You are on page 1of 498

S e j m R z e c z y p o s p o l i t e j

P o l s k i e j

K a d e n c j a

V I I

y p o s p o l i t e j P o l s k

Sprawozdanie Stenograficzne

z 8. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

w dniach 15, 16 i 17 lutego 2012 r.

ANEKS Odpowiedzi na interpelacje poselskie

część 2

Warszawa

2012

 

str.

 

str.

 

T R EŚĆ

Aneksu do Sprawozdania Stenograficznego z 8. posiedzenia Sejmu

 
 

w dniach 15, 16 i

17 lutego 2012 r.

 

część 2

 

str.

 

str.

Odpowiedzi na interpelacje Minister Jacek Cichocki Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Minister Jacek Cichocki

 

Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Jacek Dominik Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Michał Królikowski Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński Podsekretarz stanu Maciej Kaliski Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk Sekretarz stanu Jakub Szulc Sekretarz stanu Stanisław Chmielewski Podsekretarz stanu Roman Podsekretarz stanu Maciej Kaliski Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Sekretarz stanu Piotr Żuchowski Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Podsekretarz stanu Michał Sekretarz stanu Piotr Żuchowski Minister Elżbieta Bieńkowska Podsekretarz stanu Jacek Kapica Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Sekretarz stanu Jarosław Duda Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Jacek Kapica Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Marek Haber Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński Prezes Głównego Urzędu Statystycznego Janusz Witkowski Minister Bogdan Zdrojewski Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Podsekretarz stanu Janusz Podsekretarz stanu Michał Sekretarz stanu Czesław Mroczek Podsekretarz stanu Michał Podsekretarz stanu Andrzej Minister Władysław Kosiniak-Kamysz

 

737

 

653

.737

656

.740

656

742

Sekretarz stanu Jakub Szulc

 

659

.744

   

662

.746

Sekretarz stanu Piotr Żuchowski Prezes Urzędu Zamówień Publicznych

Jacek Sadowy

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

663

749

.750

. Minister Elżbieta Bieńkowska Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Michał Minister Bogdan Zdrojewski Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Andrzej Minister Bogdan Zdrojewski Podsekretarz stanu Grzegorz Woźniak Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Marek Haber Minister Bogdan Zdrojewski Podsekretarz stanu Igor Ostrowski Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Igor Ostrowski Minister Bogdan Zdrojewski Podsekretarz stanu Michał Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Michał Sekretarz stanu Czesław Mroczek Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński Podsekretarz stanu Michał Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Barbara Kudrycka Podsekretarz stanu Grzegorz Woźniak Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Marek Haber Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Sekretarz stanu Kazimierz Plocke Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Igor Ostrowski Podsekretarz stanu Andrzej Minister Władysław Kosiniak-Kamysz

.

.

.

.

.

.

.

 

665

.751

.686

.753

688

.755

689

757

690

.758

.691

.761

692

.762

693

.763

.695

764

696

766

698

.770

699

.771

700

.772

700

.773

.701

.774

.701

.774

704

.776

705

.778

706

.779

706

780

.707

783

.708

784

709

785

.713

788

.715

.791

.715

793

.716

794

.717

797

.718

.718

798

722

798

722

799

723

799

725

.801

725

802

726

802

.726

.803

.727

804

.728

Sekretarz stanu Jan Borkowski

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

808

729

Minister Barbara Kudrycka

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

809

 

str.

 

str.

Podsekretarz stanu Jacek Dominik Minister Radosław Sikorski Podsekretarz stanu Janusz Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk Sekretarz stanu Włodzimierz Karpiński Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Podsekretarz stanu Mirosław Sekuła Podsekretarz stanu Andrzej Sekretarz stanu Czesław Mroczek Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Marek Haber Podsekretarz stanu Andrzej Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Igor Ostrowski Podsekretarz stanu Andrzej Sekretarz stanu Jarosław Duda Podsekretarz stanu Maciej Grabowski Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak Sekretarz stanu Jakub Szulc Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Sekretarz stanu Jarosław Duda Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Jacek Kapica Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Michał Królikowski Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Minister Michał Boni Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Sekretarz stanu Jan Borkowski Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Minister Elżbieta Bieńkowska Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk Podsekretarz stanu Piotr Kluz Sekretarz stanu Jan Borkowski Prezes Rządowego Centrum Legislacji Maciej Berek . Podsekretarz stanu Andrzej Podsekretarz stanu Jacek Kapica Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk Podsekretarz stanu Michał Królikowski Sekretarz stanu Mieczysław Kasprzak Podsekretarz stanu Andrzej

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.810

Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Barbara Kudrycka Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Janusz Prezes Rządowego Centrum Legislacji Maciej Berek .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

883

814

.814

.

884

887

.815

892

816

.816

.

893

.818

. Podsekretarz stanu Lilla Jaroń Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Andrzej Massel Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Sekretarz stanu Jan Borkowski Podsekretarz stanu Igor Dzialuk Minister Mikołaj Budzanowski Podsekretarz stanu Grzegorz Woźniak Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska Podsekretarz stanu Andrzej Massel Minister Mikołaj Budzanowski Podsekretarz stanu Aneta Wilmańska Podsekretarz stanu Tadeusz Nalewajk Sekretarz stanu Jan Borkowski Podsekretarz stanu Andrzej Parafianowicz Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Tomasz Arabski Minister Michał Boni Minister Krystyna Szumilas Sekretarz stanu Maria Orłowska Minister Waldemar Pawlak Minister Bogdan Zdrojewski Podsekretarz stanu Witold Jurek Sekretarz stanu Czesław Mroczek Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Minister Marek Sawicki Minister Joanna Mucha Minister Mikołaj Budzanowski Minister Jarosław Sekretarz stanu Piotr Sekretarz stanu Jan Borkowski Minister Marcin Korolec Minister Sławomir Nowak Szef Służby Cywilnej Sławomir Brodziński Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Bogdan Zdrojewski Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Podsekretarz stanu Andrzej Butra Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Sekretarz stanu Jarosław Duda

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

895

818

896

.819

896

820

897

.825

825

.

897

898

826

899

826

900

.827

.901

.827

.902

828

905

837

906

837

907

.841

909

842

843

.910

844

.911

845

 

846

 

.912

.847

.913

848

.913

849

914

.851

.915

852

.915

853

.916

855

.916

856

917

.857

.918

.858

.918

.861

.919

862

.919

863

920

864

864

.

920

.921

865

922

867

923

.

.

.

868

.870

924

925

 

.870

926

.871

927

.872

928

.874

929

.874

.875

930

932

933

877

934

.878

935

.878

936

.880

938

.881

939

.882

940

 

str.

 

str.

Podsekretarz stanu Andrzej Sekretarz stanu Jakub Szulc Minister Mikołaj Budzanowski Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Czesława Ostrowska Podsekretarz stanu Jacek Kapica Podsekretarz stanu Janusz Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Andrzej Massel Sekretarz stanu Czesław Mroczek Sekretarz stanu Grzegorz Karpiński Sekretarz stanu Jakub Szulc Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz Minister Mikołaj Budzanowski Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Minister Elżbieta Bieńkowska Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Sekretarz stanu Jarosław Duda Podsekretarz stanu Marek Haber Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Stanisław Rakoczy Sekretarz stanu Jakub Szulc Sekretarz stanu Jarosław Duda Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Hanna Majszczyk Podsekretarz stanu Andrzej Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, pełnomocnik rządu ds. równego traktowania Agnieszka Kozłowska-Rajewicz Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Michał Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Marek Sekretarz stanu Jan Borkowski Minister Mikołaj Budzanowski

.

.

.

.

.

.

 

.943

Sekretarz stanu Jarosław Duda Sekretarz stanu Jakub Szulc Szef Służby Cywilnej Sławomir Brodziński Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Janusz Zaleski Podsekretarz stanu Andrzej Butra Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Podsekretarz stanu Andrzej Massel Sekretarz stanu Jan Borkowski Minister Bogdan Zdrojewski Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Jacek Kapica Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Sekretarz stanu Stanisław Gawłowski Sekretarz stanu Adam Zdziebło Podsekretarz stanu Patrycja Wolińska-Bartkiewicz Sekretarz stanu Jan Borkowski Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Sekretarz stanu Jarosław Duda Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Piotr Styczeń Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Podsekretarz stanu Marek Haber Podsekretarz stanu Marek Podsekretarz stanu Jacek Kapica Podsekretarz stanu Rafał Baniak Minister Władysław Kosiniak-Kamysz Sekretarz stanu Piotr Żuchowski Minister Bogdan Zdrojewski Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Jacek Kapica Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Sekretarz stanu Piotr Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki Sekretarz stanu Tomasz Tomczykiewicz Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki Prezes Rządowego Centrum Legislacji

 

1010

944

1011

.947

.1012

949

.1013

.951

1013

954

1014

955

1015

.957

1016

958

1018

959

1019

960

1021

960

.1022

961

.1023

962

.1024

963

.1025

964

.1026

965

.1026

965

.1029

966

.1030

967

.1030

967

 

969

 

.1031

.970

1031

.971

1032

.972

.1033

.974

.1033

.975

.1036

 

.1037

.1039

.1039

 

.979

.1041

980

.1042

982

1043

983

1046

984

.1047

984

1048

.

.

.

988

989

1048

.1049

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Wojciech Nowicki Podsekretarz stanu Marcin Idzik Sekretarz stanu Jarosław Duda Podsekretarz stanu Piotr Styczeń

 

.1049

 

990

1051

990

.1053

.991

.1056

993

.1057

Minister Barbara Kudrycka

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

996

.1057

Podsekretarz stanu Michał Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Piotr Kołodziejczyk Podsekretarz stanu Andrzej Massel Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Prezes Rządowego Centrum Legislacji

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

997

.1058

997

1059

1000

.1061

 

.1002

 

.1002

.1003

Maciej Berek . Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki Podsekretarz stanu Janusz Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Sekretarz stanu Piotr Żuchowski Sekretarz stanu Jakub Szulc Podsekretarz stanu Grzegorz Woźniak Podsekretarz stanu Joanna Berdzik Sekretarz stanu Jan Borkowski Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

1065

1066

1068

Maciej Berek . Podsekretarz stanu Grzegorz Wałejko Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Sekretarz stanu Jan Bury Podsekretarz stanu Maciej Jankowski Podsekretarz stanu Michał

 

1005

 

.1070

 

.1071

.1072

 

1006

1073

 

.1007

.1074

 

1008

.1075

 

.1010

1075

 

str.

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

1076

Sekretarz stanu Jakub Szulc

.1077

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

1078

Prezes Rządowego Centrum Legislacji Maciej Berek . Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1079

.1081

Podsekretarz stanu Maciej Grabowski

.1081

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1083

Podsekretarz stanu Michał

.1085

Sekretarz stanu Jarosław Duda

.1085

Podsekretarz stanu Piotr Styczeń

.1087

Sekretarz stanu Jakub Szulc

.1089

Podsekretarz stanu Andrzej Massel

1090

Podsekretarz stanu Michał

.1091

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.1092

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

1096

Podsekretarz stanu Andrzej

1096

Podsekretarz stanu Jacek Kapica

.1097

Minister Krystyna Szumilas

.1098

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1100

Sekretarz stanu Jarosław Duda

1101

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1102

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Wojciech Nowicki

.1104

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1104

Minister Władysław Kosiniak-Kamysz

.1105

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1105

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz

.1106

Sekretarz stanu Jan Borkowski

.1107

Podsekretarz stanu Marek

1107

Sekretarz stanu Jarosław Duda

.1108

Podsekretarz stanu Marek

.1108

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1109

Sekretarz stanu Jan Borkowski

1110

 

str.

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1111

Podsekretarz stanu Piotr Styczeń

.1112

Podsekretarz stanu Jacek Kapica

.1112

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

1113

Minister Mikołaj Budzanowski

1114

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

1115

Sekretarz stanu Jakub Szulc

1116

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

1117

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1119

Sekretarz stanu Adam Zdziebło

.1119

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.1120

Minister Mikołaj Budzanowski

.1120

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.1122

Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki

.1122

Podsekretarz stanu Andrzej Massel

.1126

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.1127

Sekretarz stanu Tadeusz Jarmuziewicz

.1128

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Wojciech Nowicki

.1128

Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki

.1129

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1130

Sekretarz stanu Jarosław Duda

.1131

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

1131

Podsekretarz stanu Maciej Grabowski

.1132

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1133

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.1134

Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki

.1136

Podsekretarz stanu Jacek Kapica

.1137

Sekretarz stanu Tadeusz Sławecki

.1138

Podsekretarz stanu Janusz Zaleski

1141

Podsekretarz stanu Maciej Jankowski

.1143

Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Wojciech Nowicki

.1143

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

.1144

ODPOWIEDZI NA INTERPELACJE

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych

- z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie zagrożenia życia lub zdrowia prezydenta RP w czasie jego wizyt w Gruzji w związku z infiltracją środowiska współpracowników prezydenta Gruzji przez agentów rosyjskiego wywiadu (3)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma nr SPS-023-3/11 z dnia 16 listopada 2011 r. doty- czącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie szczegółowej odpowiedzi na postawione w niej pytania ze względu na ich niejawny charakter. Odpowiedź taka mogłaby zostać udzielona na niejawnym posiedzeniu sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. Niemniej jednak informuję, że służby specjalne, re- alizując swoje zadania ustawowe, uzyskiwały, analizo- wały i przekazywały właściwym organom informacje odnoszące się do relacji rosyjsko-gruzińskich. Dokumen- ty analityczno-informacyjne przesyłane były ministrowi obrony narodowej, a także szefowi Biura Bezpieczeństwa Narodowego oraz Kancelarii Prezydenta RP.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych

- z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie zabezpieczenia przez funkcjonariuszy polskich służb specjalnych próbek porównawczych DNA ofiar katastrofy TU-154M w dniu 10 kwietnia 2010 r. (5)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma nr SPS-023-5/11 z dnia 16 listopada 2011 r. do- tyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie informuję. 11 kwietnia 2010 r. Wojskowa Prokuratura Okręgo- wa w Warszawie wydała zarządzenie o powierzeniu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Żandarmerii Wojskowej czynności w zakresie zabezpieczenia mate- riału porównawczego i próbek do badań DNA umożli- wiających identyfikację ofiar katastrofy. Ustalono, że

wszystkie zebrane próbki będą gromadzone i zabezpie- czone technicznie w laboratoriach ABW, a następnie przetransportowane do Moskwy. Na podstawie tej de- cyzji ABW zabezpieczyła materiał porównawczy do ba- dań DNA od krewnych ofiar katastrofy pod Smoleń- skiem. W dniu wydania zarządzenia przez prokuraturę wojskową funkcjonariusze agencji, w obecności Straży Marszałkowskiej Sejmu RP, z 10 pokoi należących do ofiar katastrofy zebrali wyłącznie przedmioty mogące zawierać materiał genetyczny danej osoby (np. szczo- teczki do zębów, nożyki z maszynek do golenia). Tego samego dnia do Centrum Wsparcia dla Rodzin Ofiar Ka- tastrofy w hotelu Novotel zaczęli przyjeżdżać krewni ofiar, od których rozpoczęto pobieranie materiału po- równawczego. Zorganizowano również spotkanie ro- dzin ofiar z ekspertami ABW z zakresu badań DNA, którzy przybliżyli zebranym zagadnienia związane z badaniami DNA oraz możliwości identyfikacji osób poprzez wykorzystanie metod biologii molekularnej. Zgodnie z ustaleniami wynikającymi z zarządze- nia prokuratury wojskowej w dniu 12 kwietnia 2010 r. dwóch funkcjonariuszy pionu postępowań karnych ABW zawiozło do Moskwy materiał porównawczy do badań DNA. Został on przekazany przedstawicielom polskiej prokuratury wojskowej wyznaczonym do współpracy z prokuraturą rosyjską przy identyfikacji ofiar katastrofy. Następnego dnia w drodze powrot- nej funkcjonariusze agencji przywieźli pierwszą par- tię zabezpieczonych podczas oględzin rzeczy osobi- stych należących do ofiar katastrofy i przekazali je Żandarmerii Wojskowej do dyspozycji prokuratury. Szczegółowy raport w sprawie działań Agencji Bez- pieczeństwa Wewnętrznego podejmowanych w związ- ku z katastrofą i ich efektach został skierowany m.in. do sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie materiałów przekazanych przez USA na potrzeby śledztwa dotyczącego katastrofy samolotu TU-154M w Smoleńsku w dniu 10 kwietnia 2010 r. (6)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma SPS-023-6/11 z dnia 16 listopada 2011 r. doty-

654

czącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie

wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi

na postawione w niej pytania ze względu na ich nie-

jawny charakter. Odpowiedź taka mogłaby zostać

udzielona na niejawnym posiedzeniu sejmowej Komi- sji do Spraw Służb Specjalnych. Informuję ponadto, że szczegółowe informacje

na temat działań podjętych przez służby specjalne

w związku z katastrofą samolotu TU-154M o nume-

rze bocznym 101 zostały przedstawione w sprawoz-

daniach z ich działalności w 2010 r. oraz specjalnym raporcie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pan poseł Marek Opioła jako członek sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych ma możliwość zapoznania

się z wymienionymi dokumentami.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie inwigilowania prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego przez ABW (7)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma nr SPS-023-7/11 z dnia 16 listopada 2011 r. do- tyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie informuję, że:

1–11. Informacja „Gazety Polskiej” („Prezydent Lech Kaczyński był inwigilowany” z 31.08.2011 r.) o tym, jakoby Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrzne- go gromadziła szczegółowe informacje na temat pre- zydenta Lecha Kaczyńskiego, jest nieprawdziwa. Jego dane zostały wpisane do bazy Centrum Anty- terrorystycznego ABW (CAT), ponieważ figurowały

w dwóch raportach (przeglądy mediów kaukaskich),

które nie dotyczyły bezpośrednio osoby byłego pre- zydenta. ABW nigdy nie inwigilowała prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Również informacje dotyczące tzw. centrum tajnych danych w CAT ABW są zmani- pulowane i nieprawdziwe, poczynając od nazwy zbio-

ru,

który autorka publikacji nazywa BWO. CAT ABW

nie

jest jednostką realizującą zadania o charakte-

rze

operacyjno-rozpoznawczym, natomiast wydział

III

CAT zajmuje się pracą informacyjno-analityczną.

W bazach CAT ABW znajdują się zbierane i przetwa-

rzane według standardowej procedury informacje związane z ochroną antyterrorystyczną najważniej- szych osób w państwie, pochodzące od następujących służb i instytucji: ABW, AW, SKW, SWW, Policji, Straży Granicznej, BOR i Służby Celnej.

Wyjaśniam ponadto, że Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie udziela informacji na temat pra- cowników i osób pełniących służbę w ABW.

12–23. Niezgodne z prawdą są informacje „Gaze-

ty Polskiej” dotyczące telefonu z ABW. Agencja nigdy

nie przekazywała telefonów BlackBerry urzędnikom państwowym. Prezydent Lech Kaczyński posiadał inny telefon szyfrujący przekazany przez ABW. Te- lefon ten przed lotem do Smoleńska został zdepono- wany u pełnomocnika ochrony Kancelarii Prezyden- ta RP, a szczegóły techniczne związane z jego funk- cjonalnością i konfiguracją są niejawne. Pozostałe kwestie są wyjaśniane w ramach śledztwa prowadzo- nego przez prokuraturę wojskową w sprawie kata- strofy smoleńskiej. 24–27. W dniach 21–23 października 2009 r. funk- cjonariusze ABW wzięli udział w odbywających się na terenie Ukrainy ćwiczeniach antyterrorystycz- nych. Był to jeden z elementów przygotowania zabez- pieczenia Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012. Na czas trwania ćwiczeń uruchomiono stałe łącze audio-wideo z ukraińskim centrum antyterro- rystycznym. Przeprowadzono wideokonferencję po- między CAT ABW a ukraińskim Anti-Terrorist Cen- ter (ATC), w której uczestniczyli: prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko i szef SBU Walenty Naliwajczen- ko oraz – po stronie polskiej – minister spraw we- wnętrznych i administracji Jerzy Miller, podsekre- tarz stanu w MSWiA Adam Rapacki i zastępca szefa ABW Paweł Białek. Podczas ćwiczeń potwierdzono skuteczność działania systemu łączności w sytuacji kryzysowej, wymagającej podejmowania decyzji na wysokim szczeblu w różnych krajach. Scenariusz ćwiczeń zakładał m.in. przeprowadzenie akcji uwal-

niania pasażerów porwanego samolotu. Uczestniczy-

li w niej także funkcjonariusze grupy antyterrory-

stycznej ABW. Przeprowadzone testy pozwoliły na sprawdzenie skuteczności przeciwdziałania zagroże- niu terrorystycznemu, zarówno bezpośrednio na miejscu zdarzenia, jak również na poziomie współ- pracy międzynarodowej. Wypróbowano w praktyce nowoczesne środki wymiany informacji oraz proce- dury współdziałania krajowych koordynatorów ochrony antyterrorystycznej CAT i ATC. W listopadzie 2009 r. na terenie Centralnego Ośrodka Szkolenia ABW odbyły się ćwiczenia prak- tyczne, których celem było przetestowanie i udosko- nalenie współpracy pomiędzy ABW, Policją, Pań- stwową Strażą Pożarną oraz Ośrodkiem Radioizoto- pów Instytutu Energii Atomowej Polatom. Symulacja obejmowała przeprowadzenie śledztwa powybucho- wego po ataku terrorystycznym, w którym została wykorzystana tzw. brudna bomba, czyli klasyczny materiał wybuchowy połączony z materiałami radio- aktywnymi. W ramach ćwiczeń doskonalono proce- dury współdziałania ww. służb oraz umiejętności gaśnicze neutralizujące ładunek wybuchowy rozpra- szający substancje radioaktywne, zabezpieczenie miejsca zdarzenia, procedury kryminalistyczne w za- kresie zbierania śladów oraz inne działania śledcze.

