© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 3 november 1953

LES 1

U kunt mij noemen Matthias. Ook de anderen zullen U hun naam bekend geven, d.w.z. de naam waarmee zij aangeduid en aangesproken kunnen worden, een uitzondering dus die we voor deze kring maken. Zij zullen trachten - d.w.z. ik zal het dus ook proberen - om een bepaald aantal onderwerpen in een ons gewenst lijkende volgorde met U te bespreken en wij stellen ons voor per bijeenkomst daaraan te besteden ongeveer 1 uur tot 90 minuten. Wanneer dit gebeurd is, kunnen wij een tweede deel van de avond wijden aan onderwerpen van Uw eigen keuze; wij kunnen dan dus een probleemstelling Uwerzijds verwachten. Wanneer wij echter vanavond uit elkaar gaan dan zult U een beslissing zo langzamerhand moeten treffen voor Uzelve, waarvan wij verwachten dat U ze definitief kunt nemen binnen het tijdsverloop van drie maanden en dat is wel dit: Wij zullen U opgeven een bepaald onderwerp ter overdenking en ter studie. U moet dus zelf ook enigszins gedocumenteerd hier verschijnen. Dit maakt het ons gemakkelijker om deze onderwerpen verder te behandelen. De vaak wat algemeen klinkende vaagheden die voor het grote publiek vaak noodzakelijk zijn, zullen we achterweg laten. Wij wensen niet als leraren alleen het woord tot U te voeren, maar we stellen er prijs op wanneer zo nodig zelfs een debat, in ieder geval een discussie een gevolg kan zijn van een bepaald onderwerp. Verder zullen wij voor diegenen onder U, die daar prijs op stellen, bepaalde aanwijzingen geven waardoor het U mogelijk zal worden Uw fysiek en psychisch welzijn aanmerkelijk te verbeteren. U zult verder hopelijk goed begrijpen dat wij niet zijn alwetenden - hier moet ik nogmaals de nadruk op leggen; wij zullen dat verder niet meer doen, wij nemen dan aan dat U dat weet. Wij weten van verschillende dingen betrekkelijk veel meer dan U. Aan de andere kant zijn onze waarnemingen op aarde uit de aard der zaak gans belemmerd en daardoor onvolledig of zelfs onjuist. Wanneer dit het geval is, dan weet U waar dat aan te wijten is: onze wereld is een andere dan de Uwe en er bestaan moeilijkheden om een juiste voorstellingen van zaken ten onzent te verwerven. Wij zullen uit de aard der zaak dus alle problemen zoveel mogelijk uit ons eigen standpunt benaderen, het aan U overlatende om daar de zuiver stoffelijke consequenties uit te trekken en eventueel ter beschouwing voor te leggen. Ik hoop dat U met deze stelling, voorstelling beter gezegd, het eens kunt zijn. Dan kan ik U verder nog alleen dit zeggen: wanneer wij hier samenzijn, dan is dat een kring die door een bepaald getal geregeerd wordt. Dit getal en de waarde daarvan zullen sommigen Uwer wel kennen, het is het getal 9. De getallen 9, 3 en 12 zijn regerend voor deze bijeenkomsten. Daarom kunnen wij er niet toe overgaan om meerderen toe te laten tot deze kring. Een vervanging door afwezigen wordt door ons, zij het dan ook node, geaccepteerd, maar dan toch alleen indien het iemand is van wie wij aan kunnen nemen dat bij voortduring het bestuderen van de problemen die ter sprake komen hem ook heeft gemaakt, of haar heeft gemaakt, tot een werkelijk aanvaardbaar en werkelijk lid van deze kring. Daarmee heb ik dan mijn inleiding besloten. Echter lijkt het mij dienstig om U kort een schets te geven van de condities waaronder gij leeft en waaruit gij ontstaan zijt. Het is uit de aard der zaak voor U een noodzaak om een zekere zelfkennis te bezitten en enig inzicht in de drijfveren van het aards gebeuren, voordat U kunt komen tot een geestelijk inzicht omtrent wat U op het ogenblik noemt, de elementen, maar maken het mogelijk om zelfs in Uw eigen verschijningswereld, elk element te splitsen in twee tot tien verschillende waarden, die uiterlijk dezelfde verschijningsvorm geven, zelfs misschien chemisch zuiver dezelfde reacties vertonen en toch in wezen verschillend zijn door een verschil van evenwicht daarin bestaand. Uit deze grondstoffen nu, dit grote aantal grondstoffen, is Uw wereld opgebouwd. Deze wereld heeft vele verschillende soorten van levende wezens gekend. Op het ogenblik is daarop suprême regerend dus, het menselijk ras. Dit wil niet zeggen dat dat altijd zo geweest is en dat wil ook niet zeggen dat het altijd zo zal blijven. Dit menselijk ras op zijn beurt heeft een aantal - hoe moeten we dat zeggen - eigenschappen ontwikkeld die, gepaard gaande met het geestelijk lichaam van deze mens en diens stoffelijk behoeven, diens stoffelijke behoeften, leidt tot een 1

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 voortdurende cyclus, waarbij de ene bereiking noodgedwongen dwingt tot een handeling die deze bereiking vernietigt en een tweede daarvoor in de plaats stelt. Dit is een voortdurend wervelende gang, en op dit ogenblik bevindt U zich weer in de periode der grote steden. Een periode der grote steden betekent het volgende: opeenhoping van een groot aantal mensen, het tijdelijk op de voorgrond komen van zuiver stoffelijke en fysieke belangen, het op de achtergrond raken van psychische waarden. Het resultaat daarvan is meestal een meer dan normale zelfzucht, daarbij een zeer geringe gebondenheid aan land, volk etc. Hierdoor ontstaat een voortdurend streven naar groter bezit, de bezitslust, maar deze bezitslust wordt vanuit een. stad door de massa gedragen, deze massa brengt aan haar hoofd één of meerdere voormannen. Deze voormannen zullen zich altijd voorstellen als de dragers van de wil des volks. In werkelijkheid zijn zij het roer dat de massa een bepaalde richting geeft. Dit roer nu, plus de behoefte van de massa, leidt tot een voortdurende vraag naar meer en beter van de mogelijkheden op fysiek gebied. Men vraagt betere gezondheid, betere lichamelijke gesteldheid, betere levensvoorwaarden, men vraagt vooral ook meer luxe. Hoe groter de luxe hoe groter ook het egoïsme van de mens, hoe minder er afstand wordt gedaan van iets terwille van een ander. Hierdoor weer het ontstaan van sterke spanningen op de wereld. Deze spanningen leiden tot vernietigingsoorlogen, de massa wordt meester van het roer, de leiders moeten volgen en al volgende zullen zij, om zichzelf te handhaven, hun volk vernietigen en zelf ondergaan. Wanneer deze ondergang voltooid is, dan bestaan er geen steden meer en blijft de enige mogelijkheid de vlucht naar het platteland, waar dan de restanten van de stadsbevolking langzaam maar zeker worden tot boeren. U bevindt zich op het ogenblik in het midden van deze door mij beschreven methode. Het is een verklaring voor een groot aantal van de spanningen die op het ogenblik op de wereld optreden, het maakt U duidelijk waarom de mentaliteit van de mens op het ogenblik zó en niet anders is, de mens is op het ogenblik in deze periode van de grote steden geworden tot massadier, massadier dat egoïstisch vragend, niet zelf wenst te bereiken, maar via de massa wenst te verwerven met zó weinig mogelijk inspanning. De gevolgen hiervan hebben zich ook in Uw eigen leven doen gelden en, ofschoon U zich dat misschien niet bewust bent, zal deze geesteshouding van de massa der stadsbewoners - en stadsbewoners zijn op het ogenblik ook voor een groot gedeelte, wat U nog noemt, de bewoners van het platteland, die worden meegesleurd in deze geestelijke houding - op U van invloed zijn. Deze invloeden bepalen een groot gedeelte van Uw handelingen en Uw reacties. Wat is echter verder een noodzakelijk gevolg van deze toestand? Geloof en kerken verliezen, zij verliezen meer en meer aan belang, zij worden tot een conventie en zijn niet meer een beleefde waarheid. De mens die nog enige geestelijke onafhankelijkheid in zich draagt, probeert dan voor zichzelf een geestelijke waarheid te vinden. Dit echter is moeilijk, onmogelijk. Zijn immers niet, juist in deze, de persoonlijkheid meer en meer verdringende maatschappij, de bronnen gesloten waaruit vroeger een geestelijke bewustwording voor de persoon zelve geput kon worden? Inplaats van de filosoof die zelf denkt, krijgen we de z. g. filosoof die, een groot aantal filosofen als een papegaai aanhalende, tracht te vertellen dat hij een eigen opvatting heeft; slechts enkele uitzonderingen hierop zijn mogelijk. U zijt nu mensen, zoals U hier bij elkaar zit, die voelen dat er iets niet klopt, dat er mogelijkheden zijn die zich niet voor U ontplooien, U verlangt meer te kennen, te weten en te bereiken dan totnogtoe voor U was weggelegd, voor U mogelijk was. Om dit echter te kunnen doen zult U, of U dat wilt of niet, moeten overgaan tot een totale omstelling van Uw persoonlijk leven; U zult op geestelijke waarden een grotere nadruk moeten leggen, stoffelijke waarden wat gemakkelijker beschouwen. U zult verder moeten begrijpen dat zij die zich machten willen verwerven - want juist van deze mensen daar ken ik er verschillende onder U vanavond - eerst in staat moeten zijn om de verantwoording dezer macht te dragen. Wij zijn volkomen bereid in de loop der tijd verschillende vingerwijzingen te geven die niet alleen bruikbaar zijn voor een enkeling, waar die voor U allen. Telepathie nu lijkt mij voor U op dit ogenblik één van de meer belangrijkere. Telepathie stelt U in staat de gedachtenstromen van een ander te peilen. U behoeft niet zijn werkelijke geheimen op te speuren, maar U kunt zijn totale persoonlijkheid aanvoelen, U kunt onbewuste processen binnen die persoonlijkheid in Uw bewustzijn reproduceren en daardoor komen tot een betere kennis van datgene wat er in de wereld rond zich afspeelt. U zult echter te allen tijde moeten begrijpen dat een telepathische indruk, door U verworven, betekent een indruk zoals gij zou reageren, zodat de 2

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 reactie niet zonder meer bepaald kan worden na de ontvangen impuls. We stellen ons voor om hiermede een begin te maken. Is dit voor U aanvaardbaar? Ja. Juist. U zult mij toestaan dan allereerst U te vertellen wat de telepathie betekent. In elk weefsel zijn een aantal cellen aanwezig; deze cellen bevatten, naast verschillende andere eigenschappen, een betrekkelijk geringe hoeveelheid van electriciteit van een statisch karakter. In dit statisch karakter wordt zij gehandhaafd door een chemische werking binnen de cellen. De prikkels die kunnen ontstaan, zijn niet andere dan het voortgeven, het voortgeleiden van bepaalde gevoeligheden door een kwetsing van één cel, die daardoor een kracht ontwikkelt die de wand van de tweede cel doorbreekt etc. Het in dus een kettingreactie. Een dergelijke kettingreactie in ook Uw denken. Echter is het eigenaardige dat in het hersenweefsel de mogelijkheid is geschapen om zeer kleine veranderingen te brengen, juist in de cellen van dit hersenweefsel t. o. v. lading en mogelijkheid van ontlading. Deze verschillende mogelijkheden sluiten in zich de capaciteit tot vastlegging van bepaalde gedachtenbeelden in bepaalde cellen. Wanneer U denkt normalerwijze, dan richt U deze kracht tot Uw lichaam, U richt dit tot Uw spraakorgaan, tot Uw ogen, Uw oren, U richt dit tot Uw ervaring, tot Uw eigen denken. Het is echter mogelijk om deze, in wezen dus zuiver electrische kracht, te bundelen. Wanneer dit gebeurt, zal Uw gedachte niet meer vaag en verstrooid rond U diffuseren in de ruimte, maar zal in een bundeling van energie met een betrekkelijk grote sterkte gericht worden: op de hersencentra van een ander. Omgekeerd kunt U, door zelf vrij van gedachten zijnde, deze keten door concentratie uitstralen naar een ander, en wel bij voorkeur naar diens hoofd en dan nog wel bij bijzondere voorkeur als U het kunt doen, naar het achterhoofd, waar U dan kiest een aanzet die net even onder de kruin ligt, 15, 10 cm - dat ligt eraan – in sommige gevallen 5 cm; u zult dat zelf bij ervaring vast moeten stellen wat op het ogenblik daarvoor de juiste afstand is. Hierdoor raakt U aan een centraal zenuwknooppunt, waarin het grootste gedeelte van de reacties en gedachtenstromen kenbaar tot uiting komt. Uw eigen uitgestraalde energie werkt dan als een draaggolf waarop geënt wordt de gedachte van de ander. Deze gedachte brengt dus bij U een gelijksoortige gedachte tot stand. Op een dergelijke wijze kunt U met een ander meedenken, meevoelen etc. Indien U dit tot stand kunt brengen, dit denken naar een ander toe, heeft U daarmee echter nog niet het probleem der telepathie zonder meer opgelost. Het in n. l. ook nodig dat U In staat bent om Uw eigen gedachten duidelijk uit te drukken. Het is noodzakelijk dat U in staat bent Uw eigen gedachten, belangen en oordeel volledig ter zijde te stellen, terwijl U naar de ander luistert. Luisteren is natuurlijk maar een vergelijkende uitdrukking. En nu wil ik U proberen te helpen om dit te bereiken. Het is zeer moeilijk om zonder meer dit contact te bereiken. Waar echter een gezamenlijke concentratie bestaat, bestaat ook een betrekkelijk sterk telepathisch contact, anders gezegd; bij gelijktijdigheid der indrukken die gelijkwaardig zijn, ontstaat een contact tussen het denken, waarbij de impulsen van het ene wezen die van het andere kunnen versterken of verzwakken. Er ontstaat een gezamenlijk ervaren en een gezamenlijke reactie. Wilt U nu proberen om dit tot stand te brengen, dan raad ik U aan om op een vastgesteld tijdstip over te gaan tot concentratie. U kunt als U dat wilt - en is misschien voor U zeer gemakkelijk - U kunt dit concentratiepunt stellen willekeurig binnen de periode van Uw rust, Uw slaap dus. U kunt daarvoor kiezen desnoods, 2 of 3 uur 's nachts, daar is geen bezwaar tegen. Wanneer U dit echter doet, is het noodzakelijk dat Uw laatste bewustzijn is een recapitulatie, ten eerste van het tijdstip, ten tweede van het denkbeeld en ten derde een instructie aan Uw eigen bewustzijn om al datgene wat werd uitgezonden en wat werd ontvangen, als droombeeld of anderszins vast te leggen. In het begin zult U ontdekken dat er aanmerkelijke verschillen bestaan tussen de uitgezonden gedachten en het resultaat door U behouden. Laat U niet ontmoedigen, dit komt doordat Uw wezen een nog te grote rol speelt. Bij herhaling echter, een voortdurende herhaling vooral, kunt U komen tot een steeds grotere gelijksoortigheid van gedachte. Indien U ernstig hiertoe over zult gaan, raam ik de periode die nodig is om te komen tot een enigszins betrouwbaar contact bij gelijktijdige concentratie, dus bewust gerichte telepathie van tenminste twee zijden, schat ik dat U nodig zult hebben twee tot drie maanden. Deze twee tot drie maanden moet dan een dagelijkse concentratieperiode inhouden van op het doel gericht tenminste tien minuten - doel en onderwerp worden hier dus in begrepen - en een ten hoogste durend contact van twee minuten, oftewel 120 seconden. Groter contact kunt U 3

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 niet verlangen in deze periode. Het is verder raadzaam aantekeningen te maken hierover en te komen tot een voortdurende vergelijking van de in U ontstane reacties. Heeft u dit tot stand gebracht, dan kunnen we hierover verder gaan. Ik zou u dus eerst willen vragen of aangaande het gesprokene Uwerzijds bepaalde suggesties aanwezig zijn of bepaalde problemen bestaan. Ik mag uit Uw stilzwijgen opmaken dat U zich een oordeel alsnog voorbehoudt. We zullen dan later op dit punt terugkomen. Op een symposium van de gehoorzin is door een van de sprekers naar voren gebracht dat wat wij horen vin de gehoorbeentjes electrische impulsen geeft aan bepaalde hersengroepen en dienaangaande werd een zeer belangrijk feit geconstateerd n. l. dat gewoon een oor werkt als een electrische microfoon, dus, verbonden wij deze zenuwen van dat oor aan een versterker, dan werkt dat oor als een microfoon. En nu is natuurlijk een hele belangrijke conclusie; U hebt daar ook zoeven al over gesproken - dat wij de mogelijkheid hebben om hier electrische impulsen, in overeenstemming met de geluidstrillingen, te kunnen waarnemen in onze hersenen - en dat wij deze ook kunnen vastleggen. Ik heb daar een idee van gehad, dat wij de mogelijkheid hadden om eiwitmoleculen te vormen, omdat deze buitengewoon gemakkelijk associabel en dissociabel waren, en dat wij op die manier door de opbouw van een specifiek eiwitmolecuul een bepaalde gedachtenvorm of een bepaalde belevenis konden vastleggen en dat er in onze hersenen organen aanwezig zouden zijn die deze polen van dit molecuul zouden af kunnen tasten en op die manier een zekere herinnering opwekken of een en ander zouden kunnen reproduceren. Dat is natuurlijk ontzettend interessant, omdat het, laten we zeggen, ook in overeenstemming is met hetgene wat U zonet even naar voren gebracht hebt over deze electrische werkingen in de hersengroepen. Hoe is het dan met de andere zintuigen t. o. v. onze hersenen? Dat is in de praktijk zo dat, aangenomen dat de mens in staat is een apparatuur tot stand te brengen die zo gevoelig is dat zij elke trilling omzet in een gelijksoortige electrische impuls, dan zou een mens kunnen zien met zijn tenen, bij wijze van spreken, en kunnen horen met zijn haren (dat haar is overdreven, waar we hier hebben te maken met hoornhuid, welker structuur enigszins anders is) naar een. . . laten we zeggen, een eenvoudig apparaat, welks naaldje zover wordt ingevoerd in de huid, dat de lederhuid doorboord is, dan zou U toch zeker in staat zijn om horen zonder meer mogelijk te maken, ook wanneer het gehoororgaan zelve volledig vernietigd is. Dat in dus de conclusie die daaruit te trekken valt en dat ben ik inderdaad volledig met U eens, indien U dat wenst te impliceren. Verder wat betreft het aftasten. Het aftasten dat moet U niet zien als geschiedende door bepaalde organen, maar er bestaat een zekere selectiviteit, waardoor zekere cellen fel reageren op stroomstoten, impulsen, trillingsimpulsen van een bepaald getal. Het is niet volledig juist wat ik zeg, want er komt intensiteitsvariatie bij, daar komt reflexwerking bij ook, waardoor dus de cel die ontvangt, ook tevens terugzendt etc. , maar laten we voorlopig zeggen: het trillingsgetal. Wanneer dit trillingsgetal dus juist wordt aangevoerd van buitenaf, betekent dit dat automatisch een deel van het weefsel wordt uitgeschakeld, dit is niet in staat om deze trilling te verwerken en zet daarop in de celwanden een zodanige weerstand, juist deze ene trilling of dit ene trillingsbereik, als onoverkomelijke hinderpaal tegemoet, dat een bepaalde gang noodgedwongen moet worden gevolgd. Daar waar de mogelijkheden aanwezig zijn, ontdekken we verder dat deze gedachtenstromen de gewoonte hebben om zoveel mogelijk dezelfde weg te volgen, zodat het inderdaad niet dwaas is om te zeggen dat iemands denken in een vast spoor ligt. Hoe gevoeliger het individu is, hoe minder sterk deze vorming van vaste denksporen in de hersenen plaatsvinden. Dit betekent een activeren van een groter aantal cellen. Dit zijn vooral de memoriecellen, waarin dus een herinneringsvermogen is bevat. Het grote aantal van de geactiveerde cellen geeft echter noodgedwongen ook weer een grotere gedachtenvrijheid en een grotere gedachtenvariatie, waardoor wij zo langzamerhand krijgen, wat ik zou willen noemen het fantastisch of fantasmagorisch denken. Hier bij wordt dus gecombineerd, niet meer door impulsen buiten de persoon ontvangen, maar door vergelijking van bekende impulsen binnen de hersenen. Waar dit plaatsvindt wordt een beeld opgebouwd dat niet reëel behoeft te zijn, maar is opgebouwd op alle in het herinneringsvermogen aanwezige schijn- en werkelijkheidsfsctoren, op een zodanige wijze met elkaar verbonden, dat zij een volkomen eigen wereld uitmaken. Al deze eigenschappen nu worden beheerst, 4

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 allereerst natuurlijk door een regelmatige bloedtoevoer. Het bloed brengt n. l. een aantal stoffen, die in een omzettingsproces juist voortdurend de verlorengaande aanvullen, en juist de hersenen hebben aan een voortdurend en gelijkmatige toevoer van bloed en daarin berustende stoffen, een zeer grote behoefte; een brein afsluiten van zuurstof is veel fataler dan een spierweefsel b.v. afsluiten van zuurstof, en het eigen reactievermogen der cellen zal daaronder dan ook veel ernstiger lijden; wij zullen bovendien een sterker verval der cellen en zelfs celontbinding zien in een dergelijk geval. We kunnen verder opmerken dat de hersenen daaraan alleen niet genoeg hebben, maar dat door het lichaam zelf bepaalde stimulerende actie meer kan worden verwacht van het lichaam, zelfs niet voor die gedeelten die automatisch zijn en dus buiten het eigen denkvermogen liggen. Dat zijn een paar consequenties die eraan vastzitten. Dan zou me nog resten om op te merken dat onder bepaalde omstandigheden het mij zelfs niet onmogelijk lijkt om, bij aanwezigheid der juiste stoffen, een klein deel der aanwezige hersenweefsels te gebruiken om daaruit een grotere massa hersenweefsels tot stand te brengen. Dat is dus een mogelijkheid. Het lijkt mij niet mogelijk om dit te doen zonder meer via de weg van bestraling, plus juiste stoffen, dus niet uit een oercel, en dit wel omdat de in de hersens zelf aanwezige, door het chromosoom bepaalde speciale eigenschappen slechts zeer moeilijk, na zeer vele generaties, op zo'n wijze te variëren zijn, dat een menselijk brein daaruit geboren wordt. Dus dat allereerst vastgesteld. En nu ben ik benieuwd wat U verder nog te zeggen heeft daarover. Ik had U nog dit willen vragen: Deze opbouw van deze eiwitcellen, dus deze z. g. herinneringseiwitcellen, waarvan molecuulgewichten optreden van ver over de duizend, deze opbouw van deze cellen hoe gebeurt dat? Zijn daar specifieke potentiaalstoten of worden daar bepaalde velden opgewekt die deze moleculen op een bepaalde manier aanvoeren, dat daar een bouw tot stand kan komen? Of zijn daar andere factoren aan het werk? Er zijn niet alleen zuiver stoffelijke factoren aan het werk. De zuiver stoffelijke factoren zijn beperkt tot de opbouw van een groot aantal van deze moleculen, van deze eiwitcellen dus, grotendeels eiwithoudende cellen, die een zeker potentiaal in zich dragen. De richting daarvan echter is voor een groot gedeelte niet meer van zuiver stoffelijke voorwaarden afhankelijk. Er behoort hierbij te komen de geestelijke kracht of de levenskracht. Deze levenskracht nu behoort tot het terrein van de geest, waarover we ongetwijfeld met elkaar nog vele malen van mening zullen moeten wisselen. Dit terrein van de geest kunt U zich het best voorstellen als een krachtvermogen dat in staat is onder bepaalde omstandigheden zich electrisch uit te drukken. Het is een reagens, een reactie tot stand brengende in cellen van een bepaalde structuur, mits een voldoende verbondenheid daarmede bereikt kan worden. Dit houdt o. a. in - tussen twee haakjes, misschien aardig om op te merken - dat wanneer ik door dit medium spreek ik de bewuste waarneming daarvan kan uitschakelen, maar dat ik niet in staat zal zijn de door mij geschapen impulsen volledig uit te wisselen-, ik kan dit niet meer doen. Om dit te doen zou ik een geheel deel van het brein volledig moeten vagen van alle indrukken, en dat zou natuurlijk niet verantwoord zijn. Wanneer deze cellen nu door deze geestelijke vermogens gericht worden - want dat is één van de voornaamste dingen, dat zult U misschien ook wel gemerkt hebben - dan krijgen we een aantal, ik zou haast zeggen, golvende structuren. Bij deze golvende structuren blijkt ons dat de celgrootte verschillend is. Zij is niet gelijkmatig, maar zij wisselt. We zullen verder ontdekken dat deze kleine cellen een sterker aanvoelingsvermogen hebben, sterker vatbaar zijn voor van buiten komende indrukken dan de grotere cellen. Dit komt omdat de grotere cel tot zijn capaciteit toe gevuld is. De kleinere cel heeft nog een voortdurend opnamevermogen. Dit betekent ook, dat wanneer andere gelijksoortige impulsen door andere wezens worden geschapen in de omgeving van de mens, hierdoor het gehele hersenstelsel en dus ook de reactie van de mens verward kan worden en zelfs gebracht tot, volgens normaal menselijk denken, onregelmatige, onrechtmatige, onverantwoorde en onbegrijpelijke daden. Iets dergelijks krijgt U te zien wanneer b.v. een periode van zonnevlekken een stralingsintensiteit op Uw aarde teweeg brengt van grotere hardheid dan normaal. Dit kan in grote mate nog versterkt worden wanneer de aantrekkingsverhouding en tussen de andere planeten op een bepaalde wijze in balans zijn. Dan wordt hierdoor werkelijk het brein zodanig beïnvloed dat wij kunnen spreken van een kleine magnetische wervelstorm binnen deze cellen. Hierbij wordt de richting tijdelijk 5

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 veranderd. Die richting kan echter niet voorgoed veranderd worden daar, eigenaardig genoeg, deze cel de eerst ontvangen impuls het langste behoudt en zich voortdurend naar deze oorspronkelijke kracht blijft richten. Deze oorspronkelijke kracht kan wel verzwakt worden, maar niet teniet gedaan, vandaar ook de grote invloed van de jeugdervaringen op het denken van de mens. Ik zou daar dan verder nog aan toe willen voegen dat het niet altijd mogelijk is om het denken te stimuleren door toevoeging van anorganische stoffen. Het is vaak wel mogelijk door organische stoffen dit te doen, nog vaker is het mogelijk door het omzettingssysteem, dus de spijsvertering, een bepaalde wijze van voeding, het zodanig te beïnvloeden, dat hierdoor het denkvermogen aanmerkelijk wordt verscherpt en het bevattingsvermogen daarvan vergroot. Het bevattingsvermogen van elke cel wordt bepaald door zijn totale capaciteit tot het opnemen van lading en het behouden daarvan. Het totaal van het geheugenvermogen van de mens is dan ook wederom afhankelijk van het totaal van de in de hersencellen aanwezige energie plus de mogelijkheid tot behoud daarvan. En vandaaruit kunt U dus verder aan en dan krijgt U te maken met een langzame maar in de loop der jaren toch merkbare rotatie van het moleculair systeem in de hersenen, welke rotatie op haar beurt bepaalde impulsen In die periode sterk vastlegt, terwijl andere praktisch verwaarloosd worden. Het gehele denkwezen, het gehele denksysteem, zoals dit door de mens lichamelijk wordt gebruikt, moet dus worden gezien als een zeer sterke hoeveelheid van individuen, die door onderlinge samenwerking t. o. v. de buitenwereld een groot en geheel beeld tot stand kunnen brengen. Ze hebben gemeenzaam een methode van stofwisseling, zij hebben verder gemeenzaam hun mogelijkheid tot ontwikkeling. Wat zij niet gemeen hebben echter is de capaciteit; tot behouden, wat zij verder niet gemeen hebben is de volledige richting van hun wezen. We zijn weer een klein eindje dichterbij gekomen, geloof ik. U had het over anorganische en organische substanties die toegevoerd zouden kunnen worden aan een hersencel. Door toevoeging van organische stoffen zou het herinneringsvermogen gestimuleerd. worden. zou U mij kunnen zeggen welke organische stoffen U dan bedoeld heeft om deze herinneringsstimulans op deze cellen te kunnen uitoefenen? Ja, in hoofdzaak zijn dit suikers, verder is het verwerkte Phosphor II en we hebben we verder nog te maken met verschillende zuren. Abominezuren kunnen, in geringe mate toegevoerd, een sterke, een zeer sterke werking hebben. Het is dus mogelijk om hiermede een mens tot herinneren te brengen. Het is U misschien bekend dat het herinneringsvermogen van iemand die een voortdurende plantaardige voeding geniet, sterker in en dat diens denkvermogen over het algemeen iets vlugger is, plus diens reactie, dan bij iemand die voortdurend zich met vleesvoeding, dierlijke voeding, zich zou voeden. Ik geloof niet dat er totnogtoé op aarde proeven zijn genomen waarbij mensen een grotendeels uit b.v. minerale stoffen tot stand gebrachte voeding tot zich namen. Zou dit echter het geval zijn dan zou blijken dat een dergelijke voeding, juist door het ontbreken van zekere stoffen daarin, in de juiste verwerkte vorm, een sterke vertraging in het denken tot stand zou brengen en dat als zodanig dus veel van de vervangingsstoffen die men vaak propageert als geschikte voeding, in werkelijkheid de mens zouden maken tot een soort idioot, waarin alleen de sterkste reacties nog blijven bestaan. Ik zo dan verder nog op willen merken dat het ook mogelijk is om het denkvermogen op en andere wijze te verzwakken. Wanneer U een overmatige dosis van sexhormoon toedient, dan zult U de eigenaardige gevolgen zien, vooral wanneer U dat bij herhaling doet dat er in de hersenen uitputtingsverschijnselen voordoen, en wel waarom? De kracht die normaler wijze gebruikt zou moeten worden om het denkvermogen in stand te houden, wordt nu naar de zaadcellen afgevoerd, de daarbij komende prikke1 leidt tot een veelvuldige afvoering van die zaadcellen, waarbij dus een voortdurende nieuwe vorming van zaadcellen noodzakelijk blijkt. Een te ver doorgevoerd sexueel leven betekent dus een sterke vermindering van het denkvermogen. En nu heb ik daarover voor vanavond, meen ik althans, al voldoende gezegd. Ik zou U willen vragen wat U voor zuur bedoeld hebt zoeven. Ik kan het juiste woord helaas niet vinden, maar ik hoor het als Abominenzuur. Het schijnt een zuur te zijn dat in hoofdzaak in bepaalde planten voorkomt, ofschoon het ook lange chemische weg wordt samengesteld en het schijnt ook in verband te staan met de spijsvertering, tussen twee haakjes. 6

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 Bedoelt U misschien Aminozuur? Aminozuur, ja, daar kunt U gelijk in hebben, maar dan weet ik niet wat die "ab" daarbij doet, want die heeft er ook iets mee te maken. Misschien een speciale verbinding van Aminozuur. Het is mogelijk. (Andere vragensteller) Ascorbine? Neen, het is absoluut "ab" wat ik hoor. (Na de bijeenkomst heeft de vragensteller de heer ten Brink het nagezien en meent dat hier bedoeld is Alpha-aminozuren. Dit staat echter buiten het verslag en dient zuiver als een mening van de heer ten Brink over dat "a b") In ieder geval, ik zeg U nogmaals; ik heb hier geprobeerd om zo zuiver mogelijk door te geven, ofschoon de zuiver medische details eigenlijk al enigszins buiten mijn bevoegdheid gaan. Ik ben er echter op doorgegaan omdat ik begrijp dat deze zuiver fysieke aspecten van psychische mogelijkheden, U wel zeer sterk moeten interesseren. Wat ik echter wel naar voren zou willen brengen nog is dit: Het is heel aardig om nu te spreken dus over eiwitcellen en bepaalde moleculair-structuren van een bepaald gewicht en een bepaalde rotatie die een eigen energie capaciteit hebben, maar wat niet naar voren is gekomen totnogtoe en toch zeer belangrijk is, dat de variatie die daarin ontstaat niet te allen tijde alleen geweten kan worden aan een normaal fysiek proces; de bepaalde impulsen die U leiden tot het herinneren van dingen die toch onaangenaam zijn. En nu zeg ik "onaangenaam zijn" juist hierom: wanneer iets werkelijk onaangenaam is, dan wordt hier een weerstandscircuit opgebouwd. De mens is bewust blind tegen al datgene wat hem stoort, blind, met zijn denkvermogen. U gebruikt deze blindheid om bepaalde geluidsfrequenties en geluiden uit Uw reactievermogen uit te schakelen; zij hinderen U in het normale leven en U zegt: ik wen eraan. In werkelijkheid echter bouwt U een zodanige weerstand tegen deze bepaalde frequentie op, dat zij niet meer in volle sterkte Uw bewustzijn kan bereiken. Al deze weerstanden worden echter soms plotseling gesloopt, doordat een veel sterkere impuls al deze dingen nu in versterkte mate tot U door doet dringen. U hoort het geluid ineens wel, U herinnert U ineens dat onaangename wel, U weet plotseling dingen die U voor zichzelve lang hebt verzwegen. Dit nu is een ingrijpen van de geest. De moeilijkheid is over het algemeen echter om een dergelijk ingrijpen van de geest zover door te doen werken dat het ook een zuiver fysieke uiting tengevolge heeft; de reactie is wel aanwezig, maar de uiting van deze reactie is over het algemeen zeer traag. De geest heeft in de hersenen een perfect instrument gevonden dat het mogelijk maakt, althans 9/10 van de ervaringen van de geest uit te drukken. Deze uitdrukking wordt niet tot stand gebracht, zoals U misschien zou denken, door het scheppen van ervaringen, dus de bekrachtiging van bepaalde dezer cellen op zekere wijze door de geest zelve, maar voor het stimuleren van bepaalde ervaringen, het zoeken naar bepaalde ervaringen en het zich afwenden van andere ervaringen. De geest is dus niet meester van de hersenen in die zin dat hij daar willekeurig in vast kan leggen wat hem goeddunkt. Dit is alleen mogelijk wanneer een aanmerkelijk groter deel van het herinneringsareaal dan normaal ontwikkeld in de hersenen tot krachtige en bewuste cellen werd gevormd. Waar dit niet het geval is, blijft de geest alleen de mogelijkheid dus invloed uit te oefenen op de intensiteit der reacties, het scheppen van remmingen en het bekrachtigen van andere bestaande impulsen. Dit is de beperking van het lichaam voor de geest. Heb ik U hiermede voldoende te denken gegeven over de hersenen? Wat denkt U? Ja, dit is wel voorlopig voldoende. Ik heb nog wel enige vragen, maar het lijkt mij beter die een andere keer te stellen, Ik zou U n. l. willen voorstellen, mijne vrienden om, hetgene wat ik U hier aangaande heb denkvermogen heb gezegd, nader voor Uzelve te overdenken, zonodig daarop de U ter beschikking staande bronnen na te slaan, informatie in te winnen etc. Wanneer U dit gedaan heeft dan zult U ongetwijfeld in staat zijn een zuiverder beeld te krijgen nog dan op het ogenblik van de werking van de hersenen en de daarbij optredende verschijnselen. Het zal U tevens van dienst zijn als concentratiemethode, overdenking dus van de werking van het hersenstelsel, en deze concentratiemethode kan, indien U dit wenst, reeds op het ogenblik gepaard worden met een zelfgeschapen verlangen naar telepathisch contact. Indien U dit laatste doet, waarschuw ik U ervoor dat bepaalde verlangens soms worden omgezet in schijnrealisatie, zodat U aanneemt een contact te hebben, zonder dat daarvan werkelijk sprake 7

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 is geweest. Ik raad U dan ook aan om, wanneer U enkele malen deze ervaring heeft gehad, te trachten degenen waarmee men meent in contact te zijn gekomen of te staan, een contrôle af te spreken, een contrôle die buiten het weten van beiden wordt getroffen. U kunt dus b.v. een wachtwoord. afspreken dat verzegeld bij een derde berust en waarvan dus niemand verder iets weet. U kunt dit doen door bepaalde uren aan te geven, b.v. U zegt: wij komen bijeen hedenavond om acht uur, maar ik zal er zijn om precies kwart vóór acht en je zult er zijn op precies kwart vóór achten en wij zullen tot elkaar een bepaald woord zeggen. Dergelijke proeven op uw eigen betrouwbaarheid raad ik U in een dergelijk geval zeer sterk aan, opdat U niet zult worden verleid dus tot dromen over nog niet reëel bereikte fenomenen. En daarmee, vrienden, beschouw ik mijn taak als inleider van deze avond beëindigd. Ik zou u willen voorstellen om hetgeen wij nu kort hebben besproken, onderling nog eens te beschouwen. Na een pauze welker duur U zelf kunt bepalen, maar die ik U zou verzoeken niet langer te maken dan ten hoogste dertig minuten, kunt U verder voortgaan met de twee andere sprekers, die, althans voorlopig zijn aangewezen om ook deze avond van dienst te zijn, op deze bijeenkomst dus. Er rest mij dan alleen nog, te hopen dat wij in staat zullen zijn gezamenlijk een resultaat te bereiken. U moet er zich bewust zijn dat er enkelen zullen afvallen; U moet er zich van bewust zijn dat teleurstellingen, zeker in het begin, niet te vermijden zijn, U zult verder moeten begrijpen dat het scheppen van een absolute harmonie meer en meer noodzaak zal worden voor het verdergaan, zeer zeker wanneer andere sprekers dan op het ogenblik tot U komen, uiteindelijk het woord zullen kunnen vatten. Dan dank ik U voor Uw aandacht. Ik mens U dan een aangename onderbreking. Na de PAUZE: Goeden avond vrienden, In het eerste gedeelte heeft U kennis gemaakt met broeder Matthias - tenminste wij noemen hem broeder, U mag hem ook gewoon Mat noemen desnoods, hoor, dat geeft ook niets; hij heeft trouwens een hele mooie tent bij ons - maar U kunt mij dan noemen: Alphons, of als U dat liever heeft: Fons, of als me Al wilt noemen, nietwaar. . . Ik ben wel niet Al uit het liedje, maar in ieder geval, noemt U me maar zo. Nu heb ik mezelf voorgesteld en daarmee aan mijn bijzondere taak voor deze avond eigenlijk voldaan en nu kunnen we dan overgaan tot het onderwerp zo'n beetje van Uw eigen interesse. De bedoeling is dus dat we spreken over Uw eigen onderwerpen een tijdje en misschien dat daar weer vragen of problemen uit voortkomen; dat zullen we wel verder zien. Ja,mijnheer de Voorzitter, als ik hier als gast en als filosoof - op Uw verzoek trouwens - iets te berde breng, dan zou ik willen aanknopen aan een woord dat herhaaldelijk gebruikt is in het eerste gedeelte van deze avond, n. l. de "herinnering". En wanneer we dan eerst naar het woord kijken, her-innering, dat betekent dus al; opnieuw, innerlijk maken, wat al innerlijk is. Maar wat herinneren we ons nu, wat herinnert de geest zich nu"Kijk, daarbij zou ik U op dit willen wijzen; Men kan in de ruimte allerlei dingen verliezen, men kan zijn portemonnaie verliezen en men kan zijn parapluie verliezen, maar men kan zichzelf niet verliezen, men kan ook geen gedachten verliezen, zo op de manier als waarop men een dubbeltje kan verliezer. Dat gaat alleen voor eindigheden in de ruimte, maar een gedachte die kan men alleen maar vergeten, en dat vergeten is een heel eigenaardig woord - we hebben het nog in "to get" in het Engels, daar hebben we het "geten" nog - vergeten wij eigenlijk,anders krijgen"we dat dus, wat we innerlijk geproduceerd hebben, de gedachte, in onszelf vergeten, maar omdat we haar in onszelf vergeten hebben, daarom kunnen we ook onthouden, houden we altijd in, die gedachte, en datgene wat we inhouden kunnen we ons herinneren. En wanneer nu de geest dit of dat zich herinnert, herinnert hij altijd weer zichzelf, want hij heeft zichzelf tot gedachte gemaakt en hij herinnert dus zichzelf. Hij kan ook alleen zichzelf herinneren, want hij weet niets anders dan wat hijzelf is; alles wat niet geestelijk zou zijn, "vat buiten de geest zou vallen, daarover zou hij helemaal niet eens kunnen spreken, daar zou hij geen woord over kunnen zeggen, over alles wat buiten 4e geest valt. Alles wat de geest doet is zichzelf herinneren. En zo, omdat we allemaal gevallen zijn, eindige gevallen zijn van de oneindige geest, daarom houden we allemaal, op dr wijze van de mogelijkheid, alles in, en daarom zou eigenlijk ieder mens als medium 8

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 kunnen fungeren, omdat het medium niets anders doet dan altijd weer dat produceren wat geestelijk is, wat in de geest ligt. . En wat wij ons herinneren is altijd geestelijk, d.w.z. onszelf. Wanneer dus een natuurkundige zich b.v. de valwet denkt, dan herinnert hij zichzelf datgene wat de geest, in volkomen onbewustheid van zichzelf, zichzelf in het vallende lichaam geschapen heeft. Al die lichamen vallen op dezelfde wijze, omdat ze allemaal vereindigingen zijn, één en hetzelfde algemene, n. l. van de geest, en het enige wat de geest doet is: altijd met zichzelf in gesprek zijn. Vooral dat laatste dat kan ik absoluut volkomen onderschrijven, dat kan ook niet anders. Kijkt U eens, wij kennen natuurlijk, als we nu filosofisch willen zijn aan het begin, dat beroemde woord: cogito, ergo sum, maar is dat eigenlijk wel waar? En als we filosofisch gaan denken behoeft dat niet waar te zijn. Ge zegt; ergens is een denken. Ja, ge zegt: ik denk, en dus ben ik. Neen, dat is niet volledig juist. Ik herken mijn eigen wezenheid of mijn deel van het totaal aan mijzelve en verder niet. En zo komt U dan ook heel aardig tot de conclusie: wij zijn alleen uitingen van hetzelfde wezen, van de geest. Ik zou het nog verder willen uitdrukken: wij zijn allen uitdrukking van het enig reeel bestaan in de zin van werkelijkheid, onbegrensd en oneindig, van het zijn. Het zijn, dat is eigenlijk de realiteit, en alles wat er in dat zijn geboren wordt, is niets anders dan een ogenbliksuiting van een mogelijkheid die als potentieel te allen tijde in dat zijn ligt. Wanneer nu de geest zich uit, zoals ik mij op het ogenblik dus tot U uit nietwaar, ik zeg; noemt U mij maar Alphons - dan uit ik een deel van dit totale wezen dat in mij gepersonifieerd is, maar ik kan uit dit wezen U niet zeggen wat niet in U bestaat, ik kan U slechts herinneren aan datgene wat U vergeten bent. En dat is ook weer heel begrijpelijk. U bent uitgegaan als een verschijningsvorm van het wezen dat we gemakshalve met Uw goedkeuring maar God zullen normen. Dit is het zijn. Elk wezen nu daarin krijgt een speciale functie, is een speciale uiting, één facet van het totale wezen, het zijn van God. Al die facetten van God hebben dus uiteindelijk toegang tot God en dus tot het zijn, wat is alles en de potentie van alles, mits zij zich dat realiseren. En daarom kan een mens zich niet genoeg bewust zijn van het feit dat alles wat er is rond hem, een verschijningsvorm is, welks waarneming berust op het facet van zijn eigen wezen, dat in feite is een deel van het zijn. Als men zegt: er is middelpuntvliedende kracht, er is zwaartekracht, wanneer men gaat zeggen: er is licht en er is duister, dan betekent dit niet een actueel zijn; dit is geen realiteit, het is ervaring, opgedaan door een deel van het zijn als vaststelling van andere delen van het zijn, er is een tegenstelling geschapen, en in deze tegenstelling kan God, kan het zijn zichzelve erkennen. Vandaar dat het niet anders mogelijk is dan dat de mens inderdaad is God, of God is de mens, en dat het logisch is dat men zegt; God schiep de mens naar Zijn beeld en gelijkenis. Dat kan niet anders, want God is de mens. Ik zeg niet: "de mens is God", let U wel. God is de mens, maar de mens is zich niet bewust van de God die in hem leeft en beperkt zich dus tot dat deel dat de Goddelijke kracht hem opdwingt als uitingsvorm. Op het ogenblik echter dat die mens verder gaat en zich bewust wordt van zijn eigen wezen dus, met zijn uiterlijke mogelijkheid van zijn innerlijke werkelijkheid, is hij God, is hij één met God en heeft deel aan het totaal van God. En wanneer wij dan spreken over de herinnering dan moeten wij dus, filosofisch gezien, van tevoren vaststellen dat deze herinnering uiteindelijk fictief is, evenzeer als het weten fictief is, waar er alleen maar is; het voortdurend bestaande, het zijn. Maar wij zijn niet in staat om onszelve te beschouwen als wezens die niet zijn, die alleen maar een droombeeld zijn, een verschijningsvorm. Voor onszelf vormen wij een volledige werkelijkheid, en zolang wij voor onszelf een volledige werkelijkheid kennen - of die nu is werelds, of dat dat zijn onze sferen, die uiteindelijk ook bestaan voor ons - is het voor ons noodzakelijk dat wij gaan beginnen de kernstukken ons eigen wezen te ontleden. En daarom zeggen wij; herinnering. Herinnering is een belangrijk iets, de gedachtenkracht is een belangrijk iets. Hoe belangrijk? Ach, dat zult u later nog wel horen, want geloof mij, wanneer men U eerst een klein beetje op de hoogte heeft gesteld van de werkingen, zoals wij die althans zien en menen te kennen, van Uw brein en van Uw wezen en van de beheersing daarvan door bepaalde factoren, dan zullen we over moeten gaan tot gedachtenkracht. Weet U wat gedachtenkracht eigenlijk is? Dat is het erkennen van een andere mogelijkheid in het eigen ik en daardoor maken deze tot realiteit in de verschijningswereld rond U beleeft, alles wat er rond U gezien, ervaren, gevoeld wordt, is een projectie van Uw wezen. Dat wil niet zeggen dat er niet iets anders is; dat is best mogelijk. Ik voor mij ik neem zelfs aan dat er iets anders is, ik neem aan dat ik als het ware één molecuultje ben misschien in een tafel, maar ik neem die andere 9

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 moleculen rond mij waar en ik zeg dus: hé, verwonderlijk, die doet zus en die doet zo. Wanneer ik mijn eigen plaats zou veranderen of mij bewust zou worden van de vorm die het geheel inneemt, die tafel, dan zou ik het geheel anders gaan beschouwen, ik zou de wetten daarvan gaan kennen. Wat is dus eerst noodzakelijk? Dat ik mij bewust word van mijn eigen plaats. En, nu ja, op den duur zeg ik: ja, besta ik dan wel? Dat is een groot probleem, hoort filosofisch vooral, want je bent er niet met te zeggen: ik besta, want ik denk, mijn denken is een bewijs. Per slot van rekening dan zou een pop die spreekt met de stem van de vertoner, ook kunnen zeggen: ik ben, want ik spreek, ik reageer en ik handel en ik denk. Toch is hij niets, wanneer hij niet bezield wordt door de vertoner en is gedwongen alle vormen aan te nemen die de vertoner hem oplegt. Begrijpt U waar ik naartoe wil? Ik wil daar naar toe dat wij op een gegeven ogenblik komen tot datgene wat voor ons het hoogst bereikbaar en het hoogst voorstelbaar is: het aanschouwen van God, dat wij dus het totaal van het zijn kennen, dat we het zijn begrijpen. Maar dan zijn we er nog niet, dan hebben we het nog niet bereikt, want vandaaruit moeten we verder gaan en ons zelf verliezen in God, als U begrijpt wat ik bedoel. Wij moeten het zelf zijn; de scheiding die wij trekken tussen ons eigen wezen en het zijn als zodanig, moeten wij verliezen, die moeten wij terzijde stellen. En pas wanneer we dat doen dan zijn wij inderdaad, dan zijn we geen schijnbeeld meer, dan zijn we in werkelijkheid, maar het is heel waarschijnlijk - ik moet alweer over “schijn” spreken, het is allemaal een spel van schijn en begoocheling uiteindelijk op de wereld - dan schijnt het mij toe dat ik niet meer die "ik" ben die "ik" die ik op het ogenblik ken. En van daaruit zou ik nog een ogenblik willen spreken over dat "vergeten". Wel, het is heel eenvoudig. Wanneer een mens bepaalde dingen tegenkomt die niet stroken met zijn wil, met zijn verlangen, met zijn interesse, dus met zijn ik-heid, met zijn persoonlijk denken, dan kan hij er vaak niet omheen deze indruk toch in zich vast te leggen, want je kunt niet het totaal van het zijn veranderen, je kunt God niet veranderen. Wat kun je wel doen? Je kunt jezelf - wetens en willens eigenlijk -, ofschoon de meeste mensen zich dat niet bewust zijn en ook de meeste geesten niet - afsluiten van een deel van de werkelijkheid. Dit noemen wij het vergeten. In dit vergeten veranderen wij zelfs de waarden van wat wij herinneren nog, door de details daarvan zo te verdraaien dat zij in overeenstemming komen met het door ons gewenste beeld van zijn, m. a. w. wij denken onszelf in een bepaalde vorm en wij dwingen onszelf aan deze bepaalde vorm steeds te beantwoorden. Maar op het ogenblik dat dat niet meer mogelijk is, op het ogenblik dat wij ons bewust worden, juist door het uitschakelen van het ik-bewustzijn, van het zijn als zodanig, dan komen we veel verder, dan krijgen wij veel andere bronnen, heel andere bronnen dan we normaal hebben, en dan noemt men dit het onderbewustzijn en verder nog zelfs het bovenbewustzijn, d.w.z. het totaal van een bepaalde vorm, van een bepaald facet van zijn, de mensheid is een facet van het zijn, en wat zich daarbinnen afspeelt is eigenlijk weer een onderverdeling, nietwaar elk klein deeltje van dit facet denkt over zichzelf dat het ten opzichte van de andere zó is en zó en realiseert zich niet hoe het in een bepaald vlak in moe, passen en altijd in zal passen. Hebben we dat bovenbewustzijn bereikt dan hebben we dus de mogelijkheid het totaal van het zijn beter te kennen en wel zover het ons eigen facet betreft. Ieder mens is in staat dit te bereiken; ieder mens die dat bereikt kan men reeds een medium noemen. Maar nu gaan we nog verder. Wanneer ik mijn persoonlijkheid, nu zoals ik hier op het ogenblik ben, terzijde stel en ik breng daarvoor uit dit totale bewustzijn een ander deeltje van hetzelfde facét, van hetzelfde facet mens zijn dus, wat gebeurt er dan? Dan uit zich een andere persoonlijkheid met andere ervaringen, andere herinneringen, andere feiten die vergeten worden, kortom, ik verander eigenlijk van plaats in dat facet. Ik verplaats mij in een nader wezen, of – als u dat liever wilt zeggen – een ander wezen verplaatst zich in mij. En dan heeft u nu de oplossing van het medium zijn. Wat is er daar dus voor nodig? Voor het medium-zijn is nodig, dat men zichzelf, zijn ik vergeet. Hoe verder dit vergeten doorgevoerd kan worden, hoe meer men dit veranderen en terzijdestellen kan, hoe beter de kwaliteiten van het medium. En zo komen we dan eindelijk tot de kernvraag, de sleutelvraag die in Uw betoog lag, Is medium zijn een begaafdheid, is medium zijn iets bijzonders? En nu moet ik eerlijk zeggen; van mijn standpunt uit, neen, het is helemaal niets bijzonders. Medium zijn is een normale eigenschap die elk levend wezen – dus ik ga heel wat verder dan alleen voor elk mens – elk levend wezen moet bezitten, maar dit levende wezen moet daarvoor afstand kunnen doen, in grote of in minder grote mate, van het ik-bewustzijn en dat is juist het lastige punt. Wat blijkt nu verder? Dat het vergeten van het ik-bewustzijn sterk bevorderd wordt door 10

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 ervaringen van fysieke of psychische aard, die als herinnering onaangenaam zijn en dus de neiging tot vergeten versterken. Men wil zichzelf vergeten, men is ontevreden met zijn leven, men heeft reden om het persoonlijke zijn niet zo hoog te stellen, men doet daar graag afstand van en dan krijgt men twee soorten mensen die beiden eigenlijk mediums genoemd kunnen worden. Het ene type is het type van de kunstenaar, de mens dus die zichzelf tracht te uiten, zo men zegt, maar in werkelijkheid zichzelf tracht te ontvluchten door een bepaalde uitbeelding, dat is de kunstenaar. De tweede is degeen die zichzelve prijsgeeft, geheel, om daardoor een ander wezen te worden. En nu bestaat hiertussen weer een eigenaardige wisselwerking, want, zoals voor de kunstenaar door zijn uiting weer het zijn, het persoonlijk zijn versterkt wordt, zo wordt voor een medium het persoonlijk zijn versterkt door het tijdelijk verliezen van de persoonlijkheid; er blijft dus een evenwicht en het ik-bewustzijn blijft bestaan. We zouden nu natuurlijk de opmerking kunnen maken: ja, maar wanneer dat toch allemaal maar een denkbeeld is. Ik zou het niet beter voor weten te stellen dan zo: alleen in de wereld van dit ogenblik en dat van een seconde geleden en dat van tien seconden geleden enz. bestaat voortdurend, alles is, er is niets dat teniet gaat en er in niets dat opgebouwd wordt, maar in de uiting van het zijn zit een bepaalde ritmische verhouding verwerkt. Wanneer nu het z. g. ik, d.w.z. het bewustzijnspunt, in het zijn geprojecteerd, de zijnstoestanden d.w.z. de mogelijke uitingen van het zijn in een bepaalde opvolging belicht en in zichzelve opneemt, dan zal hierdoor ontstaan de illusie van tijd, van omgeving en verandering van handeling en daad. Dit zou uitschakelen de vrije wil, indien wij niet aan zouden kunnen nemen dat hoe verder het eigen bewustzijn reikt, dus hoe verder de ik-heid zijn wezenheid in het zijn begrijpt, dat de daad, de handeling en de situatie vermindert. Het ik kan blijven bestaan als een geprojecteerd punt, maar er is niet meer ik, het wezen dat beleeft, maar het is alleen nog God dat zich uit. En ik meen dat we hier dan al weer heel dicht genaderd zijn tot de Maya-theorie, de Maya-filosofie ook eigenlijk, die zegt: het is al begoocheling. Let wel, we kunnen niet zeggen: het is al niet. Het is, maar wat is het? Dat weten we niet. We weten alleen dat het zich aan ons, door ons eigen wezen voordoet als iets, dat wij leven van binnen-uit en dat wij nooit van buiten-uit beïnvloed kunnen worden, dat, waar wij in onszelve immuun zijn voor bepaalde dingen, ze ons uiterlijk nooit kunnen overkomen. En daaruit kunnen we dan als eindconclusie misschien nog trekken dit: de mens die nooit vreest, die gelooft in God, hoe primitief of hoe verstandelijk dan ook, is als het ware immuun tegen zeer veel belevingen die anderen uit zichzelve scheppen, waar de onzekerheid voor hen wegvalt, de onzekerheid weggenomen door het geloof, en aan de andere kant de vrees, de angst wordt weggenomen door het ontkennen van deze angst. Deze wezens ervaren nog als ik-heid. , maar leven in de praktijk in onmiddellijk verband met het wettelijke zijn. En dit zijn is het dat voor hen uiteindelijk de buitenwereld doet verschijnen in een ideale vorm. Wanneer deze ideale vorm als beeld van een bepaald deel van dit zijn, ervaren en aanvaard wordt, krijgen we vanzelf dus een overzicht op een volgend punt, van waaruit weer een groter deel van het zijn in ons wordt bevat. En dan krijgen we - mag ik nog verder gaan, ja? - krijgen we dit ook: onze ervaring is dat de tweelingzielen, waar zoveel over "geschwärmt" wordt door - nu ja, laten we maar eerlijk zijn mensen die zuiver sentimenteel persoonlijk denken, in de praktijk reëel bestaan. Zij zijn twee delen bewustzijn die elkaar zodanig volledig aanvullen dat daaruit een nieuw, groter bewustzijn geboren wordt. Wij weten dat ook deze tweeheden, van ons standpunt uit bezien, wederom met andere gelijke eenheden verenigen tot een nog groter iets, en dat elke vereniging gepaard gaat met een uitbreiding van zijn en van levensbesef, waarbij echter de persoonlijkheid, eigenaardig genoeg, van de enkele delen wordt omgewerkt tot één geheel. Dat klinkt voor U natuurlijk allemaal als theorie, maar voor ons is het al een praktische waarneming en wij kunnen vaststellen op grond hiervan, dat er niets, niets ook, als absolute en voortdurende eenling in de schepping beschouwd kan worden, maar alleen alles als een deel dat, op het ogenblik dat een harmonisch evenwicht met een ander deel wordt bereikt, onmiddellijk als eenheid verder gaat. En dan kan ik weer terugkomen tot het voorbeeld wat ik gebruikt heb: de moleculen vinden elkaar en vormen samen uiteindelijk een bepaalde stof, en deze bepaalde stof krijgt uiteindelijk een bepaalde vorm. Deze vorm in het zijn, of is God. Hoe zij dit weten we niet. Ik hoop dat ik daarmee voldoende antwoord heb gegeven. Als ik problemen heb opgeworpen of onduidelijk ben geweest, dan vertelt U het maar, dan gaan we er weer op verder. 11

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 Ik weet niet of het de dames en heren is opgevallen, maar het medium dat spreekt nu met een heel andere stem dan de eerste keer. Hier is toch een andere intelligentie aan het woord. Dit is een Franse kunstenaar in de stof geweest. Heel merkwaardig vind ik dat zo diep kan worden ingegaan op dat wat ik zoeven terloops heb opgemerkt. Maar als ik nog iets daaraan mag toevoegen, dan in het dit: waar hij nu het woord God genoemd heeft, God word door de mens in de regel naar buiten geprojecteerd als het oneindige en het volmaakte, waarbij hij zichzelf dan alleen maar als het onvolmaakte en het eindige qualificeert. Vooral tegenwoordig onder de modernen, die dan al niet meer modern meer zijn eigenlijk, die Barthianen, die dan God als "das ganz Andere"- zoals Barth het noemt - zien, waarvan de mens eigenlijk niet zou kunnen weten wat uit hemzelf komt. Maar wanneer we nu God als het volmaakte zien, dan moeten we wel goed begrijpen dat het volmaakte niet volmaakt zou zijn wanneer het het onvolmaakte zou ontberen, want dan zou het gebrek hebben aan dat andere van zichzelf en dus niet meer volmaakt zijn, en zou het zelf een onvolmaaktheid zijn. En het volmaakte kan ook niet zoiets zijn wat over de onvolmaaktheden verdeeld zou zijn, zoals men dat dan Pantheïstisch wel eens heeft gezegd, want wanneer dat verdeeld zou kunnen worden in stukjes en brokjes, dan zou het ook weer zelf een onvolmaaktheid of een eindigheid zijn. Het is ook niet zo te denken alsof het volmaakte -dat heeft men dan ook wel zo in beeldspraak gezegd - het onvolmaakte omsluit of inhoudt. En dan stelt men zich dat zo voor als een vat waar b.v. wijn in zit; als het zo zou zijn dan zou het volmaakte ook weer een eindigheid zijn met andere eindigheden erin. Neen, het volmaakte, of God, is zo volmaakt dat het zichzelf zijn anderen schept, zichzelf tot de eindigheden en tot de onvolmaaktheden maakt, maar al die onvolmaaktheden geen ogenblik ook maar laat bestaan, maar ze van binnenuit - omdat de onvolmaaktheden in wezen het volmaakte zijn dat zich tot het onvolmaakte heeft gemaakt al die eindigheden en al die onvolmaaktheden die blijven op zichzelf niet bestaan, maar worden voortdurend door hun innerlijke kracht veranderd, bewogen en ontwikkeld, zover tot ze zelf gaan vragen: wat zijn we eigenlijk, wat is dat zelf, wat is dat wezen van ons, wat is die kracht die zich tot die eindigheden heeft gemaakt, die eindigheden heeft ontwikkeld en zichzelf en die eindigheden af doet vragen wat ze eigenlijk zelf zijn? En zo zien we dus God niet als een zijnde, ergens, in de hemel of waar dan ook, ook niet als een niet-zijnde, maar als zowel als een zijnde als een niet-zijnde, d.w.z. als een wordende. Doorlopend doet hij zichzelf worden en Hij is het enige - en dat heeft het medium ook gezegd ongeveer het enige wat blijft. Het enige wat blijft in de gehele ontwikkeling van die eindigheden, 'dat is die macht die ze als eindigheden doet zijn en doet niet-zijn, d.w.z. ze voortdurend doet veranderen, maar ze verdwijnen daardoor niet; zo blijven eindigheden, maar worden altijd weer anders. Resumerend. kom ik tot de vraag; wat zijn we eigenlijk zelf? En dat is dan de mens, dat wil dus zeggen: de mens is in wezen God zelf en niet maar een stukje van God, maar geheel; ieder mens is het geheel. Neen, dat laatste ben ik zeker niet mot U eens, en U heeft m. i. althans, in Uw ontwikkeling van het probleem nog een fout gemaakt. U bent begonnen met te zeggen: wat is God voor de mens? Wel, wat kan God voor de mens anders zijn dan het geïdealiseerde en het vereeuwigde ik. Dat dit veridealiseerde en vereeuwigde ik naar buiten wordt geprojecteerd is logisch, maar hieruit zouden we kunnen concluderen dat elk mens zijn eigen God heeft. Nu komt de vraag: wat is de mens dan, vanuit het Goddelijk standpunt? En het wordt heel wat moeilijker om dat te belichten, want dan gaan we heel gauw de fout maken dat we de menselijke relatie toch mee laten tellen. Van God uit kan de mens niet zijn het eindige, maar kan ook niet zijn het oneindige; het kan slechts zijn een deel van het eigen wezen. En wanneer dit wezen ook in vormen verandert, zo geloof ik toch niet dat het logisch of filosofisch te verklaren zal zijn dat God in zich ontwikkelt datgene wat niet in dit wezen is. Daar zou dus mee geuit worden dat God nooit de wordende kan zijn, maar te allen tijde van zich uit is de zijnde, waar het de mens bukten. zijn wezen, hoe en begrensd dit voor eng is of hoe begrensd wij dit willen zien, niet mogelijk is enige voorstelling te geven; wij kunnen niet buiten het Goddelijke, we kunnen niet eens buiten onszelf. Wanneer wij onszelf echter beschouwen als God - U zegt dus elke mens is God -dan zou het noodgedwongen leiden tot de stelling dat elke mens in zich onveranderlijk is 12

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 en dat ah zijn uitingen eindigheden zijn die slechts zijn de bevestiging van eigen oneindigheid. Ik meen t. o. v. de mens en ook van de geest, hier te mogen protesteren; met deze ontwikkeling ben ik het niet eens. Wanneer wij een vorm zijn, het z. g. eindige, geboren uit het oneindige, gedoemd tot oneindigheid, waar wij in onze eindigheid slechts de oneindigheid bevestigen, dan moeten wij aannemen dat wij bij voortduring zijn. Wanneer wij aannemen dat wij bij voortduring zijn en deel zijn van het totale zijn, dan kunnen wij nooit onszelf ervaren als tegenstelling tot een ander deel van hetzelfde zijn. Op grond daarvan zou ik willen concluderen dat Gods uiting, oftewel het zijn, niets anders is dan een punt, dus een niet plaatsinnemend iets, dat zich in zichzelf beschouwend, verwijdt voor de toeschouwer - we moeten noodgedwongen weer de toeschouwer erbij halen, anders kunnen we het helemaal niet uitdrukken - tot een cirkel, in welke cirkel voor de toeschouwer het mogelijk wordt om "links" en "rechts" te zeggen, waar het mogelijk wordt te zeggen "boven" en "onder", maar waarvan het wezen zelf niets kent. Het zoekt zijn eigen vorm te bepalen, en om deze vorm te bepalen vergroot het zichzelf en gaat van elk punt in zichzelve zijn eigen verschijningsvorm,van daaruit gezien, na. Wanneer dit het geval is, is de mens dus een waarnemingspunt, en is als zodanig onvergankelijk deel van God, maar is en blijft een deel en kan nooit zijn het geheel. Wat echter wel kan worden gezegd dat is, dat dit deel in zich te allen tijde draagt het bewustzijn van het geheel, wat iets anders is, oftewel het totale zijn Gods is inderdaad in elke mens voorhanden en volledig voorhanden, is in elk kleinste deel van de schepping voorhanden. In het stofje dat dwarrelt ergens in het zonlicht, maar het is niet het totaal Gods. Zo is de mens niet God. De mens is een, vergankelijke mijnentwege, uiting van het Goddelijke. Dan werpt U verder op het probleem van: kan het volmaakte bestaan zonder het onvolmaakte voort te brengen? Mij dunkt dat volmaakt betekent ook: volmaakt harmonisch. Waar wij zouden spreken over volmaakt harmonisch moeten wij te allen tijde ons een volledige evenwichtstoestand indenken. In een volledige evenwichtstoestand nu is geen ruimte voor verschijnselen die niet onmiddellijk door hun tegendeel gecompenseerd worden. Zo zou ik hier willen concluderen dat de wereld der verschijningen evenzeer oneindig is en volmaakt is, maar dat slechts het eigen ervaren in een bepaald deel het oordeel doet groeien, het oordeel dat een onderscheid maakt tussen goed en kwaad, tussen aangenaam en onaangenaam, tussen oneindig en eindig, waarbij het eigen standpunt slechts wordt gezien. Waar nu het eigen bewustzijn ongetwijfeld een eindigheid is, terwijl het eigen wezen een oneindigheid is, kunnen wij dus niets anders concluderen dan dat de eindigheid niets andere is den een waarneming van het oneindige, waardoor het oneindige wil komen tot een eindigheid in zichzelve, d.w.z. een begrenzing, een kennen van zichzelf, wat krachtens het wezen der oneindigheid een onmogelijkheid zou zijn. En dus zou moeten worden geconcludeerd dat een voortdurende schepping zal blijven bestaan met een voortdurende variatie van vorm als noodgedwongen wezenheid van het volmaakte. Kunt U dat met mij eens zijn, of ben ik te onduidelijk geweest, te fragmentarisch? Neen, ik heb het wel begrijpen, maar we zullen er maar niet verder op in gaan, dunkt mij. Alleen ik zou een gedichtje van Rainer Maria Rilke U eens in herinnering willen brengen, die schrijft o. a. Was wirst Du tun Gott Wenn ich sterbe? Ich bin Dein Krug Wenn ich zerscherb, Bin Dein' Gewalt und Dein Gewerbe. Mit mir verlierst Du Deinen Sinn. Dat is de vrome Rainer Maria Rilke. En een Duitse schrijver die ook een hele mooie roman geschreven heeft is de Herr Kortum, en die laat daarin zeggen: Gott, Du erhältst und trägst die Welt, Ich trage Dich, dasz sie nicht fällt. Ik zou nog meer dichterswoorden aan kunnen halen, maar. . .. Ik vind het buitengewoon treffend, maar treft U niet in de eerste plaats dat deze filosoof want U zegt schrijver en dichter, maar laten we toch zeggen filosoof, want dat is hij wel in de eerste plaats, anders zou hij zo niet spreken dat deze zichzelve stelt voortdurend als criterium voor het zijn. Zonder mij geen zijn", zegt hij. "God, er kan geen zijn voor U bestaan wanneer ik er niét ben. Ich bin Dein Krug, ik ben je gewaad, ik ben als het ware hetgeen waarin je bevat bent. " Dat is heel aardig, maar nu is alleen de vraag: als we het zo beschouwen, bestaat er dan een God? Want dan zouden we moeten zeggen: de mens schiep God. Als de mens God draagt dan is de logische conclusie, nietwaar, dat de mens ook God geschapen heeft. Maar als de mens God geschapen heeft, waar komt de schepping dan vandaan? Dat is ook een probleem. En waar wij toch aan moeten nemen dat dat "ich"van van Rilke dan, niet 13

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 oneindig is in zijn bestaan in de vorm van Rilke, moet God eerder bestaan hebben dan er ooit een van Rilke heeft kunnen bestaan. Vandaar dat van Rilke erbij zou moeten voegen; "Ohne mich verlierst Du Deinen Sinn für mich", en dat is heel iets anders. Ja, U moet mij niet kwalijk nemen hoor, dat ik daar zo op reageer, dat is noodzakelijkerwijze weer het menselijk standpunt, waar we het daarnet al over gehad hebben. Wij moeten uiteindelijk vanuit onszelve tot God komen en vandaar dat elk beeld dat wij van God hebben, niets anders is dan een schepping van onszelve, een schepping die waarheid kan bevatten, maar dit in niet het zijn, het is alleen onze opvatting over het zijn en ons ideaal van het zijn in ons beperkte wezen. Nu, dan hebben we een heel aardig filosofisch nootje gekraakt met elkaar, zou ik zeggen. Hebben we nog iets anders op het programma? Die bewustwording van dat God-zijn in een mens als zodanig, dat geeft ons toch wel een heel merkwaardige en bijzondere gewaarwording, want je bent als zodanig, als mens, gewend de dingen als mens te zien en, laten we zeggen, er komt een nieuwe wereld, openbaar je haar nu. En die verschijnselen als zodanig, die laten we maar zeggen, zich in jezelf openbaren, ga die niet met hele bijzondere toestanden gepaard innerlijk of met bepaalde gewaarwordingen innerlijk? Ja, over het algemeen wel. Weet U, het eigenaardige van deze situatie, en nu moeten we even de filosofie een klein eindje opzij zetten en even gaan spreken over wat feiten, zoals die mij zijn verteld en zoals ik een enkele maal zelf het al beleefd heb - het eigenaardige van de mens is dit: hij bouwt zich een ideaal van God. Zodra dit ideaal van God zoveel vorm heeft aangenomen dat hij zichzelf daartoe volledig bekent, wordt hij die God, hij vereenzelvigt zich dus met datgene wat hij eerst buiten zich projecteerde en wordt dan God, maar erkent dan dit God-zijn een totaal verlies van alle bestaande waarden. Het hele zijn, de hele wereld het hele ervaren van je eigen wezen verandert dus, en dat in wel een zeer eigenaardig iets. Dat gaat zover, als U dat op aarde meemaakt, in zeer bekrompen en zeer kleine zin zelfs, dan kan dit gepaard gaan met een emotioneel oproer dat ontzettend is. Het lijkt net of de hele wereld ineens op zijn kop staat, je bent je niet meer bewust, je kunt niet meer zien, horen, voelen en denken. Het is een toestand van verrukking, en in die toestand van verrukking droom je als het ware van jezelf. Het aardigste beeld wat ik er eens van gehoord heb is : je gaat uit in de duisternis van het niet, en gaande in de duisternis van het niet kom je iemand tegemoet; je weet dat het God is en wanneer je voor Hem staat herken je jezelf. Dat is misschien kort en erg dichterlijk, maar het is de beste beschrijving die ik me er van voor kan stellen. Maar nu is het eigenaardige: ben je met deze God één, dan verlang je in de duisternis weer naar het licht; je kunt niet genoegen nemen met het zijn zonder tegenstelling, je moet een uiting vinden, je moet leven. En dus Hij sprak; "Het worde licht", en het werd licht. Je schept uit jezelf, voor jezelf weer een bewustzijn. In dit bewustzijn bouw je wederom op een ideaal van het Goddelijke, dit ideaal gaat je leidsman worden, deze projectie dus van je eigen verlangen wordt meer en meer wederom de uiting van al het goede in je en je gaat steeds meer verwinnen, je gaat zelf dus weer harmonischer worden met deze wereld, tot het ogenblik dat binnen de begrenzing die je hebt aangenomen, er geen mogelijkheid meer is. En vanaf dat ogenblik kun je nog maar naar God gaan, maar als je naar God gaat dan moet je het bestaande verlaten en dan krijg je weer precies hetzelfde. Uiteindelijk, het is niets nieuws wat ik U zit te vertellen, het staat zelfs in de Evangeliën, hoor; "Het Koninkrijk Gods ligt in U. " In jezelf vind je God en al wat ertoe behoort, al wat je je maar voor kunt stellen in verband met het Goddelijk woont in je, want het is geen zijn zoals de mensen het zijn zien, maar het in alleen een uiting van bewustzijns-vorm. En daarom gaat dat natuurlijk met hele eigenaardige verwikkelingen gepaard. Ik zal het het beste zo kunnen vertellen. Stelt U zich voor dat U vandaag hier in de stad loopt en U heeft zich als ideaal gekozen: de maan, en U heeft zich meer en meer in die maan verdiept. Op een gegeven ogenblik bent U in staat om Uw wezen in deze maan te projecteren. U bent die maan. zou U in staat zijn onmiddellijk alle verhoudingen te erkennen? Neen, nietwaar? U zou eerst ontzettend verstoord zijn, U zou het op een andere manier waarnemen, U zou die aarde daar beneden U niet kunnen begrijpen. Nu gaat U verder als maan. Heeft U zich eigenlijk wel gerealiseerd wat Uw Ideaal wordt? De aarde. En op een gegeven ogenblik bent U zover dat uit Uw maanwezen een aarde maakt, d.w.z. een bewoonde, een bevolkte planeet. Dan moet U eerst weer wennen aan díe situatie. En wat gaat U dan zeggen? "Ik wil de 14

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 zon zijn, de zon is de grotere kracht" ik ga nu pas begrijpen wat die zon betekent. " Je gaat naar de zon toe denken, je wordt de zon, en dan kom je tot de ontdekking dat je maar een heel klein sterretje bent van de zoveelste rang. Je ziet ergens een grotere ster en je wilt die ster zijn! Je wordt die ster. Je wilt meer zijn, je wilt een sterrengroep zijn; je wordt een sterrennevel voor mijn part. Elke keer weer een geheel andere situatie, een geheel ander zijn. Dat hele heelal dat bestaat binnen U, het ligt maar aan Uzelve hoe U van de ene trap naar de andere wilt gaan en dus brengt het een hele hoop oproer in je eigen wezen. En daarom zou ik het ook werkelijk willen noemen een zeer groot beleven, een wonderlijk beleven. Je kunt het ook eenvoudiger zeggen; in eenvoudiger woorden misschien nog, in een eenvoudiger trant. Stelt U zich voor dat U altijd blind en doofstom bent geweest en dat ze U op een gegeven ogenblik iets doen, waardoor U plotseling gelijktijdig kunt zien, kunt horen en kunt spreken; dan zou U ook vreemd tegenover die wereld staan, U zou bestormd worden door allerhand emoties. Zo zou U zich ongeveer de fase van bewustwording, zoals wij dat noemen, moeten voorstellen. En dan is het nog maar een heel onvolmaakt beeld natuurlijk, want hoe kun je in mensenwoorden iets beschrijven wat uiteindelijk niet menselijk is? Maar dat kan dan toch een zeer geleidelijk proces zijn Neen, dat is juist het eigenaardige. Het komen tot bewustzijn is een geleidelijk proces, maar het ogenblik van bewustwording is een plotseling proces. Ja, en ik moet er maar weer voorbeelden bijhalen, hoor, want anders maak ik het U niet duidelijk genoeg. Maar neemt U het eens aan, laten we zeggen er ligt een grote steen, en die grote steen ligt op de rand van de afgrond. Nu is een afgrond geen prettig ding, maar ik kan moeilijk zeggen. die steen gaat de lucht in, want dan gelooft U mij helemaal niet, dan zegt U: het moet een luchtballon zijn. Een lucht-ballon! Heel goed voorbeeld! Daar kom ik ineens op de gedachte. Laten we die steen nog eventjes laten. Een luchtballon. In die luchtballon wordt steeds meer gas geblazen; ze bolt een beetje, maakt zich een klein beetje los van de aarde, maar zij blijft toch nog hangen, maar op een gegeven ogenblik is het kritieke punt overwonnen en dan begint de stijging. De periode die nodig is om dat gas in één ogenblik. De grens is bereikt en dan ga je. Begrijpt U? En daarom wilde ik het voorbeeld van die steen al, nemen, want ik wilde zeggen: als je daar kracht op uitoefent, nietwaar, dan kun je heel lang daartegen staan duwen en steeds je kracht vergroten en die steen blijft liggen. Maar dan, op een gegeven ogenblik, dan begint hij te bewegen; dat is allemaal nog geleidelijk. En dan ineens, dan komt de volledige kracht die je daarin hebt gelegd door hem op te bouwen, die komt ineens vrij en die maakt zich plotseling door de val kenbaar, dus door de verplaatsing. Daarom zeg ik: het is een plotseling proces. De voorbereiding daartoe is geleidelijk, dat ben ik met U eens, maar het ogenblik van ervaring is altijd weer plotseling, ook al ben je er nog zo goed op voorbereid. Duidelijk gemaakt wat ik bedoel? Is niet een tegenstrijdigheid hierin: tot bewustzijn komen? Het is zowel het onbewuste, op dat moment is het nog het onbewuste, nog niet het bewuste en niet meer het onbewuste, en toch allebei echter. Het is net als bij het begin van een beweging. Als een beweging begint, is het lichaam nog in rust en nog niet in beweging en zowel in rust als in beweging. Dat is volledig juist. En dan komen we dus weer naar het filosofische punt, waarom ik dan ook uitdrukkelijk heb opgemerkt toen ik hiermee begon, dat ik nu meer de feitelijke kant van persoonlijk ervaren uitging dan die van de filosofie. Dat heb ik ook wel uitdrukkelijk moeten vastleggen. Maar kijkt U eens, dan krijgt U meer het grote probleem: wat is dit eigenlijk, wat is die beweging? Die beweging is een illusie, ofwel een ervaring in ons die buiten ons niet als feitelijk behoeft te bestaan. En zo krijgen we dus ook die bewustwording in ons, die is niets anders dan een bevestiging van een feitelijk bestaande toestand, maar nu doorgedrongen tot ons eigen wezen, ons eigen denken. Het was er eigenlijk altijd en het was er eigenlijk nooit. Het was er nooit, omdat het geen werkelijkheid is, en het was er altijd, omdat wij de mogelijkheid tot deze beschouwingswijze in ons gedragen hebben. En zo is het gelijktijdig in ons niet, want het is niet werkelijk, en het is gelijktijdig in ons wél, want het is in ons een bewustwording te allen tijde, alle mogelijkheid. En daar heeft U nu het eigenaardig dus: het is zuiver de plaatsing van "ik" tegenover "zijn" die bepaalt hoe deze mogelijkheden, bewustzijnstoestanden enz. zich uiten. Ze zijn niet, wanneer zij al een maar een vorm zijn zonder meer; ze zijn dus niet in ons en om ons. Toch zij ze ook weer wel, omdat ze uit dat zijn als geuite mogelijkheid voor ons de mogelijkheid tot persoonlijke beleving van ditgene hebben 15

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 voortgebracht. Begrijpt U? Nu krijgen we dus weer het filosofische betoog daarop en dan krijgen we ook nog de conclusie, die wil ik U dan ook nog wel even geven, nietwaar? Dat is deze. Al wat wij denken te zijn en wat wij denken dat is, zijn wij niet en is niet. Het is slechts omdat wij het denken te zijn, begrijpt U? En daarmee is het geheel teruggebracht, het geheel van de schepping, wat volgens mij het meest logische is, tot een gedachte, een gedachte onbepaalbaar. En dan is gedachte alleen slechts een beeld dat wij gebruiken, omdat wij ons in ons voorstellingsvermogen niet verder van het z. g. concrete feit kunnen verwijderen. Dus die conclusie trek ik eruit. En nu wil ik er wel meteen bijzeggen, vrienden, wat we hier zo bespreken is heus niet bestemd voor iedereens oren, houdt U daar rekening mee? Het is bestemd voor U, en als U het verder verwerkt hebt en U bent er zelf tot een conclusie over gekomen, dan kunt U het rustig verder geven, maar dan moet U het met de gave des oordeels, want wat ik hier op het ogenblik zit te verkondigen, filosofisch en ook als realiteit in onze eigen vorm - ik zal het er maar meteen bijzeggen, anders krijg ik weer protest, nietwaar -, dat zijn dingen die de doorsnee-mens niet, begrijpt, en wanneer hij ze zou begrijpen, dan zou hij waarschijnlijk komen tot het verwerpen van alle gevestigde waarden in zijn leven, en er zijn maar weinig mensen die dat kunnen verdragen. Wat ik op het ogenblik doe, dat is ook trouwens niet, hoor - daar heb ik opdracht trouwens toe - ik ga nog niet tot het uiterste, want we kunnen ook op dit filosofisch gebied nog heel wat verder gaan; dan komen we nog tot heel eigenaardige conclusies, maar dat mag ik op het ogenblik nog niet doen, omdat we eerst moeten weten hoe U reageert. En dat gaat niet om Uw ogenblikkelijke reactie, of U dat aangenaam vindt of onaangenaam, maar het gaat er alleen maar om; verwerkt U het en hoe verwerkt U het, wat voor resultaat zal het hebben. Voor ons is het dus net zo goed een proefneming als voor U. Zo, nu hebben we dat ook weer gehad. Mag ik U even in de rede vallen? Gaat Uw gang. Eigenlijk zat ikzelf al met deze opmerking. Toen U die vergelijking maakte met die steen waar men tegen douwt en die dan op een gegeven moment aan het rollen gaat naar beneden toe, moet men wel oppassen, als men met dergelijke problemen zich bemoeit, dat men niet achter het probleem aanvalt en zichzelf daarmee ongelukkig maakt. Ik geloof dat dat is wat U bedoelt op het ogenblik met wat U het laatst gezegd hebt. Ja, dat bedoel ik er inderdaad mee. Kijk eens, problemen zullen er altijd blijven, en u hoeft U zich heus niet te vlijen met de hoop dat we voor U alle problemen uit de wereld kunnen ruimen, want dat kunnen we niet. We hebben immers zelf ook onze problemen? We kunnen alleen proberen U te helpen om althans een deel van de voor U meer actuele problemen op een andere manier te gaan bezien. Maar wat we U bij kunnen brengen dat is niet een uiteindelijke en volledige kennis, dit is alleen een bepaalde wijze om te reageren op de kennis, op het zijn zelf. Nu is het altijd zo: een mens heeft een probleem, de mens kan het probleem beheersen door het alleen dan te aanvaarden wanneer het zich noodzakelijk aan hem opdrinkt, wanneer hij het niet kan omgaan. Omgaan is eigenlijk ook nog niet goed; wanneer hij dus niet in de noodzaak zit om dit probleem te beschouwen. Wanneer de mens eenmaal loopt met een bepaald probleem, dan is het voor hem het verstandigste om dit ter zijde te zetten, totdat het voor hem actueel wordt. Maar wat gebeurt er nu meestal. De meeste mensen die vinden een probleem en verbijten zich daarin zodanig, dat zij de voor hen wel oplosbare kleinere problemen vergeten, en daardoor komen zij dan in een geestelijke warwinkel van denken terecht, die ook in hun daden uitdrukking vindt en daardoor maakt eigenlijk deze mensen tot, laten we maar zeggen, halfvolwaardigen in een menselijke maatschappij, zonder dat zij daardoor tot geestelijk volwaardigen kunnen worden. En vooral ook - als ik het erbij mag zeggen, vrienden - wordt U alstublieft niet op een probleem verliefd. Er zijn mensen die kunnen niet leven zonder een probleem. Dat is allemaal heel goed als dat probleem is een bepaalde vorm, ik zou haast willen zeggen van reactie, maar zodra dat probleem wordt een levensnoodzaak -"zonder dat probleem kan ik me het bestaan niet meer indenken" - dan heeft U grote kans dat U dat probleem overal als regerend verklaart, terwijl het hele filosofische betoog wat we hier eigenlijk hebben af zitten te steken vanavond, U gezegd heeft: Uw 16

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 problemen bestaan niet. Begrijpt U wat ik bedoel? Maar het is alleen voor U noodzakelijk om te komen tot het begrip dat ze niet bestaan, en dat kun je alleen doen wanneer je ze, wat men noemt nuchter beschouwt. Je zit met een hoop dingen die je niet weet en die je niet op kunt lossen, goed. Maar op een gegeven ogenblik zullen ze opgelost worden, daar ben ik van overtuigd, of het zal blijken dat je een valse voorstelling van de feiten had, zoals je die zag. Dus je hoeft je over een probleem geen zorgen te maken, je kunt alleen proberen om voor jezelf te vinden die weg waarbij het probleem tot een voortdurende aansporing wordt om toch vooral in je leven normaal te handelen. Dat is erg belangrijk. Wat wij eigenlijk hier gaan doen, of van plan zijn dan met U te proberen, dat is helemaal niet om U te maken tot mensen zonder problemen en ook niet om U te maken tot heersers over stof en ruimte e. d. , maar we willen alleen proberen U zover te brengen dat U eigenlijk ons niet meer nodig heeft. Vindt U het vreemd? En u heeft ons nodig zolang als U nodig heeft een spiegel voor Uw eigen denken. Begrijpt U dat goed? Want wij kunnen nog zoveel vertellen, maar U zult er toch niets uit lezen dan dat wat Uw wezen verlangt daaruit te lezen. Ik zou haast willen zeggen: wij zijn niets anders voor U op het ogenblik dan een herinnering, maar een herinnering kan je soms helpen om fouten in de toekomst te vermijden, dan denk je:"hé, vroeger was het zo en nu is het zo, dus moet ik zo handelen". Dat heb je in je gewone dagelijkse leven. Zo kunt U het geestelijk ook krijgen, en daarom vinden we het erg prettig om een spiegelbeeld te zijn. (band loopt af, doch is gelijk het einde). Goeden avond vrienden, Er is nu vanavond werkelijk heel veel gesproken over allerhand problemen. Als derde spreker mag ik mij misschien voorstellen. U kunt mij noemen: Jozef; dat is niet mijn vroegere naam. En wat ik voor U wil trachten te doen dat is gelijk een slot voor deze bijeenkomst, en ik zal dat ook regelmatig doen. Het is een meditatie en het is een poging ook wederom tot magische bereiking, maar op een andere wijze dan wij dit normalerwijze doen. De mens kent zijn God in velerlei gestalten; hij aanbidt de gevleugelde stier, hij aanbidt de vogel Phoenix, hij aanbidt de veelarmige, hij aanbidt de zon. De mens bidt tot vele dingen en wordt door andere mensen dwaas genoemd, omdat zij niet begrijpen dat een blok hout of een steen evenzeer is deel van het geheel, van het hoogste beeld Gods dat men zich, voor ogen brengende het eigen wezen, voor kan stellen. Zo is alle Godsdienst en alle Godsbegrip gelijk in waarde, wanneer het Godswezen in het ik gerealiseerd wordt. Er is geen God in vorm, er is geen God in gestalte, in woord of in licht. Al deze zijn slechts deel van onverbrekelijk geheel, waarin alles rust. God is. En zo roept de één tot het duister en de ander tot het licht en zij roepen beiden tot dezelfde God. Wie echter zijn God zoekt moet gaan over de drempel der vrees, want ziet, in God werd geboren de vrede, maar ook de wanhoop, in God werd geboren de moed, maar ook de lafheid, in God zijn alle dingen twee en toch één. En gij als mensen zult eens gedwongen zijn, zoals ieder wezen eens gedwongen wordt, om te roepen tot zijn God. Roep dan mens, roep Uwen Baäl, of roep Re, roep Jupiter of Jezus, maar weet dat er slechte één kracht in werkelijk, dat slechts één kracht is reëel, dat er slechts is één God; dat kunt gij zingen met de Ouden; Gij eeuwig versluierd geheim, Gij leeft in mij en ik in U, en toch, Ik durf Uw naam niet noemen, Maar waar 'k aanschouw het wond're zijn, Daar wil ik toch Uw werken roemen. Gij komt als licht, gij komt als nacht, Maar waar Gij zijt, Gij hebt te allen tijd Het aanzijn 't Al gebracht. Ik berg mij in Uw sluiers, God, ongekend geheim, 17

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 3 november 1953 En blijf geborgen in U, totdat mij wordt Het zijn tot werkelijkheid. En tot dat ogenblik, o God, Erken ik U als Heer En Heerser in alle eeuwigheid. Het lied Is oud, het lied is waar. De mens die zijn God verlaat begeeft zich, zonder het te weten, in het gevaar om zichzelve niet te achten en niet te begrijpen zijn deel, zijn taak. De wet van naastenliefde, de ontkenning van wraak, van hoogmoed en zelfzucht is niets anders dan de erkenning van de volledige eenheid aller dingen. Gij kunt één zijn met alle dingen, wanneer Gij Uw God in Uzelf hebt gerealiseerd. Tot dat ogenblik, bid tot Uw God, maar stel Zijnen tempel in de diepste kuil van Uw eigen wezen. Wie zo durft denken, zal misschien eens begrijpen dat de sluier geen sluier maar het wezen zelf is. En daarmee, mijne vrienden, neem ik, ook namens de andere broeders en sprekers, broeders van onze Orde, sprekers voor U deze avond, afscheid. Wanneer wij U iets hebben mogen brengen dat voor U van waarde was, zo hopen wij wederom met U samen te mogen zijn en zo misschien gezamenlijk iets te mogen begrijpen van deze sluier, die toch is, werkelijkheid in zichzelve. Ik dank U voor Uw aandacht, goeden avond.

18

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 8 December 1953

LES 2

Goeden avond vrienden, Ik geloof niet dat het noodzakelijk is om nog weer inleidingen te gaan houden, dat hebben we de vorige maal gedaan. Er rest mij slechts op te merken dat van sommige zijden, juist uit deze kring, invloeden ontstaan zijn die ons toch teleurstellen. In het eerste geval een absoluut wantrouwen tegen onze leiding, waarbij men zelve trachtte te komen tot een besluit omtrent diegenen die wél en niet tot de kring zouden mogen behoren. Ik meen dat dit een zaak van onze eigen competentie is, en dan verder van onverdraagzaamheid van enkele anderen. Wij betreuren het dat deze poging, onzerzijds om met U te komen tot een verdergaande geestelijke ontwikkeling, op een dergelijke wijze, nu ja, eigenlijk beginnen moet. Dat is een bewijs dat wij nog niet zover kunnen gaan als wij gaarne zouden willen. En nu ik ook dit heb gezegd, lijkt het mij verstandig om over te gaan tot het onderwerp waarover wij vanavond dan zullen discussiëren. Wij hebben U de vorige maal voorgelegd een theorie omtrent de hersenen. Wij hebben U verzocht om deze theorie goed te overwegen, na te gaan en te contrôleren. Ik vermoed dat dit niet gebeurd zal zijn zonder dat er bij U een aantal vragen zijn gerezen. U kunt daarmede dan allereerst maar voren komen. Wij zullen dus eerst proberen om datgene wat we de vorige maal gesteld hebben nog verder te verklaren, aannemelijk te maken, de onzuiverheden daaruit te verwijderen, en daarna kunnen we overgaan dan tot het vervolg. Wie is de eerste? Mag ik misschien de rij openen? In de eerste plaats zou Ik U iets willen vragen over wat U gezegd heeft over de krachtvelden. Er zouden volgens U, behoudens één veldmogelijkheid voor onze verschijningswereld, nog twee andere veldmogelijkheden bestaan. Kunt U ons over deze electro-magnetische veldmogelijkheden misschien nog iets nader vertellen? Ik heb daar zelf over nagedacht en me de vraag gesteld wat bedoelt hij daar eigenlijk, bedoelt hij b.v. met een tweede veldmogelijkheid de sfeer waarin Uzelf verkeert, en wat is dan de derde veldmogelijkheid? Deze veldmogelijkheden, bekeken uit het oogpunt van electriciteit, zou het eerste een electro-magnetisch veld zijn. Hoe zit dat met die andere velden in elkaar? Kruisen die velden elkaar of staan ze loodrecht, of liever gezegd staan ze langsgewijze boven elkaar of hoe moeten we ons daar eigenlijk een voorstelling van maken? Ja, dat kan ik begrijpen. Het was een inleiding, maar ik ben toch blij dat daar deze vraag direct uit naar voren is gekomen. U zult het allereerst met ons eens zijn, zeer zeker wanneer U dit contrôleert in het verslag dat U daaromtrent toch heeft ontvangen, dat wij de vorige maal niet gesproken hebben over alleen electro-magnetische velden, maar dat wij gesteld hebben dat deze velden in drie verschillen de eigenschappen zich ontwikkelen, en dat wij daarbij te maken hebben met graviteit als een veldpunt, met het magnetisme en met electriciteit. Dat zult U zich misschien herinneren, nietwaar? Wanneer wij dit nu zo stellen; dan bedoelen wij dat tussen elk dezer punten twee mogelijkheden zijn. Uzelve leeft op een wereld waarbij graviteit een levensbepaling is - U kunt niet zonder de zwaartekracht der massa bestaan - maar wanneer U vrij van deze graviteit gaat ervaren, blijven U twee mogelijkheden - de een in de bewuste, de actieve mogelijkheid die wij electrisch kunnen noemen, omdat zij direct in verband staat met electrische impulsen in Uw eigen lichaam. Wij kennen ook een ander veld, wij kennen n. l. vanuit de graviteit gaande, ook het magnetische veld. Wat is nu het magnetisch veld voor de doorsnee mens? Dat is de beïnvloeding die niet bewust is. We zouden dus kunnen zeggen, twee werelden, de een de bewuste, de ander de onbewuste. Tussen deze beide ligt de persoonlijkheid, het totaal der persoonlijkheid. Als zodanig kunnen wij zeggen; de mens is electro-magnetisch. En dan vraagt U zich ongetwijfeld af; wat zijn dan de andere mogelijkheden? Wel, in onze wereld staat 19

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 het precies andersom; wat voor U de wereld van het onbewuste is, is voor ons de wereld van het bewuste geworden. Wij kunnen niet bestaan, tenzij wij zijn, ik zou willen zeggen in dit verband, electrisch. De zwaartekracht is niet een eigenschap van ons wezen, maar is oorzakelijk voor onze bewuste levensuiting. Waar wij massa moeten vormen, dus uitdrukkingsmogelijkheid voor onszelve slechts vinden door zwaartekracht - bij U door electrische impulsen, bij ons door het vormen der massa -,de onbewuste uiting onzerzijds ligt alweer, begrijpelijkerwijze, uitgaande van het electrische, in het magnetische, zodat wij één wereld tezamen delen, de wereld van Uw onderbewustzijn, terwijl onze bewustzijnswerelden zelf totaal van elkaar verschillen. Begint het nu iets duidelijker of iets troebeler te worden? Laat ik dat eerst maar eens vragen. Er is wel een vrij uitgebreid antwoord op gegeven, maar het is me nog vrij troebel, laat ik eerlijk zijn. Nu ja, laten we dan eens alle benamingen van velden weglaten en ons doodgewoon een driehoek voorstellen. Dat kunnen we toch allemaal? Ik - "ik" is mijn ervaring van mijn eigen wezen op dit ogenblik - "ik" staat in deze hoek – het medium doet hierbij aanwijzingen - dan uit "ik" zich naar deze richting heen en naar die richting heen. Het veld waarin ik leef dus, mijn bewustzijnsfase, kan worden uitgedrukt als het totaal der ruimte tussen die twee punten gelegen; dat in mijn grootste mogelijkheid. Begrijpelijk voor U? Ja. Maar, wanneer nu mijn "ik" verder gaat, evalueert als U wilt, en naar dit punt gaat, dan zal uit de aard der zaak mijn ervaringsleven wederom liggen tussen dit en dat punt, dus krijg ik een tweede lijn. Dan ga ik weer verder, dan kom ik op dit punt terecht; dan wordt mijn wereld dit vlak. Nu zijn deze drie vlakken, die wij als bewustzijnsvlak hebben aangesproken, als totaal van de mogelijkheid voor ervaring en uiting van de persoonlijkheid, volkomen van elkaar verschillend; zij kennen n. l. wel gelijke punten, maar het verschil is de krachtverhouding, de verhouding tussen de krachten die begrenzend zijn daarvoor. En op een dergelijke wijze zou b.v. Uw wereld voor ons als persoonlijkheid veel te zeggen hebben, terwijl ze voor U alleen maar Uw leven betekent. Begrijpt U wat ik hiermede bedoel? Wordt het U nu iets duidelijker, ja? Já. We moesten nu eventjes die termen weglaten en we kunnen dat dan ook verder heel eenvoudig houden. Wanneer wij het van dit standpunt uit bezien, zijn er dus drie dimensionale mogelijkheden, elk in zich besluitend dezelfde drie dimensies, maar in een andere waardering. Door deze andere waardering kunnen door de persoonlijkheid uit hetzelfde zijn, andere waarden worden geput en verandert de wereld geheel. Dit houdt in dat deze drie werelden elkaar volkomen kruisen, maar door de eigenschappen van degenen die zo'n wereld beleven, niet als elkaar kruisend ervaren worden, zodat onze wereld en de Uwe volkomen door elkaar heen lopen en onze straat weg, bij wijze van spreken, midden door Uw kamer kan lopen, zonder dat we elkaar ook maar iets storen. Dus dat is dan in eenvoudige termen wat wij bedoeld hadden daar uit te drukken. Is daar nog meer over te vragen, want dit is natuurlijk pas een begin? Mag ik misschien nog vragen: de graviteit, treedt die alleen op als begrenzing, in dit geval voor de persoonlijkheid? