You are on page 1of 288

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

φορμή γιά τήν παροuσαν ερευναν, aπετέλεσαν διάφοροι παράγο­

ντες, μεταξύ των όποίων πρώτιστες καί 'ίσως σπουδαιότερες αΙτίες,

εμφανί~ονται νά είναι οί aρχέγονες καταβολές στό κύτταρο κάοε

Ά

'Έλληνος, καταβολές οί όποίες οέτουν επιτακτικά ερωτήματα της φύσε­

ως ΠΩΣ; ΓΙΑτr; ΠΟΥ; ΠΟΤΕ; γιά τά πάντα γύρω, καοώς καί εντός του.

Μέσα στίς καταβολές, συμπεριλαμβάνεται επί πλέον εκείνος ό περίερ­ γος, aνήσυχος, χαοτικός, ελεύθερος τρόπος σκέψεως, ό όποίος aρνείται

νά δεχοη κάποιες δογματικές οέσεις επιστημόνων, ίστορικων, εΙδημόνων κ.λ.π., οέσεις οί όποίες συχνά δέν συμβαδί~ουν μέ aρχαία κείμενα, aρχαι­

ολογικά εύρήματα, πρωτίστως δέ μέ τήν λογική σκεπτομένων ό.νορώπων. Ή παρατήρησις οτι οί aρχαίοι πρόγονοι των 'Ελλήνων εκαναν χρησιν

aποκλειστικως μεγαλογράμματης γραφης (κεφαλάια), οτι εγραφαν συνε­

χόμενα χωρίς διάκενα μεταξύ των λέξεων, οτι δέν διέθεταν aπολύτως κα­ νένα σημείο τονισμού η πνευματισμού, ώδήγησαν τήν σκέψι στό οτι, τά γράμματα της Έλληνικης ό.λφαβήτου οά επρεπε νά εμπεριέχουν κάποιου

είοους «όδηγίες», γιά τήν προφορά καί τόν τονισμό των, οά επρεπε συ­

νεπως νά εχουν δημιουργηοη βάσει κάποιου σχεδίου καί νά ύπακούουν σέ

κάποιους κανόνες. Κατόπιν αuτοu, τό 'Ελληνικό ό.λφάβητο εοεωρήοη ώς ενας «κώδιξ»

πρός ό.ποκρυπτογράφησιν.

'Εάν οί aνωτέρω σκέψεις ό.πεδεικνύοντο οροές, τότε αναμφιβόλως ή

γραφή, τήν όποία χρησιμοποιεί σήμερα ό 'Έλλην οά iίταν οντως τέκνο της

Σοφίας τού 'Ελληνικού Νου, άλλως οά εσήμαινε ε'ίτε, οτι τό ό.λφάβητο

rνοεχομένως νά είχε εξωελληνική προέλευσιν, ε'ίτε οτι ή ερευνητική προ-

J"

$\

";"

'

J'

σπαuεια ειχε αποτυχει.

Οί σκέψεις αuτές ώδήγησαν σέ μία πολυετη ερευνα, ή όποία εβασίσοη:

  • 1. Στά διασωθέντα γραπτά ύπολείμματα της κληρονομίας των προγόνων μας. Ώς πηγή αuτων εχρησιμοποιήοη τό μνημιωδες εργο, «ΘΗΣΑΥ­ ΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ» (T.L.G.), καρπός των προσπαοειων της φωτισμένης Διδάκτορος Γλωσσολόγου, Μαριάννας Μακ Ντόναλτ (Maryanne Mac Donald), στό όποίο αναφέρονται καί οί παραπομπές εις τά κείμενα των aρχαίων συγγραφέων.

11

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ό.ντφήσεις των προήρχοντο ό.πό τίς θέσεις τΥjς παραδοσιακΥjς ίστορίας, aρχαιολογίας κ.λ.π. οί όποίες ώς γνωστόν, ύποστηρί~ουν δτι οί 'Έλληνες

δέν είναι γηγενείς, δτι κάποια φυλή κατέκτησε αuτόν τόν τόπο πού κα­

λοuμε Έλλάδα, επεβλήθη των lθαγενων καί aπετέλεσε τούς προγόνους των σημερινων κατοίκων. Τήν γλωσσα τήν θεωροuν παρακλάδι τΥjς Ίνδο­ ευρωπα'ίκΥjς, τήν δέ γραφήν, ώς προερχομένη ό.πό τούς Φοίνικες. Δέν λεί­

πουν ό.κόμη καί εuρέως κυκλοφοροuσες θέσεις, οί όποίες κατηγοροuν

εuθέως τούς aρχαίους 'Έλληνες, δτι εσφετερίσθησαν γνώσεις aλλων

λαων.

'Εάν δλα η μέρος των προαναφερθέντων ό.ληθεύει, τότε πράγματι δέν θά rπρεπε νά όμιλοuμε γιά 'Ελληνική φυλή, 'Ελληνικό πνεuμα, 'Ελληνικό πολιτισμό, 'Ελληνική γλωσσα, πολύ δέ περισσότερο γιά 'Ελληνική γραφή, ή όποία aποτελεί καί τόν βασικό σκοπό του παρόντος πονήματος.

Τά προαναφερθέντα aπετέλεσαν αΙτία γιά μίαν εuρύτερην rρευνα,

σχετικως μέ τήν προέλευσι των Έλλήνων καί του πολιτισμοu των, κατα­ γράφονται δέ στό πρωτο καί δεύτερο κεφάλαιο. 'Εγράφησαν μέν εκ των ύστέρων, ετέθησαν δμως ώς aρχικά, διότι εκρίθη δτι aποδεικνύουν, ό.φ'

ένός, τήν γηγενΥj προέλευσι των Έλλήνων καί, ό.φ' έτέρου, δτι δικαιοuνται

τήν πατρότητα του πολιτισμοu των. Προκειμένου νά διευκολυνθη, ό άπλός ό.ναγνώστης η ό νέος σέ ήλικία, χωρίς δμως νά ό.γνοηθη καί ό μελετητής η ερευνητής, εχρησιμοποιήθη όρθία μέν γραφή γιά τό πόνημα, πλαγία δέ εντός εlσαγωγικων, γιά τά πρω­ τότυπα κείμενα. Δι' αuτοu του τρόπου, δσοι δυσκολεύονται νά κατανοή­ σουν τά aρχαία κείμενα η δέν ενδιαφέρονται νά ανατρέξουν ό.π' εuθείας σ' αuτά, rχουν τήν δυνατότητα νά διαβά~ουν μόνο τό κείμενο μέ τά όρθία γράμματα, εχει δέ ληφθη μέριμνα ωστε νά μήν διακόπτεται ή συνέχεια

των νοημάτων, ό.πό τήν παρεμβολή των πρωτοτύπων κειμένων.

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ό.ντφήσεις των προήρχοντο ό.πό τίς θέσεις τΥjς παραδοσιακΥjς ίστορίας, aρχαιολογίας κ.λ.π. οί όποίες

ΕΙΣΑΓΩΓΉ

~ο Ο.νθρωπος οιαφέρει aπό τά ύπόλοιπα εμβια οντα, οι ότι οιαθέτει

(καί) τήν ίκανότητα της όμιλίας. Έκ πρώτης οψεως φαίνεται εuκο­

λη καί άπλή, ή οιατύπωσις των σκέψεων μέσω του προφορικού λό­

γου, στήν πραγματικότητα δμως τίθεται σέ λειτουργία ενας πολύπλοκος

μηχανισμός, ό όποίος, πολύ άπλά, προϋποθέτει:

ι 'Ύπαρξιν εγκεφαλικού κέντρου, ίκανοu νά μετατρέπη τίς Ιοέες σέ λόγο.

  • 2. 'Ύπαρξιν φωνητικων οργάνων, ίκανων νά εκφέρουν τόν λόγο. 'Όμως, ό λόγος, Ο.νευ ένός συστήματος ουναμένου, νά τόν μεταοώση,

vά τόν συλλάβη καί νά τόν κατανοήση, εΤvαι στείρος.

  • 3. Στό σημείο αuτό ύπεισέρχεται ό μηχανισμός της ό.κοης, ό όποίος μετα­ τρέπει τά λαμβανόμενα ηχητικά κύματα σέ νευρικά ερεθίσματα καί τά μεταβιβά~ει στό ειοικό κέντρο του εγκεφάλου, δπου, σέ συνεργασία καί μέ Ο.λλα κέντρα, έπιχειρείται ή ανάπλασις της ό.ρχικης ιοέας, ή όποία εγινε aφορμή νά εκφωνηθη ό συγκεκριμένος λόγος.

Ή επισήμανσις του ρήματος «επιχειρείται», εγινε οιότι, δπως οιαπι­

στώνουμε, τό ύπέροχο καί θαυμαστό αuτό σύστημα οιαθέτει εξαιρετικως

περιορισμένες ουνατότητες, επειοή:

Ή aπόστασις μεταοόσεως του λόγου οέν ξεπερνί'i τήν περιφέρεια εντός

ι

της όποίας εΤναι ουνατόν ν' aκουστη εuκρινως ή aνθρώπινη φωνή.

  • 2. Οί ουνατότητες μεταοόσεως, οιά του λόγου, ώρισμένων εμπειριων, συ­ ναισθημάτων ό.κόμη καί άπλων αΙσθήσεων, δπως γεύσεων, χρωμάτων κλπ., ύφίστανται μόνον εφ' δσον ό λήπτης εχει ηση προσωπική εμπει­

ρία αuτων. 'Εάν οέν τήν οιαθέτει, ή μετάοοσίς των εΤναι aούνατος.

  • 3. Μεταξύ των aνθρώπων ύφίστανται οιαφορές, οχι μόνον στήν ίκανότη­ τα σαφούς οιατυπώσεως των σκέψεων, ό.λλά καί στήν όρθή κατανόησι

1

των ακουσμάτων (vovς όρfί καΙ vovς aκούει, τaλλα δi: κωφa καΙ τvφλά) •

  • 4. Τέλος, ή ουνατότης ό.νακλήσεως των δσων κατεγράφησαν ώς ό.κού­ σματα, οχι μόνον μετά παρέλευσι χρονικού οιαστήματος, ό.λλά ό.κόμη καί ό.μέσως, μετά τήν ληψι του μηνύματος, οιαφέρει aπό Ο.νθρωπο σέ

  • l. Πλούταρχος, Βιογραφία, σελ. 98, παρ. c, σεφ. 2-3, 'Ιάμβλιχος, 'Επίχαρμος, 'Ασκληπιός, ΑΙσχύλος κ. α.

15

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

Κρήτης... ...

χώρο aπ' το Ιόνιο ως Πιν Μ. 'Ασία καΙ τa νότια τfίς τrί) μεταξv tμφανισοfί επάνω στΥιν aνήσυχη ξηρά, παρακολουοεί τΙς γεωλογι­

ζωή έχει εν

Ή

κές aναστατώσεις καΙ Πιν aέναη πάλη τijς στεριάς καΙ τού ύγρού στοιχείου.

Μεγαοήρια σπονδυλωτa μετακινούνται στΙς κατάφυτες πλαγιες τfίς

Αlγαιίδος

... ..

.Μιa μεγάλη λίμνη σκέπαζε το χώρο τfίς κεντρικfίς Θεσσα-

2

λίας, τΙς οόρειες Σποράδες καΙ Πιν οορειοανατολικiι Εvοοια» • (Στήν συνέ­

χεια θά εξετάσουμε Ιδιαιτέρως τήν συγκεκριμένη λίμνη).

Ή ανακοίνωσις του 1997, οτι στήν Κρήτη, στήν κορυφή του ορους 'Ίδη, ενετοπίσθησαν aπολιθωμένα σφουγγάρια καί aλλοι θαλάσσιοι οργανι­

σμοί ήλικίας πέραν των 100 έκατομυρίων ετων, επιβεβαιώνει οτι πράγμα­ τι αuτός ό χωρος, aναδυθείς εκ τfίς Πανθαλάσσης, aπετέλεσε ενα aπό τά πρωτα τμήματα ξηρδ.ς. Τό μακρότατο αuτό παρελθόν του Έλλαδικοίι χώρου, συνδυα~όμενο

μέ τίς κλιματολογικές συνθΥjκες, τίς συνεχείς καί ακατάπαυστες γεωλογι­

κές ανακατατάξεις κ.λ.π., εδημιούργησε μοναδικές ποικιλίες χλωρίδος καί πανίδος. Παρά τίς τεράστιες φυσικές καταστροφές, οί όποίες μετέ­ βαλλαν επανειλημμένως τήν μορφήν αuτοίι του τόπου, τά 'ίχνη αuτfίς τfίς

κοσμογονίας δέν εξέλειπαν πλήρως aφού ή χώρα εξακολουθεί νά διαθέτη ενα εξαφετικως μεγάλο ποσοστό εκπροσώπων τfίς παγκοσμίου χλωρίδος.

Ώρισμένα ε'ίδη εχουν εκλείψει πλήρως, οπως οί σεκό"ίες η οuελιγκτωνίες, τούς κορμούς των όποίων aνευρίσκουμε στό περίφημο aπολιθωμένο δά­ σος τfίς Λέσβου. 'Αντιθέτως κάποια ε'ίδη, aκόμη καί σήμερα, δέν συνα­

ντωνται σέ aλλες περιοχές του πλανήτου, οπως τά μαστιχόδενδρα Χίου

καί διάφορα βότανα, μέ τά όποία εθεράπευαν τίς aσθένειες, ό κένταυρος Χείρων, ό 'Ασκληπιός, ό Ίπποκράτης καί οί aλλοι Ιατροί τfίς aρχαιότη­ τος. Ή εuλογημένη aπό τόν Διόνυσον aμπελος φέρεται νά διεδόθη πα­

γκοσμίως κατά τίς εκστρατείες του. Ή αΙωνόβια καί εuλογημένη ελαία, ή

όποία, κατά τόν μuθο, εδωρήθη aπό τήν θεά Άθηνα, στούς κατοίκους τfίς Άττικfίς, μας προ"ίδεά~ει οτι τό σημείο γενέσεώς της η τουλάχιστον ή πρώ­

τη συνειδητή εκμετάλλευσίς της, θά πρέπη ν' aνα~ητηθfί στόν συγκεκρι­

μένο χωρο. Ή χώρα είναι aκόμη κατάσπαρτος aπό κωνοφόρα δένδρα τά

όποία περιλαμβάνουν aπό τά ελατα των βορείων περιοχων, εως τούς κέ­ δρους των νοτίων καί τά όποία, εν aντιθέσει πρός τά περισσότερα aλλα φυτά, παράγουν οξυγόνο καθ' ολο τό 24ωρο. Διαθέτει σίτο, έσπεριδοειδfί,

  • 2. I. Μελέντης, 1στορία τοϋ Έλληvικοϋ έavovς 'Εκδοτική Άθηνwν, τόμ. Α, εlσαγωγή.

19

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

Κατά λογική συνέπεια, στήν πρωτότοκο, πολυπαθη, ό.λλά καί μονα­ δικως προνομιοϋχον αuτή λωρίδα γης θά πρέπη ν' ό.να~ητηθη ή πρώτη

μορφή ~ωης, καθώς καί ή κοιτίς τοϋ ελλόγου aνθρώπου. Ό χαρακτηρι­ σμός τοϋ συγκεκριμένου χώρου ώς «Προνομιούχου» θεωρείται αuταπό­ δεικτος γιά τούς ό.κόλουθους λόγους:

Τά παράλια, τόσον της Υιπειρωτικης Έλλάδος, οσον καί των νήσων, δη­ μιουργούν εναν μαγευτικό μαίανδρο, τοϋ όποίου, τό συνολικό μηκος,

ανέρχεται στό aσύλληπτο άθροισμα των 80.000 περίπου χλμ., μέ άλλα

λόγια, δύο φορές, τό μήκος τοϋ ίσημερινοϋ τfις Γfις!!! (= 40.000 Μέ τό 'ίδιο σκεπτικό, εάν fίταν δυνατόν νά λάβωμε τό ό.νάπτυγμα της

χλμ.).4

επιφανείας της πατρίδος μας, π.χ. μέσω ένός ύπολογιστοϋ, ό όποίος θά εκανε εφικτό τό «aπλωμα» των όροσειρων, των ό.νενεργων καί ενεργων

ηφαιστείων, των βουνων, των λόφων, των κοιλάδων, των ρεμματιων, των οροπεδίων καί των πεδιάδων, τότε ή χώρα μας θά κατελάμβανε μίαν εξ 'ίσου aπρόσμενα τεραστίαν εκτασιν, ό.κριβως οπως συμβαίνει μέ τό

μηκος των παραλίων της.

Τό αuτό ύφίσταται καί aπό πλευρας εuρους κλιματολογικων συν­

θηκων. Κατά τήν χειμερινή περίοδο, στίς βόρειες εσχατιές της χώρας,

(π.χ. Κάτω Νευροκόπι), συχνά καταγράφονται aρκτικές θερμοκρασίες,

οταν, τήν 'ίδια στιγμή, στά νότια παράλια της Κρήτης εΤναι πολύ πιθανόν

νά επικρατη ενας γλυκύς φθινοπωρινός καιρός. 'Αντίστοιχες κλιματολο­

γικές διαφορές εμφανί~ονται καί κατά τό θέρος, χωρίς ποτέ νά παύη νά

διαθέτη αuτός ό τόπος ενα aπό τά πλέον iiπια κλίματα παγκοσμίως. Ή σύγκρισις αuτή ό.φορα τήν σημερινή βέβαια διαμόρφωσι τοϋ χώρου, διότι, οπως προανεφέρθη, ή aρχική του μορφή περιελάμβανε πεδιάδες καί βουνά, μέ πυκνά δάση καί δύο μεγάλες λίμνες. Στρέψε, ό.γαπητέ ό.ναγνωστα, τήν προσοχή σου στήν φύσι. Τά φυλλώ­ ματα των δένδρων καλύπτουν όλόκληρη τήν κλίμακα τοϋ πρασίνου, τό

μεγαλύτερο μέρος της ύπολοίπου χρωματικης κλίμακας συμπληρώνεται

aπό τήν τεράστια ποικιλία των βοτάνων, των θάμνων καί των ό.γριολού­

λουδων, μέ εναλλαγές χρωμάτων αναλόγως των εποχων καί των περιοχων.

Ό οuρανός καί θάλασσα ό.γκαλιά~ει aπό παντοϋ τόν χωρο, προσφέρουσα ολους τούς συνδυασμούς aπό τό τυρκουά~ εως τό μπλέ σκοϋρο. Τήν χρω-

  • 4. Μελέτη τοu Άριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

21

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΊΖΗΙΩΑΝΝΟΥ

 

σιαίοι μονολιθικοί κίονες, μήκους ll μέτρων, διαμέτρου 2,20 καί βά­

ρους 46 τόνων, προκαλούν επιστήμονες καί τεχνικούς μέ τήν κατα­

 

ορυγμα, στήν Σάμο, τοu όποίου ή εκσκαφή Ύlρχισεν aπό aμφότερα τά aκρα, «aρξάμεvοv dμφίστομοv», τά όποία εύρίσκοντο σέ aπόστασι

  • 1.060 μ. μεταξύ των, τά δέ δύο συνεργεία συνηντήθησαν στό κέντρο, μέ

aπόκλισι μόλις μερικwν έκατοστwν του μέτρου. Στό κέντρο τwν Άθηνwν δεσπό~ει ή 'Ακρόπολις. 'Όλοι τήν βλέπουμε, ελάχιστοι τήν επισκεπτόμεθα, 'ίσως διότι εύρίσκεται μονίμως εμπρός

μας. Πόσοι aραγε γνωρί~ουν δτι καμπύλες καί οχι εuθείες χαρακτηρί­ ~ουν δλη τήν δομική κατασκευή του Παρθενwνος, aκριβwς γιά νά δί­

νουν τήν οπτική εντύπωσι εuθειwν; Οί κίονες δέν rχουν τίς 'ίδιες aπο­

στάσεις μεταξύ των, γιά νά δίδουν τήν εντύπωσι δτι lσαπέχουν. (Εlκό­

νες 18 καί 19).

«Διότι ή γεωμετρία μελετά τήν φυσική γραμμή, χωρίς αuτή νά εΤ ναι φυ­

σική, ή δέ όπτική, μελετά τήν μαθηματική γραμμή, δχι ώς μαθηματική

aλλά ώς φυσική ». ή μi:v yiφ

«

...

γεωμετρία περt yραμμfις φvσικfις σκοπεί, dλλ' οvχ i7 φυ­

σική, ή δ' dπτικΥι μαοηματικΥιv μi:v yραμμήv, dλλ' οvχ i7 μαοrιματικΥι dλλ'jΊ φvσικfι».

8

Πόσοι γνωρί~ουν δτι εάν προεκτείνουμε τίς τέσσερις γωνίες του πρός

τά aνω λαμβάνουμε ενα κανονικό πρίσμα; δτι ή σχέσις ή όποία διέπει τίς

διαστάσεις του clναι 2α+1, σχέσι τήν όποίαν οί σύγχρονοι επιστήμονες

aδυνατοuν ν' aπαντήσουν εάν εφηρμόσθη γιά λόγους καλαισθησίας, γιά στατικούς η γιά aλλους, αγνώστους πλέον σ' εμάς. Πόσοι γνωρί~ουν δτι 2.500 χρόνια μετά τήν aνέγερσί του, παρά τίς κα­

ταστροφές, οί όποίες οφείλονται στόν aνθρωπο καί δχι στήν φύσιν, o'L μη­

χανικοί παραδέχονται δτι ή στατική του κατασκευή (aντισεισμική aντοχή)

ύπερκαλύπτει τίς σύγχρονες;

Τέλος (δχι κυριολεκτικwς), όλόκληρος ό 'ιερός βράχος εlναι aορνος

(δέν πετοuν πτηνά πάνω aπό αuτόν), γιά λόγους πού δέν γνωρί~ουμε (κά-

  • 8. 'Αριστοτέλης, Φvσικά, Bekker, σελ. 194α, σεφ. 9-12.

24

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ποιοι ισχυρί~ονται δτι μετά τίς επανειλημμένες aνορθωτικές καί διορθω­

τικές επεμβάσεις, μέ διαφορετικά ύλικά aπ' δτι τά aρχικά, αuτή ή ιδιότης

εχει πάψη νά ύφίσταται).

Ό «'Υπολογιστής των Άντικυθήρων» aποτελείται τουλάχιστον aπό 38 οδοντωτά γρανά~ια, πάχους 2 εως 2,3 χιλιοστομέτρων, μεγέθους

aπό 15 εως 255 οδόντων. Τό σύστημα διαφορικων γρανα~ιων, θεωρείται δτι aνεκαλύφθη τό 1575 μ.Χ., κι δμως περιλαμβάνεται στόν μηχανισμό των Άντικυθήρων, ό όποίος aνάγεται μεταξύ του 50 καί 80 π.Χ. Ή φα­ σματοσκοπική καί χημική ανάλυσις του μασίφ μπρούντ~ου, aπό τόν

όποίο aποτελείται ή κατασκευή, εδειξε aπουσία μολύβδου καί ψευ­

δαργύρου, γεγονός aποδεικνύον aψογην επεξεργασία του μετάλλου. Οί κινήσεις του εδιδαν τήν θέσιν ήλίου καί σελήνης, ανεξαρτήτως του

συμβατικου χώρου καί χρόνου. Ή κατασκευή διαθέτει δυνατότητες καί γιά τούς ύπολοίπους πλανητες του ήλιακου συστήματος, δμως

εικά~εται δτι τά ύπόλοιπα γρανά~ια θά πρέπη νά περιελαμβάνοντο στό τμημα πού εχει χαθη στόν βυθό. Μέ τήν βοήθεια της aκριβείας, τήν όποία παρέχει ό σύγχρονος ηλε­

κτρονικός επιστημονικός καί τεχνολογικός εξοπλισμός, διεπιστώθη δτι

ή καλλίτερη φυσική θερμική μόνωσις, δπως καί ηχητική, εΤναι διάκενο

12 χιλιοστομέτρων. Αuτήν άκριοώς τήν κατασκευή καί μάλιστα μέ

aνώμαλα τοιχώματα (οί ειδικοί καταλαβαίνουν τήν επισήμανσιν) εχει

τήν δυνατότητα νά παρατηρήση ό επισκέπτης στήν κατεστραμένη τοι­

9

Αuξησις η μείωσις της τιμης του διακένου επιφέρει πάντοτε αuξησι του συντελεστου θερμοπερα­ τότητος. Οί σημερινοί επιστήμονες κατέληξαν στήν εν λόγφ τιμή κατό­

χοποιία του ναου του Διός, στήν Νεμέα.

