nitong tao na to. Marc means 'dedicated to Mars' and 'warlike. Di na ko nagreply. I'm falling asleep in about 2 minutes. Baka ganun. Yup. Attractive warrior. bro? Beep. Haha! Siguro. Nagreply agad siya. Nagreply ako. sabi ko ok lang.

Pero. If I'll rate myself. Di ko pa maramdaman masyado. Nag-iisip. Good night Daniel Marc a. Siguro nga. Attractive Warrior. Makapal ang kilay. I kinda like it.Alrighty. I'd say I'm above average. Actually. Medyo may pagka-singkit. hindi pa ako inaantok. Basta I felt good. Nakangiti akong nahiga sa kama. Nakahiga ako pero hindi ako inaantok. I never thought of myself like that. Ewan ko kung bakit. Message sent. pero di rin naman ako talaga yung gwapo.a. Di naman ako pangit. Pero sa totoo lang. Ang gandang coincidence naman kung sakali. Totoo kaya yun? That your name defines your person? Parang gusto ko na maniwala. I'm 5' 9". I felt good. -----------------------------------------------------------------Attractive Warrior. Rutigliano. Brown eyes.k.. . Baka naman nagkakataon lang yun. man. Let's see. Ayos ah. Nakatingin lang ako sa kisame. Good night Mr. Rub it in. Di ko sinasabing I'm attractive or what. I never thought my name meant something like this. Really good.. Natawa ako.

I don't go to the gym. Wash and wear nga siya eh. bakit walang nagkakagusto sakin? Yung fangirls na sinabi ni Sharlene nung isang gabi. pwede pa. Siguro sa pagiging warrior. pero medyo prominent ang cheek bones ko. Yung buhok ko manipis. Bakit single parin ako ngayon? At bakit hindi ako sinagot nung nililigawan ko dati? Oops.. Ayoko na sana yun sariwain pa. Hmmm. Parang wig lang diba? Sobrang dali i-manage. I wear size 10 shoes. Ah. pero medyo defined yung upper body ko. kung attractive nga ako.. Nothing special right? Kaya hindi rin ako lubos maniwala sa sinasabi ni Matteo. nasan sila? Di ko sila makita. Ano pa ba?. I always liked my smile. Dahil na rin siguro sa paglalaro ng basketball dati. Kasi tignan niyo.. Slim ako. I have a dimple on my right cheek. hindi masyado.Pointed ang ilong ko. thanks to my orthodontist. Maliit ang mukha.. Nice teeth. Yun din kasi ang unang napapansin ng mga tao sakin. Namana ko yun kay Tatay. Ayun. Pero dun sa pagiging attractive. .

2nd year palang kami. "No! There's nothing wrong with you. sabi niya. Nagpunas ng luha. Nilapitan ko siya. At medyo hindi maganda ang nangyari." Alam ko na yung ibig sabihin nun. "Ok ka lang?" Di siya tumingin sakin. Nakakahiya. Nung wala na yata siyang luha. Mukha akong tanga. "is there something wrong with me?" Malungkot si Sharlene. Medyo naghesitate akong magsalita kasi baka bigla niya ako sigawan. Isa siya sa mga sikat na babae sa campus dahil sa ganda niya. Sumenyas din siya ng "Anong nangyari?" Sabi ko mamaya ko na ikwento. "Wag na wag mong iisipin yan. Pero sinenyasan ko siya na mamaya na kami magusap. Kaya mahina yung boses ko nung tinanong ko siya. Suminghot. . Hinayaan ko lang siya umiyak. Di ko siya pinigilan. "Wala na kasi kami ni Jeric eh. Hanggang umiyak na siya sa balikat ko.CHAPTER 13 "Shar. Biglang dumating si Sharlene at nakita kami. Pero di pwede eh. Classmate namin si Princess Santos. "Tanga lang talaga siya! She's not worth it. Namamaga na yung mga mata niya. Naghiwalay na kami." Tapos ayun umiyak siya ulit. Believe me." sabi ko. Isang araw. Nalaman niya kasi na gusto ko siya." Bakit ganun? Tanong ko sa kanya. "Sorry ha. "Pasensya na ha. hindi ko alam. Inakbayan ko siya para i-comfort." Tapos niyakap niya ako. nakita ko si Princess magisa." Ano bang nangyari? Bat umabot sa ganitong eksena? 3rd year high school kami nun. At alam yun ni Sharlene." Tumabi ako sa kanya. Dan. gusto ko na siya. "Anong nangyari?" Humarap siya sakin. Yun yung una kong experience with love. Ikaw pa yung iniyakan ko. Kung pano. First to be exact. "Wag mo na pagaksayahan ng panahon yun. Dahil may boyfriend na siya. At umalis muna siya. Pulang-pula na yung mga mata niya sa kaka-iyak. Umiiyak. Di ko kasi mapigilan eh." sagot niya.

ramdam kong she's ready for another relationship. Sana maging ok ang lahat. Dun ako nagsimulang mag-ayos ng sarili." sabi ko sabay abot nung dala kong bulaklak. Madalas kaming lumabas dalawa." "Tulad mo?" tanong niya. Eh Princess and I were already dating. Nakita ko kasi na mukhang naka-move on na siya. "Sana pwede nalang tayo pumili ng mamahalin no?" Tumawa lang ako. Yup. magkausap. Nagulat siya nang makita niya ako. in love kasi ang best friend niya. why not? Go for the gold Danny boy! Bumili ako ng bulaklak. Magbihis ng maayos. Si Princess ang lumabas. "Anong ginagawa mo dito?" tanong niya. Tinanong ko sa sarili ko. "Tama na ang iyak. Minsan nga nagseselos na si Sharlene dahil nababawasan yung oras na magkasama kami. Yung piliin natin eh yung mahal din tayo. "Pwede ba kitang makausap?" Kinuha niya yung bulaklak. Pinuntahan ko siya sa bahay nila. Binuksan niya yung gate. napag-isipan ko na ito ng maraming beses. Naiintindihan daw niya. Palagi kaming magkasama. Nakakahiya naman kung hindi ko gagawin yun. what if I take our relationship to the next level? Aksyunan ko na kaya yung nararamdaman ko? Siguro naman alam na niya na gusto ko siyang maging girl friend. Nag-door bell ako. Hindi na rin siya umiiyak. Matagal na kong may ." "Oo. Palagi nang nakatawa. Sa madaling salita. Kung pwede nga lang talaga."Ok lang yun. Pero. Naging malapit kami sa isa't isa. mukhang nagbunga naman ng maganda yung pangyayaring yun. Sosorpresahin ko si Princess." sagot ko. At ngayon handa na ko. "Oo nga eh. Syempre. Magpabango." sabi niya. Sabi ni Sharlene. Ngumiti nalang ako at di na sumagot. magkatext. Sabi ko. "Para sayo nga pala. "Para san to?" "Princess. Pero ok lang daw.

gusto sayo pero hindi ako gumawa ng move dahil alam kong meron ka pa. Pero ngayon nakapagdesisyon na ko," sabi ko. "Princess, can you be my girlfriend?" Nakatitig lang siya sakin. Nagulat yata sa sinabi ko. Maya-maya, sumagot siya. "Dan, I want to thank you sa lahat ng ginawa mo for me. Ikaw yung isang reason kaya ako sumaya ulit. Pero..." Biglang bumukas yung pinto nila. At nagulat ako sa nakita ko. Si Jeric. "Dan, I'm sorry. Kami na kasi ulit ni Jeric," nakatungo niyang sabi sa akin. What the fuck. Parang sinuntok ako sa sikmura. "Ah." Yun lang yung nasabi ko. Tapos I walked slowly backwards. Nung medyo malayo na ko, I turned to walk away. From this dream. From Princess. From the hurt. Si Sharlene ang unang pinuntahan ko nun. Siya ang umiyak para sakin, dahil ayaw lumabas ng luha ko. "Anong akala niya sayo? Clown? Entertainment habang hiwalay sila ng ex niya?" galit na galit niyang sinabi. "Yaan mo na. Baka hindi niya lang ako kaya mahalin," mahina kong sabi. "Bobo siya! Ano pang hahanapin niya sayo? Naku nanggigigil ako dyan sa babae na yan! Masyadong user!" galit paring sabi ni Sharlene. "Bahala na siya. Kung yun ang gusto niya wala na ko magagawa," malungkot kong sagot. Yun yung isa kong experience with love.

Yung isa... Sikretong malupit.

CHAPTER 14

Beep. Beep. Nagising ako sa text ni Matteo. Hey sleepyhead! Wake up. Maaga pa. 8:35 AM palang. Lunch pa yung meeting ko sa office. Argh! Nagreply ako. Go away. Its too early. Maya-maya, nagreply ulit siya. I got the part. Anong part? Napa-isip ako. Di ko alam yung tinutukoy niya. Or dahil tulog pa yung isip ko at bukas lang yung mata ko. Nagreply ako. Which part? Medyo matagal yung reply niya. Pero dumating din. The TVC I auditioned for. I was told I was cast. Dun ko lang naalala na may inaantay pala siyang feedback. Wow! Swerte ni loko! Commercial model na rin. Congrats! Sisikat ka na! Nagreply siya. LOL. =) Babalik sana ako sa pagtulog, pero nagtext ulit siya. You doing anything tonight?

Hay. Kulit. Wala naman. Why? Beep. Beep. Celebrate tayo. Nagreply ako. Bakit ako? Why don't you celebrate with your friends? Bilis niya magreply. You're my friend, right? Ok. Wala na akong sinabi. -----------------------------------------------------------------Dinaanan ako ni Matteo sa opisina. Di ko akalain na maarami pala akong gagawin kaya medyo nasira yung plano. Dapat kakain kami nun sa labas. Treat niya. Pero nag-iba nalang kami ng plano dahil kumain na ko sa office. Inom nalang daw. Kaya ayun, sa isang Restaurant and Bar kami nagpunta. Umorder siya ng bucket ng beer, saka ng food niya kasi di pa siya nagdi-dinner. Pinili din niya dun sa smoking area dahil alam niyang naninigarilyo ako. "Thanks nga pala," sabi ko. "That's nothing. Thanks din for celebrating with me," nakangiti niyang sinabi. "So, yung commercial, when are you going to do it?" tanong ko. Di siya agad nakasagot dahil nanguya siya. Ako naman inumpisahan ko na yung isang bote ng beer. Tigtatlo kasi kami. "We're shooting it out of town. Tito Jonas, my manager, knows all the details. Basta what I know is its two shooting days. They're making three versions," paliwanag niya. Uminom ako ng beer. Wala akong kaalam-alam sa ganyan. Basta napapanuod ko nalang yung mga yun sa TV. Ni minsan, di ako nagka-interes sa ganun.

"Bakit? Salbabida ka ba?" . I might drown. "Its fun. "Come with me minsan. Ah." pagmamalaki niya. Let's swim. I'm a swimmer. "You're with me naman. Perfect V-shaped torso." sagot niya. Slender ang waist. Di ko inakalang may bisyo pala to si Matteo. Siguro sa tubig ito nakatira. "Why?" "Wala lang. Wag lang smoking." sagot ko." sabi ko. he can burn the calories in the pool. "Yep. "And I'm shy. "Ikaw? Are you into swimming?" tanong niya. Nagtawanan kami." I smiled. Ayos ah. Ang akala ko kasi pag model ka dapat healthy living. "Nope. I'm not interested." sabi ko." "I don't know if I will. Kaya lean ang katawan niya. Broad shouldered. "Varsity?" tanong ko." paliwanag ko. Natawa kami pareho. "I don't think so. Gradeschool to College. "Haven't you tried out for commercials?" "Nope. "Yup." Natawa siya. Sabi niya sakin ok lang daw uminom. "Pool?" sabi ko." Mabilis kong sagot. Hindi yung katawan na resulta ng pagbababad sa gym. kaya pala. You should try it. I can hardly float.Tinanong niya ko." yaya niya. Natawa siya.

"But I can save you." I choked on my beer."Nope." sagot niya. .

"You keep surprising me. Natawa siya ng malakas." sabi ko. Hinatid niya ko ulit." sabi ko. If I know. I wouldn't jump into the water knowing I'll drown in the first place. ang una kong sasabihin dun sa lalaki eh "Good luck. nagumpisa na siya mag-ikot. That's a strong word." sabi ni Matteo. Laging nakaporma. Tinanong ko. "Why so?" "Wala. Siguro kung magkakaron ulit siya ng boyfriend. bro. Maganda magdala ng damit si Sharlene. Fashionista siya eh. Magkakaron na naman ako ng kalyo sa paa.CHAPTER 15 "Bro. Basta. "Wow. give me the creeps." sagot niya. gagawin lang niya akong hanger ng shopping bags niya. Patay tayo jan." sabi niya. There was one time na aaminin kong dimwit ako. Pero nuon pa yun. I'm not a dimwit. "Ano bang bibilihin mo?" "Ewan ko." Mag-invest siya sa sapatos dahil mapupudpod yun pag sinamahan niyang magshopping si Sharlene. "You. Tama ba yung sabi ko? I'm not a dimwit? Yeah. Sus. "Let's go?" tanong niya. "Yeah. Ubos na yung akin. Uminom siya sa huling bote niya ng beer. Maghahanap palang. Pagdating namin sa mall. Ganun lang talaga. Dimwit." sagot ko. Ano kaya iniisip niya sa sinabi ko? Inubos na niya yung beer niya. I-iling iling siya. -----------------------------------------------------------------Tinawagan ako ni Sharlene. Nagpapasama magshopping. Parang ." sabi ko. laging maganda. Tapos kumindat. tama nga.

Makinis. Good luck! Napa-ngiti ako. ok naman si Sharlene. Di ko namalayan na tinatawag pala ako ni Sharlene. Walang text. "Yung white." Ngumiti siya tapos pumasok na ulit sa fitting room." Nagsinungaling ako." "Ah. Kasi sa pagkakaalam ko. Yung dalawa. lumabas siya. ok ang resulta. Ewan ko ba kung ano ang nagiging problema." sabi nung . Wish me luck naman! Wow! Nagumpisa na pala yung shooting niya. Bakit nga ba ako naka-ngiti? "Anong maganda? Itong white or itong brown?" tanong niya. Sinagot ko siya. di lang niya pinapansin. Kumuha siya ng size niya tapos pumasok sa fitting room. Naisip ko. "Good choice. We think alike. "Sobra. kahit basahan yata isuot mo maganda parin ang resulta. Payat. sexy. sir. "Huy!" Sinundot niya yung tagiliran ko. Nag-reply ako. "Ano? Bagay?" tanong niya sakin." sabi niya. Eh maganda naman kasi talaga siya. Kaya nga ang daming nagpaparamdam sa kanya. May naalala lang ako. Naka-tatlo na siyang boyfriends. We've shot some scenes na. "Bakit ka naka-ngiti jan? Para kang tanga. tumunog yung cellphone ko. Wala. Tinignan ko yung cellphone ko. Ilang saglit. Sawi rin kasi siya sa pag-ibig. Habang namimili siya ng damit. Bagay na bagay kayo kasi gwapo ka tapos maganda siya. mahaba ang buhok. chinita. Nagtext si Matteo. "Ang ganda ng girlfriend mo. 3 months saka 4 months. Yung pinakamahaba niyang relationship was for 9 months." sagot ko.kahit ano isuot niya.

Nakakahiya naman sayo no. Alam mo naman yung gusto ko eh. Lagi kami napapagkamalan kasi ni Sharlene. "Sino yun?" sabi ni Sharlene. Tinignan ko. Pag-ikot ko. lumabas na si Sharlene. Kinawayan ko. Nakangiti siya." "Salamat. We went to a coffeshop. Binayaran na niya yung damit. nanlaki yung mata ko. "Oo. "Wala. may nakabangga ako. Nambola ka pa. kumuha ako ng tissue at straw. Alam na niya yung ibig sabihin nun. miss. Totoo po yun. Natawa ako. Inakbayan ko siya habang naglalakad kami palabas. After 3 solid hours of shopping. sir. Tapos natawa siya." sabi ko. Kinuha ko yung cellphone ko sa bulsa. Nakita kong tinitignan kami nung saleslady." sabi ko. Habang hinahanda yung order ko.saleslady. naka-limang paperbag ng damit at apat na kahon ng sapatos si Sharlene. "Ikaw na bahala. Teka. kain nalang daw kami. Naawa naman yata sakin kaya ayun. Gusto pa ngang mag-ikot pero surrender na talaga ako." natatawa niyang sabi." "Hindi. "Gusto mo pa-foot spa pa kita? Baka kinalyo ka na kasi." "Ok na to. Naupo na siya at binigay sakin yung wallet niya. Inabot niya sakin yung paperbag. Walang text." Nilagay niya yung mga gamit niya sa gilid. Ang sakit na ng paa ko. "Treat mo?" sabi ko. Dalawang iced coffees tapos isang slice ng chocolate cake at isang danish. Binulsa ko ulit yun. . No need for that. Pagtingin ko. Nagpunta na ko sa counter para umorder." At yun. bakit ba ako check ng check ng cellphone ko? Di naman ako ganito dati. Pero parang hindi siya napagod. "Salamat. Bago nating fan.

Patay na.Pati siya parang nagulat na makita ako dun. Hindi niya nakita kung sino ang nandito. "Sean?" sagot ko. Si Sean. ako nga. Malaking gulo ito. . Nakatalikod siya. "Oo. Napatingin ako sa direction ni Sharlene." "Anong ginagawa mo dito?" sabi ko. "Daniel?" tanong niya.

" Kinuha ko na yung order ko. Nagulat siya marahil na nasa isang lugar lang sila ni Sharlene. At sa pagkakaalam ko. Nung unang beses na pinakilala ni Sharlene sakin si Sean. Sino ba si Sean? Siya lang naman ang ex-boyfriend ni Sharlene. Dan. masama agad ang impression ko. Ang layo diba? Pero tadhana na yata na mag-krus ang landas naming tatlo. ha. Yumuko siya at ngumiti. "Alam mo. "Kamusta na siya? Alam ko kasi stylist siya sa magazine. Ngumiti ako sa kanya at sinabi ko. alam mong di mo magugustuhan. After 5 years." sagot ni Sean. What I want to do is talk to her. "Why don't you find out how she's doing yourself?" Tinuro ko si Sharlene." natatawa kong sabi sa kanya. siya yung pinaka-minahal ni Sharlene sa lahat. Alam niyo naman siguro yung tinutukoy ko? Meron lang talagang mga tao na sa unang tingin palang. . isa ka sa mga rason kung bakit hindi na ako nagpakita kay Sharlene. "Kamusta ka na?" tanong niya. ito nalang ulit ang chance na magkausap sila. Accounting ako. bro. "Bakit pa? At bakit ngayon lang? Aren't you a few years late?" Hindi siya agad sumagot. Basta lang hindi tugma ang mga bagay-bagay. Awkward.CHAPTER 16 Ayos din yung tanong ko no? Ano pa bang dapat gawin sa ganitong lugar? "Tagal nating di nagkita ah. Di naman sa may mali siyang ginawa o ano. Natakot ako. Advertising si Sharlene. at Computer Science naman si Sean. You made me realize how stupid I was back then. At nahiya ng sobra. Magkakaiba kami ng course." "Updated ka. "Ako ba ang gusto mong kamustahin o si Sharlene?" sabi ko. But things have changed. Ganun yung naramdaman ko kay Sean. Napansin siguro ni Sean na para sa dalawang tao yung dala ko. Siya si 9-month relationship.

Pero nung nagtagal... Pati na rin sina Kuya Arthur at Fredrick. Kami na." Wala akong nasabi. "Thanks!" sabay yakap sa kin.. "Huy! Nililigawan ka ba nung kumag na yon?" tanong ko. "Sus. Barkada daw niya yung isang classmate ni Sharlene. Mabait naman si Sean. Yun pala. Pinagtutulungan yatang takutin nung mag-kuya. . "Sorry na. Kaya kahit pano. naging kampante ako. Wow." Turns out. Sa skwela naman. "Super sorry talaga!" Nagtampo ako. there was something else going on. Hanggang ewan ko kung ano ang nakita niya dun sa lalaki. nagpakilala daw sa kanya si Sean sa tapat ng college niya. di lang pala ako ang may ayaw kay Sean. medyo nakulitan na siya dahil lagi daw nasulpot sa college nila. gusto daw ni Sean magpunta ng ibang bansa para kumuha ng master's degree.Kwento sakin nun ni Sharlene.." nakayuko niyang sabi. Laging nalutang ang isip tuwing magkasama kami. hindi niya masyadong pinapansin. Natulala lang ako sa kanya. "Bakit di mo manlang sinabi sakin?" "Eh kasi alam ko di mo siya gusto eh. Di ko napigilan eh. Actually." "Ang harot mo rin no?" sabi ko sa kanya. "Danny boy. Pero wala na siyang ibang nagawa kundi magtapat. Ano kasi eh. Nung una. May magagawa pa ba ako?" "You're the best talaga!" "Malamang. Nagulat siya sa tanong ko. Masaya naman silang dalawa kahit na medyo may konting oppression mula sa kin at sa mga kapatid ni Sharlene. bantay sarado naman sila sa kin. Base sa kwento ni Sharlene. Natawa siya. Balita ko nga eh hindi raw nakakatagal si Sean sa bahay nila Sharlene. Napansin ko na medyo naglilihimlihim na siya sakin nung mga panahon na yun. nun ko lang nakitang maging masaya sa isang relasyon si Sharlene. Ang taas ng pangarap ng kumag. Masipag din.

Nung lalagpasan na niya ako. hindi siya tumingin ng derecho sakin. hinawakan ko yung braso niya at sinabing "Sandali lang. Its either Dan or Danny boy. Parang nagmamadali. Nagtaka ako dahil hindi niya ako tinatawag na Daniel." sabi niya sa kin at nagpatuloy sa paglakad. Kundi sa sakit. Nagtaka ako dahil mainit naman. mamaya na tayo magusap. Sumigaw si Sharlene. Hindi dahil sa galit." Pero nagulat ako sa sumunod na nangyari. .Isang araw. Ano kayang problema nito? "Daniel. pumasok si Sharlene ng naka-jacket. Nung lapitan ko siya.

Napaupo. Umiling lang siya habang umiiyak. pero wala akong pakialam.. "What the fuck! Anong nangyari sayo? Sinong may gawa nito?" tanong ko sa kanya. pero nilalabanan niya ko. Pinagtinginan kami ng mga tao. Mawawala din to." sinisigawan ko na siya." sabi ko. "Si Sean gumawa niyan no?" galit kong sabi. Hinanap ko si Sean sa college nila." "Tanga! Anong di sinasadya! Kulay talong na yang braso mo anong di sinasadya. Ano ka. "Ganun lang talaga siya pag nagagalit. naiintindihan mo? Break na kayo. "Putang ina niya! Bakit niya yan ginawa?" galit na ko talaga nung mga oras na yon. Alam ko wala akong karapatan gawin yun pero kailangan eh." nagmamakaawa niyang sabi. "Putcha naman." yun lang ang nasabi niya.. Dinala ko siya sa bench at dun ko kinausap ng masinsinan. Nakita ko siyang nakaupo kasama ang mga . masokista?" Patuloy lang siya sa pag-iyak. "Dan. Ako ang best friend. di naman niya sinasadya eh. cool ka lang. Di na ko nakapagpigil. "Pag nagagalit? Ibig mo sabihin dati niya pa ginagawa yan sayo?" Di siya umimik. Sharlene! Di pa kayo magasawa nagpa-practice na siyang gawin kang punching bag. please. Patuloy siya sa pag-iyak. Ang pangit man ng dating nun sa ibang tao. Dan. "Hindi ka na makikipagkita dun. "Dan.CHAPTER 17 Napaiyak siya. Pilit kong tinayo si Sharlene. Tinatanggal ko yung jacket niya. Ang lalaki ng pasa niya sa magkabilang braso. Hanggang sa natanggal ko yung jacket niya.

Di na nagpakita si Sean samin. Tinapik siya nung katabi niya at tinuro ako. Pero huli na ang lahat. "pwede na ko pumunta ng Amerika. Syempre. "Pare. Duguan na ang ilong niya. Magpapaliwanag ako. O mahal parin niya si Sean kaya ganun. "Tara Kuya. bugbugin natin yung hayop na yun. Napahiga siya sa lakas.. naging ok na siya." sabay tapik sa balikat ko.. At di na rin nagka-boyfriend. Natrauma siguro. Sa galit ko sinipa ko pa siya. Gulat na gulat sila Tito sa nangyari." sabi ni Kuya Arthur. kahit na alam kong mahirap." At umalis na ko. Ewan ko. "Wag na.barkada niya." "Gago!" at sinapak ko ulit ang hayop. "Putang ina ka! Ayoko nang makita yang mukha mo kahit kelan. Di nagtagal. "O pano. mahal niya yung tao. sandali." Pinilit ni Sharlene kalimutan si Sean." sagot ko." sabi ni Kuya Arthur. "Salamat ah. until now. Tutal nandito na si Dan. Walang naglakas-loob na umawat sa kin. May magbabantay na kay Sharlene. Wag na wag ka nang lalapit kay Sharlene ulit kung hindi di lang yan ang aabutin mo!" Sinubukan niyang tumayo. break na kayo. Sinapak ko siya gamit ang lahat ng lakas ko." kinausap si Tito Gary. Binasag na ni Dan ang mukha nun panigurado. Dad. . Hinatid ko si Sharlene sa bahay nila pagtapos ng klase. Well." yaya ni Fredrick. Kuya. "Sabi ko na nga ba wala kang mahihita jan sa lalaking yan eh. Nagulat siya at biglang tumayo para magtago. "Tandaan mo. "Wala yun. Pero bantay sarado siya sa kin.

Tapos sabi niya." ininom ko na yung coffee ko. "Sino?" tanong niya. "Ang tagal mo naman. I just want to talk to her. "Sige. Napatingin ako sa kanya. Yun lang. Nagpasalamat sa kin." sabi ni Sharlene. "Look. Ikaw lang yung naglakas loob gawin kung ano yung dapat. Tuwang-tuwa ang loko." sabi ko casually. "Sean Marasigan? THE Sean Marasigan from college?" "Yup. "Oh my God." . "Dan. Yun lang." paliwanag niya." Yes! Sabi niya." sabi niya. May nakausap kasi ako. Silence. "You know you want to. Napa-isip ako saglit. Anong gagawin ko? Natatandaan mo ako yung rason kaya kayo naghiwalay? "Di naman. he just wants to talk to you." sabi niya. "Ah. Antay ka lang. He's the one. "Si Sean." sabi ko. Nilapag ko yung tray sa table at umupo. oo nga eh.CHAPTER 18 "Tulungan mo naman ako. "What if I don't want to talk to him?" "That's stupid." pakiusap niya." Natigilan si Sharlene." sabi ko. I'll call you.

ako yung nagsabing maghiwalay sila. "Hi."No. Di na gaya ng dati. san ba ako pupunta? Lakad lang ako ng lakad. "I know you still love him." "Salamat talaga. Basta tinulak ko nalang siyang palayo. Well. Shar. "Good luck. di ko manlang binigyan ng pagkakataon si Sean na magpaliwanag. Nilingon ko sila nung nasa labas na ko. Sharlene. Sabi ko kay Sharlene. sinenyasan ko na si Sean na lumapit. Now is his chance. Binulungan ko si Sean. pre. "Text mo nalang ako. Naisip ko." sabi ko kay Sharlene. "Alam mo. lumabas ako ng coffeeshop. Teka." sabi ko." mahinang sabi ni Sean. Si Matteo nagtext." Nung di na siya sumagot. Tinignan siya ni Sharlene. pero ngayon naman parang pinagtutulukan ko si Sharlene na makipagusap kay Sean. "Ayaw mo ba dahil galit ka parin sa kanya. pagod! But I had fun. or dahil takot kang malaman kung mahal mo parin siya?" tanong ko. "Just give it a try. I just hope he doesn't blow this one.Talk to you later. Saka ngayon ko lang na-realize. Tumayo na ako para iwan sila. Masakit nga pala ang paa ko. Dan. Hope you're doing ok. Dali-dali kong kinuha yung cellphone ko. We're finished for today." At ayun. Hey. nasisiraan na ba ako ng bait? Biruin mo. Bakit? Dahil hindi mo parin siya pinalitan after all these years. . tapos ngumiti lang. Beep." sabi niya. Parang nagkakahiyaan yung dalawa. Di nakasagot si Sharlene. iba na kasi ang tingin ko sa buhay. Marahil. its never too late to correct mistakes." Tumango siya. Beep. I don't want to.

Di ako nagantay ng matagal. . Para akong ewan. Hindi. I know this feeling. Ano ba naman to... Sandali. Nagreply agad siya. Naramdaman ko na to dati eh. Bakit ba ganito? Parang. Lalo akong naguluhan.Para akong nalutang. I'm ok. Nagkakamali ka. With Sharlene now. Nagreply ako kay Matteo. Matt = Jealous.

Beep. Mukhang naging ok yung paguusap nilang dalawa. I wish it was the same with me. Hehehe. Kaya ayun. Close na tayo. dumating na. Patawa talaga itong tao na to. Di na ako nagreply. napauwi akong magisa ng wala sa oras. bro? Ok sige. Ok lang. Nagreply ako. Matt is dancing right now! Natawa ako sa reply niya. Beep. Kalma lang Dan. Madali lang naman akong kausap. tumunog ulit yung cellphone ko. Masaya na rin ako kahit pano. Danny boy. kumain muna ako. Maya-maya. Jealous san? Nagantay ako ng reply. Maya-maya. . sabi ko.CHAPTER 19 Ano ka ba naman Matteo? Yung mga ganyang hirit mo ang nagpapagulo sa isip ko eh. Message sent. Parang hindi 24 years old kung umasta. Yun lang naman pala eh. Walang hiya ginutom lang ako kanina. Pero ok lang yun. Si Sharlene. Yun lang ba. Awww! Bigla ko naalala yung chocolate cake at danish! Di ko nakain. Of your closeness. ok lang ba kung ihatid nalang daw ako ni Sean now? Super sorry kung pinaghintay pa kita. -----------------------------------------------------------------Pag dating ko sa bahay. Nagenjoy naman ako kahit papano. Weirdo talaga ito.

