You are on page 1of 14

Efekt solny Brönsteda

Ćwiczenie nr B6

WPŁYW SIŁY JONOWEJ ROZTWORU NA SZYBKOŚĆ REAKCJI CHEMICZNEJ – EFEKT SOLNY BRÖNSTEDA
1. CEL ĆWICZENIA

Celem ćwiczenia jest zbadanie, poprzez wyznaczenie stałej szybkości reakcji, czy obecność jonów nie biorących udziału w reakcji chemicznej wpływa na szybkość tej reakcji.

2. ZAGADNIENIA WPROWADZAJĄCE • • • definicja szybkości reakcji chemicznej stała szybkości reakcji – metody wyznaczania czynniki wpływające na szybkość reakcji chemicznej - stęŜenie - temperatura - katalizator - obecność jonów w roztworze - efekt solny Brönsteda Prawo Lamberta – Beera Siła jonowa roztworu – graniczne prawo Debye’a - Hückela

• •

LITERATURA • • • • Brdicka - Podstawy chemii fizycznej, PWN, W-wa 1970 Praca zbiorowa - Chemia fizyczna, PWN W-wa, rocznik wydanie dowolne E.Szyszko - Instrumentalne metody analityczne, PZWL 1971 Szczepaniak - Metody instrumentalne w analizie chemicznej PWN, W-wa 1985, str. 298-300. • P.W. Atkins – Podstawy Chemii Fizycznej, PWN, W-wa 1999 • P.W. Atkins – Chemia Fizyczna, PWN, W-wa 2001

1

Efekt solny Brönsteda CZĘŚĆ TEORTYCZNA Szybkość reakcji to wielkość charakteryzująca stosunek zmiany stęŜeń produktów (substratów) do czasu trwania reakcji chemicznej. w równaniu określającym szybkość reakcji wprowadza się współczynniki stechiometryczne reakcji (dodatnie dla produktów a ujemne dla substratów) i dla rozwaŜanej reakcji moŜna napisać:. Aby tę zaleŜność wyeliminować. ale w tym samym czasie powstają trzy mole wodoru) szybkość reakcji wyraŜone przy pomocy równania (1) jest zaleŜna od rodzaju rozwaŜanego reagenta. dn NH 3 ( −2)dt = dn N 2 dt = dn H 2 3dt (4) Tak więc szybkości reakcji podzielone przez współczynniki stechiometryczne są sobie równe tak jak zmiany liczby moli reagentów w danym czasie do ich współczynników stechiometrycznych: dξ = dn NH 3 −2 = dn N 2 1 = dn H 2 3 (5) 2 . szybkość reakcji rozpadu amoniaku: 2 NH 3 → N 2 + 3H 2 moŜna dla substratów zilustrować przez równanie: v=− a dla produktów przez równania: dnNH 3 dt (2) v= dnN 2 dt lub v = dnH 2 dt (3) JednakŜe w dla rozwaŜanej reakcji szybkość tworzenia się poszczególnych produktów jest róŜna (gdy znikają dwa mole amoniaku powstaje tylko mol azotu. v=± dc dt (1) c – stęŜenie reagenta (produktu – znak (+) lub substratu –znak (-)) t – czas trwania reakcji Na przykład.

Efekt solny Brönsteda Gdzie ξ oznacza postęp reakcji i wyraŜona jest ogólnym wzorem dξ = dni vi (6) νi . C. ujemny dla substratów reakcji) Dlatego teŜ zgonie z zaleceniem Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC) szybkość reakcji definiuje się ostatecznie jako: dξ dni v= = dt vi dt uŜyto do pomiaru szybkości reakcji. Jego wartość moŜe zmieniać się wraz z: • temperaturą • dodatkiem katalizatora 3 . χ noszą nazwę rzędu reakcji a ich suma to całkowity rząd reakcji. B.. A (8) cA. cB..współczynnik stechiometryczny i .nosi nazwę stałej szybkości reakcji. niezaleŜny od stęŜeń reagentów. – stęŜenie reagentów A. (9) Wartość k jest liczbowo równa szybkości reakcji.. cC. Taka forma wyraŜania szybkości reakcji nosi nazwę równania kinetycznego reakcji Ogólne równanie kinetyczne reakcji ma postać: β χ r = k * cα * cB * cC . β.. którego reagenta Szybkość reakcji moŜna powiązać ze stęŜeniem reagujących reagentów.. Współczynnik k jest charakterystyczny dla danej reakcji. gdy stęŜenia wszystkich reagujących produktów równe są jedności.tego reagenta (dodatni dla produktów. k . Wykładniki potęgowe α. Rząd reakcji (7) PowyŜsze równanie (7) uniezaleŜnia bowiem szybkość reakcji od tego.. n = α + β + χ + ...

całkowe równanie kinetyczne reakcji. Dla reakcji I rzę du otrzymujemy zaleŜ ność: − dc = k1c dt (10) Przekształcaj ąc je. Ŝe stęŜenia substratów s ą sobie równe otrzymujemy: 4 . Ŝe logarytm stęŜenia substratu w reakcji pierwszego rzę du maleje liniowo wraz z czasem trwania reakcji. oraz całkuj ąc lew ą stronę w granicach od c =c0 do c oraz praw ą od t =t0 do t otrzymujemy: dc −∫ = k1dt c t∫ c0 0 po scałkowaniu otrzymujemy zaleŜ ność: c t (11) ln c = −k1t ⇒ ln c = ln c0 − kt c0 N 2O5 → 2 NO + 1 2 O2 (12) Przykładem takiej reakcji moŜe być rozpad pięciotlenku diazotu: Z równania (12) wynika.Efekt solny Brönsteda • siłą jonow ą roztworu dla substancji reaguj ących jonowo Wyznaczanie stałej szybkości reakcji. Aby wyznaczyć stał ą szybkości reakcji naleŜy znaleźć zaleŜ ność poniędzy czasem reakcji a stęŜeniem reagentów reakcji. przy załoŜeniu. Po wstawieniu odpowiednich wartości otrzymujemy: t 12 = ln 2 k1 (13) Dla reakcji II rzędu . Z równania kinetycznego moŜ na wyznaczyć takŜe czas połówkowy reakcji to znaczy czas w którym st ęŜenie substratu zmniejszy się o połowę. Tak ą zaleŜ ność moŜ na wyprowadzić poprzez poł ączenie równania (1) oraz równania (8) – otrzymujemy wtedy tzw.

natomiast wpływ temperatury na szybkość reakcji określa wartość energii aktywacji reakcji. Czas połówkowy reakcji II rzędu opisuje wzór : t1/ 2 = 1 k 2 c0 (17) Przykładem tego typu reakcji moŜe być : I − + ClO − → IO − + Cl − Teoria absolutnych szybkości reakcji Eyringa – teoria kompleksu aktywnego Jedn ą z bardzo istotnych cech reakcji chemicznych jest ich czułość na zmiany temperatury. moŜe teŜ zmienić jej szybkość. Wpływ temperatury na wartość stałej równowagi reakcji określa efekt energetyczny reakcji (∆H). Podstawowym załoŜeniem teorii Eyringa jest to. Wyjaś nienie tego zjawiska dla reakcji przebiegaj ą cych w roztworach ciekłych opracował na gruncie termodynamiki Eyring. Ŝe dla reakcji II rzę du odwrotność st ęŜenia substratu ro ś nie liniowo z czasem. czyli stał ą szybkości reakcji. 5 . Tak więc schematycznie drogę reakcji chemicznej moŜ na przedstawić przy pomocy nastę puj ącego wyraŜenia: A + B ↔ (AB)*↔C + D (18) (AB)* oznacza przejściowy kompleks aktywny – utworzony na skutek zderzenia się cz ąsteczek reagentów.Efekt solny Brönsteda dc = − k2c 2 dt Po przekształceniu i scałkowaniu otrzymujemy: (14) dc ∫ 2 = t∫ k 2 dt c0 c 0 c −c 1 1 − = k 2t ⇔ 0 = k 2t c c0 c * c0 c t (15) (16) Z powyŜszego wyraŜenia wynika. Zmiana temperatury moŜe zmienić wartość stałej równowagi reakcji. Ŝe etapem przejściowym w reakcji chemicznej pomiędzy substratami a produktami jest aktywny kompleks przejściowy.

Schematycznie. efektem solnym lub efektem solnym Brönsteda RozwaŜ my reakcję pomiędzy jonami A i B o ładunkach z1 i z2. przy czym wg teorii kompleksu aktywnego jest to reakcja pierwszego rzędu. równieŜ pozwala ona na wyjaś nienie wpływu siły jonowej roztworu na szybkość reakcji chemicznej. ze szybkość niektórych reakcji chemicznych ma wpływ obecność mocnych elektrolitów w roztworach reakcyjnych.stęŜenie molowe danej substancji Szybkość reakcji (19) jest określona przez szybkość rozpadu kompleksu aktywnego.Efekt solny Brönsteda Kompleks aktywny jest tworem nietrwałym. ma on bardzo krótki czas Ŝycia i rozpada się b ą d ź to z utworzeniem produktów (C i D) b ą dź to z odtworzeniem się substratów A i B. Wpływ siły jonowej roztworu na szybkość reakcji chemicznej Zaobserwowano. z uwzględnieniem powstawania kompleksu aktywnego moŜ na przedstawić j ą w nastę puj ący sposób: Taki efekt nazwano pierwotnym A z + B z ⇔ ( AB ) *z 1 2 1 + z2 ←k ' C + D → (19) ( AB) *z 1 + z2 oznacza aktywny kompleks. tak więc v = k ' c( AB )* z równania (20) moŜ na obliczyć stęŜenie kompleksu aktywnego: (21) c( AB )* = K * c AcB γ Aγ B γ ( AB )* (22) 6 . którego nie moŜ na wyizolować ze ś rodowiska reakcji. Ŝe Ŝaden z jonów elektrolitu nie jest katalizatorem badanej reakcji. Teoria absolutnej szybkości reakcji Eyringa pozwoliła na wyjaś nienie sensu fizycznego parametrów równania Arrheniusa. Stała równowagi tworzenia tego kompleksu wyra Ŝona jest ogólnym wzorem: K* = a( AB )* a AaB = c( AB )* γ ( AB )* c AcB γ Aγ B (20) a – aktywność danej substancji γ – współczynnik aktywności danej substancji c. NaleŜy zaznaczyć.

Hückela. która po raz pierwszy uwzględniła oddziaływania mię dzy jonami w roztworze.Efekt solny Brönsteda Tak więc równanie (21) na szybkość reakcji ma postać : v = k ' K * c AcB gdzie k0 = k’K* γ Aγ B γ γ = k 0 c AcB A B γ ( AB )* γ ( AB )* (23) Jeśli reakcja A+B jest reakcj ą drugiego rzędu. PoniewaŜ liczba jonów ro ś nie proporcjonalnie wraz z drug ą potęg ą odległości i dlatego teŜ nie wolno zaniedbywać oddziaływania jonów znajduj ących się w pewnej odległości od danego jonu. to równanie kinetyczne na szybkość reakcji (19) moŜ na napisać w nastę puj ącej postaci: v = kc AcB porównuj ąc równanie (23) i (24) otrzymamy: (24) k = k0 γ Aγ B γ ( AB )* (25) Współczynniki aktywności reaguj ących jonów oraz kompleksu aktywnego w moŜ na określić przy pomocy teorii stworzonej w 1924 roku przez P.509 I – siła jonowa roztworu 1 I = ∑ ci zi2 2 i (27) 7 . zaleŜna od temperatury i rodzaju rozpuszczalnika. poniewaŜ jest odwrotnie proporcjonalna do odległości. dla roztworów wodnych w temperaturze pokojowej A = 0..Hückela log γ i = − Azi2 I (26) gdzie: zi – Ładunek i-tego jonu A – stała. Zakłada ona istnienie sił kulombowskich między rozpatrywanym jonem a pozostałymi jonami w roztworze. Dla roztworów rozcieńczonych współczynnik aktywności moŜ na określić zaleŜ ności ą – zwan ą granicznym prawem Debye’a. Energia potencjalna tych oddziaływa ń jest większa dla jonów bliskich mniejsza zaś dla odległych.Debye’a oraz E.

Charakter tych zmian zaleŜy od znaku reaguj ących jonów. Absorpcja promieniowania elektromagnetycznego – Prawa Lamberta Beera Promieniowanie elektromagnetyczne moŜe być pochłaniane przez materię. W przypadku. Jedn ą z konsekwencji pochłaniania promieniowania elektromagnetycznego jest barwa otaczaj ących nas przedmiotów. Pochłanianie promieniowania przez materię nosi nazwę absorpcji promieniowania. Dlatego teŜ absorbowane fotony leŜą w granicach światła widzialnego lub promieniowania nadfioletowego. (27) moŜ na zapisać: log γ Aγ B 2 2 = − A I (z A + z B − z(2AB )* ) γ ( AB )* (28) poniewaŜ ładunek kompleksu aktywnego jest równy sumie ładunków tworz ących go jonów z( AB )* = z A + z B równanie (28) przyjmie postać : (29) log γ Aγ B = 2 Az A z B I γ ( AB )* (30) po podstawieniu równania (30) do równania (25) otrzymujemy: log k = log k0 + 2 Az A z B I (31) Jak wynika z równania 31 wartość stałej szybkości reakcji zmienia się wraz ze wzrostem siły jonowej roztworu.Efekt solny Brönsteda Na podstawie równa ń (25). Jeśli znaki reaguj ących jonów s ą takie same. Światło widzialne (białe) jest mieszanin ą światła 8 . Energie potrzebne do takiego wzbudzenia w zaleŜ ności od cz ąstki wzbudzonej materii wahaj ą się od kilku do kilkuset elektronowoltów. kiedy reaguj ące jony s ą przeciwnych znaków wtedy wzrost siły jonowej roztworu powoduje zmniejszenie stałej szybkości reakcji – a więc szybkość reakcji maleje wraz ze wzrostem stęŜenia elektrolitu nie bior ącego udziału w rozwaŜ anej reakcji chemicznej. co oznacza. którego jony nie bior ą udziału w reakcji zwiększa szybkość tej reakcji. Ŝe zwiększenie st ęŜenia elektrolitu. Pochłonięcie kwantu promieniowania powoduje wzbudzenie elektronowe atomów lub cz ąsteczek. wtedy wzrost siły jonowej roztworu powoduje wzrost wartości stałej szybkości reakcji.

zielony. Ŝe kolor widzimy jako zielony. Absorpcja promieniowania przez dan ą substancję zaleŜy od: • Rodzaju substancji • Energii promieniowania (częstości. Tak więc barwa otaczaj ących nas przedmiotów jest konsekwencj ą oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego (światła) z materi ą. (np. Ŝółty. długości promieniowania) • Długości drogi promieni elektromagnetycznych w próbce (grubości warstwy absorpcyjnej) • Molowego stęŜenia substancji w próbce.Efekt solny Brönsteda wszystkich kolorów od czerwonego poprzez pomara ń czowy. ale moŜe równieŜ absorbować roŜ ne rodzaje promieniowania ( w granicznym przypadku wszystkie poza t ą jedn ą).) Jednak Ŝe postrzeganie przez nas barw jest zjawiskiem bardzo złoŜonym. poniewaŜ wystarczy aby przedmiot absorbował jeden rodzaj promieniowania i juŜ ma on barw ę komplementarn ą. niebieski do fioletowego. Ŝe otrzymujemy barw ę komplementarn ą. Absorpcję promieniowania moŜ na mierzyć przy pomocy transmitancji (T) lub absorbancji (A): Transmitancja jest to stosunek natęŜenia promieniowania przechodzącego przez próbkę (I) do natęŜenia promieniowania padającego na próbkę (I0) T= I I0 I I0 (32) Absorbancja A jest zdefiniowana jako: A = log T = log (33) Absorpcja promieniowania określona jest przez dwa prawa: 1. Prawo Lamberta – względne zmniejszenie nat ęŜenia światła przechodz ącego przez układ jest niezaleŜ ne od nat ęŜenia światła padaj ącego ∆I = const I0 (34) 9 . Usunięcie z tej mieszaniny którejś z barw na skutek pochłaniania (absorpcji) promieniowania powoduje. absorpcja przez substancję barwy czerwonej bę dzie powodowała. barwy fioletowej – kolor Ŝółty itd.

Prawo Beera . Ze względu na to. procesy wielofotonowe.nat ęŜenie promieniowania przechodz ącego przez oś rodek absorbuj ący jest proporcjonalne do liczby centrów absorbuj ących.Efekt solny Brönsteda – nat ęŜenie promieniowania zmienia się o ten sam ułamek w kaŜ dej warstwie o tej samej grubości układu absorbuj ącego ∆ I~ l (l-grubość warstwy absorbującej) 2. ∆ I~ c (stęŜenie molowe substancji absorbuj ącej promieniowanie) Prawa te s ą spełnione jeŜeli: Promieniowanie padaj ą ce na układ stanowi wi ą zkę równoległ ą Promieniowanie padaj ą ce na układ jest wi ązk ą monochromatyczn ą Warstwa substancji absorbuj ącej jest jednolita (homogeniczna) Układ absorbuj ący ma centra absorpcyjne działaj ące niezaleŜ nie od siebie MoŜ na zaniedbać nast ępuj ące procesy towarzysz ące absorbcji promieniowania takie jak: rozproszenie światła. obsadzanie stanów wzbudzonych. Często te dwa prawa s ą stosowane razem i znane s ą pod nazw ą prawa Lamberta – Beera: Absorbancja promieniowania elektromagnetycznego jest proporcjonalna do drogi optycznej l i stęŜenia molowego (c) (w przypadku fazy gazowej do ciśnienia) substancji absorbuj ącej. Przyrz ą dy rejestruj ą ce wielkość absorbancji lub transmitancji nazywamy spektrofotometrami. reakcje fotochemiczne. Większość spektrofotometrów rejestruje zmiany wielkości A lub T w zaleŜ ności od długości fali lub jej częstości. Ŝe absorbancja A jest 10 . Matematycznie prawo to moŜ na wyrazić w postaci: − ε-stała proporcjonalności dI = εcl dl (35) po scałkowaniu równania (35) otrzymujemy: ln I I = εcl ⇒ log = A = εcl I0 I0 (36) JeŜeli stęŜenie absorbuj ącej substancji jest wyra Ŝone w mol dm-3 a droga optyczna l w cm to ε nosi nazwę molowego współczynnika absorpcji.

w których detektor rejestruje zarówno promieniowanie przechodz ące przez roztwór jak i rozproszone. gdy w badanym układzie znajduje się kilka substancji absorbuj ących promieniowanie o danej długości fali absorbancja układu jest równa sumie absorbancji poszczególnych składników układu – jest to tzw. Odchylenia od prawa Lamberta-Beera mog ą występować z przyczyn aparaturowych lub wynikać w właściwości badanych układów. Odchylenia od prawa Lamberta Beera. W przypadku. W przyrz ą dach o dobrych parametrach technicznych ten problem nie istnieje. W takich tylko roztworach współczynnik ε nie zaleŜy od współczynnika załamania światła n przez badany roztwór. kompleksowaniem Zmiany absorbancji spowodowane przejściem w stan jonowy badanej substancji – np. Fizykochemiczne przyczyny odchyleń od prawa Lamberta – Beera: Fluorescencja składników układu Zmiany stęŜenia spowodowane oddziaływaniem absorbuj ących substancji – asocjacj ą. Instrumentalne przyczyny odchylenia od prawa Lamberta – Beera Niehomogeniczna wi ązka promieniowania (brak monochromatyczności promieniowania) o PoniewaŜ molowy współczynnik absorpcji zaleŜy od długości fali brak monochromatyczności wi ązki moŜe spowodować zarówno odchylenia dodatnie jak i ujemne Wystę powaniem promieniowania rozproszonego (zjawisko to jest widoczne szczególnie w przyrz ą dach niskiej klasy. prawo addytywności absorbancji A = ∑ Ai = ∑ ε i ci l i i (37) Przy pomocy wyŜej omówionych praw moŜemy z duŜą dokładności ą określać stęŜenie substancji absorbuj ącej promieniowanie dla roztworów rozcieńczonych(c< 10-2 mol dm-3). W roztworach o wyŜszym stęŜeniu ε jest zaleŜ ne od n. takich.Efekt solny Brönsteda liniowo zaleŜ na od drogi optycznej oraz stęŜenia molowego absorbuj ącej substancji znajduje większe zastosowanie w praktyce. dysocjacj ą 11 .

5 0 1 3 Dopełniamy do kreski IV 1. Wykonanie ćwiczenia • Określić długość fali odpowiadaj ącej maksymalnej absorbancji (λmax) W tym celu naleŜy zmierzyć absorbancję A wodnego roztworu fioletu krystalicznego względem wody.5 lub 1 mL • pipeta miarowa o pojemności 2 mL • pipeta miarowa o poj. 10 mL .5 1. Pomiary naleŜy przeprowadzić dla długości fali od 560 do 630 nm (co 10 nm). Przy wykonywaniu pomiarów naleŜy pamiętać.5 M wodny r-r NaOH Aparatura Spekol Sprzęt laboratoryjny • 4 kolbki o poj 25 mL • pipeta miarowa o poj 0. Ŝe dla kaŜ dej długości fali naleŜy ustawić wartość 0 A dla wody destylowanej.Efekt solny Brönsteda ZaleŜ ność wartości ε od polaryzacji promieniowania CZĘŚĆ DOŚWIADCZALNA Aparatura i odczynniki Odczynniki: • 1.5x10-4.5 1. W kolbkach o pojemno ści 25 mL sporz ą dzamy roztwory do 4 serii pomiarowych: lp Substancja/ Obj ę tość (mL) 1 1. Wykonujemy 4 serie pomiarowe przy długości fali.5 M wodny roztwór Na2SO4 3 H2 O destylowana Nr serii pomiarowej I II III 1.5 M wodny roztwór Na2SO4 • 0.M r-r fioletu krystalicznego 2 0.M wodny roztwór fioletu krystalicznego • 0.5x10-4.5 6 12 . dla której absorbancja jest największa.2 szt -1 szt.

Jeden z waŜ niejszych zasadowych barwników trifenylometanolowych.2 0. Ŝe moŜ na j ą śledzić spektrofotometrycznie + OH- forma barwna forma bezbarwana Wyniki pomiarów przedstawić w tabelce: T[min] 0 Objętość roztworu Na2SO4 [mL] 1 3 OH 6 13 . Fiolet krystaliczny . W ś rodowisku zasadowym fiolet krystaliczny przechodzi w form ę bezbarwn ą. przede wszystkim w barwieniu metod ą Grama.Efekt solny Brönsteda 4 0.2 *dodajmy tuŜ przed rozpoczęciem pomiaru (t=0) Do r-ru substancji 1-3 kaŜ dej serii dodajemy bezpoś rednio przed rozpoczęciem pomiaru 0. Wyznaczanie stałej szybkości reakcji.2 0.2 mL 0. Opracowanie wyników. Mierzymy ekstynkcję co 1 min ( dla serii IV co 2 min) przez okres 12-14 min. 1. wyrobów papierniczych i farb drukarskich oraz jako ś rodek dezynfekcyjny fiolet gencjanowy i wskaź nik w analizie. Roztwór naleŜy dokładnie wymieszać i przelać do przygotowanej kuwety. Jest stosowany do barwienia wyrobów z włókna poliakrylonitrylowego (anilany)). Reakcja ta jest na tyle powolna.chlorowodorek heksametylo-p-rozaniliny. Odczytujemy wartość ekstynkcji. Fiolet uŜywany jest takŜe w procesach barwienia drobnoustrojów.5 M r-ru NaOH (t=0). podstawowej próbie róŜ nicuj ą cej bakterie.5 M wodny r-r NaOH* 0.2 0.

Ŝe moŜemy je zaniedbać). Dla kaŜ dego roztworu obliczyć wartość siły jonowej roztworu. 14 . Ŝe podczas przebiegu reakcji ich stęŜenie moŜ na uwaŜ ać za stałe. 2. 3.Efekt solny Brönsteda A lnA A lnA A lnA A lnA PowyŜsza reakcja przebiega wg równania kinetycznego pierwszego rzędu. jeśli w roztworze jest tak duŜ y nadmiar jonów OH .. zebrać w tabeli wartości siły jonowej roztworu oraz odpowiadaj ące im stałe szybkości reakcji Nr r-ru I I1/2 k Log k 4. Opracowanie wyników 1. PoniewaŜ zgodnie z prawem Lamberta Beera mierzona absorbancja jest proporcjonalna do stęŜenia fioletu krystalicznego. uwzględniaj ąc stęŜenie jonów pochodzących z dysocjacji Na2SO4 oraz NaOH (stęŜenia jonów pochodz ących z dysocjacji barwnika jest tak małe. Dla kaŜ dego z badanych roztworów znajdujemy stał ą szybkości reakcji graficznie z wykresu ln A = ln Ao – kt. Narysować wykres zaleŜności log k = f ( I) Określić czy: obecność soli wpływa na szybkość reakcji chemicznej Typ efektu Brönsteda – dodatni czy ujemny – uzasadnić. czyli c/c0 = A/A0 . Porównać wartość współczynnika kierunkowego otrzymanego z wykresu z wartości ą teoretyczn ą otrzyman ą z równania (31). Właś nie z tak ą sytuacj ą mamy do czynienia w przypadku badanej przez nas reakcji ( stęŜenie NAOH jest około 450 razy wyŜsze niŜ stęŜenie fioletu krystalicznego). Stał ą szybkości reakcji znajdujemy graficznie.