Fernando Fanego é o bispo dunha cidade do interior de Galiza, a comezos do século XX.

Partindo da chegada do cinematógrafo á vila, fálase do enfrontamento entre a Curia episcopal (fanática, intolerante e dogmática) e o propio bispo (bondadoso, comprensivo, tolerante e pacífico). Esta mesma confrontación dáse en certa medida na sociedade. A política levada a cabo por Canalejas e Romanones é tachada por algúns de anticlerical (representada na novela polos lectores do xornal conservador La Verdad) e por outros de progresista (e apoiada desde o xornal El Liberal). Ao principio hai unha calma tensa, pero o fámulo e o vicario atacan directamente o bispo a través do voceiro El Testigo de Cristo, coa publicación dun artigo asinado polo bispo pero que realmente non escribira. O bispo esixe unha rectificación, pero o artigo quece os ánimos na cidade e o sector máis conservador e fanático ataca a familia italiana propietaria do cinematógrafo e ao director de El Liberal. Os detalles da trama e/ou do argumento rematan aquí. [editar]Narración O narrador, en terceira persoa, é heterodiexético e omnisciente. Distánciase dos feitos, aumentando así a perspectiva. Con todo, non é neutral, senón que se posiciona desde o punto de vista do bispo, presentando a trama desde a súa óptica. Coñece os seus pensamentos, soños e recordos infantís. A redacción está feita nun estilo moi sinxelo e sen complicacións técnicas, sen erros sintácticos nin morfolóxicos, buscando conectar co lector. Isto provoca por veces o uso decastelanismos, para evitar o uso de léxico pouco coñecido. A escrita non é obxecto

e máis discursiva e neutra nas evocacións e descricións. Vanse narrando feitos cunha duración máis ou menos breve (unha tarde. durante o mandato de Canalejas. Amais do galego. se ben aparece algunha analepse.. desde a chegada do verán até o terceiro domingo de Advento (penúltimo domingo antes de Nadal). [editar]Tempo O tempo da historia sitúase entre 1910 e 1912. en plena Restauración. [editar]Espazo Catedral de Ourense.). unha mañá. o castelán (en artigos de prensa) e o latín. utilízase un italiano castelanizado (polo propietario do cinematógrafo). A orde do discurso é liñal. Recórrese en varias ocasións ás Sagradas Escrituras.. A novela reflexa o propio ideal de escrita que ten o bispo e que expón a través da comparanza entre os artigos de don Xenaro e o director de La Verdad. .de atención como tal. usado de xeito caricaturesco. e do enterro do papa León XIII (finado en 1903). A trama dura uns seis meses. un paseo. A obra é continuadora das formas inciadas na nova narrativa galega. pero tamén cabe o humor. O cinematógrafo proxecta imaxes gravadas polos propios irmáns Lumière en1895. senón un medio propagador: áxil e directa nos diálogos.

Pote). [editar]Personaxes  Fernando Fanego é o protagonista. o prado onde está instalado o cinematógrafo. e aparece tamén un convento feminino próximo. É culto e calculador. a bondade por riba da xustiza. o oratorio. o penitenciario e o provisor) xa van vellos e non pintan moito dentro da Curia. a cidade é Ourense: por nomes de rúas e prazas (Alameda. lugares cómodos para o bispo. É moi relixioso. e é divertido e afable. A acción desenvólvese na súa maior parte no pazo episcopal. no piso superior están a alcoba. pero tolerante: prefire un preguiceiro ca un fanático. lonxe deMondoñedo e preto de Vilar de Santos. húmido e hostil. oposto ao bispo. e prefire a Cristo na cruz antes que co látigo.  Don Telesforo é o lectoral. . En moitas ocasións. porque está á beira dun río (o Miño). Madrid (de onde veñen as leis) e París (de onde veñen os adiantos tecnolóxicos). Os personaxes que o apoian (o vicario. Faise referencia tamén ao mundo exterior: Mondoñedo (recordos da infancia e do seminario). asómase ás fiestras como modo de contacto co exterior e coa vida da cidade. A súa visión da fe é a dunha igrexa apocalítica.Aínda que non se explicita. e mais á propia catedral de Ourense. No pazo episcopal aparecen dúas zonas claramente diferenciadas: o piso inferior é frío.. o comedor. Gosta do bo comer e da literatura. a capela de Santa Eufemia etc.

A novela comezou coma un breve relato baseado nunha anécdota que coñecía de pequeno. Don Xenaro é o cura fámulo. pero de voz suave e feble. guiada polo seu confesor (Don Telesforo). É tomada por unha santa. autor da novela. [editar]Orixe Estatua de Casares. vaise definindo a visión humana e bondadosa do bispo.  Sor Sabina é unha monxa sinxela. o que lle provoca visións. Conforme a obra colle forma. pero que se vai alonxando. pretendendo amosar a súa simpatía polos curasmáis ben gordechos. É grandullón. representando a igrexa medieval e mística. . fiel nun principio. que lle aconsella facer xaxún.

O recordo sobre a chegada do cine a Ourense foille contado por Otero Pedrayo. [editar]Notas . coma a levitación de Sor Sabina. chegou a haber contactos con TVE para levar a novela ao cine[1]. Así mesmo. De feito. o autor recoñece que a obra ten aspectos cinematográficos.