You are on page 1of 5
ESTHER MARLEEN “Ik heb me geen seconde verveeld. Jij?” Wie naar Expeditie Robinson heeft gekeken, weet dat het ook nu weer een bewogen strijd was, waarin de onderlinge rivaliteit en Wie is Esther? de emoties hoog oplaaiden. Esther en Marleen - twee vrouweli caceennate spilfiguren - blikken terug op hun exotische avontuur. ‘Amstelveen (Nederland) en heeft een vriend, Ze verdient haar kost als marketingconsul- Wiekenlang op een onbewoond Het brengt ons onvermidelik in mijn hoofd hebben gehaald ‘ak Gaeta sconl tan'et elland doorbrengen met niets bj de waeg: hoe komt een om maandenlang van huis te uence anders dan wat Kleren en een mens op het idee om mee te gaan. Maar nu kon het wel: Ser eee tlamboe, Leven van een hangje doen aan Expedite Robinson!? Seppe ina zstien en Nikki Sing: en soort cohsumenten- rst een stukevis en een enke- Marlee: (ach) "Dat waagt__veertienaar. Op ce leeftid bond voor mensen die aan lekokosnoot- de vaak nog ge- mijn moeder zich nog alti af! kunnen ze toch al een beetje ‘goede doelen geven deeld moet worden met zeven Ze vond et erst maar nks dat hun eigen boontjes doppen. En _—_Tidens de Expedite moet anderen, Deeinemen aan proe- ike inschref, maarheeft me vooral:jekunt ever praten en Esther eesti een grot over ven die het uiterst van je daarna onvoorweardelik ge- je samen voorbereiden. Want dts sicheboalh detain krachten vergen, en voelen dat steund.Enisnuwelichteen ook voor de andere gezinseden jelichameljaftakelt door hon- van de trouwste fans vanhet_ _ishet een expedite, hoor. Mn__-‘Marn. Ze zijn de enige dert- ger en ontbering.Sesefen dat programma, Maar toch nog al-__kinderen moesten het een tj ger naast het kamp van de jeslechts een spelbal bent in td met dat onbestemade gevoel__zonder hun moeder stellen. En jongeren jonger dan 30) en handen van de programma: van: wat vieemd dat mensen mijn man stond er op het thuis- dat van de veertigplussers. ‘makers, en dat die van het ene ch dit op vrjlige basis op front allen voor. Bovendien Sani moment op het andere de spel- de hals halen...” was ik niet zomaar op vakantie, Na ean oshieeie oxerog bag vlot mogen Esther en Marnix uit die groepen hun eigen kampleden kiezen en worden ze gebombardeerd tot leider. Een wending die Esther fataal zal worden, ook al heeft ze veel troeven in huis om lang in de Expeditie te bijven en ze respect af van tele- "als ik toen niet uit de Expeditie was gestemd, had ik Wim niet ontmoet. Met hem ben ik al drie maanden samen. Het is dus toch ergens goed voor geweest!” tegels naar hun hand kunnen Ja, waarom eigeniijk? ‘maar zat ik aan de andere kant sak earrd Vientiane zetten. En dat ales in het gezel- Marleen: "Ik hou wel van wat _van de wereld in behoorlik pri- MGGRL schap van een stelletje wild- ‘avontuur in mijn leven en van _mitieve omstandigheden, zon- vreemden, waaronder enkele _eenstevige fysieke en mentale_der enige vorm van contact. Als figuren dieje in het dagelikse _itdaging. Toen de kinderen je voor je werk naar het bul leven zou mijden als de pest. nogklein waren, zou ik het niet tenland gaat, blif je normaal 232 Ube gezien op de hoogte van el kaars dagelikse doen en laten via telefoon of mail. Maar nu waren we dus letter van el: kor afgesneden.” Esther "Dati precies de reden waarom ik heb meegedaan: ik ben gevlucht voor een leven dat compleet beheerst werd door mails en telefoontjes, Toen ik me inschreef, werkte ik zeven dagen op zeven en had ik amper veil tid, laat staan een sociaal leven Er most iets veranderen, maar wat? Dus dacht ik: op 20" eiland kan ik vast goed nadenken.” Esther: "Ja hoor, je kunt licha- mmelik veel meer hebben dan je ddenkt. tk was vooraf ontzetterd bang voor de honger, wist niet hhoe ik zou reageren in zulke extreme omstandigheden. dacht: als ik maar geen eten ga stelen van andere mensen, of ‘met mijn ellebogen ga werken ‘om aan voedsel te komen. Maar op één ochtend na, waa (0p ik heel slap en duizelig was, heb ik er eigenlik niet zoveel last van gehad. Het is natuurlije een voordee! dat je er niet met INTERVIEW. ten geconfronteerd wordt Erziin geen etensgeurtes, ‘geen etalages, geen restau rants die een permanente verleiding vormen ‘Marleen: “Ik heb ergens ge- lezen dat het hongergevoe! na drie weken een diepte punt bereikt. Spartel je je daar doorheen, dan schakelt je lichaam automatisch over (0p een soortreservestand fen gaat het makkelier tke hheb dat heel sterk gevoeld De vierde week was voor mij echt een keerpunt. Daarna was mijn lichaam pe > aangepast en werd het wat rmakkeliker. ijn jullie veel afgevallen? Esther: “Ongeveer zes kilo, in amper drieénhalve week tii ‘Maar ik had vooraf voor wat ‘extra kilo'sgezorgd, om er be- ‘ter tegen te kunnen op het eb land, En toen ik na afloop weer ‘normaal ging eten, was ik sel ‘weer op gewicht." ‘Marleen: “Ik was ten minste 12 213 kilo kw. Vee, ja. tk vond. het vooral angstaanjagend dat mijn beenspieren het op de