πιν πολλων εργαστηριακων ερευνων, κάνοντας χρησιν ηλεκτρονικων

οργάνων aκριβείας (Εικόνα 27).

Διά ποίων μέσων έπέτυχαν τήν άνακάλυψιν αύτή οί άρχαίοι;

Χωρίς νά καταφύγουμε στίς εuκολες aπαντήσεις του τύπου «εγνώρι- ~αν τόν ηλεκτρισμό>.> η άλλες παρεμφερείς, επισημαίνεται δτι, εκ των

προαναφερθέντων καί οχι μόνον, ε'ίμεθα ύποχρεωμένοι νά δεχθουμε δτι

μεγάλος aριθμός γνώσεων εχει aπωλεσθη. Ά ναλογιστητε άπλως, σέ πό­

σες ερωτήσεις αδυνατεί νά aπαντήση ή επιστήμη, δταν επιμένει νά aντλη στοιχεία μέσα aπό τό επίσημο πλαίσιο, τό όποίο ή 'ίδια εχει δημιουργήσει

  • 9. Π. Χατ~ηιωάννου, περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεuχος 157, Ίανουάριος 1995, σελ. 9.305- 9.306.

25

----· ------------------------------ -----

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

καί μέσα στό όποίο έχει τοποθετήσει τήν ίστορία, τόν ι:'φχάιο πολιτισμό,

τήν τεχνολογία κ.λ.π. Τέτοιου ε'ίδους κατασκευές προϋποθέτουν εξαιρε­ τικως ύψηλές επιστημονικές γνώσεις, μακροχρόνιες τεχνολογικές καί κα­ τασκευαστικές εμπειρίες, προηγμένες τεχνικές επεξεργασίας μετάλλων

καί aντίστοιχο τεχνολογικό εξοπλισμό. Πάμπολλα εύρήματα, ό.λλά καί διασωθέντα κείμενα, aποδεικνύουν

έξυπνο καί σωστό προγραμματισμό παραγωγης, μέ aποτέλεσμα lδιαι­

τέρως χαμηλό κόστος κατασκευης, πρό πάντων δέ ανεπτυγμένη οικο­

λογική συνείδησιν δπως:

Ό εξαιρετικά άπλός καί οlκονομικός τρόπος παραγωγης τοu προανα­

φερθέντος σκυροδέματος, μέ τό όποίο κατεσκευάσθησαν τό ύπέρθυρο τοu θησαυροu τοu Άτρέως, ή δεξαμενή της Καμείρου, μέρη των Άθη­

10

"Ας μήν παραλείψουμε καί τό μοναδικό έλικοειδές

ναϊκων τειχων κ.λ.π.

σύστημα πλυσίματος της εκσκαπτομένης πρώτης ϋλης, στά aρχαία με­

ταλλεία του Λαυρίου. 'Εκεί εΤχε εφαρμοστη μοναδικό παγκοσμίως σύστη­

μα καθαρισμοu καί εμπλουτισμοu τοu μεταλλεύματος, τό όποίο ό.φοu εκαθαρί~ετο, εχρησιμοποιοuσε τό 'ίδιο πολύτιμο ϋδωρ. Τό εν λόγω σύστη­

μα, επανανεκαλύφθη μόλις τό 1965, aπό τόν καθηγητή τοu Ε.Μ.Πολυτε­ χνείου, Κ. Κονοφάγο, ό όποίος εμελέτησε τίς διασωθείσες εγκαταστάσεις. Τά ορυχεία, μετά τήν εξάντλησί των, κατά κανόνα επεχωματώνοντο, σέ

μία προσπάθεια «επουλώσεως των τραυμάτων», πού εΤχαν προξενήσει οί

άνθρωποι στήν μητέρα Γη. Αuτές, καί πολλές άλλες ενέργειες, ό.ποτελοuν aποδεικτικά στοιχεία

aπολύτως λελογισμένης χρήσεως των φυσικων πόρων καί συνειδητοί) σε­

βασμοu του περιβάλοντος. Στό Μουσείο τοu Σπηλαίου Πετραλώνων Χαλκιδικης εκτίθεται ενα aνθρώπινο κρανίο, aπό τίς Άρχάνες της Κρήτης. Τό Κρητικό κρανίο

φέρει επουλωμένα σημάδια «εξοστώσεως», aφαιρέσεως δηλαδή τμή­ ματος του βρεγματικοu όστοu, προκειμένου ό ό.ρχάιος χειρουργός, νά

δημιουργήση πρόσβασι πρός στόν εγκέφαλο του ό.σθενοuς. Ή έπέμ- 6ασις εγινε πρό 4.000 έτών, ό οέ άσοενής έχειρουργήοη σέ ήλικία

  • 19 έτών καί ε~ησε άλλα 21 χρόνια!η (Εlκόνες 8 καί 9)

10. Περιοδικό «Δαυλός», τεύχη, 226, 233 καί 234, 256, 258, ll. Οί πληροφορίες σχετικwς μέ τίς χρονολογήσεις εδόθησαν ό.πό τόν 'ίδιο τόν καθηγητή Α.

Πουλιανό, σέ διάλεξί του στίς 13 Δεκεμβρίου 2003, στό Δημαρχείο τfjς Βούλας.

26

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ • Χειρουργικά εργαλεία εκτίοενται στό 'Αρχαιολογικό Μουσετο Άοηνων, πολλά δέ νυστέρια, καί γενικως

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

Χειρουργικά εργαλεία εκτίοενται στό 'Αρχαιολογικό Μουσετο

Άοηνων, πολλά δέ νυστέρια, καί γενικως Ιατρικά εργαλεΤα προηγμέ­

νης τεχνολογίας, οά συναντήση κανείς σέ διάφορα 'Ελληνικά μουσεΤα

(ΕΙκόνα ΙΟ). "Αρά γε πόσο διαφέρουν άπό τά σύγχρονα;.

Ό Πίνδαρος aδει γιά τόν Άσκληπιό, οτι ε'ίτε μέ φάρμακα ε'ίτε μέ έγ­

χειρήσεις «rστηνε όροούς τούς aνορώπους». φάρμακα, τοvς δi: τομαΤς έστασεv όροούς»

«

...

12

Τά προαναφεροέντα δειγματοληπτικά εύρήματα, τά ΆσκληπιεΤα, οί

οαυμαστων γνώσεων Ιατρικές περιγραφές τοϋ Όμήρου, ό όποΤος σημειω­

τέον δέν iίταν Ιατρός, καοώς καί γενικότερα οί διασωοετσες γραπτές μαρ­

τηρίες των Ιατρικων μεοόδων καί Ιάσεων, ανατρέπουν πλήρως τήν μέχρι

σήμερα παρουσια~όμενη εΙκόνα, περί πρακτικοϋ επιπέδου Ιατρικfjς.

aκόμη, οτι οί λαορανασκαφές, ή rλλειψις

Δέν πρέπει νά μθ.ς διαφεύγη συνεργασίας μεταξύ διαφόρων εΙδικοτήτων επιστημόνων, σέ συνδυασμό μέ τόν δρκο σιωπfjς τόν όποΤον εδιδαν οί Ιαοέντες aσοενεΤς, κατά τήν

aρχαιότητα, μειώνουν στό ελάχιστο τά στοιχεΤα πού διαοέτουμε γιά τό επί­

πεδο στό όποΊο εΤχε φοάση ή lατρική. Πάντως καί μόνον ή συνειδητοποίη­

σις οτι, στό σύνολό των, οί διεονετς lατρικοί οροι φέρουν Έλληνικές όνο­ μασίες, μαρτυρεί τήν άλήοεια καί σ' αύτόν τόν τομέα.

Ό «" Ατλας τfjς Παγκόσμιας 'Ιστορίας» των «τimes», aναφέρει οτι οί πρωτες καμινεύσεις μετάλλων εκκινοϋν κάπου στήν 'Εγγύς 'Ανατολή. Συγκεκριμένως, aνάγουν τίς πρωτες χυτεύσεις χαλκοϋ, καοώς καί τήν πρώτη χρfjσιν aρότρου, περί τό 4.000 π.Χ. ενω οεωροϋν οτι ή χαλκουρ­ γία εξηπλώοη στήν Έλλάδα περί τό 3.000 π.Χ.

'Όμως τμήματα πηλίνων χοανων μέ ύπολείμματα σκωριων, aπό aναγω­

γή χαλκοϋ, στήν Κεφάλα τfjς Κέας, στούς Σιταγρούς τfjς Δράμας, οπως

καί στό Γυαλί Νισύρου, μα~ί μέ ύπολείμματα aπό τfjξι μετάλλων καί ση­

μαντικά χάλκινα aντικείμενα (εγχειρίδια καί ράβδος) στό σπήλαιο 'Αλε­

πότρυπα, στόν Δυρό Λακωνίας, πιστοποιοϋν τήν έπιτόπια κατεργασία τοϋ χαλκοϋ καί μάλιστα μεταξύ 4.500 καί 3.300 π.Χ. Ή ονομασία «Χαλ­ κίς», τfjς Εu6ο"ίκfjς πόλεως, aποδεικνύει τήν σχέσι τfjς περιοχfjς μετά τοϋ

πολυτίμου μετάλλου. Τά χάλκινα εγχειρίδια τfjς Φωκίδος τά όποΤα εκτίοε­ νται στό ΜουσεΤο τfjς Χαιρωνείας, ανάγονται στήν Νεωτέρα Νεολιοική 'Εποχή, r]τοι 5.300 έως 4.500 π.Χ.

  • 12. Πίνδαρος, Πvοία, vΩδή 3, σειρ. 53.

ι

27

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

Τό περίεργο dναι δτι στόν 'Ελλαδικό χωρο συναντούμε πλfίθος cφ­

γυρων καί χρυσων κοσμημάτων τfίς αuτfίς περιόδου δπως:

 

τα rχουν κατασκευαστfί μεταξύ του 4.500 καί του 3.200 π.Χ., μή επι­

 

λαμίνας», ανάγονται στά 4.500 π .Χ.! 'Ακόμη, ύπέροχα χρυσά κοσμήματα, τά όποία κατησχέθησαν aπό τό τμfίμα διώξεως aρχαιοκαπηλίας, παρεδόθησαν στό 'Εθνικό 'Αρχαιολογι­

κό Μουσείο στίς 3 'Οκτωβρίου του 1997. Περιλαμβάνουν 53 χρυσά νεολι­ θικά κοσμήματα, εκ των όποίων τά περισσότερα rχουν κατασκευασθfί

διά χυτεύσεως εντός μητρων. Έξαφετικfίς προσοχfίς τυγχάνει τό χρυσό

δακτυλιόσχημο περίαπτο, τό όποίο μας επιφυλάσσει τήν μεγαλύτερη

rκπληξιν, aφού διαθέτει εγχάρακτα σημεία επί τfίς μίας του πλευρας, τά

όποία εΤναι μορφή γραφfίς, περιλαμβάνουσα γράμματα δμοια μέ τά ση­ μερινά. Χρόνος κατασκευfίς του τό 4.500 π.Χ.! 13 (ΕΙκόνα 11)

Ή παρουσία μιας τόσο μεγάλης ποσότητος χρυσων, ό.ργυρων, χαλκί­

νων καί liλλου ε'ίδους μεταλλικων aντικειμένων στόν χωρο τfίς 'Ελλάδος

(ό aριθμός των δέν περιορί~εται μόνον στά προαναφερθέντα) προϋποθέ­

τει συσσώρευσι πλούτου, wργανωμένες κοινωνίες, πρό πάντων δέ μακρο­

χρόνια εξέλιξι τεχνογνωσίας εξορύξεως, καθαρισμού, εμπλουτισμού, χυ­ τεύσεως, εξελάσεως καί γενικότερα επεξεργασίας πολυτίμων καί μή με­ τάλλων. Τήν επιβεβαίωσιν δτι ό 'Ήφαιστος προσέφερε στούς 'Έλληνες τήν

I

I

« 'Ήφαιστοv

δέ λέyουσιv εύρετfιv yεvέσοαι τfjς περl τοv σίδη­

ροv έρyασίας άπάσης καΙ τfiς περl τοv χαλκοv καΙ

  • 13. α) Περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τείίχος 206, Φεβρ. 1999. 6) Διαδίκτυο,

28

-

~- -~- ~-------------

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

Ή ό.νασκαφή του εφόρου aρχαιοτήτων κ. Άδαμαντίου Σαμψών, στήν περιοχή Γιούρα τfις Άλοννήσου, rφερε στό φως τεράστιους ογκους ύπολειμάτων ψαριων μέσα στό «Σπήλαιο του Κύκλωπα», μα~ί μέ 60 περίπου αγκίστρια ψαρέματος. Ή χρονολόγησις rδειξε δτι ανάγονται στήν 9η χιλιετία π.Χ. 'Αντίστοιχα εύρήματα δέν rχουν εντοπισθfι σέ

κανένα aλλο μέρος του κόσμου. (Εlκόνα 13)

Στήν Έρμιονίδα, στό σπήλαιο Φράγχθι η Φράχθη, aπό τά γεωλογικά στρώματα καί τά εύρήματα προέκυψε, δτι αuτό εχρησίμευε ώς κατοι­

κία aνθρώπων, aπό τό 20.000 π. Χ. (Βουρμία περίοδος), μέχρι τό

3.000, όπότε καί εγκατελείφθη δταν ύπέστη μερική κατάρρευσι. Τίς ανασκαφές, μεταξύ 1967 καί 1974, ενήργησε ό 'Αμερικανός καθηγητής

Θωμδ.ς Τ~άκομπσον (Thomas W. Jacobsen) καθηγητής Προ·ίστορικf}ς

'Αρχαιολογίας στό Πανεπιστήμιο τf}ς Ί νδιάνα, των ΗΠΑ. Μεταξύ των

εύρημά των ενετόπισε καί οστρακα οψιδιανού η όψιανοu λίθου (σκληρό

ύαλωδες ύφαιστιακό ύλικό τό όποίο προσφέρεται γιά τήν κατασκευή

κοπτικων καί θλαστικων εργαλείων).

<Ο καθηγητής τού Πανεπιστημίου τού Σαουθάμπτον καί ό.καδημα.ίκός

Κόλιν Ρέ"ίνφριου (Colin Reinfrew ), μετά aπό σχετικές rρευνες καί μελέτες,

κατέληξε σέ μία διαπίστωσι, τήν όποία εχαρακτήρισεν ώς συνταρακτική,

δτι δηλαδή τό συγκεκριμένο πέτρωμα εντοπί~εται μόνο στήν περιοχή τfις

Φυλακωπf}ς τf}ς νήσου Μήλου, κατά συνέπειαν, τά «οστρακα», μετεφέρ­

θησαν διά θαλάσσης στήν Πελοπόννησο, τουλάχιστον πρό 12.000 ετων! "Αρθρο τού καθηγητού Τ~άκομπσον, ύπό τόν τίτλο «17.000 rτη Έλλη­ νικf}ς Προ·ίστορίας», εφιλοξένησε καί τό rγκυρο επιστημονικό περιοδιό

«Scientific American» 15

, παραθέτει δέ πίνακα εύρημάτων, κατά χρονολογι­

κή σειρά, στόν όποϊον lδιαιτέραν εντύπωσι προξενούν οί σπόνδυλοι ψαριων ό.νοικτfις θαλάσσης, 6άρουs aνω τών 100 κιλών. Στό τέλος του aρθρου του, ό καθηγητής, αναφέρει δτι: «Ή εϋρεσις όστώv μεyάλωv ψαριών, πού συ­

μπίπτει μέ τήv εϋρεσιv όψιδιαvοσ λίΟοv, aπό τήv Mijλo, ή όποία aπέχει 150 χι­ λιόμετρα aπό τό σπήλαιο, aποδεικνύουν μεγάλα ταξίδια στήv οάλασσα».

'Επισημαίνεται δτι ψάρια τέτοιου μεγέθους άλιεύονται σέ μεγάλα οά­

θη, πράγμα πού προϋποθέτει σοβαρή κατασκευή σκαφων, aφού dναι

ό.δύνατον νά διεξαχθfι πάνω σέ κορμούς δένδρων η σχεδίες. Τήν aρχαιότε­ ρη λοιπόν ναυσιπλοί"α στόν κόσμο τήν διεκδικούν, επαξίως, οί aρχαίοι κά-

  • 15. Scientific American, τείίχος 234 τοίί 1976, σελίδα 79.

30

r

I

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

Γιά τήν χρονολόγησι του εύρήματος, έχρησιμοποιήθησαν οί έξης μέθοδοι:

Στήν Έλλάοα, aπό τό Κέντρο Έρευνων ΔΗΜΟΚΡΠΟΣ:

α) Θερμοφωταύγειας (TL) καθώς καί Οuρανίου/Θορίου, μέθοδοι οί

όποίες ανάγουν τήν ήλικίαν του, aπό τίς 600.000 ετη καί πέρα. Στό έξωτερικό aπό ξένα πανεπιστημιακά κέντρα:

6) Στροφορμης Υ]λεκτρονίων (ESR), ύπό τόν ορ. Μοτόγι Ίκέγια, οπου τό

εσωτερικό του σταλαγματικοu ύλικοu τό όποίο έκάλυπτε τό κρανίο,

εύρέθη νά εχη ήλικία οχι μικρότερη των 670.000 ετων

γ) Παλαιομαγνητισμοu, οπου ό Β. Μποuχα, τοu Γεωφυσικού 'Ινστιτούτου

της Τσεχοσλοοακικης 'Ακαδημίας Έπιστημων, ύπελόγισε τήν ήλικία περί τά 690.000 ετη.

ο) 'Αμινοξέων, μέθοδος ή όποία οέν εστάθη ίκανή νά οώση χρονολόγησι,

σέ τόσο παλαιά όστά.

Τό σημαντικότερο είναι οτι ό έν λόγφ aρχάνθρωπος, είχε ϋψος 1,5 μ., σκελετό ορθιο, ογκο έγκεφάλου 1.220 κυ6ικών έκατοστών καί εΊναι

όρθογναθικός, δηλαδή άποτελεί τόν πρόγονο ΛΕΥΚΟΥ άνθρώπου!

Κατά συνέπειαν, ό aρχάνθρωπος των Πετραλώνων οέν συγγενεύει μέ:

α) Τόν περίφημο Αuστραλοπίθηκο, ό όποίος είχε ύψος 1,20 μ., σκελετό

ήμιόρθιο καί ό ογκος του εγκεφάλου του έκυμαίνετο μεταξύ 600 καί

800 κυοικων έκατοστων .

6) Τήν Άφρικανίοα «Λούση», aφ' ένός διότι οί aπόγονοί της φέρονται νά

aποίκησαν τήν Εuρώπη πρό 300.000 έτων, ερχονται δηλαδή 400.000 ετη aργότερα aπό τόν aρχάνθρωπο των Πετραλώνων, aφ' έτέρου οί

'Έλληνες έξακολουθοuν νά είναι λευκοί, οπως ό aρχάνθρωπος καί οχι

μαuροι οπως ή «Λούση». Σημειωτέον οτι στό 'ίδιο σπήλαιο, έκτός aπό

τά πολλά όστέϊνα εργαλεία, στό 34° στρωμα της τομης, τό όποίο ανάγε­ ται στά 1.700.000 ετη, έντοπί~ονται καί τ' άρχαιότερα ϊχνη φωτιάς,

τά όποία άναψε ποτέ συνειδητώς άνθρώπου χέρι. (ΕΙκόνα 20)

Σαράντα εξι διεθνείς επιστήμονες, aπό δώδεκα χωρες, ελαοαν μέρος

στίς ερευνες καί στίς σχετικές μελέτες, μεταξύ των όποίων περιλαμβάνο­

νται οί διδάκτορες Β. Kurten (Φινλανοός), Μ. Kretzoi (ΟΌγγρος), Μ.

Ikeya ('Ιάπων), Ι. Horacek (Τσέχος), G. Belluomini ('Ιταλός), Α. Moigne (Γαλλίδα), R. Murrill (ΗΠΑ), Γ. Μανιάτης τοu «Δημοκρίτου», Γ. Λυρι­

τ~ής της 'Ακαδημίας Άθηνων, Σ. Παπαμαρινόπουλος του Παναπιστημί­

ου Πατρων, Χ. Παπαστεφάνου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ.a.

'Όπως φαίνεται, οί aρχάνθρωποι οέν Υ]σχολοuντο μόνον μέ τήν έπίλυσι

-

-

-

-

-~ --------

33

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

ειδοuς, ήλικίας μεταξύ 9 καί 11.000.000 έτών, τόν δποίο wνόμασαν

«Οuρανοπίθηκο Μακεδονικό» (περίπου 6.000.000 ετη aρχαιότερο aπό τόν Αuστραλοπίθηκο τόν 'Αφρικανικά).

Στίς 27 'Ιουλίου 2000, δ καθηγητής παλαιοανθρωπολογίας., Αρης

Πουλιανός επαρουσίασε στό Μουσείο Πετραλώνων τά πλέον πρόσφα­ τα εύρήματα aπό τίς aνασκαφές στήν περιοχή Βάβδου τά δποία περιε­ λάμβαναν ενα κνημιαίο οστοuν, δύο wλένες καί μία κερκίδα, ύπολείμ­ ματα τεσσάρων διαφορετικων aτόμων τά δποία περιήχοντο σέ στρωμα τijς Ά νωτέρου Μειοκαίνου περιόδου, }lτοι ήλικίας μεταξύ 10 καί

12.000.000 έτών. (ΕΙκόνα 16)

Τά εύρήματα aνήκουν σέ «"'Ορθιο., Α νθρωπο» (Homo Erectus) καί

ταφιά~ουν χρονικως μέ εύρήματα παλαιοπανίδος τijς περιοχijς, δπως οστά καμηλοπαρδάλεως, τijς δποίας τό ϋψος εφθανε τά 12 μέτρα!

Στήν περιοχή Τρίλλια τijς Χαλκιδικijς aνεκαλύφθησαν τό 1997 ίχνη aνθρώπινης παρουσίας, δπως τμήματα σκελετων, κοπρόλιθοι, παλαιο­

λιθικά εργαλεία καί διάφορα παλαιοντολογικά εύρήματα, εκ των δποί­

ων τό πλέον ενδιαφέρον είναι μία aνθρώπινη κνήμη. (ΕΙκόνα 17)

Ή χρονολόγησίς της εγινε aπό τό 'Ινστιτούτο Γης του Πανεπιστημίου τijς Νότιας Καρολίνας των ΗΠΑ, τό δέ στρωμα, τijς 'Ανωτέρου Μειοκαί­ νου περιόδου, εντός του δποίου ενετοπίσθη τό εϋρημα, εδημιουργήθη

πρό 11.000.000 ετων ± 1, κατά συνέπειαν, ή χρονολόγησις, επιβεβαιώνε­

ται μέ δύο διαφορετικές μεθόδους.

'Ανάλυσις των κοπρολίθων εγινε aπό τόν Δρ. Α. Τουσίμις (Toussimis),

τijς NASA των ΗΠΑ καί εδειξε δτι οί aνθρωπίδες ετρέφοντο μέ κρέας ~ώ­

ων, πτηνων καί σκληρούς καρπούς τijς τότε σαβάνας τijς Χαλκιδικijς. Δί­ πλα στό εϋρημα, δπως καί στήν Μάνη, aνεκαλύφθησαν εργαλεία aπό χα­ λα~ία, τijς αuτijς περιόδου. Τά τεχνοσκευάσματα του Homo Erectus

Trilliensis (ή ονομασία εδόθη aπό τόν καθηγητή ., Αρη Πουλιανό) δέν

σχετίtονται μέ τήν εργαλειοτεχνία πού συναντούμε σέ άλλα είδη «aνω­

τέρων πρωτευόντων», δπως των Αuστραλοπηθήκων η τijς «Λούση», γι'

αuτό οί τελευταίοι δέν δύνανται νά ()εωρη()οϋν δτι παίρνουν μέρος

19

στήν δημιουργία τοϋ άν()ρώπου.

'Από τά μέχρις στιγμijς εύρήματα τά aφορωντα τίς περιόδους Μειοκαι-

19. Δρ. v Αρη Πουλιανοu, Η ΠΡΟΕΑΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΑΑΗΝΩΝ, έκδοσις Άνθρωπολογικi'jς

Έταιρίας Έλλάδος.

35

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑτzΗΙΩΑΝΝΟΥ

νική, Πλειοκαινική καί Πλειστοκαινική, aποδεικνύεται δτι ή γη της 'Ελλά­ δος καί δή της Μακεδονίας, εχει παίξει πρωτεύοντα ρόλο στήν εξέλιξιν οχι

μόνον τοϋ aνθρώπου aλλά καί τοϋ πολιτισμοϋ, aφοϋ εοω εμφανί~ονται aμφότερα, ενωρίτερα aπό κάθε Ο.λλο σημείο της Γης. Στήν συγκεκριμένη

περιοχή άνεκαλύφοη Μειοκαινική πανίδα μέ ~ώα τά όποία, μέχρι τό­ τε, έοεωροϋντο άνύπαρκτα στόν Έλλαδικό χώρο, ένώ στήν Εϋ6οια συναντούμε καί τήν άρχαιότερη άπολιοωμένη πανίδα στόν κόσμο. Σημειωτέον δτι aπό τήν Κρήτη μέχρι τήν γη της Μακεδονίας, aπό τήν 'Ιωνία μέχρι τήν Ί ταλία, αuτό πού συνδέει τόν aρχαιότερο Ο.νθρωπο μέ

20

τόν σύγχρονο είναι δτι τά έργαλεία κατασκευά~ονται μέ τήν αύτή νο­

οτροπία καί μάλιστα γιά δεξιόχειρες χρήστες.

Παρ' δλ' αuτά, στίς 4/12/2000 μέσω τοϋ διαδικτύου, ανακοινώνεται σέ δλο τόν κόσμο δτι: « Άνεκαλύφοησαν, στήν Κένυα τά aπολιοώματα τού πα­

λαιότερου aνορώπου». Τό κείμενο παρατίθεται αuτούσιο:

«Μια ομάδα Γάλλων και Κενυατών επιστημόνων ανεκάλυψε απολίοωμα που ανήκει στον αρχαιότερο πρόγονο του ανορώπου. Σύμφωνα μάλιστα με

τις εκτιμήσεις, το απολίοωμα προήyειται χρονολογικά aλλων ανακαλύψεων κατά τουλάχιστον 1,5 εκατομμύρια χρόνια. Ο 'Άνορωπος της Χιλιετίας", όπως ονόμασαν οι ανορωπολόyοι το εύρημά τους, ανακαλύφοηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στους λόφους τίyκεν, στην περιφέρεια Μπαρίνyκο της

Κένυαςστίς 25 Οκτωffρίου από μια επιστημονική ομάδα του "Γαλλικού Κο­ λεγίου" και του Εονολοyικού Μουσείου της Κένυας. "Η ανακάλυψη αυτή αφορά όλους όσους κατοικούν στη Γη", δήλωσε ο παλαιοντολόγος Μάρτιν

Πίκφορντ κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου. "Πρόκειται yια ένα εύρημα

ηλικίας τουλάχιστον 6 εκατομμυρίων ετών, πράyμα που σημαίνει ότι είναι πα­

λαιότερο από τον "'Αραμη της Αιοιοπίας, ο οποίος είναι ηλικίας4,5 εκατομ­

μυρίων ετών", πρόσοεσε ο Πίκφορντ. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν τα απολι­ οωμένα οστά, τα οποία ανήκουν σε τουλάχιστον πέντε άτομα, άνδρες και γυ­

ναίκες, τα οποία δείχνουν ότι τα πλάσματα είχαν μέyεοος χιμπατζή, περπα­ I τούσαν με τα πίσω
ναίκες, τα οποία δείχνουν ότι τα πλάσματα είχαν μέyεοος χιμπατζή, περπα­
I
τούσαν με τα πίσω πόδια αλλά είχαν πολύ δυνατά χέρια yια να μπορούν να
I~
σκαρφαλώνουν και στα δένδρα».
'Έστω κι Ο.ν τά εύρήματα στόν 'Ελλαδικό χwρο προηγοϋνται κατά εκα­
I

τομμύρια ετη, εστω κι Ο.ν aφοροϋν aνθρωπίδες καί οχι χιμπατ~ηδες,

Υ]γνοήθησαν πλήρως!

20. Διεθνές συνέδριο aπολιθωμάτων, Άθiiναι 30-08-2002.

36

,

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

'Από τά επιλεγέντα aνωτέρω, ώς πλέον aντιπροσωπευτικά εύρήματα, άποδεικνύεται άδιαμφισ6ητήτως δτι άν()ρωπίδες, ίκανοί ν' άποτε­

λέσουν τούς προγόνους τοϋ σημερινού άν()ρώπου, ένεφανίσ()ησαν

άρχικώς σ' αύτόν έδώ τόν χώρο καί άπό τότε μέχρι σήμερα δέν διε­

κόπη ποτέ ή συνεχής καί άδιάλειπτος άν()ρώπινη παρουσία. Μετά aπό τίς aνωτέρω διαπιστώσεις, αuτομάτως τίοεται τό ερώτημα:

'Εάν πράγματι έδώ πρωτοενεφανίσ()η ό έλλογος άν()ρωπος, τότε

ποίοι καί άπό ποϋ ήλ()αν καί κατέκτησαν αύτόν τόν τόπο;

Τήν aπάντησιν aς τήν δώση ό καοείς γιά τόν έαυτό του.

'Ένα δεύτερο εύλογο ερώτημα πού εγείρεται είναι:

...

Αρά γε, ποιοί νά ήσαν έκείνοι οί άν()ρωποι; Είναι δυνατόν νά

ύφίσταται όποιαδήποτε σχέσις μεταξύ τών πρώτων κατοίκων αύτοϋ τοϋ χώρου καί τών σημερινών; 'Ας ακολουθήσουμε τήν rρευνα στήν αναδρομή της.

Ό Δευκαλίων, ό γενάρχης των «νεωτέρων» Έλληνικων φύλων, είναι

ΠΕΛΑΣΓΟΣ.

1

Ό .Έλλην, ό υίός τοϋ Δευκαλίωνος/ aπέκτησε τρείς aπογόνους, τόν

Αίολο, τόν Δώρο καί τόν Ξοϋ()ο. Ό τελευταίος aπέκτησε μέ τήν σειρά του

τόν Άχαιό καί τόν 'Ίωνα. 'Από αuτούς, προηλοαν καί οί εονικές ονομασίες

ΑΙΟΛΕΙΣ, ΔΩΡΙΕΙΣ, ΙΩΝΕΣ καί ΑΧΑΙΟΙ, άπαντες γηγενείς ΕΛΛΗΝΕΣ.

Ποιοί άραγε νά Υίσαν οί Πελασγοί;

  • l) Ό Διονύσιος ό 'Αλικαρνασσεύς μας παρέχει τήν πρώτη aπάντησι, 6ε- 6αιώνων δτι οί Πελασγοί είναι πανάρχαιοι ·Έλληνες. Είναι αύτό­ χ()ονες, πρωτοκατοικήσαντες στό Άχα'ίκόν 'Άργος. Δηλώνει aκό­ μη δτι ό Πελασγός προέρχεται aπό τήν ενωσιν του Διός μετά της Νιό- 6ης, της κόρης του Φορωνέως, ή όποία φέρεται εκ της παραδόσεως ώς ή πρώτη ονητή μέ τήν όποία σμίγει ό Ζεύς.

«1Jν γap δi] Καt

το των Πελασγών γένος Έλληνικον, iκ Πελοποννή­

22

σου το apχαίον» «πρώτον μi:v γap πεpt το καλούμενον νvν Αχαίκον "Άργος ρJκησαν

  • 21. Έκ τοϋ δμωνύμου κατακλυσμού διεσώθη ένα ~εϋγος Πελασγών, δ Δευκαλίων καί ή Πύρ­ ρα, aπόγονοι τοϋ Ίαπετοϋ καί γεννήτορες των μετακατακλυσμιαίων Έλλήνων.

  • 22. Διονύσιος 'Αλικαρνασσεύς, ΡωμαΊi<ή Αρχαιολογία 6ι6λ. l, κεφ. 17, παρ. 2, σεφ. l-3.

37

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

Ό ίδιος μας μεταφέρει επί πλέον τήν πληροφορία τού Μενεκράτους τού Έλα"Lτου, δτι καί ή 'Ασιατική πλευρά τοϋ Αίγαίου, μαtί μέ τά πλη­

σίον νησιά, έκατοικοϋντο άπό Πελασγούς.

«Μεvε-

κράτης yovv ό Έλαίτης tv τοίς περι κτίσεωv φησι Πιv παραλίαv Πιv vσv Τωvικi]v π6.σαv aπο Μυκάλης aρ­

ξαμέvηv ύπο Πελασyωv οlκείσοαι πρότεροv και τaς

34

πλησίοv vήσους».

4)

 

τύχει, οί κάτοικοι τής 'Αττικής τούς άπεκάλεσαν Πελαργούς. « Άvτικλείδης δi: πρώτους φησιv αvτοvς τa

 
 

και μετa Τυρρηvοσ τοσ ''Άτυος εlς Πιv Τταλίαv συv6.­ ραι. και οί Πιv Άτοίδα συyyράψαvτες ίστοροvσι περι

 
 

οfίvαι ». 35

5)

εποχή, wνομά~ετο «"Ισσα» καί fίταν ό.κατοίκητος. Άπφκίσοη aπό Πελα­

σγούς, ύπό τόν βασιλέα Ξάνοο, ό όποίος κατέκτησε καί μέρος τfjς Λυ­

κίας, δλα δέ αuτά ελαβαν χώραν έπτά γενεές (175 η 231 ετη)

36

πρό τοϋ

κατακλυσμού τοϋ Δευκαλίωνος, κατά τόν όποίον εχάοησαν πολλοί

aνορωποι (στήν συνέχεια, οά προσδιορίσουμε τό πότε συνέβη αuτός).

«Ξάvοος ό Τριόπου τωv tξ "Αρ- yους Πελασyωv οασιλεύωv, και κατασχivv μέρος τι

τfίς Αυκίας χώρας, το μi:v πρώτοv tv α&rfί κατοι­

κωv tοασίλευε τωv συvακολουοησάvτωv Πελασyωv,

  • 34. Στράοων, Γεωγραφικά οιολ. 13, κεφ. 3, παρ. 3, σεφ. 13-17.

  • 35. Στράοων, Γεωγραφικά οιολ. 5, κεφ. 2, παρ. 4, σεφ. 37-44.

  • 36. 'Υφίσταντο δύο διάρκειες τfjς «γενε11ς», μία των 25 καί μία των 33 f:των.

40

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

τών άνθρώπων, γένοι;, άπό τό όποίο ΚΑΤΆΓΕΣΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜ­

ΠΟΛΠΑΙ ΣΟΥ».

«lτι δi: το κάλλιστοv καΙ aριστοv yέvος επ' avορώποvς εv τfί

χώρr;ι παρ, ύμίv OVK l'στε yεyοvός' εξ ώv σύ τε καΙ πάσα ή

πόλις έστιv τa vvv ύμώv».

41

συνεχί~ει δέ λέγων οτι οί 'Έλληνει; εΊναι γηγενείι;, προερχόμενοι έξ

αύτfιι; ταύτηι; τfιι; Γfιι;, γονιμοποιηθείσηι; ύπό τοϋ σπέρματοι; τοϋ

'Ηφαίστου, προηγήθησαν δέ κατά ιοοο ετη των Αlγυπτίων καί εΤχαν

φθάσει στήν μεγίστη aκμή των 8.000 ετη πρό της έποχης του! «η τήv τε ύμετέραv καΙ τήvδε έλαχεv καΙ έορεψεv καΙ επαίδεvσεv, προτέραv μi:v Π,v παρ'

ύμίv έτεσιv χιλίοις, εκ Γfίς τε καΙ Ήφαίστοv το σπέρμα

παραλαοούσα ύμωv, τήvδε δi: ύστέραv. τfίς δi: εvοάδε δια­

κοσμήσεως παρ, ήμίv εv τοίς ίεροίς yράμμασιv 6κτακισχιλίωv

ετωv aριομος yέyραπται. περl δΥι τωv εvακισχίλια yεyοvό­ τωv lτη πολιτωv σοι δηλώσω διά οραχέωv vόμοvς, καΙ τωv έρyωv αVτοίς δ κάλλιστοv επράχοη». Έξ οσων έξεμυστηρεύθη στόν Σόλωνα, ό ίερεύς της Σάϊδος, καταδει-

'

"

κνυεται οτι:

42

7α) Ή θεά 'Αθηνά έπέλεξε τόν συγκεκριμένο τόπο, διότι σ' αύτόν

ύφίσταντο οί κατάλληλει; κλιματολογικέι; συνθfικει;, ωστε οί κά­ τοικοί του ν' άποκτήσουν φρόνησι καί νά γίνουν φιλοπόλεμοι καί

φιλόσοφοι, δπωι; ή ίδία. Αuτό ύποδηλώνει γνωσι των ύφισταμένων διαφορων, μεταξύ τοϋ συγκεκριμένου χώρου καί του ύπολοίπου πλα­

νήτη (ό «Προνομιούχος» χωρος, οπως έχαρακτηρίσθη στήν aρχή). ,75) Οί κάτοικοι έyεvvfιίJrισαv έδώ, δέν ήλθαν άπό άλλοϋ.

7γ) Οί νόμοι, τούς όποίους έχρησιμοποίουν, aλλά καί ή aρετή τήν όποίαν

διέθεταν, δέν συνεκρίνετο μέ κανενός aλλου λαοί> επί της γης, διότι, έyεvvήίJησαv καί έξεπαιδεύίJησαv άπό Θεούς.

:

~

I

«ταύτηv ovv δΥι τότε σύμπασαv Π,v διακόμησιv καΙ σύvταξιv

ή οεος προτέροvς ύμaς διακοσμήσασα κατ[/Jκισεv, εκλεξαμέvη

τοv τόποv εv rb yεyέvησοε, τizv εvκρασίαv τωv ώρωv εv αUτ(J

  • 41. Πλάτων, Υίμαιος σελ. 23, παρ. b, σεφ. 6, rως παρ. c, σεφ. l.

  • 42. Πλάτων, Υίμαιος σελ. 23,

παρ. d, σεφ. 6, rως παρ. e, σεφ. 6.

42

-

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ

τικές όνομασίες Κουρi}τες, Κορύ6αντες, 'Ιδαίοι Δάκτυλοι, Κά6ει­

ροι καί Τελχίνες».

«Ταύτα τά έοvη dvαφέρουσί τιvες ώς Ev καί τό αvτό έοvος διαφόρως οvομαζόμεvοv· Κούpητας, Κορύοαv­ τας, Τδαίους Δακτύλους, Καοείρους καίΤελχίvας».

44

Λησμονούν όμοίως, δτι οί πρώτοι κάτοικοι τfjς Κρήτης ~σαν αuτοί

τούτοι οί Ίδάιοι Δάκτυλοι. «Πρώτοι τoίvvv τώv εlς μvήμηv παρα­

δεδομέvωv ρ)κησαv τfjς Κρήτης περl τizv lOηv οί πpοσαyορευοέvτες Τδαίοι Δάκτυλοι».

47

'Εάν οεωρήσωμε δτι τά προηγούμενα δέν ύπέπεσαν στήν aντίληψιν

των ύποστηρι~όντων δτι οί κάτοικοι τfjς Κρήτης δέν είναι 'Έλληνες, είναι

ποτέ δυνατόν νά τούς διέφυγε καί ό ίδιος ό 'Όμηρος; Ό τελευτάιος χαρα­

κτηρί~ει τήν Κρήτη «ώς καλή καί γόνιμο γη, στό κέντρο θαλάσσης εχού­

σης χρώμα οίνου, στήν όποία ~ούν έξαιρετικως πολλοί aνορωποι, σέ έννενfjντα πόλεις καί στήν όποία 'Αχαιοί, Έτεοκρi}τες, Κύδωνες καί οί

έκ τριών φυλών Δωριείς, aπαvτες Πελασγοί, όμιλούν διαφορετική

διάλεκτο τi}ς αύτi}ς γλώσσας»,

«Κρήτη τις γατ' έστι μέσ{ι) tvl οίvοπι πόvτ{ι),

καλiι καΙ πίεφα, περίρρυτος tv δ' avορωποι

πολλοl dπεφέσιοι, καΙ tvvεvήκοvτα πόληες

άλλη δ' aλλωv γλώσσα μεμιγμέvη· εv μi:v 14χαιοί, tv δ' Έτεόκρητες μεγαλήτορες, tv δi: Κύδωvες Δωριέες τε τριχάι'κες Οιοί τε Πελασγοί».

48

(Τριχά"ίκες έκαλούντο οί Δωριείς, διότι ~σαν χωρισμένοι σέ τρείς φυ­

λές, τούς Εuοοιείς Δυμάνας, τούς Πελοποννησίους Ύλλείς καί τούς

Κ(ου)ρfjτας Παμφύλους). 'Υπάρχει aρέ γε κάποιος σήμερα, ό όπόιος ν'

aμφισοητη δτι ό μοναδικός 'Όμηρος στό εργο του καταγράφει aκριοέστα­

τες πληροφορίες καί γεγονότα;

'Εξαιρετικώς έντυπωσιακό δμως είναι καί τό aκόλουοο aπόσπασμα, τό

όποίο αναφέρεται στούς Κ(ου)ρfjτες ώς έξης:

«~Ω σείς Κουρfjτες, πού πηδaτε καί οαδί~ετε στόν ρυομό των πολε-

  • 46. Άθ. Σταγεφίτης, Ώyuyία Τόμος Δ, κεφ. Γ, σελ. 105, σεφ. 26-28.

  • 47. Διόδωρος Σικελιώτης, Ίστορική ΒιολιοlJήκrι Βιολ. 5, κεφ. 64, παραγρ. 3, σεφ. l-3.

  • 48. 'Όμηρος, Όδύσσεια ραψωδία τ, στιχ. 172-177.

44

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑτzΗΙΩΑΝΝΟΥ

τώv Κουρήτωv καΙ μητpος Τιταίας, aφ' iις αvτοvς

50 ταύτης τετευχέvαι τfίς προσηyορίας» Κατά συνέπεια, τό γένος των Κ(ου)ρητων εΤναι πανάρχαιο, τουλάχι­ στον δσο
50
ταύτης τετευχέvαι τfίς προσηyορίας»
Κατά συνέπεια, τό γένος των Κ(ου)ρητων εΤναι πανάρχαιο, τουλάχι­
στον δσο καί οί Τιτaνες.
Πέραν αuτων, οί Κουρfίτες, καθώς καί δλα τ' άλλα Έλληνικά φυλα,
εθεώρουν τούς έαυτούς των γηγενείς, ό Δίας φέρεται ώς «Πατi]ρ ό.νδρων
τε θεων τε », 51 μάλιστα ή Κρήτη διεκδικεί καί τήν γέννησιν του lδίου του
Διός, εντός του Ίδαίου άντρου (σπηλαίου), οί δέ 5 'Ιδαίοι Δάκτυλοι, δέν
εΤναι άλλοι aπό τίς 5 φυλές οί όποίες προανεφέρθησαν καί ε~ησαν εκεί
κατά τά πανάρχαια χρόνια.
'Επαφίεται πλέον σέ εσέ, ό.γαπητέ ό.ναγνωστα, νά κρίνης τό κατά πόσον
οί κάτοικοι τfίς Κρήτης εΤναι δυνατόν νά εΤναι Πελασγοί αuτόχθονες η μ ή.
Τό δτι ή ίστορία των 'Ελλήνων, χάνεται στά βάθη των χιλιετιων, εχει καί
κάποια μειονεκτήματα, επί παραδείγματι, οί προπάτορές των εγνώρισαν,
κατά καιρούς, φυσικές καταστροφές οί όποίες διέκοψαν τίς ίστορικές
μνfίμες των, καθώς καί τήν πολιτισμική των συνέχεια.
Στίς μυθολογίες, 'ίσως δλων των λαων, ύπάρχει ή ό.νάμνησις ένός κατα­
κλυσμου, aντιθέτως στήν aντίστοιχη 'Ελληνική αναφέρονται τέσσερεις,
οί του Τυφωέως, του Δαρδάνου, του Ώγύγου καί του Δευκαλίωνος.
«Πο~ές, λοιπόν, καί μεγάλες καταστροφές συνέβησαν, κάποιες ό.πό
φωτιά, άλλες εξ ύδάτων, ώρισμένες δέ μικρότερης διαρκείας, τίς όποίες
εχουμε λησμονήσει, στό μέλλον δέ πρόκειται νά συμβουν καί άλλες».
« οvδεμίαv yaρ i:v αVτατς έχετε δι' aρχαίαv
aκoiιv παλαιav δόξαv ovδi: μάοημα χρόvfύ πολιοv οvδέv. το
δi: τούτωv αίτιοv τάδε. πολλαl κατa πολλa φοοραl yεyό­
vασιv avορώπωv καΙ έσοvται, πυρ/ μi:v καΙ ϋδατι μέyισται,
μυρίοις δi: άλλοις lτεραι οραχύτεραι».
52

Κάποτε, εΤχε ό.ναπτυχθfί ενας εξαιρετικά ύψηλός πολιτισμός σέ μία λε­

I

I

'Απολλόδωρος:

  • 50. Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιολιο()ήκη, βιβλ. 5, κεφ. 66, παρ. l, σεφ. 1, έως παρ. 3, σεφ. ι

  • 51. Ήσίοδος, Θεογονία, στιχ. 542.

  • 52. Πλάτων, τίμαιος, σελ. 22, παρ. b, σεφ. 7, έως παρ. c, σεφ. 3.

46

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

Μήπως λοιπόν, στήν πραγματικότητα, οί πολυσυ~ητημένοι 'Ινδοευρω­

παίοι δέν fίσαν άλλοι aπό τούς Πελασγούς;

Τρία aποσπάσματα aς μας όδηγήσουν στό κλείσιμο τοϋ παρόντος κε­ φαλαίου. Τό πρwτο aνήκει στόν Διονύσιο Άλικαρνασσέα, ό όποίος μας

ύπενθυμί~ει δτι ό Πελασγός είναι aπόγονος τοϋ Διός καί της Νιόβης, της

πρώτης θνητης μέ τήν όποία σμίγει ό Θεός,

«1JV

δi: ό Πελασγος iκ Διος, ώς λέγεται, καΙ Νιόοηςτi]ςΦορωvέως, i7 πρώτrι γυvαικl

59

οvητfί μίσγεται όΖεvς, ώς ό μύοος Εχει». Στό δεύτερο, ό 'Απολλώνιος ό Ρόδιος μας εκπλήσσει μέ τήν πληροφο­ ρία δτι οί Άρκάδες ε~οϋσαν προτού έμφανισοfι ή σελήνη aτόν ούρανό.

« Άρκάδες, οί' καΙ πρόσοε σεληvαίης ύδέοvται

60

ζώειv». Τέλος, στό τρίτο aπόσπασμα, ό 'Αθανάσιος Σταγειρίτης, μας επιβε­ βαιώνει τά λεχθέντα, ύπό τοϋ Άπολλωνίου:

Ό Άρκάς, ό γενάρχης τών Άρκάοων καί πρώτος Πελασγός, ό όποίος χαρακτηρίsεται ώς μεγαλόσωμος, άνορείος καί φρόνιμος,

αύτός καί ή γενιά του άποκαλοϋνται «ΠΡΟΣΕΛΗΝΟΙ», διότι fχουν

sήσει πρό τfις έμφανίσεως τfις σελήνης aτόν ούρανό τfις γfις.

«Πρώτος δΕ: Πελασyος φαίνεται ό Άρκaς, τοv όποΤοv λέγει ό Ήσίο­

δος καΙ aλλοι πολλοl α ύτόχοονα, καΙ έκ τούτου κατάyονται οί Πελασyοl,

το άρχαιότατον yένοςτfjς 'Ελλάδος». Οi'ποι iκαλοvvτο «

. .

Προσέληνοι,

ώς πρότερον τfjς σελήνης, yεννηοέντες».

«' Ητοv δi: μεγαλόσωμος, avδρεΤος καΙ φρόvιμος ό Πελασγός».

61

'Όπως καταλαβαίνετε, τό στοιχείο αύτό είναι εξαιρετικως σημαντικό

διότι:

l. 'Επιβεβαιώνει σύγχρονες θέσεις επιστημόνων δτι ή Γη δέν διέθετε ό.νέ­

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ Μήπως λοιπόν, στήν πραγματικότητα, οί πολυσυ~ητημένοι 'Ινδοευρω­ παίοι δέν fίσαν άλλοι aπό τούς Πελασγούς;

καθεν δορυφόρο.
2. 'Επιβεβαιώνει μέ τόν πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο δτι κάποιοι Πελασγ­ γοί καί μάλιστα aπό τήν 'Αρκαδία, οχι άπλως ε~ων κατά τήν εποχή κα­

τά τήν όποίαν ή Γη συνέλαβε τόν δορυφόρο της, ό.λλά διέθεταν καί τό-

  • 59. Διονύσιος 'Αλικαρνασσεύς, ΡωμαΊi<ή Αρχαιολογία, 6ι6λίο 1, κεφ. 17, παρ. 3, σεφ. 1-3.

  • 60. Άπολώνιος δ Ρόδιος, Λρyοvαυτικά, 6ι6λ. 4, σεφ. 264-265.

  • 61. Άθ. Σταγεφίτης, Ώyυyία, Τόμος Δ, σελ. 530-531.

51

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

σο ανεπτυγμένη νοημοσύνη, wστε νά συνειδητοποιήσουν τό κοσμογο­ νικό αuτό συμβάν καί νά τό μεταδώσουν στούς aπογόνους των.

  • 3. Τό συγκεκριμένο γεγονός, γιά νά διασωθη, ώς πληροφορία, μέχρις των ήμερων μας, στρέφει τήν σκέψι μας στό δτι οί Πελασγοί θά επρεπε νά

διέθεταν f1δη κάποιο σύστημα γραφης. Τό παρόν κεφάλαιον f1ρχισε μέ τήν aναφορά του Διδάκτορος Μελέντη, σχετικως μέ τήν γένεσιν αuτου του χώρου, aς κλείση μέ aποσπάσματα,

aπό τήν διάλεξι του Διδάκτορος του Άριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ­

σαλονίκης Κ. Τριανταφυλίδη, ή όποία εγινε στίς 26 Νοεμβρίου 2000, στίς εγκαταστάσεις της «Λακωνικης 'Αγωγ11ς».

«Τό έργαστήριό μας άποτελεί μέλος μιaς όμάδος 20 Εvρωπαϊκων έργα­ στηρίων. Μελέτησε τό «Υ» χρωμόσωμα, τό όποίο κληρονομεΤται μόνον άπό τόν πατέρα. Ή έργασία δημοσιεύοηκε ατό περιοδικό SCIENSE, αvτόν τόν

μfjνα.

»Μία άλλη όμάδα μελέτησε τό μιτοχονδριακό DNA, τό όποίο κληρονο­

μείται μητρικά. Κατά σύμπτωσι συμμετείχαμε καί στίς δύο όμάδες, τά δείγ­ ματα έλήφοησαν άπό τήν Τρλανδία μέχρι καί τήν Περσία, δηλαδή μελετάμε τό DNA δλης τfjς Εvρώπης καί τfjς έγγύς :4νατολfjς. Καί οί δύο μελέτες δεί­

χνουν τό έξfjς: Κατά τήν γενικως παραδεκτή ίστορία, ύποτίοεται δτι κάποιες

χιλιετίες π.Χ. άνορωποι γεωργοί 1]λοαν άπό τήν iyγύς :4νατολή καί άντικατέ­

στησαν δλον τόν Εvρωπαϊκό πληουσμό. 'Όμως οί μελέτες άπέδειξαν άκριοώς τό άντίΟετο, τό 80% του πλrι8υσμου τfjς Εύρώπrις, συμπερι­

λαμοανομένου καί αύτου τfjς Έλλάδος, Εχει παλαιολι8ικiι προέλευσι,

..

έάν πράyματι fίλ8αν Δωριείς η άλλοι είσοολείς άπό άλλου, αύτοί

ό

ρα

άπετέλεσαν μόνον τό 20% τοϋ πλrι8υσμου. (Σ.σ. ό.ρέ γε τί εθνικότητος

νά ~σαν οί Δωριείς;)

»Τό ύπόλοιπο ποσοστό άποτελείται άπό yηyενείς "Ελλrινες οί

όποίοι ~οοοαν aτόν χώρο πρίν άπό 30, 40,50 χιλιάδες χρόνια η καί πα­

λαιότερα.

»Τό στοιχείο τό όποίο Όγαίνει άπό τίς έρευνες αVτές είναι δτι ναί, ύπfjρξε

μετακίνησις άπό τήν έγγύς :4νατολή πρός τήν Ε vρώπη, οχι μεγαλύτερη το σ

20%. 'Ένα άλλο στοιχείο τό όποίο Όγαίνει άπό τήν μελέτη τού μιτοχονδρια­

κοιJ DNA είναι δτι Ενα ποσοστό τουλάχιστον 20% τού γενετικού ύλικοιJ των

κατοίκων τfjς έγγύς άνατολfjς διαοέτει Ελληνική προέλευσι.

»Καταλήyουμε λοιπόν ατό δτι ή έπιρροή τiιν όποία ύπέστησαν οί

'Έλληνες, άπό άνατολικούς λαούς, περιορί~εται μόλις ατό 10%, έvώ τό

52

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ Ι: Τό μαστόδοντα τού Περδίκκα, Πτολεμαί(]ος. EIKONA 10: 'ΑρχαΤα χειρουργικά Ι:ρyαλεΤα. Πόσο

ΕΙΚΟΝΑ Ι: Τό μαστόδοντα τού Περδίκκα, Πτολεμαί(]ος.

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ Ι: Τό μαστόδοντα τού Περδίκκα, Πτολεμαί(]ος. EIKONA 10: 'ΑρχαΤα χειρουργικά Ι:ρyαλεΤα. Πόσο

EIKONA 10: 'ΑρχαΤα χειρουργικά Ι:ρyαλεΤα. Πόσο aρά yε διαφέρουν aπό τά σημερινά;

-

-

-

----------

---

55

I

li

I'

I'

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ κτηρισμό τριγωνικό aνοιγμα τοίJ οχετοίJ. Εύρίσκεται στό Γαλούση Αργολίδος.
ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ
κτηρισμό τριγωνικό aνοιγμα τοίJ οχετοίJ. Εύρίσκεται στό Γαλούση Αργολίδος.

ΕΙΚΟΝΑ 5: Ή aρχαιότερη σωζόμενη γέφυρα στόν κόσμο είναι ή εiκονιζόμενη μέ τό χαρα­

ΕΙΚΟΝΑ 6: Τό ύπέροvρο στόν τάφο τοίJ 'Αγαμέμνονος, διαστάσεων 9,00Χ8,50Χ

57

Ι ,30=99,45 {Ι. Ό ογκος αVτός, fπί εlδικό οάρος 2,7, μ aς δίδει συνολικό οάρος 270 τόνων.

'

I

ι,

11'

i:

':

il'

Ί

I

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 7: Δρακόσπιτο 'Όχης, εσωτερική aποψις. 58 ΕΙΚΟΝΑ 8 καί ΕΙΚΟΝΑ 9 :Τό

ΕΙΚΟΝΑ 7: Δρακόσπιτο 'Όχης, εσωτερική aποψις.

58

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 7: Δρακόσπιτο 'Όχης, εσωτερική aποψις. 58 ΕΙΚΟΝΑ 8 καί ΕΙΚΟΝΑ 9 :Τό
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 7: Δρακόσπιτο 'Όχης, εσωτερική aποψις. 58 ΕΙΚΟΝΑ 8 καί ΕΙΚΟΝΑ 9 :Τό

ΕΙΚΟΝΑ 8 καί ΕΙΚΟΝΑ 9 :Τό κρανίο μέ

τά σημάδια «'Εξοστώσεως», aδιαμφισοή­

τητο aποδεικτικό στοιχε'ίο iπιτvχημέvης iyχειρήσεως iyκεφάλοv.

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙ ΚΟ ΝΑ 2: Κτίσματα aπό τήν περιοχή 'Ακρωτήρι τfjςΘήρας f ι' ΕΙΚΟΝΑ

ΕΙ ΚΟ ΝΑ 2: Κτίσματα aπό τήν περιοχή 'Ακρωτήρι τfjςΘήρας

f ι'
f
ι'
ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙ ΚΟ ΝΑ 2: Κτίσματα aπό τήν περιοχή 'Ακρωτήρι τfjςΘήρας f ι' ΕΙΚΟΝΑ

ΕΙΚΟΝΑ 12: Ή tπιγραφή Δισπηλιοv Κα­

στοριάς

ΕΙΚΟΝΑ 11: Χρυσό περίαπτο μέ γραφή

59

i.

------~~ -------

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

------~~ ------- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 13: 'Αγκίστρια ψαρέματος. τfίς 9rις χιλιετίας π.Χ Κύκλωπα», στήν Αλόνrισο! ..

ΕΙΚΟΝΑ 13: 'Αγκίστρια ψαρέματος. τfίς 9rις χιλιετίας π.Χ Κύκλωπα», στήν Αλόνrισο!

..

εύρεοέντα στό «Σπήλαιο τοιJ

------~~ ------- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 13: 'Αγκίστρια ψαρέματος. τfίς 9rις χιλιετίας π.Χ Κύκλωπα», στήν Αλόνrισο! ..

ΕΙΚΟΝΑ 14: Ό dρχάνορωποςτων Πετραλώνων. ήλικ(ας 750.000 ι'των.

60

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ 20: Τά cφχαιότερα lχνη φωτιiiς στόν κόσμο, ώς aποτέλεσμα aνορώπινης ενέργειας' πρίν

ΕΙΚΟΝΑ 20: Τά cφχαιότερα lχνη φωτιiiς στόν κόσμο, ώς aποτέλεσμα

aνορώπινης ενέργειας' πρίν aπό

1.700.000 tτη!

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ 20: Τά cφχαιότερα lχνη φωτιiiς στόν κόσμο, ώς aποτέλεσμα aνορώπινης ενέργειας' πρίν

ΕΙΚΟΝΑ 22: Μικρό νεκροταφεΤο,

aναyόμενο πέραν τοv 10.000 π.Χ.

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ 20: Τά cφχαιότερα lχνη φωτιiiς στόν κόσμο, ώς aποτέλεσμα aνορώπινης ενέργειας' πρίν

ΕΙΚΟΝΑ 21: Τό aποJιιοωμένο κρανίο AAOJ Σl

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ 20: Τά cφχαιότερα lχνη φωτιiiς στόν κόσμο, ώς aποτέλεσμα aνορώπινης ενέργειας' πρίν

ΕΙΚΟΝΑ 23: 'Ενταφιασμός σέ συνεπτυγμένη

στάσι

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ ΕΙΚΟΝΑ 20: Τά cφχαιότερα lχνη φωτιiiς στόν κόσμο, ώς aποτέλεσμα aνορώπινης ενέργειας' πρίν

ΕΙΚΟΝΑ 25: Τό fJραχιόνιον 6στοvντfjς 1καρίας

63

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 24: Τό κρανίο τοσ aρχανορώποv ΕΙΚΟΝΑ 27: Ή εσωτερική επιφάνεια πίΊν στοιχείων

ΕΙΚΟΝΑ 24: Τό κρανίο τοσ aρχανορώποv

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΙΚΟΝΑ 24: Τό κρανίο τοσ aρχανορώποv ΕΙΚΟΝΑ 27: Ή εσωτερική επιφάνεια πίΊν στοιχείων

ΕΙΚΟΝΑ 27: Ή εσωτερική επιφάνεια πίΊν στοιχείων τfΊς τοιχοποιείας. τοσ ναοσ τοσ Διός στήν Νεμέα. Εμφαίνεται τό λείο, περιμετρικό χείλος πίΊν 10 πόντων. μέ τήν τέλεια εφαρμογή των δύο κατοπτρικών πλακcίΊν, ενω εσωτερικώς lχουν aφαψεοfΊ 6 χιλιοστά aπό κάοε μία ι'πι­

φάνεια, yιά νά επιτευχοfΊ τό συνολικό διάκενο πίΊν 12 χιλιοστών.

64

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ EIKONA 26: Τφάστια δειvοοηρία aφισαv τήv τελευταία τωv πvοή, πρό 13.000.000 iπ!Jv, ατό

EIKONA 26: Τφάστια δειvοοηρία aφισαv τήv τελευταία τωv πvοή, πρό 13.000.000 iπ!Jv,

ατό Πικέρμι 'Αττικfjς. Φωτοyραφία τοιJ 1912.

\ I 65 ι ι I
\
I
65
ι
ι
I
Χfιλκινη έγχάρακτη πλcικα aπό τό lερό τfjς 'Ολυμπίας, στήν όποία διασώ~εται τό κείμενο τfjς έκατονταετοuς συνθήκης

Χfιλκινη έγχάρακτη πλcικα aπό τό lερό τfjς 'Ολυμπίας, στήν όποία διασώ~εται τό κείμενο τfjς έκατονταετοuς συνθήκης μεταξίι των Ήλείων καί των κατοίκων τfjς (lpκαδικfjς

Ήραίας. Μέσα 6ου al. π. Χ. (Λονδίνο, Βρεταννικό Μουσείο), πηγή Ίστορία τοv Έλληνι­

κοu'Έονους, τόμος Β'

ΠΡΟΕΛΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ

τό προηγούμενο κεφάλαιο, aπεδείχθη οτι Ol 'Έλληνες εΊναι αuτόχθο­

νες, γεννημένοι στόν συγκεκριμένο πρεσβυγενfj, πολύπαθο, aλλά

Σ προνομιουχο αuτόν γεωγραφικό χωρο, διέθεταν καί διαθέτουν r_,ικόμη τά αuτά έλαττώματα, οπως καί τό α\ηό
Σ
προνομιουχο αuτόν γεωγραφικό χωρο, διέθεταν καί διαθέτουν r_,ικόμη
τά αuτά έλαττώματα, οπως καί τό α\ηό DNA. 'Απεδείχθη οτι aνέκαθεν
ώμιλοuσαν καί aκόμη όμιλουν τήν αύτή γλωσσα, δμως όμολογουμένως
rχουν aτονίσει πολλά των προτερημάτων των, τά όποΤα κάτω aπό ώρισμέ­
νες συνθfjκες, φαίνονται νά έπαναδραστηριοποιουνται.
Συνθήκη: 'Από του παρόντος σημείου καί πέρα, μέ τόν δρο «'Έλ­
λην» θά χαρακτηρί~ουμε κάθε aπόγονο ό.λλά καί κάθε πρόγονο, τού
Δευκαλίωνος, aφου χωρίς rψφισβήτησι πλέον ολοι aνήκουν στήν 'ίδια ρί­
~α φυλή.
Προτοu ή rρευνα προχωρήσει στό κυρίως θέμα, τήν γραφή, κρίνεται
aπαραίτητο νά έρευνηθfί ή προέλευσις του πολιτισμου των Έλλήνων, aφ'
ένός διότι ι)φίσταται aρρηκτη σχέσις μεταξύ πολιτισμου, γλώσσας καί
γραφfjς, aφ' έτέρου διότι σ' αuτόν, τόν συγκεκριμένο πολιτισμό, έβασίσθη
ό δυτικ6ς τοιουτος, καί καλόν εΊναι, δχι μόνον ό κάθε 'Έλλην, aλλά καί
ε\φύτερα ό πολιτισμένος κόσμος, νά γνωρί~η τήν προέλευσιν α\ηου, διότι
ολοι ί>φιστάμεθα τίς συνέπειές του, ε'ίτε τίς θεωρουμε καλές, ε'ίτε δχι.
Ή ερευνα θ' aρχίση μέ μίαν έντυπωσιακή διαπίστωσι:
i
'I
Σχεδόν ολοι οί 'Έλληνες φιλοσόφοι, aστρονόμοι, μαθηματικοί, γεωμέ­
τρες, φυσικοί, μηχανικοί, iατροί, συγραφεΤς κλπ., των όποίων τά rργα η
εστω ή φήμη διεσώθησαν μέχρις των ήμερων μας, έμφανί~ονται νά rχουν
λάβη, τοuλάχιστον τίς βασικές γνώσεις των, «i:ξ 'iίvατολώv».
'Αρά γε πόσους καί ποιούς σοφούς, πόσα καί ποιά έπιστημονιι<ά συγ­
γράμματα, των ΑΙγυπτίων η των Άσυροβαβυλωνίων μπορουν νά μας πα­
ρέξουν οί υποστηρικτές αuτfjς τfjς θεωρίας;
Ά ντιθέτως καί περιέργως, ενας κυριολεκτικός κατακλυσμός aπό ονό­
ματα Έλλήνων φιλοσόφων, συγγραφέων, διανοητων, ποιητων, τραγωδων,
κωμωδων, έπιστημόνων, μαθηματικων, ίστορικων, lατρων, μηχανικων,
έφευρετων, aθλητων κ.a. (rχουν καταγραφfj aνω των 2.500 χιλιάδων),
έκπλήσσουν κυριολεκτικως, rστω κι δ.ν τά διασωθέντα συγγράμματά των
aποτελουν έλάχιστο ποσοστό (ύπολογί~εται μεταξύ 3 καί 5%) του πνευ­
ματικου των rργου.
67
I
!

,

.....

--11111

..

------------------·

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

Ή έν λόγψ μαρτυρία, aποδεικνύει προσέτι δτι οί 'Έλληνες εiχαν πρό­

σ6ασι, κατά τήν τέλεσι τών θρησκευτικών-μυστηριακών τελετών,

στήν Αίγυπτο. Βεβαίως θεωρηται τελείως ι:'.ιπίθανο η ε'ίσοδος νά fiταν

έλευθέρα.

Δέν πρέπει νά προξενη έντύπωσι τό δτι ή 'Ίσις, aλλοτε, ταυτίζεται μέ τήν

θεά Άθηνa, aλλοτε μέ τήν Δήμητρα καί aλλοτε μέ τήν Σελήνη, διότι δταν μία θεότης παραλαμβάνεται aπό aλλον λαό, στήν προκειμένη περίπτωσιν οί ΑΙγύπτιοι τήν παρέλαβαν ό.πό τούς 'Έλληνες, συχνά ό.λλοιώνεται ή aρχι­ κή της προέλευσις προσαρμοζόμενη σέ τοπικές παραδόσεις καί εθιμα. Έπί τη εuκαφίp., μιά καί ό.ναφερθήκαμε στήν Δήμητρα, aς μήν ό.ντι­ παρέλθουμε μίαν εντυπωσιακή πληροφορία, τήν όποία μaς μεταφέρει ό Παυσανίας, δτι δηλαδή, κοντά στήν πόλι των Θηβών, ύπηρχε rνα χωριό

στό όποίο οί aνδρες όνομάζοντο Κάβειροι, rνας έκτων όποίων fiταν καί ό

Προμηθεύς. Σ' αuτούς ή θεά Δήμητρα ένεπιστεύθη, ύπό μορφήν δώρου,

τήν τελετή των Καβεφίων μυστηρίων. Εuνόητο είναι βέβαια δτι ό Παυσα­

στό περιεχόμενό των.

«πόλιν γάρ ποτε εν TO!JTfiJ

φασ{ν ε/ναι τrί) χωρ(ω κ α{ aνδρας ονομαζομένοvς Καοείροvς, ΠρομηοεΤ δΕ: έν!

νίας έθε&φει aνίερο ν' ό.ναφερθη

των Καοείρων καΙ Αlτνα(ω τrί) Προμηοέως dφικομένην

Δήμητρα ες γνώσιν παρακαταοέσοαι σφίσιv- ijτις μΕ:ν

δrz iιν ή παρακαταοήκη καΙ τa ες αvτΥιν γινόμενα, OVK εφαίvετο δσιόv μοι γράφειv, Δήμητρος δ' ovv Καοει­

9

ραίοις δωρόν εστιν ή τελετή». Έκ του προηγηθέντος aποσπάσματος καταρρίπτεται ή aστήρικτος aπο­

ψις ώρισμένων δτι καί τά Καβείρια Μυστήρια εΊχαν προέλευσιν ό.νατολική.

2δ) Ό Πάν καί ό Διόνυσος, έμφανίζονται ν' ό.κολουθουν, χρονολογικώς:

«Ό δεύτερος Διόνυσος, λοιπόν, ό υίός της Ίους, κόρης του 'Ινάχου (βα­

σιλέως του" Αργους), καί του Διός, έβασίλευσε στήν Α'ίγυπτο καί ύπέδειξε

στούς ύπηκόους του πως νά τελουν τίς τελετές πρός τιμήν των θεών».

«τοv δΕ: δεύτερόν (Διόvvσοv), φασιv

εξ Ίοσς τfίς Ίvάχοv Διl γεvόμεvον οασιλεvσαι μΕ:ν

10

τfίς Αlγύπτοv, καταr}εΤξαι δΕ: τaς τελετάς».

Πότε lφά γε συνέβησαν αuτά;

  • 9. Παυσανίας, Έλλάδος Περιήγησις, οιβλ. 9, κεφ. 25, παρ. 6. σελ. 4. rως παρ. 7, σελ. Ι.

    • 10. Διόδωρος Σικελιώτης. Ίστορική Βι6λιοοήκη. οιβλ. 3, κεφ. 74, παρ. l, σεφ. 3-5.

71

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

'Από τήν βασιλεία του Πανός έμφανί~ονται νά έπέρασαν aκόμη περισ­ σότερα rτη, ή δέ βασιλεία του Διονύσου, συμφώνως πρός τά Αiγυπτιακά aρχεία, προηγήθη, κατά 15.000 rτη, αuτΥjς του βασιλέως" Αμασι.

«Παν/ δ[; l!τι τούτων πλέονα λέγεται εlναι, Διονύσψ

δ' ελάχιστα τούτων, καΙ τούτψ πεvτακισχίλια και μύρια

λογίζονται εlναι ες 'Άμασιν 6ασιλέα. Κα/ ταύτα Αίγύπτιοι

aτρεκέως φασ/ επίστασοαι, αίεί τε λογιζόμενοι καΙ αίε/ aπογραφόμενοι τΟ. l!τεα».

11

Ό έν λόγφ βασιλεύς έκράτησε τά σκΥjπτρα τΥjς Αiγ{)πτου μεταξύ 1570

καί 1546 π.Χ. 'Εξ αuτου συνάγεται δτι δ μέν Διόνυσος έβασίλευσε περί­ που 16.560 rτη π.Χ., δ δέ Πάν aκόμη παλαιότερα! Μετά τόν θάνατό του. δ Διόνυσος έτάφη στήν Νύσην τΥjς Άραβίας, aπό τήν όποία καί rλαβε τήν προσωνυμία, «Νυσαίος». «Οvκ aγνοω δΕ: διότι τινΕ:ς των συγγραφέων aπο­ φαίνονται τοvς τάφους των οεων τούτων ύπάρχειν

εν Νύσrz τfις 'Αρα6ίας, aφ' iις καΙ ΝvσαΤον τον Διό­

12

νvσον ωναμάσοαι».

Ύπάρχει βεβαίως καί aλλη, έπικρατεστέρα aποψις, δτι δηλαδή δ ΔιόΝΥΣος rδωσε τό ονομά του στήν πόλι ΝΥΣαν καί οχι τό aντίθετο.

2ε) 'Από τόν κατάλογο δέν λείπει καί δ ΉρακλΥjς, δ δποίος, κατά τόν

Ήρόδοτο, έβασίλευσε 17.000 rτη πρό του Αiγυπτίου βασιλέως" Αμασι

(περίπου 18.500 rτη π.Χ.).

«'Αλλά τις aρχαΤός εστι οεος Αίγvπτίοισι

Ήρακλέης ώς δΕ: αvτο/ λέγοvσι, l!τεά εστι έπτακισχίλια

και μύρια ες 'Άμασιν 6ασιλεύσαντα επείτε εκ των οκτω οεων ol δvώδεκα οεο/ εγένοντο, των Ήρακλέα Ενα νομίζοvσι

13

εlναι».

2στ) 'Ένας aλλος βασιλεύς, υίός τΥjς 'Αλκμήνης, δ δποίος, έκ γενετΥjς μέν

rφερε τό ονομα 'Αλκαίος καί δ δποίος μετωνομάσθη έκτων ύστέρων σέ Ήρακλη, έβασίλευσε περισσότερο aπό 10.000 rτη πρίν aπό τήν έποχή του Διόδωρου Σικελιώτου, δ δποίος καί μaς ένημερώνει περί αuτου.

  • 11. Ήρόδοτος. Ίστορία. βιβλ 2, παρ. 145. σειρ. 8-12.

  • 12. Διόδωρος Σικελιώτης. Ίστορική Βιολιοοήκη, βιβλ 1, κεφ. 27, παρ. 3, σεφ. 1-4.

  • 13. Ήρόδοτος. Ίστορία, βιβλ 2, παρ. 43. σειρ. 18 εως παρ. 44, σειρ. J.

72

τ

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

«τον δ' /;ξ 'Αλκμήνης

γενόμενον vστερον πλείοσιν hεσιν η μυρίοις, Άλ­

καίον εκ γενετfjς καλούμενον, vστερον Ήρακλέα

μετονομασοi]ναι ». 14

Τό aκολουθοuν aπόσπασμα μας πληροφορεί δτι οί Αiγύπτιοι, aντιμε­ τώπιζαν σοβαρότατο πρόβλημα, aπό επιθέσεις aγρίων θηρίων, κάποιος

δέ Ήρακλης fίταν αι'ηός ό όποίος τούς τό rλυσε &παξ διά παντός. Γιά τήν

εuεργεσίαν του αuτήν οί Αiγύπτιοι τόν ετίμησαν ώς θεό. Δέν διευκρινίζε­

ται πάντως, εάν fίταν ενας εκ των δύο προαναφερθέντων η aλλος.

« κατισχυομένων lτι των dνορώ- πων ύπο τοιJ πλήοους των ο η ρ ίων, κ α{ μάλιστα καπΧ

τi]ν Αlyυπτον κα{ τi]ν ύπερκειμένην χώραν μέχρι τοιJ

νιJν lρημον οvσαν κ α{ οηριώδη. εlκος γaρ ταύτης

ώς πατρίδος προνοηοέντα τον Ήρακλέα, κα{ καοα­

ρaν τi]ν γi]ν των οηρίων ποιήσαντα, παραδοιJναι τοίς γεωργοίς τi]ν χώραν, κα{ διa τi]ν εvεργεσίαν τυχείν

15

lσοοέου τιμi]ς».

2ζ) 'Άλλοι θεοί η ήμίθεοι βασιλείς ύπiϊρξαν οί 'Αγαθοδαίμων, Κρόνος,

'Απόλλων," Α ρης, Ζεύς κλπ. Πληροφορούμεθα aκόμη δτι εΤχαν ίδρύ­

σει ίερά τοu Διός καί της 'Ήρας. Πρός τιμήν τοu πρώτου, εΤχαν aφιερώ­

σει δύο χρυσούς ναούς, ό μέν μέγιστος, πρός τιμήν τοu επουρανίου Διός, ό δέ μικρότερος πρός τιμήν του επί γης βασιλεύσαντος Διός καί

πατρός αuτων, τόν όποιον ώρισμένοι aποκαλούν «'Άμμωνα» (δ

"Αμμων-Ρά, των Αiγυπτίων).

« lδρύσασοαι

δi: καtίερον των γονέων Διός τε κα{ 'Ήρας aξιό­ λογον τ{ί> τε μεγέοει κα{ τfj λοιπfί πολυτελε(α, κα{

ναοvς χρυσούς δύο Διός, τον μi:ν μείζονα τοιJ οv­

ρανίοv, τον δi: /;λάττονα τοιJ οεοασιλεvκότος κα{

πατρος αvτων, δν τι ν ες" Αμμωvα καλοvσι ». 16

  • 14. Διόδωρος Σικελιώτης. Ίστορική Βιολιοaήκη. οιβλ. I, κεφ. 24, παρ. 4. σειρ. 1-4.

  • 15. Διόδωρος Σικελιώτης, Ίστορική Βιολιοaήκη. οιολ. 1, κεφ. 15, παρ. 3. σειρ. 3

ί'ως παρ. 8,

σειρ. ι

  • 16. Διόδωρος Σικελιώτης, Ίστορική Βιολιοaήκη, οιολ. 1, κεφ. 15, παρ. 3, σειρ. 1 ί'ως παρ. 4, σεφ. ι

73

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

Έπ' π)καιρίμ, aς θυμηθουμε τήν μυστηριώδη πόλι« Πέτρα». στήν 'Αραβία. Έλληνικου ρυθμου λαξευμένην έπί βράχου. Οί ι<άτοικοί της

(φχικως οί Ίδουμαίοι. κατόπιν οί Ναβαταίοι, έλάτρευσαν ώς uψιστο θεό

τόν «ΝΤΟΥΣΑΡΑ». Ποιός ί\ρά γε θά (Ίναγνωρίση σήμερα στό Όνομα αuτό

τήν παραφθορά του «ΔIΟΣ-ΡΑ»; Εuκολώτερα βέβαια aναγνωρίζετω δ

«'Ινδός» θεός «DYANS ΡΠΑR», ώς δ «ΔΙΑΣ ΠΑΤΗΡ».

Τό οτι οί 'Έλληνες έθεώρουν ~>ς νεωτέρους θεούς τόν Ήρακλη, τόν Διόνυσο καί τόν Πάνα, έν aντιθέσει πρός τοί>ς Αlγυπτίους, οί δποίοι τούς

έν λόγφ θεούς τούς έθε<~ρουν aρχαιότατους, aποτελεί aλλη μίαν aπόδει­ ξιν οτι οί πρόγονοι των Έλλήνων προηγοuντο τG'>ν Αlγυπτίωv. «Εν 'Έλλησι μέν νυν νεώτατοι των οεων νομίζονται

εlναι Ήρακλέης τε καΙ Διόνυσος καΙ Πάν, παρ' Αlγυπ­

τίοισι δi: Πaν μi:ν cφχαιότατος καΙ πί:ίν οκτω των πρώτων λεγομένων οεων, Ήρακλέης δi: των δευτέρων των δυώδεκα

λεγομένων εlναι, Διόνυσος δi: των τρίτων, οί' iκ των /)υύ)­

17

δεκα οεων iγένοντο».

'Εκ των aνωτέρω, aλλά. καί γενικ6τερα aπό τήν ίστορία, διαπιστώνεται

οτι, κατ' εκείνη τήν έποχή, είναι έξαιρετικως δύσκολο νά διαχωρίση κανείς

βασιλείς aπό θεούς. Ύπάρχουν πάντως πολλοί aκόμη 'Έλληνες, οί δποίοι δέν έβασίλευσαν μέν, aλλά, εvεκα των έξαιρετικων προσφορων των, εlσΥjλθαν στό Αlγυπτιακό Πάνθεο.

Μεταξύ αuτων συγκαταλέγεται καί δ' Απις, έξ "Αργους, του δποίου τό

Έλληνικό Όνομα i]ταν 'Έπαφος, «' Απις κατa τrzν Έλλήνων γλωσσάν iστι

1

Ο/Επαφος>>, κ δ προαναφερθείς μετψκησε στήν Α'ίγυπτο, δπου έγκατέστη­ σεν aποικία. Μετά τόv θάνατό του έθεοποιήθη Δπό τούς Αlγυπτίους καί κατετάγη μεταξύ των μεγαλυτέρων θεων του Αlγυπτιακου Πανθέου, ενε­

1

κα των Ιδιαιτέρων προσφορων του πρός αuτούς ~ 'Όπως διεπιστώσαμε, τόν κύκλο των βασιλέων-φαραώ στήν Α'ίγυπτο, τόν

11νοιξαν 'Έλληνες ήμίθεοι, δμοίως δέ εΤναι γνωστόν, δτι εκλεισαν αuτόν Μα­

κεδόνες Πτολεμαίοι. Ή πασίγνωστη βασίλισσα Κλεοπάτρα ήΖ' ή Φιλοπά­

τωρ, στίς 15 Αuγούστου του 30

π.Χ. εδωσε τέλος, ώς αiηόχειρ, Όχι μόνον στήν

κατάλογο των Αlγυπτίων βασιλέων-φαραώ.

ζωή της, aλλά καί στόν μακρύ

  • 17. Ήρόδοτος. Ίστορία. 6ι6λ. 2,

παρ. 145,

σειρ. 1-6.

  • 18. 'Ηρόδοτος. Ίστοpία, 6ι6λ. 2,

παρ. 153,

σειρ. 6-7.

  • 19. Νεώτερον Έγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ι-IΛΙΟΥ », λrιμα «" Απις».

74

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

Οί χρονολογήσεις, δσον aφορa τούς προαναφερθέντες θεούς-βασι­

λεϊς, 'ίσως φαίνονται aπίστευτες, επειδή ή καθιερωμένη ίστορία δέν aπο­

δέχεται τέτοιες <'ιναδρομές (lδίως δσον aφορa τούς 'Έλληνες). Ή πλέον

συνήθης αΙτιολογία εΤναι δτι, κατ' εκεϊνες τίς εποχές, τά ετη δέν iiσαν

ήλιακά, aλλ{ι σεληνιακά. 'Έναντι αί'ηfίς τfίς θέσεως aντιπαρατίθενται οί ακόλουθες παρατηρήσεις:

α) Ή λέξις «'Ηλικία» συναντaται ηδη τά aρχαιότατα 'Ελληνικά κείμενα.

Ή ετυμολογία τfίς λέξεως μaς aποκαλύπτει aκριβώς τήν περιστροφή τfίς Γης περί τόν f]λιο, διότι ή λέξις συντίθεται aπό τόν «Υ1λιο» καί τό

«ι<ίω», δπου «κίω» σημαίνει περιελίσσομαι. Άδιαμφισβητήτως λοι­ πόν aφορδ. ΗΛΙΑΚΗ μέτρησι του χρόνου. Έάν επρόκειτο περί διαφο­

ρετικου τρόπου μετρήσεως του ετους καί οχι ΗΛιακου, οί <'ιναφερόμε­ νοι στίς εν λόγφ χρονολογήσεις θά τό επεσήμαναν, δπως συμβαίνει, επί

παραδείγματι, στά ΌρφιJ<ά κείμενα, δπου αναφέρονται σέ, 12.000 πανσεληνίους μfίνας, aντιστοιχουντας σέ έκατονταετήρους ενιαυτούς.

«εονος 1:ς aφνειον J<a) πλούσιον Ι:ξιJ<όμεσοα ΜαJ<ροοίων, οΊ δi-ι πολέας ζώοvσ' Ι:νιαυτούς,

δώδεκα χιλιάδας μηvώv έκατοvταετήρωv

20

πληοούσης μήνης χαλεπών tJ<τοσοεν aπάντων».

Έάν, παρ' δλ' αuτά, δεχθουμε δτι οί χρονολογήσεις aντιστοιχουν σέ σε­ ληνιακά ετη, τότε aγόμεθα σέ aτοπα συμπεράσματα διότι δ Διόνυσος θά

εΤχε βασιλεύση περίπου τό 3.750 π.Χ., ό 'Ήλιος καθώς καί δ 'Όσιρις, περί

τό 1.840 π.Χ., δ τελευταϊος εμφανίζεται νά βασιλεύη καί λίγο πρό του

1.000

π.Χ. (οί διαφορετικές χρονολογίες <'ιφορουν διαφόρους aλλά δμω­

νύμους βασιλεϊς), δ Πάν θά εΤχε βασιλεύση τό 1.400 π.Χ., δ δέ Διόνυσος

μόλις τό 923 π.Χ.! Ώς μέτρον συγκρίσεως, δ Μινωικός πολιτισμός aνδ γε­ ..

I

ται, κατά τήν συμβατικήν <'χρχαιολογία. πέραν του 3.000 π.Χ.

β) Στό προηγοίψενο κεφάλαιο διαπιστώθη δτι, κατά τοί)ς ΑΙγυπτίους, ή

καταστροφή του Έλλαδικοu χώρου εκ του κατακλυσμου συμπίπτει μέ

τήν εκχυσιν των ύδάτων τfίς θεσσαλιώτιδος λίμνης, 9.500 ετη π.Χ. πε­

ρίπου. Έάν λοιπόν επρόκειτο περί σεληνιακών ετων (l3 σεληνιακά ετη

= 1 ήλιακό) τότε, ε'ίτε οί Αlγύπτιοι θ' aνεφέροντο σέ 123.000 ετη, ε'ίτε δ

κατακλυσμός θά εΤχε συμβη περί τό 730 π.Χ.!

20. Όρφικ(χ, Jιρyοvαυτικά. σεφ. 1106-1109.

75

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

«σiJ r"Ji: πάντα πόλοv κιοάρηι πολυκρέκτωι

» 27

άρμόζεις, επειδή δμως ή λέξις «πόλος» rχρησιμοποιεϊτο κατά τήν cφχαιότητα

γιά νά ύποδηλώση τήν περιστρεφόμενη σφαίρα, γίνεται πλέον σαφές

δτι στούς συγκεκριμένους στίχους περικλείονται τόσον ή γνωσις περί τοu

σφαιρικού σχήματος τfjς γfjς, δσον καί ή κίνησις αuτfjς περί τόν aξονά της, δταν λέγει:

πάντα πόλον κιρνaς 'Όπως μaς μεταφέρει ό Πλούταρχος, ό 'Αρίσταρχος ό Σ(ψιος aναφέ- ρει ξεκΔθαρα, δτι ή γη περιδινίζεται περί τόν λοξό aξονά της,

~

«

...

...

». 2

«iξελίττεσοαι δι' κατa λοξού κύκλου Πιν yi]ν, aμα καΙ περl τον αύτf]ς aξονα δινουμένην».''!

Ό ΠλΔτων, ι'λναφέρεται σέ:

«

.. .

σφαιροει()ές, εν μέσου πάντη προς

.. .

»,' 11

τaς τελευτaς lσον aπέχον, κυκλοτερες αvτο Στορνεύσατο

όλοστρόγγυλο, τορνευτό σχfjμα των συμπαντικων σωμΔτων. Ό 'Ερατο­ σθένης παρουσι(χζεται aκόμη πιό ακριβολόγος, διευκρινίζων δτι στήν

πραγματικότητα τό σχfjμα δέν clναι aπολύτως σφαιρικό, εχει δέ καί Κfχ­

ποιες cJ.νωμαλίες:

«

.. .

σφαιροει()iκ ή σύμπασα, οvχ ώς Σ κ τόρνου δέ. dλλ'

. ..

»JI

{χει τι ν aς aνωμαλίας

Οί δυσεξήγητες γνώσεις των Έλλήνων, δέν σταματούν tδω:

«aπείρους δε εlναι κόσμους καΙ μεyέοει διαφέροτας. Σν τισ! δi: μΥ] εlναι

32

Υjλιον μηc)ε σελήνην, Σν τισl δε μείζω πίίν παρ' ήμϊν καΙ Σν τισl πλείω».

η

«

..

.dνορώποισιν εlναι κα) πόλεις συνrvκημένας καΙ

lρyα κατεσκευασμένα ωσπερ παρ' ήμϊν καΙ Υjλιον καΙ σελήνην καΙ τa aλλα

13

ωσπερ παρ' ήμϊν».

  • 27. Όρφικά «Όρφέως {)μνοι». 34. σεψr1l6-ΙΊ.

  • 28. Όρφικά «Όρφέως uμνοι>>. 34.

σειρ. 19.

  • 29. Πλούταρχος. Περί τοσ i:μφωvομι'vοv προσώπου τ{J κύκλμι τfίς σελήνης. σελ. 923. τμfjμα Α. σειρ. 5-6.

  • 30. Πλάτων Τίμαιος. σελ. 33. παραγρ. lJ. σειρ. 4-5.

  • 31. Στράβων Γεωyραφικιi. οιβλ. I. κεφ. 3, παραγρ. 3. σειρ. 7-8.

  • 32. Δημόκριτος Tcstimonia. Δπόσπασμα 40, σειρ. 6-7.

  • 33. Σιμπλικίου «Εlς Τό Α τii'>ν 'Αριστοτέλους Περί 0\φανοiJ>> τόμος 7. σελ. 609. σεφ. 9- ll.

80

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

Πως εΊναι δυνατόν νά γνωρί~η, ό Δημόκριτος, γιά κόσμους χωρίς flλιο

καί σελήνη, γιά κόσμους μέ ολιγότερα οi'Jράνια σ(~ματα, aπό οτι εχει τό δι­

κό μας ήλιακό σύστημα καί γιά aλλους μέ περισσοτέρα; Άπό που Υ1ντλησε

πληροφορίες ό 'Αριστοτέλης γιά uπαρξι νοήμονος ~ωfις, 'ίδιας μέ τήν Ιδική

μας, στό σύμπαν; Κάθε προσπάθεια aπαντήσεως θά εΊναι ύποθετική.

Οί Έλληνικοί χάρτες, οί όποιοι εγιναν γνωστοί ώς οί του Πίρι-Ρέϊς,

εχουν σχεδιαστfι μέ θαυμαστή ακρίβεια καί εχει ληφθη ύπ' οψιν, κατά τόν

σχεδιασμό των, ή σφαιρικότης τfις γfις.

Ή 'Υδρογραφική ύπηρεσία των ΗΠΑ επιβεβαίωσε τήν γνησιότητά των, ύπελόγισε τήν ήλικία των σέ 5.000 ετη καί, λαμβάνοντάς τους ώς πρότυπα,

διώρθωσε παγκόσμιους χάρτες. Αi'ιτά κατά δηλώσεις του μεγαλυτέρου

χαρτογράφου τfις Άμεpικfις, του Μάλεϋ "Αρλιγκτον (Maley Arlihgton).

Κατά τόν καθηγητή Charles Hapwick, «Πρέπει νά ύπfjpχαν κάποια

οργανα γιά τόν aκριοfj καοορισμό τοιJ μήκους των r)ιαφόρων περιοχών, τά

όποια χρησιμοποιοιJσαν aνορωποι πού Υjξεραν μέ aρκετή προσέγγιση τό σω­

στό μέγεοος τfjς γf}ς. Φαίνεται δτι είχαν aρκετές γνώσεις γιά τίς δύο 'Α μερικές καί εlχαν χαρτογραφήσει τίς aκτέςτf}ς ΆνταρκτικfJς».

34

Τό έπόμενο aπόσπασμα aποδεικνύει πλήρη γνωσι του μηχανισμου έκλείψεων.

«'Έκλειψις ήλίου συνέβη στήν Τροία καί ό στρατός iιταν aπρόθυμος

(νά πολεμήση) λαμβάνοντες αi'ιτήν ώς (κακό) θεϊκό προμήνυμα, διαβαί­

νοντας λοιπόν ό Παλαμήδης, έξήγησε δτι έπειδή ή σελήνη διήρχετο κάτω

aπό τόν flλιο, έσκοτείνιασε ή γη καί έδημιουργήθη καταχνιά».

«lκλειψις ήλίοv εν Τρο(α

εγένετο καi ό στρατος aοvμοι Υισαν λαμοάνοντες

τi}ν διοσημίαν ες τa μέλλοντα. παρελοων οvν ό

Παλαμήδης αvτο το πάοος τοιJ ήλίοv διεξf}λοε καi δτι τfjς σελήνης ύποτρεχοιΊσης αvτον iξαμαvροιJται καΙ aχλύν lλκει,» ' "Ας συμβάλλουμε στήν οΙκονομία, κλείνοντας τήν σχετική aναφορά μέ

3

μία aπίστευτη μέν πληροφορία, μ ή δυνάμενη δμως ν' aμφισβητηθη.

Οί Ντόγκος, μία aφρικανική φυλή, ή όποία aνεκαλύφθη στίς aρχές του

20ου αlωνος, έγνώρι~ε πληροφορίες περί του ήλιακου συστήματος του

  • 34. Περιοδικό «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ». Αuγουστος 2002, σελ. 22.

  • 35. Φιλόστρατος, 'Ηρωικός, σελ. 709. σεφ. 2-7.

81

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

Σειρίου, aγνωστες τότε στούς έπιστήμονες, οί όποίες μέχρι σήμερα,

επιβεβαιώνονται aργά aργά, ύπολείπονται δέ έλάχιστες λεπτομέριες

πρός πλήρη έπιβεβαίωσιν δσων μέ πολύ προσοχή παραδίδουν aπό γενεά.

σέ γενεά, οί ίερεΊς των. Συνεπώς είναι aδύνατον νά περι\Ίλθαν, μέ τόν rνα

κόσμου. 'Εκείνο πάντως τό όποίο συνταράσσει, ε1ναι ή όμολογία τών ίδίων, δτι clναι aπόγονοι aρχαίων Έλλήνων aργοναυτών καί συγκε­

16

κριμένως Λημνίων! Συνεπώς, οί rψχαίοι 'Έλληνες, δσον aφορa τό ήλιακό σύστημα του Σει­ ρίου, κατείχαν πολύ περισσ()τερες γνώσεις aπό αuτές τίς δποίες τούς aποδίδει ή παραδοσιακή Ίστορία, aλλά καί aπ' αuτές τίς όποίες γνωρί­

~ουν οί σημερινοί επιστήμονες. ''Ισως τέτοιου ε'ίδους γνώσεις έξηγουν γιατί έξηφανίσθη τό 95-97 % τ\1ς γραπτης κληρονομίας των Έλλήνων.

3) 'Εξαιρετικώς μεγάλος aριθμός Αιγυπτιακών πόλεων φέρουν Έλληνικές ονομασίες, δπως, Διόσπολις (2), Πανόπολις, Άπολλωνόπολις (2), Ήλι­ ούπολις, Έρμούπολις (lO), Εtλειθυία, Άφροδιτόπολις, Διονυσιάς,

"Αρτεμις, Θηβαι, Δάφνη, Φιλαδέλφεια, Λητόπολις, Ήρακλεόπολις (4),

Όξύppυγχος, Λεοντόπολις (2), 'Άβατος, Θύνις, 'Άβυδος, Ναύκρατις,

Μέμφις, Νικόπολις, Βερενίκη, Φιλοτέρα, Βακχιάς, Διδύμη, Αίνος, Ίερά

Συκάμινος, Μήδεια, Κροκοδειλόπολις, παρά τήν λίμνη Μοίριδα, καθώς

καί δεκάδες Ο.λλες, οί όπΟιες δέν αναφέρονται γιά λόγους οικονομίας, καί οί όποίες επιβεβαιώνουν, Ο.ν μ ή τι Ο.λλο, τήν Ί'δρυσίν των aπό 'Έλλη­

37

νες (οί aριθμοί δηλώνουν τό πληθος των όμωνύμων πόλεων).

«τfΊς ycφ πάσης οlκουμένης

κατa μόνην τiιν Αlyυπτον εlναι πόλεις πολλaς ύπο

των aρχαίων οεών Ι:κτισμένας, οlον Διός, Ήλίου,

Έρμού, :Απόλλωνος, Πανός, Εlλειουίας, aλλων

4)

πλειόνων». JR

Οί 'Έλληνες, aπό πολύ παλαιά, είχαν καθιερώσει νά γράφουν έξ aρι­

στερών πρός τά δεξιά, ητοι aντιστρόφως πρός τούς ύπολοίπους λαούς

  • 36. Ρόμπερτ Τέμπλ (Robert Temple), Ό άγνωστος Σείριος, έκδότης Ν. Ράπτης.

  • 37. «Νεώτερον Έγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ >>

  • 38. Διόδωρος Σικελιώτης. Ίστορική ΒιtJλιοοήκη, 6ι6λ. J, κεφ. 12, παρ. 6, σεφ. 3. εως παρ. 7. σεφ. ι

82

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

ετσι συναντοuμε <<aνάποδες» γραφές-προφορές οπως: «ΖΕΥΣ»---.­

«Σ(Ο)ΥΕΖ» (ΟΥ, έναλλακτική προφορδ. τοu Υ), «ΔΙΑΣ»---.- «ΣΑΙΔ»

(port SAID),

«ΣΕΙΡΙΟΣ»---.- «ΟΣ(Ε)ΙΡΙΣ», ό όποίος ταυτί~εται μέ τόν

Σείριο-Διόνυσο:

«τι:ίίv δi: παρ"Έλλησι παλαιών μvοολόyωv τιvi:ςτοv 'Όσιριv Διόvvσοv προσοvομάζοvσι καΙ Σείριοv παρ­

ωvύμως »' 9

'Εν aντιθέσει πρός τούς διαφόρους τύπους έλληνικων γραφών, οί ,)πό­ λοιπες ξένες γραφές ΔΕΝ διέθεταν φωνήεντα, ετσι ό γραφεύς κατέγρα­

φε τήν λέξιν μόνον διά συμφώνων. Ό αναγνώστης, γιά νά δυνηθη νά τήν

 

I

 
 

I

 
 

I

I

I

 

I

I

I

αναγνωρίσουν;

'Έστω δμως δτι κάποιος γνωρί~ει καλώς τήν Έλληνική, θά δυνηθη hρά

γε νά προφέρη όρθως γράμματα δπως τά «Γ», «Δ», «Θ», «Χ»; Παρ' δτι

ύπάρχουν λέξεις, στήν 'Αγγλική γλώσσα, οί όποίες περιέχουν τέτοιες προ­

φορές, π.χ. Yesterday (Γ), THe (Δ), THeory (Θ), Harmony (Χ), οταν

rνας Βρεττανός η 'Αμερικανός προσπαθήση νά προφέρη έπί παραδείγ­ ματι τήν λέξι «γαρίδα» η «θεός», θά τόν aκούσετε νά λέγη «Garidα» η «Teos». Τό αuτό, λίγο πολύ, συμβαίνει καί μέ τούς ύπολοίπους Εuρωπαί­ ους. Βεβαίως καί ό 'Έλλην aντιμετωπί~ει παρόμοια προβλήματα, δυσκο­ λεύεται έπί παραδείγματι, δ. ν οχ ι aδυνατετ νά προφέρη τό « R», κατά τόν

Γαλλικό τρόπο διά τfjς κιονίδος, τό μεταξύ «ε>> καί «ι» Γερμανικό« ϋ »,

καθώς καί διάφορα aραβικά γράμματα, μέ τόν γνωστό λαρυγγώδη τρόπο. Συχνά λοιπόν, στά γραπτά των aνατολικfjς προελεύσεως λαών, ένω διεσώ~οντο τά σύμφωνα των λέξεων, ή aπόδοσις των φωνηέντων aπεδίδε­

το λανθασμένως. Γιά νά γίνη πλήρως κατανοητό αuτό, έπί παραδείγματι,

39. Διόδωρος Σικελιώτης, 'Ιστορική Βιολιοοήκη, 6ι6λ. l, κεφ. 11. παρ. 3. σεφ. 1-3.

83

j

'

---------------------

-

-

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

εάν συναντουσε, ό ό.ναγνώστης, τήν λέξι «ΚΝ », θά 1]ταν δυνατόν νά προ­

φέρη: ΚάΝω, ΚεΝό, ΚιΝw, ΚwΝος, ΚουΝw, wΚεαΝός, εΚείΝο κ.λ.π. Τε­ λικώς εκ των συμφραζομένων, ό αναγνώστης εuρισκε τήν σωστή λέξι.

(Έχρησιμοποιήθησαν παραδείγματα στήν Έλληνική γλwσσα, δι' εuνοή­

τους λόγους).

Πως τώρα, ή θεά Άθηνa μετωνομc1σθη aπό τούς Αlγυπτίους σέ Νηίθ; «Αlyυπτιστl μi:ν τοvνομα ΝηίΟ, Έλ-

» 40

ληνιστl δέ, ώς ό i:κείνων λόγος, 'Αοηνa· Τό ονομα «ΆΘηΝΟ.», μέ τήν ό.νάστροφη γραφή, των Αiγυπτίων, γίνε­ ται «αΝηΘΑ». Τά φωνήεντα παραλείπονται καί ή λέξις γράφεται ώς «ΝΘ», τό μεταξύ των δύο συμφώνων μακρόν «Η», άκουστικώς Υιχουσε εντόνως, ό.ποδωθέν γραφικwς στά Έλληνικά ώς «HI», τά δύο «Α», aρχι­ κό καί τελικό, εχάθησαν κι ετσι προέκυψε τό ονομα τfίς «Αiγυπτίας» θεaς

«ΝΗΙΘ».

5) 'Ακόμη καί οί Υδιοι οί Αiγύπτιοι έθεώρουν τούς 'Έλληνες aρχαιότερούς

των. Ό ίερεύς του ναου τΥjς Σ(iίδος (τό σημερινό Port Said), όμολογετ:

«Χωρίς κανένα φθόνο θc1 σου τά διηγηθώ, Σόλων, πρός δική σου χάριν

καί πρός χάριν τΥjς πόλεώς σας, πρό πάντων δέ πρός χάρι τΥjς θεaς

(Άθηνaς). ή όποία aναλαβουσα καί τήν δική σας καί τήν δική μας χώραν,

ανέθρεψε καί επαίδευσε (αuτές), πρώτη δμως τήν οική σας, χίλια χρό­

νια πρίν (από τήν δική μας)».

«τον οιΊν ίερέα φάναι. Φοόνος ο(χ)είς,

ω Σόλων, aλλa σού τε i!νεκα i:ρω καΙ τfις πόλεως ύμων.

μάλιστα δΕ: τfις οεοv χάριν, η τήν τε ύμετέραν καΙ Πινδε

Ελαχεν καΙ lορεψεν καΙ i:παίδευσεν, προτέραν μi:ν Πιν παρ'

41

ύμΤν Ετεσιν χιλίοις». Ό χαρακτηρισμός «χίλια χρόνια» πιθανwς ό.ναφέρεται μέ τήν σημερι­ νή εννοια, δηλαδή πάρα πολλά. Ό Υδιος ίερεύς. στήν συνέχεια, βεβαιώνει δτι οί Άτλάντιοι κατακτηταί

(είχαν καταλάβει τίς περιοχές aπό Λιβύης μέχρις Αiγύπτου, τήν Εuρώπη δέ μέχρι Τυρρηνίας) aπεκρούσθησαν επιτυχώς aπό τούς 'Αθηναίους, οί

όπΟιοι ό.φ' ένός μέν aπέτρεψαν, τήν περαιτέρω ύποδούλωσι λαwν, ό.φ'

έτέρου δέ aπελευθέρωσαν δσους είχαν flδη ύποδουλωθΥj, χωρίς νά ζητή-

  • 40. Πλάτων. Τίμαιος. σελ. 21. παρ. e, σεφ. 5-6.

  • 41. Πλάτων, Τίμαιος. σελ. 23, παρ. d, σεφ. 4 εως παρ. C, σεφ. I.

84

--------------- -

-

~-

--

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ σουν κανένα aντάλλαγμα. Γι' αuτήν aκριβwς τήν γεναιοφροσύνη των 'Αθηναίων, ό Αlγύπτιος Ίερεύς

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

σουν κανένα aντάλλαγμα. Γι' αuτήν aκριβwς τήν γεναιοφροσύνη των

'Αθηναίων, ό Αlγύπτιος Ίερεύς θεωρεΊ δτι οφείλει χάριν στόν Σόλωνα, ώς

aπόγονό των. «τοvς δi: μήπω δεδουλωμένους διεκώλυσεν δουλωοfjναι, τοvς δ' aλλους' δσοι κατοικοιJμεν i:ντος δρων Ήρακλείων,
aπόγονό των.
«τοvς δi: μήπω δεδουλωμένους διεκώλυσεν
δουλωοfjναι, τοvς δ' aλλους' δσοι κατοικοιJμεν i:ντος δρων
Ήρακλείων, aφοόνως aπαντας iιλεvοέρωσεν».
42
'Εκ τfjς lδίας πηγfjς πληροφορούμεθα δτι ό προκατακλυσμιαΊος πολι­
τισμός τwν 'Αθηναίων έθεωρεΊτο μοναδικός:
«Διότι κάποτε, Σόλων, πρό τού μεγάλου κατακλυσμού, ή σημερινή
πόλις των 'Αθηναίων ύπfjρξεν aρίστη εlς τόν πόλεμον, καί γενικwς εlς τήν
διακυβέρνησί της τελεία. 'Όπως αναφέρεται, σ' rκείνη τήν πόλιν rγιναν
κάλλιστα εργα καί διεμορφώθησαν τά aριστα των πολιτευμάτων, έξ δσων
εχομεν ακούσει δτι ύπfjρξαν ποτέ έπί τfjς γfjς».
«ilν yaρ δή
ποτε, ω Σόλων, ύπi:ρ τiιν μεyίστην φοορaν vδασιν ή νιJν
1\οηναίων οvσα πόλις aρίστη πρός τε τον πόλεμον καΙ
κατa πάντα εvνομωτάτη διαφερόντως iΊ κάλλιστα Ι!ρyα καΙ
πολιτεΤαι yενέσοαι λέγονται κάλλισται πασών όπόσων ύπό
43
τον οvρανον ήμεΤς aκοi]ν παραδεξάμεοα».
Τά aνωτέρω προέρχονται έκ των γραπτwν aρχείων τοu έν λόγφ ίεροu.
ΟΊ 'ίδιοι οΊ Αlγύπτιοι, λοιπόν, έθεώρουν τούς 'Έλληνες aρχαιότερούς
των, μέ rξαιρετικwς προηγμένο πολιτισμό, wφειλαν δέ σ' αuτούς, έκτός
δλων των aλλων καί τήν ελευθερία των.
6) Στά 1\ρyοναυτικά, κατηγορηματικώς καί σαφwς αναφέρεται δτι, δταν ό
'Ορφεύς μετέβη στήν Α'ίγυπτο, «aπεκάλυψε, έδίδαξε τόν 'Ιερό Λόγο».
44

«fιδ' δσον Αlyυπτίων ίερον λόγον i:ξελόχευσα».

Στό 'ίδιο κείμενο, λίγο πιό κάτω επαναλαμβάνει δτι:

«Σέ δποια, έκ των aπεράντων περιοχών, τfjς Αlγύπτου καί τfjς Λιβύης

i/,

aφικόμην, έδίδασκα στούς aνθρώπους των πόλεων τούς Θείους Λόγους».

«ών ίκόμην i:πl yαΤαν aπείριτον i]δi: πόληας

4

Αlyύπτrυ Αιούn τε οροτοΤς aνa οέσφατα φαίνων». '

  • 42. Πλάτων. τίμαιος. σελ. 25.

παρ. c,

σειρ. 4-6.

  • 43. Πλάτων, τίμαιος. σελ. 23,

παρ. c.

σειρ. 3, Ι'ως παρ. d, σειρ. Ι.

  • 44. 'Ορφικά, 'Αρyοvαvτικά, σειρ. 43.

  • 45. 'Ορφικά, 1\ρyοvαvτικά, σεφ. 101-102.

85

ι

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

··

..

,

··

..

,

τρικων προβλημάτων μετ' aποδείξεως, οuτε κ(iν οί καλούμενοι, aπό

τούς Αιγυπτίους «Άρπεδονάπται» (σήμερα θά τοί>ς χαρακτηρί~αμε εμπειρικούς τοπογράφους).

«iγιiι δi: των κατ' iμαυτον rlνaρώπων γην πλείστην iπεπλανησάμην ίστορέων τa μήκιστα, καΙ dέραςτε

καΙ γέας πλείστας εΊδον κα) λογίων dνδρ(/Jν πλείστων iπήκουσα

καΙ γραμμέων συνaέσιος μετa aποδείξεως οι)δείς κώ με παρήλλαξεν

» 48

οvδ' οί Αlγυπτίων καλεόμενοι Άρπεδονάπται·

'Αποδεικνύεται λοιπόν δτι, οί μέν 'Έλληνες κατείχαν τίς γνώσεις, σέ

επιστημονικό επίπεδο, οί δέ ΑΙγύπτιοι διέθεταν αuτές, ώς παρακα­ ταθfjκες, στίς βιβλιοθfjκες των ίερατείων των. 'Αποδεικνύεται προσέτι δτι οί ύπόλοιποι aλλοδαποί σοφοί δ,τι εγνώρι~αν, τό εγνώρι~αν άπλως σέ

εμπειρικό, σέ πρακτικό επίπεδο.

9) Ό Θαλfjς δ Μιλήσιος εδίδαξε στούς ΑΙγυπτίους ίερείς τήν θεωρία των

Ί

'I

I

I

«δμοίων τριγώνων», ύπολογί~οντας τό uψος τfjς μεγάλης πυραμίδας, διά τfjς συγκρίσεως τfjς σκιΟ.ς αuτfjς, μετά τfjς σκιάς του η κατ' aλλους,

I

τfjς βακτηρίας του (μπαστουνιού του). Ή πρΟ.ξις αuτή μΟ.ς θυμί~ει τήν

πρότασιν του Ίμπραχήμ "Ιμπν Οuασήφ Σάχ καί του Άμπού Έλ Χασάν Μασσουντί, δτι οί γνώσεις οί δποίες rχουν ενσωματωθfj στήν πυραμίοα «Προορί~ονται δι' εκείνους Οtτινες ούνανται νά εννοήσουν τήν γραφή καί τήν γλωσσα των πυραμίδων». « δτι πάσης άνευ πραγματείας καΙ μηδενος οργάνου δεηaεlς dλλa τi]ν οακτηρίαν στήσας iπl τ~ πέρατι τi]ς σκιaς flν ή πυραμlς

iποίει, γενομένων τfί iπαφfΊ τi]ς dκτΤνος δυο Τν

τριγώνων, l!δειξας ον ή σκιa προς τi]ν σκιaν λόγον

49

εΊχε τiιν πυραμίδα προς τiιν οακτηρίαν l!χουσαν».

Έάν oi Αiγύπτιοι ησαν οί ϊοιοι aρχιτέκτονες τής μεγάλης πυραμί­

οος τής Γκί~ας, οέν θά έξεπλήσετο οϋτε ό Φαραώ 'Άμασις, οϋτε ή ό.κολουθία του, aπό τόν τρόπο μέ τόν όποιο ένήργησε ό Θαλής,

ό.φοϋ θά έγνώρι~αν τίς βασικές aρχές τής ΓΕΩ - ΜΕΤΡΙΑΣ. Στό προαναφερθέν aπόσπασμα δ Πλούταρχος, δ δποίος σημειωτέον

  • 48. α) Δημόκριτος. 'Αποσπάσματα, 299. σε ψ. 6-lO καί β) Κλήμης 'Αλεξανδρεύς. ΣτρωματεΤς. βιβλ.l, κεφ. 15, παρ. 69, ύποπαρ. 5, σεφ. 2-5.

  • 49. Πλοίηαρχος, Των Έπτά Σοφωv Συμπόσιον, σελ. 147, παρ. Α. σεφ. 5-lO.

87

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

Αίγύπτιοι τά σχετι~όμενα μέ τήν aστρονομία. 'Αργότερα, δταν συνέ-

6η ό ι<ατακλυσμός στόν 'Ελλαδικό χώρο, έχάθησαν οί περισσότεροι

τών aνθρώπων καθώς καί τά γραπτά αuτών. Έξ αuτΥjς τfίς αlτίας. με­

τ6. πάροοον aρκετού χρόνου, οί Αiγύπτιοι ίοιοποιήθησαν τίς aστρονο­ μιι<ές γνώσεις, ενισχί1θη οέ ή εντύπωσις οτι αuτοί πρwτοι <':ινεκάλυψαν

τήν Δστρονομία, aφou εΊχαν χαθf) τά γραπτά aρχει:α των προγόνων

μας. 'Ακόμη καί οί 'Αθηναίοι, οί όποίΌι εκτισαν στήν Α'ίγυπτο πόλιν όνο­

μα~ομένη Σάϊν, Υιγνόουν τά τοu κατακλυσμοu».

« "Άι<τlς δ' εlς Alyvπτov dπά-

ρας l!κτισε τiιv Ήλιούπολιv rJvομαζομέvηv, dπο τοιJ πατρ(Jς οέμεvος τiιv προσηγορίαv- οί δ' Αiγύπτιοι

l!μαοοv παρ' αvτοιJ τa περ! Πιv dστρολογίαv οεω­

ρήματα. vστεροv δi: παρa τοτς 'Έ'λλησι γεvομέvου κατακλυσμοιJ, καΙ διa Πιv iπομορίαv πίίv πλείστωv dvορώπωv dπολομέvωv, όμοίως τούτοις καΙ τa διa

τiίίv γραμμάτων ύπομvήματα συvέοη φοαρfίvαι· δι· f]v αlτίαv οί Αiγύπτιοι καιροv εi'Jοετοv λαοόvτες

iξt(JlΟΠΟtήσαvτο τa ΠEpl τfίς aστρολογίας, κ α) τiίίv Έλλήvωv διa τiιv aγvοιαv μηκέτι τωv γραμμάτων (lVτιποιουμέvωv ivίσχυσεv, ώς αvτοl πρώτοι Πιv τiίίv aστρωv ει'Jρεσιv iποιήσαvτο. όμοίως δi: καΙ "Άοη­ vατοι κτίσαvτες iv Αlγύπψ πόλιv τiιv r3vομαζομέ­ vηv Σάιv, τfίς όμοίας l!τvχov dγvοίας διa τον κατα­ κλυσμόv». Οί Αlγύπτιοι, λοιπόν, οιεφύλαξαν τίς γνώσεις ώσάν κόρην όφθαλμοu, ώρισμένες έξ αuτών τίς έξεμεταλλεύθησαν πρός ϊδιον οφελος, δμως πάντοτε, πρός τιμήν των, τίς επέστρεφαν προθύμως στούς δικαιού­

51

χους, κάθε φορά πού αuτοί τούς τό έ~ήτουν.

'Ένα τυχαίο γεγονός, τό 1998, 1lλθε νά επαληθεύση καί εμπράκτως τά

προαναφερθέντα. Ώς γνωστόν, οί Αlγύπτιοι οέν εταρίχευαν μόνον τούς

νεκροίJς, aλλά καί ζwα. Κατά τήν προσπάθεια λοιπόν συντηρήσεως ένός

ταριχευμένου κροκοοείλου, λόγω aοεξίου χειρισμοu, αuτός εσπασε μέ

aποτέλεσμα ν' ό.ποκαλυφθη οτι 1lταν παραγεμισμένος μέ aρχαία Έλληνι-

  • 51. Διόδωρος Σικελιι;ηης Ίστορική Βιολιοοήκη. Βι6λ 5, κεφ. 57, παρ. 2. σεφ. 5 εως τιηρ. 6, σεφ. l.

90

---------------------------------------------------·---

--

τ I ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ κά χειρόγραφα. 'Όπως πιθανόν θά ενθυμΥjστε, τά ΜΜΕ, εοωσαν Δρκετή δημοσιότητα

τ

I

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

κά χειρόγραφα. 'Όπως πιθανόν θά ενθυμΥjστε, τά ΜΜΕ, εοωσαν Δρκετή δημοσιότητα στό γεγονός, δμως ολος ό ~Υjλος των έξηντλήθη στό σημείο

αuτό, χωρίς νά έπακολουθήση περαιτέρω Δναφορά εlς τό περιεχόμενο

των χειρογράφων. Τό φαινόμενο αι'ηό επαναλαμβάνεται συχν(χ, σέ ΔρχαΊα κείμενα τά όποΊα Δνακαλύπτονται σωρηδόν. κατά τά τελευταΊα ετη. Τό συγκεκριμένο πάντως συμβάν Δποδεικνί>ει οτι ύπΥjρχαν τόσα πολ­ λά Έλληνικά χειρόγραφα, στήν Α'ίγυπτο, wστε τά παλαιά, ηδη Δντιγε­

γραμμένα, έχρησιμοποιουντο ως «Δνακυκλώσιμα» ύλικά. Κλείνοντας τό δεύτερο κεφάλαιο, δ.ς έπισημανθη δτι δ Έλληνικός πο­

λιτισμός δέν εΊναι συγκρίσιμος μέ κανέναν δ.λλο. 'Όπως Δνεφέρθη στό lo

κεφάλαιο, τό περιβάλλον προσέφερε τό σύνολο των εμπειριών καί των

πνευματικών ερεθισμάτων, δμως, Δπό μόνο του δέν δημιουργεt γεωμέ­ τρες, μαθηματικούς η φιλοσόφους. Ή εuμορφία του δέν δημιουργεt ~ω­ γράφους, γλύπτες η ποιητές. Ή στενότης του χώρου δέν δημιουργεΊ ναυ­

τικούς, μετανάστες η }1ρωες πολεμιστές. Ό πολυμήχανος 'Οδυσσεύς, ό

πανεπιστήμων 'Αριστοτέλης, δ διεισδυτικός Δημόκριτος, δ ΘεΊος Σωκρά­

της, ή άρμονία του δωδεκαθέου, δπου rξι, έξ αuτων, ~σαν δ.ρενες καί rξι

θήλεις, καθώς καί ή aνυπαρξία οεϊκfις έκπροσωπίσεως του κακού

(Διάβολος, Σατανάς, Άχριμάν, Σεϊτ(χν κ.λ.π.), δέν διαθέτουν δμοιό των,

πουθενά Δλλου στόν κόσμο.

Γιά δσους έξακολουθουν νά πιστεύουν δτι οί 'Έλληνες !::λαβαν τόν πο­

λιτισμό των Δπό δ.λλες φυλές, επισημαίνεται δτι ή θρησκεία κάθε λαου

έκφρά~ει τό πνευματικό επίπεδο αuτου. 'Όλες ό.νεξαιρέτως οί θρη­

σκεΊες του κόσμου, λίγο-πολύ, δμοιά~ουν ως πρός τήν δομή των. Περιλαμ­

βάνουν τούς θεούς η τόν Θεό των, τόν Δντιπροσωπεύοντα τό καλό, καθ<~ς

καί rναν κακό Δντίπαλο Αuτου, (Διάβολο, Σατανδ., Άχριμάν, Σεϊτ{χν κλπ), δ δποΊος έάν δέν έμφανί~εται μέ πλήρως θε"ίκήν ύπόστασι, διαθέτει

τουλ<iχιστον ύπεράνθρωπες ίκανότητες.

Τό δωδεκάοεο των Έλλήνων εΊναι ή μοναδική ορησκεία στόν κό­

σμο στήν όποία ό.πουσιά~ει παντελως ή οε"ίκή έκπροσώπησις του

κακού. Ή μοναδικότης αuτή δέν εΊναι δυνατόν νά Δναλυθη στήν πα­

ρουσαν rρευναν, δμως aποτελεί ό.διάψευστον ό.πόδειξι του διαφόρου καί ό.ποκλειστικως προσωπικού τρόπου σκέψεως των Έλλήνων.

'Επιβεβαιώνεται λοιπόν, δτι καί τό πλέον εuφορο rδαφος, Δπό μόνο του, δέν θά προσφέρη ποτέ καρπό έάν δέν πέση σ' αι'ηό δ κατάλληλος

91

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

σπόρος ε'ίτε τυχαίως ε'ίτε aπό τό χέρι τοu σπορέως. Οί φυσικές λοιπόν συνθfjκες ΔΕΝ δύνανται νά δημιουργήσουν πολιτισμό, δμως συνέβαλαν

καταλυτικως δταν ό συγκεκριμένος aνθρωπος, ό όποϊος wνομάσθη

ΕΛΛΗΝ, καί δχι όποιοδήποτε aλλο φuλο, ενεφανίσθη στήν περιοχή.

Στό σημείο αuτό εγείρεται τό ερώτημα:

'Εάν πράγματι οί πολιτισμοί ανεπτύχθησαν παραλλήλως, δπως ύπο­ στηρίζουν πολλοί επιστήμονες, τότε πως εξηγείται δτι ακόμη καί σήμερα ύφίστανται φυλές, των όποίων ή εξέλιξις 'ίσως μόλις ξεπερνa τό στάδιο

τfjς λιθίνης εποχfjς;

'Όλα δσα συνέβησαν σ' αuτόν εδω τόν χωρο, θά ~ταν δυνατόν νά μήν

εχουν συμβη, εάν ή 'ίδια ή Άθηνa δέν τόν εΤχε επιλέξει, γνωρίζουσα τήν

Ιδιαιτερότητά του, οuτε θά συνέβαιναν εάν δέν εΤχε γονιμοποιηθη αuτός

διά σπέρματος Ήφαίστου, wστε νά γεννηθη ή συγκεκριμένη φυλή, μέ

τά συγκεκριμένα προτερήματα, δυνατότητες, άλλά καί μειονεκτή­

ματα.

« 'Ήφαιστος δΕ: κοινi]ν καΙ 'Αοηνa φύσιν Εχοντες, aμα μi::ν aδελφήν εκ ταύτοv πατρός' aμα δi; φιλοσοφία φιλο­ τεχνία τε iπl τa αύτa Ι:λοόντες, οvτω μίαν aμφω λflξιν τήνδε τi]ν χωραν εlλήχατον ώς οlκείαν καΙ πρόσφορον aρετή. Καί φρονήσει πεφvκvί"αν, aνδρας δi; ayαoot)ς iμποιήσαντες

52

αύτόχοονος iπl νούν εaεσαν τi]ν τflς πολιτείας τάξιν».

:

I

~

52. Πλάτων. Κριτίας. σελ. 109, παρ. c, σεφ. 6. rως παρ. d. σεψ. 2.

92

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΦΗΣ

γαπητέ aναγνwστα, μέσω των προηγουμένων σελίδων, εγινες κοινω­

νός σκέψεων καί πληροφοριών οί όποτες προέρχονται aπό εκατο­

ντάδες aνθρώπους, διάσπαρτους οχι μόνον μέσα στόν χwρο, aλλά καί στόν χρόνο. 'Άτομα aνήκοντα σέ διάφορες έθνότητες έχρησιμοποίησαν διάφορες γλwσσες, διάφορες διαλέκτους καί διάφορες γραφές, γιά νά παράσχουν αuτό τό ύλικό. Τούς aνθρώπους αuτούς, δέν τούς έγνώρισες προσωπικώς

Ά

καί τούς περισσοτέρους έξ αuτων, εστω κι' aν έπεδίωκες, θά )lταν aδ{ινα­

τον νά συναντήσης, aφου εχουν ζήσει σέ παρωχημένες έποχές. Ή aνωτέρω έκπληκτική δυνατότης δίδεται μέσω ένός κώδικος συμβό­

λων, τά όποτα aποκαλουμε «ΓΡΆΜΜΑΤΑ». Τήν aπαρχή τfjς γραφfjς, τίς δυ­

νατότητες, τίς iδιότητες η εστω τίς πιθανότητες, τίς όποτες διαθέτουν τά γράμματα, θά έπιχειρήση ν' aνιχνεύση στήν συνέχεια, ή παρουσα ερευνα. "Ας ταξιδέψωμε, μέ τήν φαντασία μας, έκατομμύρια ετη πρός τό πα­ ρελθόν, κάπου στήν αuγή τfjς aνθρωπότητος, δταν ενας πρόγονος, εύρι­ σκόμενος έν aδυναμί9- νά μεταδώση στούς περί αuτόν, μέσω του περιορι­

σμένου πρωτόγονου λεξιλογίου του, τήν εlκόνα τήν όποία εΊχε στόν νου

του, έχάραξε αuτήν έπί του έδάφους. Τό lχνογράφημα έκετνο aπετέλεσε τό πρwτο «σύμβολο» μιας ύποτυ­

πώδους «γραφfjς», τfjς όποίας τά «γράμματα» δέν )lσαν συγκεκριμένα,

δέν ύπέκειντο σέ κανέναν κανόνα, σέ καμμία τυποποίησιν, )lσαν aπεριό­

ριστα, έξαρτώμενα aποκλειστικώς καί μόνον aπό τίς νοητικές εlκόνες κα­ θώς καί aπό τίς «καλλιτεχνικές» ίκανότητες του έκάστοτε «γραφέως».

Εuνόητο εΊναι δτι οί δυνατότητες μεταδόσεως aφηρημένων έννοιwν,

μέσω τέτοιων εlκονογραφημάτων, )lσαν μηδαμινές. Αuτό δμως δέν μειώ­

νει, οuτε στό έλάχιστο, τήν τεράστια σημασία τήν όποίαν επαιξε τό συγκε­

κριμένο έκετνο σχέδιο στήν επακολουθήσασα έξέλιξι του aνθρώπου.

Οuσιαστικwς, ή χάραξις έκείνη, aπετέλεσε τό πρώτο οήμα γιά τήν δημι­ ουργία τής ΓΡΑΦΗΣ, τής aποτυπώσεως δηλαδή τής aνθρώπινης σκέ­

ψεως, τής «όμηρεύσεως» τοϋ ενάρθρου λόγου καί μέσω αύτής, στήν δη­

μιουργία «έξωσωματικών τραπεζών πληροφοριών» (ό,τιδήποτε, έκτός του aνθρωπίνου εγκεφάλου, δυνάμενο νά καταγράψη πληροφορίες).

Ώς γνωστόν, τά πνευματικά έρεθίσματα, τά όποτα δημιουργουν οί φυ-

93

. ----

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

σικές ανάγκες καί ή πάλη πρός έπιβίωσιν, οξύνουν τόν ι'.ινθρώπινο νου, οί δέ aρχάνθρωποι, Οέν aπετέλεσαν έξαίρεσιν. Ή συνεχής οξυνσις ηuξησε τίς δυνατότητες του έγκεφάλου, μέχρι σημείου ν' aρχίση νά συλλαμβάνη aφηρημένες rννοιες. Μ ή δυνάμενο πλέον έκετνο τό ον ν' aποδώση τίς lοέ­ ες του μέσφ των ιχνογραφημάτων, Υ)ναγκάσθη νά δημιουργήση πιό τυπο­

ποιημένες καί σύνθετες μορφές γραφΥjς. Ή γραφή, μέ τήν σειρά της, rδω­ σε τήν δυνατότητα εuρυτέρας διασπορaς πληροφοριών καί γνώσεων οί δποτες έπετέλεσαν εναυσμα νέων πνευματικών έρεθισμάτων. Τά πρώτα σχέδια-γράμματα της εlκονογραφικης γραφης, π.χ. rνα ~ωο. διέθεταν τήν Ιδιότητα της aμεσης αναγνωρίσεως τοu ι'.ιντικειμένου, χωρίς νά aπαιτΥjται κανενός ε'ίδους έκπαίδευσις. Αuτομάτως, λοιπόν, τό εlκονι­

~όμενο i'.ιντικείμενο rφερε στόν νου κάθε «Ctναγνώστη», ε'ίτε αuτό τοuτο τό ονομά του, ε'ίτε lδέες σχετι~όμενες μέ α\ηό.

Οί διαδοχικές σχηματοποιήσεις-τελειοποιήσεις προδίδουν βαθμιατα aφαίρεσι, δηλαδή σταδιακή aπομάκρυνσιν aπό τό ι'ψχέτυπο, μέ aποτέ­

Άναγκά~ε­ ται συνεπώς δ aνθρωπος νά μαθαίνη, Υ1τοι νά καταγράφη στήν μνήμη του

λεσμα μία σταθερή μετάβασι πρός πιό μνημοτεχνική γραφή.

κώδικες, οί δποτοι έι<προσωποuν lδέες, aφήνοντας σταδιακώς πίσω τίς φυ­ σικώς i'.ιναγνωρίσιμες i'.ιπεικονίσεις. Κάθε φορά, λοιπόν, πού δ aνθρώπινος νοuς έξηντλοuσε τίς δυνατότη­ τες ένός τύπου γραφης, Υ)ναγκά~ετο νά δημιουργήση εναν νέο πιό προηγ­ μένο τύπο, μέ aποτέλεσμα, νά καταλήξη στήν τελειότητα της σημερινης φθογγικΥίς γραφΥjς. «Τίποτε δέν γίνεται έπί ματαίφ, i'.ιλλά πάντα γιά κά­ ποιον λόγο καί i'.ιπό κάποια ανάγκη». «ΟvδΕ:ν χρfιμα μάτην yίyνεται, aλλa πάντα εκ λόγου τε καΙ ύπ' aνάyκης»

(Δημόκριτος).

Συνεπώς, γλώσσα καί γραφή συμβαδί~ουν ΑΡΡΗΚΤΩΣ μέ aνάγκες έπι­ βιώσεως, πρακτικές καί βεβαίως πνευματικές.

Μέσφ της γραφΥίς δ aνθρωπος aπέκτησε τήν δυνατότητα νά rρχεται σ' έπαφή μέ τίς πραγματικές σκέψεις καί πεπραγμένα των προγόνων του. 'Ετονίσθη ή λέξις «πραγματικές», διότι τά aτομα μεταφέρουν τίς προ­

φορικές πληροφορίες «χρωματισμένες» i'.ιπό τήν προσωπικότητά των η τήν aθέλητη παραμόρφωσι τήν όποία δημιουργετ, συχνά, ή aτέλεια του

οργάνου της μνήμης. 'Εάν λοιπόν, στήν μετάδοσι μιας, διά ~ώσης, πληρο­

φορίας μεσολαβούν πολλά aτομα, αuτή είναι δυνατόν νά φθάση στόν τε­

λευτατο λήπτη πραγματικως αγνώριστη.

94

----- ------------------------------------

t I
t
I

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

Ή προέκτασις λοιπόν του νοu, μέσψ τfjς γραφfjς, πρός τήν γνώσι τών παρελθόντων, σέ συνδυασμό μέ τά παρόντα, έπέτρεψε τήν έξαγωγή

συμπερασμάτων γιά τά μέλλοντα, δσο δέ πληρέστερες εΊναι οί πληρο­

φορίες, τίς όποιες διαθέτουμε, τόσο ορθότερη πρόολεψιν επιτυγχάνουμε. Ή γραφή, συνεπwς, παρέχει τήν δυνατότητα aποθηκεύσεως πλη­ ροφοριών καί γνώσεων -θεωρητικώς- έπ' aόριστον. Ή aποδέσμευ­

σις αύτή, aπό χώρο καί χρόνο, δημιουργεί τίς προϋποθέσεις μεταδό­

σεως τοϋ λόγου, χωρίς νά aπαιτείται ή προσωπική έπαφή τοϋ γρά­ φοντος μετά τοϋ aποδέκτου-aναγνώστου. Αύτό τήν καθιστά «ΑΙΩ­

ΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ». (Πλάτων).

Σημείωσις: Γιά ώρισμένους, οί όποιοι θεωρούν τήν γραφήν, εύρύτερα δέ τόν πολιτισμό, ώς εχοντα έξωγήινη προελεύσιν, aς aναλογιστοuν δτι χωρίς νά τό συνειδητοποιούν, μεταφέρουν τήν «aρχή» κάπου aλλοu. 'Οπουδήποτε καί όποτεδήποτε καί έάν τήν τοποθετούν, κάποτε ύπfjρξε

μία ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ.

95

)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

ΠΙΝΑΞ Ι

ψ ψ. ' t 1 Ίl )~ ~ f τ f *r ιt( Υ Α -~
ψ
ψ.
'
t
1
Ίl
)~
~
f
τ
f
*r
ιt(
Υ
Α
-~
~
~
f
m
f\
fι\
I
ι.r· 'f
fU
i
ffi
m
-9
~
tt\
t
11\
~
d
ι
+ r
Α
Β
Α
Β
------
-

----------

98

---

~ t ~ '1 t- t φ @ Υ γ ~ χ t ι- Α Β
~
t
~
'1
t-
t
φ
@
Υ
γ
~
χ
t
ι-
Α
Β
------ ---
-
-
----

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

Οί στηλες Α περιλαμβάνουν στοιχεlα της Γραμμικης γραφης Α', οί οέ στηλες Β, της Γραμμικης Γραφης Β'. Ό καθείς aς οιαμορφώση τά προσω­

πικά του συμπεράσματα, κατά πόσον οηλαοή ή Γραμμική Γραφή Α' είναι

καί αuτή 'Ελληνική η οχι. Ό έξαιρετικά μικρός aριθμός στοιχείων, τά όποία συγκροτούν τίς

Έλληνικές Γραμμικές Γραφές (ολιγότερα των 90), τό δτι οιαθέτουν ξεχω­

ριστό σύμβολο γιά κάθε φωνήεν, σέ συνουασμό μέ τήν συγκεκριμένη φωνητική των aξία, aποοεικνύουν δτι πρόκειται περί γραφης πολύ πιό

προηγμένης, σέ σύγκρισι μέ αuτης τwν Σουμερίων (600 σύμβολα μέ πολύ

μεγαλύτερο aριθμό φωνητικών aξιwν), δπως καί των Αlγυπτιακwν ίερο­ γλυφικwν (aνω των τριwν χιλιάοων συμβόλων).

Ό aριθμός των 27 γραμμάτων της φθογγικης γραφης, συγκρινόμενος

μέ τίς γραμμικές, είναι μικρότερος, περίπου κατά 70%, κατά συνέπειαν

έξαιτετικά πιό ευκολομνημόνευτος καί εuχρηστος. Τά lοεογράμματα καί τά ίερογλυφικά έγράφοντο κατακορύφως, έκ τwν aνω πρός τά κάτω. Οί ύπόλοιπες γραφές έγράφοντο έκ οεξιwν πρός τ' aρι­

στερά. Τό τελευταίο, κατά τόν Δρα Κάλβιν (W. Η. Calvin), οφείλεται στό

δτι οί aνθρωποι οέν είχαν έξελιχθη οιανοητικwς, μέχρι σημείου νά «έλέγ­

χουν», νά εχουν «έπίγνωσι» τwν πράξεών των. Μέ άπλα λόγια, τό οεξιό ήμισφαίριο του εγκεφάλου λειτουργεί συναισθηματικώς καί παρορμη­

τικwς, οίχως λοιπόν λογικό ελεγχο καί κριτική ίκανότητα, τό πνευματικό

έπίπεοο των τότε aνθρώπων έπηρεά~ετο βασικwς aπό τίς παρορμητικές καταστάσεις, τίς όποίες επέβαλλαν τά aχαλίνωτα συναισθήματα. «Ξάφνου, κάτι συνταρακτικό συμοαίνει, ό 'Έλλην, γιά πρώτη φορά, aρχίζει

νά γράφη "οουστροφηδόν "'δηλαδή, ό γραφεύς γράφει τήν πρώτη σειρά iκ δε­ ξιών πρός τ' aριστερά, τήν δεύτερη iξ aριστερών πρός τά δέξιά, συνεχίζων τήν

ivαλλαγή φορaς. μέχρι τέλους τoiJ κειμένου. ΑVτό σημαίνει δτι: Τό άριστερό

ήμισφαίριο, τό όποίο ε[vαι ύπεύουvο γιά τήv λογική, τήv άφαίρεσι, τήv

α ύτογvωσία, τήv έπιστημοvική σκέψι, τήv φιλοσοφία, τήv ποίησι, τίς κα­

λέςτέχvες κ.λ.π., Εχει άvαπτυχοfί μέχρι τέτοιου σημείου, στόv tyκέφαλο

τού" Ελληvος, οοτε vά έπιοάλη τόv 'Όουστροφηοόv" τρόπο γραφής.

»Ή άρμονική lσορροπία μεταξύ τών δύο ήμισφαιρίων τoiJ iγκεφάλου, fίτοι μεταξύ λογικfjς καί συναισοήματος, δημιουργεΊ πλέον τίς προϋποοέσεις γιά εκπληκτικά επιτεύγματα. Εμφανίζεται ή τέλεια γλώσσα, αvτή τήν όποία

/;χρησιμοποίησε καί ό μέγιστος iπικός ποιητής, 'Όμηρος. 'Όλ' αvτά δμως iJφειλαν νά συνοδεύονται καί aπό μία iξ laou τέλεια γραφή' πρaγμα πού

99

'Ενεπίγραφη πλύ.κα r'ιπό τήν Γόρτυνα τfις Κρήτης, στήν δποία ι)πάρχουν διατάξεις γιά τόν θεσμό τοϋ rπικλήρου.

'Ενεπίγραφη πλύ.κα r'ιπό τήν Γόρτυνα τfις Κρήτης, στήν δποία ι)πάρχουν διατάξεις γιά

τόν θεσμό τοϋ rπικλήρου. (Άθηναι. 'Επιγραφική Συλλογή Έθνικοϋ Άρχαιολογικοu Μουσείου, πηγή 7στορία τοv Έλληvικοv'Έοvοvς, τόμος Γ2').

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

σαμε θεωρείται ό τελευταίος, οί ύπόλοιποι αναφέρονται τυχαίως, ώς

πρός τήν σειράν, aφou δέν ύπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία γιά τό πότε

συνέβησαν). β) Καταποντισμοί, δπως της Αtγη"ίδος καί της 'Ατλαντίδος.

γ) Ήφαιστιακές καταστροφές, δπως ή εκρηξις του ήφαιστείου της Θή­

ρας, ή όποία καί εγινε αtτία βιαίας διακοπης τοu εuρυτέρου Μεσογεια­

κού πολιτισμού.

δ) 'Εξωγενείς παράγοντες, δπως οί συνέπειες aπό τήν σύλληψι της Σελή­

νης ώς δορυφόρου της Γης, πτώσεις aστεροειδών κ.λ.π.

2) Άνορώπινες αίτίες:

'Από τίς φυσικές καταστροφές, αποδεδειγμένως, διεσώθη πολύ μεγα­

λύτερος aριθμός γραπτών κειμένων, aπ' δσα εuρυτέρως πιστεύεται.

Έκτων διασωθέντων:

α) Κάποια κατεστράφησαν λόγφ εuρέων φυσικών καταστροφών η της φυ­

σικης φθορaς των ύλικwν επί των όποίων iiσαν γραμμένα τά κείμενα,

πρίν προλάβουν νά δημιουργηθούν aντίγραφα.

β) Βάρβαροι, ε'ίτε aπό aγνοια, ε'ίτε ύποκινούμενοι, επέφεραν τρομακτι­ κές καταστροφές στόν γραπτό πλοuτο των Έλλήνων (π.χ. Βιβλιοθήκη 'Αλεξανδρείας, Σεράπειο κλπ.).

γ) Κέντρα εξουσίας κατέκλεψαν μεγάλο aριθμό βιβλίων, τά όποία εκτοτε

αναφέρονται ώς «aπωλεσθέντα». Σέ aντιστάθμισμα, Μουσεία Λόγου, 'Ιερατεία, Σοφοί, Μύστες, άπλοί σώφρονες aνθρωποι, 'ίσως δέ aκόμη καί ή Μέριμνα της tδίας της Φύσεως, διέσωσαν μέρος των πνευματικών θησαυρών σέ πρωτότυπα η aντίγραφα, χωρίς νά γνωρί~ουμε βεβαίως τί μaς επιφυλάσσει τό μέλλον. Μεταξύ των πλέον γνωστών διασωθέντων κειμένων, συγκαταλέγονται ή Θεοyοvία, τά

'Ορφικά, τά Όμηρικά lπη κ.a. Οί πρόγονοι των Έλλήνων aφησαν rναν, aσύλληπτο σέ δγκο, γραπτό

1

θησαυρό γνώσεων. Έντός των ελαχίστων, aναλογικwς, διασωθέντων κει­ μένων συναντα κανείς μεγάλο aριθμό πληροφοριών καί γενικότερα aνα­ φορwν, μετακατακλυσμιαίων aλλά καί προκατακλυσμιαίων συγγραφέ­ ων. 'Από τό ΓΡΑΠΤΟ αuτό ύλικό aποκαλύπτεται ή μοναδική καί rκπληκτι-

  • l. Τό έπισήμως διασωθι'ν ποσοστό τfίς γραπτfjς πνευματικfίς κληρονομίας των Έλλήνων υπολογίζεται δτι κυμαίνεται μεταξύ 3% καί 5% του συνολικοu rργου των!

104

-------------------------------------------

-

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

κή πνευματική γονιμότης των προγόνων των Έλλήνων, προσφορά σέ

δλους τούς τομείς, πρός δλους τούς aνθρώπους μέ τούς όποίους Υίλθαν σ'

επαφή.

Τά περισσότερα εκ των κειμένων, τά όποία διαθέτουμε σήμερα, aντε­

γράφησαν προκειμένου νά διασωθούν. Έπί παραδείγματι, δ 'Ίππαρχος,

υίός τοu 'Αθηναίου aρχοντος Πεισιστράτου, aνέθεσε σέ εtδικwς πρός τοuτο συγκεκροτημένη όμάδα εργασίας, μέ επικεφαλης τόν Όνομάκριτο

(560-490 π.Χ.), ν' aντιγράψη τά 'Ορφικά κείμενα.

Ό τελευταίος εΤχε κληθη παλαιότερα, aπό τόν 'ίδιο τόν Πεισίστρατο,

νά aντιγράψη τ{;ι Όμηρικά επη. Ή aκρίβεια καί ή συνέπεια, τήν όποία

επέδειξε τότε, εθεωρήθησαν aπό τόν 'Ίππαρχο ώς εγγυήσεις, wστε νά του aνατεθη τό νέο εργο.

Μετά τό πέρας της aντιγραφης των Όμηρικwν κειμένων ό διδάσκα­

λος τοu Πινδάρου, ό Λάσος δ Έρμιονεύς, κατά τόν ελεγχο πού διενήργη­ σε, διεπίστωσε δτι δ 'Ονομάκριτος παρενέβαλε μερικούς δικούς του στί­ χους, αναφερομένους στήν καταβύθισι κάποιων νησίδων, πλησίον της Λήμνου. Τόσο μεγάλη σημασία εδίδετο στήν aκριβή aντιγραφή τοu αuθεντικοu κειμένου, ωστε ή συγκεκριμένη ενέργεια εγινε aφορμή νά καταδικαστfj ό 'Ονομάκριτος σέ εξορία. Τό προαναφερθέν περιστατικό aποδεικνύει aφ' ένός τήν ϋπαρξιν άρχαιοτάτων γραπτών κειμένων, aφ' έτέρου έπιοεοαιώνει δτι μετε­ γράφοντο αύτά μέ τήν μεγίστη ό.κρίοεια. Ό Πίνδαρος μας δίδει μία εντυπωσιακή πληροφορία σχετικwς μέ τόν

Ήσίοδο. 'Α ναφέρει λοιπόν δτι δύο φορές εζησε καί δύο φορές κατηλθε

στόν "Αδη ό ποιητής, aφou πρόκειται περί δύο διαφορετικών προσώπων

μέ τό αuτό δνομα. Μέ τήν πάροδο των χρόνων, ή ταυτότης ονόματος καί

lδιότητος (του ποιητου), εκαναν τά δύο πρόσωπα νά ταυτισθούν, κάτι σύ­

νηθες σέ ενα λαό μέ τόσους ονομαστούς προγόνους καί τόσο μακρινό πα­ ρελθόν. « Έπέγραψε δε καΙ Πίνδαρος

Χ α Τρε δiς ήοήσας, καΙ δΙς τάφου dντιοολήσας, Ήσίοδ', dνορώποις μέτρον tχων σοφίης.

Ήσιόδοv tργα καΙ Ήμέραι το οιολίον iπιγέγραπται, Υjτοι διδασκαλία γεωργίας καΙ ήμερων, καο aς δεΤ τόδε καi τόδε ποιεΤν. Οvτω δε iπιγέγραπται προς dντιδιαστολiιν των έτέρων αvτοιJ

105

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

πεντειωίδεκα οιολίωv- Άσπίδος. Θεογονίας, Ήρωογονίας, Γv­

ναικων καταλόγου, καΙ των λοιπιi>v- » 2 Ό aρχαιότερος Ήσίοδος δ δποίος κατήγετο aπό τήν Λοκρίδα, φέρεται

νά συνέγραψε δεκαπέντα βιβλία. μεταξί) των δποίων περιλαμβάνονται ή 'Ασπίδα, ή Ήρωογονία, αί ΉοΤαι η Γvναικιi>ν Καπiλογος κ.a. Ε[διι<ως γιά

τήν Θεογονία, ί>πάρχει ή πληροφορία δτι διεσώθη aπό τόν κατακλυσμό

(πιθανότατα του Δευκαλίωνος) στό Έλικώνειο Μουσείο. Ό Ήσίοδος, λα­

βών τήν aδεια του ίερατείου, περιέλαβε αuτό μεταξύ των εργων του κάνο­ ντ(:ις το εύρέως γνωστό στόν μετακατακλυσμιαίο κόσμο.

Ό νεώτερος κατήγετο aπό τήν Κύμη Α[ολίδος καί διέμενε στήν "Α­

σκρα της Βοιωτίας. Δικό του δημιούργημα εΊναι τό 'Έργα καί Ήμέραι, ενα

επος τό όποίο περιλαμβάνει παραινέσεις καί προτροπές γιά έργασία καί δικαιοσύνη. 'Όπως aποδεικνύεται, οί 'Έλληνες εκαναν χρησι διαφόρων μορφων γραφης, aπό τίς δποίες εχουν διασωθη διάφορα ε'ίδη δπως ή Γραμμική

Γραφή Α', Γραμμική Γραφή Β', Κί)πρου, Ίωνίας, καί βεβαίως ή φθογγική

τήν δποίαν χρησιμοποιουμε σήμερα. Μία έκτων διασωθεισων, ή όποία

σC:)ζεται στόν επονομαζόμενο «Δίσκο της Φαιστου», aποτελεί τό πρώτο

«τυπογραφικό}} κείμενο παγκοσμίως. Τέτοια δείγματα γραφης aποκα­

λύπτουν τόν ακρογωνιαίο λίθο του πρωτοτύπου, αuτοφώτου, ό.λλά καί

έξαφετικως ώρίμου Μινωικου πολιτισμου.

Τά c':ιποσπάσματα, τά όποία παρατίθενται εν συνεχεί9-, μας δίδουν μία

διαφορετικήν δ.ποψιν, c':ιπό αuτήν τήν όποία μας εΊχε συνηθίσει μέχρι σή­

μερα ή κλασική ιστορία, δσον c':ιφορα τήν 'Ελληνική γραφή.

Ένδεικτικως:

Ό Προίτος. δ πρωτος βασιλεύς της Τύρινθος, προϊστορικης πόλεως

συγκαταλεγομένης στ(:ι κυκλώπεια μεγαλιθικά μνημεία, στέλνει επιστολή μέ τόν Βελερεφόντη, στόν Ίοβ6.τη. «Προίτος δt πιστεύσας lδωκεν i:πι-

στολaς αι)τ{J προς 1οοάτην κομίσω, i:ν αίς i:νεγέγραπτο

Βελλεροφόντη ν dποκτεΤναι »' ίστορία στήν όποία αναφέρεται καί δ 'ίδιος δ 'Όμηρος.

  • 2. Πρ6κλος. L.)(όλια στόv Ήσ(οι'Jο, σελ. 9. σεφ. 3-10.

  • 3. 'Λπολλ6δωpος, Βιολιοοήκη, Κεφ. 2. παρ. 30, σεφ. 7

rως παρ. 31. σειρ. l.

106

-

-

---------------------- -

-

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ «πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δ' δ σήματα λυγρa γράψαςεν πίνακι πτυκτ(J

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

«πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δ' δ σήματα λυγρa γράψαςεν πίνακι πτυκτ(J ουμοφοόρα πολλά».

4

Ό Στράβων βεβαιώνει δτι στά Γάδειρα ι)πΥjρχαν όκταπήχεις χάλκινες πλάκες, στίς δποίες aνεγρ(ιφετο τό κόστος κατασκευΥjς του ίερου του

Ήρακλέους.

«Ο[ δi:

τaς εν τ{J Ήρακλε(ω τ(J εν Γαδείροις χαλκciς οκταπή­

χεις, εν αΙς c'χναγέγραπται το aνάλωμα τiiς κατασκευfίς

5

τοιJ ίεροιJ, ταύτας λέγεσοαί φασιv- ».

Στό κείμενο πού aκολουθετ, ό Ήρόδοτος εγκαταλείπει τό σί>νηθες «ώς

iμol δοκέει» καί διαβεβαιοτ κατηγορηματικως:

«Έγώ ό 'ίδιος ε'ίδα τά Καδμήια γράμματα, τά περισσότερα των

δποίων ώμοία~αν πρός τά 'Ιωνικά». Δέν aφήνει Οέ περιθώρια aμφιβολίας, aναφέρων μετά βεβαιότητος δτι τά aφιερώματα εχρονολογουντο:

«'Από τήν εποχή του Λα.ίΌυ, υίου του Λαβδάκου, υίου του Πολυδώρου,

υίου του Κάδμοω>. Τά περί oi'> ό λόγος γράμματα ησαν χαραγμένα επί τρι­

πόδων, αναθημάτων στό ίερό του Ίσμηνίου Άπόλλωνος, στίς Θηβες!

«ΕΙδον r'Ji: καΙ αvτος Καδμήια γράμματα εν τ(J ίρ(J τοιJ

'Απόλλωνος τοιJ 1σμηνίου εν ΘήfJ.ησι τfjσι Βοιωτων επ! τρίποσι τρισl εγκεκολαμμένα, π'χ πολλa δμοια Ε:όντα τοΤ σι

ΊωνικοΤσι. Ό μi:ν δiι είς των τριπόr)ων επίγραμμα /!χει·

'Αμφιτρύων μ' aνέοηκε οε(J aπ ο Τηλεοοάων. ΤαιJτα ήλικίην είη αν κατa ΛάΊ(Jν τον Λαοδάκου τοιJ Π ο λ υ­ δώρου τοιJ Κάδμοv».

6

Σέ ποίαν εποχήν aραγε ν' aνάγονται οί τρίποδες; 'Όπως πληροφορού­ μεθα aπό τόν 'Απολλόδωρο, δ Κάδμος δ προπάππος του Λα.ίΌυ, ε~ησε τήν έποχή του Διονύσου ό όποίος, συμφώνως πρός τά γραπτά aρχεία των

Αlγυπτίων, ε~ησε 15.000 ετη πρίν άπό τόν φαραώ "Αμασι (569 π. Χ.).

'Α νεγνωρίσθησαν λοιπόν γράμματα δμοια πρός τά 'Ιωνικά, τά όποία

εύρέθησαν επί τριπόδων κατεσκευασμένων περίπου 15.500 ετη π.Χ.!

. ..

» 7

«Διόνυσος δi: εύρετiις aμπέλου γενόμενος,

«διελοων δi: Θρriκην (καΙ τfιν Ίνδικiιν aπασαν.

  • 4. 'Όμηρος, 1λιάς. Ζ 68-169.

  • 5. Στράβων. ΓεωyραφιΚ(l, οιολίο. 3, κ~·φ. 5. παρ. 5, σειρ. 37-40.

  • 6. Ήρόδοτος, Ίστορία, οιολίο. 5, κεφ. 59. σειρ. 1-7.

  • 7. Άπολλ6δωρος. Βι6λιοaήκη, Κεφ. 3. παρ. 33, σεφ.!.

107

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ

« μvοολογοιJσι

δ' οί ίερεΊς το γένος αvτοΊς εκ Κρήτης ι)πάρχειν, ύπο Διος fιγμένοις εlς τfιν Παγχαίαν, δτε κατ' aν­ ορώποvς ων Νiασίλεvε της οlκοvμένης καΙ τούτων σημεΊα φέροvσι τfίς ()ιαλέκτου, δεικνύντες τa πολλa /Jιαμένειν παρ' αύτοΊς Κρητικως ονομαζόμενα· τήν τε προς αύτοvς οΙκειότητα και φιλανορωπίαν εκ

προγόνων παρειληφέναι, τfίς φήμης ταύτης τοΊς εκγόνοις παρα/)ιδομένης dεί. ε&ίκνvον δi: και dνα­

γραφaς τούτων, δ. ς lφασαν τον Δία πεποιijσοαι

καο' ον καιρον ετι κατ' dνορώποvς ων ίδρύσατο

12

το ίερόν». Συνεχίζει δέ δ συγγραφεύς, aναφέρων οτι έχρησιμοποίουν γράμματα, τ6.

όποία μάλιστα έθεωροuντο ίερά παρά των Αlγυπτίων. Τό συγκεκριμένο

κείμενο, του όποίοu γραφεύς φέρεται αύτός τοuτος ό Έρμfις. )lταν χα­

ραγμένο έπί χρυσΥjς στήλης καί ό.νεφέρετο σέ πράξεις οί όποίες lλα6αν

χώρα μεταξύ Ούρανοϋ καί Διός, Άρτέμιδος καί Άπόλλωνος!

« κατa μέση ν

δt τiιν κλίνην Εστηκε στήλη χρvσij μεγάλη, γρδ.μ­

ματα lχοvσα τa παρ Άlγvπτίοις iεpa καλούμενα,

δι' ών ΥΊσαν αl πράξεις ΟύρανοιJ τε και Διος aνα­

γεγραμμέναι, καΙ μετa ταύτας α[ Άρτέμιδος καΙ

13

Άπόλλωνος ύφ' ΈρμοιJ προσαναγεγραμμέναι».

Στό έπόμενο aπόσπασμα έμφανίζεται δ Λίνος, δ ποιητής, νά εχη συγ­

γράψη εμμετρον Κοσμογονίαν (aγνωστο έάν πρόκειται γιά τήν (ιποδιδό­

μενη στόν Ήσίοδο, ύπενθυμίζεται οτι ό τελευταίος εuθύνεται μόνον γιά

τήν εκδοσι καί δχι γιά τήν συγγραφή). Ό έν λόγφ ποιητής φέρεται ώς υίός

του Έρμου καί τΥjς Μούσης Οuρανίας.

«Τ ον δi: Λίνον παΊδα εlναι Έρμού καΙ Μ ούσης Οvρανίας

ποιijσαι δi: κοσμ.ογονίαν, ήλίοv καΙ σελήνης πορείαν, κα) ζ~ων

14

καΙ καρπων γενέσεις».

!2.

Διόδωρος Σικελι<~της. Ίοτορική Βιολιοοήκrι, Βιβλίο '5. κεφ. 46. παρ. 3. σειρ. Ι rως παρ. 4.

σεφ. J.

!3.

Διόδωρος Σικελιώτης. Ίστοpική Βιολιοοήκη, Βιβλίο 5. κεφ. 46, παρ. 7. σεφ. 3-8.

14.

Διογένης Λαέρτιος. ΒίοςΦιλοσόφων,6ι6λ. l. παρ. 4. σεφ. J-3.

109

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

συνεπως κατά τήν έποχή των Θεων καί των Μουσων, ύφίσταντο ποιη­ τές διαθέτοντες γνώσεις γιά τόν τρόπο δημιουργίας του σύμπαντος, γιά τίς τροχιές ήλίου καί σελήνης, ώς καί γιά τόν τρόπο γεννέσεως των καρπων. 'Όλα δέ αuτά τά κατέγραφαν διά γραφfις ίκανfις νά διατυ­

πώνη εμμετρο λόγο!

6) Έπανερχόμεθα σέ μνημονευθέν, στό δεύτερο κεφάλαιο, κείμενο του

Διόδωρου Σικελιώτου, στό όποϊο παρατίθεται τώρα καί ή συνέχει(J. του.

« 'Ακτ)ς δ' είς Αίγυπτον dπά-

ρας Εκτισε Πιν Ήλιούπολιν dνομαζομένην, dπο τοσ

πατρος οέμενος Πιν προσηγορίαν· οί δ' ΑΙγύπτιοι

Εμαοον παρ' αιΊτοv τΟ. περ) Πιν dστρολογίαν οεω­

ρήματα. i)στερον δε παρa τοϊς 'Έλλησι γενομένου

κατακλυσμού, κα) (Jιa Πιν i:πομορίαν των πλείστων dνορώπων dπολομένων, όμοίως τούτοις κα) τΟ. διa των γραμμάτων ύπομνήματα συνέοη φοαρfjναι· δι' i]ν αίτίαν οί Αlγύπτιοι καιρον εi'5οετον λαοόντες i:ξιδιοποιήσαντο τΟ. περ) τfjς aστρολογίας' κ α) των

Έλλήνων διa τiιν aγνοιαν μηκέτι των γραμμάτων

dντιποιουμένων i:νίσχυσεν, ώς αvτο) πρώτοι τiιν των aστρων εϋρεσιν i:ποιήσαντο. όμοίως δε κα) 'Αοη- ναϊοι κτίσαντες i:ν Αlγt)πτμ> πόλιν τiιν dνομαζομέ-

νην Σάιν, τfjς ()μοίας fτυχον dγvοίας διa τον κατα­

κλυσμόν. δι' aς αίτίας πολλαίς ϋστερον γενεαίς Κάδμος ό 'Αγήνορος έκ τfίς Φοινίκης πρώτος ύπε­ λήφοη κομίσαι γράμματα είς τfιν 'Ελλάδα· καt άπ' έκείνοu το λοιπΟν οί"Ελληνες fδοξαν άεί τι προσ­

εuρίσκειν περr τών γραμμάτων, κοινής τινος άγνοίας κατεχούσης το vς "Ελληνας».

15

Έκ του όποίου aποσπάσματος πληροφορούμεθα δτι, μετά τόν κατα­ κλυσμόν, ό όποϊος προεκάλεσε στήν aπώλεια των γνώσεων, τΥjς ίστορίας καί τflς γραφflς, πολλές γενεές aργότερα, ό Κάδμος, ό υίός τοϋ Άγήνο­ ρος έκ τfις Φοινίκης, πρwτος ό.νέλαοε νά φέρη τά γράμματα είς τήν

  • 15. Διόδωρος Σικελιώτης, Τστορική Βιολιοοήκη. Βιβλίο. 5, κεφ. 57, παρ. 2. σειρ. 5 rως παρ. 6. σεφ. l.

110

---------------------

-

-

+ ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ 'Ελλάδα καί ό.πό τότε, μέσα στήν aγνοιά των, οί 'Έλληνες έθεώρη­ σαν, δτι

+

ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ

+ ΑΙΩΝΙΩΣ ΟΜΙΛΟΥΣΑΦΩΝΗ 'Ελλάδα καί ό.πό τότε, μέσα στήν aγνοιά των, οί 'Έλληνες έθεώρη­ σαν, δτι

'Ελλάδα καί ό.πό τότε, μέσα στήν aγνοιά των, οί 'Έλληνες έθεώρη­

σαν, δτι ό.πό έκεΊ έπήραν τά γράμματα.

Μιά πληροφορία aπό τόν Ήρόδοτο, συμπληρώνει τήν εικόνα.

«0[ 8ε ΓεφuραΤοι

.......

.Υισαv Φοίvικες τωv σvv

Κάδμ(ll aπικομέvωv Φοιvίκωv ες yijv τiιv vvv Βοιωτίηv

16

καλεομέvηv».

Κατ' έκείνη λοιπόν τήν έποχή, η προσωνυμία «Φοίνικες» έχαρακτήρι­ ~ε τούς έκ Φοινίκης ΕΛΛΗΝΕΣ, έν aντιθέσει πρός τούς Σημίτες έκ τfις Φοινίκης, τούς όποίοuς ό.πεκάλοuν «Γεφuραίοuς».

Άπόδειξις περί της όρθότητος των aνωτέρω aποτελεΊ η ό.ναφορά του

Διογένους του Λαερτίου, ό όποΊος ό.ναφερόμενος στόν Ζήνωνα τόν Κι­ τιέα, τόν ίδρυτή της Στωικης Φιλοσοφίας, λέγει τά έξης:

«Ό Ζήνων, ό uίός του Μνασέου η του Δημέου, έκαλεΊτο Κιτιεύς διότι

(. ..

κατήγετο έκτης Κυπριακης πόλεως Κίτιον, στήν Φοινίκη.

)Ο δέ Κρά­

της, έκ Θηοων, ό.πετάνθη στόν Ζήνωνα λέγων, "γιατί φεύγεις Φοινικίδιον;

κανένα κακό δέν επαθες". (Ό χαρακτηρισμός "Φοινικίδιον", aντιστοιχεΊ

στήν σημερινήν εννοια του τόπου καταγωγης π. χ. Χανιωτάκης, έκτων Χα­

νίων, Σαμιωτάκης, έκτης Σάμου, κ.λ.π

..

μάλιστα δέη κατάληξις «ιον»,

χαρακτηρίζει τόν νέον σέ ηλικία, δπως τό «ακης» σήμερα).

«Ζ ήvωv Μvασέοu fι Δημέου. Κιτιεvς aπο Κύπρου, πολίσματος

17

Έλληvικοv Φοίvικας εποίκους εσχηκότος».

« φησ)v ό Κράτης. "τί φεύyεις, Φοιvικίδιοv; ωΊδεv δειvοv

πέποvοας "». JR

Κανείς 6ε6αίως δέν διενοήθη νά τόν θεωρήση σημιτικής κατα­

γωγής.

Γιά νά τελειώνουμε δέ μέ τά «Φοινίκια γράμματα», έκτου λεξικοϋ

Σουδα. λαμβάνουμε τίς έξης πληροφορίες:

  • l. Οί Λυδοί καί ''Ιωνες έθεώρουν δτι τά συγκεκριμένα γράμματα ελαοαν

τήν ονομασία των aπό τόν Φοίνικα 'Αγήνορα ό όπΟιος φέρεται ώς εύρετής αuτων.

  • 2. Οί Κρητες cιπέδιδαν τήν συγκεκριμένη ονομασία στήν χρησι φύλλων φοίνικας γιά τήν ιωτασκευή χάρτου πρός γραφήν.

  • 16. Ήρόδοτος. Ίστορία. 6ι6λ. 5, παρ. 57,

σεφ. 1-5.

  • 17. Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφωv. Βιuλ. 7. παρ. l. σεφ. 1-3.

  • 18. Διογένης Λαέρτιος. Βίοι Φιλοσόφωv,

Βιβλ. 7. παρ. 3, σεφ. 9-10.

111

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΠΗΙΩΑΝΝΟΥ

3. Ύπάρχει καί aλλη i'iποψις, ή όποία aποδίδει τήν ονομασία στόν Άκταί­

ωνα, ό όποίος rχων μόνον θυγατέρες, ηθέλησε νά τιμήση τήν θανούσα

παρθένο Φοινίκη, δίδοντας στά γράμματα τ' ονομά της. «ΦοινικήΊ"α γράμματα: λυδοi καΙ 'Ίωνες τa γράμματα dπο

Φοίνικος τού Λyήνορος τού εύρόντος τούτοις δε aντιλέyουσι Κρfίτες.

ώς εύρέοη dπο τού yρ(iφειν Σν φοινίκων πετάλοις. Σκάμων δ' Σν τfj {Jευτέρp. των ειΊρrιμάτων aπο Φοινίκης τfίς 'Ακταίωνος ονομασοfίναι.

μυοεύεται δ' ούτος dρσένων μεν παίδων aπαις, yενέσοαι δt αvτ{U

ουyατέρας 'Ά yλαυρον, 'Β ρ ση ν, Π άνδροσοv- τiιν /Jt Φοινίκην lτι παρ­

οένον οvσαν τελευτfίσαι. διο καΙ Φοινικψα τa γράμματα τον 'Ακταίωνα.

19

8ουλόμενόν τινος τψ.fίς riπονεΤμαι τfί ουyατρί». Καμμία λοιπόν εκ των πιθανων πηγων της ()νομασίας δέν ύπαινίσσεται

ξένη, μή 'Ελληνική, προέλευσι τοί) (Lλφαβήτου διότι Ο 'Αγήνωρ φέρεται νά «εύρίσκη» τfι γρfιμματα, ρημα πού κάλλιστα μπορεί νά χρησιμοποιηται μέ τήν εννοια της «επανευρέσεως» καί δχι οπωσδήποτε της «εφευρέσεως», aλλά οuτως η aλλως, τό δνομα τοu Ιδίου, δπως καί του υίοu του καί <<μετα­

φορέως» Κfιδμου, aμφότερα προδίδουν τήν 'Ελληνική καταγωγή των.

'Όσον aφορα τούς Κ(ου)ρητας καί τόν Άκταίωνα, γίνεται λόγος γιά

τήν προέλευσι της ονομασίας των καί δχι γιΔ τήν εuρεσι τιί)ν Ιδίων των

γραμμάτων.

"Αρατά γράμματα προϋπήρχαν.

'Αποδεικνύεται λοιπόν δτι ή 'Ελληνική παροικία των Φοινίκων. διεσώ­

θη εκ τοu κατακλυσμού καί μα~ί των διεσώθη καί ή 'Ελληνική γραφή. Πολύ aργότερα, φύλα Σημιτικης προελεύσεως κατέκτησαν τήν Φοινίκη

καί τίς γύρω περιοχές, δπου μεταξ{) των aλλων παρέλαβαν τό 'Ελληνικό

(χλφάβητο. 'Από αιηό, lδιοποιήθησαν κάποια στοιχεία, προσαρμόσαντες

α\'ηά στήν μέχρι τότε νοοτροπία των, aπορρίπτοντας δηλαδή τά φωνήε­

ντα (μήν λησμονητε δτι οί Σημιτικές γραφές ΔΕΝ εΤναι Cι.λφα6ητικές

καί ΔΕΝ διαθέτουν φωνήεντα).

Ποιός δμως είναι δ Κάδμος, δ υίός τοu Άγήνορος, καί πότε μετέφερε

τ6 γρfιμματα στήν κεντρική Έλλδ.δα;

Ό 'Αγήνωρ ~ταν υίός τοu Ποσειδωνος καί της Λυβύης, θυγατρός τοϋ

Έπάφου. Κατά τήν παράδοσιν, ενυμφεύθη τήν Τηλέφασσα καί aπέκτησε

μίαν θυγαη'ρα, τήν Εuρώπη καί τρεΊς υίούς τούς Κάδμον, Φοίνικα καί Κί-

  • 19. Λεξικ6 Σοuδα. λϊϊμα «Φοινικ{Ί'ία γρι'λμματα» 787, σεφ. J-8.

112

- - - - -------------------~-- ------- -

Τετράγωνη ενεπίγραφη στήλη, ή όποία στίς πλευρές της σώζει τοί>ς κανονισμούς της φα­ τρίας των Λαβυαδwν.

Τετράγωνη ενεπίγραφη στήλη, ή όποία στίς πλευρές της σώζει τοί>ς κανονισμούς της φα­ τρίας των Λαβυαδwν. (Δελφοί, 'Αρχαιολογικό Μουσείο. πηγή Ίστορία τοv Έλληvικοv ΥΕοvους, τόμος Γ2').