28–31. Dotychczas zgromadzone materiały doty- czące ujawnienia danych gromadzonych w CAT ABW nie pozwoliły na podjęcie działań na drodze prawno- karnej.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych

- z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie analizy dotyczącej zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa wynikających ze współpracy SB i KGB w latach 1970–1990 (12)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma, SPS-023-12/11, z dnia 16 listopada 2011 r. do- tyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na postawione w niej pytania ze względu na ich nie- jawny charakter. Odpowiedź taka mogłaby zostać udzielona na niejawnym posiedzeniu sejmowej Komi- sji do Spraw Służb Specjalnych.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych

- z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie aktualnej informacji statystycznej dotyczącej pracowników służb specjalnych (13)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma SPS-023-13/11 z dnia 16 listopada 2011 r. doty- czącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na postawione w niej pytania ze względu na ich nie- jawny charakter. Odpowiedź taka mogłaby zostać udzielona na niejawnym posiedzeniu sejmowej Komi- sji do Spraw Służb Specjalnych.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 1 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

655

podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej - z upoważnienia ministra - na ponowną interpelację posła Wojciecha Szaramy

w sprawie rezygnacji samorządów z realizacji rządowego programu „Radosna szkoła” (83)

Szanowna Pani Marszałek! Odpowiadając na in- terpelację pana posła Wojciecha Szaramy (SPS-023- -83p/11) w sprawie uznania odpowiedzi ministra edukacji narodowej na interpelację dotyczącą rezy- gnacji samorządów z realizacji rządowego programu „Radosna szkoła”, uprzejmie wyjaśniam.

1. Głównym i nadrzędnym celem wprowadzenia,

o ustalonych kolorach, syntetycznej nawierzchni szkol- nych placów zabaw utworzonych w ramach rządowego programu „Radosna szkoła” było zapewnienie rozpo- znawalności szkolnych placów zabaw zbudowanych

w ramach programu. Przygotowując założenia pro-

gramu, stworzono standard, w tym także kolorystycz- ny, dający rodzicom poczucie pewności, że miejsce,

w którym bawią się ich dzieci, jest bezpieczne, wyko- nane zgodnie z przepisami oraz normami, że zostało

precyzyjnie skontrolowane, a także jest częścią pro- jektu, mającego ułatwić dzieciom łagodne przejście

z etapu przedszkolnego do szkolnego. W związku z tym

kwestiami uregulowanymi w założeniach programu są: zgodność z Polskimi Normami oraz zasadami i wa- runkami bezpieczeństwa, gwarancja, rodzaj i zastoso- wanie sprzętu rekreacyjnego, powierzchnia i na- wierzchnia szkolnego placu zabaw oraz jej kolor. War-

to podkreślić jednak, że ewentualne niezgodności

dotyczące odcieni tych kolorów nie są wadą, która mia- łaby spowodować nieprzekazanie w ramach programu rządowego tzw. drugiej transzy środków z budżetu państwa. Ważne jest jednak, aby kolor w zakresie od- cienia Pantone był jak najbardziej zbliżony do tych, które zostały wskazane w ww. rozporządzeniu regu- lującym założenia programu. Wszystkie decyzje doty- czące szczegółowego projektu należą do dyrektora szkoły i organu prowadzącego, którzy mogą dostoso- wać go do indywidualnych potrzeb szkoły. Ponadto szkolne place zabaw zmodernizowane lub utworzone w ramach programu „Radosna szkoła”

– podobne do siebie i jednocześnie jednolite pod

względem gamy kolorów – są elementem wprowadza- jącym podstawę programową wychowania przed- szkolnego oraz kształcenia ogólnego, mającą na celu poprawę jakości edukacji, osiągnięcie spójnego pro- gramowo procesu kształcenia, dostosowanego do możliwości i indywidualnych potrzeb uczniów oraz uwzględniającego zwiększone aspiracje edukacyjne uczniów i młodzieży. Dodatkowo uprzejmie wyjaśniam, że wszystkie przedsięwzięcia związane z nową podstawą programo-

656

wą, takie jak wydanie książkowe podstawy programo-

wej, wszelkie broszury, logo reformy (tzw. pomarańcz- ka), banery oraz logo obecnie trwającego „Roku z Pa- sją” zostały przygotowane w podobnej stylistyce oraz

w kolorystyce pomarańczowo-granatowej.

2. Uprzejmie informuję, że Ministerstwo Eduka-

cji Narodowej nie preferuje produktów żadnego

z producentów nawierzchni syntetycznych, a także

nie sugeruje w ramach programu „Radosna szkoła” rodzaju nawierzchni (płytki, nawierzchnia wylewa- na, sztuczna trawa). Poniżej przedstawiam zesta- wienie producentów i dystrybutorów nawierzchni syntetycznych w Polsce, których można znaleźć dzięki najpopularniejszym przeglądarkom interne-

towym:

— MBA Sport – producent nawierzchni syntetycz- nej m.in. na place zabaw,

— RODO – dystrybutor i wykonawca nawierzch-

ni syntetycznych,

Arsplay – dystrybutor nawierzchni syntetycz-

nych,

Semag – producent nawierzchni syntetycznej

na place zabaw i obiekty sportowe,

— Hemet – wykonawca wielu rodzajów nawierzch-

ni syntetycznych,

— Tilia – dystrybutor nawierzchni syntetycznych na tereny rekreacyjne,

— Flexi-step – dystrybutor nawierzchni synte-

tycznej,

— NM Group – wykonawca wielu rodzajów na-

wierzchni syntetycznych,

— Safeplay – dystrybutor gumowych płytek,

— Lars Lay – dystrybutor i przedstawiciel produ-

centa nawierzchni syntetycznych,

— BIK – wykonawca i producent nawierzchni syn- tetycznych.

3. Według danych przekazanych ministrowi edu-

kacji narodowej przez wojewodów oraz ministra kul- tury i dziedzictwa narodowego dyrektorzy szkół

podstawowych oraz szkół muzycznych I stopnia zło- żyli 1077 wniosków o dofinansowanie na rok 2012,

w tym 288 ponownie. 332 dyrektorów zgłosiło chęć

otrzymania dofinansowania na zakup lub zwrot kosztów zakupu pomocy dydaktycznych, natomiast 745 dyrektorów złożyło wnioski o dofinansowanie

w zakresie utworzenia lub modernizacji albo zwrotu

kosztów utworzenia lub modernizacji szkolnych pla-

ców zabaw.

Z poważaniem

Podsekretarz stanu Joanna Berdzik

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie nieprawidłowości w kontrolnych postępowaniach sprawdzających prowadzonych przez SKW na podstawie ustawy o ochronie informacji niejawnych (138)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma SPS-023-138/11 z dnia 30 listopada 2011 r. do- tyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie informuję. Okres trwania kontrolnego postępowania spraw- dzającego wobec osoby wymienionej w interpelacji był uzasadniony zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Przedmiotowe postępowanie spraw- dzające zostało wszczęte przez Służbę Kontrwy- wiadu Wojskowego dnia 4 czerwca 2008 r. Decyzją nr 31/WII/BOIN/S/2009 z dnia 27 listopada 2009 r. zostało umorzone ze względu na niewłaściwość SKW

w sprawie. Sprawdzany odwołał się od tej decyzji dnia

18 grudnia 2009 r. (data nadania odwołania w pla-

cówce pocztowej). Odwołanie wpłynęło do Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów dnia 20 stycznia 2010 r. Po- stępowanie odwoławcze zostało zakończone dnia

30 kwietnia 2010 r. decyzją nr 39/2010 o uchyleniu

decyzji o umorzeniu kontrolnego postępowania sprawdzającego podpisaną w imieniu prezesa Rady Ministrów przez sekretarza stanu w Kancelarii Pre- zesa Rady Ministrów Jacka Cichockiego. W decyzji tej organ uznał SKW za właściwą do prowadzenia kontrolnego postępowania sprawdzającego wobec osoby wymienionej w interpelacji. Następnie w wy- niku kontynuacji kontrolnego postępowania spraw- dzającego SKW – działając na podstawie art. 47 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych – pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. poinformowała osobę sprawdzaną o braku za- strzeżeń i potwierdziła jej zdolność do zachowania tajemnicy. Z powyższego zestawienia wynika, że 24 miesiące trwania kontrolnego postępowania sprawdzającego obejmują kilka jego etapów, tj. od jego wszczęcia do umorzenia, złożenie odwołania od decyzji o umorze- niu, postępowanie odwoławcze przed organem II in- stancji oraz kontynuację procedury przez SKW po decyzji prezesa Rady Ministrów o uchyleniu decyzji SKW o umorzeniu postępowania. Oceniając więc dłu- gotrwałość postępowania, należy mieć to na uwadze. 2. Kontrolne postępowanie sprawdzające było przedmiotem oceny prezesa Rady Ministrów po wnie- sieniu przez osobę sprawdzaną, wymienioną w inter- pelacji, odwołania od decyzji SKW o umorzeniu kon- trolnego postępowania sprawdzającego. Prezes Rady Ministrów – jako organ II instancji – oceniał zgod- ność z prawem i zasadność wydanej decyzji. W postę- powaniu odwoławczym badane więc były przesłanki,

na których oparto decyzję o umorzeniu postępowa- nia, a więc przesłanki odnoszące się do właściwości

SKW w sprawie. Nie podlegały weryfikacji informa- cje pochodzące z prokuratury, o które pan poseł pyta

w interpelacji. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 Kodeksu

postępowania administracyjnego dokumenty urzędo- we sporządzone w przepisanej formie przez powołane

do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Tak więc treści zawarte w dokumen- tach urzędowych prokuratury nie wymagają weryfi- kacji przez inny organ administracji.

3. W okresie 2008–2011 SKW wydała 189 decyzji

o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa. Z tej licz-

by uchylonych zostało 41 decyzji, w większości wsku- tek zmiany stanu faktycznego i/lub stanu prawnego

w trakcie trwania procedury odwoławczej.

4. Uchylenie decyzji szefa SKW przez Wojewódz-

ki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wywołało

skutków finansowych.

5. Nie stwierdzono podstaw do wyciągnięcia kon-

sekwencji służbowych wobec żołnierzy/funkcjonariu-

szy SKW prowadzących kontrolne postępowanie sprawdzające. Rzetelność prowadzenia kontrolnego

postępowania sprawdzającego wobec osoby wymie- nionej w interpelacji była przedmiotem oceny doko- nanej przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w War- szawie, która nie dopatrzyła się znamion czynu okre- ślonego w art. 231 § 1 K.k.

6. Obowiązująca do końca 2010 r. ustawa z dnia

22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

dawała prezesowi Rady Ministrów kompetencje do kontrolowania prawidłowości prowadzenia przez SKW postępowań sprawdzających w ograniczonym zakresie – wyłącznie w trybie rozpatrywania odwo- łań od decyzji o odmowie wydania lub cofnięciu po- świadczenia bezpieczeństwa albo świadectwa bezpie- czeństwa przemysłowego. Z inicjatywy rządu Donal- da Tuska ten stan rzeczy uległ zmianie i art. 12 ust. 3 nowej ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, obowiązującej od początku 2011 r., umożliwił prezesowi Rady Ministrów kontro-

lę prawidłowości realizacji przez ABW lub SKW po-

stępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających oraz postępowań bezpieczeństwa przemysłowego. Upoważnieni pracownicy Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przeprowadzili na podsta- wie tego przepisu pierwszą kontrolę w SKW w okre- sie od 2 sierpnia 2011 r. do 14 października 2011 r. Wystąpienie pokontrolne, zawierające wnioski z prze- prowadzonej kontroli, zostało skierowane przez szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów do szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w dniu 20 grudnia 2011 r.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

657

ministra spraw wewnętrznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie zwiększania wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjonariuszy służb specjalnych (139)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma SPS-023-139/11 z dnia 30 listopada 2011 r. do- tyczącego interpelacji posła Marka Opioły w sprawie zmiany wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjonariuszy służb specjal- nych przedstawiam następujące stanowisko. 1–3. Zmiana wielokrotności kwoty bazowej

w 2007 r. pozwoliła na przeprowadzenie podwyżki uposażeń wszystkich funkcjonariuszy Agencji Wy- wiadu. Podwyższenie uposażeń funkcjonariuszy AW

w 2008 r. z uwagi na niewielki wzrost wielokrotności kwoty bazowej, wprowadzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2008 r. w sprawie wie- lokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U.

Nr 128, poz. 820), nie miało charakteru obligatoryj- nego, tj. nie objęło wszystkich funkcjonariuszy. Wzrost uposażeń dotyczył 14% funkcjonariuszy. Od 1 stycznia 2009 r. wskaźnik wielokrotności kwoty bazowej został ustalony na poziomie 3,81, zgodnie

z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 stycz-

nia 2009 r. w sprawie wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 21, poz. 110), co pozwo-

liło na dokonanie podwyżki uposażeń wszystkich funkcjonariuszy Agencji Wywiadu. 4–6. W latach 2007–2009 z uwagi na wzrost wie- lokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne

uposażenie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego:

— w 2007 r. – z 2,37 do 2,92,

— w 2008 r. – z 2,92 do 3,34,

— w 2009 r. – z 3,34 do 3,40

– podwyższone zostały rozporządzeniami prezesa Rady Ministrów stawki uposażenia zasadniczego we wszystkich grupach zaszeregowania. Oznacza to, że wszyscy funkcjonariusze ABW zostali objęci obliga-

toryjnie podwyżką uposażenia zasadniczego. Spowo- dowało to także obowiązkowy wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat naliczanego procentowo od staw-

ki uposażenia zasadniczego.

7–8. W związku ze zmianą wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjo-

nariuszy Służby Wywiadu Wojskowego, wprowadzo-

ną rozporządzeniami Rady Ministrów z dnia 27 maja

2008 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 645) oraz z dnia 12 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 76, poz. 646), w SWW zarówno

w roku 2008, jak też w 2009 zostały przeprowadzone

658

podwyżki uposażeń, którymi objęto wszystkich funk- cjonariuszy Służby Wywiadu Wojskowego. 9–10. Podwyżka uposażeń funkcjonariuszy Służ- by Kontrwywiadu Wojskowego wynikająca z rozpo- rządzenia ministra obrony narodowej z dnia 26 czerw- ca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 118, poz. 755), wydanego po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 2008 r. w sprawie wielo- krotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne upo- sażenie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Woj- skowego (Dz. U. Nr 100, poz. 644), miała zastosowa- nie wobec wszystkich funkcjonariuszy SKW i pole- gała na podwyższeniu dodatku za posiadany stopień służbowy. Wejście w życie rozporządzenia Rady Mi- nistrów z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie wielo- krotności kwoty bazowej stanowiącej przeciętne upo- sażenie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Woj- skowego (Dz. U. Nr 71, poz. 611) nie skutkowało na- tychmiastowym wzrostem uposażenia wszystkich funkcjonariuszy SKW, gdyż kryterium wzrostu upo-

sażenia nie stanowił sam fakt bycia funkcjonariu- szem, ale obiektywna ocena pracy i jej efektywności. 11. Rozporządzenie prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2008 r. (Dz. U. Nr 193, poz. 1188)

w sprawie wielokrotności kwoty bazowej stanowiącej

przeciętne uposażenie funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego spowodowało obniżenie ogólnej kwoty planowanej na wynagrodzenia w biu- rze, gdyż obniżyło wskaźnik z 3,96 na 3,5.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie gromadzenia przez polskie służby specjalne informacji na temat okoliczności katastrofy samolotu TU-154M w dniu 10 kwietnia 2010 r. w Smoleńsku (145)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pi- sma SPS-023-145/11 z dnia 30 listopada 2011 r. do-

tyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzejmie wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie szczegóło- wej odpowiedzi na postawione w niej pytania z uwa-

gi na ich niejawny charakter. Informacje na temat działań podjętych w związku

z katastrofą samolotu TU-154M w dniu 10.04.2010 r.

w Smoleńsku zostały przedstawione w sprawozda-

niach odpowiednich służb. Pan poseł jako członek sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych ma możliwość zapoznania się z tymi dokumentami.

Z wyrazami szacunku

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 7 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra spraw wewnętrznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Marka Opioły

w sprawie informacji o reakcji polskich służb specjalnych na tragiczne zamachy w Norwegii w dniu 22 lipca 2011 r. (147)

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do pisma SPS-023-147/11 z dnia 30 listopada 2011 r. dotyczącego interpelacji posła Marka Opioły uprzej- mie wyjaśniam, że nie jest możliwe udzielenie szczegółowej odpowiedzi na postawione w niej py- tania ze względu na ich niejawny charakter. Odpo- wiedź taka mogłaby zostać udzielona na niejaw- nym posiedzeniu sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. Niemniej jednak informuję, że służby specjalne uzyskały wiadomości nt. zamachów w Norwegii w wy- niku monitoringu serwisów informacyjnych. Cen- trum Antyterrorystyczne Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (CAT ABW) wdrożyło właściwe dla

takich sytuacji procedury. ABW zaoferowała pomoc stronie norweskiej, a w związku z polską prezydencją

w UE podjęła się koordynacji przepływu informacji

nt. zamachów. Ze względu na wagę zaistniałych zda- rzeń mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo RP CAT ABW zwróciło się do krajowych służb specjal- nych i policyjnych o przekazanie informacji oraz wszelkich sugestii mogących być podstawą do podję- cia decyzji o zmianie poziomu zagrożenia terrory- stycznego na terenie RP. Wyjaśniam również, że zgodnie z art. 11 ustawy

z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu Kolegium do Spraw Służb Specjalnych jest działającym przy Ra- dzie Ministrów organem opiniodawczo-doradczym

w sprawach programowania, nadzorowania i koor-

dynowania działalności służb specjalnych oraz po-

dejmowanych dla ochrony bezpieczeństwa państwa działań innych służb. Nie jest natomiast gremium zwoływanym doraźnie w reakcji na konkretne zda- rzenia, takie jak zamachy w Norwegii. Reagowanie na bieżące wydarzenia nie znajduje się również

wśród zadań kolegium określonych w art. 12 przy- wołanej wyżej ustawy.

Minister

Jacek Cichocki

Warszawa, dnia 2 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra - na interpelację posła Johna Abrahama Godsona

w sprawie składek na ubezpieczenie zdrowotne opłacanych przez osoby, które nabyły świadczenia emerytalne i prowadzą działalność gospodarczą (236)

Szanowna Pani Marszałek! W związku z interpe- lacją pana Johna Abrahama Godsona, posła na Sejm

Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 29 listopada 2011 r.

w sprawie składek na ubezpieczenie zdrowotne opła-

canych przez osoby, które nabyły świadczenia eme- rytalne i prowadzą działalność gospodarczą, skiero- waną do ministra pracy i polityki społecznej i prze- słaną pismem marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 grudnia 2011 r., znak: SPS-023- -236/11, a następnie przekazaną do ministra zdrowia pismem ministra pracy i polityki społecznej z dnia 20 grudnia 2011 r. (znak: DP-II-0700-762-AWa/11), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących informacji.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej podwójnego opłacania ubezpieczenia, uprzejmie informuję, że za- sady podlegania obowiązkowemu (powszechnemu) oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu re-

guluje ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadcze- niach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), zwana dalej ustawą. Obowiązek ubezpieczenia wynika bezpośrednio z art. 66 ustawy, który określa krąg podmiotów pod- legających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

W myśl wskazanego przepisu obowiązkowi ubezpie-

czenia zdrowotnego podlegają m.in. pracownicy, eme- ryci i renciści oraz osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Zgodnie natomiast z art. 82 ust. 1 ustawy, w przy- padku gdy ubezpieczony otrzymuje przychody z wię- cej niż jednego tytułu (np. z emerytury oraz z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodar-

czej), składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Oznacza to,

że osoba, która pobiera emeryturę i jednocześnie pro-

wadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, obowią- zana jest do opłacania składki na ubezpieczenie zdro- wotne z każdego z osiąganych przychodów (zarówno

659

jako emeryt, jak i jako osoba prowadząca działalność gospodarczą).

W tym miejscu podkreślić należy, że obowiązek

opłacania składki z każdego z tytułów ubezpieczenia zdrowotnego odnosi się do wszystkich ubezpieczo- nych, a nie tylko do emerytów i rencistów. Ustawa nie nakłada więc na emerytów i rencistów dodatko-

wych obciążeń, którymi nie są objęte inne grupy osób podlegające ubezpieczeniu zdrowotnemu. Jednocześnie od wskazanej reguły, iż składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego ty- tułu, ustawa wprowadza wyjątek, m.in. w odniesie- niu do osób pobierających świadczenie emerytalne lub rentowe.

W myśl art. 82 ust. 8 ustawy, składka na ubezpie-

czenie zdrowotne nie jest opłacana przez osobę, któ-

rej świadczenie emerytalne lub rentowe nie przekra-

cza miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia, od tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, w przypadku gdy osoba ta:

1) uzyskuje dodatkowe przychody z tego tytułu

w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 50% kwoty najniższej emerytury lub 2) opłaca podatek dochodowy w formie karty po-

datkowej.

Powyższe oznacza, że osoba pobierająca emerytu-

rę (rentę) zwolniona jest z obowiązku opłacania

składki zdrowotnej z tytułu prowadzenia pozarolni-

czej działalności gospodarczej, jeżeli spełnione zosta-

ną dwa warunki. Pierwszym z nich jest pobieranie

emerytury lub renty w wysokości nieprzekraczającej minimalnego wynagrodzenia za pracę, drugim jest

osiągnięcie przychodu z prowadzonej działalności po- zarolniczej w kwocie nieprzekraczającej 50% najniż- szej emerytury lub opłacanie podatku dochodowego

w formie karty podatkowej. Jednocześnie pragnę poinformować, iż w chwili

obecnej nie są prowadzone prace nad zmianą zapisów ustawy nakładających obowiązek opłacania składki

z każdego tytułu podlegania pod ubezpieczenie zdro-

wotne. Odnośnie do kwestii opłacania przez pracujących emerytów składki na Fundusz Pracy zamiast zdro- wotnej, zgodnie z informacjami przekazanymi przez ministra pracy i polityki społecznej w piśmie z dnia 27 stycznia 2012 r. (znak: DP-II-0700-762-AWa/11), składki na Fundusz Pracy są obowiązkowe i stano-

wią przychody Funduszu Pracy. Pracodawcy i inne

jednostki organizacyjne, zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 1

i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji za-

trudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U.

z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.), mają obowią- zek opłacania składek na Fundusz Pracy od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubez-

pieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ogra- niczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy

z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpie-

czeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585,

z późn. zm.), wynoszących w przeliczeniu na okres

660

miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o mini- malnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z późn. zm.), co najmniej wynagrodzenie,

o którym mowa w tym przepisie, za osoby pozostają-

ce w stosunku pracy. Z brzmienia art. 104 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

wynika obowiązek opłacania obowiązkowych skła- dek na Fundusz Pracy – oprócz pracodawców i in- nych jednostek organizacyjnych (pkt 1), rolniczych spółdzielni produkcyjnych, spółdzielni kółek rolni- czych lub spółdzielni usług rolniczych (pkt 2) – rów- nież przez inne niż wymienione w pkt 1 i 2 art. 104 ustawy osoby podlegające ubezpieczeniom emerytal- nemu i rentowemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu od podstawy wynoszącej co najmniej minimalne wy- nagrodzenie za pracę. Z uwagi na fakt, że osoby prowadzące pozarolni- czą działalność gospodarczą, z wyjątkiem emerytów, podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom emerytal- nemu i rentowemu na mocy ustawy z dnia 13 paź- dziernika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz.1585, z późn. zm.), a pod- stawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytal- ne i rentowe dla osób prowadzących pozarolniczą działalność i osób z nimi współpracujących, zgodnie

z art. 18 ust. 8 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, stanowi zadeklarowana kwota, nie niż- sza jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru skła- dek, należy za nie odprowadzać obowiązkową skład- kę na Fundusz Pracy. Wysokość składki na Fundusz Pracy, stosownie do art. 104 ust. 2 ww. ustawy o pro- mocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okre- śla ustawa budżetowa; wynosi ona 2,45% podstawy wymiaru odpowiadającej podstawie wymiaru skła- dek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe i jest fi- nansowana w całości przez płatnika składek. Mając powyższe na uwadze, gdy za dany okres działalności zawodowej wymieniony w art. 104 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zostały odprowadzone składki na ubez-

pieczenia społeczne od podstawy wynoszącej co naj- mniej minimalne wynagrodzenie za pracę, powinny być również opłacone obowiązkowe składki na Fun- dusz Pracy. Wyjątek od powyższej zasady stanowi art. 104b ust. 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytu- cjach rynku pracy, w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 75 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U.

z 2009 r. Nr 6, poz. 33, z późn. zm.), stanowiący, że

obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt 1–3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn. Przepis

ten, począwszy od 1 lipca 2009 r., stanowi podstawę do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy za osoby inne niż wymienione w pkt 1

i 2 art. 104, a więc m.in. za osoby prowadzące poza- rolniczą działalność gospodarczą, jeżeli ukończyły

one wiek co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej

60 lat dla mężczyzn, a zatem obejmuje także osoby,

które jednocześnie otrzymują świadczenia emerytal- ne i prowadzą działalność gospodarczą. Ponadto minister pracy i polityki społecznej poin- formował, że w obowiązującym stanie prawnym, w któ- rym nie ma obowiązku opłacania obowiązkowych składek na Fundusz Pracy za osoby, które ukończyły wiek co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn, nie znajduje uzasadnienia przywróce-

nie w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i in- stytucjach rynku pracy wobec emerytów prowadzą- cych jednocześnie działalność gospodarczą obowiąz- ku opłacania obowiązkowych składek na Fundusz Pracy w miejsce składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z art. 116 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne sta- nowią przychody Narodowego Funduszu Zdrowia.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 2 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra - na interpelację posła Józefa Lassoty

w sprawie kontraktu zawartego przez NFZ ze Specjalistycznym Centrum Medycznym św. Damiana w Krakowie (271)

Szanowna Pani Marszałek! W odpowiedzi na in- terpelację pana Józefa Lassoty, posła na Sejm RP,

z dnia 1 grudnia 2011 r., przesłaną przy piśmie pana Marka Kuchcińskiego, wicemarszałka Sejmu, z dnia

14 grudnia 2011 r. (znak: SPS-023-271/11), w sprawie

kontraktu ze Specjalistycznym Centrum Medycznym św. Damiana w Krakowie uprzejmie proszę o przyję- cie następujących informacji. Zasady zawierania umów na realizację świadczeń

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicz- nych zostały określone w przepisach ustawy z dnia

27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U.

z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.), aktach wykonaw- czych do ww. ustawy oraz zarządzeniach prezesa NFZ dotyczących postępowań w sprawie zawarcia

661

umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w po- szczególnych rodzajach i zakresach. Zgodnie z art. 97 ww. ustawy, do zakresu działa-

szpitalnej lub działu farmacji szpitalnej. Z uwagi na wątpliwości płatnika odnośnie do prawidłowości wa- runków przygotowywania leków cytostatycznych

nia Narodowego Funduszu Zdrowia należy m.in. określanie jakości i dostępności oraz analiza kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie niezbędnym dla prawidłowego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz przeprowadzanie konkursów ofert, rokowań i zawieranie umów o udzie- lanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ponadto, zgodnie

w

okresie I i II półrocza 2011 r. fundusz wystąpił

o opinię do wojewódzkiego inspektora farmaceutycz- nego, który uznał za niezgodną z przepisami Prawa farmaceutycznego zarówno sytuację z I półrocza 2011 r. (brak uprawnień aptek ogólnodostępnych do

przygotowywania leków cytostatycznych), jak i po dniu 1 lipca 2011 r. (wykonywanie cytostatyków do- puszczone jedynie w aptece szpitalnej lub dziale far- macji szpitalnej lub zaopatrzenie z innej apteki o sta- tusie apteki szpitalnej). Jednocześnie należy dodać,

art. 146 ust. 1 ww. ustawy, prezes Narodowego Fun- duszu Zdrowia określa przedmiot postępowania

z

w

sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców. Odnosząc się do kwestii i pytań zawartych w treści interpelacji, uprzejmie informuję, iż Ministerstwo Zdro- wia zwróciło się do Małopolskiego Oddziału Wojewódz-

że

w toku kontroli prowadzonej przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego w aptece jej właściciel

początkowo zaprzeczył, iż powyższa usługa była tam realizowana; po skonfrontowaniu z danymi będący-

mi

w posiadaniu funduszu właściciel tłumaczył się

kiego Narodowego Funduszu Zdrowia o zajęcie stano-

wiska w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z wyjaśnie- niami płatnika świadczeń, w wyniku postępowań kon- kursowych prowadzonych przez Małopolski OW NFZ

niewiedzą o działaniach apteki w tym zakresie. W tym miejscu należy podkreślić, iż leki cytosta-

tyczne, które były podawane pacjentom przez świad- czeniodawcę, są preparatami wywierającymi bardzo silny wpływ na organizm człowieka ze względu na fakt jednoczesnego działania toksycznego zarówno

w

celu zakontraktowania świadczeń z zakresu chemio-

terapii na rok 2011 i lata kolejne fundusz zawarł umowę

ze

Specjalistycznym Centrum św. Damiana w Krako-

na

komórki nowotworowe, jak i inne zdrowe komórki

wie na świadczenia z zakresie: leczenie szpitalne – che- mioterapia, udzielane w trybie jednodniowym oraz am- bulatoryjnym. Umowa ta została zawarta z ww. pod- miotem po raz pierwszy na okres czteroletni (2011– –2014), podobnie jak w przypadku innych świadczenio-

organizmu. Cytostatyki należą do leków o niskim in- deksie terapeutycznym, co oznacza, że są to leki nie- bezpieczne, mogące wywoływać częste i ciężkie dzia- łania niepożądane po ich zastosowaniu. Jedną z cech leków cytostatycznych jest to, że muszą być one przy-

dawców w rodzaju: leczenie szpitalne. Jak wyjaśnia płatnik świadczeń opieki zdrowot- nej, powyższa umowa została rozwiązana przez Ma-

gotowywane z zachowaniem najwyższej staranności.

W

przygotowywaniu gotowych do użycia roztworów

leków cytostatycznych może być zatrudniony wyłącz-

łopolski Oddział Wojewódzki NFZ w dniu 2 stycznia

nie

personel posiadający odpowiednie kwalifikacje i do-

2012

r., bez zachowania okresu wypowiedzenia, na

świadczenie w pracy w warunkach aseptycznych oraz przeszkolony w zakresie postępowania z substancja-

podstawie § 36 ust. 1 pkt 5 i 6 w związku z ust. 5 oraz

§

36 ust. 1 pkt 8 ogólnych warunków umów stano-

mi

niebezpiecznymi. Przygotowanie tych leków od-

wiących załącznik do rozporządzenia ministra zdro- wia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warun- ków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 81, poz. 484), z uwagi na istotne

nieprawidłowości w zakresie przygotowywania leków cytostatycznych, przedstawienie nieprawdziwych da- nych w ofercie, na podstawie której zawarto umowę, oraz fakt nieuzasadnionego medycznie przerwania prowadzonej chemioterapii u co najmniej kilkunastu pacjentów. Powyższe nieprawidłowości zostały stwier- dzone na podstawie ustaleń z postępowania kontro- lnego przeprowadzonego u omawianego świadczenio- dawcy od 27 lipca do 11 października 2011 r. oraz

bywać się powinno wyłącznie w ściśle określonych warunkach, tj. w aptece szpitalnej, a zatem jednostce odpowiednio wyposażonej i spełniającej szereg wy- mogów dotyczących bezpieczeństwa, a także dopusz- czonej do wykonywania takich czynności przez prze- pisy Prawa farmaceutycznego, która to jednostka zajmuje centralne miejsce w leczeniu cytostatykami

w

zakładach opieki zdrowotnej, wdrażając system

zarządzania jakością usług farmacji onkologicznej, oraz przyjmuje odpowiedzialność za pacjentów i per-

sonel we wszystkich sprawach związanych z lecze- niem cytotoksycznym. Apteka szpitalna rejestruje i przetwarza wszystkie dane medyczne oraz toksyko-

informacji o przerwaniu leczenia, które zostały prze- kazane bezpośrednio od pacjentów leczonych u tego świadczeniodawcy w listopadzie 2011 r. Jak wyjaśnia płatnik świadczeń opieki zdrowot- nej, w toku przeprowadzonej kontroli ustalono, że do dnia 30 czerwca 2011 r. leki cytostatyczne podawane

logiczne dotyczące środków cytotoksycznych, a także

w

miarę możliwości zapewnia działania towarzyszą-

ce

i wspomagające. Jak wyjaśnia Narodowy Fundusz

Zdrowia, naruszenie powyższych zasad sporządzania leków cytostatycznych polegające na ich przygotowy- waniu w niedopuszczalnych warunkach (w szczegól-

w

omawianym zakładzie, przygotowywane były przez

ności w aptece ogólnodostępnej lub pracowni niebę- dącej apteką szpitalną) oraz podawanie pacjentom tak sporządzonych leków cytostatycznych powoduje,

aptekę ogólnodostępną, natomiast od dnia 1 lipca

2011

r. świadczeniodawca posiada własną pracownię

cytostatyczną, przy czym nie zgłosił tej pracowni do

że

występuje możliwość istotnego zagrożenia zdro-

nadzoru farmaceutycznego oraz nie posiada apteki

wia i życia świadczeniobiorców, którym podawane są

662

leki przygotowane w powyżej opisany sposób, wbrew zapisom Prawa farmaceutycznego. Powyższe wyja- śnienia jednoznacznie dowodzą, iż omawiany świad- czeniodawca udzielał świadczeń w sposób i w warun- kach istotnie nieodpowiadających wymogom określo- nym w obowiązujących przepisach prawa. Okolicznością bardzo istotną dla niniejszej sprawy jest także to, iż świadczeniodawca w miesiącu listopa- dzie 2011 r. dopuścił się przerwy w udzielaniu świad- czeń oraz ograniczył ich dostępność. Informacje doty- czące tej okoliczności są w pełni wiarygodne i pochodzą zarówno od pacjentów, którym świadczeniodawca za-

przestał udzielania świadczeń z zakresu chemioterapii, jak również zostały potwierdzone przez innych świad- czeniodawców, którzy przejęli dalsze leczenie tej grupy chorych. Należy jednocześnie podkreślić, iż zgodnie z wyjaśnieniami Narodowego Funduszu Zdrowia prze- rwa w podawaniu leków cytostatycznych nie była spo- wodowana względami terapeutycznymi, ale wynikała

z decyzji świadczeniodawcy podjętej z przyczyn nie-

związanych ze stanem zdrowia tych pacjentów. W tym miejscu należy zauważyć, iż przerwa w podawaniu che- mioterapeutyków u tej grupy pacjentów spowodowała istotne zagrożenie zdrowia i życia tych świadczeniobior- ców, bowiem skuteczność powyższego leczenia uzależ- niona jest od utrzymania właściwego rytmu leczenia (cytostatyki podaje się według ściśle ustalonego sche- matu – określona liczba cykli w określonych odstępach czasu), warunkującego hamowanie postępu choroby

(całkowite zniszczenie komórek nowotworowych lub zahamowanie ich namnażania) i powstawanie oporno- ści komórek nowotworu na stosowane leki, która może przyczynić się do obniżenia skuteczności stosowanej

terapii. Skutkiem takiego działania może być zmniej- szenie efektu terapeutycznego, utrata korzyści dotych- czasowego leczenia, a nawet wzrost ryzyka nawrotu choroby nowotworowej lub jej progresji. W wyniku wpływających do oddziału funduszu informacji o przerwaniu leczenia pacjentów w NZOZ św. Damiana, fundusz w trybie pilnym uzgodnił z dy- rektorami kilku innych szpitali krakowskich przeję- cie opieki nad tymi chorymi, jednocześnie gromadząc materiał dowodowy, który łącznie z wynikami kon- troli stał się podstawą decyzji o rozwiązaniu umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia, z jednocze- snym zawiadomieniem prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Odnosząc się do poruszonego w treści interpelacji zagadnienia, z którego wynika, iż w NZOZ św. Da- miana leczono ok. 2000 osób, uprzejmie informuję, iż zgodnie z wyjaśnieniami Narodowego Funduszu Zdrowia, ww. świadczeniodawca leczył ok. 200 osób

w trakcie całego 2011 r., w tym ok. 70 osób w kry- tycznym miesiącu listopadzie.

Z poważaniem

Sekretarz stanu

Jakub Szulc

Warszawa, dnia 26 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego - z upoważnienia ministra - na interpelację poseł Julii Pitery

w sprawie przepisów mających na celu ochronę zabytków, na których konserwację łożone są środki publiczne (359)

Szanowna Pani Marszałek! W odpowiedzi na in- terpelację pani poseł Julii Pitery z dnia 14 grudnia 2011 r., zn. SPS-023-359/11, w sprawie przepisów mających na celu ochronę zabytków, na których kon- serwację łożone są środki publiczne, w kontekście usytuowania w rejonie bazyliki pw. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie budynku produkcyj- no-usługowego uprzejmie proszę o przyjęcie następu- jących wyjaśnień. Decyzją z dnia 28 grudnia 2010 r. nr 692/2010 wójt gminy Brochów ustalił warunki zabudowy dział-

ki ew. nr 34/1 w miejscowości Malanowo gm. Bro-

chów dla przedsięwzięcia budowy budynku produk-

cyjnego i usługowego wraz z urządzeniami i obiekta-

mi towarzyszącymi. Grunt przeznaczony pod zabu-

dowę nie jest objęty ochroną konserwatorską. W odle-

głości ok. 2 km od miejsca planowanej inwestycji

w sąsiedniej miejscowości Brochów znajduje się go-

tycko-renesansowy kościół pw. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela, trójnawowa bazylika w typie obronnym przypisywana warsztatowi Jana Baptysty Wenecja- nina. Budowla wpisana jest do rejestru zabytków i sta- nowi niewątpliwie jedną z największych atrakcji tu- rystycznych w zachodniej części województwa mazo- wieckiego. Kościół jest powszechnie kojarzony z miej- scem zaślubin Mikołaja Chopina i Tekli z Krzyżanow- skich oraz chrztu ich syna Fryderyka Franciszka. W ocenie pani poseł lokalizacja inwestycji przy dro- dze prowadzącej do kościoła w Brochowie jest niedo- puszczalna. W związku z przedmiotową sprawą inter- pelantka formułuje pytanie, czy instrumenty prawne będące w dyspozycji organów konserwatorskich po- zwalają chronić zabytki w dostatecznym stopniu. Zdaniem ministra kultury i dziedzictwa narodo- wego sprawa inwestycji w miejscowości Malanowo nie ujawnia słabych stron systemu ochrony zabyt- ków. Sposób zabudowy wzdłuż drogi dojazdowej do zabytku może wzmacniać lub osłabiać wrażenie

atrakcyjności celu podróży. Sam w sobie nie może być jednak przedmiotem ochrony uzasadnianym tymi samymi względami aksjologicznymi co ochrona za-

bytków. Należy mieć na względzie, że na gruncie pra-

wa ochrony zabytków dochodzi nieuchronnie do ko-

lizji konstytucyjnie chronionych dóbr: prawa własno-

ści i wartości zabytkowych. Warto podkreślić, że ustawodawca konstytucyjny w art. 21 ust. 1 ustawy zasadniczej nadał ochronie własności rangę zasady ustrojowej. Jakkolwiek konstytucja dopuszcza ogra- niczanie prawa własności, każda ingerencja w sposób

jego wykonywania musi spełniać przesłanki określo- ne w art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3. Ochrona zabytków znajduje swoje konstytucyjne podstawy w art. 5, który stanowi, że Rzeczpospolita strzeże dziedzictwa narodowego. Materialnym kom- ponentem dziedzictwa narodowego są zabytki. Wła- dze publiczne, do których skierowana jest powołana norma, obowiązane są podejmować działania zacho- wawcze wobec składników zabytkowego zasobu. Art. 5 określa także pośrednio granice dopuszczalnej inge- rencji w konstytucyjne prawa i wolności ze względu na potrzeby ochrony zabytków. Powołując się na art. 5 konstytucji można uzasadniać ograniczenie prawa własności wtedy, gdy chodzi o zachowanie zabytków sensu stricto. W tym kontekście czym innym będzie ochrona walorów widokowych dojazdu do zabytku, gdzie na pierwszy plan wysuwa się oddziaływanie na odbiorców zabytku, walory turystyczno-krajobrazo- we, a czym innym rozumiana w sposób ścisły ochro-

na samego zabytku. Należy wziąć pod uwagę, iż przewidywany poziom społecznej akceptacji dla rozwiązań prawnych, które skutkowałyby rozszerzeniem ograniczeń prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane, jest bar- dzo niski. Dodatkowo należałoby uwzględnić duże ryzyko niekonstytucyjności przepisów pozwalających roztoczyć ochronę konserwatorską nad zabytkiem na przestrzeni wielokrotnie przekraczającej jego skalę. Pojawiłaby się wówczas istotna dysproporcja pomię- dzy zakresem ingerencji w prawo własności a korzy- ścią, która miałaby z niej wynikać. Podkreślenia wymaga, że w sprawach przezna- czenia gruntów na określone cele oraz ustalenia spo- sobu ich zagospodarowania i zabudowy organy ochro- ny zabytków posiadają znaczne kompetencje, które nie wymagają rozszerzenia. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowa- niu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm., dalej jako „u.p.z.p.”) projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne- go podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwato- rem zabytków. Zajęte w formie uzgodnienia stanowi- sko wpływa wiążąco na treść projektu. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania prze- strzennego określenie sposobów zagospodarowania

i warunków zabudowy terenu następuje w drodze

decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu. Decyzje te z mocy art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o któ- rych mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U.

Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.), oraz ujętych w gmin-

nej ewidencji zabytków. Warto zaznaczyć, że ustawa o ochronie zabytków umożliwia objęcie ochroną na zasadzie wpisu do re- jestru zabytków otoczenia zabytku. Zgodnie definicją zawartą w art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków, otoczenie to teren wokół lub przy zabytku wyznaczo- ny w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabyt-

663

ków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Otoczenie wyznacza się wtedy, gdy dla ochrony zabytku konieczne jest stwo- rzenie w przestrzeni niezabytkowej strefy buforowej chroniącej zabytek przed szkodliwymi immisjami albo jego ekspozycję widokową. Ochrona prawna wa- lorów krajobrazowych dróg dojazdowych do zabyt- ków znajduje uzasadnienie, w świetle art. 3 pkt 15 ustawy o ochronie zabytków, w sytuacji gdy wzdłuż drogi znajdują się istotne punkty lub otwarcie wido- kowe na zabytek. W innych warunkach ochrona wi- dokowa drogi dojazdowej do zabytku stanowiłaby wątpliwą przesłankę wprowadzenia ograniczeń w spo- sobie zagospodarowania gruntów, w świetle konsty- tucyjnego obowiązku ochrony zabytków. Ogranicze- nia dotyczące lokalizacji zabudowy wzdłuż drogi mogą być natomiast podyktowane względami ładu przestrzennego. Kształtowanie i prowadzenie polity- ki przestrzennej na terenie gminy oraz sprawy ładu przestrzennego i gospodarki terenami są zadaniami własnymi gmin (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – t.j. Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591, z późn. zm., oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zago - spodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). Mając na względzie sytuację topograficzną gminy Brochów, skalę zabytkowego kościoła oraz planowa- nej inwestycji, a także dzielącą je odległość, należy ocenić, że lokalizacja budynków produkcyjnych w miej- scowości Malanowo przy drodze do Brochowa nie za- burza stref ekspozycji kościoła parafialnego pw. św. św. Rocha i Jana Chrzciciela. W ocenie ministra kultury i dziedzictwa narodo- wego przedstawiony w interpelacji problem nie uza- sadnia podjęcia interwencji legislacyjnej w dziedzinie ochrony zabytków.

Sekretarz stanu

Piotr Żuchowski

Warszawa, dnia 18 stycznia 2012 r.

O dp ow i e d ź

prezesa Urzędu Zamówień Publicznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Jana Burego

w sprawie możliwości zlecania przez gminę zadań własnych spółkom komunalnym z pominięciem stosowania procedur przewidzianych przez ustawę Prawo zamówień publicznych (360)

Szanowna Pani Marszałek! W odpowiedzi na in- terpelację posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Jana Burego z dnia 5 grudnia 2011 r., przeka-

664

zaną przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów pi- smem z dnia 12 stycznia 2012 r. (znak: DSPA-4810- -340-(1)/12), w sprawie możliwości zlecania przez gminę zadań własnych spółkom komunalnym z po- minięciem stosowania procedur przewidzianych ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień

publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, ze zm.), zwanej dalej „ustawą Pzp”, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.

1. Pojęcie „podmiotu wewnętrznego” nie zostało

dotychczas zdefiniowane w przepisach ustawy Pzp, jakkolwiek rząd Rzeczypospolitej Polskiej podejmo- wał działania zmierzające do zmiany tego stanu rze- czy poprzez ujęcie w ustawie Pzp wyłączenia odno- szącego się do podmiotu wewnętrznego. Projekt rządowy ustawy z dnia 4 września 2008 r.

o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 171, poz. 1058), który został skierowany do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, przewidywał propozycje w tym zakresie (druk sejmowy nr 471). W toku prac nad ustawą Ko-

misja Gospodarki w pierwszym czytaniu wykreśliła jednak propozycje przedmiotowych zmian.

W obecnym stanie prawnym bezpośrednie nawią- zanie do zamówienia wewnętrznego („in-house”) za- warte jest wyłącznie w dyrektywie 2007/66/WE Par- lamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/665/EWG

i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności pro-

cedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamó- wień publicznych, która w tiret 15 preambuły wska- zuje, iż przyczyny mogące uzasadniać bezpośrednie udzielenie zamówienia w rozumieniu niniejszej dy-

rektywy mogą obejmować odstępstwa przewidziane

w art. 10–18 dyrektywy 2004/18/WE, zastosowanie

art. 31, art. 61 lub art. 68 dyrektywy 2004/18/WE,

udzielenie zamówienia na usługi zgodnie z art. 21 dyrektywy 2004/18/WE lub udzielenie legalnego za- mówienia wewnętrznego („in-house”) zgodnie z wy- kładnią Trybunału Sprawiedliwości. Kierując się powyższymi wskazówkami i dokonu- jąc wykładni przepisów prawa krajowego w zakresie

możliwości wyłączenia stosowania zamówień publicz- nych w sytuacji udzielania zamówień przez instytucje zamawiające podległym sobie podmiotom, uzasadnio- ne jest oparcie się na orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (aktualnie: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) oraz na dokumen- cie przygotowanym przez Komisję Europejską pn. „Dokument roboczy służb Komisji w sprawie stosowa- nia unijnych przepisów dotyczących zamówień pu- blicznych do stosunków między instytucjami zama- wiającymi (»współpraca publiczno-publiczna«)”.

2. Odnosząc się zatem do kwestii zlecania przez

gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej komunalnej osobie prawnej w sytuacji, gdy zadania

te nie zostały jej powierzone w akcie ją kreującym,

pod kątem wyłączenia przepisów ustawy Pzp przy zlecaniu tych zadań, należy zauważyć, że powierze-

nie realizacji zadań własnych gminy jest w prawie

krajowym regulowane ustawą z dnia 20 grudnia

1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236) w związku z treścią ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.

z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.).

W świetle art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie

gminnym oraz art. 2 i 3 ustawy o gospodarce komu-

nalnej jednostki samorządu terytorialnego mogą wy- konywać zadania własne w jednej z następujących

form:

— w formie samorządowego zakładu budżetowego,

— w formie spółki prawa handlowego – tj. spółki

akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

– utworzonej przez siebie lub do której przystąpiły (art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej),

— poprzez powierzenie wykonania określonych

zadań osobom trzecim na podstawie umowy (art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej).

W przypadku zamówień polegających na powie-

rzeniu realizacji zadań komunalnych własnej jedno- stce organizacyjnej, której zadania te zostały powie- rzone na mocy aktu kreującego tę jednostkę, nie jest wymagane przeprowadzenie procedury wyboru wy- konawcy zamówienia na podstawie przepisów o za- mówieniach publicznych. Jak wskazał bowiem Na- czelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11.08.2005 r. (sygn. akt II GSK 105/05): „wykonywa- nie przez gminę zadań komunalnych we własnym zakresie przez utworzoną w tym celu jednostkę or- ganizacyjną nie wymaga zawarcia umowy. Podstawą powierzenia wykonywania tych zadań jest bowiem sam akt organu gminy powołujący do życia tę jed-

nostkę i określający przedmiot jej działania. (

) usta-

wa Prawo zamówień publicznych nie ma zatem za- stosowania, jeżeli wykonywanie przez jeden podmiot na rzecz drugiego usług, dostaw lub robót budowla- nych, czyli świadczeń, które mogą być przedmiotem zamówienia publicznego, stanowi realizację zobowią- zania wynikającego z innego tytułu prawnego niż umowa”. Realizowanie zadań z zakresu gospodarki komunalnej, jako ustalonych uchwałą jednostki sa- morządu terytorialnego zadań statutowych spółki, należy odróżnić od wykonywania takich zadań na

podstawie umowy. W szczególności powierzenie spół- ce komunalnej zadania z zakresu gospodarki komu- nalnej w drodze umowy następuje na zasadach wska- zanych w art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce komunal- nej. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku, „w stosunkach zachodzą- cych pomiędzy gminą i utworzoną przez nią jednost- ką organizacyjną jest również miejsce na zawarcie umowy o realizację zamówienia publicznego na rzecz gminy. Jednakże pod warunkiem, że mamy do czy- nienia ze zleceniem zamówienia niemieszczącego się

w zakresie zadań, dla których gmina powołała tę jed-

nostkę”. A zatem na gruncie przepisów prawa krajowego dla uznania, iż powierzenie przez gminę zadań wła-

snej spółce prawa handlowego nie wymaga zastoso- wania procedur udzielania zamówień publicznych,

istotne jest stwierdzenie, że spółka ta posiada status komunalnej osoby prawnej, tj. spółki, w której gmina samodzielnie lub z innymi podmiotami publicznymi posiada cały kapitał zakładowy, oraz że spółka ta wykonuje zasadniczą część swojej działalności na rzecz gminy lub gminy i innych podmiotów publicz- nych ją kontrolujących. Przy czym podkreślić należy,

że w powyższym trybie spółce mogą zostać powierzo-

ne tylko te zadania, w celu realizacji których została ona utworzona.

W tych okolicznościach, w sytuacji, gdy gmina po- wierza wykonanie zadań o charakterze użyteczności

publicznej komunalnej osobie prawnej, której zadania

te nie zostały powierzone w akcie ją kreującym, wów-

czas jednostka samorządu terytorialnego powinna

stosować procedury przewidziane przez ustawę Pzp. 3. Mając na względzie powyższe, doktryna „Te- kal” (sprawa C-107/98 rozpatrywana przez ETS) ma zastosowanie w prawie krajowym także w obecnym stanie prawnym (doktryna ta została rozwinięta m.in. w sprawach C-26/03 „Stadt Halle” i C-84/03 „Komisja p. Hiszpanii”). Zgodnie z dokonaną przez Trybunał wykładnią umowa odpłatna w przedmiocie objętym regulacją dyrektyw z zakresu zamówień publicznych zawiera- na pomiędzy organem lokalnym a osobą (jednostką)

z prawnego punktu widzenia inną niż organ lokalny

z zasady podlega regulacji tychże dyrektyw. Inaczej może być tylko w wypadku, gdy organ lokalny ma

w stosunku do danej osoby uprawnienia podobne do

uprawnień przysługujących mu wobec jego własnych wydziałów oraz jednocześnie osoba ta wykonuje istot- ną część działalności organu wraz ze sprawującym nad nią taką kontrolę organem lub organami (sprawa „Tekal”). W sytuacji gdy instytucja zamawiająca za- mierza zawrzeć umowę o charakterze odpłatnym do- tyczącą usług podlegających przedmiotowemu zakre- sowi stosowania dyrektywy ze spółką odrębną od niej pod względem prawnym, w której kapitale ma udział wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami pry- watnymi, procedury udzielania zamówień publicz- nych określone w tej dyrektywie zawsze powinny być stosowane (sprawa „Stadt Halle”). Nie jest zatem możliwe wyłączenie z góry stosowania procedur za- mówień publicznych przy udzielaniu przez podmioty publiczne zamówień innym takim podmiotom bez ustalenia, czy pozostają one ze sobą w określonej re- lacji wyłączającej stosowanie procedur właściwych dla zamówień publicznych (sprawa „Komisja p. Hisz- panii”). Mimo że orzecznictwo ETS nie tworzy nowych przepisów prawa, jednak wyznacza ich sens norma- tywny i właściwy kierunek wykładni przepisów pra- wa wspólnotowego. Stąd wykładnia dokonywana przez Trybunał może być istotna dla oceny, jak po- winien być interpretowany określony przepis prawa wspólnotowego. W konsekwencji konieczne jest doko- nywanie wykładni przepisów prawa krajowego w zgo- dzie ze wspólnotowym porządkiem prawnym, które-

665

go normy prawne są przedmiotem oceny i wykładni dokonywanej przez Trybunał.

Z poważaniem

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych Jacek Sadowy

Warszawa, dnia 1 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra rozwoju regionalnego - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Krzysztofa Jurgiela oraz grupy posłów

w sprawie działań rządu w zakresie rozwoju Polski wschodniej w okresie 2007–2011 (371)

Szanowna Pani Marszałek! Odpowiadając na in- terpelację pana posła Krzysztofa Jurgiela oraz grupy posłów w sprawie działań rządu RP w zakresie roz- woju Polski wschodniej w okresie 2007–2011, prze- kazaną pismem z dnia 14 grudnia 2011 r., znak: SPS- -023-371/11, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów przedstawiam następujące informacje. 1. Dlaczego rząd zaniechał prowadzenia w stosun- ku do Polski wschodniej polityki zrównoważonego rozwoju, przyjmując dokumenty programowe opóź- niające ten rozwój, takie jak: „Polska 2030. Wyzwa- nia rozwojowe”, „Krajowa koncepcja zagospodarowa- nia przestrzennego”? Mając na celu wspomaganie procesów rozwojo- wych i zwiększanie spójności społecznej, ekonomicz- nej i przestrzennej województw Polski wschodniej, problematyka Polski wschodniej została uwzględnio- na w następujących dokumentach rządowych, które powstały w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego:

1) Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego Pol- ski wschodniej do roku 2020 – obecnie aktualizowana; 2) Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia (do- kument występuje też pod nazwą: Narodowa Strate- gia Spójności – NSS) realizowane poprzez programy operacyjne, w tym w szczególności przez Program Operacyjny „Rozwój Polski Wschodniej 2007–2013”; 3) Strategia Rozwoju Kraju 2007–2015 – obecnie aktualizowana; 4) „Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju 2030” (KPZK 2030); 5) „Krajowa strategia rozwoju regionalnego 2010– –2020” – regiony, miasta, obszary wiejskie (KSRR). Do instrumentów realizacji polityki spójności w Pol- sce wschodniej w ramach NSS 2007–2013 należą:

1) 5 regionalnych programów operacyjnych, dla których rolę instytucji zarządzających odgrywają urzędy marszałkowskie, a które finansowane są z Eu- ropejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (łączna

666

alokacja: 6251,18 mln euro, w tym RPO Wojewódz- twa Lubelskiego – 1636,76 mln euro, RPO Wojewódz- twa Podkarpackiego – 1471,87 mln euro, RPO Woje-

wództwa Warmińsko-Mazurskiego – 1538,48 mln euro, RPO Województwa Świętokrzyskiego – 853,89 mln euro i RPO Województwa Podlaskiego – 750,24 mln euro); 2) Program Operacyjny „Rozwój Polski Wschod- niej 2007–2013” – jedyny program makroregionalny

w ramach NSRO 2007–2013, dla którego rolę insty-

tucji zarządzającej odgrywa minister rozwoju regio- nalnego (łączna alokacja: 2809,07 mln euro); 3) projekty realizowane na obszarze 5 województw Polski wschodniej w ramach krajowych programów operacyjnych („Infrastruktura i środowisko”, „Inno- wacyjna gospodarka”, „Kapitał ludzki” i „Europejska współpraca terytorialna”) oraz w ramach programów współpracy transgranicznej („Europejska współpra- ca terytorialna” i „Europejski instrument sąsiedz- twa i partnerstwa”). Przywoływany raport „Polska 2030. Wyzwania rozwojowe” nie jest dokumentem programowym, sta- nowi jednak bazę diagnostyczną dla przygotowywa- nego obecnie tzw. pakietu dokumentów strategicz- nych, obejmującego długookresową strategię rozwoju kraju, KPZK 2030, średniookresową strategię roz- woju kraju (aktualizowana SRK) oraz 9 zintegrowa- nych strategii rozwoju (w tym KSRR). W raporcie wyraźnie wskazuje się na obszary o gorszym poten- cjale rozwojowym, takie jak obszary wiejskie, małe miasta oraz regiony Polski wschodniej, jako wyma- gające intensywnych działań. Problematyka Polski wschodniej znajduje swoje odzwierciedlenie w długo- okresowej strategii, gdzie wskazuje się na ten region jako obszar szczególnej koncentracji takich wyzwań rozwojowych jak m.in. ograniczona dostępność cza- sowa do ośrodków wojewódzkich, niska jakość kapi- tału ludzkiego i infrastruktury teleinformatycznej. Proponowane działania w perspektywie 20 lat mają

z jednej strony poprawić jakość infrastruktury trans- portowej, z drugiej zaś skoncentrować się na popra- wie jakości kapitału ludzkiego. Jednocześnie proble- my Polski wschodniej są również podejmowane

w kontekście wzmacniania potencjału rozwojowego

obszarów wiejskich. Budowanie spójności terytorialnej i przeciwdzia- łanie marginalizacji obszarów problemowych (spój-

ność) jest jednym z trzech celów strategicznych „Kra- jowej strategii rozwoju regionalnego 2010–2020” (KSRR). Makroregion Polski wschodniej został wska- zany jako kluczowy obszar strategicznej interwencji dla zapewnienia spójności w wymiarze kraju, który

w latach 2014–2020 będzie wspierany m.in. za pomo-

cą drugiej edycji dedykowanego temu obszarowi pro-

gramu operacyjnego dotyczącego Polski wschodniej. Celem interwencji rozwojowej w makroregionie bę- dzie przyspieszenie wzrostu gospodarczego i w kon- sekwencji zmniejszenie zróżnicowań w zakresie re- gionalnego PKB. Cel ten zostanie osiągnięty poprzez skoncentrowane działania na rzecz restrukturyzacji

i modernizacji regionalnych gospodarek, podniesie-

nie jakości kapitału ludzkiego, zwiększenie poziomu

inwestycji i wzrost wydajności pracy. Istotnym zało-

żeniem jest realizacja tych działań przy jednocze- snym uruchamianiu potencjałów wewnętrznych ma- kroregionu i wzmacnianiu największych ośrodków regionalnych w Polsce wschodniej jako ważnych bie- gunów wzrostu, zdolnych do rozprzestrzeniania pro- cesów rozwojowych na obszary przylegające. „Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju 2030” (KPZK 2030), przyjęta w dniu 13 grud-

nia 2011 r. przez Radę Ministrów, jest strategią osią- gania ładu przestrzennego jako elementu niezbędne-

go dla zrównoważonego rozwoju całego terytorium.

Celem strategicznym KPZK 2030 jest wykorzystanie

terytorialnie zróżnicowanych potencjałów rozwojo- wych dla osiągania sprawności funkcjonowania pań- stwa, konkurencyjności, zwiększania zatrudnienia oraz budowania spójności społecznej, gospodarczej

i terytorialnej. Jedną z funkcji KPZK 2030 jest ko- ordynacja działań (twardych i miękkich) mających znaczenie dla długotrwałego rozwoju przestrzeni

kraju, a zapisanych w strategiach, programach i obo- wiązujących aktach prawa, w celu zwiększenia szans rozwojowych regionów. Dokument, opierając się na paradygmacie terytorialnego równoważenia rozwoju, wprowadza w tym celu zasady planistyczne wywo- dzące się wprost z teorii zrównoważonego rozwoju oraz planowanie funkcjonalne. KPZK 2030 wskazu- je na Polskę wschodnią jako obszar funkcjonalny wy- magający wsparcia polityki regionalnej dla restruk- turyzacji i rozwoju nowych funkcji. Jednocześnie oferuje kierunki działań uspójniających przestrzeń Polski wschodniej z pozostałym terytorium i umoż- liwiających zwiększenie wykorzystania potencjału endogenicznego związanego z warunkami lokalnymi. Adekwatne zapisy kierunkowe wspierające rozwój województw wchodzących w skład tego makroregio-

nu znajdują się we wszystkich 6 celach realizacyjnych

KPZK 2030. Od połowy 2011 r. w Ministerstwie Rozwoju Re- gionalnego – w ścisłej współpracy z przedstawiciela-

mi samorządów województw Polski wschodniej i przy

wsparciu środowiska eksperckiego – toczą się inten- sywne prace nad głęboką aktualizacją średniookre-

sowej „Strategii rozwoju społeczno-gospodarczego Polski wschodniej do roku 2020”. Prace te mają na celu przygotowanie do programowania wsparcia dla Polski wschodniej w perspektywie lat 2014–2020, uwzględniającego kluczowe uwarunkowania krajowe

i europejskie. Nadrzędną przesłanką towarzyszącą

przygotowaniu zaktualizowanej strategii jest stwo-

rzenie podstaw do skutecznego stymulowania długo- falowych procesów rozwojowych oraz koncentracji na przedsięwzięciach budujących nowe i wzmacniają- cych istniejące przewagi konkurencyjne makroregio-

nu. Do najważniejszych zasad, na których opiera się wypracowywanie strategicznych kierunków wspar-

cia dla Polski wschodniej, należą: subsydiarność, se-

lektywność celów oraz koncentracja terytorialna

667

i

finansowa, wsparcie rozwoju endogenicznego, mie-

dualnych oraz ograniczaniem ryzyka zwrotu środ-

rzalność celów, partnerstwo i wieloszczeblowe zarzą-

ków w przypadku niezrealizowania danego projektu

dzanie. Przyjęcie zaktualizowanej „Strategii rozwo- ju społeczno-gospodarczego Polski wschodniej do roku 2020” przez Radę Ministrów jest przewidywane

okresie programowania. W ramach POIiŚ wsparciem unijnym objęto za-

tem budowę drogi ekspresowej S19 na odcinku Sto- bierna – Rzeszów, obwodnicy miast Kock i Woli Skro- mowskiej oraz od węzła Rzeszów Zachód do węzła Świlcza. Należy ponadto zaznaczyć, że trwają prace przygotowawcze dla budowy pozostałych odcinków zlokalizowanych w ciągu ww. drogi. Ponadto w za- łączniku nr 2 „Programu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015” ujęta została budowa drogi ekspre- sowej S19 na odcinku pomiędzy Białymstokiem a Międzyrzecem Podlaskim. W chwili obecnej prowa- dzony jest proces przygotowawczy związany z uzy- skaniem decyzji administracyjnych i opinii wymaga- nych przepisami prawa. Aktualnie Generalna Dyrek-

w

II połowie br. 2. Dlaczego rząd odebrał województwu podlaskie- mu 1828,08 mln zł na modernizację drogi Białystok

w

Augustów oraz skreślił z listy najpilniejszych po-

trzeb przebudowę drogi krajowej nr 19 Kuźnica – Bia- łystok – Lublin – Rzeszów? Odnosząc się do kwestii modernizacji drogi kra- jowej nr 8 między Białymstokiem a Augustowem, należy wskazać, że w „Programie budowy dróg kra- jowych na lata 2011–2015, przyjętym przez Radę Mi- nistrów w dniu 25 stycznia 2011 r., w załączniku nr 1a, czyli na liście zadań priorytetowych, których re- alizacja może rozpocząć się przed 2013 r., umieszczo- ne zostały zadania polegające na przebudowie drogi krajowej nr 8 o długości 11,9 km na odcinku pomię- dzy Katrynką a Przewalanką oraz zadanie polegają- ce na przebudowie przedmiotowej drogi na odcinku Przewalanka – Augustów wraz z obwodnicami Su- chowoli, Sztabina i Białobrzegów. W chwili obecnej dla przedmiotowego zadania prowadzone są prace przygotowawcze związane z uzyskaniem decyzji ad- ministracyjnych i opinii przewidzianych przepisami prawa. Jednocześnie należy wskazać, iż w ramach dotychczas realizowanych zadań oddany został do ruchu zmodernizowany odcinek drogi krajowej nr 8 Białystok – Katrynka o długości 6,4 km. Zakres rze-

cja

Dróg Krajowych i Autostrad jako inwestor przed-

sięwzięcia opracowuje dokumentację niezbędną do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowa-

niach realizacji przedsięwzięcia. Wskazana decyzja jest podstawą do kontynuacji prac projektowych

celu uzyskania kolejnych decyzji niezbędnych do rozpoczęcia realizacji inwestycji.

w

Należy również podkreślić, iż rząd dostrzega zna- czenie drogi ekspresowej S19. Droga ta została przed- stawiona jako propozycja projektu priorytetowego

w

ramach planowanej modyfikacji transeuropejskiej

sieci transportowej TEN-T. W ten sposób podkreślo-

na

została kluczowa rola, jaką odgrywa przedmioto-

wa

droga nie tylko dla obszaru Polski wschodniej, ale

czowy zawarty w „Programie budowy dróg krajowych na lata 2011–2015” jest wynikiem aktualnych możli-

wości finansowych państwa. W przypadku przyznania dodatkowych limitów powyżej kwoty 82,8 mld zł lub kwot wygospodarowanych w ramach korekt przetar- gowych odpowiedniej zmianie ulegnie też zakres rze- czowy programu. Ponadto uprzejmie informuję, iż projekt Progra- mu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” 2007–2013 (POIiŚ) nr POIiŚ 6.1-26 „Budowa/prze- budowa drogi ekspresowej S8, odcinek Białystok

również jako międzynarodowy szlak transportowy łączący Europę Południową z krajami nadbałtycki- mi. Rząd dostrzega konieczność odpowiedniego przy- gotowania zadań do realizacji jako czynnika niezbęd- nego dla zachowania ciągłości realizacji inwestycji drogowych. W związku z powyższym proces przygo- towania zadań do realizacji, w tym również drogi ekspresowej S19 Białystok – Międzyrzec Podlaski, będzie kontynuowany tak, aby w sytuacji uzyskania wszystkich decyzji i opinii przewidzianych przepisa-

mi

prawa płynnie przejść w fazę realizacji.

granica państwa” został przeniesiony z listy pod- stawowej na listę indywidualnych projektów rezer- wowych dla POIiŚ na wniosek Ministerstwa Infra-

3. Dlaczego Platforma Obywatelska zarzuciła lan- sowane przez siebie hasło „Obwodnice nie obietnice” i nie zrealizowała budowy newralgicznych obwodnic Augustowa, Suchowoli, Korycina, Bielska Podlaskie-

go,

struktury z dnia 15 stycznia 2010 r. (sygn. MU-7TW- -0831-1(3)/10). Jest to konsekwencja przyjęcia

w

dniu 20 października 2009 r. przez Radę Mini-

 

Siemiatycz, Grajewa czy Szczuczyna? Odnosząc się do kwestii realizacji zadań polega-

strów rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie

jących na budowie obwodnic na drogach krajowych

z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad

na

terenie województwa podlaskiego, należy wska-

i dróg ekspresowych. Natomiast odnosząc się do kwestii przebudowy

zać, iż w ramach „Programu budowy dróg krajowych

na

lata 2011–2015” zaplanowana została realizacja

drogi krajowej nr 19 Kuźnica – Białystok – Lublin

szeregu przedsięwzięć polegających na budowie ob-

w

Rzeszów, informuję, iż obecnie współfinansowane

ramach POIiŚ są odcinki leżące w ciągu ww. drogi,

wodnic miejscowości. Należy również jednoznacznie podkreślić, że plany budowy obejść miejscowości

których budowa będzie mogła zostać ukończona w bie-

w

ciągu dróg krajowych na terenie woj. podlaskiego

żącym okresie programowania finansowego, czyli do końca 2015 r. Działanie takie podyktowane jest obo- wiązkiem skutecznego zarządzania alokacją dla pro- jektów znajdujących się na liście projektów indywi-

nie zostały porzucone i w ramach tego programu przewidziano realizację szeregu tego typu przedsię-

wzięć. W załączniku nr 1 do ww. programu zostało ujęte przedsięwzięcie polegające na budowie obwod-

668

nicy Augustowa w ciągu drogi ekspresowej S61 oraz drogi krajowej nr 8 o łącznej długości 38,7 km. Wska- zane zadanie znajduje się obecnie na bardzo zaawan- sowanym etapie prac. W dniu 11 marca 2011 r. pod- pisana została umowa na realizację tej inwestycji

w systemie „Zaprojektuj i zbuduj”. Obwodnice Korycina, Bielska Podlaskiego i Sie- miatycz realizowane będą w ramach budowy drogi

ekspresowej S19 pomiędzy Kuźnicą a Białymstokiem

i Lublinem. Natomiast obwodnica Suchowoli na dro-

dze krajowej nr 8 realizowana będzie w ramach prze- budowy przedmiotowej drogi na odcinku Przewalan- ka – Augustów, które to zadanie zostało ujęte w za- łączniku nr 1a do programu, czyli na liście zadań priorytetowych, których realizacja może zostać roz- poczęta do 2013 r. Odnośnie do obwodnicy miejscowości Szczuczyn wskazać należy, że nie jest prawdą, jakoby realizacja budowy obwodnicy została wstrzymana. Przedmio-

towe zadanie zostało ujęte w załączniku nr 1 do „Pro- gramu budowy dróg krajowych na lata 2011 – 2015”. Projekt pn. „Budowa obwodnicy miejscowości Szczu- czyn w ciągu drogi ekspresowej S61” znajduje się na liście projektów indywidualnych Programu Opera- cyjnego „Rozwój Polski Wschodniej 2007–2013” (PO RPW). W ramach finansowania z PO RPW rze- czowe rozpoczęcie realizacji inwestycji przypada na czerwiec 2012 r. Inwestycja ma zostać ukończona

w roku 2013. Podmiotem realizującym przedmiotową

inwestycję jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad (Oddział w Białymstoku), która we wrze-

śniu 2011 r. złożyła do instytucji pośredniczącej PO RPW wniosek o dofinansowanie projektu. W kwestii budowy obwodnicy Grajewa w ciągu drogi krajowej nr 61 należy wskazać, że zadanie to

z uwagi na fakt, iż nie było ujęte w poprzednim „Pro- gramie budowy dróg krajowych na lata 2008–2012, nie zostało wpisane również do „Programu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015”. Pomimo to GDD-

KiA podjęła działania zmierzające do przygotowania dokumentacji dla tej inwestycji. Jednocześnie należy wskazać, że w załączniku nr 3 do „Programu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015 wskazano podsta- wowe kryteria, zgodnie z którymi wybierane będą do realizacji dodatkowe zadania polegające na budowie obejść miejscowości. Kryteria te są następujące:

1. Średniodobowy ruch pojazdów w ciągu drogi

krajowej przewyższa średnią dla sieci dróg krajowych – zgodnie ze stanem obecnym i przewidywanym do roku 2020.

2. Lokalizacja w ciągu drogi krajowej klasy GP

(droga główna ruchu przyspieszonego).

3. Zakres współfinansowania prac przygotowaw-

czych oraz realizacji przez jednostkę samorządu te- rytorialnego.

4. Stan prac przygotowawczych.

5. Zapewnienie płynności ruchu w całym ciągu

drogowym – stopień realizacji celu.

6. Zapewnienie obsługi specjalnych stref ekono-

micznych.

7. Zadanie realizowane w ramach kontraktów te-

rytorialnych zawieranych przez MRR.

8. Przygotowanie przez właściwy samorząd lokal-

ny programu ochrony przed zabudową terenów przy-

ległych do obwodnicy. W związku z powyższym władze samorządowe

mogą złożyć wniosek o wpisanie przedmiotowego za- dania do programu w ramach procedury określonej

w załączniku nr 3. W przypadku uzyskania przez

kilka zadań takiej samej oceny decydującym kryte- rium przesądzającym o wyborze do realizacji danego zadania będzie zakres współfinansowania danego zadania przez odpowiednią jednostkę samorządu te- rytorialnego. Nadmieniam, iż zgodnie z założeniami programu do realizacji zostaną przyjęte obejścia

miejscowości, w granicach których przebiegają drogi krajowe o największym natężeniu ruchu. Niemniej jednak ostateczną decyzję o dopisaniu konkretnego zadania do programu podejmować będzie Rada Mi- nistrów podczas aktualizacji lub zmiany programu.

4. Dlaczego Platforma Obywatelska mająca więk-

szość w sejmiku wojewódzkim oraz zarządzie woje- wództwa straciła ostatnie 4 lata i zmarnowała szan-

sę na budowę lotniska regionalnego? „Program rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urzą-

dzeń naziemnych”, przyjęty przez Radę Ministrów uchwałą nr 86/2007 w dniu 8 maja 2007 r., zakłada w jednym z celów strategicznych likwidację izolacji regionów niedysponujących infrastrukturą lotniczą,

w tym w szczególności regionu Polski wschodniej.

Zgodnie z programem tworzenie nowych lotnisk i ada-

ptacja istniejących lotnisk do ruchu komunikacyjne- go powinny mieć miejsce przede wszystkim tam, gdzie czas dostępu do istniejącej infrastruktury lot- niczej przekracza akceptowalne minimum, a wskaź- niki makroekonomiczne dla regionu i prognoza po- pytu na usługi transportu lotniczego uzasadniają takie przedsięwzięcie. Rozpoczęcie prac związanych z inwestycją prze- widziano na przełom II i III kwartału 2012 r. Jed- nakże ze względu na utrudnienia wynikające głów- nie z zakresu przepisów ochrony środowiska (m.in. uchylona decyzja środowiskowa, protesty organizacji ekologicznych), co znacząco opóźniło przygotowanie inwestycji, a tym samym możliwość jej realizacji

w obecnej perspektywie finansowej, instytucja zarzą-

dzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Wo- jewództwa Podlaskiego podjęła w ubiegłym roku de- cyzję o rezygnacji z realizacji przedmiotowego pro-

jektu w obecnej perspektywie finansowej i przesunię- ciu na następny okres programowania. Niemniej jednak w obecnej perspektywie będą prowadzone dal- sze prace studyjno-koncepcyjne dotyczące budowy lotniska. Pozostałe uwolnione środki, pierwotnie przeznaczone na lotnisko, zostaną realokowane na

projekty drogowe (drogi wojewódzkie z listy rezerwo- wej IPI).

5. Dlaczego województwu podlaskiemu odebrano

pieniądze na modernizację linii kolejowej do Warsza- wy oraz zaniechano budowy Rail Baltica?

W chwili obecnej rząd na bieżąco analizuje stan infrastruktury kolejowej, w tym również na obszarze województwa podlaskiego. Potrzeby inwestycyjne

w regionie są bardzo duże, jednakże biorąc pod uwa- gę ograniczone możliwości budżetu państwa, jak również zarządzającego infrastrukturą PKP PLK SA,

w obecnej perspektywie finansowej zadania inwesty-

cyjne na linii kolejowej E75 obejmują projekty:

1) POIiŚ 7.1-22.2 zadanie pn. „Modernizacja linii

kolejowej E75 Rail Baltica Warszawa – Białystok

– granica z Litwą, etap I, odcinek Warszawa-Rem-

bertów – Zielonka – Tłuszcz (Sadowne) – prace przy-

gotowawcze”, 2) POIiŚ 7.1-22.1 zadanie pn. „Modernizacja linii kolejowej E75 Rail Baltica Warszawa – Białystok

– granica z Litwą, etap I, odcinek Warszawa Rember-

tów – Zielonka – Tłuszcz (Sadowne)”. Wobec powyższego jakiekolwiek twierdzenie o wy- cofaniu środków na modernizację linii kolejowej E75 nie odpowiada rzeczywistości. Powyższe inwestycje znajdują się na obecnie obowiązującej liście projek-

tów indywidualnych POIiŚ. Realizację tych projek- tów uwzględnia również przyjęty uchwałą Rady Mi- nistrów „Wieloletni program inwestycji kolejowych do roku 2013 z perspektywą do roku 2015”, który prezentuje wykaz kolejowych inwestycji PKP Polskie Linie Kolejowe SA, uwzględniając źródła ich finan- sowania. Szacuje się, że prace budowlane na odcinku Warszawa Rembertów – Zielonka – Tłuszcz (Sadow- ne) zakończą się w 2014 r. 6. Dlaczego wstrzymano realizację gazociągu,

który umożliwiłby dostęp do błękitnego paliwa miesz- kańcom m.in. Bielska Podlaskiego, Hajnówki i Sie-

miatycz?

Rząd wdraża działania związane z pozyskaniem funduszy europejskich na dofinansowanie projektów umożliwiających realizację ważnych z punktu widze-

nia bezpieczeństwa energetycznego inwestycji w sek- torze gazu ziemnego. Wszystkie projekty mające prio- rytetowe znaczenie dla sektora gazowego starają się

o dofinansowanie środkami publicznymi z EEPR

(European Energy Programme for Recovery) oraz TEN-E (Trans-European Networks-Energy). W celu

finansowania inwestycji związanych z rozbudową sie-

dystrybucyjnych wykorzystywane są także środki

POIiŚ. W szczególności środki działania 10.2 „Bu-

ci

z

dowa systemów dystrybucji gazu ziemnego na tere- nach niezgazyfikowanych i modernizacja istniejących sieci dystrybucji”, którego celem jest wspieranie efek- tywnego funkcjonowania rynku gazu ziemnego, w tym zapewnienie równomiernego rozwoju sieci dystrybu- cyjnych na terenie kraju. W ramach działania 10.2 wsparcie mogą uzyskać projekty polegające na:

1) budowie sieci dystrybucji gazu ziemnego na te-

renach niezgazyfikowanych oraz modernizacji (prze- budowie) istniejących sieci dystrybucji; 2) zakupie i budowie urządzeń oraz obiektów technicznych zapewniających prawidłową pracę sys- temów dystrybucyjnych gazu ziemnego.

669

Kwota środków ogółem przeznaczona na konkur-

sy w ramach działania 10.2 wynosi 181 mln euro.

Jednocześnie rząd podejmuje działania zmierza- jące do rozwiązania problemu gazyfikacji północno-

-wschodniej części kraju. W dniu 14 stycznia 2010 r.

w Mińsku odbyło się II posiedzenie Polsko-Białoru-

skiej Komisji Międzyrządowej ds. Współpracy Gospo- darczej. Jednym z tematów podczas posiedzenia ko- misji było przeanalizowanie technicznych i ekono- micznych możliwości wzajemnych dostaw gazu w re- gionach przygranicznych Rzeczypospolitej Polskiej

i Republiki Białoruś. Ponadto w 2010 r. z inicjatywy

Ministerstwa Gospodarki zorganizowane zostały spotkania, w których uczestniczyli przedstawiciele Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa SA, OGP Gaz – System SA oraz Mazowieckiej Spółki Ga- zownictwa sp. z o.o. Celem tych spotkań było przed- stawienie głównych problemów związanych z gazyfi- kacją wschodniej i północno-wschodniej części kraju oraz opisanie działań niezbędnych dla rozwiązania tych problemów. Przeprowadzona analiza inwestycji planowanych

do realizacji przez Mazowiecką Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. pokazała, iż zadanie inwestycyjne polegają-

ce na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia Wyszki

– Bielsk Podlaski – Hajnówka – Białowieża wraz z ga-

zyfikacją gmin Bielsk Podlaski, Hajnówka i Białowie- ża, spełnia kryteria formalne kwalifikujące tak okre- ślony projekt do uzyskania dofinansowania. Możliwa do uzyskania wysokość dotacji do inwestycji realizo- wanych na terenie województwa podlaskiego wynosi

50% kosztów kwalifikowanych projektu. Prace zwią- zane z przygotowaniem zadania inwestycyjnego do ubiegania się o dofinansowanie ze środków POIiŚ rozpoczęto w Mazowieckiej Spółce Gazownictwa sp. z o.o. w październiku 2007 r. W marcu 2008 r. powołano zespół projektowy ds. przygotowania i re- alizacji zadania inwestycyjnego budowy gazociągu wysokiego ciśnienia Wyszki – Bielsk Podlaski – Haj- nówka – Białowieża oraz gazyfikacji gmin Bielsk Podlaski, Hajnówka i Białowieża, przy wykorzysta- niu dofinansowania z Funduszy Strukturalnych UE. Zadania zespołu były następujące:

1) przygotowanie i skompletowanie dokumentacji niezbędnej do zgłoszenia zadania inwestycyjnego do konkursu o pozyskanie dotacji z funduszy unijnych, 2) koordynacja wszelkich działań związanych

z realizacją inwestycji i jej rozliczeniem w przypadku przyznania dofinansowania. Zespół został upoważniony do podjęcia współpra-

cy z doradcą zewnętrznym w zakresie przygotowania

niezbędnych analiz i dokumentów oraz na etapie re- alizacji projektu. W kwietniu 2008 r. podpisano umo-

wę pomiędzy Mazowiecką Spółką Gazownictwa sp. z o.o. a Biurem Studiów i Projektów Gazownictwa Gazoprojekt SA na wykonanie „Dokumentacji nie- zbędnej do przygotowania wniosku o dofinansowanie zadania obejmującego gazyfikację gmin: Bielsk Pod- laski, Hajnówka i Białowieża w ramach POIiŚ”.

W czerwcu 2008 r. BSiPG Gazoprojekt SA przedsta-

670

wił pierwszą wersję koncepcji programowej 1. etapu gazyfikacji gmin: Bielsk Podlaski, Hajnówka, Biało- wieża, przewidzianej do realizacji w ramach POIiŚ.

Z uwagi na zaistniałe rozbieżności pomiędzy wyni-

kami obliczeń hydraulicznych układu przesyłowego uzyskanymi przez BSiPG Gazoprojekt SA oraz służ- by transportu gazu Mazowieckiej Spółki Gazownic-

twa sp. z o.o. opracowany został suplement do koncep- cji. Wnioski z przeprowadzonych analiz wskazane

w suplemencie do koncepcji gazyfikacji wykazały jed-

noznacznie brak podstaw do podjęcia decyzji o przy-

stąpieniu do realizacji zadania inwestycyjnego o okre- ślonym w koncepcji gazyfikacji zakresie rzeczowym. Wyniki analiz hydraulicznych przeprowadzonych dla istniejących parametrów zasilania magistrali ga- zowej wysokiego ciśnienia relacji Rembelszczyzna

– Białystok, stanowiącej źródło zasilania projektowa- nej sieci, świadczą o braku technicznych możliwości rozbudowy systemu i przyłączania nowych odbiorców

w rejonie Bielsk Podlaski – Hajnówka – Białowieża.

Ponadto przy przyjętym zakresie rzeczowym oraz zidentyfikowanym rynku odbiorców analizy finanso- we gazyfikacji gmin Bielsk Podlaski, Hajnówka i Bia- łowieża dowiodły, że brak jest przesłanek ekonomicz- nych dla realizacji zadania, także z uwzględnieniem możliwego do pozyskania dofinansowania w wysoko- ści 50% kosztów kwalifikowanych projektu. Przy peł- nych nakładach inwestycyjnych oszacowanych na poziomie 74,7 mln zł wskaźnik wartości bieżącej net- to NPV wyniósł – 38,3 mln zł. Uwzględnienie możli- wej do uzyskania dotacji na poziomie realnym wyno- szącym 45% nakładów inwestycyjnych wpłynęło na poprawę wskaźnika, jednak nadal pozostawał on na poziomie świadczącym o braku efektywności inwe-

stycji NPV = – 13,1 mln zł. Uwzględniając wyniki przeprowadzonych analiz, podjęto decyzję o odstąpieniu od realizacji projektu

w określonym powyżej zakresie rzeczowym. Konty-

nuowanie realizacji inwestycji nieefektywnej ekono- micznie skutkowałoby narażeniem spółki na straty oraz nieuzasadnionym wzrostem stawek opłat za usługę dystrybucji w taryfie spółki. W związku z po-

wyższym po wykonaniu koncepcji gazyfikacji umowa

z BSiPG Gazoprojekt SA została rozwiązana. Łączny

koszt realizacji umowy, tj. dostarczenia koncepcji ga- zyfikacji po rozliczeniu pozostałych wykonanych prac, wyniósł 122,25 tys. zł. Tym samym dokumen- tacja aplikacyjna w ramach POIiŚ dla zadania inwe- stycyjnego budowy gazociągu wysokiego ciśnienia relacji Wyszki – Bielsk Podlaski – Hajnówka – Biało-

wieża oraz gazyfikacji gmin Bielsk Podlaski, Hajnów- ka i Białowieża nie została opracowana. Mając na uwadze powyżej przedstawione uwarun- kowania podjęcia decyzji o nierealizowaniu projektu

i zidentyfikowany największy potencjał rynku odbior-

ców gazu ziemnego na terenie miasta Bielsk Podlaski, dokonano weryfikacji zakresu inwestycji w 2010 r. Spółka przystąpiła do prac zmierzających do realiza- cji gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia re- lacji Wyszki – Bielsk Podlaski oraz sieci gazociągów

średniego ciśnienia wraz z przyłączami na terenie miasta Bielsk Podlaski. Zmiana charakterystyki technicznej projektowanego gazociągu z wysokiego

na podwyższone średnie ciśnienie pozwoliła na uzy-

skanie znacznej obniżki nakładów inwestycyjnych, m.in. w wyniku możliwości zastosowania do budowy

gazociągów tańszej technologii budowy gazociągów

z rur polietylenowych. Zgodnie z przyjętym harmo-

nogram realizacji inwestycji dostawy gazu do odbior- ców będą możliwe od 2015 r. Zadanie inwestycyjne

o określonym powyżej zakresie rzeczowym zostało

zgłoszone pod nazwą „Budowa gazociągu pś/c relacji Wyszki – Bielsk Podlaski wraz z gazyfikacją miasta Bielsk Podlaski” do naboru wniosków nr 2/POIiŚ/ 10,2/2010 na realizację projektów w ramach działa- nia 10.2 POIiŚ. W wyniku przeprowadzonej oceny formalnej i merytorycznej I stopnia projekt został umieszczony na liście rankingowej projektów. Osta-

teczna decyzja o dofinansowaniu projektu zapadnie pod warunkiem osiągnięcia przez Mazowiecką Spół-

kę Gazownictwa sp. z o.o. stanu tzw. gotowości reali-

zacyjnej projektu. Oznacza to, że dla projektu należy uzyskać w szczególności komplet decyzji o środowi-

skowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz przynajmniej jedną decyzję za- twierdzającą projekt budowlany dla co najmniej jed- nego przedsięwzięcia w projekcie. Celem spełnienia powyższych wymogów Mazowiecka Spółka Gazow- nictwa sp. z o.o. prowadzi obecnie intensywne prace mające na celu opracowanie projektów technicznych oraz uzyskiwanie niezbędnych zgód i pozwoleń dla projektu. Zgodnie z zakładanym harmonogramem naboru wniosków o dofinansowanie w ramach POIiŚ ostateczne rozstrzygnięcie konkursu i wskazanie projektów, którym przyznane zostanie dofinansowa- nie, powinno nastąpić w pierwszej połowie 2012 r. 7. Co rząd zrobił, aby przeciwdziałać lawinowemu wzrostowi bezrobocia na Podlasiu z 9,1% (czerwiec 2009 r.) do 12,2% (czerwiec 2011 r.)? Co konkretnie zrobił rząd, aby uchronić przed upadkiem duże pod- laskie zakłady pracy, takie jak ZNTK, Cukrownia w Łapach? Odnosząc się do kwestii przeciwdziałania lawino- wemu wzrostowi bezrobocia na Podlasiu, uprzejmie

informuję, iż rząd RP na bieżąco monitoruje sytuację na krajowym rynku pracy, jak również reaguje

w przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji po-

przez uruchomienie środków istniejącej rezerwy środków Funduszu Pracy. Mając powyższe na uwa- dze, minister pracy i polityki społecznej podjął decy- zję o uruchomieniu dodatkowych środków rezerwy Funduszu Pracy na finansowanie/dofinansowanie programów specjalnych w 2012 r., których adresata-

mi będą młodzi bezrobotni. Ideą tych programów jest

umożliwienie powiatowym urzędom pracy jako kre- atorom sytuacji na lokalnych rynkach pracy większe-

go uelastycznienia form pomocy przez nie oferowa-

nej. Programy specjalne przewidują rozwiązania umożliwiające wyodrębnianie i aktywizację bezro-

botnych potrzebujących specyficznej pomocy w do-

prowadzeniu do podjęcia pracy. W ramach progra- mów specjalnych istnieje możliwość łączenia ustawo- wych usług i instrumentów rynku pracy z tzw. spe- cyficznymi elementami wspierającymi zatrudnienie, które mają stanowić drogę do przezwyciężenia barier utrudniających osobom bezrobotnym znalezienie za- trudnienia. Dodatkowo odnosząc się do rozwiązania, które przygotował rząd RP dla zakładów, które znalazły się w trudnościach finansowych związanych z kryzy- sem ekonomicznym w latach 2008–2009, uprzejmie informuję, iż w dniu 1 lipca 2009 r. uchwalono ustawę

o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pra-

cowników i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 125, poz. 1035,

z późn. zm.), która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2009 r. i obowiązywała do dnia 31 grudnia 2011 r. Rozwiązania zawarte w ww. ustawie miały na celu pomoc w utrzymaniu miejsc pracy w przedsiębior- stwach, które znalazły się w przejściowych trudno- ściach finansowych. Zmiany dotyczące organizacji czasu pracy mogli wprowadzić wszyscy przedsiębior- cy bez względu na sytuację finansową. Znajdujący się w przejściowych trudnościach finansowych przedsię- biorcy mogli uzyskać:

1) dopłaty do wynagrodzenia pracownika pod-

czas:

— przestoju ekonomicznego, — obniżenia wymiaru czasu pracy, 2) dofinansowanie składek pracowników na ubez- pieczenie społeczne w części płaconej przez praco- dawcę (płatne z Funduszu Gwarantowanych Świad- czeń Pracowniczych – FGŚP), 3) renegocjację warunków spłaty należności FGŚP powstałych przed 30 czerwca 2008 r., 4) dofinansowanie kosztów szkolenia (maksymal- nie przez 6 miesięcy) lub studiów podyplomowych (maksymalnie 12 miesięcy) pracowników pod warun- kiem utworzenia funduszu szkoleniowego przez przedsiębiorcę. Każdy przedsiębiorca mógł:

1) wydłużyć okres rozliczeniowy czasu pracy do 12 miesięcy, 2) wprowadzić indywidualny rozkład czasu pracy przewidujący różne godziny rozpoczynania i kończe- nia pracy (godziny pracy w poszczególne dni mogą być ruchome), 3) ograniczyć zatrudnienie pracowników na pod- stawie umów o pracę na czas określony maksymalnie do 24 miesięcy. Odnosząc się do kwestii spółki Zakłady Napraw- cze Taboru Kolejowego w Łapach SA, uprzejmie in- formuję, że spółka uczestniczyła w programie naro- dowych funduszy inwestycyjnych. Pozostały po wnie- sieniu do NFI pakiet 25% akcji należący do Skarbu

Państwa został zbyty w październiku 2001 r. na rzecz spółki Towag Łapy sp. z o.o. w Łapach. W związku

z powyższym Skarb Państwa od 2001 r. nie jest już

akcjonariuszem spółki Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Łapach SA. Zakłady Naprawcze Tabo- ru Kolejowego w Łapach SA nie były powiązane ka-

671

pitałowo z PKP SA. Ww. zakłady, jako przedsiębior- stwo państwowe, w 1991 r. zostały wydzielone ze struktur poprzednika prawnego PKP SA, tj. przed- siębiorstwa państwowego PKP. Warto w tym miejscu podkreślić, iż minister wła- ściwy do spraw transportu nie podejmuje działań ukierunkowanych na wsparcie konkretnego podmio- tu działającego w sektorze kolejowym, lecz działa na rzecz całego sektora. Również rząd RP nie ma upraw- nień do ingerowania w działania samodzielnych pod- miotów gospodarczych podejmowane w związku z określoną sytuacją w otoczeniu rynkowym i gospo- darczym. Rolą rządu RP jest inicjowanie i wspieranie działań służących stabilizacji gospodarki, odczuwa- jącej skutki spowolnienia gospodarczego wywołanego światowym kryzysem finansowym. Niemniej jednak pragnę zaznaczyć, iż jednym z następstw spowolnie- nia procesów gospodarczych, które wystąpiły pod koniec 2008 r., był znaczny spadek przewozów kole- jowych odnotowany w 2009 r. przez wszystkich prze- woźników. Problem ten dotknął szczególnie spółkę PKP Cargo SA, która jest największym podmiotem na krajowym rynku przewozów towarowych. Trudna sytuacja na ww. rynku spowodowała między innymi mniejsze zapotrzebowanie na tabor kolejowy, a co za tym idzie spadek zleceń na naprawy dla zakładów naprawiających i modernizujących tabor. Ogranicze- nia dotyczące napraw wagonów w systemie zleconym wprowadziła także spółka PKP Cargo SA, która, działając na zliberalizowanym rynku, realizowała i nadal realizuje zadania, które umożliwią jej rozwój konkurencyjny. Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Łapach SA, jako samodzielny podmiot prawa handlowego, także podlegały regułom wolnego rynku. Wszelkie decyzje w zakresie bieżącej działalności ww. spółki pozostawały w kompetencjach jej organów statuto- wych. Zakład uzależnił swoją działalność od jednego kontrahenta, tj. spółki PKP Cargo SA, która, reali- zując program naprawczy, ograniczyła koszty zwią- zane z remontami wagonów w systemie zleconym poprzez wykorzystanie własnego zaplecza warszta- towego do naprawy posiadanego taboru kolejowego. Zważywszy na to, iż w lipcu 2009 r. ogłoszono upa- dłość likwidacyjną Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Łapach SA, nie mogły one skorzystać w ww. okresie z ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łago- dzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracow- ników i przedsiębiorców – rozwiązania, które przy- gotował rząd RP dla zakładów, które znalazły się w trudnościach finansowych związanych z kryzysem ekonomicznym. Jednakże w okresie wrzesień – paź- dziernik 2009 r. na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie nie- wypłacalności pracodawcy (Dz. U. Nr 158, poz. 1124, z późn. zm.) wypłacano świadczenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zgod- nie ze zgłoszeniem syndyka, dla 1230 pracowników ZNTK na łączną kwotę 9 192 582 zł.

672

Odnosząc się do kwestii Cukrowni w Łapach, uprzejmie informuję, co następuje. Zgodnie z przyjętą w 2007 r. w Unii Europejskiej reformą rynku cukru producenci cukru (w tym Kra- jowa Spółka Cukrowa SA, w strukturze której funk- cjonuje obecnie i funkcjonowała w tamtym okresie Cukrownia Łapy) mogli skorzystać ze środków finan- sowych z funduszu restrukturyzacji w przypadku zrzeczenia się całości lub części kwoty cukru oraz przeprowadzenia demontażu urządzeń produkcyj- nych do produkcji cukru w latach gospodarczych 2006/2007–2009/2010. Zgodnie z przepisami UE pro-

ducenci cukru, którzy zdecydowali się na skorzysta- nie z funduszu restrukturyzacji, składali wnioski

o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej do Agencji

Rynku Rolnego. Po złożeniu stosownych wniosków ARR dokonywała ich kwalifikacji zgodnie z obiek- tywnymi kryteriami ustanowionymi w prawodaw- stwie UE. Następnie informacje o kwalifikacji wnio- sków były przesłane do Komisji Europejskiej. Decyzję dotyczącą skorzystania z funduszu re-

strukturyzacji poprzez zakończenie produkcji cukru

i zrzeczenie się przysługującej kwoty cukru podejmo-

wały zgodnie z obowiązującymi przepisami wyłącz- nie organy statutowe producenta cukru, w tym przy- padku Krajowej Spółki Cukrowej SA. Należy podkre-

ślić, iż minister rolnictwa i rozwoju wsi nie miał żad- nych instrumentów, za pomocą których mógłby wpły- nąć na zmianę decyzji, które podejmowali poszcze- gólni producenci cukru. Rola państwa członkowskie- go sprowadzała się jedynie do przyjmowania wnio- sków o pomoc restrukturyzacyjną oraz wypłaty środków finansowych w ramach programu restruk- turyzacji. Zarząd Krajowej Spółki Cukrowej SA podejmował i nadal podejmuje działania zmierzające do zagospo- darowania aktywów oddziałów spółki wyłączonych

z produkcji cukru, w tym oddziału Cukrownia Łapy.

W ramach ww. działań prowadzi również magazyno-

wanie i konfekcjonowanie cukru, co stanowi niezbęd- ne zaplecze funkcjonowania spółki. I tak, w latach 2009–2011 zostało przyjętych do magazynowania oko-

ło

75 500 t cukru, a zakonfekcjonowano około 72 000 t.

W

roku obrotowym 2011/2012 przyjęto do magazy-

nowania około 39 000 t cukru. Ponadto w ramach zagospodarowania majątku po Cukrowni Łapy po- przez wykorzystanie aktywów do działalności alter- natywnej w obszarze bioenergetyki w roku obroto-

wym 2008/2009 Krajowa Spółka Cukrowa SA rozpo- częła współpracę z PGE Energia Odnawialna SA

z siedzibą w Warszawie. Na mocy zawartego porozu-

mienia KSC SA wydzierżawiła część nieruchomości oddziału Cukrownia Łapy w celu realizacji projektu bioenergetycznego w tej lokalizacji. Natomiast PGE

EO SA utworzyła odrębny podmiot prawa handlowe-

go pod firmą Biogazownia Łapy sp. z o.o., co bezpo-

średnio przyczyni się nie tylko do większej aktywi- zacji zawodowej osób mieszkających na tamtym tere- nie, ale przede wszystkim powiększy ilość potencjal- nych inwestorów, którzy bezpośrednio wpłyną na

kondycję ekonomiczną tego terenu. Dalsze działania

w powyższym zakresie uzależnione będą od decyzji

organów korporacyjnych spółki Biogazownia Łapy sp. z o.o., zależnej od PGE EO SA. Ponadto w ramach zagospodarowania terenu by- łej Cukrowni Łapy część terenu została wydzierża-

wiona podmiotom zewnętrznym, które prowadzą działalność gospodarczą z zakresu transportu i logi- styki oraz składowania węgla. Jednocześnie KSC SA prowadzi zintensyfikowane działania w zakresie nie- odpłatnego przekazywania nieruchomości, które mają służyć celowi publicznemu lub realizowaniu planów związanych z aktywizacją przedsiębiorców

i potencjalnych kontrahentów, przekładając się na

wzrost gospodarczy i atrakcyjność ekonomiczną Pol- ski wschodniej. Do chwili obecnej Cukrownia w Ła- pach nie występowała do FGŚP o wypłatę świadczeń

dla swoich pracowników, jak również nie korzystała

z ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicz-

nego dla pracowników i przedsiębiorców – rozwiąza-

nia, które przygotował rząd RP dla zakładów, które znalazły się w trudnościach finansowych związanych

z kryzysem ekonomicznym. Odnosząc się do kwestii przeciwdziałania lawino- wemu wzrostowi bezrobocia na Podlasiu po upadku

dużych podlaskich zakładów pracy, pragnę poinfor- mować, iż w 2011 r. minister pracy i polityki społecz- nej przekazał Powiatowemu Urzędowi Pracy w Bia- łymstoku dodatkowe środki rezerwy Funduszu Pra-

cy w kwocie 1 534 000 zł na finansowanie/dofinanso-

wanie programu specjalnego „Dam pracę – podejmę pracę, aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych”, którego celem było zaktywizowanie 160 osób bezro- botnych z terenu powiatu białostockiego i miasta Białystok, w tym ze szczególnym uwzględnieniem osób bezrobotnych z miasta i gminy Łapy. Jednocze-

śnie uchwałą nr 53 Komitetu Koordynacyjnego Na- rodowych Strategicznych Ram Odniesienia na lata 2007–2014 z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie alokacji dodatkowych środków wspólnotowych oraz realoka-

cji przyznane zostały dodatkowe środki dostosowania

technicznego m.in. na tzw. niwelowanie skutków kry- zysu w województwach, w tym 3 mln zł na projekt pn. „Rewitalizacja ekonomiczna gminy Łapy”. Ww. projekt planowany jest do realizacji w ramach Regio- nalnego Programu Operacyjnego Województwa Pod- laskiego (RPO WP). Działania nakierowane będą zarówno na cele socjalne, jak i na tworzenie miejsc pracy (zagospodarowanie majątku ZNTK i cukrowni, tworzenie podstrefy specjalnej strefy ekonomicznej, nabywanie gruntów pod inwestycje, tworzenie inku- batora przedsiębiorczości itd.). Ponadto w styczniu 2011 r. Rada Ministrów na wniosek ministra gospo-

darki włączyła do Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej prawie 12 ha położonych na terenie gminy Łapy. Szacuje się, że na włączonym obszarze powstanie 407 nowych miejsc pracy i poniesione zo- staną nakłady inwestycyjne rzędu 95 mln zł.

8. Dlaczego rząd nie wywiązuje się z obietnic pod- wyższenia poziomu edukacji, informatyzacji i upo- wszechnienia Internetu? Rząd RP premiera Donalda Tuska podejmuje sze- reg działań w obszarze informatyzacji o charakterze zarówno strategicznym, legislacyjnym, jak i organi-

zacyjnym oraz w zakresie realizacji projektów zwią- zanych z usprawnianiem administracji samej w so- bie, a także świadczenia usług drogą elektroniczną. Przyjęta uchwałą Rady Ministrów 23 grudnia 2008 r. „Strategia rozwoju społeczeństwa informacyjnego

w Polsce do roku 2013” wyznacza wizję i misję oraz

podstawowe zasady rozwoju społeczeństwa informa-

cyjnego, a także wskazuje strategiczne kierunki dzia- łań w trzech głównych obszarach odnoszących się do wyzwań związanych z wykorzystaniem technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) w społe- czeństwie, gospodarce oraz sektorze publicznym. Równocześnie z uchwaleniem strategii powołano organ opiniodawczo-doradczy prezesa Rady Mini- strów – Międzyresortowy Zespół do spraw Realizacji Programu Polska Cyfrowa, który opracował dwa ra- porty – pierwszy rekomendujący wprowadzenie zmian legislacyjnych oraz drugi skupiający uwagę na zagad- nieniach poprawy koordynacji informatyzacji pań- stwa oraz dostępności treści i usług cyfrowych, pod- niesienia świadomości i kompetencji cyfrowych spo- łeczeństwa. W konsekwencji dnia 7 maja 2010 r. przy- jęto tzw. megaustawę – ustawę o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Akt ten umożliwia znaczne przyspieszenie rozwoju inwestycji telekomu- nikacyjnych, bowiem jego zapisy ułatwiają proces inwestycyjny w telekomunikacji oraz sprzyjają roz- wojowi konkurencji na rynku telekomunikacyjnym, a także aktywizacji jednostek samorządu terytorial- nego oraz przedsiębiorstw wykonujących zadania

z zakresu użyteczności publicznej w prowadzeniu

działalności telekomunikacyjnej. Wzmocnienie koor- dynacji w obszarze informatyzacji, rekomendowane w drugim raporcie, zostało zrealizowane poprzez utworzenie ministerstwa skupiającego w jednym miejscu ściśle powiązane ze sobą obszary, takie jak:

e-administracja, społeczeństwo informacyjne i tele- komunikacja – Ministerstwa Administracji i Cyfry- zacji. Ambicją Ministerstwa Administracji i Cyfryza- cji jest przekształcenie polskiej administracji w ad- ministrację nowoczesną, sprawną, otwartą i trans- parentną. Wśród wielu zmian o charakterze legislacyjnym sprzyjających rozwojowi społeczeństwa informacyj- nego i e-administracji jedną z ważniejszych jest wpro- wadzenie tzw. profilu zaufanego ePUAP w celu przy- spieszenia załatwiania spraw oraz eliminacji koniecz- ności osobistego stawiennictwa w urzędach. Jest to bezpłatna i nieskomplikowana alternatywa dla pod- pisów elektronicznych. Posługując się nim, można załatwić sprawy administracyjne przez Internet. Ko- lejnymi udogodnieniami są zmiany w procedurze ad- ministracyjnej. Należy do nich obowiązek zastosowa- nia do doręczeń środków komunikacji elektronicznej,

673

jeżeli strona się o to zwróciła lub wyraziła zgodę,

a także pozbawienie organów administracji możliwo-

ści żądania od obywatela zaświadczenia potwierdza- jącego fakty, które są znane organowi na podstawie

prowadzonych rejestrów, bądź też wymiany informa- cji z innymi podmiotami. Wprowadzono również możliwość dostępu on-line do akt sprawy oraz zrezy- gnowano z obowiązku opatrzenia podania bezpiecz- nym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu na rzecz kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufa- nego ePUAP. Oprócz tego od dnia 1 stycznia 2012 r. podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub in- nego aktu prawnego jest akt wyłącznie w formie do- kumentu elektronicznego. W dniu 28 kwietnia 2011 r. uchwalono ustawę

o systemie informacji w ochronie zdrowia, która umożliwi umawianie wizyt w publicznych porad- niach przez Internet, monitorowanie on-line statusu

w kolejce do lekarza, zapewni także skuteczniejsze

wykrywanie fałszowania recept i dokumentacji me- dycznej. Możliwe będą: dostęp do informacji o zreali- zowanych i planowanych świadczeniach zdrowotnych oraz wymiana danych zawartych w elektronicznej do- kumentacji w celu prowadzenia diagnostyki, wystawia- nia e-recept i e-skierowań. W ramach informatyzacji administracji zrealizowano bądź realizuje się obecnie

ponad 100 projektów, które niosą ze sobą szereg ko- rzyści dla obywateli RP. Oto kilka przykładów:

1. Geoportal ma zapewnić dostęp do zbiorów da-

nych przestrzennych w formie elektronicznej oraz usług

udostępnianych zarówno w krajowej, jaki i w euro- pejskiej infrastrukturze informacji przestrzennych.

Portal zawiera m.in. dane dotyczące działek, obiek- tów topograficznych, dane ogólnogeograficzne, orto- fotomapy, mapy topograficzne oraz tematyczne.

2. Po raz pierwszy w Polsce spisy powszechne

(Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011 oraz Powszechny Spis Rolny 2010) zostały zre-

alizowane przy wykorzystaniu danych ze źródeł ad- ministracyjnych, pozaadministracyjnych oraz da- nych pozyskanych od respondentów wyłącznie przy

wykorzystaniu formularzy elektronicznych, bez uży- cia papieru. To metoda unikalna na skalę światową.

3. Obecnie system e-Deklaracje umożliwia złoże-

nie praktycznie wszystkich rocznych zeznań podat-

kowych stosowanych do rozliczenia podatników wraz

z załącznikami.

4. Tzw. e-sąd wprowadza elektroniczne postępo-

wanie upominawcze i niesie za sobą udogodnienia dla obywateli wnoszących pozwy w postaci skrócenia czasu potrzebnego do dopełnienia formalności, moż- liwość przedstawiania dowodów na poparcie swoich roszczeń bez konieczności dołączania ich do wniosku, brak obowiązku dołączania pełnomocnictwa przez pełnomocnika oraz elektroniczne opłacanie pozwów.

Opłata za wniesienie pozwu w procedurze elektro- nicznej wynosi 1/4 opłaty w tradycyjnym postępowa- niu upominawczym.

674

5. Projekt „Cyfrowy urząd 2” administracji rzą- dowej województwa podlaskiego, którego liderem jest wojewoda podlaski. Ma on uprościć załatwianie spraw urzędowych, wymianę informacji na drodze elektronicznej wewnątrz organizacji, komunikację pomiędzy organizacjami oraz świadczenie usług klientom administracji. W Polsce wschodniej realizowane jest największe przedsięwzięcie telekomunikacyjne w Europie finan- sowane ze środków unijnych. Projekty sieci szeroko- pasmowej Polski wschodniej (SSPW) zakładają wy- budowanie regionalnych sieci szerokopasmowych we wszystkich województwach Polski wschodniej. W ra- mach projektów SSPW, na zlecenie Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, zostały wykonane m.in. in- wentaryzacja stanu infrastruktury szerokopasmowej i studia wykonalności. Ponadto Ministerstwo Rozwo- ju Regionalnego prowadziło proces notyfikacji pomo- cy publicznej w Komisji Europejskiej, który zakoń- czył się uzyskaniem decyzji zezwalającej na pomoc publiczną w projektach SSPW. Dotychczas w ramach SSPW podpisano umowy o dofinansowanie ze wszyst- kimi 5 województwami Polski wschodniej na całko- witą wartość ok. 1453 mln zł. Zakłada się, iż dzięki realizacji projektów SSPW zostanie wybudowanych ponad 10 tys. km sieci szerokopasmowych, zainsta- lowanych ponad 1 tys. węzłów, ponad 7,6 tys. osób weźmie udział w szkoleniach w ramach projektów, a ponad 1 mln osób uzyska możliwość szerokopasmo- wego dostępu do Internetu. W chwili obecnej tempo realizacji projektów SSPW zależy w głównej mierze od zaangażowania samorządów województw Polski wschodniej (beneficjentów), które są odpowiedzialne za rzeczową realizację projektów. Ponadto w ramach regionalnych programów ope- racyjnych realizowane są mniejsze projekty w obsza- rze społeczeństwa informacyjnego, w tym m.in. z za- kresu budowy sieci szerokopasmowych (w tym sieci dostępowych), tworzenia publicznych punktów dostę- pu do usług elektronicznych oraz Internetu, rozwoju usług elektronicznych (e-edukacja, e-zdrowie). Po- nadto w ramach Programu Operacyjnego „Kapitał ludzki” w latach 2008–2011 (do lipca 2011 r.) zaini- cjowano 16 343 projekty, których zestawienie w ar- kuszu kalkulacyjnym umożliwiającym tworzenie zestawień w różnych przekrojach można znaleźć na stronie internetowej administrowanej przez Minister-

stwo Rozwoju Regionalnego: www.funduszeeuropejskie. gov.pl w zakładce Nabór wniosków – Lista beneficjentów

Lista beneficjentów funduszy europejskich – stan na 3 lipca 2011 r. Zakłada się, że realizacja działań z zakresu spo- łeczeństwa informacyjnego, finansowanych ze środ- ków unijnych w znacznym stopniu przyczyni się do wzrostu dostępności Internetu, w tym na obszarach peryferyjnych Polski wschodniej. Prowadzone dzia- łania mają charakter wielokierunkowy (budowa in- frastruktury, szkolenia, usługi) i są wzajemnie kom- plementarne, co zapewni zwiększenie efektu ich od- działywania. Społeczeństwo informacyjne będzie tak-

że jednym z priorytetów w działaniach rządu podej-

mowanych w związku z planowaniem kolejnej per-

spektywy finansowej na lata 2014–2020.

9. Jakie konkretnie rząd podjął działania na rzecz odbiurokratyzowania systemów administracji utrud- niających prowadzenie działalności gospodarczej

w województwie podlaskim? Dlaczego rząd toleruje

korupcję w administracji? Odnosząc się do kwestii działań rządu RP na rzecz odbiurokratyzowania systemów administracji utrudniających prowadzenie działalności gospodar- czej w województwie podlaskim, uprzejmie informu- ję, iż w tym zakresie realizowane są działania na skalę całego kraju, a nie tylko województwa podla- skiego. Działania te są następujące:

1) zmieniono ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swo- bodzie działalności gospodarczej. W konsekwencji stworzyło to podstawy do realizacji Centralnej Ewi- dencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w ra- mach której możliwe jest zarejestrowanie działalno- ści przez Internet bez wychodzenia z domu; 2) zmieniono ustawę Kodeks spółek handlowych (ustawa z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw), co stworzyło między innymi podstawę do za-

warcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialno- ścią przez Internet. Finalizowane są przepisy wyko- nawcze i jednocześnie prace umożliwiające praktycz- ną realizację możliwości stworzonej prawnie; 3) pośrednio, jednak w sposób zasadniczy, na od- biurokratyzowanie procedur w administracji publicz- nej wpływa także rozporządzenie prezesa Rady Mi- nistrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instruk- cji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych. Rozporządzenie to bowiem zmieniło nieaktualne i nienowoczesne prze- pisy hamujące możliwość informatyzacji urzędów nim objętych, w tym uwzględnienie istnienia doku- mentu elektronicznego całkowicie zastępującego do- tychczasowy papierowy; 4) w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie no- welizacja ustawy Kodeks postępowania administra- cyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Celem wprowadzonych zmian było usprawnienie postępowania administra- cyjnego poprzez eliminację istniejących ograniczeń, stworzenie możliwości skarżenia nie tylko samej bez- czynności organu administracji publicznej, ale rów- nież prowadzenie przez te organy postępowania

w sposób przewlekły (długotrwale nieuzasadniony),

przy jednoczesnym zmotywowaniu stron postępowa- nia do bardziej czynnego ich udziału. Roszczenie pra- wa do złożenia zażalenia do organu wyższej instancji na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie miało również ten skutek, że przewlekłość postępo- wania, analogicznie jak obecnie bezczynność (nieza- łatwienie sprawy w terminie), podlegało będzie ko- gnicji sądów administracyjnych, które będą mogły ukarać organ prowadzący postępowanie w sposób

przewlekły grzywną. Wprowadzone zmiany eliminu-

ją również istniejące luki prawne w K.p.a., zmierza-

jące do ograniczenia zbyt częstego korzystania z de-

cyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze, a także upraszczają postępowanie w sprawach tzw. skarg pie- niackich (wielokrotnych skarg tych samych osób nie- wnoszących nic nowego do rozpatrzonej sprawy) po- przez umożliwienie organowi nieudzielania odpowie- dzi i pozostawienia takiej skargi w aktach sprawy. Ponadto w wyniku nowelizacji art. 55 § 1 K.p.a. wprowadzona została możliwość dokonywania we- zwań za pomocą telefonu lub innych środków łączno- ści. Praktyka pokazuje, że strony postępowania ko- rzystają z Internetu w celu przekazania urzędowi niezbędnych informacji, nierzadko też wskazują na swój prywatny numer telefonu z prośbą o telefonicz- ny kontakt w celu eliminacji dostrzeżonych przez or- gan braków wniosku. Nowelizacją art. 65 K.p.a. na- tomiast zniesiony został obowiązek przekazywania podania do organu właściwego w sprawie przez organ niewłaściwy w drodze zaskarżalnego postanowienia i wprowadzenie w to miejsce formy zwykłego pisma, przy jednoczesnym zachowaniu trybu rozstrzygania sporów o właściwość. Należy zaznaczyć, iż przedsta- wione zmiany znacznie przyczynią się do odbiurokra- tyzowania systemów administracji. Dodatkowo wskazać należy, iż wymienione wyżej zmiany w przepisach prawa w sposób pośredni przy- czynią się do zmniejszenia zjawisk patologicznych

w administracji. Przejrzyste procedury i jednoznacz-

ne, klarowne przepisy prawa w znaczny sposób ogra- niczają dowolność podejmowania decyzji przez urzęd- ników, a w konsekwencji zmniejszają potencjalne pole do nadużyć. 10. Jakie są wymierne efekty współpracy mar- szałków PO i PSL z obszaru Polski wschodniej: dzia- łalności Domu Polski Wschodniej w Brukseli, projek- tu ścieżki rowerowej łączącej 5 województw Polski

wschodniej?

Kompleksowa inwestycja pn. „Trasy rowerowe

w Polsce wschodniej” to złożone, nowatorskie i po-

nadregionalne przedsięwzięcie, które w założeniach ma połączyć obszar 5 województw Polski wschodniej siecią tras rowerowych o długości przekraczającej 2 tys. km. Beneficjentami 5 projektów, które tworzą ww. inwestycję, są samorządy województw Polski wschodniej. W fazie przygotowania i realizacji pro- jektu współpracują one z samorządami lokalnymi. Obecnie dobiegają końca prace nad ostatecznym kształtem studium wykonalności dla poszczególnych województw Polski wschodniej. W 2012 r. powinny zostać zawarte umowy o dofinansowanie, po czym samorządy województw przystąpią do rzeczowej re- alizacji tych projektów. Odnośnie do działalności Domu Polski Wschod- niej w Brukseli uprzejmie informuję, iż powstał on na mocy porozumienia zawartego w dniu 2 grudnia 2009 r. w Brukseli pomiędzy województwami: lubel- skim, podkarpackim, podlaskim, świętokrzyskim i war- mińsko-mazurskim. W związku z faktem, iż rząd

675

oraz Ministerstwo Rozwoju Regionalnego nie są za- angażowane w działalność Domu Polski Wschodniej, realizacja ww. przedsięwzięcia pozostaje poza zakre- sem działalności administracji centralnej. Przedkładając powyższe informacje, wyrażam przekonanie, że będą one stanowiły wyczerpującą od- powiedź na zgłoszone przez panów posłów pytania.

Z poważaniem

Minister Elżbieta Bieńkowska

Warszawa, dnia 9 lutego 2012 r.

O dp ow i e d ź

ministra rozwoju regionalnego - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na interpelację posła Krzysztofa Jurgiela

w sprawie priorytetów rozwoju woj. podlaskiego (376)

Szanowna Pani Marszałek! Odpowiadając na in- terpelację pana posła Krzysztofa Jurgiela w spra- wie priorytetów rozwoju województwa podlaskiego, przekazaną pismem z dnia 14 grudnia 2011 r., znak:

SPS-023-376/11, pragnę przedstawić następujące informacje. 1. Czy Rada Ministrów zamierza wprowadzić

nowy program dla Polski wschodniej na lata 2014– –2020 oraz przywrócić lub przyspieszyć realizację takich inwestycji, jak: lotnisko regionalne, drogi eks- presowe wraz z obwodnicami miast: Warszawa – Bia- łystok – Augustów – Budzisko (S8), Warszawa – Łom-

ża – Ełk – Budzisko (S61), Międzyrzec Podlaski – Bia-

łystok (S19), linii kolejowej E75 Warszawa – Biały- stok – granica z Litwą? Makroregion Polski wschodniej, składający się z pięciu województw (lubelskie, podkarpackie, pod- laskie, świętokrzyskie i warmińsko-mazurskie), już

w obecnej perspektywie finansowej 2007–2013, ze

względu na specyfikę stojących przed nim wyzwań społeczno-gospodarczych i peryferyjne położenie na zewnętrznej granicy UE, został objęty specjal- nym programem operacyjnym, stając się istotnym

beneficjentem europejskiej i krajowej polityki re- gionalnej. Charakter i skala tych wyzwań sprawi-

ły, że w przyjętej przez Radę Ministrów w lipcu 2010 r.

„Krajowej strategii rozwoju regionalnego 2010–2020:

regiony, miasta, obszary wiejskie” (KSRR) został on uznany za obszar problemowy o znaczeniu kra- jowym. KSRR w celu dotyczącym budowania spójności terytorialnej i przeciwdziałania marginalizacji ob- szarów problemowych (tzw. cel 2. – spójność) wska- zuje na konieczność wzmacniania spójności w ukła-

676

dzie krajowym, podkreślając w tym kontekście jej wymiar krajowy, wynikający ze znacznego opóźnie-

nia województw Polski wschodniej wobec reszty kra-

ju i pozostałych regionów UE. Cel ten będzie osiąga-

ny przez koncentrację działań i środków w kilku podstawowych kierunkach: wzmacnianie istniejącej sieci miast i wspomaganie urbanizacji, rozwój za- sobów ludzkich i kapitału społecznego, rozwój przedsiębiorczości oraz tworzenie infrastruktural-

nych i instytucjonalnych warunków do zwiększania poziomu inwestycji i wzrostu wydajności pracy. KSRR wskazuje, że dla zapewnienia stabilności źródeł fi- nansowania oraz biorąc pod uwagę kompleksowość zagadnień restrukturyzacyjnych i rozwojowych

w latach 2013–2020 w ramach celu 2. będzie konty-

nuowana realizacja programu dla Polski wschodniej.

W konsekwencji powyższego konieczna staje

się kontynuacja i dalsza intensyfikacja działań publicznych prowadzących do skutecznego wykorzy- stania wewnętrznych potencjałów w makroregionie i przełamania barier utrudniających i spowalniają- cych zachodzące w nim procesy rozwojowe. Działa- nia te będą podejmowane w sposób skuteczny i sko- ordynowany, przyczyniając się do maksymalizacji osiąganych efektów, a ramy dla tych działań będzie tworzyć makroregionalna strategia, precyzyjnie wpisująca się w kluczowe uwarunkowania regional-

ne, krajowe i europejskie. Trwająca aktualizacja makroregionalnej „Strate- gii rozwoju społeczno-gospodarczego Polski Wschod- niej” łączy wysiłki Ministerstwa Rozwoju Regional- nego i samorządów w procesie trafnej identyfikacji wyzwań i zaproponowania adekwatnych kierunków działań rozwojowych dla tego obszaru. Stanowi to znakomity przykład współpracy między administra- cją rządową i samorządową przy realizacji istotnego projektu rozwojowego, jakim jest nakreślenie wizji rozwoju dla makroregionu w perspektywie średnio- okresowej. Zaktualizowana strategia stworzy strategiczne ramy dla prowadzenia skutecznych przedsięwzięć rozwojowych w makroregionie, w tym kontynuacji wsparcia dla Polski wschodniej w kolejnej perspek- tywie finansowej.

W odniesieniu do realizacji inwestycji wskazanych

w

interpelacji uprzejmie informuję, co następuje.

W

dniu 8 maja 2007 r. Rada Ministrów uchwa-

łą

nr 86/2007 przyjęła „Program rozwoju sieci lot-

nisk i lotniczych urządzeń naziemnych”. Program ten zakłada w jednym z celów strategicznych likwi- dację izolacji regionów niedysponujących infra- strukturą lotniczą, w tym w szczególności regionu Polski wschodniej. Zgodnie z programem tworzenie nowych i adaptacja istniejących lotnisk do ruchu komunikacyjnego powinny mieć miejsce przede wszystkim tam, gdzie czas dostępu do istniejącej in-

frastruktury lotniczej przekracza akceptowalne mi-

nimum, a wskaźniki makroekonomiczne dla regio- nu i prognoza popytu na usługi transportu lotnicze-

go uzasadniają takie przedsięwzięcie.

Jednocześnie, zgodnie z założeniami „Programu rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziem- nych”, a także zgodnie z zasadami prowadzenia po-

lityki rozwoju, to władze samorządowe kreują polity- kę w zakresie rozwoju regionu oraz podejmują decy- zje dotyczące budowy lotnisk regionalnych na swoim terenie. Dlatego też decyzja dotycząca budowy regio- nalnego lotniska w województwie podlaskim leży

w wyłącznej kompetencji regionalnych władz samo-

rządowych. W tym miejscu należy podkreślić, iż in- westycja w zakresie budowy lotniska regionalnego

w województwie podlaskim znajdowała się na liście

indykatywnej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego, którego gospodarzem jest samorząd województwa podlaskiego. Według posia- danych informacji inwestycja o wartości ok. 53,3 mln EUR została decyzją samorządu województwa prze- niesiona na listę rezerwową.

Bez względu na powyższe Ministerstwo Trans- portu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dostrze- ga i wspiera działania regionalnych władz samorzą-

dowych mające na celu rozwój sieci lotnisk w Polsce wschodniej, biorąc pod uwagę zapewnienie spójności

i efektywności funkcjonowania infrastruktury lotni-

skowej jako części infrastruktury transportowej. W odniesieniu do realizacji takich inwestycji, jak

drogi ekspresowe i obwodnice miast wskazać należy,

iż w dniu 25 stycznia 2011 r. Rada Ministrów przy-

jęła program wieloletni pn. „Program budowy dróg

krajowych na lata 2011–2015”, który zastąpił dotych- czas obowiązujący „Program budowy dróg krajowych na lata 2008–2012” ustanowiony w 2007 r. Przedmiotowy program zakłada stworzenie sieci sprawnych połączeń autostradowych, dróg ekspreso- wych i dróg krajowych, jak i remont już istniejących oraz podnoszenie ich standardu poprzez zmianę pa- rametrów technicznych. Zasadniczym celem podej- mowanych działań jest stworzenie sieci drogowej

o znacznie wyższych niż obecnie parametrach użyt-

kowych, w tym powstanie zasadniczego szkieletu dróg o dużej przepustowości, stanowiących sieć połą- czeń pomiędzy największymi ośrodkami gospodar- czymi kraju. Na skutek realizacji planu inwestycyj- nego oraz działań prewencyjnych w znacznym stop- niu wzrośnie również poziom bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

W programie tym ujęte zostały zadania polegają-

ce na: budowie drogi ekspresowej S8 Warszawa – Bia-

łystok oraz budowie drogi ekspresowej S19 Między-

rzec Podlaski – Lubartów. Jednocześnie należy wska- zać, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów

z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 128, poz. 1334,

z późn. zm.) określającym docelowy układ autostrad

i dróg ekspresowych na terenie Polski, przebieg dro-

gi ekspresowej S8 kończy się w Białymstoku. Pomię-

dzy Białymstokiem a Augustowem droga krajowa nr 8 będzie miała parametry drogi klasy GP, czyli głównej ruchu przyspieszonego.

Odnosząc się do kwestii realizacji drogi ekspreso-

wej S8 na terenie woj. podlaskiego, należy wskazać,

iż w ramach załącznika nr 1 ww. programu (lista

zadań, których realizacja rozpocznie się do 2013 r.) ujęte zostały następujące zadania: budowa S8 Wy-

szków – Białystok: odcinek obwodnicy Zambrowa

i Wiśniewa oraz od Jeżewa do w. Choroszcz (Biały-

stok) o długości 35,6 km. Na wskazanych zadaniach prowadzone są obecnie roboty budowlane, których

zakończenie przewidywane jest odpowiednio w czerw- cu i sierpniu br. Jednocześnie na liście zadań priorytetowych, któ- rych realizacja może rozpocząć się do 2013 r. (załącz- nik nr 1a ww. programu), umieszczona została inwe- stycja polegająca na budowie drogi ekspresowej S8 Wyszków – Białystok o długości 83 km na pozostałych odcinkach, w odniesieniu do których prowadzone są prace przygotowawcze w celu uzyskania decyzji admi- nistracyjnych wymaganych przepisami prawa, w tym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz de- cyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Odnosząc się do kwestii drogi ekspresowej S19, na- leży wskazać, że w ramach załącznika nr 2 ww. pro- gramu ujęta została budowa drogi ekspresowej S19 na odcinku pomiędzy Białymstokiem a Międzyrzecem Podlaskim. W chwili obecnej prowadzony jest proces przygotowawczy związany z uzyskaniem decyzji ad- ministracyjnych i opinii wymaganych przepisami pra- wa. Aktualnie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad jako inwestor przedsięwzięcia opracowuje

dokumentację niezbędną do uzyskania decyzji o śro- dowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsię- wzięcia. Wskazana decyzja jest podstawą do kontynu- acji prac projektowych w celu uzyskania kolejnych decyzji niezbędnych do rozpoczęcia prac. Należy również wskazać, że rząd dostrzega zna-

czenie drogi ekspresowej S19. Droga ta została przed- stawiona jako propozycja projektu priorytetowego

w ramach planowanej modyfikacji transeuropejskiej

sieci transportowej TEN-T. W ten sposób podkreślo- na została kluczowa rola, jaką odgrywa przedmioto- wa droga nie tylko dla obszaru Polski wschodniej, ale również jako międzynarodowy szlak transportowy łą- czący Europę południową z krajami nadbałtyckimi. Należy wskazać, iż zakres rzeczowy zawarty

w „Programie budowy dróg krajowych na lata 2011– –2015” jest wynikiem aktualnych możliwości finan- sowych państwa. W przypadku przyznania dodatko- wych limitów powyżej kwoty 82,8 mld zł lub kwot wygospodarowanych w ramach korekt przetargo- wych odpowiedniej zmianie ulegnie też zakres rze- czowy programu. Rząd dostrzega konieczność odpowiedniego przy-

gotowania zadań do realizacji jako czynnika niezbęd- nego dla zachowania ciągłości realizacji inwestycji drogowych. W związku z powyższym proces przygo- towania zadań do realizacji, w tym również drogi ekspresowej S8 Warszawa – Białystok oraz S19 Bia- łystok – Międzyrzec Podlaski, będzie kontynuowany, tak aby w sytuacji uzyskania wszystkich decyzji

677

i opinii przewidzianych przepisami prawa płynnie

przejść w fazę realizacji. Odnosząc się do kwestii realizacji drogi ekspreso-

wej S61 na terenie woj. podlaskiego, należy wskazać,

iż w załączniku nr 1 do ww. programu zostało ujęte

przedsięwzięcie polegające na budowie obwodnicy Augustowa w ciągu drogi ekspresowej S61 oraz dro-

gi krajowej nr 8 o łącznej długości 38,7 km. Wskaza-

ne zadanie znajduje się obecnie na bardzo zaawanso- wanym etapie prac. W dniu 11 marca 2011 r. podpi- sana została umowa na realizację tej inwestycji w sys- temie „zaprojektuj i zbuduj”. Obwodnice Korycina, Bielska Podlaskiego i Sie-

miatycz realizowane będą w ramach budowy drogi ekspresowej S19, pomiędzy Kuźnicą a Białymstokiem i Lublinem. Natomiast obwodnica Suchowoli na dro- dze krajowej nr 8 realizowana będzie w ramach prze- budowy przedmiotowej drogi na odcinku Przewalan- ka – Augustów, które to zadanie zostało ujęte w za- łączniku nr 1a do ww. programu, czyli na liście zadań priorytetowych, których realizacja może zostać roz- poczęta do 2013 r. Odnośnie do obwodnicy miejscowości Szczuczyn wskazać należy, iż projekt pn. „Budowa obwodnicy miejscowości Szczuczyn w ciągu drogi ekspresowej S61” znajduje się na liście projektów indywidualnych Programu Operacyjnego „Rozwój Polski Wschodniej” 2007–2013 (PO RPW), finansowanego z Europejskie- go Funduszu Rozwoju Regionalnego i budżetu pań- stwa, ponadto przedmiotowe zadanie zostało ujęte

w załączniku nr 1 do „Programu budowy dróg kra-

jowych na lata 2011–2015”. Rzeczowe rozpoczęcie realizacji inwestycji przypada na czerwiec 2012 r. In- westycja ma zostać ukończona w roku 2013. Podmio- tem realizującym przedmiotową inwestycję jest Ge- neralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad (Od- dział w Białymstoku), która we wrześniu 2011 r. złożyła do instytucji pośredniczącej PO RPW wnio- sek o dofinansowanie projektu. Obecnie trwa jego ocena. W kwestii budowy obwodnicy Grajewa w ciągu drogi krajowej nr 61 należy wskazać, że zadanie to

z uwagi na fakt, że nie było ujęte w poprzednim „Pro- gramie budowy dróg krajowych na lata 2008–2012”, nie zostało wpisane również do „Programu budowy dróg krajowych na lata 2011–2015”. Pomimo to GDD- KiA jako zarządca dróg krajowych podjęła działania zmierzające do przygotowania zadania budowy ob- wodnicy. W odniesieniu do modernizacji linii kolejowej E75 wskazać należy, iż w chwili obecnej Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na bieżąco analizuje stan infrastruktury kolejo- wej, w tym również na obszarze województwa pod- laskiego. Potrzeby inwestycyjne w regionie są bar- dzo duże, jednakże biorąc pod uwagę ograniczone możliwości budżetu państwa, jak i zarządzającego infrastrukturą – PKP PLK SA, w obecnej perspek- tywie finansowej zadania inwestycyjne na linii ko- lejowej E75 obejmują projekty:

678

1) PO IiŚ 7.1–22.2 zadanie pn. „Modernizacja li- nii kolejowej E75 Rail Baltica Warszawa – Białystok

– granica z Litwą, etap I, odcinek Warszawa Rember-

tów – Zielonka – Tłuszcz (Sądowne) – prace przygo-

towawcze”, 2) POIiŚ 7.1–22.1 zadanie pn. „Modernizacja linii kolejowej E75 Rail Baltica Warszawa – Białystok – gra- nica z Litwą, etap I, odcinek Warszawa Rembertów

– Zielonka – Tłuszcz (Sadowne)”. Szacuje się, że prace budowlane na odcinku War- szawa Rembertów – Zielonka – Tłuszcz (Sadowne) zakończą się w 2014 r Dla inwestycji pozyskane zostały środki unijne pochodzące z Funduszu Spójności. W perspektywie finansowej 2004–2006 realizowany był projekt przy-

gotowawczy, zaś projekt modernizacji linii na odcin- ku z Warszawy do Sadownego znajduje się na podsta- wowej liście projektów w ramach Programu Opera- cyjnego „Infrastruktura i środowisko” 2007–2013. Projekt PO IiŚ 7.1–23: Modernizacja linii kolejowej E75 Rail Baltica Warszawa – Białystok – granica

z Litwą, etap I, odcinek Suwałki – Trakiszki – gra-

nica z Litwą został przesunięty na listę projektów rezerwowych PO IiŚ. Decyzja taka została podjęta przez Ministerstwo Infrastruktury w lipcu 2009 r.

w związku z aktualizacją listy projektów indywidu-

alnych dla Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko”. Stan przygotowania projektu nie po- zwalał bowiem na jego ukończenie w obecnej per- spektywie finansowej. Niemniej decyzje w kwestii możliwości sfinansowania kolejnych odcinków ww. linii kolejowej w perspektywie finansowej 2014–2020 podejmowane będą w zależności od postępów i wyni- ków prowadzonych prac przygotowawczych. Nadto realizację tych projektów uwzględnia również przy- jęty uchwałą Rady Ministrów „Wieloletni program inwestycji kolejowych do roku 2013, z perspektywą do roku 2015”, który prezentuje wykaz kolejowych inwestycji PKP Polskie Linie Kolejowe SA, uwzględ-

niając źródła ich finansowania. 2. Czy Rada Ministrów zamierza zapewnić odpo- wiednie fundusze na funkcjonowanie szpitali oraz po- wstrzymać ich prywatyzację, wprowadzić ponownie gabinety stomatologiczne i pielęgniarek do szkół? Fundusze na finansowanie opieki zdrowotnej,

w tym szpitalnej, zapewnia publiczny płatnik, tj. Na- rodowy Fundusz Zdrowia. Ponadto podmioty leczni- cze, w tym podmioty prowadzące szpitale, mogą po- zyskiwać je z innych źródeł, np. od podmiotów two- rzących (w zdecydowanej większości przypadków

– jednostek samorządu terytorialnego) oraz funduszy strukturalnych. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654,

z późn. zm.) podmioty tworzące mogą przekształcić

samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej

w spółki kapitałowe. Udziały w tych spółkach mogą

być zbywane innym podmiotom, w tym prywatnym. Podejmując decyzję o zbyciu udziałów albo akcji, pod- miot tworzący powinien wziąć pod uwagę różne kry-

teria, m.in.: medyczne, organizacyjne, finansowe oraz społeczne. Zakłada się, że w każdym przypadku or- gany jednostek samorządu terytorialnego będą wni- kliwie analizowały wszelkie aspekty omawianego przedsięwzięcia, kierując się interesem publicznym. Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dzieci i mło- dzieży, jak również warunki udzielania i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środ- ków publicznych, a także zasady i tryb finansowania tych świadczeń zawarte są w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowot- nej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U.

z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) oraz aktach wykonawczych do tej ustawy i zarządzeniach prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczących postę- powań w sprawie zawarcia umów o udzielenie świad- czeń opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach i zakresach. Organizację profilaktycznej opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą objętymi obowiązkiem szkol- nym i obowiązkiem nauki oraz kształcącymi się w szkołach ponadgimnazjalnych do ich ukończenia

określa rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 28 sierp- nia 2009 r. w sprawie organizacji profilaktycznej opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą (Dz. U.

z 2009 r. Nr 139, poz. 1133), wydane na podstawie

art. 27 ust. 3 ww. ustawy oraz rozporządzenie mini-

stra zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych

z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U.

Nr 139, poz. 1139), a kwestię opieki dentystycznej nad dziećmi i młodzieżą – rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r. w sprawie świad- czeń gwarantowanych z zakresu leczenia stomatolo- gicznego (Dz. U. Nr 140, poz. 1144, z późn. zm). Zgodnie z przepisami art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), szkoła publiczna do realizacji zadań statutowych powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania z gabinetu profilak-

tyki zdrowotnej. W oparciu o przepisy ww. rozporządzeń profilak- tyczną opiekę zdrowotną nad uczniami sprawują:

lekarz podstawowej opieki zdrowotnej (na podstawie deklaracji wyboru lekarza podstawowej opieki zdro-

wotnej złożonej przez rodziców/opiekunów prawnych dziecka), lekarz dentysta oraz pielęgniarka środowi- ska nauczania i wychowania/higienistka szkolna. Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej oraz lekarz dentysta sprawują profilaktyczną opiekę zdrowotną nad uczniami w miejscu określonym w umowie o udzie- lanie świadczeń opieki zdrowotnej, w gabinetach poza szkołą. Pielęgniarka albo higienistka szkolna spra- wują profilaktyczną opiekę nad uczniami w znajdu- jącym się na terenie szkoły gabinecie profilaktyki zdrowotnej i pomocy przedlekarskiej. W przypadku braku na terenie szkoły gabinetu profilaktyki zdro- wotnej i pomocy przedlekarskiej profilaktyczna opie- ka zdrowotna sprawowana jest przez pielęgniarkę

w miejscu określonym w umowie o udzielanie świad-

czeń opieki zdrowotnej. Pielęgniarka nie jest pracow-

nikiem szkoły, a jedynie na terenie szkoły udziela świadczeń zdrowotnych na podstawie umowy na re- alizację świadczeń zawartej z Narodowym Fundu- szem Zdrowia. Liczba uczniów na etat przeliczeniowy pielęgniarki wynosi 880–1100. W przypadku gdy licz- ba uczniów w szkole jest niższa, pielęgniarka obejmu- je świadczeniami opieki zdrowotnej uczniów w więk- szej liczbie szkół. Warunkiem zawarcia umowy na realizację świadczeń opieki zdrowotnej nad uczniami na terenie szkoły jest zawarcie przez pielęgniarkę porozumienia o współpracy ze szkołą. Z raportu opra- cowanego na zlecenie ministra zdrowia przez Insty- tut Matki i Dziecka w Warszawie 1) (na podstawie da- nych otrzymanych od świadczeniodawców przekazy- wanych w ramach programu badań statystycznych) wynika, że w roku szkolnym 2009/2010 profilaktycz- ną opieką zdrowotną zostało objętych w Polsce ponad 5 mln uczniów szkół wszystkich typów, co stanowi 99% tej populacji. Według danych Narodowego Funduszu Zdrowia w 2010 r. świadczeniodawcy (pielęgniarki albo higienistki szkolne) zrealizowali świadczenia opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą w liczbie: 4 524 669 testów przesiewowych, 7 040 417 innych świadczeń profilaktycznych, 4 369 284 świadczeń pomocy do- raźnej. W 2010 r. grupową profilaktyką fluorkową objęto 2 935 474 uczniów szkół podstawowych. Na podstawie przytoczonych danych należy wskazać, że opieka profilaktyczna nad dziećmi i młodzieżą w śro- dowisku nauczania funkcjonuje prawidłowo, bez ko- nieczności wprowadzania dodatkowych uregulowań. Jednocześnie zadania szkoły publicznej w zakresie ochrony zdrowia uczniów określone są w art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), zgodnie z którym do realizacji zadań statuto- wych szkoła publiczna powinna zapewnić uczniom możliwość korzystania z gabinetu profilaktyki i pomo- cy przedlekarskiej. Istnieje zatem podstawa zobowią- zująca organy prowadzące szkoły (dyrektorów szkół) do podejmowania działań na rzecz uruchamiania ga- binetów profilaktyki i pomocy przedlekarskiej. Gabinety dentystyczne w szkołach obecnie dzia- łają na zasadach odmiennych niż obowiązujące do 1999 r., gdy weszła w życie reforma ochrony zdrowia. Miejsce realizacji świadczeń stomatologicznych może mieć dowolną lokalizację. Niektórzy lekarze dentyści realizują indywidualne praktyki dentystyczne w dzier- żawionych od szkoły pomieszczeniach. W myśl obo- wiązujących przepisów gabinety te są ogólnodostęp- ne, co oznacza, że świadczenia udzielane są wszyst- kim uprawnionym, a nie tylko dzieciom i młodzieży uczęszczającym do szkoły, w której zlokalizowany jest gabinet. Dyrektorzy szkół, nie mając obowiązku or- ganizowania w szkołach gabinetów stomatologicz-

1) „Profilaktyczna opieka zdrowotna nad uczniami w roku szkolnym 2009/2010 i zmiany w jej realizacji w latach 2005–2010 – raport opracowany na podstawie danych z programu badań statystycznych statystyki publicznej”, Instytut Matki Dziecka, Warszawa 2010 (ISBN 978-83-88767-55-5).

679

nych, często nie godzą się na ich uruchamianie, cho- ciaż rozwiązanie takie w niektórych regionach kraju mogłoby być bardzo korzystne i skutkować np. częst- szym korzystaniem z opieki dentystycznej przez dzie- ci. Z przeprowadzonych szacunków wynika, że stwo- rzenie warunków do realizacji na terenie ponad

31 tys. szkół w Polsce świadczeń opieki stomatolo-

gicznej, a co za tym idzie, konieczność uruchomienia przez podmioty prowadzące szkoły gabinetów denty- stycznych, przy szacunkowym koszcie uruchomienia

i wyposażenia jednego gabinetu na poziomie 200 000 zł, skutkowałyby koniecznością wydatkowania z budżetu

samorządu terytorialnego środków w wysokości ponad

6 mld zł. Zabezpieczenie na ten cel środków w budżecie

w takiej wysokości obecnie nie jest możliwe. Należy jednocześnie zwrócić uwagę na to, że rząd podejmuje szeroko zakrojone, adresowane do dzieci

i rodziców, działania ukierunkowane na kształtowa-

nie i rozwijanie postaw prozdrowotnych. Resort edukacji wspiera i popularyzuje program „Szkoła promująca zdrowie”, realizowany w Polsce w ramach Europejskiej Sieci Szkół Promujących Zdrowie, utworzonej w 1992 r. (od 2009 r. „szkoły dla zdrowia Europy). Dla zapewnienia dalszego rozwoju ww. programu w dniu 23 listopada 2009 r. zostało podpisane porozumienie o współpracy między mini- strem edukacji narodowej, ministrem zdrowia oraz ministrem sportu i turystyki w sprawie promocji zdrowia i profilaktyki problemów dzieci i młodzieży. Z treści porozumienia wynika m.in.: zapewnienie sy- nergii działań z zakresu promocji zdrowia i profilak- tyki problemów dzieci i młodzieży, które są realizo- wane przez strony porozumienia w szkołach i placów- kach, w tym podejmowanie działań na rzecz wdraża- nia programów promujących zdrowie. Na mocy wspo- mnianego porozumienia została powołana Rada Programowa do Spraw Promocji Zdrowia i Profilak- tyki Problemów Dzieci i Młodzieży, która jest orga- nem inicjatywnym i opiniodawczym dla trzech sy- gnatariuszy porozumienia. Rada ma na celu m.in. wspieranie realizacji edukacji zdrowotnej w szkołach

wszystkich typów, wspieranie rozwoju sieci szkół pro- mujących zdrowie, wdrażanie w szkołach polityki

w zakresie zdrowego odżywiania i przestrzegania za- sad higieny.

Ponadto problematyka edukacji zdrowotnej, w tym także higieny jamy ustnej, została uwzględniona w roz- porządzeniu ministra edukacji narodowej z dnia

23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programo-

wej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U.

z 2009 r. Nr 4, poz. 17). Podstawa programowa przewiduje konieczność współpracy szkoły z rodzicami w ugruntowywaniu zachowań bezpiecznych dla zdrowia ich dzieci, tj. ko- rzystania z profilaktycznych badań i szczepień. Tym samym uświadamia rodzicom, że spoczywa na nich odpowiedzialność za rozwijanie w dziecku umiejęt- ności dbania o zdrowie przez całe życie, w tym rów- nież prawidłowej higieny jamy ustnej.

680

Jednocześnie na podstawie danych systemu infor- macji oświatowej przedstawionych przez Ministerstwo

Edukacji Narodowej dotyczących liczby gabinetów le- karskich w szkołach wynika, że liczba gabinetów

w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach oświatowych przedstawia się następująco 2) :

1) 2821 gabinetów lekarskich, 2) 1751 gabinetów stomatologicznych, 3) 13 351 gabinetów profilaktyki zdrowotnej i po- mocy przedlekarskiej, 4) 6213 gabinetów psychologa, 5) 18 429 gabinetów pedagoga, 6) 6030 gabinetów logopedy. Należy zwrócić uwagę, iż ogólna liczba gabinetów wzrosła o 3462 w stosunku do danych z 2009 r. Rząd jest otwarty na wszelkie inicjatywy i propo- zycje w zakresie edukacji zdrowotnej.

3. Czy Rada Ministrów zamierza zatrzymać pro- ces zamykania szkół, nadmiernych obciążeń rodzi- ców kosztami uczęszczania dzieci do przedszkoli, przywrócić w pełni bezpłatne studia oraz zwiększyć nakłady na fundusze stypendialne? Za kształt sieci szkolnej, w tym zakładanie no- wych szkół i likwidowanie już istniejących, odpowia- dają organy prowadzące szkoły. Rada Ministrów nie nadzoruje szkół i nie może podjąć działań mających

na celu uniemożliwienie likwidacji czy restruktu-

ryzacji szkół. Za nadzór pedagogiczny nad szkoła-

mi odpowiada właściwy kurator oświaty – zgodnie

z art. 31 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.), natomiast w kwestiach finansowych i admini-

stracyjnych szkoły nadzorowane są przez organ pro-

wadzący (art. 34a ustawy). Decyzja o likwidacji szko-

ły powinna uwzględniać kryteria dotyczące zgodno-

ści działań z zapisami art. 59 ustawy, ze szczególnym

zwróceniem uwagi na terminy powiadomienia o pla- nowanych zmianach rodziców uczniów i kuratora oświaty, uwarunkowania demograficzne oraz warun-

ki, w jakich będą się uczyć dzieci i młodzież po likwi-

dacji szkoły. Ustawa z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy

o systemie oświaty oraz zmianie niektórych innych

ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458) umożliwiła przejmo-

wanie szkół przez osoby prawne niebędące jednostką samorządu terytorialnego lub osoby fizyczne. Zgod- nie z art. 5 ust. 5g ustawy o systemie oświaty, jed- nostka samorządu terytorialnego na podstawie uchwały, po uzyskaniu pozytywnej opinii przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, może przekazać,

w drodze umowy, osobie prawnej lub osobie fizycznej

prowadzenie takiej szkoły. Przekazywanie szkół pu-

blicznych do prowadzenia innemu podmiotowi jest sposobem na przeciwdziałanie likwidacji małych szkół.

Uchwała organu stanowiącego jednostki samorzą-

du terytorialnego w sprawie likwidacji szkoły w za-

kresie jej legalności podlega kontroli wojewody. Zgod-

2) Dane z września 2010 r.

nie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w wojewódz- twie (Dz. U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.) wojewoda jest organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Odnośnie do kwestii dotyczącej tzw. pomocy ma- terialnej udzielanej uczniom informujemy, że od 2004 r. funkcjonuje „Narodowy program stypendialny”, któ- ry stworzył podstawy dla polityki pomocy material- nej świadczonej uczniom. Uczniowie, których sytuacja materialna i życiowa może spowodować zagrożenie zaprzestaniem realiza- cji obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki, ogra- niczenie aspiracji edukacyjnych, odstąpienie od edu- kacji na wyższych poziomach nauczania, korzystają ze stypendiów szkolnych i zasiłków szkolnych udzie- lanych na podstawie rozdz. 8a ustawy o systemie oświaty. Udzielanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym stanowi zadanie własne gminy, na realizację którego gmina otrzymu- je dofinansowanie z budżetu państwa (art. 90r ust. 1 ustawy o systemie oświaty). Rząd, wypełniając zada- nie dotyczące udzielania pomocy materialnej dla uczniów w formie stypendiów szkolnych i zasiłków szkolnych, opiera się na środkach rezerwy celowej budżetu państwa pn. „Dofinansowanie »Narodowego programu stypendialnego«”, która zwiększa środki na pomoc materialną realizowaną przez gminy. Uru- chomienie omawianych środków związane jest z przy- jęciem ustawy budżetowej na dany rok, a następnie zgodą ministra edukacji narodowej na podział środ- ków na poszczególne zadania wynikające z „Narodo- wego programu stypendialnego”. Kwota dotacji dla gmin na dofinansowanie wypła- ty stypendiów i zasiłków szkolnych zostaje wyliczona na podstawie algorytmu zawartego w rozporządzeniu ministra edukacji narodowej i sportu z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie terminów przekazywania dotacji celowej gminom na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym oraz sposobu usta- lania wysokości tej dotacji (Dz. U. Nr 36, poz. 319). W kolejnych latach przekazywano do jednostek samorządu terytorialnego na wypłatę stypendiów i za- siłków szkolnych kwoty:

1) w 2007 r. – 439 001 719,00 zł, 2) w 2008 r. – 552 898 576,00 zł, 3) w 2009 r. – 396 000 000,00 zł, 4) w 2010 r. – 376 510 000,00 zł, 5) w 2011 r. – 419 031 737,00 zł. W 2011 r. w województwie podlaskim przeznaczo- no środki finansowe na pomoc w formie:

1) stypendiów i zasiłków szkolnych w wysokości 22 045 760 zł, 2) dofinansowania zakupu podręczników w ra- mach programu „Wyprawka szkolna” w wysokości 2 767 840,00 zł, 3) zasiłku losowego na cele edukacyjne w wyso- kości 324 000 zł.

681

 

W przypadku realizacji innych zadań związanych

uprawnieniach szkoły publicznej dla młodzieży uzyskującemu wybitne osiągnięcia edukacyjne.

o

z

pomocą materialną dla uczniów, w tym przede

wszystkim z „Rządowym programem pomocy uczniom – »Wyprawka szkolna«”, Ministerstwo Edu- kacji Narodowej dąży do najbardziej racjonalnego

 

Stypendium ministra właściwego do spraw oświa-

ty

i wychowania ma formę jednorazowej nagrody pie-

niężnej. W roku 2011 stypendium to wynosiło 3 tys. zł.

wykorzystania środków oraz objęcia pomocą jak największej liczby uczniów.

W

roku szkolnym 2010/2011 na wypłatę stypendiów

przekazano środki w wysokości ponad 960 tys. zł.

   

3.

Stypendium ministra właściwego do spraw kul-

W kolejnych latach na wypłatę dofinansowania zakupu podręczników zaplanowano kwoty:

1) w 2007 r. – 70 000 000,00 zł, 2) w 2008 r. – 50 000 000,00 zł, 3) w 2009 r. – 104 000 000,00 zł, 4) w 2010 r. – 103 350 000,00 zł, 5) w 2011 r. – 115000 000,00 zł. Dodatkowo, w 2010 i 2011 r. w ramach programu „Wyprawka szkolna” pomocą objęto 10% uczniów znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej, rodzinnej lub społecznej, która utrudniała lub unie- możliwiała zakup podręczników, pomimo niespeł- nienia kryterium dochodowego, tj. kiedy dochód na osobę w rodzinie przekraczał 351 zł/netto. Obok pomocy o charakterze socjalnym na system stypendialny składają się także stypendia motywa- cyjne, do których należy zaliczyć:

tury i ochrony dziedzictwa narodowego. Procedury przyznawania stypendium ministra