Wait. sagot ko. Natuwa naman ako. Nagtext back ako. I got my own flat na. nagreply siya." sabi ni Tito. Binuksan ko yung text. =) Wow. Hey sleepyhead! What's up? Nagreply ako agad. tuwa nga ba yun? -----------------------------------------------------------------The following week. "Anak. Wala lang. lumapit sakin si Tito Ric. You'll be the first to see my pad.. "Ang alin po?" "Na-assess na daw yung performances ng lahat ng agents. Nakapaskil na dun yung mga official nominees. nagtext siya ulit.. You? Ilang saglit lang. "nabalitaan mo na ba?" Clueless. Hmmmm." "Ay. habang nakatambay ako sa opisina. Promise. Pumunta ka dun sa board. Di ba nasabi sayo?" sabi niya. Pero bago ako makapagreply.Sakto naman tumunog yung cellphone ko pagpasok ko ng kwarto. Napatalon ako sa kama. "Po?" Naman. Congrats! Pwede ko bang mabisita? In a few seconds. Anong Hmmmm? naisip ko. Ayos to ah. "Wala po akong alam." sabi niya. tumunog yung cellphone ko. Pano kung wala yung pangalan ko? . hala. Just here in bed. Of course.

Sumunod nun ay puro pagbati na ang natanggap ko. NOCHE. kaharap ko na yung bulletin board. kundi pati na rin sa head office. Nasa tabi ko si Tito Ric. Muntik na ko matumba. "Congrats!" sabi nung isa. John Raymond T. Tinuro niya yung papel. 3. Naglakad ako na kabadong-kabado. ang may pinakamataas na score ang mapipiling Top Agent. Ang huling sabi samin. OFFICIAL LIST OF NOMINEES 2010 TOP AGENT AWARD 1." udyok niya. Ano ba yun. Daniel Marc A. Base sa evaluation ng mga managers. Matteo. anak!" bati niya. Pero maging nominee lang eh sapat na sakin. Nang medyo nahimasmasan na ako. Ito na yun. Yung dibdib ko parang sasabog sa sobrang saya! Napakapit ako kay Tito. Sa wakas. "Galing mo talaga. I got it! I'm in the top 3! Grabe. Kinuha ko ang cellphone ko. Ilang taon ko rin pinaghirapan ito. MAGPANTAY. sobrang saya! Celebrate tayo! Send. Hinanap ko yung listahan. Niyakap ko si Tito. May isa pa ngang nagpalitrato. "Congratulations. Nagbunga na yung paghihirap ko. . naisip kong ibalita kay Sharlene. Send. Dan!" sabi ng iba. Nagpalakpakan ang mga nasa opisina. di lang sa branch namin. "Sabi ko naman sayo kayang-kaya mo yan eh!" Maluha-luha ako. 3 daw ang pipiliing nominees. This is it. M. Contacts. 2. BURGOS."Pumunta ka dun. Grace C. at ng mga cliente.

. Then I realized.Message sent. Kay Matteo ko nasend... Shit.

Ayan na. Beep. Wala yata siyang ginagawa. Ang bilis sumagot eh. Beep. Sure. Warrior ako eh. Sure thing. Beep. -----------------------------------------------------------------Umuwi muna ako. Gusto ko maging maginhawa ang buhay namin . Hey. Wala naman ako kasing nilagay na SHAR para masabi kong hindi kanya yun. Di ko naman pwedeng sabihing di para sa kanya yung message. I promised you you'll be the first to see my pad. Hay. Not cool. Inom tayo. too. Kaya ko to. Saka magkaibigan naman kami. Daniel Marc. Beep.CHAPTER 20 Beep. I'll invite Sharlene. Let's do it in my pad. Ok. Para sa kanila naman kaya ko ginagawa ito. Sumagot na. Alrighty? Oo nga pala! May pad na nga pala siyang sarili. are you sure about this? Tanong ko sa sarili ko. Sinabi ko na rin kina Nanay yung magandang balita. Message sent. Tuwang-tuwa sila para sakin. Beep. Treat ko. Ok. See you later. Maaga pa kasi. Congrats! Where's the celebration? Patay. No turning back. What if? Hindi.

Pumasok ako at pinindot yung button number 9. "Opo. Bumili muna ako ng maiinom. Sinabi ko sa kanya na malapit na matupad yung mga pangarap ko. mukhang di ko na yata kelangan bantayan si Sharlene. Sabi niya." Ang gulo niya talaga sa totoo lang. Danny boy!" Yan ang sabi niya. Paglabas ko ng kwarto." Binasa ko ulit yung tinext ni Matteo na address ng condo niya. . Sabi ko baka gabihin ako. Sabi ko na magiging maayos na ang lahat magmula ngayon. Hanggang bumukas na yung elevator. Di na nakakahiya. Habang nagiintay para sa elevator. Express elevator ba to? Di ko namalayan na nasa 9th floor na ko." bilin niya. Nagpabango ako. Mabilis ang sagot niya. Sakaling ganun na nga. "Tignan natin. Nung tapos na ko magbihis. hindi naman daw sila nagbalikan. Pumasok na ko sa condominium. Nakakatuwa itong best friend ko. Dalawang six-pack na beer ang binili ko. tumingin ako sa salamin. Bakit ako biglang kinabahan? Sobrang kabog ng dibdib ko. Parang ang bilis umakyat ng elevator. "Mag-ingat ka ha. Tuwangtuwa siya syempre sakin. Ano kayang magandang isuot? Nahirapan ako mamili. Naligo muna ako at nagpalit ng damit. Nagpaalam ako kay Nanay na may lakad pa ako ngayon. nagpaalam na ako kay Nanay. Aba. "Mahal mo pa ba?" tanong ko. Gusto daw niya muna patunayan na nagbago na siya. Tinawagan ko si Sharlene. Kinamusta ko nga pala si Sean. Mukhang ayos naman na ang itsura ko. "I'm so proud of you. wag na niya akong antayin. Bumaba ako sa tapat ng convenience store di kalayuan sa condo niya. parang umakyat sa lalamunan ko yung puso ko. "Syempre no! Ayaw ko magmukhang talong ulit!" Natawa kami pareho. Nag-taxi na ko. Malapit lang naman pala. Sabi niya pahihirapan daw niya muna yung kumag.kahit iniwan kami ni Tatay.

Hinanap ko yung 913.. Ayun. Pero. Nakita ko na. Si Matteo bumulaga sakin.. Kaya mo yan. Naka-shorts lang. Kinakabahan parin ako. . Dan.. Huminga ako ng malalim. Tinaas ko na yung kamay ko para kumatok.. Yun daw ang unit niya. Biglang bumukas yung pinto. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pinto.

" Inikot ko yung pad niya. Suit yourself." naka-ngisi niyang sabi. "Nice pad.CHAPTER 21 Ngumiti siya ng makita ako. Black ang kulay ng walls. Just Sharlene's work. Its coming out not next month." sabi ko. "The other day. Ang 5'11" Italian-Filipino model sa aking harapan ay lalo lang pinakabog ang aking dibdib. Hindi pa pala para dito yung pictorial na binisita ko nuon. pati itsura. Its gonna be a long night. Naka-on yung aircon. "Nope." "Maganda siya. "Come in. Umayos ka! Act naturally. Tito Jonas took care of everything for me. One-bedroom unit pala ito. Dahan-dahan akong pumasok. Halatang bagong ayos. ganito din ang gusto ko. White ang ceiling. pero di gaanong malamig. but the following month. "I bet you're a fan of that?" tanong sakin ni Matteo. . Magkatabi ang kwarto at CR. Kinurot ko ang sarili ko. "I'll be having a photoshoot with them. "Brought a lot of booze. Dumerecho siya sa kitchen. "Nope. 3rd night ko now. Kinuha ko yun at tinignan. Naisip ko kung ako makakabili ng condo unit. Para akong napako sa kinatatayuan ko. "Kelan ka lumipat?" Nagisip siya. Medyo maliit lang yung lugar pero ok na para sa isang single na lalaki. Medyo dim ang lights. Pero ako nagulat. Do you mind if I look around?" tanong ko. Maaliwalas yung unit niya. I just told him what I wanted and he did the rest." nakangiti kong sabi sa kanya. May kopya siya ng latest issue ng magazine kung saan stylist si Sharlene." balita niya." tapos kinuha na niya yung dala kong beer.

how are you liking it so far?" Liking what? naisip ko. "Yup. "Hahaha! The pad of course!" sabi niya. "Kwento ka naman. "Nice view. Binuksan niya yung beer niya tapos uminom na. Ano ba to? Parang pinaglalaruan naman ako nitong taong to." sabi niya. Nagpapractice daw kasi siya ng Tagalog niya. "So. Oops! Dan! Tumingin ako sa malayo. Natawa si Matteo. Sunod-sunod yata ang raket niya. Ako naman umupo sa lazy boy niya."Nice!" bumilib naman ako. Nakalahati ko yata yung hawak ko. I'm excited to see it. yun ba! Maganda." Bakit? Para saan? Bro. What the hell is happening? "What exactly?" tanong ko sa kanya. Maya-maya. Tapos ano yung ginawa niya? Wink? Lagok ulit ako ng beer. Ano kayang iniisip nitong damuhong ito? "Here. "Ah. "When's your commercial coming out?" tanong ko. Sabay tingin sakin. Bakit ba ako dito umupo? naisip ko." Dinala ni Matteo yung ilang cans ng beer sa sala. Abnormal. Dun kami mag-i-inuman. though. "Are you kidding? I'm never bored when I'm with you. Sobrang ganda. Its gonna be my first cover. bro. I wanna know you more. "In about two or three weeks." inabutan niya ako ng isang can. You'll just get bored. Umupo siya sa sahig at sumandal sa sofa. Kaharap ko siya. Napatingin ako sa kanya. AAAAHHH! Sabi niya. walang interesting sakin. Napalagok ako ng beer. Balbon pala yung binti niya." Ngumiti si loko." sagot niya." What? San galing yun? Eh ni skyline ng city hindi kita dito sa inuupuan ko. sabi niya. . Bukas yung TV niya. Nasa isang local channel. Sabi ko. Sumunod na rin ako.

" sabi ko. Besides you and Sharlene being best friends." . I wanna hear your story. and your name's meaning. "That's ok." Para siyang tutang nahingi ng buto sa amo. Nice. you being an agent." Tapos ngumiti siya ng todo. Sabi mo we're close na. "Let's see. Puppy eyes. Dan! "Di ka talaga titigil no?" sabi ko sa kanya. "I got this lifetime for you. Its gonna take a lifetime before we're through. "What do you wanna know?" tanong ko." sagot niya. can't float. I think i still have a lot of things to know about you. "Wow." sagot niya."Come on. "Nope.

Hindi siya masyado nagsasalita habang nagkekwento ako. Here goes. Para akong utusan. Di na masarap tuloy.CHAPTER 22 Ok. "Sipping beer. Parang de-susing laruan na pag inikot ang susi." sabi ko. Nakangiti na parang nag-eenjoy. AHHHHH!" tinaas niya yung hawak niyang can. "So are you starting or what?" Napa-iling nalang ako. Naka-upo lang siya at tahimik na nakikinig. You're the man. Pangalawang can ko palang. Inumpisahan ko ang kwento samin ni Sharlene. magbibigay aliw sa nag-susi. bro!" sabi niya sabay high-five sakin. naka-inom din ng beer. Di na malamig yung hawak ko. Ang alam niya lang kasi yung pagiging best friends namin. Tawa siya ng tawa dun sa nangyari sa Biology class namin. Sa totoo lang. "Nothing. Di niya alam kung san kami nag-umpisa. . Grabe to. Fine. waiting for your story. kung ano ang mga kalokohan naming dalawa. Pati si Sean naikwento ko ng wala sa oras. Sa wakas. para bang makikipag-toast. Nahiya akong itanong ng derecho ang gusto kong itanong. Pang-lima na niya yung hawak niya ngayon. pero si Matteo naka-apat na. What did you just say? "Bro." sabi ko. Tuwang-tuwa siya na inupakan ko yung kumag dahil dun. Just forget it. Di siya makapaniwala sa inabot ni Sharlene sa relasyon na yun. "Now there's the warrior I'm talking about. what are you doing?" tanong ko. "Then what?" tanong niya. at kung ano ang pinagdaanan namin. Manunukso nga. di ako masyado naka-inom nun dahil tuloy-tuloy ang pagkwento ko. Hindi yun yung tinutukoy ko eh. Baka kung ano ang sabihin niya at umuwi nalang ako ng may black-eye. Iba. "I didn't mean that.

"He left my Mom for another woman. Kahit na wala nang matira sakin. Minsan. "He left us. bro? You haven't talked about them yet. Si Bong. Do you even have the slightest idea how it was for us? How hard it has been all these years? No you don't. bale siya yung nasa bahay para asikasuhin yung mga kapatid ko habang ako eh naghahanap-buhay. ." sabi ko. Happy?" sabi ko."Lakas mo ha. Si Charles. "Why don't you just answer the question?" sabi niya. My Dad? He's not even worth mentioning. May tama na yata si Matteo. "Ooooh." Di ko intention na tumaas ang boses ko. He left and never came back. Uminom ako ulit bago magkwento. I'm enjoying myself. "What about your family. Tahimik na nakikinig si Matteo." sabi niya. 2nd Year. I refused to answer the question." sabi niya. There. Di niya yata akalaing ganun ang buhay ko. 3rd Year high school. Napatingin siya sakin. Inisa-isa ko ang mga kapatid ko. "Anong klaseng tanong yan?" sagot ko. Pulang-pula na yung pisngi niya. Pati leeg. "What about your Dad? You didn't mention him. "Ah. I sat back at uminom nalang ng beer. "You hate him?" tanong niya. "That's nothing. Si Joyce." sabi niya. hirap kami." sabi ko sabay turo sa mga lata ng beer. Ako yung panganay. basta para sa kanila ok lang ako. Kaya nga kayodmarino ako para lang mabigyan ko ng magandang buhay ang pamilya ko." Natawa ako. Oo nga no. 1st Year college. Si Nanay. Natawa siya. Its just that napaka-sensitive ng topic na yun for me. pero ganun lang talaga eh. Nagulat yata na nag-iba ang tono ng boses ko. Pati dibdib. Dahil you never went through this and I guess you never will.

Siguro nasa isip nito kawawa naman ako. Paglapit ko. bro. And I'm broken. Hindi ko kinaya. matino parin ang isip niya. fun is a word I have already forgotten. You're a broken soul. You're not a broken heart. para umihi. Why am I even discussing this with you? Tahimik akong pinagmamasdan ni Matteo. Fending for a family at 20? That's not normal. "I don't care you think. "That's not true." "Well.. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Ang tangos ng ilong. Pero hindi pala. Ewan ko kung bakit ko naisipang gawin to. Parang anghel siya kung matulog. Gigisingin ko siya dapat para magpaalam akong aalis na ko. Pero naka-unan yung ulo niya sa sofa. Pinagmasdan ko ang mukha niya. Iniwan ko si Matteo na tahimik na nakaupo. Kahit na lasing na siya. Paglabas ko. Siguro sa sobrang lasing. Tapos. pero tama lahat ng sinabi niya. Why? Because you were forced into a situation you were not yet supposed to face. Ano ba to. Let's admit it. I hated my Dad. nakatulog ng naka-upo. Ang kinis ng pisngi. Nagsalita siya. Ang haba ng pilik mata. He left you with no other choice but to take over his responsibilities. "A broken heart is easy to bend. Medyo pawis siya. Pero sa totoo lang gusto ko marinig kung ano yung sasabihin niya. nakatulog na pala si Matteo. Nandun parin siya sa sahig.Tinitignan lang ako ni Matteo. . inside. You're supposed to have fun at that age. Hinawi ko ang buhok niya. Walang buhay. "I know you hate your Dad. pero unti-unti kong nilapit ang mukha ko sa kanya. Late na rin kasi." sabi ko. kumabog ang dibdib ko. Sobrang lapit na nararamdaman ko na ang kanyang hininga." sabi ko. "You know what I think?" sabi niya finally. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko. You know what?" sabi niya. Ang pula ng labi.. Naubos na pala namin yung dala kong beer.R. but a broken soul is difficult to mend. not take care of a family." I hate to admit it. Nagpunta ako ng C. Umalis na ko. At natatakpan ng buhok niya yung kaliwang mata niya.

Hindi ko dapat hayaan to. Wala akong kaalam-alam kasi sa mga ganyan. Ganon pala yun. Beep. Sabi niya tamang-tama daw ang timing dahil pag lumabas yung commercial ni Matteo. Once is enough. Kung yung iniiwasan mo ang kusang lumalapit sayo. Pero wala talaga akong balak pumunta dun. Yung hindi normal. Sabi ko di ko pa alam. Hindi pala. ayos na. -----------------------------------------------------------------Di ko muna binigyan ng pansin si Matteo nung mga sumunod na araw. Akala ko kasi basta may modelo. Ayoko na magkamali. Beep. Ito na ang follow-up dun. magaling na photographer. at photoshop. Hey sleepyhead! Are you mad at me? . Pero mahirap pala. Maling-mali. Mali. Grabe. Nanginginig ang katawan ko. Titignan ko kung pwede ako.CHAPTER 23 Sinara ko ng dahan-dahan yung pinto. Nalaman ko kay Sharlene na sa Biyernes na pala ang photoshoot ni Matteo para sa magazine nila. Hanggang. Paniguradong mas lalong iingay ang pangalan niya. Alam ko tong pakiramdam na to. Ano bang nangyayari sakin? What just happened inside? Bakit ko hahalikan si Matteo? Napaupo ako.. Pinilit kong kalimutan yung nangyari nung gabing yun. Twice is too much.. At nagbibigay ng dahilan para magisip ka ng kakaiba. Tinanong ako ni Sharlene kung gusto ko bumisita sa shoot. Gumawa na kasi ng malaking ingay yung sexy billboard niya para sa isang clothing company. Sumandal ako dun pagkasara. Pinilit kong ibaon sa limot yung nararamdaman kong kakaiba. magiging familiar lalo yung mukha niya. Sobrang busy nila dahil gusto nilang i-launch si Matteo bilang isa sa top models ngayon.

bro. yung manager ni Matteo. Sa pool at sa garden sila maraming kukunan. Sa isang gilid naman may nakahanda nang white backdrop at dalawang higanteng ilaw. -----------------------------------------------------------------Maaga raw ang call time niya para sa shoot." Sabay tawa. pero parang . Nope. naka-set up na ang lahat. Wow. "Ok lang. Beep. Dun daw kasi ang venue nila. Punta nalang daw ako ng mga 10 AM sa Sports Club. Saka gusto ko rin makanuod ulit. Free day yata ni loko ngayon ah. Beep. Nothing. Pinakilala ako ni Sharlene kay Tito Jonas. Wala naman kasi ako gagawin. Matteo. Why say so? Nagreply siya agad. Hindi naman ako galit. Can you watch my shoot tomorrow? Bakit? Matteo naman eh. I've just been busy with work. yun ba. Why? Give me one good reason para pumunta ako.Si Matteo nagtext. Alrighty. big time talaga. Sapat na rason na ba yun? I don't know what came over me nung oras na yun. Maya-maya. Sinadya ko talaga yun. Di ko alam kung bakit. umiiwas lang. Pagdating ko sa location. Because I want you there. "Kala ko di ka makakapunta eh!" Niyakap ko siya. tumunog na yung cellphone ko. Ok. Pinasara ng company nila Sharlene yung buong lugar para lang sa photoshoot ni Matteo. I'll be there. "Dan!" bati sakin ni Sharlene. Haven't heard from you since we had the drinking session. Ah.

"24 po. don't you think?" Tumingin siya sakin. Naka-robe. Sabay sabing. "I missed you." sagot ko. Konting kamustahan. At ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Kung ano man ang ibig sabihin niya sa sinabi niyang yun. Kahit na masarap yung feeling." sabi niya. "Sayang naman. Looks like you guys are getting along fine. tapos naglakad na papunta sa direksyon namin nila Sharlene. inakbayan niya ako at niyugyog. Pagkakita niya sakin. . "I thought you would rip each other's heads off nung unang beses kayong magkita. sa kanya na yun. bro!" Ano raw? Na-miss niya ako? Hay. Tapos sabi ni Matteo. Ayoko talaga. nakita ko na si Matteo. "Hijo. Parang huminto ang lahat nung mga oras na yun. Kinawayan ko. Tapos ayun." sabi ni Sharlene. ayoko talaga. ilang taon ka na?" tanong niya. Binati ako ni Kit nung makita ako. bigla siyang ngumiti. Parang tuwang-tuwa ang loko. Ang bango niya. "Daniel!" bati niya. Iba kasi pumasok sa isip ko. "Gusto mo mag-model?" sabi niya Napangiti ako at umiling. "I think were headed to that direction. Niyakap niya ako. Pag-hiwalay namin. Galing siya sa rest room. "Wow. Pinaikot. At hindi ko inaasahan ang ginawa niya. tapos ngumiti. Tinitigan niya ako ng mabuti mula ulo hanggang paa. May sinabi siya sa kasama niyang babae.natulala siya nung makita ako. Umalis din siya agad. Improvement!" Nagtawanan kaming lahat.

Sabi tapusin daw muna ang pag-aaral. Nagpaalam na si Matteo samin para maghanda. sabi ni Tito. "Of course. Pinagpalit siya ng board shorts. Pero ayaw talaga. Kaya ayun. Ang galing niya. balik dressing room si Matteo. Yung unang kinunan ay naka-jeans siya. Parang hindi siya napapagod. Saka iba din daw kasi ang priority ni Matt. Gusto nilang i-highlight ang pagiging athlete niya. Pero ayaw daw ng mommy ni Matteo. Pero its never too late naman. Sexy parin yung tema.CHAPTER 24 "Matt!" Tinawag na siya nung make-up artist. Walang reklamo sa lahat ng pinapagawa ni Kit. Naka-black undershirt siya na fitted. Kasama ko sina Tito Jonas at Sharlene. "You're on a roll!" Ngumiti siya sabay sabing. Grabe maka-project sa camera si Matteo. Matagal na pala kinukuha ni Tito Jonas si Matteo para maging modelo dito. Napaka-professional. Sa swimming pool. Napaka-natural. Nakilala kasi niya si Matteo sa airport sa LA. Yung concept daw ng shoot ay ginawa nilang akma kay Matteo." paliwanag ni Sharlene. Kinunan siya habang naglalakad sa gilid ng pool na parang lifeguard. ginagawa niya parin. Nakitaan niya ng potential. Malapit na daw sila mag-umpisa. Pero nagulat akong makita na nakatingin pala siya sakin. . walang nagawa si Tito kundi mag-intay. pero this time nasa comfort zone ni Matteo. Kahit na mahirap yung pose." Natawa kami. Nakita kong pumunta na si Matteo sa white backdrop. Naka-ilang palit siya ng jeans para dun sa set na yun. Kaya ngayon palang siya maguumpisa maging model. "Matagal ko na nga sinasabi kay Ninang na subukan lang kahit tuwing vacation from school. Ngayon ko lang siya napanuod na magtrabaho. May isa siyang kuha na nakahawak sa fedora hat yung kaliwang kamay niya habang binababa ng kanang kamay niya ang saradong pantalon. Umpisa na ng shoot. Nung natapos ni Kit yung photos na pang-cover ng magazine. Nagkwentuhan muna kami habang di pa umpisa. pero hindi malayo dun sa ginawa niya dati. kaya hiningi niya ang contact number. Biniro nga siya ni Tito Jonas. I'm inspired. Pinatayo siya sa halamanan at dun nagposing.

Palakpakan ang lahat para kay Matteo. "I was hoping you'd drop by muna sa pad. Konting souvenir pictures para sa staff ng magazine. Ang pinakahuli ay yung nakahiga siya na parang nag-su-sun bathing. Pagkagaling dun. Pinalangoy siya habang sinusundan ng kuha ni Kit. . Ganon na rin ang ginawa ko. Are you in a hurry?" Di na ko nagisip. nagpaalam na siya kay Tito Jonas na mauna na siya. Pagkabihis niya. Sabi niya sakin gagawin daw niyang driver muna. Naupo na ko sa sofa habang siya naman ay deretcho sa ref para kumuha ng beer. Dun siya ulit sa swimming pool. Kinamayan siya ng lahat. Paglabas niya. Kung ako yun. Hanga din naman ako sa kanya. Konting posing ng nakaupo. "Hatid mo ko?" tanong ko. sobrang pigil ako. pumunta na siya sa sala at naupo sa sahig. Pinasuot din siya ng Ray-Ban. Lumipat ako sa sahig. Tapos sumenyas siya sakin na intayin ko daw siya. Yun na yata ang pinaka-sexy na ginawa niya ngayong araw. Pero I kept a good distance. Tapos pinahiga siya na parang naka-stretch yung arms. ang lakas ng loob niyang lumabas ng ganun lang ang suot. Merong mga kuha na uma-ahon siya sa tubig. Mabilis yung naging sagot ko. Have a few drinks. Parang natural lang. Friday naman eh. Magpapalit na daw siya para sa huling shots niya. "Nope. di rin malapit. Wala lang. baka di na ko lumabas ng dressing room.Tinawag na ulit si Matteo. "Ok! We're done for the day!" sigaw ni Kit. Di malayo. Biruin mo. Muntik na ko mahulog sa kinauupuan ko nung makita ko siya. Pinahiran siya ng oil sa buong katawan para kumintab. Tara!" -----------------------------------------------------------------"Home at last!" sabi ni Matteo pagdating namin sa pad niya. naka-swimming trunks nalang siya. Pero syempre. Si Sharlene naman nauna na umalis dahil sinundo siya ni Sean. "Let's go?" sabi sakin ni Matteo.

Tinukod ko yung kaliwang kamay ko sa sahig. "Well. "You're so quiet there. Magulo kasi ang utak ko nun. Uhmm. bigla akong na-curious. "Wala. Out of no where. Natawa siya." sabi ko. pero tinukod din ni Matteo yung kanang kamay niya. you know. Naramdaman ko namang totoo yung sinabi niya. "Grabe yung photoshoot mo kanina ha. Pero I had a lot of fun. "What happened to you the last time you were here? You didn't even say goodbye. . Anything wrong?" "Ha?" sabi ko. "Yeah. Para akong nakaramdam ng kuryente na di ko maipaliwanag.Nagumpisa na ko uminom. Nagtawanan kaming dalawa." "What?" sabi niya. Pero awkward parin kahit pano. Uwi nalang kaya ako? "Hey. And I was really glad you were there. Nakakahiya nga naman. Marahil dahil nahiya kami pareho sa nangyari." Oo nga no. Tapos. don't you. Nagulat kami pareho. ewan ko kung bakit. text na kita ngayon palang.." finally nagsalita din siya. "Sige. Hindi ko lang masabi kay Matteo na sobrang naguluhan ako nung mga oras na yun." biro ko. Uminom ako ng beer." sabi niya. "Bro. Mukhang masarap kasi yung tulog mo.." Tapos nag-shift siya ng posisyon. Di na kita talaga ginising. "Ah.. Pero hindi eh. Just sipping beer." sabi niya sakin. Bigla kong hinila paalis yung kamay ko. Medyo nakahiga na siya sa sahig pero naka tukod yung siko niya. Napa-patong yung dalawang daliri niya sa kamay ko. sobra. when you have your pictorials." sabay ngiti sa kanya. Tahimik kami pareho ni Matteo.. Iniisip ko kung ano kaya iniisip niya. Naguguluhan ako kung ano ba ang dapat gawin. Matagal din kaming natahimik nun. you could have at least sent me a text or something.

I don't know if I'm supposed to answer that question.. Tapos natawa. Napayuko si Matteo. How should I say it.... "Sorry. unti-unti siyang lumapit sakin.. Pero... ang lapit na ng mukha niya." sagot ko ng mahina.. Bumalik si Matteo sa dati niyang kinauupuan. Nagiisip kung ano yung ibig kong sabihin..... Pinagmasdan ako ni Matteo ng matagal pagtapos nun. di ko alam kung dahil sa beer ba yun o ano. But." . Why?" Parang naaaliw siya sa usapan naming to. Hahalikan ako ni Matteo. Nakuha niya yung ibig kong sabihin. Natawa na din ako kasi tawa siya ng tawa. Down there?" Ano ba naman yang tanong mo Daniel! Napa-upo siya ng maayos. yeah. bro. Ayan na. Like. Seryoso ang mukha.Natawa ako. Ang hirap itanong. Sometimes.. "You know. Napa-pikit ako. Hindi pwede.. Medyo pinagpawisan nga ako eh. Tapos umiwas ako. Like. "Uhmmm.. Hmmmm." sagot ko. "Ahhh!" Natawa siya ng malakas." sabi niya habang nakahawak sa batok niya. Don't you. Anong gagawin ko? Parang nanigas yung katawan ko. At dun ko lang narealize. "Just curious." Nag-iisip ako ng tamang word para makuha niya yung ibig ko sabihin. Hindi ako makagalaw. Uminom ako ng beer. Umayos ako ng upo. Hindi talaga.. Pero mabilis yung pick-up niya. "Its just the beer.. "You mean. "Well. "Nothing. Things getting hard?" Napayuko ako sa kahihiyan sa tanong ko.. "Wow! You really are a surprise aren't you?" sabi niya. Anong gagawin nito? Dahan-dahan niyang nilapit yung mukha niya sakin. Natigilan ako.

"Have you ever been in love?" tanong niya. Di ko mapaliwanag pero medyo awkward yung sitwasyon na yun. Both were serious ones. Nalungkot yata sa kinwento ko dahil nagbago ang itsura niya. Nice. I told him about Princess and my short lived happy times with her. Umupo siya ng derecho. Parang hindi yata niya nagustuhan yung sagot ko. Natahimik kaming dalawa. Fine. Talo na naman ako. "Yeah. "Those were the best times of my life. Have you been in love?" Mas mabuti nang ikaw nalang ang magsalita at baka kung ano pa ang masabi ko dito. It just brings back memories I tried hard to forget. "Kamusta naman?" sabi ko. "Ok lang. Ok." sagot niya. Di parin ako natingin sa kanya." sagot niya. "Nothing. I'm such a loser. "Yeah. "Dan." sagot niya." "Yeah. Zero. Parang interesado yata? "What happened?" usisa niya. The first was for 3 years. siya naman ang tinanong ko. "Yeah. "I had two relationships. Di namin alam pareho kung paano kami magrereact sa isa't isa." sagot ko. I felt complete . Tapos." bumilib ako sa kanya." sagot ko. Nakikinig lang si Matteo ng maigi. before." "Wow. The other for 2 years. Just forget about it. Kala ko may pagka-playboy eh. "Of course. know what I mean? Its like. "Yep. Yan ang isang topic na ayoko masyadong pagusapan." sagot ko. I was uncomfortable talking about it. Di ko akalain na keeper pala ito." sabi niya.Natawa ako. Nagiintay. "Ikaw. Tinignan niya lang ako." sabi niya.

Normal yun. "Yeah. "Ah. Knowledge lang yun." sabi ko." Napatingin siya sakin. Yun ba. Fuck! What did I just say? ." sabi ko." "Howcome it seems to me like you know all about relationships?" Uminom muna ako ng beer bago sumagot." "I agree. Boyfriend meron." paliwanag ko. "Did I say something wrong?" "I thought you didn't get the girl?" tanong niya. "Masarap talaga na yakap-yakap mo yung taong mahal mo. Tumingin ako sa kanya. Girlfriend wala. Its a very good feeling. You just have to sacrifice sometimes para maiwasan ang away. "You sure you didn't have a girlfriend?" kulit niya. there were times where we would disagree and fight. hindi mawawala sa relasyon yung magaway kayo. "Pero syempre. "What?" tanong ko.holding that special someone in my arms. Ganun talaga." It slipped. "Yeah. Nakatitig parin siya sakin. But of course.

wala na kong ibang nagawa. tumayo ako at lumabas ng unit ni Matteo. Maraming masasaktan.CHAPTER 25 Nagkatitigan lang kami ni Matteo dahil sa nasabi ko. Putcha talaga! Yung sikretong pinakatago-tago ko nabunyag na. Pero nararamdaman ko ang cellphone ko na nagvavibrate. Galit. pagkabigo. Bumagsak nalang ang luha ko. Parang namanhid yung buo kong katawan. Paalis. Pano na ngayon? Pano kung malaman na ng lahat yun? Pano kung ipagkalat ni Matteo? Sabihin kay Sharlene at sa pamilya niya? Pano kung malaman ng Nanay at mga kapatid ko? Pano na ko? Maraming masisira. Pababa. Yun ang pinakatago-tago ko. lungkot. Shit ka. Pero ngayon. Tapos na. Pero wala na eh. . naghalo na ang lahat. Bakit ba naman kasi! Walang sabi-sabi. "Dan! Hey bro. Para akong baliw nung mga oras na yun. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ako emosyonal na tao. Tumayo din siya at sinundan ako. Kahit pinagtitinginan na ako di ko sila inintindi. Di ko na napigilan. takot. Wala akong pakialam. Napaupo nalang ako sa tabi ng kalsada. ginawa ko na. Dan! Minura ko talaga ang sarili ko dahil sa nangyari. Kahit si Sharlene wala siyang kaalam-alam dun. Umiyak lang ako ng umiyak. Basta makalayo ako dito. Dun ko na naramdaman ang matinding emosyon. Pero dahil sa katangahan ko. Naglakad ako ng naglakad. Matagal na kong hindi umiiyak. Nilabas ko na lahat ng nasa loob ko. may naka-alam. Ito na marahil ang resulta ng matagal ko nang pagpipigil. Hindi ko sinasadyang masabi yung lihim na yun. Nandun na. Papunta sa kung saan. wait up!" sigaw niya. Hindi ko kaya yun. Di ko na alam kung sinundan ako ni Matteo pababa. Wala akong pakialam sa mga taong nagdaraan. Pero mabilis pa sa alas-kwatro nasa elevator na ko. Pero sa pagkakataong ito. Nilabas ko yung ilang taon ko rin kinimkim sa loob. Alam kong siya yung tumatawag. Kay Matteo. Hindi ko alam. Kung pwede ko lang ibalik yung oras para baguhin yung nangyari. Wala nang ibang nakakaalam nun.

Wala na ko kaalam-alam sa nangyayari sa paligid ko." sabi ko." sabi ko nang hindi natingin sa kanya. Sinuot sakin ang seatbelt saka sinara ang pinto. Dala niya yung kotse niya. Di ko makuhang tumingin sa kanya. . Pagkapasok niya sa driver side. "Shhh." sabi niya. Si Matteo. -----------------------------------------------------------------Hindi ako nakatulog ng maayos nung gabing yun. Parang wala na kong lakas na natitira. Tahimik kami sa loob ng kotse. Don't talk anymore." sabi niya sakin. he started the engine and drove. Hinihintay niyang kunin ko ang kamay niya. Hanggang may nakita nalang akong may nag-abot ng kamay sakin." sabi niya. "Matt. "Get some rest." Hinawakan niya ako sa baba at hinarap ang mukha ko para tumingin sa kanya. Hinanap niya pala ako." Tumango nalang ako. Pinapasok niya ako sa unahan. Parang humiga lang ako sa kama hanggang magumaga. Kinuha ko yung kamay ni Matteo. "Sige na. Kahit na pagod na pagod na ko." sabi niya sakin. Tinignan ko kung sino yung nakatayo sa harap ko. "Sorry. Dinala niya ako sa kotse. "Its ok. Pinunasan niya yung luha ko sa pisngi. "Come on.Di ko alam kung gano katagal na ko nakaupo dun. Just get some rest. "Matt. Bumaba na ako ng kotse niya. We'll talk in the morning. ang daming tumatakbo sa aking isipan. Naubos na rin ang luha ko. Di ko namalayan na nasa bahay na pala kami. I'll take you home. I felt exhausted.

Yun pala. Nagsisisi ako kung bakit sumama pa ako kagabi kay Matteo. Ten minutes na ang nakalipas mula nung ipadala niya yung huling text. Wala akong gana kumain. Habang nakahiga ako. Tumayo na ko at pumunta ng C. Minabuti ko nang magreply. Naglakad ako papunta dun. Dito lang ako. Ayoko. Umalis na kami. I'm on my way. nakita ko ang kotse niyang nakaparada sa tapat. Hindi nagsalita si Matteo. Pagbalik ko sa kwarto. I'm here outside. para hindi nabunyag ang lihim ko. Wala na rin naman akong mukhang ihaharap kay Matteo. "Breakfast?" Umiling lang ako habang nakayuko. . Wala talaga akong gana lumabas at makipagusap. Hinawakan niya lang yung batok ko at pinisil. Text back ASAP. Give me ten minutes. Nagtext si Matteo. sa pad niya ang punta namin. Waiting. tumunog ang cellphone ko. I'll pick you up. may tatlong messages na nagiintay sakin. Are you done? Hey.R. Maya-maya. Magkukulong lang ako dito. Pero nakaramdam parin ako ng konting hiya dahil iniintay niya ako sa labas. Get dressed. Nagbihis na ko. Hindi niya naman sinabi. Naupo ako sa sofa. Ayoko munang makita ka.Hanggang ngayon hindi parin ako makapaniwala sa nangyari kagabi. Hindi ako sumagot. Ayokong lumabas. Naligo ako. I'm nearly there. nagtext siya ulit. Pagkalabas ko. Di ko alam kung san niya ako dadalin. "You want anything?" offer niya. Kakaligo ko lang. Binuksan ko ang pinto at sumakay. Sana hindi nalang.

nakahinga ako ng maluwag nung sinabi niya yun." nakangiti niyang sabi. I care for you. Matt.. And friends don't harm each other. Ang tanga ko. "Di naman sa ganun. Di ko alam kung naintindihan niya kung ano ang ibig kong sabihin. offensive nga yung sinabi ko. ok?" "Anong hindi? Katapusan ko na. Matt. Hinawakan niya yung ulo ko ng dalawa niyang kamay. Hindi ko kakayanin na mangyari yun. "Don't worry about it. Ayoko ng dahil lang dito masira ang lahat. malaman ng lahat yun? What if my family discovers my past? What if Sharlene's family gets to know about what I did? Maraming masasaktan. "Hey." Nawalan na ko ng sasabihin. ng pamilya ko. don't be too harsh on yourself." "Tell me. . "How can I not be?" sabi ko. Its bound to happen. "Matt. Mali yun eh. But please don't think of me that way. "Now I'm offended. Maraming masisira." Aaminin ko. "I'm stupid.." sabi ko. "Huh?" Bakit naman? What's so offensive about what I said? "You think I'm that kind of person? That I would tell everyone about what you said?" sabi niya. You're my friend. What is it that I don't understand?" "What if. Tumahimik siya sandali.. Matt. Its your life. "You know what." sabi ko. And for the first time since last night. Matagal kong pinangalagaan ang pangalan ko. pero ginawa ko parin. Kaya lang." "You don't understand." "Hey!" sabi niya.Umupo siya sa harap ko. Is that it?" sabi niya." sabi niya. "You are not. Its gonna be our little secret. Dan? I don't care about what you did in the past. I smiled. Tapos tinaas niya para tumingin ako sa kanya. Nakatingin lang siya sakin. I'm not like that. Bigla kong narealize." "You don't trust me enough." sabi niya. "What are you saying? Everyone makes mistakes..

. Matt. Natawa siya sakin." sabi ko. Aray! Masakit yun ah! "Now I can say I know you better than Sharlene does!" natatawa niya paring sabi."Thanks. Kinurot niya yung ilong ko.

Wow! Pakiramdam ko VIP ako nung gabing yun.CHAPTER 26 Di ko alam kung pano ipaliwanag. Kahit na may mga kaibigan siyang modelo ng agency niya. Natawa ako. Malimit kaming magkausap. Masaya naman ako eh. lalo akong nahuhulog sa kanya. . Dahil pareho kaming lalaki. Isang araw. Nakatulong ba yung aksidenteng pagdiskubre niya ng sikreto ko? Marahil nga." sagot niya. Understatement siguro kung sabihin kong may nararamdaman lang ako sa kanya. it doesn't matter. parang lumuwag yung kalooban ko. Sa lahat ng naglakad sa runway. pakiramdam ko napaka-importante ko. I don't wanna be a noodge. si Matteo ang nakatanggap ng pinakamalakas na palakpak. guess what?" sabi niya sa cellphone. Nasa opisina ako nun. I was happy. pero magmula nung mangyari yun. "Dan. "Ano?" tanong ko. Tuwing kasama ko si Matteo. "Yup. Pero sinarili ko nalang yun. "Respeto sakin?" tanong ko. Para bang ako ang pinakamahalagang tao sa buong mundo." sabi niya. Kung dati naisip ko na iwasan siya. Masaya kami. Habang tumatagal. At alam kong mali yun. Napaka-gentleman niya. Nandun kami sa unahan kasama ni Tito Jonas. Parang nabunutan ako ng tinik sa lalamunan. And besides. Magkaibigan lang naman kami. "Guess nga eh!" sabi niya. pero iba talaga eh. tumawag siya sakin. Si Matteo na yata ang pinakamalapit sakin ngayon bukod kay Sharlene. Nawala na rin yung pagiging awkward namin sa isa't isa. month end na kasi ulit. "Tell me when you're ready. Ayoko kasing masira kung ano meron kami ngayon. Mas lalo kaming naging malapit ni Matteo. Ako ang gusto niyang kasama. hindi sila ang madalas niyang kasama. magkasama. If not. ngayon hindi na. I think I'm falling for him. Hindi niya ako kinulit na magkwento tungkol sa naging relasyon ko. Inimbitahan niya kami ni Sharlene sa unang fashion show niya bilang isang model.

" sabi niya. "What?" sagot niya. Sabihin mo na. After the early evening news. "Wala kaya. guess it na." kulit niya. you said something." sabi ko. "No clues! Sige na. . Sorry if I disturbed you. Ok. we'll wait for it. sige wag nalang. You doing anything tonight?" tanong ko. Hala. I was just gonna say my commercial's coming out tonight." balita niya." sabi niya. "Wala!" sabi ko." mahinang sabi niya. Just staying home. "Wow! Di nga? Anong oras?" na-excite ako para sa kanya." natatawa kong sagot. Wala akong sinabi. "No. hulaan mo. Nasa office ako ngayon. "Ah wala akong sinabing ganyan. "Clue. "Ah. "Ah I see." biro ko." sagot ko." hingi ko. Hmmm. "Nah. Hala! Nagtampo? "Woah. I figured.. "I said.. Na-guilty naman ako. ang arte! Sige na. "Primetime. "No! You said we'll watch it together!" parang sumaya ulit ang loko. bro. nagtampo nga yata. Why?" tuloy-tuloy niyang sabi." excited niyang sabi."Ano nga yun?" "Come on. maybe we can wait for it together. dali sabihin mo na yan. "You said it kaya! Hay nako. "Wala lang." sagot ko." "Wala. "Ano ba." sabi niya.

" natatawa kong sabi. Naupo kami sa sahig. -----------------------------------------------------------------Pagdating ko sa pad niya. "This is it. pinapasok niya ako agad. Natawa ako. sige na."That's the same thing!" protesta niya. pero imbes na daliri ang gamitin niya. "Huminga ka naman!" biro ko. at . "What? You're toying with me. Aray. bro!" excited niyang sabi. Naramdaman niya yatang pinagmamasdan ko siya. Excited na nagiintay sa harap ng TV. sabi ko. Tinignan ako ng mga kasamahan ko sa opisina. Halatang kinakabahan ang loko. Para siyang isang bata. "Sige na. bro!" sabi niya. Tumawa ako ng malakas. Yung mga ganyang bagay ang dahilan kaya lalo akong nahuhulog sa kanya. "I can't contain it. Naisip ko." Humiyaw si loko. Tumingin siya sakin. Natawa ako sa kanya. yung ulo niya ang ginamit niya. makasama siya ulit. Excited na ko talaga makita yung commercial niya. Ang cute." "Promise?" sabi niya. aren't you?" sabi niya. Nagkasundo kaming derecho na ko dun paglabas ko ng opisina. Tapos yun na nga. bigla siyang napatayo. masakit sa tenga. Bukas na ang TV niya. Natawa siya sa sarili niya. "We'll watch it together tonight. "Yeah. Tapos kumindat. Di pa raw pinapakita yung commercial. Buti nalang. Habang nakatingin ako sa kanya. Tinignan ko si Matteo. Medyo napahiya ako ng konti. Nakatingin siya sa TV. Alam niyang may kiliti ako sa tagiliran. At syempre.

" sabi ko. "Ano yun?" tanong niya. May naalala lang ako. "Oh shit. nagaral pa siya nun para lang dito. Saka di ka nga masyado pinakita. Tumango lang." sabi ko. Tapos umupo sa sofa at bumalik sa panonood ng TV. ang lalaking bumaliktad ng mundo ko. Sa buong commercial. Parang bata. Syempre. how did you find it?" tanong sakin ni Matteo. Naka-simangot. Binibiro ko lang naman siya. Matteo shrugged his shoulders." Si Franz. Yun pala. Tapos tumawa ako ng malakas. Ayos ah. pinakita na yung commercial niya. "What?" sabi niya.parang nakakita ng multo. Napatingin siya bigla sakin. Parang naasar. hindi mawawala ang eksenang umiinom siya nung tsaa. Natapos yung commercial na pinakita siyang nakangiti. Health drink pala yung produkto. Todo ngiti ang loko. "Biro lang. "Si Franz." tapos umurong ako palapit sa kanya. Di siya tumingin sakin. "What do you mean?" Unti-unting nawala yung ngiti niya. "Why?" "Wala. . may isang berdeng dahon na palipadlipad. Wala akong masamang intensyon sa sinabi ko. "So. Ikaw naman. Naka-pout. Nagulat siya sa sinabi ko. medyo asar parin. "Is that it?" sabi ko. Pinagmasdan ko siya sandali. Pinakita siyang nasa ibabaw ng bundok habang parang nag-yo-yoga." bigla kong nasabi. "Eh wala ka naman masyado ginawa dun eh. Yun na yun? sa isip ko.

Dun ako sa likod umupo. Pareho kaming Accounting students. Nagumpisa na pala magpasulat ng student information ang professor namin sa index card. Nakilala ko lang siya ng lubos nung 4th year na ko. he's just one of those people na kadepartment lang sa college. Huminga ako ng malalim." sabi ko sa sarili ko. Naging magka-klase kami sa isang major subject. Maingay kasi saka may pagka-epal. Ngumiti siya sakin. "Your ex?" Tumango lang ako. Late ako dumating nung first day. inayos na ng professor namin alphabetically. "Putcha. Pakiramdam niya magaling siya. "What happened?" Clearly. Buti nalang. Matapos makolekta ang lahat ng cards.CHAPTER 27 "Franz who?" tanong ni Matteo. Si Franz ay classmate ko nung college. Umupo siya ng maayos at humarap sakin." Tinignan ko siya nung paupo siya. dun ka ulit sa unahan. Syempre. Hindi ko siya masyadong kilala dahil hindi ako interesado maging kaibigan siya. Medyo asar din kasi ako sa kanya. Para sakin. Napailing nalang ako. isang sem mo rin titiisin ang ka-epalan niyan. Naisip ko. Ngumiti lang ako sa kanya. Eh hindi naman. Nagsulat na ako. may baon ako. . At yun na nga. Nagumpisa na akong magkwento. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang seatmate ko sa kaliwa. Gaya ng inaasahan. Si Franz Bustamante. Matteo wanted to know pero inaantay niya lang na ako mismo ang magopen. dun nga ako sa first row. Tumango lang ako. Sa lahat naman ng taong pwedeng makatabi bakit ito pa. "Dan. sabi ko sa sarili ko.

Tumawa siya. Yellow pad. I'd sit through the lecture time ng hindi masyado nagsasalita." sabi niya. May pagka-user yung ginawa ko. wala yung professor namin. natuwa. bro. Naisip ko masyado yata akong naging judgmental sa tao. O kaya barado siya lagi. Umupo na ko sa upuan ko. Pagtapos ng klase. sabi ko. Ito. naunang lumabas si Franz. Pero pag kaharap ko si Franz. Celphone. Kaya yun. as usual. bigla kong naramdaman na may nakalimutan ako. hanggang sa puntong medyo napapahiya na siya. Tawag ng pangangailangan eh. Lumabas kasi kami nila Sharlene at ibang barkada namin nung gabi. epal kasi. may napansin ako. check. At humingi na rin ng despensa sa mga inasal ko dati. lagay mo nalang yung pangalan mo. Ano ba yung nakalimutan ko? Di ko talaga maisip kung ano yung nakalimutan ko. bigla namang dumating yun professor namin. Kanya-kanyang daldalan ang mga kaklase ko. Wallet. Dun ko narealize kung ano yung nalimutan ko. Ako naman. mabait parin siya sakin. Wala akong assignment. Tahimik si Franze sa tabi ko. Aba syempre naman. Ganun lang talaga eh. Pagpapasok ako. "Ok lang yan. check. Di ko mapigilan eh. Shit. I end up like that. Unti-unti siyang nagbago. di ako mamamarkahan ng late ngayon." nakangiti niyang sabi. Fuck. Wala na akong ibang magagawa. medyo nahiya ako sa sarili ko. "Pwede bang pakopya?" nahihiya kong sabi. bro?" tanong niya sakin. Habang naglalakad ako. check. Hinabol ko siya para magpasalamat. check. Inabot niya sakin yung papel. Nabasa yata niya yung utak ko. Hindi ko pinapansin si Franz. Patay! Anong gagawin ko? Bigla akong naka-isip ng solusyon.Hindi naman ako suplado talaga. late ako. Bangag pa yata ako dahil kulang sa tulog. Pagdating ko sa room. Aaminin ko. Pero. Pagminamalas nga naman. Napatingin ako sa kanya. tumango lang ako sa kanya. Sige. Wala yun. Ballpen. or naiwan. Tumingin lang sakin at ngumit. At kahit na pangit ang pakikitungo ko sa kanya. Gaya ng dati. Kaya lang. pero pasensya na. Wow! Instant assignment! Sino ba naman ako para tumanggi sa grasya? Sa puntong yun. puyat ako. . nagsalita siya. Extra ko yan eh. "May assignment ka na. para akong walang kilala. Maya-maya. Isang araw. "Ok lang yun.

"Sana nga. Only child lang pala siya. "Sige. siya ang kopyahan ko. Gusto niya daw maka-place sa board exams. pero ngayon hindi na. . Marami jan na mga babaeng nagkakandarapa sayo. Spoiled sa lahat. hindi rin. O baka naman dapat kumilos ka na. Ang hanap na raw niya ngayon eh isang tao na pwede niyang mahalin. Isang tao na bubusugin niya ng attensyon at pagaalaga." natatawa kong sabi. May isang gabi. Habang kumakain. Sa kanya ako nahiram ng mga notes dahil di ko ugaling magsulat habang nasa klase. Tumango siya at ngumiti. Pero di niya alam eh." sagot niya. bro. sabay kami umuwi." "Ano ka ba. Mamaya maunahan ka na ng iba ikaw rin. Bibo siya. Gusto nga daw niya magkaron ng kapatid nuon. "Pero mapapansin ka rin nung mahal mo." sabi ko." sabi ko." sagot niya. ganun ba. pero malimit yun mamisinterpret. Hanggang sa exam. Isa ka kaya sa mga crush-ng-bayan sa campus. Wag ka mawalan ng pag-asa. Gumaan lang loob mo. Kalimutan mo na yun. naging maayos ang pagsasama namin ng Sem na yun. bro. nagkwentuhan kami. Syempre mas madalas kaming magkita dahil pareho kami ng course. Natawa siya sa sinabi ko. Ikaw nga yun eh. Apart from Sharlene and our friends."Sigurado ka ha? Ok lang kung gusto mo ko sapakin. Masipag din siya magaral. Isang tao na magiging pinakaimportanteng tao sa buhay niya. "Di niya pa siguro napapansin yung mga maliliit na bagay na ginagawa ko para sa kanya. Buti sana kung mahilig sa gwapo yung taong yun. Sa madaling salita. siya rin ang naging tanungan ko." "Oo nga eh." sabi ko. "Hindi naman. Mapagbiro pala siya." Dun nagsimula yung pagkakaibigan namin. Ang dating tuloy epal siya." "Naku. "Hindi na. Dun ko siya nakilala ng mabuti. Salamat ulit ha. Hindi naman pala. Pag may hindi ako alam. "Meron na ba?" "Meron na. "Ayos ah." biro ko. si Franz yung naging kasama at kausap ko. bro. Nagdesisyon kaming kumain muna. Ang swerte naman nung taong yun. Mapapansin niya rin yun." sabi niya." "Ah.

Nagtawanan kaming dalawa. Besides." "Pano kung sabihin kong meron?" sabi niya. bro. Sa ngayon." biro ko."Aba." bigla niyang sinabi." sagot ko. "You need a lovelife. Di ko pa iniisip yun. "Masaya ang may mahal. "Sige nga. "Ikaw ba? May mahal ka na ba?" tanong niya." "Pareho lang yun. "I have a night life. sino?" tanong ko. ang gusto ko lang eh maging masaya. medyo makapal lang ah. Ano ba namang tanong yan? Nananahimik ako dito eh." Tumawa lang ako at pinagpatuloy ang pagkain. walang interesado sakin." . Works well for me. "Wala pa. bro." nakangiti kong sabi. "Ako. "Iba yun.

" dagdag niya.. "Seryoso ka?" "Mukha ba akong nagbibiro?" sabi niya. "Hindi. Pero lalaki pala ang gusto niya. kaya pala ganun ang pakikitungo niya sakin. Wala nga akong girlfriend. lalaking-lalaki siya kung kumilos at magsalita. Ngayon ko lang naisip ang ganito." paliwanag niya. Hindi ko alam sasabihin ko. Natawa nalang ako." Yun nalang ang sinagot ko. Pero sa totoo lang.. Saka ayoko din naman magpahalata. Napansin ko lang naman. hindi ako komportable nung mga oras na yun. "Pasensya ka na kung nabigla kita. At ako nga yun. Mahirap magsalita. Ang tanging masasabi ko lang eh iba yung pakiramdam na binibigay niya sakin sa lahat ng bagay na ginagawa niya. "Nagulat ka?" tanong niya. Lumipas ang mga araw pero medyo iwas ako kay Franz." sabi niya. masaya naman ako kahit single ako. Wala naman sakin kung may girlfriend o wala. "Alam mo." Ngumiti siya. ang bigyan ng sobra-sobrang atensyon. Sabi ko pagkakataon ko na to. Wag mong sabihing. Sa totoo lang. In fact. "Hindi. May ibang ibig sabihin pala yun. Ngayon ko lang na-experience ang ganun. Di ko na kasi mapigilan eh. Ok lang. Di ko akalaing ganun siya.CHAPTER 28 Natigilan ako sa sinabi ni Franz. Syempre hindi. O kung dapat ba akong magalit sa kanya. Pero iba si Franz. Masyado akong feeling. pero di pumasok sa isip ko ang makipagrelasyon sa kapwa ko lalaki. dahil baka isipin niyo na ang yabang ko naman. Naisip ko. matagal na kong may gusto sayo. "Sana di ka magbago. Wala yun. Kaya nung maging magkaklase tayo eh sobra akong natuwa.? Natawa siya sakin. Tumango ako. Kahit na galing pa siya . Di ko talaga akalaing may gusto siya sakin. bro. Kaya lang wala namang pagkakataon na masabi ko sayo. Tama ba yung narinig ko? Interesado siya sakin? Bakit? Eh lalaki din siya.

yun yung tama eh. Kahit na mali ito. Teka. hindi rin naman ganon kaganda lagi ang kinahihinatnan. bakit hindi? Dun ko napagdesisyunan na bigyan ng pagkakataon si Franz. pero kung magbibigay naman sayo yung ng kaligayahan. Akala niya yata nakikipagbiruan ako nung panahon na yun. Ah. Ano na kaya ang iniisip niya? Naisip niya na kaya na binibigyan ko na siya ng chance? . Mali yung magkaron ng relasyon ang parehong lalaki. Nag-text ako sa kanya. ano ba ang mas importante sakin? Ang tama? O ang magpapasaya sakin? Tama nga ang ginagawa mo. Ang bilis niya sumagot. pero masaya ka ba? Mali man ang isang bagay. Madalas kasi siyang magsend ng messages sakin. Medyo natagalan siya magreply. kahit na di ako masyado nagrereply. Wala lang. Totoo naman yung sinabi ko. Na-miss ko kasi. Nagkakaron ng maraming problema. Uy. wala akong pakialam. Pero. Eh di maniwala ka. Sa normal na relasyon. Bakit? Eh sa na-miss ko nga eh. pano kaya kung ma-in-love ako sa kapwa ko lalaki? Ano kayang pakiramdam? Ano kayang pwedeng mangyari? Tinignan ko ang lahat ng anggulo. Wag kang ganyan baka maniwala ako. di ka nagtext ngayon ah.sa kapwa ko lalaki. Kung siya ang may hawak ng kaligayahan ko. naisip ko. I'll take my chance. Minsan. Hanggang parang hinahanap-hanap ko na yung pakiramdam na yun. Bakit? Nagreply ako agad. Wala namang mawawala sakin. Ulol! Haha Natawa ako. Naghihiwalay parin naman.

wala pa naman akong nararamdamang matindi sa kanya. kami na ni Franz. Sa totoo lang. Nag-usap kami. tinawagan niya ako. . Yep. 2006. Sigurado? Sumagot ako. Hindi siya makapaniwala na pumapayag na ako. Maya-maya. Mabilis ang naging sagot niya. Baka masaktan lang ako. Ayan na. Bago matapos ang gabi. Pero tinatamaan na rin ako kahit pano. Di ko yun gagawin.Mahirap na. September 4. nagkasundo rin kami.

dun na ko nag-o-overnight sa unit niya. Para bang hindi kumpleto ang araw ko kung hindi ko siya makita. at kung gano ako ka-importante sa kanya. na bubusugin niya sa pagmamahal at atensyon yung taong mahal niya. mahirap na. Natuwa naman ako kahit papano dahil pareho kami ng gusto. nanonood ng TV or DVD. Minsan. oo. Malapit lang sa college yung inuupahan niya. First time ko makapunta sa unit niya. Kontento na kaming dalawa na magkasama kami lagi sa unit niya. Hindi kami malimit lumabas dahil alam naming takaw atensyon yun. Si Franz ang naging dahilan kaya ako naging masaya. Hindi ko naisip na darating yung ganitong punto sa buhay ko na magagawa ko yung ganito. Siya ang nagumpisa. yun din ang gusto niya mangyari. Kaya naman sobra ko siyang minahal. Ako raw ang una niyang boyfriend. Sa totoo lang. Sobrang maingat kami nun para hindi mahuli ang relasyon namin.. Pinaramdam niya agad sakin kung gano niya ako kamahal. Pinaramdam sakin ni Franz kung pano mabuhay. Magkasama lang kami buong araw dun sa unit niya. Kinuha niya yung kamay ko at dinala niya ako sa kama niya. Dun daw kami magusap. well. Aba! Ang sarap nga naman ano! Habang tumatagal. Dun kami nakain. Sa kanya ako kumuha ng lakas dahil nung mga panahong yun. Buong-buo. Baka kung sino pa ang makakita samin. at problema kay Tatay. Usap daw kami ulit.CHAPTER 29 Pumunta ako sa unit ni Franz kinabukasan. Problema sa pera. Natawa ako. Di siya nakatulog kagabi sa kakaisip sakin. alam niyo na yun. Binigay ko sa kanya lahat. Madalas ko siyang intayin para ihatid sa bahay. Masarap pala. Ganito pala ang pakiramdam. Lagi akong nagdadahilan sa kanila para makatakas ako. Binigay ko sa kanya ang tiwala ko. . Huling Sem na namin yun sa college. Siya lang magisa dun. puro problema na sa bahay. Komplikado.. at maging masaya. Pinaliwanag ko na kung maari.. At seryoso raw siya sakin. Tamang-tama para sa estudyante. Ngayon ko lang kasi narinig na may hindi nakatulog dahil sakin. Ok lang naman daw sa kanya. walang ibang makaalam ng relasyon namin. Sinabi ko sa kanya kung ano ang gusto ko mangyari. Inasikaso niya ako nun na parang isa akong hari. Totoo nga yung sabi niya nuon. Hinahanap-hanap ko siya lagi. natututunan ko na siyang mahalin. Studio type lang. at. Pero masaya ako eh. At sobrang saya ko na ako yung tao na yun. Kung ano-anong kasinungalingan na ang nasasabi ko kina Nanay at sa mga kaibigan ko para lang makasama ko si Franz. magmahal ng tunay.. Di raw niya lubos maisip na kami na talaga.

Dinner was good. Pero alam mo yun? Ito yung first-ever romantic dinner ko. Naku. was way better. I've never experienced anything like this in my life. Pero walang bagay na hindi nakukuha sa magandang usapan. Wala naman akong napapansin na kakaiba nung mga panahong yun. Babe. Mukhang galit parin siya sakin. Habang naglalakad. Dun ako nakakita ng magandang kwintas. Binili ko na. Sabi ko its gonna be a good day today. siya yung sobra magmahal. san ka na? Nasa mall ako. Kasalanan ko naman yun. March na nun. Syempre. may nakita akong familiar face sa ticket booth ng sinehan. mas lalong tumibay ang pagsasama namin ni Franz. Pwede bang pumunta jan mamayang gabi? Inintay ko ang sagot niya." Ah ok po. Nagreply siya. Ni-hindi niya ako tinawag na "Babe. Malapit na ang graduation. Yun nga lang. Gusto ko bumawi dahil hindi kami nakapag-celebrate ng 6th monthsary namin. . Akala ko ba nasa bahay siya? Pumasok ako sa isang store na katapat ng booth. May kasamang iba. Nothing fancy naman. the dessert. meron pa store sa kabilang side. Nagtext ako sa kanya. malapit sa sinehan. Mag-isa. Sa paningin ko. Pag tahimik na siya at naka-pout. anong ginagawa mo? Nakita kong kinuha niya sa bulsa ang cellphone niya. Di na ko nagreply. kaya ako babawi. Bumalik na ko sa paghahanap ng regalo sa kanya. parang bata. nakaranas din kami ng mga problema. Gusto ko kasi siyang sorpresahin sa gabi. Ok.Yung unang monthsary namin. Naghahanap ako ng pwede kong gawing peace offering. Naisip ko. Nakangiti akong lumabas nun. Kinuha ko yung cellphone ko para magtext. Kung nung una. Nandito ako sa bahay. ngayon ako na. Pero wala akong na-tripan. Ano kayang maganda? Bracelet o kwintas? Tumingin ako ng magandang design. Naghanda siya ng dinner sa unit niya. hindi lahat ng bagay. Si Franz. sinorpresa niya ako. Galit parin talaga. alam ko na ibig sabihin nun. Madalas siya magtampo nuon. Babe.

Hindi para manood. Pagkaalis nila sa booth. Bumili rin ako ng ticket. dali-dali akong pumunta dun. nakatingin lang ako kina Franz. Sinundan ko sila sa loob ng sine. Nakahiga lang sa kama. Nakikita kaya kita ngayon. kundi para magmasid. Naupo sila sa may bandang harapan. Hindi ko inintindi ang pelikula. I sat two rows behind them. At yun. nakita ko ang hindi ko dapat makita. Tinanong ko kung anong panonoorin nung dalawa. . Sinungaling.Wala. Uminit ang ulo ko.

Binuksan niya ang pinto at pumasok kami. Parang nakatunog na yung kasama niyang lalaki. Ang tagal kong nakaupo dun. Nilapitan niya ako. Pinatay ko kasi ang cellphone ko. Ah. Naupo ako sa waiting area sa lobby. Bumulong kay Franz at biglang umalis. -----------------------------------------------------------------Bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas ako ng sinehan. Nakaupo. Naglakad na ko paalis. Nagtatawanan pa silang dalawa pagbukas ng pinto. Hindi ako tumayo at nagsalita. Lumabas na unti-unti ang mga nasa loob. Iniintay siya. Hindi ako umalis dun. Pero hindi na ko lumingon. "Kanina ka pa jan? Tinatawagan kita pero hindi mo sinasagot. Ayokong magaway . Pero nakakahiya. Di naman sila karamihan. Pero biglang natigil yun nung makita ako ni Franz na nakaupo. Pero nagpigil lang ako. Ganito pala ang pakiramdam ng lokohin. Nandun ako sa pinto ng unit niya. Dumerecho ako dito mula sa mall. "Dan!" sigaw niya. Sobrang sakit. At yun." sabi niya ng mahina. Hanggang matapos na nga ang palabas. Hindi ako nakatagal. Lumabas si Franz. Hinintay ko matapos ang pelikula. "I hope you had a good time." bulong ko. Tinitigan ko lang siya ng matagal. Nakita ko ang pagkagulat at kaba sa mukha niya. Nagiisip. yun ba. Gusto ko siyang sapakin nun. Ayoko gumawa ng gulo. Ang sakit ng dibdib ko. Hawak ko sa kamay ko ang regalo ko kay Franz. Nakakahiya.CHAPTER 30 Gusto ko magwala. Alam mo yung pakiramdam na sasabog yung kalooban mo? Ganun ang naramdaman ko nun. Tumayo ako at lumakad papunta kay Franz. Ayaw ko maistorbo sa pagiisip ko. lumabas na rin ang iniintay ko. Pinilit kong kalimutan ang nangyari kanina.

Please naman. Tapos yun. "Dan. Kaya natin to.R.kami. I got this for you. Hihintayin ko." Tumayo siya at nagumpisang humakbang. Ito na ba yun? Ito na ba ang huli? Wala bang happy ending para sakin? Tumayo ako at naglakad papunta sa C." yaya ko. Naiwan akong magisa." . "Eto o. kinuha ko sa bulsa ko yung regalo kong kwintas. Tahimik na umupo si Franz sa kama. Ano bang problema?" sabi ko." sabi niya." sabi niya. "Please naman Franz. "Ha? Wag mo yan sabihin.R." sabi ko na parang walang nangyari kanina. Nilagay niya yun sa palad ko. Hindi ako nagpaalam. Please. "Tawagan mo ko. Di alam ang gagawin." sabi niya. "Bukas na yung rehearsal natin para sa graduation. Inalis niya ang kamay ko sa pagkakahawak sa braso niya. Tumabi ako sa kanya. Tumawa ako. its not working anymore." Hinubad niya yung bigay kong kwintas. "I'm sorry." pagmamaka-awa ko. pero pinigilan ko siya. Hindi siya sumagot. Naglakad na siya at pumasok ng C. "Ayusin natin to. Wag ka ma-le-late ha. "Dan. "Kumain ka na ba? Gusto mo kain tayo sa labas? Hindi pa ko nakain eh. Ang tanging sinabi ko sa kanya ay. mahal na mahal kita eh. "I'm sorry. Umiling lang siya. Mahal na mahal ko siya. Franz. Pero medyo pilit." Sinuot ko yun sa kanya. "Saan? Ako nga dapat ang humingi ng sorry sayo eh. Diba hindi tayo nakapag-celebrate ng monthsary natin?" sabi ko.

. What's with the face?" tanong ko. It broke me apart. Buong gabi. Ngayon ko lang yun nakwento sa ibang tao. "I didn't expect. Ano kayang iniisip nito? "Hey. -----------------------------------------------------------------Natapos ko rin ang kwento namin ni Franz.. . alam mo yun? Binigay ko lahat." sabi ko. "Wow. "It was difficult. Tumingin siya sakin at umiling lang. Di yata siya makapaniwala sa narinig niyang kwento." "Ganun talaga eh. Hinawakan ko yun ng mahigpit. Pinatong niya yung kamay niya sa kamay ko. Natawa ako sa itsura niya. Yun na pala ang huling beses ko siyang makikita. ano ka ba? Tahimik mo bigla. Malungkot. Shit happens. Di sumagot si Matteo. Umiling siya.. but it still wasn't enough.. At sa unang pagkakataon. Parang may iniisip.Lumabas na ko ng unit niya." sabi ko. Matagal kong tinago yun sa loob ko." Di na niya natapos yung sasabihin niya. nawalan ng sasabihin si Matteo." sabi ko." sabi ko. Tahimik si Matteo sa tabi ko. "Hey. Tahimik siya. Thanks to you. That's. Parang nalugi ng malaking halaga. "But I'm ok na.

you'll never know if you don't give him another chance." "Sorry na." "Meaning?" "Mamaya ganun parin siya. "Ano ka ba sumobrang busy ka naman yata? Na-miss kita ha. "Ewan ko sayo. Things change. mas marami pa kaming beses na nagkita ni Matteo kesa kay Sharlene. "Puro ka talaga kalokohan. mukhang nagkakamabutihan na naman yung dalawa. Or worse." sabi ko. Aba." paliwanag ko. Tumawa siya ng malakas. Dan? Nagbago ka na talaga sa kanya no?" biro niya." "Eh bakit parang tuwang-tuwa ka na kasama mo siya?" "Wala lang. mahal ko parin si Sean. "Ganun?" "Oo kaya. Remember. Ngumiti lang siya." sagot niya. Ewan ko. "Kayo na ba ulit?" tanong ko. Kasama ko naman si Sean.CHAPTER 31 "Dan!" sigaw ni Sharlene. Mahirap na no!" "Shar. Ang gulo mo talaga. "Wow. "Kasi naman. Maya-maya. "Sige na nga. nagpipigil ako. Alam mo namang month-end eh." sabi niya sabay tawa. Pero sa totoo lang. he's still Sean Marasigan. Pero halata namang kinikilig." sabi niya. "Sira! Di no. Ayaw ko na ulit mangyari yung dati." . "Ok lang. Ang pinagkaiba lang eh mas mature-looking lang siya ngayon." sabi ko." paliwanag ko. pati na tao. Ikaw ba yan. sumagot siya.

sabi ko. Parang masusuka ako na ewan. Baka hindi niya ako madaanan sa Sports Club. "Ano ka ba? Kaya mo yan. Sabi niya good luck daw sakin. kahit hindi na yung title na CPA. Bakit ko nga ba gustong makuha ang award na yun? Ano bang halaga nun sakin? Well. Parang ang bagal ng oras. At ngayong gabi na rin ang announcement kung sino sa aming tatlong nominado ang magiging Top Agent ng taong ito. "Uminom ka ba ng suka.Napailing nalang ako. ang sweet naman. Ito na ang pinakamabilis na ticket para maka-graduate ako sa pagiging isang ahente. ako ang pinakabata. Pupunta ako pagtapos namin dito. Gaganapin yun sa isang ballroom sa Sports Club." sabi ko. Pero syempre." sabi niya sakin. Dito manlang eh maging titulado ako. Lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya. Hinanap ko si Tito Ric sa loob. Taon-taon. ako parin daw ang top agent para sa kanya. Naks. -----------------------------------------------------------------Ngayong gabi na ang General Assembly ng kompanya namin. Good luck din sayo. Magkaron ng titulo yung pangalan ko. Di naman sa pagod na ko maging isang ahente. mas walang tatalo sa pakiramdam na ikaw ang manalo ng parangal. Kaya maging nominee ka lang eh para ka na ring nanalo sa lotto. Kinakabahan na ko. yun lang naman ang isang basehan para mapabilang sa mga pagpipilian para maging Junior Branch Manager. Sabi ko sige. "Relax ka lang. Think positive. anak? Ang putla ng labi mo." "Tito. gusto ko naman tumaas ang ranggo ko. Gusto ko na malaman ang naging resulta. Tinawagan ko si Matteo. Gusto ko na matapos ito para matapos na rin ang pagkabog ng dibdib ko sa sobrang kaba. pero nandun pa ako sa labas ng ballroom. Sabi niya magkita daw kami sa pad niya pagtapos. Huminga ako ng malalim. Nasa isang fashion show kasi siya. Sina Grace at Jay-R ay may mga pamilya na. . Nagumpisa na ang GA. nasusuka yata ako. Sa aming talong nominado. Umamin din. Hay. Lahat ng empleyado ay dadalo." inakbayan niya ako at tinapik sa likod. Sobrang kaba ko. Natawa siya nung makita ako ng malapitan. mahigpit ang nagiging labanan para dito. No matter what happens tonight. Nakita niya yata akong naghahanap kaya kumaway siya. Yun lang nga. Sabi ko sa kanya na nagumpisa na kami.

Pero pakiramdam ko umabot siya ng bente! Dala na rin siguro ng sobrang kaba kaya ganun. Pauwi na raw siya. apat lang ang points. ito na nga. Tito Gary at Tita Lani. anak!" sabi ni Tito Ric. Hindi ko na nareplyan ang lahat ng nagtext sa dami nila. Lalo akong kinabahan sayo. Parang may tumakip sa tenga ko. Sabi ko magta-taxi nalang ako papunta dun. Sumobra naman yata sa lakas ng tibok. tinanggap ko na ang plaque mula sa CEO ng aming kompanya. Para akong lumulutang. Parang wala ako sa sarili nung mga panahon na yun. Sa wakas! Ito na yung inaasam-asam ko! Dininig na rin ang panalangin ko. at syempre si Matteo. "Dan!" nakita ko ang mukha ni Tito sa harap ko. Ilang saglit. Tito. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Ang sarap ng pakiramdam na unti-unti ko nang nakikita ang bunga ng paghihirap ko sa trabaho. binuksan ni Matteo at pinapasok ako. "Ikaw ang nanalo! Congratulations!" Nananaginip ba ako? Pero parang hindi. Ang tanging naririnig ko nalang ay ang tibok ng puso ko. Sharlene. Kabilang sa mga nareplyan ko ay sina Nanay. Pagdating ko sa condo niya. Ano ba yan! "Daniel Marc A. -----------------------------------------------------------------Sunod-sunod ang natanggap kong text pagtapos nung announcement. Niyugyog ako ng ilang kamay. kumatok ako sa pinto. Ako nga ang Top Agent for 2010! Sinamahan ako ni Tito pumunta ng stage. At hindi ka nakatulong sa ginawa mo. Burgos!" sigaw nung emcee. Kung di ako nagkakamali. . Todo ngiti siya. Umakyat ako ng stage habang walang patid ang palakpakan ng mga tao. Ayan na ang announcement. niyakap niya ako. Hanggang dumating na rin ang takdang oras. Opo. Totoo na yata ito. Pagkasara ng pinto. Para parin akong nasa cloud-9. "This is it. Wala na akong ibang naririnig.Ang tagal ng message ng CEO namin ha! Parang ayaw niyang magtapos! Ilang points lang naman siya sa message niya pero parang ang tagal niya magsalita. Naghiyawan ang mga katabi ko. At yun na nga. Parang nabingi nako nun.

Daniel." . Wala na yatang tatalo dito! Ang tagal namin magkayakap nun. Ang sarap ng pakiramdam na kasama mo ang isang tao na mahalaga sayo to share the special moment. Pero walang nabitaw saming dalawa.Ang saya ko nung mga sandaling yon. Hanggang sa magsalita ulit si Matteo. Natatawa na nga kami eh. "I love you.

"Why? Tell me. "What's wrong with loving someone? Since when was falling in love wrong?" "Matt! Can't you see? Pareho tayong lalaki." tanong niya. wag lang yang salitang yan. Sandali lang. Yun ang mali. "What's the matter with you? I'm practically throwing myself at you and you just shrug me off like that?" "Mali eh. You're hiding behind that excuse because you're afraid of getting hurt again. No. Hindi ako duwag. I'm in love with you. Ok? No." "Coward.CHAPTER 32 Nagulat ako sa narinig ko. "This can't happen. Kahit kelan. you're a coward. "Daniel. Mali." "No. ." Nagalit si Matteo sa unang pagkakataon mula ng makilala ko siya. Umiling ako." Sabihin mo na ang lahat ng gusto mong sabihin sakin. Umiling lang ako sa kanya. Mahal daw niya ako? Tinulak ko siya palayo." sagot ko. hindi ako naging duwag." sabi ko. Nagtaka siya sakin." "What did you say?" Uminit ang ulo ko sa sinabi niyang yun. "I said. Naintindihan mo? And I don't want to make the same mistake again. "What?" sabi niyang gulat." sabi niya. "Nagkakamali ka.

buong buhay ko nalang yata puro hirap ang dinanas ko. Hanggang ngayon. hindi ko maiyak ang sakit na naramdaman ko. Niyakap niya ako mula sa likod." bulong ni Matteo sakin. sa loob ko. But I know it made you a stronger person. ilabas mo lang. "Dan. naramdaman kong hinawakan niya ang kaliwang balikat ko. I'm so sorry. Matt." Di ako sumagot. Tinago ko yun lahat dito. Tinulak ko siya ng malakas."Admit it. Wala akong mapagsabihan ng nararamdaman ko nun. dito sa loob? Duwag ba yung taong nalagpasan lahat ng hirap ng walang ibang kasama? Sabihin mo sakin. Matagal ko na silang iniwan. Hinayaan niya lang akong umiyak hanggang gusto ko. Tahimik niya akong pinakinggan. "you went through a lot. Sabihin mo nga. Sige. sabi niya. pero hindi siya umalis. Pero hindi pwede. Hinarap ko lahat ng ako lang. Hirap na hirap na ko eh. Nung wala na akong luha. Kung duwag ako. Ni hindi ko alam kung anong nangyari. iniisip ko kung bakit. Duwag ka!" sabi niya. Tumalikod ako sa kanya. "Hindi nga ako duwag!" Napasigaw na ko sa galit. "Yung dinanas ko kay Franz na siguro ang pinakamahirap. Ako lang ang sasandalan nila. Pero wala. Ang tagal namin sa ganung posisyon." sabi niya while brushing my hair. Hindi na ako nakapagpigil. "Duwag ba para sayo yung taong hinarap lahat ng problema magisa? Duwag ba yung taong kinaya lahat ng sakit. Hindi kumikibo. Tumulo ulit ang luha ko nun. . Nagpumiglas ako." Siguro sobrang emosyon ang dahilan kaya tuluyan nang bumagsak ang luha ko. "I'm sorry. Kanina lang ang sayasaya ko. duwag ba yun para sayo? Kinaya ko lahat mag-isa. Nakayakap lang si Matteo sakin. Inalis ko yun dahil galit ako. Duwag ba yun para sayo?" Nakatingin lang siya sakin. ngayon naman malungkot ulit. Kaya you don't have any right to tell me that I'm a coward. Iniwan niya ko sa ere. matagal na kong umalis. I was the one kept my family together. I was left hanging for too long. I waited for him. Matt. Maya-maya. Hindi ko mailabas." Nakatalikod parin ako sa kanya. Maraming beses ko na gustong sumuko. nagsalita siya ulit. Nung iniwan kami ni Tatay. Napaupo kami sa sahig. "Alam mo. dito. Naguumpisa nang mabasa ang mga mata ko.

We kissed." Ngumiti ako sa sinabi niya. "Sorry na. Tumingin ako sa kanya. -----------------------------------------------------------------Bakit parang sumobrang lambot ng kama ko? At bakit malamig? Dahan-dahan kong binukas ang mata ko.. "Thanks for last night. Teka lang." sabi niya." Umayos siya ng upo. Oh no! "Hey sleepyhead." Tapos tumawa ulit ng malakas. Sabay halik sa pisngi. "Which one?" sabi ko. I've seen every inch of you.." sumilip si Matteo sa pintuan. Its time someone took care of you. Nung gabing yun." sabi ko. Tinawag niya ko para sumiksik sa tabi niya. "Naman eh. Ewan ko pero parang nahiya ako sa nangyari.." tapos tumalon siya sa kama at tumabi sakin.." "Awwww. Nagtakip ako ng kumot. Parang nahiya ako sa sarili ko. Lalo akong nagbalot ng kumot. Inakbayan niya ko. Tawa ng tawa. And then it just happened. Wala kasi akong suot na damit." binulong niya sa tenga ko. Ano bang ginawa mo Dan! Pumasok si Matteo. hindi kaya ako sanay ng walang damit gaya mo. Matteo made me feel alive again. Parang aliw na aliw naman tong tao na to. "No need for that. "That covering thing you're doing. ."You've taken care of others for so long. "Shit. Bakit parang nag-iba yung kwarto ko? Bigla akong napatayo. "What're you doing that for?" tanong niya. Hindi pala ako umuwi kagabi! Dito ako natulog sa unit ni Matteo. Tinakpan ko ng dalawang kamay ko ang mukha ko.

"Nope. Maya-maya ginalaw niya yung kamay niya hanggang yung mga daliri nalang namin ang magkadikit. Ayun." natatawa niyang sabi. tumayo nalang ako at umupo ulit. binukas-sara ang bibig at binuklat ng todo ang mga mata. "Hey. . "Salamat ah. baby. Don't ever feel ashamed of something like that. Hinampas ko siya ng unan sa inis. ok?" Tumango nalang ako. Pisil sa pisngi. "That's a spider in front of a mirror." sabi niya. "Kamay." sabi niya. Tinignan ko lang siya. Akala ko kung anong gagawin niya." sagot ko. Tapos umayos siya ng higa at ginamit niyang unan yung binti ko. Di ako natawa sa ginawa niya. Tinitigan niya lang ako habang nakangiti. Ano ba yan! Sabi ko. it was a joke. "Listen. "Ok. Pero kahit ganun. Napadapa siya sa sobrang kakatawa. I'll stop na. pindot sa ilong. Ayun. Tawa ako ng tawa sa itsura niya." sagot niya sabay tawa. "Ang corny mo!" Tawa ng tawa si Matteo." sabi niya habanag patuloy ang paggalaw ng mga kamay namin. medyo na-cute-an naman ako. Dun ako natawa sa kakornihan niya. Its still early. "Ano?" sabi ko. what we had last night was special. "Loko!" sabi ko. Dinaganan ko siya. Kinuha niya yung kamay ko at pinagdikit niya ang mga palad namin. Tinanggal niya yung kamay ko sa mukha. ginalaw galaw namin ang mga kamay namin na sabay. Sumenyas siya na gawin ko din yung ginawa niya." sabi niya sabay tawa ulit. "What's that?" tanong niya sakin. "Oooh wow." sabi ko kay Matteo. Pinaglaruan ko yung mukha niya. Medyo namula nga yung pisngi at ilong niya eh."Hey.

will have your breakfast in bed. "Bring it on!" "Aba." Lumapit siya sakin at hinalikan niya ko sa noo." Tumawa ako. Tapos kumindat ako sa kanya. Tinignan ko siya. si Matteo nga naman. "That's nothing. "Happy?" bigla siya ulit sumilip sa pinto."Saan?" tanong niya. Tinignan ako ni Matteo ng patagilid. Hinawakan niya yung mukha ko at siya naman ang pumisil sa pisngi ko. Tumawa rin ako ng malakas. "You. "Kahit ano. Hay. "That's all I know how to cook. Just wait for me. what do you want to have for breakfast?" tanong niya. Naiwan akong nakangiti. while I'll have my dessert afterwards. "Mamaya. sir. Ang tindi ng tama ko sa kanya." parang nahiwagaan si Matteo. "Aha! Ikaw ha!" "What?" pa-inosente pa ako. "So. "Never been happier." sabay tawa ng malakas." sabi ko. "For not giving up on me. Lumabas na siya ng kwarto. "You want hotdog and eggs?" Tumayo na siya sa kama." sagot ko." ." "Didn't we just have that last night?" sabi ko.

Haha! Oo. Pero. hindi yun magbabago. nginangata niya na." sabi ko. Tinanong ko nga siya. -----------------------------------------------------------------"Danny boy. Excited na nga ang mga tao sa paglabas ng issue ng magazine kung san siya ang cover boy. Puro take-out at instant ang pagkain niya. Nanguya siya. "Bakit naman? Sayang yun. di ka ba nasi-stiff neck nun? Hindi naman daw. pero nakain naman din ako kahit pano. . At pati sa internet. Lagi siyang may stock ng fresh na gulay sa ref para pang-salad. Natawa siya. Libre na nga tapos itatapon ko. ganun din pag gising niya. "Eh wala ka naman hilig dito eh. baka itapon mo lang. Saka may isa siyang gawain pag tulog na sobra akong naaaliw. hindi na tumigil ang inquiries kay Tito Jonas kung pano kukunin bilang modelo si Matteo. Hindi masyado pinapansin ni Matteo ang lahat ng attensyon sa kanya. Hindi nga siya marunong magluto gaya ng sabi niya sakin. Sanay na raw siya. ganun parin siya. Hindi siya malikot matulog.CHAPTER 33 Beautiful days ahead. Cool lang siya. bakit hindi? Kesa naman bumili pa ko diba?" sagot ko. mahilig siya sa gulay." sabi ni Sharlene. Wala naman siyang kinakain pero nanguya. Dahil yan sa hawak ko ang kamay ni Matteo. Alam kong mahal niya ako. "Eh kung bibigyan mo ba naman ako. Siguro madalas siya managinip ng pagkain. at mahal ko rin siya. Kung ano ang posisyon niya matulog. Collector's item na yan. Mas dumami ang raket niya ngayon. Magmula nung lumabas yung commercial niya. marami na ang curious malaman ang lahat tungkol sa kanya. ang weird nga eh. Nilalagyan niya lang yun ng olive oil and salt at yun." Huh? Bakit ko naman itatapon? Eh si Matteo ang nandyan. Parang normal lang. Lalo ko siyang nakikilala habang dumadaan ang mga araw. Mas naging madalas lang ang pagpunta at pagtulog ko dun. "gusto mo ba ng kopya ng magazine?" Syempre naman! Si Matteo kaya ang nasa cover niyan. Kahit anong mangyari. Pero syempre. Kung pano ko siya nakilala dati. sobrang proud ako sa kanya. Diba sabi nila hindi mo makikilala ng lubusan ang isang tao hanggat di mo siya nakakasama sa bahay? Hindi naman ako lumipat sa pad niya. Paborito niya ang bell pepper. Yan na ang paningin ko ngayon. Di ako mahilig sa ganun. Best friend niya daw yung microwave.

"Sus." paliwanag ko. congrats ah!" sabi ko kay Sean. Napangiti ako. "Alam mo. parating na ngayon si Sean. . saka ako tumingin ulit sa kanila. Tignan mo tong tao na to. Nakita kong pinandilatan ako ni Sharlene. "Uy. Ikaw naman kasi di kita mahagilap. Be good! Kung hindi sasampalin kita!" banta niya. Mamaya niyan may tinatago ka na dyan na girlfriend ha. Two thumbs-up para sa'yo kumag ka! "Salamat talaga. Lagi ka nalang busy. Maya-maya. Syempre para balikan mo. I owe this to you. Best friend mo ba talaga ako? Best friend? "Sorry na. Ah." sabi niya. Syempre." paliwanag ni Sean. nakita na namin si Sean. Dan. "Naku. Boyfriend lang naman. Nagtawanan kaming dalawa. May pa-tampo tampo ka pa sakin. Parang sinasabi niyang "Umayos ka jan!" Yumuko ako para maitago na natatawa parin ako." Nagulat naman ako. ano naman kinalaman ko. "Hi guys. baka hindi dumating ang araw na ito. Malapit na matapos ang career ko bilang ahente. Wala kaming pakialam sa ibang tao. Hehehe. Tapos humalik sa pisngi ni Sharlene. biro ko. Nung napigil ko na."Sigurado ka ha. Pero ayos lang." sagot ni Sean. hindi girlfriend ang tinatago ko. Hahaha. "Ganun talaga. Laging wala. "Sira! Kami na kaya ulit!" sabay tawa ng malakas. "Huy. bro? Wala naman akong ginawa." "Kung hindi mo kasi ako tinulungan noon. men!" Sabay tawa. Ito kasi ang first time na magkakasama kaming tatlo ulit after a very long time." sabi niya. Kung hindi ibibigay ko nalang kay Sean." sabi niya. Natawa rin silang dalawa." sagot niya. "Ang drama mo. Pinagtawanan ko nalang siya. Ang ingay na yata namin sa coffeeshop. Nagpapabango. Papalapit sa table namin. Fan daw siya ng magazine. Ano? Umeepal lang yun sayo. may sikreto ako eh.

I'll treat her right. "Alam ko yun. Business is good. "Ikaw talaga kahit kailan!" natatawang sabi ni Sharlene. Makaka-asa ka." sabi ni Sean. "Dapat lang. baby. "Awwww. Natawag si Matteo. "Oo naman." sabi ko." banta ko kay Sean. Nag-excuse muna ako sa dalawa at lumayo ako. Ha-huntingin kita talaga. "Hello?" ." "Yikes!" napakamot ng ulo si Sean. "Aba syempre. Para pag-nilechon na kita." sabi ni Sean sa kanya. "Papatayin mo ba ako?" pabirong tanong ni Sean. alagaan mo ng mabuti yan ah. Ang grumpy mo!" Natawa ako ng malakas." sagot ko. "Hay! Sabay segue ha!" banat ni Sharlene. "Naku! Talaga lang ha!" sabi ni Sharlene. Kinindatan ko siya habang tatawa-tawa. Dan." sabay hawak sa mukha ni Sean. Parang naaliw na tinatakot ko ulit ang boyfriend niya. pangako. may makukuha siya. kumuha ka ng insurance ha? Tapos ilagay mong beneficiary si Sharlene. Li-lechonin pa kita." sabay tingin kay Sharlene. wala nga akong girlfriend! Meron naman akong boyfriend! Hahahaha! "Pero seryoso." pangako ni Sean. "Di lang kita papatayin. "Syempre naman." "Kadiri kayong dalawa no?" sabat ko. Nagbago na ko. kundi lagot ka ulit sakin. Niyakap siya ng Sharlene habang patuloy sa pagtawa. And thank you for giving me a second chance. "Walang anuman. Wag ka magalala." biro ko. Nag-ring bigla yung cellphone ko."Oy. "At dahil jan. Pag nalaman kong kulay talong ulit si Sharlene magtago ka na. Di na ako ang dating Sean na kilala mo. men. Oo. "Palibhasa wala ka paring girlfriend! Kaya ka ganyan.

"Hmmmmmm. Let's have dinner tonight?" "Ah that's good. . I missed you. "Sino yun?" tanong ni Sharlene. Sweet! Ok. Which brings us back to what we were talking about kanina. We'll have it there later. Bumalik na ko sa table namin. hey! How's my baby?" sabi ni Matteo. Nagkasundo kasi kami na ganun nalang ang gamitin instead of "I love you. just a couple more changes then it's over.. "I'm still here sa studio." "Ano yun?" Excited? Medyo lang. Pinapasok na niya ako. "Nothing! You'll see. Then I hung up. hey. men? Kuha ka?" kulit ko kay Sean. 1-4-3!" hirit ni Matteo. niyakap niya ako. "1-4-3!" sagot ko. pagkasara ng pinto. Ikaw? Nasan ka na?" sagot ko. Ay. "Hey.." sabi ko. By the way. "Ok lang." Nagiisip na ko kung ano yung ibibigay niya." "Ok."Hey. kawawa naman." sabi niya habang magkayakap kami. Pagod ka na eh. Gaya ng dati. "Ikaw talaga!" -----------------------------------------------------------------Dumating ako sa pad ni Matteo around 7:30 PM. I'm a bit tired na. Binato ako ng tissue ni Sharlene sabay sabing. "Ah. "Oooh. Sige." Para di masyadong halata. Di naman pala sila nakatingin sakin. Nagtatanong lang tungkol sa insurance niya. Dinner? Sa pad nalang. Ano. di ko napansin. Nakangiti parin pala ako. I have something for you pala. cliente ko. Hay! Excited na ko talaga. "Matagal pa ba yan?" "Nope. Not yet done with my photoshoot." balita niya. gotta go. Sabi niya sakin na nag-take out nalang daw siya ng pagkain namin. Sinilip ko sila Sharlene.

Tumawa ako. "Bakit?" tanoong ko. what kind of question is that? What's mine is yours." Para akong kinikiliti sa sobrang excited. Maya-maya. Di ako mapakali. "Joke lang. I have a surprise for you." biro ko. "That's yours."Ako hindi. Nagulat ako sa laman. "Open it. Humiwalay siya ng konti pero nakahawak parin sakin. So you can come here whenever you want." . Ano to? Ngumiti siya. Napatingin ako kay Matteo. Ano kaya yun? Pumasok si Matteo sa kwarto. Isang susi. tapos lumiit yung mata niya. Na-touch naman ako." Kinindatan ko siya. Natawa na rin siya." Wow! Binigyan niya ako ng susi ng pad niya. parang intsik. Shit! Ano yan? Lalo akong na-excite. "Babe. lumabas siya na may dalang red na box." Di matanggal ang ngiti ko sa labi. too. "Come. Inabot niya sakin yung box. Dahan-dahan kong binuksan yung box.

privacy niya ang nakataya dito. It doesn't necessarily mean na dahil kami na. Gusto nga kitang sapakin nun eh." nakangiti niyang sabi. ." nahihiya kong sabi. "Matty. -----------------------------------------------------------------Pagkatapos namin kumain. Kahit na natuwa ako ng sobra. "I don't have to. "Yeah." sabi ko. I don't like waiting kasi. Napangiti siya. Nakasandal ako sa headboard habang nakaunan muli si Matteo sa binti ko. remember the first time we met?" tanong ko. Why?" "Ang sungit mo kaya nun." dagdag niya." yaya niya. Humagalpak siya ng tawa. Really? Was I such an ass?" di yata siya makapaniwala. you didn't have to do this. "But. Ang sweet naman. I have all the right in the world para panghimasukan ang privacy niya. Tumango ako. "Come on. what? 1 hour and 43 minutes?" paliwanag niya. bad impression pala ako nun sa kanya. You were late for like. I get irked by tardiness. I knew you were something else. Dun kami sa countertop kumain. nahiga kami sa kama. I wanted to have an excuse to know you even more. but I want to. Hala. let's eat na. "Me? Masungit? No way!" "Oo no. I took his hand at naglakad na kami papunta sa kitchen. At talagang tanda niya parin kung gano katagal ako na-late." "Awww. That's why I didn't jump into the deal then. Shit.CHAPTER 34 "Matty. "Honestly.

" biro ko. tinigil niya na rin ang pangungulit niya. Nakangiti parin ng todo. You know I don't like smoke. Pinaglaruan ko yung buhok niya. Ako di ko napansin eh!" "I know you did it for me. "Danny." Nag-muwestra siya na parang tinatanong ako ng "Really?" Tumango lang ako sa kanya. "Mukha kang tanga. I kinda noticed something. I think I owe you an apology." Natawa ako. Did you do it for me?" Oo nga no? Di ko napansin yun ah. Para siyang tanga at kinikilig pa. Huh? "Ano yun?" sabi ko. Naghahanda na siyang kilitiin ako pero hinawakan ko yung dalawang kamay niya. Ewan ko kung bakit. Parang biglaan lang namang nagyari yun. You want me to tickle you to death?" sabi niya." bigla niyang sabi." nakangiti niyang sabi. . Di na siya nagsalita. "No!" sabi ko. Bumalik ako sa paglalaro ng buhok niya. Sabay kindat. Para san? "What do I have to do for you to forgive me?" tanong niya. Ngumiti siya sakin bago nagsalita. Wala naman yun. Pero.Di ko alam kung maiinis ako o kikiligin sa sinabi niya. "Di ko alam. Masunurin naman si Matteo at ayun. pakiramdam ko mas nakakalamang yung kilig. "Kapal naman!" biro ko. "You don't smoke na. Humiga nalang siya ulit. "Ang sweet!" sabi niya. "Matagal na kita pinatawad dun. Nasarapan yata sa ginagawa ko. "Ah ganon. Pumikit siya. Galing mo ha. "Ok.

"About?" Natagalan ako bago sumagot." paliwanag ko." sagot niya habang nakapikit. "Galit ka?" tanong ko. Napatitig siya sakin. Lumipad na pala ang isip ko sa malayo. "Yeah. "Why would I?" . From Franz. "I don't know. He has connections siguro. "Ay sorry. "Sorry na. I was up all night thinking. "Hey. Di ko alam kung dapat ko bang gawin to. I changed numbers a couple of times already pero nalalaman niya parin eh." sabi ko. Karapatan niya malaman dahil kami na ngayon." sabi ko." "Ano pa?" Nakatingin na siya sakin nung sinabi niya to. "You were caught in traffic. "I wasn't able to sleep well the night before kasi. "Matty. that night I received a text message. Ang tagal ko na palang natahimik." Tumingin siya sakin. diba?" sagot niya."Matty." Tumango lang siya tapos tumingin sa malayo. "Do you wanna know why I was running late nung appointment natin the first time?" tanong ko." mahina kong sabi. Di siya sumagot. "Ano na? What happened?" "Kasi. "Yep. Tapos umiling. "How did he know how to contact you?" Umiling ako. Kung dapat niya malaman." sabi ni Matteo." sabi ko. But that's not what only happened. Pero sabi ng utak ko na kailangan kong sabihin sa kanya.

"Alam mo. "What?" Parang naiirita siya. Dahil alam kong alam mo kung ano ang isasagot ko dun. Maya-maya. I never had the chance. Pareho kaming nagiisip. "Uyyyy. Pero hanggang ngayon di parin siya natingin sakin ng derecho. "You still love him?" tanong niya. Yun lang." dagdag ko." sabi ko." tapos tumingin ulit siya sa malayo. "No way! Do I look like I'm jealous?" todo deny niya." sabi ko. "Matty. Pinaglalaruan ko lang ang buhok niya. Napa-isip ako sa tanong niya. Alam mong 'Hindi' ang sagot ko. Natigilan ako. "Naman to o."Wala lang. "Nagseselos ka ba?" tanong ko. I don't have to answer your question. "What if." sabi ko. Malalim ang iniisip. Tumingin si Matteo sakin at ngumiti lang. ngumiti na rin." sabi niya. Di ko pa naisip yun eh." Di kumibo si Matteo. Tumango lang si Matteo. si Matty ko nagseselos. you bump into him one of these days?" tanong niya. ako naman ang nagtanong." sabi ko. tama ka. I never knew why. "Siguro tatanungin ko lang siya kung bakit. bakit ako?" . Tapos maya-maya. "You don't have to answer that. "Honestly? Di ko alam kung ano gagawin ko. Di ko naisip yun ah. "No. Natahimik kami ng matagal.

Tumingin siya sakin na parang naguluhan sa tanong ko. "Bakit ako ang pinili mo? "Why not?" balik na tanong niya. "I don't know. That's why I'm asking you," sagot ko. "Danny, the moment I saw you, I knew you were special. I felt like you were drawing me into you. I don't know how to explain it, its just like that." "Special child pala ako eh!" sabi ko. Sumimangot si Matteo. Ay, di niya nagustuhan ang biro ko. "Don't you ever make fun of yourself." Pinangaralan tuloy ako. Tumango nalang ako. Surrender!

"I love you because I love you. I won't give you any reasons because if I start having any reason to love you, then I think I really haven't loved you at all."

CHAPTER 35

Dahil na rin sa pangungulit ko, kumuha na nga ng insurance si Sean. Di ko talaga siya tinigilan hanggat di siya pumirma. Biniro nga ako ni Sharlene na ako naman daw ang nagpapahirap kay Sean. Sabi ko anong ako? Eh siya nga yung nagpapahirap sakin dahil ayaw pa niya pumirma sa kontrata. Pero all's well that ends well. Nabentahan ko rin ang mokong. Di ko alam kung ano ba ang nakain ko pero sunod-sunod ang dating ng cliente sakin. Karamihan sa kanila mga recommendation from my clients. Good feedback ang madalas kong natatanggap. Masaya ako kasi ganun nalang ang pagtingin ng mga cliente ko sakin. Di lang nila ako ahente, kaibigan din. Pinagbubuti ko lang naman ang trabaho ko. At siguro, dahil inspired ako ng todo. Lalong gumanda ang pagsasama namin ni Matteo. Habang tumatagal, lalo namin minamahal ang isa't isa. Hanggang ngayon, wala parin may alam sa tunay naming ugnayan. And we prefer it that way. Ako ay may pangalan na iniingatan, siya naman may career na dapat alagan. Tama nga si Tito Jonas nung sinabi niyang its not too late para kay Matteo. Isa na siya sa hottest models ng bansa. Di ko na mabilang ang mga raket niya. Magazine coverboy, billboards at fashion shows ang pinagkakaabalahan niya. Ang pinaka-huling target ni Tito Jonas para kay Matteo ay ang maging hottest bachelor sa buong bansa. Wow! Ano kayang pakiramdam ng ganun? Hangaan ka ng buong bansa dahil sa kagwapuhan at kakisigan mo? Tinanong ko minsan si Matteo kung ano ba ang pakiramdam ng ganun. Sagot niya, "It feels the same. I'm still Matt from before. Nothing changed." Loko din itong si Matteo. Ako naman ang tinanong. "So, how does it feel like to have the country's hot property as your boyfriend?" "Yabang!" sagot ko. Natawa siya. "Syempre naman, I'm so proud of you." Pero sa totoo lang, hindi talaga siya nagbago. Di ko lubos maisip kung bakit siya ganun. Parang wala lang sa kanya ang lahat ng tinatamasa niya ngayon. Hindi naman sa hindi niya gusto, sino ba naman ang ayaw maging sikat? Yun nga lang, mas gugustuhin parin daw niya ang simpleng buhay. As usual, hindi parin kami madalas lumabas. Mahirap na. Kung compicated na nung panahon ni Franz, mas lalong complicated ngayon dahil sikat si Matteo. Pag lumabas man kami, laging kasama namin sina Sharlene at Sean. Nakakatawa nga si Sean nung una niyang na-meet si Matteo. Natulala. Na-starstruck yata. Hindi siya makapaniwalang kasama niyang gumimik ang isang model.

Minsan, nagbalak kaming lumabas na kaming dalawa lang. Pero hindi natuloy. Hindi naman ako nadisappoint dahil in the first place, ayaw ko rin naman. Kaya ayun, kontento na ko na sinusundo niya ako minsan sa office kapag wala siyang raket at patambay-tambay kami sa pad niya. Dinadaanan niya ako sa trabaho at hinahatid sa bahay namin. Gaya ngayon. "Matty," sabi ko habang nasa kotse kami pauwi. "Nasa bahay sila lahat ngayon." "Really? Wow," sagot niya habang nagmamaneho. "Yeah. You wanna meet them?" tanong ko. Tumingin siya sakin. Nakangiti. "You serious?" Tumango lang ako. "Sure!" excited niyang sagot. "Pero I'm not introducing you as my boyfriend," sabi ko. "I know, it doesn't matter. I wanna meet the family!" -----------------------------------------------------------------"Nay, andito na ko!" sigaw ko pagbukas ng pinto. Nauna akong pumasok. Nasa sala yung tatlo kong kapatid. Nanonood ng TV. Tumingin sila sakin pagpasok ko. "Oy, umayos kayo. May bisita tayo," sabi ko sa tatlo. Nagtinginan sila sa gulat. Gabi na kasi tapos may bisita pa. "Pasok," sabi ko kay Matteo. "Pasensya na sa bahay ah. Medyo magulo." Tumuloy na si Matteo. "Good evening," bati niya sa mga kapatid ko. Nanlaki ang mga mata nung tatlo, lalo na si Joyce. Wala akong kaalam-alam na crush pala niya si Matteo. "Hoy! Good evening daw," sabi ko sa kanila. Sabay naman lumabas si Nanay sa kusina. Parang nakakita rin siya ng multo. Bumati ulit si Matteo. "Nay, si Matt nga pala. Kaibigan ko. Cliente na rin." "Magandang gabi din naman, anak," sagot ni Nanay. "Ah, are you understanding Tagalog?" Natawa ako. Si Nanay talaga. Allergic kasi siya sa English.

Ngayon ko lang siya nakitang kumain ng ganun. sinabawan niya yung kanin niya ng sobrang dami. Natawa kami pareho."Yes. ang lakas pala kumain ni Kuya Matt!" sabi ni Bong. Ewan ko ba. "Kumakain ka ba nito?" tanong ko kay Matteo." Tumingin ako kay Matteo. Sinigang na baboy ang ulam namin. "Ah. Naaliw naman si Nanay dahil sarap na sarap si Matteo sa luto niya. "Dan. . Napailing nalang ako. Parang lumulutang na yung kanin niya eh." sabi ni Nanay. Hoy kayong tatlo para kayong nakakita ng multo jan. -----------------------------------------------------------------Nagulat ako at game na game si Matteo kumain dito. humingi pa ng pangalawang round. Nagkatinginan kami ni Matteo. tabi na kayo ni Matt. pwede na kayo kumain. Tuloy-tuloy ang kain ni Matteo. tara!" sabi ko. kain na!" sabi ni Nanay sa mga kapatid ko. Tahimik parin yung tatlo kong kapatid. Umupo na si Nanay. "Diba ayaw mo ng taba?" "Who told you?" sagot niya sakin. Akala ko pahihirapan mo ko eh. nagumpisa na silang kumain. Buti nalang pala at medyo marami ang niluto niya ngayon. Tumingin muna siya sakin at ngumiti bago sumubo. Ang ganda ng ngiti sakin. pasensya ka na anak sa hapunan namin ah. "Sige. kaya ayun. "Matt. Nung maubos niya yung nasa plato niya. Para nga silang nakakita ng multo. Bong at Joyce kay Matteo." sabi ko sa mga kapatid ko. Parang wala ng bukas. Excited yata ang loko. Tita. parang wrong idea yata na pinapasok ko pa siya dito ngayong gabi. "Kumain na ba kayo? Halina at sabaysabay na tayo. kumuha na ng maraming kanin at ng ulam. Grabe. "Hay salamat. Pati sila Charles natatawa na rin. Magsikain na kayo. Umurong yata ang mga dila. Parang napansin din namang mukha na silang tanga. "Kayong tatlo jan." sagot ni Matteo." sabi ni Nanay. Na-starstruck marahil ng matindi. Tapos ayun." sabi ni Nanay. Di ko napansin na nakatulala pala sina Charles. "Kuya Dan.

Kung anoanong pinagtatanong nung tatlo. -----------------------------------------------------------------"Bye guys!" paalam ni Matteo. "mahiyain. Paglabas dala na yung digicam. Balik ka ulit ha. Nay. Sabi ko. At ayun. Di umimik si Nanay. anak. . "Tita. Hindi na tinigilan si Matteo. Tuwang-tuwa yata siya na marami akong kapatid. anong gagawin mo jan?" tanong ko sa kanya. "Did you hear that.Nanlaki yung mata ni Matteo nung marinig niya yung sinabi ni Bong. "Oy." sagot ko habang nakatingin parin kay Matteo. Nagtawanan kaming lahat. at ako." sabi ni Nanay." "Wala yun. "Sige lang Kuya Matt." sabi ni Nanay. Nagkakatitigan nalang kami ni Matteo. magpapapicture lang kami ni Kuya Matt. Game na game sa mga kapatid ko. "Sige lang." Napailing ako habang lahat sila nagtawanan. sobrang sikat niya kaya!" excited na sabi ng bunso namin. Sa sobrang bonding moment nila. Tapos dahan-dahan niyang tinanggal yung kutsara. parang nawalan naman ng hiya ang mga kapatid ko.. "I don't know how to be. Makulit yan eh. "Nakakatuwa itong kaibigan mo. Buti nalang at parang nag-eenjoy si Matteo. Nagulat ako ng konti kasi bigla naman sumulpot sa tabi ko. Adik ka rin ha? Uunahan mo pa kong magkaron ng litrato kasama si Matteo? Kami dapat ang may litrato hindi ikaw! Natuwa rin naman ako kasi parang naaliw si Matteo sa mga kapatid ko. "Ganyan talaga yan. Siya lang kasi ang anak ng magulang niya. pumasok ng kwarto si Joyce. Syempre no. Parang nahiya bigla. Pinagmamasdan lang niya sila Matteo. It was awesome.. Bong? Your Kuya said I can eat all I can!" sabi ni Matteo kay Bong. Eat all you can yan. Wag ka na mahiya. "Kuya." tumingin si Matteo sakin. thanks for the dinner. Nasa bibig parin niya yung kutsara." natatawang sabi ni Bong. Natatawa nalang ako habang pinapanuod sila. ako tuloy ang nagligpit ng kinainan namin. Maya-maya." Pati si Matteo natawa sa sarili niya.

Natawa siya." Tapos ayun. "Why? You don't want?" "Hay naku. nagsalita si Matteo." sabi ko. umalis na siya. "Oo nga eh. I won't have a hard time convincing them. hatid ko lang siya sa kotse." Natawa ako. "Yup. "Anong marry ka jan? Loko!" Tumawa siya. Nagulat ako sa sinabi niya." "That's good news diba? At least when I marry you. Umuwi ka na nga. . 1-4-3!" sabi niya." sagot ni Matteo. Matty. Aliw na aliw sila sayo. Binuksan niya yung door at pumasok na. Kumaway na si Matteo sa pamilya ko at naglakad na kami papuntang kotse. "Nay. "Don't I deserve a good night kiss?" "Uwi na!" sabi ko. "1-4-3! Text me when you're home. Binaba niya yung window. Nung medyo malayo na kami." sabi niya sabay kindat." "I will."I will po. "Sige na nga!" "Drive safely. Tumango lang si Nanay. babe. Tatawa-tawa si Matteo." Paalala ko. Nasa kotse niya na kami." sabi ko. "That went well.

Ewan ko ba. Masyado mo naman ako dine-depress sa ka-sweetan niyo. Gusto ko rin magpakasal. Dumaan si Matteo sa bahay namin tapos sinundo ako." sabi ni Sharlene. wala naman sa priorities namin dalawa ang kasal. hala. Lagi akong nakaantabay sa relo. hindi ko naman hinahayaang makaapektohan ang trabaho ko. "Aanhin ko ang text? Ha? Mauubos ba nun ang handa namin?" sabay nakapamewang pa siya sakin. Sa ngayon. sumobrang bilis naman. Kahit na parang tuliro ako lagi. Kayong dalawa ni Matt di manlang nagpunta para sa Noche Buena. -----------------------------------------------------------------"Hoy! Daniel Marc! Kilala mo pa ako?" Yan ang bungad sakin ni Sharlene." balik . Seryoso ba yun. Di ka manlang nagpaparamdam. dinadaan ko nalang sa biro ang pagsagot. no matter how hard I try. Nakaka-inis minsan dahil paulit-ulit. Masyado na ba akong halatang in-love ako? Kasi kahit sino makasalubong ko or makasama ko iisa lang ang sinasabi sakin. Pag patak naman ng 5:30." paliwanag ko. "Sus! Kilala raw. Kaya lang. pwede naman na yung ganun sa ibang bansa. Papakasalan niya daw ako. Hala! Magkasama kasi kami nun eh. pag sinabihan ng ganun. Wala eh.CHAPTER 36 Napa-isip naman ako sa sinabi ni Matteo. Yun nga lang. Hinahabol ko ang oras dahil pag kasama ko si Matteo. parang ang bagal ngoras talaga. Pero. lumalabas parin sa itsura ko. Ang sarap lang isipin at mag-imagine na gusto akong pakasalan ni Matteo. First Christmas Eve namin yun as a couple. pero nakakatuwa dahil I keep everyone guessing kung ano ba talaga. "Syempre naman!" sagot ko. parang di yata pwede. "Eh ikaw rin naman busy sa Sean mo. haripas na ako palabas ng opisina. Ganun talaga. Di ko talaga maintindihan kung bakit ganon. inaantay ang uwian. Umalis kami pagtapos kumain. Saka kasama ko family ko nun. "Nag-text naman ako sayo. teka lang. "Grabe ka talaga ha!" Natatawa nalang ako. Nanatili sa utak ko yung posibilidad na yun. Basta ako. "In love ka ba? Parang masayang-masaya ka lagi ha!" Siguro. parang too much to ask na pag nangyari pa yun. Dumaan yung Pasko di ka manlang nagpunta sa bahay! Hinahanap ka ni Mommy kaya. o seryosong biro lang? What if nga naman no? Tutal.

At totoo yun. Anong pinapalitan? Nag-iisa ka lang." sabi ko. Di pwedeng hindi. "Selos ka jan. kalahati sa bahay namin." sabay irap sakin. Na-miss ko talaga?" tanong niya. Eh di syempre pumunta ka ng maaga samin. Kalahati sa inyo." banta niya. Dan. "Basta. ha? Family time namin yun. "Wow! Nagseselos ang best friend ko! Ang cute naman!" Parang naaliw nga siya nung mga oras na yun. "Eto naman. Sasampalin talaga ng malakas! Kayong dalawa ni Matt dapat present. "Masyado na kayong nagiging close nun ah. "Deny ka pa." "Tatanong ko muna kay Matt kung gusto niya pumunta. Kainis ka talaga!" "Lagi mo nalang kasi ako ninanakawan ng oras sa pamilya ko no!" natatawa kong sabi. Pinapalitan mo na ako? Siya na yata ang best friend mo. "Asus! Iniirapan mo na ko ngayon ah. "Hindi!" "Ewan ko sayo! Loko ka talaga!" sabay hampas sa braso ko." nagtatampo niyang sabi. "Bukod-tangi daw. Pero seryoso. Bukod-tangi ka sa lahat!" sabi ko. "Tumigil ka nga. parang pabago-bago lagi." "O sige." pabiro kong sabi. Tapos uwi ka agad. "Wag ka mawawala sa Media Noche ha. Wag ka na magtampo ok? Saka dapat . "Ano ka ba? Pano naman yung pamilya ko. "Ewan! Pumunta ka ha." sabi ko. Pupunta ako ng maaga." biro ko. Sabay tawa ng malakas. Bakit naman?" sabi ko. "Pero dahil mahal kita. Sumigaw siya ng "Aray!" Tapos kinurot naman niya yung braso ko. sige. Ako naman yung naging bugbog-sarado. hahatiin ko nalang ang katawan ko. Inakbayan ko siya tapos kinurot yung pisngi niya.ko sa kanya. nag-iisa ka lang. kelangan pumunta kayo.

Pinadalan nga pala ni Tita si Nanay ng Fruit Salad na sobrang dami. tuwang-tuwa na naman ang mga kapatid ko dahil nandon si Matteo. we'll figure this out later." sabi ni Matteo. Besides. Sabi ko nalang sa sarili ko bahala na kung anong mangyari. Kinabahan nga ako at baka hindi na kami paalisin eh. Pero hindi naman. ito ang unang New Year namin. Dun na kami nagdinner. ngayon naman eh walang . Para naman may lalagyan pa yung kakainin ko sa handa namin. Dumating kami sa bahay nila Sharlene ng bandang 7 PM. "You promised eh!" nagtatampong sabi ni Matteo habang nagmamaneho. "Ok! Sige. Aba. Wag ka na magtampo. at laking gulat ko na mukhang ok na sila ng buong pamilya.may take-out ako ha? Pandagdag sa handa namin. Kung nung una eh parang mga walang dila at di makapagsalita. Naron si Sean. Buong gabing tahimik si Matteo. Hay! Bahala na talaga si batman! Di ako masyadong kumain kina Sharlene. Ayos to! Mageenjoy sina Charles at Bong dito! As usual. Hala! Nagtampo talaga? Pero di naman niya pinapahalata masyado kina Sharlene na nagtatampo siya. Sakin niya lang pinapakita. alam naman nilang pupunta pa kami sa bahay ngayong gabi. Sabi ko kina Nanay na babalik kami agad para kumain." sagot ko." Naku! Oo nga pala! Nawala sa isip ko. Naintindihan naman ni Nanay. Nagpatuloy lang siya sa pagmamaneho. tapos si Tito naman ay pinabaunan kami ng konting paputok. Di ko alam kung panong gagawin ko. Sobra talaga itong mga to." "Sus! What's new naman with you? Syempre given na yun no!" -----------------------------------------------------------------Sinundo ako ni Matteo sa bahay nung December 31. baka matinding putukan na nun. Kailangan lang namin dumaan sa bahay nila Sharlene at nagtatampo na saming dalawa. "Danny. "you promised me we'll sleep in our pad tonight ha. feeling yata nila eh Kuya na rin nila siya." sabi ko. Ni hindi ko nakausap si Matteo dahil laging yung tatlo ang kasama. Na-miss kaming dalawa ng pamilya Yuzon. Syempre importanteng kasama ko ang pamilya ko ngayong gabi. hanggang pauwi kami sa bahay namin hindi ako kinikibo. Ang hectic naman ng schedule ko! "Pano yun? If we leave after we eat. Di na siya kumibo. pero importante rin si Matteo eh. Ayun.

Kayanin niya kaya matulog dito? "Matty. nag-eenjoy nga si Kuya Matt eh. dito ka na matulog. "Yup." sabi ko. You're beside me eh. Tuwang-tuwa ang loko.tigil sa pangungulit. ayusin mo na yung kwarto mo. Inayos ko yung kama ko para samin dalawa. Patay! Mukhang dito na nga kami matutulog! "Yes. "Tita. sinilip ni Matteo sila Nanay sa sala. . ang ganda ng ngiti niya sakin. are you sure you're gonna be ok? Wala akong aircon saka di malambot ang kama ko. Wala na akong nagawa kundi ayusin ang kwarto ko." sagot niya. Kung gusto mo. "Matt. Ano namang pumasok sa isip mo at sinabi mo yan? "Dan. Nagpaalam na si Matteo." For the first time ngayong gabi. Tita! I'll just stay here tonight!" excited niyang sabi." sagot ni Matteo. Pagka-ayos ko. "Delikado nang umuwi ng ganitong oras. Don't mind your Kuya Dan. Inubos nila yung paputok na bigay ni Tito Gary. baby!" bulong niya sakin matapos tumabi sakin. "Happy New Year din. Dun sa kwarto ni Dan. I know I'll be fine. Si Nanay naman." Humiga na siya sa kama ko. Natawa ako pero sinagot ko siya. Kunsintedor pala. Ang layo ng kama niya sa kama ko." sabi ni Matteo." sabi ni Nanay. Natulala nalang ako. "Good night po!" Di niya maitago ang tuwa niya talaga. Aba. Nakita ko si Matteo na todo ngiti habang pinapanuod ako. "Hoy! Baka naman nakukulitan na ang Kuya Matt niyo ha. "Of course. "Happy New Year. I'll help Dan. Tapos na rin naman kami mag-celebrate ng New Year kaya matutulog na rin sila." sabi ko sa tatlo. We're all having fun here. Diba Kuya?" sabi ni Charles. Sinara na niya yung pinto at ni-lock." utos ni Nanay. anak. "Kuya. lokong to. Naupo ako sa kama at napa-iling nalang.

Nung gabing yun. Hehehe! . Humiga na rin ako sa tabi niya. Niyakap niya ko tapos hinalikan sa ulo. sumabay din kami sa putukan sa labas."Shit naman! Nakakainis ka na sa sobrang ka-sweetan mo!" bulong ko.

Malamang di pa nagagamit itong mga to. Sa paghahanap ko. nag-search ako ng recipe sa internet. Parang wrong idea yata na magluto ako. babe. don't come till around dinner. kasama niya kasi si Tito Jonas ngayon." Tinignan ko yung ingredients pati yung procedure. May meeting daw sila sa agency. Binaba ko na yung cellphone ko. Ano ba yan. "Hey." sabi ko." natatawa niyang sabi. Aba! Mukhang ok itong isang to ha! Madaling gawin. dumerecho ako ng pad ni Matteo. what do want later? I'll cook for your birthday. "Matty. I'll stay out of my own pad. tapos I'll cook at your pad. Nagmamadali? Alas-dos palang kaya? Pagkagaling ko ng supermarket. Di naman ako magaling na cook. "Sure ka? Ok sige. Ah basta! Kaya ko to." sabi niya. Anong pasta naman kaya ang maluto ko? Kelangan something special kasi birthday niya at Valentine's day din. . hey!" sagot niya. "Sounds cool!" "Sige. I'll get some stuff sa grocery. Pwede naman umorder nalang pag naging disaster yung luto ko. Pasta. "Hey gotta go. marunong lang magluto. hey. "Awww." sabi ko. Hay. nakita ko yung recipe ng "Garlic Shrimp Pasta. ha?" "Ok po. Buti nalang at may mga gamit siya dun. Naaliw ako dahil parang mga bago parin sila. Nag-print ako ng kopya ng recipe at dali-dali akong nagpunta ng supermarket. maybe? You decide. Habang nasa office ako.CHAPTER 37 Tumawag ako kay Matteo. sa tagal na namin wala pa akong nagagawang special para sa kanya. "Loko!" sabi ko. Sweet! I don't know. Ano kayang pasta ang masarap? Naghahanap ako nung masarap pero hindi naman mahirap gawin. 1-4-3!" "Ok. 1-4-3!" sagot ko. Kaya lang.

Naglagay din ako ng candles sa gitna. Kaya ito nalang ang regalo ko sayo. Anyway. dadating na si Matteo. Pinagpapawisan ako ng malagkit sa sobrang kaba. Tinaas namin yung mga baso namin at nag-toast. "Happy Birthday and Happy Valentine's!" "You prepared all this?" gulat niyang sabi. Tamang-tama naman ang dating ni Matteo.Pinatong ko yung kopya ng recipe sa countertop. Tulala si Matteo. tinidor at baso. kasi you have everything already. Malapit na mag-alas sais. "Nahirapan akong magisip kung anong ibibigay sayo. Kinuha ko yung regalo ko sa kanya. Achievement din yun." Inabot ko sa kanya yung paperbag. Titikman ko na yung gawa ko. Ilang sandali nalang. Tapos sinumalan ko na lutuan yung shrimp pati yung sauce. Natigilan siya pagkapasok niya. Tapos nagpalit na ko ng damit. "Cheers!" sabi ko. Luto na lahat. Moment of truth. "Teka lang! Ako din. Nag-set up na ko ng mga plato. ****! Gawa ko ba to? Bakit ang sarap? Hinanda ko na yung table. "Wow. Todo ngiti ako. Tapos nilagyan ko din yung akin. may oras pa ako magpadeliver mamaya. First time ko magluto ng pasta kaya ninenerbyos ako." sabi ko. kung hindi ko man maperfect ang luto. Niligpit ko yung ginamit ko sa pagluluto. Pampalakas ng loob! Sinundan ko yung procedure down to the very last detail. Uminom pa ko ng wine na ginamit ko. Yes! Romantic! Lalo tuloy akong na-excite." sabi niya bigla. "Upo ka na. Ginawa kong dim yung ilaw para mas lalong romantic ang dating. Sumubo ako ng konti. Naluto ko ng maayos yung pasta." sabi niya. "I have something for you. Nagumpisa na ako. Titig na titig siya sa hinain ko sa kanya. Nagulat siguro siya na sinunod ko yung request niya na pasta. Tumango lang ako. Nilagyan ko ng wine yung baso niya." sabi ko sa kanya. Uminom ako. Hay natuwa naman ako. Naglakad siya papunta sakin tapos yumakap. pagtapos umupo na ko. Ngumiti sakin si Matteo. Sana maging maayos naman to. kutsara. . Nilasahan ko.

Ang laki ng ngiti niya nung inabot niya sakin yung regalo. Binuksan niya. Nilabas niya yung blue na t-shirt. Tawa ng tawa sa nakita niya. Pinagawa ko kasi yung t-shirt na yun para lang sa kanya. Pina-air brush ko yung caricature niya sa harap. Corny no? Pero sobrang nagustuhan ni Matteo yung binigay ko. Hinubad niya yung suot niya tapos sinuot yung binigay ko. Tumayo siya at lumapit sakin. "Thank you," sabi niya. Tapos hinalikan niya ko sa labi. "Now, it's my turn. Close your eyes." "Wag na! Gusto ko na makita!" sabi ko. "Close your eyes, come on," sabi niya. Pumikit na rin ako. Iniisip ko kung ano yung ibibigay niya. Maya-maya, hinawakan niya yung kamay ko. Tapos naramdaman ko na may sinuot siya sa daliri ko. Singsing. "Open your eyes," narinig kong sabi niya. Tama nga ako. Sabi niya, "Now you're really mine. As long as you're wearing that, I know you're mine." Nakangiti niyang sabi. Wala na akong ibang nasabi. Niyakap ko nalang siya. Ayoko nang matapos ito. Sobrang sarap ng pakiramdam ko. "Kain na tayo? Tikman mo na yung luto ko," sabi ko. Tumango lang si Matteo. Bumalik na siya sa upuan niya. Nagumpisa na akong kumain. Pagtingin ko sa kanya, di pa siya nasubo. "Why? Ayaw mo?" tanong ko. Umiling lang siya, ngumiti sakin. Tapos kumuha na siya ng pasta at kinain. Dahan-dahan ngumuya. "So, how do you like it?" kinakabahan kong tanong. Tumango lang siya, tapos nag-thumbs up. Hay, nakahinga ako ng maluwag. Kala ko di niya gusto eh! Tapos kumuha siya ng isang shrimp, kinain. Tuwang -tuwa naman ako at kinain niya yung luto ko! Pinagmasdan ko siya habang nanguya. Sumubo ulit ng noodles, tapos shrimp ulit. Dahan-dahan siya ngumuya. Naisip ko, ninanamnam yata ng mabuti yung luto ko. "Ok ka lang?" tanong ko. Tumango lang siya. Tapos sumubo ulit. Kinamot niya yung likod ng tenga niya.

"Kain ka lang ha. Marami akong ginawa," sabi ko. Uminom siya ng wine. Tapos nagsalita siya, "Babe, I'll just go to the toilet ha?" Pagtapos niya magsalita, naubo siya. "Hey! May sakit ka?" bigla kong tanong. Umiling lang siya tapos tumayo na. Nagkamot ulit ng tenga. Tinikman ko ulit yung niluto ko. Masarap naman ah. Ano kayang nangyari dun? Ang tagal niya sa banyo. Anong ginagawa nun? Nung tatayo na ko para silipin siya, bumukas na yung pinto ng banyo. Ayan na pala, sabi ko. Pero nagulat ako sa nakita ko. Nakabalot ng towel ang ulo at mukha niya. Parang ninja. "Matty! Anong nangyari sayo?" Umupo na siya sa upuan niya. Nag-thumbs up lang siya sakin. Ano ba naman yan? Tumayo ako at lumapit sa kanya. Tatangalin ko sana yung towel, pero umiwas siya. "I'm ok! Don't!" sabi niya. "Tanggalin mo nga!" nagpapanic na ko. I felt something was wrong. "No!" sabi niya. "Tanggalin mo na nga sabi eh!" Kinakabahan na ko talaga. Wala na siyang nagawa kundi tanggalin yung towel. At yun, muntik na kong matumba sa nakita ko. Parang chicharon na yung tenga niya at sobrang pula na ng mukha.

May allergy pala si Matteo sa hipon.

CHAPTER 38

"SHIT! Bakit hindi mo sinabi? Matty naman eh!" naiyak na ko talaga sa inis. Sa sarili ko at kay Matteo. "Danny, hey! Stop it. I'm ok," sabi niya sakin. "Anong ok? Mukha ka na kayang kamatis! Halika, I'll bring you to the hospital." Nagpapanic na talaga ako. Syempre, kasalanan ko ito. Di ko muna inalam kung anong bawal sa kanya bago ako nagluto. "No need. I drank my anti-histamine na. This will go away din. Mild lang to," sabi niya ng malumanay. "Wag ngang matigas ang ulo mo! What if lumala yan mamayang gabi? Halika na! We're going to the hospital," sigaw ko. Tapos kinuha ko na yung kamay niya at hinila siya papuntang pinto. Pero di ko siya kinaya. Ang bigat eh. "I'm really ok. No need for that. Just stay with me tonight? Please?" sabi niya. Sa sobrang guilty ko, pumayag na ako na bantayan siya buong gabi. Tumawag muna ako kay Nanay at nagpaalam na hindi ako makakauwi ngayong gabi. Sabi ko na may birthday celebration si Matteo at inimbita ako. Bukas na ko uuwi. Hala! Nagsinungaling ako ulit. Syempre, di ko naman pwedeng sabihin na nag-romantic dinner kami ni Matteo na nauwi sa disaster. Niligpit ko nalang yung pagkain. Nasa kwarto na si Matteo, nakahiga na. Naghugas muna ako ng mga plato at kaldero na ginamit ko. Pagkatapos ko, pumasok na ko sa kwarto. Tulog na si Matteo. Pulang-pula parin siya dahil sa mga kati. Ano ba tong ginawa ko. Papatayin ko yata siya ng wala sa oras eh. Tumabi ako sa kanya. Gumalaw siya ng konti. Hinipo ko yung pisngi niya. Mainit. Biglang nagsalita si Matteo. Parang may dinadaing. "Danny," sabi niya ng mahina habang nakahawak sa dibdib niya. "Matty! Anong nararamdaman mo? Masakit ba dibdib mo? Sabihin mo at pupunta na tayo ng ospital," nagpapanic kong sagot. "Danny," mahina parin niyang sabi. "Ano yun? I'm here," sabi ko.

Ang cool diba. Humiga ako ulit sa tabi ni Matteo. "Sorry na. Binalik ko yung cellphone ko sa bulsa ng pantalon ko. "Nice. Niyakap niya ko sa bewang. Hindi ko nireplyan. Galing kay Franz. tumunog yung cellphone ko. Parang nainis ako sa ginawa niya. .Dinilat niya yung kanang mata niya tapos tumingin sakin. Ano na naman gusto nito? Nananahimik na ko eh. Pano kung totoo na yung nararamdaman mo tapos di ako maiwala dahil akala ko niloloko mo lang ako ulit?" "You're so serious naman. Get real. Bago makasagot si Matteo. I wish they're mine. Don't worry too much." Hinalikan niya ko sa noo. "I like your family so much. Tumatawa parin siya. "Ako ba niloloko mo?" sabi ko. Tumayo ako at kinuha yun mula sa bulsa ng pantalon ko." "Wag mo na ulitin yun ha." sabi niya." sabi niya sakin. Matty." "Gustong-gusto ka nga nila eh. too. I'm positive I won't have a hard time with them when we decide to get married. Tumango lang siya. "Yup. Niyakap niya ako. I was just fooling around. "Are you sure you'll be fine?" tanong ko. "Who's that?" tanong niya. Pinahiga na niya ako sa tabi niya." "Yeah. Binuksan ko yung message. May text." sagot ko. Naka-hang yun sa cabinet. "Wala. Tapos ngumiti. Tapos umunan ako sa braso niya." Natawa siya. Hi. Si Nanay. Loko! Umaarte lang pala! "Got you there!" sabi niya tapos tumawa ng malakas." sagot ko. Di yun mangyayari." sagot ko. "Ayan ka na naman. Sikat ka na ha. Ayoko sabihin sa kanyang kay Franz galing yung text. "What did you say to Tita pala?" "Sabi ko may birthday bash ka tapos bukas na ko uuwi.

Beep. Beep. Tumunog ulit yung cellphone ko. Shit talaga. Tumayo ako at binasa yung message. Naiinis na ko. Di ka na namamansin ah. Porket sikat ka na ngayon. Pesteng Franz talaga. Nag-reply na ko. Para tumigil na. Bakit ba? What do you want now? Message sent. Sumagot siya ulit. Sandali lang. Yabang naman. Punta ka dito sa pad ko. I know you want to. Fuck. Presko ng hayop. Tapos na ang pagkabaliw ko sayo. What gave you the idea that I want to see you? "Babe? You ok?" tanong ni Matteo. "Yeah. Just give me a minute," sagot ko. Nagreply ako. Can you stop texting me? Tapos na ang lahat satin. Tinapos mo na diba? Message sent. Bumalik na ko sa tabi ni Matteo. Magkahalong kaba at inis ang nararamdaman ko. Kinakabahan ako dahil hindi ko sinabi kay Matteo na nagtext ulit ang ex ko, inis dahil ayaw niya akong tigilan. Pakiramdam niya yata ay gusto ko siyang balikan. Kaya kahit na anong palit ko ng number at kahit anong sabi ko na ayoko na sa kanya, di parin siya natigil. Ayaw niya kong patahimikin. Beep. Beep. Nagtext na naman siya. Pero hindi ko na pinansin. Di na ko tumayo at nagusap nalang kami ulit ni Matteo. "Don't you want to get married to me?" sabi ni Matteo. Natawa ako. "Ano ka ba naman? Syempre kung pwede lang, gusto ko. Pero let's face it. Hindi maari yun

dito." "Then let's go somewhere its permitted," kulit niya. "Di ganun kadali yun. Alam mo, Matty, I'm happy with what we have. I don't need to get married to you para lang mapatunayang mahal na mahal kita," paliwanag ko. "But its what I want. Danny, I want your name to have my family name," sabi niya. "Ano yun? Kasalan talaga? Misis ako?" natawa kong sabi. Di siya umimik. Nagiisip pala kami pareho nung mga sandaling yun. Ewan ko lang sa kanya, pero di ko maiwasang isipin kung seryoso yung mga sinabi niya. Ganun niya ko kamahal? Para pakasalan at palitan ang apelyido ko? Di yun mangyayari kahit kelan. Sa panaginip, oo. Sa totoong buhay, hindi. Nabulabog lang ang katahimikan namin ng magring ang cellphone ko. Putcha talaga to si Franz. "Aren't you gonna get that?" tanong ni Matteo. "Might be important." "No. Yaan mo lang siya," sabi ko. Hindi tumigil yung pag-ring ng cellphone ko. Minabuti ko nang tumayo at patayin nalang yun. "Why did you turn it off?" Pinagmamasdan pala ako ni Matteo. Wala akong maisip na isagot. Patay. Bakit ba naman kasi kelangan pa akong pagmasdan. Umiling ako at ngumiti bago sumagot. "Mauubos na kasi yung battery eh." Ano ba naman yan, Dan? Ang lame ng sagot mo. Panigurado maniniwala sayo si Matteo niyan. "Are you hiding something?" derechong tanong sakin ni Matteo. Ayan. Walang kawala. Bakit ba parang nababasa ako ni Matteo na parang isang libro? Wala na akong nagawa kundi magtapat. "Matty, ano kasi eh..." Huminga muna ako ng malalim bago ituloy ang sasabihin ko. "Ayaw kasi akong tigilan ni Franz eh." Nakatingin sakin si Matteo. Tapos sinabi niyang, "Turn your phone on." Sinunod ko ang sabi niya. I turned it on. Nakalahad yung kamay ni Matteo. Hinihingi yung cellphone ko. Inabot ko naman. Wala naman kasi akong tinatago. Nawala sa isip ko na may isa palang unread message ako.

"Is it true? What this stupid prick is saying?" tanong niya sakin. "Ang alin?" sabi ko. Wala akong kaalam-alam sa tinutukoy niya. Bago siya makasagot, nagring ulit yung cellphone ko. Sumenyas sakin si Matteo na tumahimik. Sinagot niya yung tawag. "Hello?... Yes, this is Dan's phone... What the hell do you want with him?... You know what? Get a fucking life! You hear me?... Stop pestering Dan. If you don't stop with all your bullshit, I'll beat the crap out of you... Ah, who are you talking to? Its none of your God damned business!... This will be the last time you'll contact him, got that?... Yes! I'm his boyfriend... Now fuck off! Asshole!" Binaba niya na. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nagulat ako sa ginawa ni Matteo. Di ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Napatingin siya sakin. "What?" tanong niya. Umiling lang ako. Nailapag niya yung cellphone ko sa side table niya. Nahiga na siya. Mainit yata ang ulo. For the first time, natakot ako kay Matteo. "Come on, Danny. Let's sleep na." Di niya ko tinignan. Nagsalita siya habang nakapikit. Humiga nalang ako sa tabi niya. Tumalikod siya sakin. Tinignan ko siya sandali bago ako pumikit. Inisip ko yung nangyari. Parang may bumara sa lalamunan ko. Naku, wag naman sana.

Binuksan niya yung TV pag tapos niyang kumain ng agahan. "Matty. At si Franz? Ewan ko sa hayop na yun kung anong sinabi niya. pero ginawa ko lang yun dahil ayoko humantong kami sa ganito. "Are you still mad at me?" Obvious naman pero tinanong ko parin. Halatang ayaw niya ko kausapin. "What?" sagot niya. Medyo irritated ang tono niya. "Hey." sabi niya." mahina kong sabi. Pag-gising ko. Alam ko may kasalanan ako kagabi. medyo mainit parin ang ulo niya. "Yeah. Ang aga pa pero talagang bad trip na bad trip siya. Di siya tumingin sakin. Pero mali pala ako. Dinala ko nalang yung cereals sa kama para dun na ko kumain. Mas gusto niya pang magmukmok at magalit sakin than talk about what happened. Di sumagot si Matteo. Lalo tuloy akong nagalit sa hayop na yun. it doesn't matter what he said. "There's no problem. Wala na." sabi ko. "Ano bang problema? Sabihin mo nga. Para tuloy mas tama na sinabi ko nalang sa kanya na nagtext si Franz. "The problem with you is you're so secretive. Kagabi ka pa ha. Gusto ko siyang patayin sa totoo lang. Sa totoo lang. Uminit na talaga ang ulo ko. Danny. "Then why are you like that? Ano bang sinabi sayo ni Franz? You'd rather believe him than me?" Finally. Baka lalong hindi ko mapatawad ang sarili ko nun. Salamat sa Diyos at di malala ang nangyari sa kanya. di ko alam kung anong sinabi sa kanya ni Franz para magkaganun siya." Medyo tumaas na yung boses ko. "You know what. Di ko mapaliwanag kung ano ba talaga yung nararamdaman ko. nakuha niya rin akong lingunin." sagot niya. Nakaupo siya sahig sa may bandang dulo. Don't keep me guessing. Why do . Naiinis naman ako dahil parang ayaw ayusin ni Matteo ito." "The hell with what he said! Ano bang gusto mong gawin ko?" Napatayo siya.CHAPTER 39 Maayos na ang lagay ni Matteo kinabukasan. I know all about you na.

narinig kong sainabi ni Matteo ang "Fine!" Ayoko na dagdagan ang inis ko kaya hindi ko na siya sinagot. Magpapa-taasang ihi lang kami dun. I'm still at fault. You really wanna know? I didn't tell you because I didn't want us to reach a point where we'll argue. di ko namalayang malapit na ko sa bahay. pumasok na ako. At kelangan ko ba talaga sabihin sayo lahat? Sinong nagsabing dapat malaman mo ang lahat-lahat tungkol sakin? Di naman dahil tayo na eh hindi na ako pwede maglihim. Some secrets are meant to be kept. Hahantong din pala sa ganito eh. Sige lang. Turns out. Bago ako makalabas ng pinto. Umuwi nalang ako. to spare you the pain and to save me from shame. saan po dito?" tanong ni manong driver. Di ko na ninais na magtagal pa para lang makipagtalo. nandito na pala kami sa street namin. Pagbaba ko ng taxi. Putcha. minabuti ko nalang umalis. "Alam mo. just forget it. masaya ka na?" "Is it that difficult to tell me?" sabi niya. but in the end. "Sige. Ano naman mapapala ko dun? Wala. Bahala ka sa buhay mo. Mali ba ang ginawa ko? Di ba umiwas ka lang naman sa gulo? Pero bakit ganito? Ikaw pa ang lumalabas na masama." Sa sobrang asar ko. Sa sobrang pagiisip. It was intentional on my part because I was avoiding this. I was wrong. At hindi ibig sabihin na ngayong nandito ka na. May pride din naman ako. I should have just mentioned it instead. Di manlang niya naappreciate na ayaw mong magaway kayo sa sobrang liit na bagay. I don't quite get what you're saying. Nabuhay na ko ng ilang taon sa paglilihim. May pasok ang mga kapatid ko sa skwela kaya si Nanay lang ang dinatnan ko. pagtapos ng lahat hahantong din pala sa ganito? Tinanong ko tuloy ang sarili ko. Ang tipid ng mga sagot . Ano. Is this about the fact that Franz still texts me?" Tinitigan niya lang ako. Kinamusta niya ako at ang party ni Matteo." sagot ko. Akala ko you were mister perfect. "Manong paki tabi mo nalang dun sa tapat nung pulang gate. Kaya umalis nalang ako. Nagmano ako sa kanya. "Sir. kelangan magbago ang lahat. I'll take all the blame.you still have to keep things from me pa?" sagot niya. Sumakay ako ng taxi pauwi. Ay. Pagtapos kita pagsilbihan gaganitohin mo ko? Di ko akalain na ganyan ka pala. "Teka.

" sabi ni Nanay. Kinuha ko yung cellphone ko. Wala ako sa mood makipag-usap kaya nagpaalam nalang akong matutulog na ko." Dalawang oras rin pala ako nakatulog. Umupo na ko para kumain. R. "May problema ka ba. may isang parte parin sakin na iniintay ang text o tawag ni Matteo. Inabutan niya ako ng baso saka umupo sa tapat ko. Walang icon ng envelope akong nakita. Yabang naman. Di ko alam kung gano ako katagal sa ganung posisyon. bahala ka. "Ako pa lolokohin mo. I know you want to. Ok. Ano. Lalong hindi ko tatanungin kay Franz ang tungkol dun. Nakatulog pala ako. Kabisado kaya kita. Ok lang po. "Anak." sabi ni Nanay. Nakahanda na yung pagkain nung lumabas ako ng C.ko. magmumukha na naman akong tanga? No way. Nay. Pero alam kong pinagmamasdan niya ako. Ayaw niya naman sabihin eh. Bigla kong naalala na may text nga pala akong hindi nabasa. "Po?" gulat kong tanong. Di na ulit nangulit si Nanay." Tapos ngumiti ako. Binuksan ko yung unang message. Pumasok ako sa kwarto ko at nahiga sa kama. "Kulang lang ho ako sa tulog. Ito yung binasa kong text ah. anak? Ang haba ng mukha mo. Kung bakit ba naman kasi nabuhay pa itong si Franz. "Wala naman po. Masaya. Tinignan ko ang cellphone ko pero ni isang text o missed call ay wala. Alam kong alam niya na merong gumugulo sakin. fine. Wala naman akong appointment ngayon. Binasa talaga ni Matteo? Tinignan ko yung inbox ko. Pero hindi ko alam kung my idea siya kung ano yun. gising na." narinig ko ang boses ni Nanay. Pinagmamasdan ang cellphone ko. . "Anak. Hindi ko na malalaman kung anong nabasa niya." Kumain nalang ako. "Wala po talaga. Magtanghalian na tayo. Tumayo na ko para maghilamos at magmumog. Kaming dalawa lang ni Nanay ang magtatanghalian. Nakadapa ako sa kama. Pilit. Nasan na yung sumunod dito? Binura ni Matteo? Shit talaga. Kung yan ang gusto mo." sagot ko. Punta ka dito sa pad ko. Naiinis parin ako. Kahit na galit ako.

Hanggang sabi ko sarili ko. Walang mangyayari kung patuloy akong ganito. Pero. Hinihintay kung tatawag o magtetext manlang. admit it. Sige na. Kaya lang wala talaga. Pinipilit kong ngumiti. I just wanted him to know na hindi lang siya ang nasaktan sa nangyari. Dumaan ang dalawang araw ng hindi kami nagkikita at naguusap. tama na. Namimiss niya rin kaya ako? Ikatlong araw na matapos ang away namin sa pad niya. Para matapos na ito. Baka siya ganun. Ikaw ang dapat magpakumbaba. Nagdesisyon akong puntahan nalang si Matteo. Nasa tapat ang kotse ni Matteo. Gaya ng mga nagdaang araw. Walang oras ang dumaan na hindi ko tinignan ang cellphone ko.Di ako nagparamdam kay Matteo mula nun. . kaya lang ang hirap. hindi. nagulat ako. Ang lagay ba eh wala rin akong karapatan magtampo? Hindi ko naman pinilit na tama ako eh. ang hirap din pala. Paglabas ko ng bahay. Ikaw ang mali. Pero ako. Nagmamatigas ba ako? Hindi ko yun naisip. Miss na miss ko na siya. ang lalim ng iniisip ko.

" sabi niya. Ramdam na ramdam kong miss na miss niya ko sa mga halik at yakap niya. Di ko naman pala ikakamatay ang paghingi ng sorry. "You know. Para kaming tanga talaga. "I was blinded by anger. "I'm sorry. Binuksan ko ang pinto at pumasok ako. "I was waiting for you to come out. Tapos tinignan ko na siya. Kaya ayun. But I told Tito Jonas I'm sick. I didn't hear you out first. Gayun din naman ako. I'm sorry. Wala nang ibang makakakita samin dito." "Wala kang trabaho?" tanong ko. Patawarin mo sana ako. I'd give you a kiss if only Tita isn't looking at us." "Ok. Hay salamat! Ganun lang pala yun! Pinatagal ko pa. Laking pasalamat ko nalang talaga at wala naman kaming ginawa ni Matteo na ikagugulat niya. ." sagot niya. Nahiya ako bigla. Di ko na tinignan kung talagang nakatingin si Nanay. "Kanina ka pa?" Di ako makatingin ng derecho sa kanya. Buti nalang I didn't do something stupid! "Tara!" sabi ko. "I missed you so much. Tumango lang siya. "Yeah. I just wanted to see you. "Meron. di na kami nakapagpigil pa. kaya nakalimot na ko sa sarili ko. Para akong matutunaw. Matty." "Ako talaga may kasalanan." Nagtawanan kaming dalawa. Amin lang ito." Nakatitig lang siya sakin. Pagdating namin sa pad ni Matteo. Both of us are at fault. pakiramdam ko safe na kami. Pinisil niya ang kamay ko. Hinawakan ko yung kamay niya na nasa kambyo. sa sobrang pagka-miss namin sa isa't isa. Nag-drive na si Matteo." "Huh? Nakatingin satin si Nanay?" gulat kong sabi." sabay ngiti sakin. "Sige. "No. tayong dalawa na nga.CHAPTER 40 Dahan-dahan akong lumapit sa kotse ni Matteo. I'm the one who needs to say sorry. Danny." Di ko na napigilan." sambit ko.

too?" Natawa ako. "Sa kama lang naman ako napapagod sayo!" Natawa siya sa sinabi ko. You're a very naughty boy!" "Ang daya mo. Sinilip ko siya sa ganung posisyon kung anong reaksyon niya. Aaminin ko. Pero nuon pa yun. Napangiti nalang ako.-----------------------------------------------------------------Nakahiga si Matteo sa tabi ko. At napagod na ko. "Would you get angry at me if I asked what Franz said?" mahina kong tanong. I was hoping that one day." Tapos sabay kindat sakin. "Ok. he'll come back to me. "I realized I was being stupid." sabi ko. Ang kapal talaga ng mukha nun! Bakit ko naman gagawin yun. "Yup. He said that you were running after him." sagot niya." sabi ko. promise me you won't keep anything from me. What's . That you wanted him back." Binaba ko yung mukha ko sa kama habang nakatukod yung dalawa kong siko. "Alam mo na lahat tungkol sakin pero ako hindi. Napagod kami sa aming bonding moment." sabi ko. Hinabol ko nga siya. "Matty. He doesn't deserve to be loved. "Does he still text you?" sabi niya. "You don't need to know about my past. "What happened? What changed?" tanong niya. "Sige. ok?" Tumango ako. Nung tanga pa ko. "Nope." "Good. tapos maya-maya nagsalita na rin." sabi niya. Natakot yata sayo. eh wala naman siya sa kalingkingan ni Matteo." "What if you get tired of me. "You ha. Nakatitig siya. Ako naman nakadapa. "From now on.

I've been very bad in the past." . "Panong destroyed?" tanong ko. That's a pretty long time. "He?" Tumango siya. Anong ibig niya sabihin dun? Mabait ka naman talaga ah. "You remember me telling you I had two relationships? He was the second. I didn't appreciate everything he's done for me." "But why call yourself a jerk? You've been together for 2 years. All I cared about was myself. I went into that relationship without really giving attention to him. "Its because I destroyed someone else's life. "Its a she. Parang hindi totoo. for us. He. Teka lang. Hindi ko in-expect yung sinabi niya. Kaya tinuloy nalang niya ang kwento." "Yeah." sabi niya. "Do you have any idea why I knew you were like that when I met you? I mean you were unhappy and all?" Umiling lang ako. But all I did was make him cry. naguluhan ako dun ah.important is my present and future with you." paliwanag niya. tama nga naman siya. All the while I thought mga babae yung nakarelasyon niya." Wow. Tumango muna siya bago nagsalita. "You're the reason why I now believe in the goodness I thought I never had. "Danny. The Matty you know now is far from what I was before. Wala din namang halaga sakin kung malaman ko ang nakaraan niya." Nagulat ako. "Yes." What the hell? Hindi ako handa sa mga naririnig ko. "I was a complete jerk. How I should be satisfied." Sus! Nagpaka-mysterious na naman. to how he was feeling. "And the first?" tanong ko. I hate to admit it. Pero sabagay. Napansin niya sigurong naguluhan ako sa sinabi niya." Di naman ako makapaniwala sa sinabi niya. How I should be happy. but I was only in it for the sex.

"You know the need to feel good? The need to feel you are loved? That you're number one? That's me.Natulala ako. -----------------------------------------------------------------Tumunog yung doorbell." . I should say no. Ako nalang daw. Danny. Ah. I admired Matteo more. Even though I felt bad for his ex. Tapos narinig ko nalang na pinaalala ni Tito na may event daw yung telecom company na ineendorse niya bukas ng gabi." Sumasakit ang ulo ko sa sinabi niya. Yup. kahit na ganun ang sinabi niya about his past. of what I was. I can't get myself to hate him. pero tinanggihan siya ni Matteo. Di na ko nagsalita pa. I saw the pain in his eyes. The only time that I came to my senses was when he dumped me. I flew here hoping I'd change. Si Tito Jonas pala. Medyo natahimik silang pareho ng ilang minuto. Hanggang sinabi nalang niya na "Bahala ka. Ang lungkot niya nung mga oras na yun. Its difficult to explain. Pagkalabas niya ng kwarto." Sa totoo lang. I just played with his feelings for two years. Naninigurado lang daw siya sa lagay ni Matteo. "I needed to get away from it all. Tumayo siya sa kama at nagsuot ng tank top. nagsuot din ako ng damit at nahiga muli sa kama. The moment I met you. and strive to better himself. Naririnig kong kausap ni Matteo yung bisita niya. Nagpasalamat siya sakin. You might ask if I ever loved him? Now that I think about it. Ang hirap unawain sa isang upuan lang." sabi niya sakin. Matagal bago sumagot si Tito. "Those were the times. Nakita ko kung gano kahirap para sa kanyang sariwain ang nakaraan. Si Matteo ba talaga itong kausap ko? "Complete jerk." Di ko namalayan na hindi ko na pala inalis ang tingin ko kay Matteo. May bisita si Matteo. He cried. sagot ni Matteo. But that just consumed me. I was so ashamed of myself. Nagoffer siyang magbantay. tutal kasama naman daw niya ako. "Why did you do it then?" tanong ko. Tinanong siya ni Matteo kung pwede daw ba akong isama. And it came. eh?" sabi niya sakin. Si Dan nandito? Tanong yan ni Tito. Niyakap ko nalang siya. He was mature enough to admit his mistakes. "Wait here.

Nag-hesitate ako. "Sigurado ka?" "Yeah. bumukas na yung pinto ng kwarto at pumasok si Matteo." "Ano?" tanong ko. "Wag nalang kaya. Wala naman akong gagawin dun. "Drive my boredom away." . Maya-maya.Narinig ko nalang sumara ang pinto." sabi niya. "Anong wala? Of course you'll be there for a purpose." sabi niya." Tinawanan lang ako ni Matteo. "You're coming with me tomorrow night.

Sweet! Sabi niya sakin. -----------------------------------------------------------------Ako na yata ang pinakamaswerteng tao sa buong mundo. Nakita niya siguro yun. Topic na din siya sa isang online forum. Maraming nagpapaautograph sa kanya sa mga magazine na siya ang nasa cover. Isang beses nga. Para hindi naman siya magalala. Lahat ng mga pinaka-mayayamang tao sa bansa. hindi ko naisip na ang isang kagaya ko eh mamahalin ng isang katulad ni Matteo. Everywhere Matteo goes. Natawa nalang ako sa mga nabasa ko. Hindi na gaya ng dati ang pakikitungo sakin ni Tito Jonas. Marami ang nagsabi na siya na daw ang dream guy nila. Si Franz kaya yun? At yung relasyon ba namin ang tinutukoy niya? Naalala ko yung naging away namin ni Matteo kung kailan tumawag si Franz. Sabi niya eh may bagay daw siyang alam na ikagugulat ng lahat. Aba! Sikat na talaga! Tinignan ko yung forum na yun. si Sharlene Yuzon lang naman yata ang best friend ko. Sosyalan masyado. Maraming nag-quote sa post na yun at tinatanong kung ano yung alam niyang yun.CHAPTER 41 Gaya ng sinabi ni Matteo. I tried to Google his name. Di na siya ulit sumagot. Wala akong alam na lumabas na pala ang litrato ko dati. Ah! Siguro kaya sinabi ni Franz sa text na sikat na ko. May mga nanghihingi ng information about him. parang naout of place ako dun. smile doon. asa naman kayo! Akin na siya! Hahaha! Pero may napansin akong isang post. Hindi yan. Nagkataon lang yan. nagsama-sama. masyadong maraming camera ang nandun. Pero. Galing sa username na Franz10042010. Sa totoo lang. Napaisip tuloy ako kung tama ba ang hinala ko. Bakit ulit? Tanong ko. Teka. Di naman sa hindi ako sanay sa sosyalan. makikita ka ulit sa lifestyle section ng broadsheet kinabukasan. Sa loob-loob ko. Sana raw ay maging boyfriend nila si Matteo. Saka hindi naman ako siguradong si . Smile dito. Ang dami nang lumabas na mga larawan at articles. kilalang-kilala na siya ng tao. lahat ng mga socialite. picture doon. May napansin lang ako nung gabing yun. May nagpapalitrato at pilit na gusto siyang maging kaibigan. Hindi naman na-mention ni Matteo ang pangalan niya diba? Pano naman niya masasabing si Matteo yung karelasyon ko? Ay! Masyado lang akong paranoid. Di ko yun namention kay Matteo. isinama niya nga ako sa event ng telecom company. masaya parin kaming dalawa. Picture dito. Hindi niya ako hinayaang mawala sa paningin niya. Pero kasi. ilang kilalang mga artista. May fanpage na rin siya sa Facebook. Ni sa hinagap. Yung dun sa isang fashion show ni Matteo na pinuntahan namin ni Sharlene. Lagi akong nasa tabi ni Matteo. I bookmarked that page just in case. Mabait naman siya at hindi siya suplado sa mga fans niya. Kahit na amin lang ang relasyon namin.

Kaka-iba. Mga taong mahal ko. bakit ba parang pinagpipilitan niyo yan? Ano bang ibig niyo sabihin?" "Dan. kamusta na pala si Sharlene?" tanong sakin ni Nanay isang gabi habang nanonood ng TV. "Sabi ko kamusta na si Sharlene. Eto yung bago niya para sa telecom company. "Oo nga." sabi niya sabay tingin sa TV. kahit na nakatingin ako sa TV. "Ang gwapo talaga ni Matt. Normal lang yun. Masaya po kasi yan kasama. Di ko kasi nakikitang kasama mo. Di ako sumagot. "Nay." "Alam mo anak. no?" sabi ni Nanay. -----------------------------------------------------------------"Anak." sagot ko naman. Parang may tumusok sa tagiliran ko sa kilig. Pansin ko rin lagi kang masaya. "Ano ba yan. matagal na kong masaya. "Napansin ko anak." sabi niya. Makulit parang bata. Syempre naman. mamaya kung ano isipin niya. matanda na ko. Dapat ay mag-focus lang siya sa kanyang trabaho. Paminsan nga hindi na rin nakakatext eh. alam kong siya ang tatanghalin bilang Hottest Bachelor ng bansa." Bigla namang pinakita yung commercial ni Matteo.Franz nga yun diba? At hindi yun makakatulong sa kanya. Baka lang kako may nagpapasaya na sa anak ko. "Ah." sabi ni Nanay." "Teka lang. Pakiramdam ko nakatingin siya sakin. With the rate his career is going. Kayo ang nagpapasaya sakin. Nag-aaral pa ang mga kapatid mo. Nay?" "Wala. wala namang problema kung may nagpapasaya sayo. Busy po kasi masyado yun." sagot ko. "Po?" Nagulat ako sa biglang tanong. "Ganun ba." "Opo. Nahiwagaan naman ako. mukhang magkasundong-magkasundo kayo ni Matt. Nasa high-school palang ang bunso mong . Lumilipad kasi ang isip ko. Tapos nagsalita ulit. Napailing ako.

" Kahit naasar ako sa sinabi ni Nanay. anak." "Nay. pero kadalasan may mga maapektuhan ng dahil dun. Alam na ba niya ang relasyon namin ni Matteo? Si Matteo ba ang tinutukoy niyang mahal ko? Has she really caught on with what Matteo and I have? "Pinalaki kita ng maayos. Nag-isip pa yata. Wag mo na kami isipin. Malaki ang responsibilidad ko bilang Kuya. nakaramdam ako ng guilt. Dan." "Mahal mo ba siya?" Ano bang alam ni Nanay? "Sino?" Hindi na niya sinagot yung tanong ko.kapatid." sabi niya. At tama na. . Matalino kang bata. Bahala na kung hindi makapagtapos ang tatlo mong kapatid." Napa-iling ako. "Lahat tayo may kalayaang mamili. Alam kong alam mo kung ano ang tama at mali. Hindi ko siya sinagot. Nay. Maaring maging masaya tayo. "Kung saan ka masaya anak. "Sana yung tama ang piliin mo. "Ano bang pumasok sa isip niyo at ganyan kayo makasalita?" "Malaki ang responsibilidad natin sa pamilyang ito. Nahihilo na ko sa paikot-ikot mo eh. Hindi ko kakayanin sila pag-aralin. Hindi ko basta pwedeng kalimutan yun." Alam ko na kung anong ibig niyang sabihin. alam ko namang maling mahalin si Matteo. "Matagal pa bago maka-tapos ang mga kapatid mo. dun ka. ano bang akala niyo? Iiwan ko kayo?" tanong ko. Hindi siya agad sumagot. Pero hindi kita masisisi kung pagod na pagod ka na. Pero hindi lahat ng pinipili nating gawin ay tama." What the fuck! "Derechohin mo na nga ako. Hindi na niya kailangan pang ipagduldulan sakin yun. Di na ako umimik." I'm led to believe that she knows about me and Matteo.

Everything was a blur. Ilang saglit. Pero hindi ko naman kinakaligtaan ang responsibilidad ko. Kamusta na kayo ng iyong famous boyfriend? Pakilala mo naman ako sa kanya minsan. Tumayo siya at iniwan niya ako sa sala. Fuck off Franz! Sumagot agad ang hayop. Imposible naman na nakita niya kami sa public na sweet dahil hindi naman kami ganun pag nasa labas kami. ngayon naman takot na. I don't know what you're talking about. lalong uminit ang ulo ko. Sa pag-iisip ko. Wala na nga akong ibang ginawa kundi samahan si Matteo. Message sent. Hindi ba pwedeng pagtuunan ko naman ang sarili ko? For once? Hindi na ako inimik ni Nanay. I know about you and Matt Rutigliano. May nagtext. nag-reply ulit siya. Oh please. He definitely knows! Ganun na ba kami kahalata? Nalaman kong dalawang tao na ang nakakaalam sa tunay na ugnayan namin ni Matteo sa iisang gabi lamang. Haha! Don't tell me I didn't warn you. . Pano niya nalaman? What the fuck do you want? Didn't I tell you to stop bugging me? Napa-isip tuloy ako kung pano niya nadiskubre. Ako parin naman ang dating Dan na sumusuporta sa pamilya ko. Pagkita ko sa pangalan ng sender. Or do you want to get famous the wrong way? My heart was beating so fast. nabigla ako nung tumunog ang cellphone ko. Paano niya nalaman? Pakilala mo na ko sa kanya.Naging makasarili na ba ako? Puro kaligayahan ko nalang ba ang importante ngayon? I looked back at the past months. Fuck! Kung kanina inis at guilt ang nararamdaman ko. don't deny it. LOL Shit! Hindi ako makapag-isip ng tama. Hayop ka talaga. Heard he's mabait daw. Si Franz. Ayaw mo parin akong tigilan ha.

Medyo natagalan kasi. .Ano bang motibo mo? Bat mo ba to ginagawa sakin? Bat mo ba kami ginugulo? Nagantay ako ng reply niya. Wala lang. I just want you to suffer. Demonyo talaga.

you also should be. If I'm miserable. Utang na loob Franz. baba pa ko sa sahig.CHAPTER 42 You're so pathetic. Beep. Straight from the horse's mouth! Di inamin mo din. Parang sinabi ko na rin sa sarili kong "Nasa kutchon na ko. Huminga ako ng malalim. Magkita tayo. Beep. Patahimikin mo na ko. Enjoy coming out of the closet! Nasusuka ako sa sobrang kaba. Beep." Ang bilis niyang sumagot. . Haha! Hayop ka talaga! So what's your point? Message sent. Para saan pa? Sa anong dahilan? Ewan ko sayo. Beep. Message sent. Kaya nga we're perfect for each other dahil we're both pathetic. Beep. Asa ka naman. Wala lang. Oy! Magkaiba tayo. At talagang pinareho mo pa ko sayo. Beep.

Misyon niya lang bang sirain ako at si Matteo? Para gaya ng sabi niya. Bong at Joyce. ang daming magugulo. Imposible talaga. Bigla kong naisip yung instance na nagkausap sila sa cellphone. mag-suffer ako? -----------------------------------------------------------------Kung noon ay lagi akong tahimik na nag-iisip. Sino pa nga ba ang maiisip niya kundi si Matteo. lalong-lalo na ang pamilya mong pilit mong itinataguyod. Mas madaling problema lang yun." Ito na ba yun? Ito na ba ang ibig niyang sabihin? Nung minsang magkasama kami ni Matteo sa pad niya. Sinabi ni Matteo sa kanya na boyfriend ko ang kausap niya. Matitiis mo ba ang lahat ng ito. Saka matagal ko nang hindi nakikita si Franz. Nagiging salot na ba ako? Dahil sa relasyong ito? Hindi ko na sinabi kay Matteo kung anong nasa isip ko. ang career niya. Nakahiga lang ako sa kama. kung sakaling hindi tumigil si Franz. Ito. parang wala siyang narinig. Ito ba ang gusto mong mangyari. at lalong lalo na si Matteo. Parang anino lang ako. nakukuha niya pa ako sa mga sweet nothings niya. Pano niya malalamang kami? Nagpa-imbestiga ba siya? Pero bakit niya pa gagawin yun? Wala naman siya mapapala eh. Pero hindi naman binanggit ni Matteo ang pangalan niya. Or is he that good to connect events with each other? I'm positive he saw my pictures on the newspapers. Nasa malayo siya sa huling pagkakaalam ko. dumaan si Tito Jonas. Tapos na kami. Wala. Hindi lang ikaw ang masisira. masasaktan. Pano na to? Pano kung totohanin niya ang banta niya? Naisantabi ko muna ang mga napag-usapan namin ni Nanay. Komplikado masyado eh. May ibinigay siya kay Matteo na freebie dahil sa kanyang endorsement. Tapos nakausap niya ang isang foreign sounding guy sa phone na nagpakilalang boyfriend ko. Pero hindi pwede eh. Bakit siya ganun? Galit ba siya sakin? Sabi ni Matteo wag ko na daw yun pansinin.-----------------------------------------------------------------Hindi ako makatulog. pero may maapektuhan. iba to eh. "Maaring masaya ako. ngayon hindi na. Dan? Tanong ko yan sa sarili ko. Hindi ako pinansin ni Tito. Kahit na bumati ako sa kanya. Pati na rin si Matteo. Si Nanay. Di mawala sa isip ko ang sinabi ni Nanay. sina Charles. dahil gusto mong maging masaya? Yun nalang ba ang importante sayo ngayon? . Paikot-ikot. ngayon siguro triple pa. Pilit kong inalala kung may pagkakataon bang nahuli kami ni Franz. At alam niya yun. Pero wala talaga akong maalala. Dahil sakin. Yun nga kaya ang nagyari? Ganun siya kagaling? Is this just his way of getting back at me? Dahil hindi niya matanggap na hindi na ko ang dating Dan na nagkakandarapa sa kanya? Dati. Mas malaking gulo to. si Tito Jonas.

Pero ano bang dapat kong gawin? Lahat sila importante sakin. let's stop this. Di ko alam kung pano umpisahan. "Kuya. hindi ko na kinakaya. Ayoko. magkagalit ba kayo ni Nanay?" tanong sakin yan ni Joyce. Kailangan kong magsakripisyo para sa ikatatahimik ng bawat isa." "Matty. "Hindi. Iiwan ko na si Matteo. Tumawa lang ako." "Please. Iniisip ko palang ang pwedeng mangyari." sabi ko ng walang paligoyligoy. Di ako agad nakasagot. you're so quiet these past few days. hindi na niya ako kinibo. Kaya nahihirapan ako. Hindi naman dapat humantong ang lahat sa ganun dahil lang ipinagpilitan ko ang karapatan kong sumaya. "I'm sorry?" sabi niya. I want out. "But why? I thought." . Nakapag-desisyon na ako. Sakripisyo. Kahit na kausapin ko siya. Masakit sakin ang nangyayari. Ayoko na.." Nagulat siya sa sinabi ko. Naramdaman kong masama ang loob niya sakin. "You know you can tell me what's on your mind. hindi niya ako pinapansin." "Eh bakit di kayo nag-uusap?" "Kinaka-usap ko naman siya ah. "I said let's stop this. -----------------------------------------------------------------"Hey. Pano naman sila? Hindi lang naman ako ang tao sa mundo. -----------------------------------------------------------------Magmula nung nagkausap kami ni Nanay." sabi ko.. Something wrong?" tanong ni Matteo.Parang gustong sumabog ng kalooban ko. Nakakapansin na ang mga kapatid ko. Ngunit kelangan ko gawin kung ano ang tama. Siya lang yung hindi nasagot. Tama.

Pero I wasn't. . wag lang kaming magkasiraan lahat. "Pagod na ko. "Why?" tanong niya. "Tell me why!" sigaw niya. Ito ang dapat kong gawin. Masaktan na kaming pareho.I knew I hurt him when I said those words. hoping I'm just fooling around." Then I walked out. Hindi ako sumagot. Nakatitig lang siya sakin.

di ito ang tanggap ng lahat. Tama naman ang ginawa ko eh. Ayoko sanang gawin to pero kailangan eh. Hindi na rin magagalit sakin si Tito Jonas. Bakit hindi mo ipinaglaban ang pagmamahalan niyo? Ang korni mang pakinggan. Abnormal. emails at messages ni Matteo. nakatakas ako sa kanya. Na hindi ako seryoso. . sabi nila. Kaya lang hindi pwede. Pakiramdam ko may takot din siya sa skandalo kaya hindi siya gumawa ng eksena. I'm fighting a losing battle kahit na ipagpatuloy ko ang relasyon namin ni Matteo. ngunit bakit nga ba hindi mo ginawa? Alam mo. Or dahil sobra ko lang mahal si Matteo. Para sayo rin itong ginagawa ko. text. Hinabol ako ni Matteo. Matteo. pero di gaya ng dati. At lalong hindi na rin manggugulo si Franz. Nuon. Pero ngayon. Hindi naman. pwede na kong magmahal uli. Ang maging Padre-de-Pamilya at a very young age at ipagpatuloy yun hanggang sa makuha nang tumayo ng mga kapatid ko sa sarili nilang mga paa. Ayoko nang pahirapan pa ang sarili ko. ako nalang ang nagmamahal saming dalawa. sana libre pa si Matteo at mahal niya parin ako. Tanga ba ko talaga? Siguro. Dahil sa huli. By then siguro.CHAPTER 43 Ang sakit. ako ang talunan. Ang hirap dalhin. Kailangan ko yun panindigan. Iba ito sa naramdaman ko nuon kay Franz. Sana maintindihan mo. Para naman ito sa ikabubuti naming lahat diba? Hindi na magtatampo si Nanay. By then. Duwag ba ko? Naisip ko ang paratang nuon sakin ni Matteo. Sana. Gusto kong sabihin sa kanyang nagloloko lang ako. Pero. Wala namang ibang rason pa diba? At pinaalam ko pa kay Franz na wala na kami. Hindi masisira ang career na pinaghirapan ni Matteo. hindi ko siya nakuhang harapin. pareho naming mahal ang isa't isa. Pero ni minsan. Pinoprotektahan din naman kita. Ito na marahil ang plano ng buhay para sakin. Fair deal naman yon. Hindi ko na sinagot ang mga tawag. not all battles are worth fighting. -----------------------------------------------------------------"Dan!" bati sakin ni Sean. Malimit siyang tumambay sa tapat ng bahay. I think I'm brave enough to accept defeat. I know. Nag-desisyon na ako. pero medyo malabo yata yun. Pero bakit ganun? Ang bigat ng kalooban ko.

" sabi ko. Binigay ko sa kanya ang resibo. "Parang nitong nakaraang mga linggo. "Kamusta na kayo ni Sharlene?" "Mabuti naman. Dalawang linggo ko na rin pinapahirapan ang sarili ko. "Alam ko naman siyempre. Madami lang akong iniisip. Na-late ako. Month-end na kasi. "Wala yun. Inabot na niya sakin yung envelope na may lamang pera. wala akong ginawa para baguhin yon. magagawa nila. Magbabayad siya para sa kanyang insurance. Kadarating ko lang din naman. everyone's capable of change." . "Alam mo." sabi ko." sabi ni Sean." Di ako kumibo. Nagbibiro lang naman ako." "Yeah." sabi ko. parte ka na talaga ng buhay namin." biro niya. Oo. "Actually."Uy. Pero kahit alam kong mali yung ginagawa ko. Nagkita kami sa paborito naming coffeeshop." sagot niya. I'm the luckiest guy on earth!" masaya niyang sabi. Napalunok nalang ako. "Ok lang. Natawa siya. Kung gugustuhin lang nila." paliwanag niya. it's a matter of choice. Dahil sayo. Na-offend ka ba? Sorry. Dalawang linggo na kaming hindi nagkikita ni Matteo. hinay-hinay lang." "Di mo ba alam na mali ka talaga? Parang malabo naman yun. Malapit na ko talagang mabaliw. Di ka naman kasi ganyan eh. tahimik ka. Wala yun." sabi ko. Dalawang linggo ko na siyang na-mi-miss. si Sharlene ang nakapansin. pasensya na ha. "Huy. "Dan. Mahal ko nga si Sharlene." "Ah hindi. I didn't do anything about it. nakita ko ang pagkakamali ko." sagot ko. Tumawa lang ako. "Congrats. "Baka naman mabaliw ka niyan. At ako ang unluckiest sa buong mundo. Pero ang mali ko.

Oo. Pero nung upakan mo ko nun."Tama ka. "Tignan mo. Si Sharlene. Kesa sa sarili. pero at the ." Nakinig lang ako sa lahat ng sinasabi ni Sean. Pero I need something concrete na pwede kong panghawakan sakaling kailangan kong magdesisyon muli. You know. Bakit? Dahil ikaw yung tama. Yan ang iniingatan natin lahat diba?" "Eh wala namang masama kung ingatan ang image ha. "Pano kung yung pagbabagong hinihingi ng pagkakataon eh hindi lang ako ang maapektuhan? Pano kung mahagip nun ang buhay ng ibang tao?" "Ang tangi mong magagawa eh panindigan ang desisyon mo. Ayokong ipagtapat sa kanya ang lahat. everyday we face situations where we need to choose. yun ang kinakatakutan ng mga tao. kilala ako ng mga kaibigan ko dati bilang mainitin ang ulo. ang sagot ko jan ay oo. Mas iniisip pa ang ibang tao. At kadalasan. Mula nun. maraming factors ang magcocontribute sa mangyayari. hindi ako nakalaban manlang. gaya parin ako ng dati. "Hindi ko alam kung anong tamang sagot sa tanong mo. takot sila sa sasabihin ng mga tao." "Anong ibig mong sabihin?" "Gaya nung sakin. It should be embraced. What if hindi nila ako matanggap? What if ayawan na nila ako? What if mawala ang lahat sakin?" Ako ba ang pinapatamaan nito? "Yan ang hirap eh. Pano kung yun nalang ang huling bagay na meron ka? Would you still give it up?" tanong ko. Natakot ba ko nun? Oo. Dahil kapalit ng image ko nuon ay ang kaligayahan ko. and oftentimes our choices constitute a need to change. Pero handa ba akong harapin ang sinasabi ni Sean na "change"? "Bro. Pero ako. pano kung piliin ko yang sinasabi mong 'change' pero masira ang lahat?" "Panong masisira ang lahat?" tanong niya. sinabi ko sa sarili kong kailangan kong magbago. I embraced the idea of change. Alam kong si Matteo ang kaligayahan ko. Magka-iba tayo ng pinagdadaanan eh. maraming takot magbago dahil unang-una sa lahat. Hindi mo pwedeng isisi sa ibang tao ang kahihinatnan ng desisyon mo. Kung hindi ko ginawa yun. Natutunan ko nga na hindi dapat katakutan ang pagbabago. Image. Ako nga. Inisip ko ano nalang ang iisipin ng barkada ko? Nagulpi lang ako. tiklop agad ako. basagulero." Napa-isip akong mabuti.

sayo lahat ang bagsak nun. Gaya ng ginagawa ko ngayon samin ni Matteo. . Only time will tell. Nung nagdesisyon akong mahalin si Franz. Gulong-gulo na ako. Nuon ko pa hinarap yang "change" na yan. Pero alam kong tama si Sean. Anong gagawin ko ngayon? Babalikan ko ba si Matteo o hindi? Hay." Ang hirap sa totoo lang.end of the day. Pero I never realized that I didn't embrace it.

Kita na ba sa itsura kong ang bigat ng kalooban ko? "Anak." sabi ni Nanay. "Sa lahat. pwede mo naman sabihin sa Nanay ang dinadala mo. pero napakaswerte kong ikaw ang naging anak ko. anak. Wala akong naging problema sayo. Ngumiti lang ako. "Bakit po?" sagot ko. "Kaya nasasaktan akong makita kang nahihirapan. Hindi ko man laging nasasabi. Responsable. Kinakabahan. "Mag-usap nga tayo." . Kaming dalawa lang ang nasa bahay." sabi niya. alam ko nang matalino ka. alam mo ba yun?" tanong niya. Matatag ka. Pinag-aralan. Ano kaya ang sasabihin niya? Pinagmasdan niya ako. At sobrang proud ako sayo. Aba.CHAPTER 44 "Anak. Umupo ako sa tabi niya. "Bata ka palang. Hindi ka natakot sa laki ng responsibilidad na nasa harap mo. "Laking pasalamat ko talaga na hindi mo ako iniwan." "Anong lahat?" Hinaplos niya ang ulo ko." Tumingin ako sa kanya. mukhang hindi na galit si Nanay. Mababaw lang kasi ang luha niya." Naluluha si Nanay habang sinasabi yun. Nasa eskwelahan ang tatlo kong kapatid. Wag mong solohin yang nasa loob mo. "Nahihirapan ka na ba?" "Saan po?" tanong ko.

" Umiling lang ako. "Kung mahal niyo ang isa't isa. Hiwalay na kami. Kayanin mo. Nakita ko yun sa tuwing nandito siya at sa tuwing nakabantay siya sa labas." Basang-basa na pisngi ko ng luha. nakita ko ang sarili ko . "Eh di puntahan mo siya at bumalik ka. Nay. "Alam kong ang pamilyang ito ang isa sa mga dahilan kung bakit ka bumitaw sa relasyon niyo. Pero nung makita kong nahihirapan ka. "Patawarin niyo sana ako. Mahirap." "Bakit kita kailangan patawarin? Dahil tunay kang nagmamahal?" Hindi ko na nakuhang sumagot. Pero hindi ko sinagot." Umiiyak parin ako. Hindi kita nakilalang duwag." sabi niya. Ang daming problema. "Mahal mo ba siya?" Tinanong na niya sakin dati to. Parang may tumulak sa luha ko para bumagsak. "Eh sino bang nagsabing madali ang magmahal? Kaninong relasyon ba ang hindi komplikado? Lahat tayo dumadaan sa problema. Sa pagkakataong to." "Wala na po." Para akong bata kung humagulgol. bakit niyo kailangan maghiwalay?" "Komplikado. Patawarin mo ako. Wag mong sayangin ang pagkakataon para lumigaya. At ngayon lang ako nakita ni Nanay na ganito. "Ako rin po." Di ako nakasagot. binigay ko na ang hinihingi niya. Kausapin mo siya. "Di ko akalaing darating ang araw na ito. Nay. Hindi ko matanggap nung una. Niyakap ako ni Nanay. "Sobra." mahina kong sagot. Ayaw paawat ng mga luha ko sa pagbasak. Nay. anak. Ngayon lang ako ulit umiyak ng ganito. "Alam kong mahal ka ni Matt.Hindi ko na napigilan. Tinapik ang likod ko. "Bakit ka nagpipigil? Bakit mo kailangan pahirapan ang sarili mo at si Matt?" Hinawakan niya ang mukha ko at tinignan ako ng derecho sa mata.

Nakangiti si Nanay. Magkahalong saya at kaba ang nadarama ko. "Wala yun. Nilingon ko siya muna bago ako tuluyang humaripas ng takbo. Dala ko ba yung susi ko? Kinapa ko yung bulsa ko. Ayokong mangyari sayo ang pinagdaanan ko. binuksan ko na ang pinto." "Pero mali parin." Niyakap ko si Nanay ng mahigpit. Wag mo intindihin ang sasabihin ng iba. Matteo! Hintayin mo ako! Papunta na ko! Hindi pa nahinto ang taxi. Sobrang saya ko talaga. "Bumalik ka na." sagot ko. "Hala! Puntahan mo na si Matt!" Pinalo niya ang puwet ko. Nay. Wala yung halaga. Halos malaglag ang bayad ko sa sahig sa . Ah eto.noon sayo. maging maayos ang lahat. "Nay. Sumakay ako ng taxi papunta sa condo ni Matteo. Sana. anak. Wag mo kaming isipin. anak. Hindi nila kailangang malaman." "Opo. Hindi pa huli ang lahat." nakangiting sabi ni Nanay. Naligo at nagbihis. salamat po. alam ko na ang dapat kong gawin. Aanhin ko ang tama kung hindi ka masaya? Aanhin ko ang mabuti kung mapapasama ka lang?" "Nay. Buti nalang. Ito lang ang kailangan ko. -----------------------------------------------------------------Dali-dali akong nagayos ng sarili ko." sabi ko. At dahil dun. "Gawin mo kung ano ang nararapat sayo." Niyakap ko siya ulit ng mahigpit." "Kaligayahan mo ang importante sakin. Wag na natin sabihin sa tatlo ang tungkol dito. Lumaban ka. Wala na ko pakialam kung ano pa man ang mangyari.

" sabi ko." Hindi gumagalaw si Matteo. Shit! Naglakas-loob akong humarap sa kasama niya. Tamang-tama naman na nasa harapan ko si Matteo pagbukas ko ng pinto. My heart was pounding. Hindi niya akalain lahat. Napabuntong hininga nalang siya. manong!" Sinara ko yung pinto at tumakbo na patungong elevator. Dinukot ko ang susi mula sa bulsa ko at sinuksok sa keyhole ng pinto ni Matteo. "Oh my God!" sabi ko. Napakamot lang siya sa ulo. Tapos umiling. I don't know what came over me pero pinagsisisihan ko na yun. Ngayon ko lang ulit makikita ang mukha niya. pinindot ko ang button number 9 at sinara ang pinto. Totoo ba ito? Binuking ko sa kanya ang sarili ko? Gulat na gulat siya sa nakita niya. "What's wrong?" Hindi siya sumagot. sobra ko lang siyang na-miss. Hindi ko siya binitawan. Grabe! Para akong baliw. lagpas ang tingin niya sakin. Pinagpawisan ako ng malagkit. Napahawak nalang siya sa magkabila kong balikat. Ang tagal mo! Bilis naman! Pagbukas ng pinto. Mahigpit na mahigpit. "Matty. Pero. "Salamat. May papasok pa nga sana pero hindi ko na sila hinayaan. "Matty.pagmamadali ko. Bumitiw ako sa pagkakayakap ko sa kanya. Pasensya na. Please. Nagulat siya ng makita ako. Pinihit ko ang doorknob. Tumakbo na ko at niyakap siya. Dahan-dahan. God knows how much I missed you. teka lang. take me back. Hindi ko rin siya hinayaang makapagsalita. I'm so sorry! Ako ang may kasalanan. . Ang higpit yata ng pagkakayakap ko sa kanya. May kasama siya? "Sinong nanjan?" tanong ko sa kanya. Bakit gulat na gulat parin siya? At.

ni Sharlene.. .. Alam na.Alam na niya.

"Di ka galit?" tanong ko. Hindi pa ako handa ipagtapat kay Sharlene ang lahat. Kaya lang. Umupo si Matteo sa tabi ko. "Sus! Ano pa nga bang magagawa ko? Nanjan na yan eh!" Tumayo siya nilapitan ako. napatingin ako ng derecho sa kanya. Para akong nabunutan ng tinik." Niyakap ko siya." sagot ko. "Eleven months ago.CHAPTER 45 Oh my God. best friend kita. Please! Patayin niyo nalang ako. Walang ni-isa samin ang nagbukas ng bibig para magsalita. Siya rin pala nagulat sa naging reaksyon ni Sharlene. "Alam mo. Totoo ba to? Hindi ito ang inaasahan kong reaksyon sa kanya. "Bakit?" tanong ko. "Over ka. Kahit na ano ka pa. Narinig kong naglalakad si Sharlene patungo sa lazy boy. Nakatingin sa sahig. "Oh my goodness. Tinakpan ko ang mukha ko sa kahihiyan. Sa gulat ko sa iniba ng tono ng boses niya. Ganun na kayo katagal?" gulat niyang sabi. Ang tahimik ng lahat. Napaupo nalang ako. Napatingin din ako kay Matteo. Naramdaman ko ring unti-unti umakyat ang puso ko sa . napasubo na ako. This is not happening. tanggap kita. Tinayo ako ni Matteo at pinaupo sa sofa. "Diyos ko ha. Tumango lang ako. Di ko makuhang tumingin manlang sa kanya. Pinaglalaruan ba talaga ako ng tadhana? Ang puso ko nalaglag sa paanan ko. Nakatingin lang ako sa sahig. Itago daw ba? Best friend ba kita? As in?" nakangiti niyang sabi. Hindi ko napansin. Dan!" biglang sabi niya. Tinitingnan pala ako ni Sharlene. Ano kayang iniisip niya? "Kelan pa?" Siya na ang bumasag sa katahimikan. Akala ko magwawala siya at pagsasampalin ako.

"Inaakit si Matt. Inakbayan ako ni Matteo. May sayad talaga itong si Sharlene. "Hey! I'm the lucky one between the two of us. "Teka lang. Aminin! Sexy talaga ako!" Pumarada pa siya sa harap namin ni Matteo.." natatawa kong sabi. Ok. Hinawakan ko na yung kamay niya. bakit? May angal ka?" sabi niya. Dan!" tuloy-tuloy niyang sabi.dibdib ko. malaki ang tiwala ko kay Matty. ano nga pala ang ginagawa mo dito?" tanong ko kay Sharlene. "Loko ka talaga! Hmmmm." nakangiti niyang sabi sakin.. "Bakit ba? Alam mo ba ang bulong-bulungan sa publishing house? Si Matt daw ang number one sa Hottest Bachelor list. Di ko akalaing ikaw pala ang magsasabi ng lahat. Because you returned. Ngayon lang ako ulit kinilig. Saka grabe! Rarampa si Matt sa Bachelor Bash! Kainggit ka. OA lang. Nakangiti. Nakalimutan ko na kung anong pakiramdam nun. Di gaya kanina na tensyonado. "Minsan lang ako swertehin. "Loka-loka. Nagbakasakali lang naman ako baka may alam si Matt sa problema mo. "Sus! Arte mo!" Nagtawanan kaming tatlo. Di niya ko ipagpapalit sa sexing katulad mo!" natatawa kong sabi. . "Pero seryoso. Masaya rin si loko." Tumango ako. "Ano ba yan! Nakakasuka!" biro ni Sharlene. Di na ko nahiya. Binabawi ko na ang sinabi ko. Nakaakbay parin sakin si Matteo. no!" sabi ko. Pero parang ganun na rin ang naramdaman ko sa sobrang saya! "Salamat." bulong ko sa kanya. "Excuse me. Diyos ko ha! Sarili kong best friend di nagsasabi sakin. Mukhang nasa side ko ang tadhana ngayon. Hinawakan niya ang kamay ni Matteo. Binato ko siya ng unan. "Swerte mo! Matabang isda ang boyfriend! Naman!" biro niya. Napaka-light na ng atmosphere sa pad ni Matteo. Magiging official na yun pag labas ng magazine. nagpunta ko dito para kamustahin ka kay Matt.

"Ay! Sorry! Hindi pala."Ano ba? Kelangan ba talaga yan?" sabi ni Sharlene sa pag-holding hands namin ni Matteo. "Hay naku. Matagal mo na bang alam? Na yan ang gusto mo?" tanong niya." Halos lumuwa yung mata niya." Tapos nagkiss siya sa direksyon ko. Siya na yata ang pinaka-best sa lahat ng best. Wala na." "Oh my God talaga! Di nga? Over!" gulat siya. Napatawa ako ng malakas. "Franz Bustamante? Naging kayo?" Tumango lang ako. Gulo no? "Hay naku talaga! Buti nalang at hindi tayo pinakasal ni Daddy kundi. Nako talaga. Pero mas lalo ko siyang minahal bilang best friend ko." .. "Hoy alagaan mo si Sean ha. "So." biro ko." Natatawa si Matteo sa tabi ko. "Ano ba. Kulit!" "Pano?" "Nung naging kami ni Franz. Baka bukas hindi ko na ma-take. Saka sabihin mo salamat sa advice niya nung isang araw. Atin lang to. Dan. "Sus! Baka may ibang sikreto ka pa jan. "Inggit ka lang. "Hoy tumigil ka nga.." biro niya. Adik ka talaga!" "Di nga? Nag-advice siya sayo? Shit! Parang mas lalo ko siyang minahal!" Ito talagang babaeng to. "Oo nga. sa isip ko. "Oo. Matawagan nga si Sean!" Tapos napatigil siya." "Ha? Kelan ito? Nag-date kayo?" Ang OA ng reaksyon niya. lubusin mo na. Nung college pa.

" sabi ko. Siya lang kaya tapos si Matty na. Sinakal naman niya ako. "Teka. "Ok." Tumango siya. pakiramdam ko parang isang linggo palang mula ng maging kami. Pero parang kinikilig naman. Basta. you haven't answered me pala. Ang tagal na pala namin. oo nga pala. "Loko! Pero sandali." "Hair sa ilong!" sabi ko. I need to vomit. "Anytime. Serious to. Alam na nila Tita?" "Si Nanay lang. Tama yan." "Oy. excited! Hinawakan ang ulo at hinalikan ako sa labi. . Ito na yung pinakamahaba kong relasyon. San nga yung C.."Sure ka ha?" "Sira! Syempre naman!" Kinurot ko ang pisngi niya.. I'm happy for you! Sa inyong dalawa. At pinaka-seryoso. Isang taon. pero aminin! Ang swerte mo." sabi niya.. "Shit!" sigaw ni Sharlene. Wala na kong tinatago kina Nanay at Sharlene. "Isa ngang kiss. Sila kasi yung inaalala kong masasaktan pag nalaman nila ang totoo. Ang makasamang muli si Matteo. May ginawang sound si Sharlene. "Good. Haba ng hair." sagot niya. Matty. Si Matteo naman. Tinanggap rin nila ako ng buong-buo.?" Nagtawanan kaming tatlo. Grabe. Congrats!" "Salamat. Pero hindi pala. Di ko mawari kung ano ba yun. "Grabe ka ha! Boyfriend ng bayan ka pala!" "Ito naman kung maka-boyfriend ng bayan.R. May mas sasaya pa ba dun? Ah. Ayoko ipaalam sa mga kapatid ko. Will you take me back?" Nakatingin ako kay Matteo. -----------------------------------------------------------------Gumaan ang kalooban ko matapos ang lahat ng nangyari.

Pero panandalian lang pala yun." sabi ni Sharlene. Nagkita muli kami ni Franz. parang nakaramdam ako ng konting ginhawa. "Ikaw naman kasi! Di ka nagiingat eh!" Hinampas niya ko sa braso. "Kapal ng mukha! Asan ang proof niya na kayo nga? Epal talaga." sabi ko. Wala naman siyang pruweba. . Dahil isang araw. "Hayaan mo siya.Naikwento ko na rin pala kay Sharlene ang tungkol kay Franz. Walang maniniwala sa kanya." sagot ko. "Sana tumahimik nalang siya. "Sorry naman. at yung banta niya samin ni Matteo. nakabunggo ko sa grocery ang demonyo. Yung pangloloko niya sakin." Sa sinabi niyang yun.

I know what I came for. I thought you were bright pa naman." Lalo akong naiinis habang tumatagal. The famous Daniel. Yun lang at wala nang iba. Nagkakamali siya. Ako ang sisira sa inyo?" "Diba yan ang gusto mo? Magkahiwalay kami para maging miserable ako?" "Oh Dan. "Ang hot mo naman. Nagsasayang ka lang ng pagod. o kaya eh gusto kong maging magkaibigan kami. aba. "Ang suplado mo naman. Aren't you even gonna say 'hi'?" "Marami pa kong gagawin." sabi ko. Tumabi ka sa daraanan ko.CHAPTER 46 "Look who's here. At baka mapigilan ko pa kung ano ang maitim niyang balak." Umiinit ang ulo ko habang nakikita ko siya." sabi niya. Peste talaga to. "Oooh. Kasama mo ba si boyfriend? Balita ko kayo na ulit. "So kamusta naman kayo?" tanong niya. "Wait a minute. . Pero naisip ko. Mag-kape ka muna." sabi ni Franz. Wala ka namang mapapala eh. tumigil ka na. Kung iniisip niyang nandun ako dahil may pagmamahal parin ako sa kanya. nagkakamali ka." Natawa siya sa sinabi ko. "What the fuck do you mean? You sound like a bastard with a very hurt ego. Ako na ang nagsasabi. Ikaw. siguro time na ito para ayusin kung ano meron samin. Kaya kung ako sayo. Ano bang pakay mo?" sabi ko. Tinignan ko lang siya ng masama. Fishing? "Derechuhin mo na ko." sagot ko." "Kung inaakala mong masisira mo kami. Hindi sa kung ano mang rason. Let's have coffee muna. "Hindi ako ang sisira sa inyo. Pumayag akong mag-usap kami.

Kakayanin ba ng konsyensya mo na masayang ang lahat ng pinaghirapan niya? Sa isang iglap. People always see you together. he's almost there. ikaw mismo ang sisira sa inyong dalawa. Hindi ka nagiingat." "What's so suspicious about that? We're really close friends."Whatever. nung una. Yun pala totoo na. I don't think you've heard of the rumors circulating about Matt and you. And that will ultimately seal the deal sa kanyang celebrity status. Kahit ikaw ganun din ang iisipin mo pag nakakakita ka ng kagaya niyo. mawawala ang lahat? Tandaan mo. Yeah." Eto na naman. Pero. this case is different. Dito. Pero ikaw. Pero you're right. di ko na pala kailangan gawin yun. Heck! Ang swerte niya to even meet your family. siya naman lagi kang sinusundo sa bahay niyo. Umiling lang ako. Hindi pa pala. Ang dumi lang ng mga isip niyo. unti-unting nasisira si Matt. At totoo ba ang lahat ng sinasabi ni Franz? Ayoko man maniwala pero may point siya." Di ako nakasagot. Di mo ginawa yun sakin ah. "There's alot of buzz about Matt's sexuality. Akala ko tapos na ko sa usaping to. Wala akong idea na ganun pala kalaki ang impact ko sa career ni Matteo ngayon. Wala naman akong mapapala kung maghiwalay kayo. Wag kang hipokrito. Like I said. Turns out. hindi mapaghiwalay? And you're always seen going to Matt's pad. Dahil sayo. I was hurt dahil I can't accept being turned down." "Bakit mo ba ginagawa sakin to? Bakit ba ayaw mo kong patahimikin?" "Fine! I admit. Akala ko umaarte ka lang. Ako nagawa nun eh." depensa ko. you turned me down a good number of times. am I right?" Nakatitig lang ako sa kanya. Destroy you if I can. Its always about the publicity. Isn't it suspicious? Two good looking guys. "Well then. So I decided to pick on you. . "Celebrities thrive because of gossip. "Oh come on. I wanted to destroy you. Dahil you're doing it yourself. Ikaw naman kasi." "What do you mean?" "Masyado ka naman yatang confined sa mundo niyo ni Matt? You really have no idea sa tinutukoy ko?" tuya niya. Yung Bachelor Bash nalang ang hinihintay.

Bilang Number One. Si Matteo at si Tito Jonas. Matt! Wala ka bang pakialam talaga?" Walang sagot mula kay Matt. Tito. Umalis na ko. Hindi ko na rin inusisa pa ang lahat ng detalye ng mga tsismis na tinutukoy niya. Bago ko ipasok yung susi para buksan ang pinto. you're on top now. I never wanted this. Hanggang ngayon. "Ano ka ba naman! Do you even have the slightest idea what damage this can do to your career?" sigaw ni Tito. Palingon-lingon. Nung papunta ako sa pad ni Matteo. Ano ba talaga ang namamagitan sa inyo ni Daniel?" . "Pinagpe-pyestahan ka na." "Anong pinagsasasabi mo?" "I can easily give everything up for a normal life. This is what we've always wanted! How can you act that way?" "No." sagot ni Matteo. Di ko maalis talaga. "No. -----------------------------------------------------------------Pinapupunta ako ni Matteo sa pad niya ngayon. Bakit sila nagaaway? Nakinig ako ng mabuti. "The hell with what people think. "Have you heard what people are saying?" tanong ni Tito. para akong tanga. Let them. parang huli na yata ang lahat. Ngayon ko pa talaga ginawa eh no. You were the only one. ang lakas parin ng kapit sa utak ko ng mga sinabi ni Franz sakin. nakarinig ako ng pagtatalo mula sa loob. Tinitignan ko kung may nakakakita o nakakakilala sakin." sagot ni Matteo. Sa susunod na linggo na yung Bachelor Bash at sigurado na ang kanyang pagrampa.Di ko na hinintay na maubos ko yung kape ko. This is what we've been working for. Ayoko na rin namang alamin. Rest day niya ulit. Paranoid ba? Nag-i-ingat lang naman. "Matt." "Sabihin mo nga.

bumukas na ang pinto. Imbes na pumasok ako bigla. Tama nga si Franz. Nakangiti si Matteo. Tito." bulong sakin ni Matteo. Parang wala lang nangyari. Niyakap niya ko." sabi ko. Pumasok ako. Tinignan siya ni Matteo. Akala niya wala akong alam. Magisip ka naman!" I've heard enough. "Don't mind him. "Good evening. di niya ko inimik. "Matt. . "Bullshit! Wag mo kong gaguhin." madiing sagot ni Matteo. He's just frustrated with work."We're just friends. Maya-maya. this guy is ruining your career." yaya niya. "Come in. at binagsak ang pinto. Ninamnam ko nalang ang yakap na yun. Parang sinasabing "Umayos ka!" Pero gaya ng dati. Ako ang sumisira kay Matteo." narinig kong sabi ni Matteo. Dan's here. Lumabas. "Stop it. Mainit ang ulo. Matt! Do you honestly think people will believe that crap?" Di sumagot si Matteo. Tinignan ko si Tito Jonas. kumatok nalang ako. Naglakad siya patungo sa pinto. Di ko na siya sinagot.

CHAPTER 47 "Are you ok? You seem quiet. Damang-dama ko ang bawat paghinga. Pinagmasdan ko ang outline ng kanyang napaka-gwapong mukha. Umiling lang ako. "Dan. Ang kinis ng dibdib niya. hinaplos ko ang makinis niyang mukha. Dinama ko ang bawat kulot. Pinasok ko ang mga kamay ko sa loob ng kanyang t-shirt. Pinasok ang mga kamay at hinaplos ang aking likod. At isa pa uli. Ang init ng mga halik niya. Nginitian ko siya. Kinabisado ko ang lahat ng nararamdaman ng mga palad ko." sabi ni Matteo. pati na rin ang . Nahinto siya nang idampi ko ang daliri ko sa labi niya. Baba. Ang lambot ng labi niya. habang ako nama'y pinisil ang kanyang matikas na mga braso. at pagtibok ng puso ni Matteo. isa sa magkabilang pisngi. Tinakpan ko ng dalawang kamay ko ang buo niyang mukha. Tinanggal ko ang mga kamay ko at pinatong ko sila sa kanyang dibdib. Unti-unti kong naramdaman ang paghalik ni Matteo. Niyakap niya ako. Binigyan ko siya ng isang mabilis na halik sa labi. Hinalikan ko siya muli. Naramdaman kong humigpit ang yakap niya sakin. Pero hindi ko na siya hinayaang makatapos magsalita. pero hinayaan niya lang ako. Tapos isa pa. Halatang nagtataka siya. Kilay. Ilong. Mula noo. Hinawakan ko ang buhok niya. Dahan-dahan niyang tinaas ang suot kong damit. paglunok." sabi niya. Ang bawat hibla sa pagitan ng aking mga daliri. Pumikit na rin ako. Pilik mata. You know I get nervous when you're like that. Napapikit si Matteo. Mabigat ang paghinga ni Matteo.

Hiningahan ko siya sa tenga. Nakiliti siya. Inikot niya ako at siya naman ang puma-ibabaw.kanyang tiyan. Halik sa leeg. "You like that?" bulong ko. Nakakabaliw. Halik sa likod ng tenga. Dahan-dahan kong tinanggal ang suot niya. Gustong-gusto ko ang pakiramdam ng balat niya sa aking mga palad. Ang ganda ng ngiti niya. Kinuha ko ang kamay niya at tinaas ko. Pilit kong tinandaan ang amoy ng lahat ng sulok ng kanyang katawan. Ayokong malimutan to. Halik sa Adam's Apple. Tinulak ko siya pahiga sa kama. Pumatong ako. Kinuha ko ang kamay niya at dinala siya kwarto. Minasahe ko saglit ang kanyang dibdib. Pinatong ko ang ulo niya sa kanyang mga palad. Amoy baby. Kumapit sakin si Matteo. Ang bango. Nilanghap ko ang kabuuan niya. Umayos ako para hindi kami parehong mahirapan. Pababa sa kanyang tiyan. Tinignan ko siya sandali. What a magnificent sight. Napakaswerte ko sayo. Tinanggal ko na ang suot ko. Tumango lang siya habang nakapikit. . Nakakatunaw talaga. Pinagmasdan ko siyang muli. Matteo. Maya-maya ay inilapat niya ang katawan ko sa katawan niya. Ang init. Nakakapaso. Tinuloy ko na ang ginagawa ko. Bahagya akong umurong.

At nag-i-isa ka lang para sakin. Isa kami sa bawat pag-ungol. Sobrang sarap. Ikaw din ang lahat para sakin. dumulas ang singsing ko. Sobrang ligaya. Ang sarap pagmasdan ni Matteo na sobrang pawis. Napakapit ako sa kanya. Danny. Parang ngayon ko lang naranasan ang ganito. Hirap at sarap. Pagod at ligaya.Binigyan niya ako ng isang matinding halik sa labi. Ang tamis ng labi niya. Sa sobrang pawis. Isa kami sa paggalaw. Gagawin ko ang lahat para sayo." sambit ni Matteo. Isa kami ngayong gabi. Gumulong sa sahig. "I love you. Ang lambot ng dila niya. Kinagat ko ang labi ko. Katawan sa katawan. Hanggang sa huli. Ang lagkit ng laway niya. Napapihit siya habang nakahawak sa balikat ko. This is for you." sabi niya sakin. Pumatak muli ang aking luha. "You're my everything. At sobrang hirap. Napakasarap ng pakiramdam ko. Ang init ng hininga niya. . Mahal na mahal kita Matteo. Pumatak ang luha ko ng di ko namamalayan. Matteo. Humalo sa tagaktak kong pawis. ako'y iyo.

Bahagya siyang gumalaw. ang init ng kanyang pagmamahal. Binigyan ko siya ng isang halik sa pisngi." . Normal na ang kanyang paghinga. "I love you. -----------------------------------------------------------------Nakatulog ng nakadapa si Matteo. Napagod siya ng husto.At nadama ko. Matty. Ibinulong ko nalang ang gusto kong sabihin. Nasa tabi niya ako. Parang anghel lang na nasa kama.

Simula nung maghiwalay kami. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin ng mga oras na yun. sina Nanay. Siya ang lumapit sakin. Malapit na ang 28th birthday ko. Ngayon lang ako nagdiwang ng ganito kalaki. Hanggang ngayon. Naron ang buong pamilya ko. Matagal na kaming walang communication sa isa't isa. Alam ko matutuwa yun pag nalaman niyang nakamit ko na ang pangarap ko. San na kaya siya ngayon? Kamusta na kaya siya? Isang araw. Tito Gary. Si Matteo. . At iba na ang sitwasyon ngayon. Kasama rin ang mga kaibigan kong galing trabaho. At kasama namin si Sean. sa pangunguna ni Tito Ric. may sorpresa akong natanggap. Hindi ko rin naman binalikan si Franz. Hindi na ako ahente. Malimit ko parin siyang maalala. Well. natupad ko na rin ang pangarap ko. ngayon siya na ang naging pinakamalapit kong kaibigang lalaki. Mas masaya siguro kung nandito si Matteo. Single parin ako. Syempre. hindi naman masamang mangarap. mas naging madalas ang paglabas namin ni Sharlene. Sana. a memory. Pagkalabas ko ng opisina. Kumaway. Yep. wala siya eh. May hinihintay yata.CHAPTER 48 THE FINAL CHAPTER Isang taon mahigit na ang nakalipas mula ng umalis si Matteo ng Pilipinas. Sobrang saya ko. nagulat ako. Sa totoo lang. Bong at Joyce. Isa na akong Junior Branch Manager. gusto ko siyang yakapin ng mahigpit at halikan. si Matteo lamang. Sumobrang advanced birthday gift ang natanggap ko bago ang nakalipas na bagong taon. Pagtingin ko ng mabuti. Charles. That's all it is. pwede bang absent si Sean? Di sinakal ako ni best friend nun. Pero. pero hanggang dun nalang yun. "Are you free tonight?" tanong niya. Pero maraming tao. Wala narin naman talaga akong balak. Tumingin siya sakin. nakuha ko rin ang inaasam-asam kong promotion. at ang kauuwi lang galing Amerika na si Kuya Arthur. sa susunod makamit ko rin ang posisyong Branch Manager. Sa wakas. Isa lang ang mahal ko. Poot lang ang nararamdaman ko sa kanya. may nakita akong matangkad na lalaking nakatayo sa may pintuan. Tita Lani. Kasama ko nag-celebrate in advance ng birthday ko ang lahat ng mga malapit sakin. Kung dati eh hindi maganda ang naging pagsasama namin ni Sean. Fredrick. Naron din sina Sharlene. Nanigas na naman kasi ang buo kong katawan. Sobra kong na-miss itong tao na to.

Di niya sinipot ang Bachelor Bash. but it wasn't at all necessary. Ikaw rin." "Ano yun?" tanong ko. "Why did you? Why walk out on me?" "I did it because it was the right thing for you. Matt. Ngayon eto ako. pero naubos na yata ang luha ko. Mas lalo ka pang gumwapo." paliwanag ko. "Because I left something." sabi niya. Tumawa siya. "Thanks for playing the hero." "I didn't have any other choice. Gusto kong maiyak." mahinang sabi ko. "You look good. Dun kami nagpunta sa Italian Restaurant kung san siya pumirma ng kontrata sakin. "Who told you to choose?" tanong niya. Ngayon ko naramdaman ang pagsisisi. Matt?" Ang hirap sa kalooban." sabi ko. Ito kasi ang unang pagkakataon na nagkita kami pagkatapos namin maghiwalay. Nagpapakiramdaman siguro. Ilang minuto rin kaming natahimik. "Then why come back. What I wanted more than anything is a normal life with the one I love. I can't take the fact that I'm standing in the way. "Did it ever occur to you that maybe it wasn't what I always wanted?" sabi niya. Lumipad siya patungong Amerika matapos ko siyang iwanan sa ikalawang pagkakataon. Pinangunahan ko siya. Hindi ako nakasagot. Ako ang bumasag sa katahimikan. Matt. "Salamat. . "Why did you leave?" tanong ko.Tumango lang ako. You were this close to realizing your dreams. Namiss ko yung tawa niya. Pareho kaming tahimik. Better than the last time I saw you. Tumingin siya ng direcho sakin. Naglakad na kami. mag-isa. I can't let you miss that opportunity because of me.

" I tried my best to keep my composure. "I know you'll be a great Dad. Wala na bang mas masakit pa dito? Naglaho na ang pagasa kong magkaka-ayos pa kaming dalawa." Shit. hindi parin yun mangyayari." Di ko na napigilan ang sarili ko. Ano? Pano pa mangyayari yun. Maybe in the future you two can meet. Mas lalo lang akong nahihirapan. Naiyak na ako. "Ano ba. "I'm married now. Hindi pa pala. Umamin na siya. Ok na ko eh." pero di ko natapos ang sasabihin ko dahil may napansin ako. "I left it with you. "What do you want me to do?" tanong ko. Napansin niya yatang nakita ko yun. "She's pregnant now. Huh? Ano to. May singsing si Matteo sa kaliwang kamay. magiging surname ng pangalan mo ang surname ko? I'm keeping that promise." sagot niya. Daniel Marc Rutigliano. Mukha naman siyang masaya. Dan. Tinignan ko siya sa mata. "What are you saying?" naguguluhan kong tanong. "She's awesome. I'm gonna be a Dad. Dan." Ah ganun ba." Oh my God. Akala ko naka-move on na ko. . Pinagmasadan niya lang ako. Sa ring finger niya. Pinapahirapan mo ko lalo eh. Akala ko nuon ako na ang magiging dahilan ng kasayahan niya. Wala na talaga."My heart. hindi pala. totorturin ko ang sarili ko habambuhay? "Matt. Matt. "Remember the time I promised you that someday." mahina kong sabi. In two months' time." sabi niya." sabi niya. eh may asawa ka na? At kahit na wala kang asawa." sabi niya. "Keep me in your memory. "I'm naming my son after you.

ang tunay kong kaligayahan ay ang aking pamilya at mga kaibigan. Marahil. Don't ever forget that. Huminto ako saglit at dinama ang mahinang ihip ng hangin. Patuloy lang ang tulo ng luha ko. Us. Kaya ko to. Sinundan ko siya ng tingin. It just means that I'll be loving you from afar. Tanging hikbi lang ang naisagot ko sa kanya. Naiwan akong magisa. I will never forget you. but my heart belongs to you. Palayo. Tumayo na si Matteo. you're the best thing that ever happened to me. Hindi na siya lumingon. Hindi ko maipaliwanag kung ano ang talagang nararamdaman ko. After one final look at me. Pilitin ko man yung gawin. Kakalimutan ko ba si Matteo? Hindi rin." tapos hinawakan niya ang kamay ko. pero iba sa direksyong tinahak ni Matteo. Dahil gaya ng sinabi niya. pareho silang tama. alam kong hindi ko kaya."Dan. Tumango nalang ako dahil hindi ko na kaya magsalita. Sadyang malupit ba ang tadhana? O ito na talaga ang nakalaan para sakin simula't sapul? Marahil. he walked away. With my thoughts. Fin . "It may seem that I belong to her. Nagumpisa akong maglakad." Wala na akong nasabi. "Walking away doesn't mean I'm leaving." sabi niya. he's also the best thing that happened to my life. So bakit ko naman kakalimutan ang isang napakagandang bagay? Tumayo ako at nagpunas ng luha. Lumabas ako ng restaurant ng taas noo.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful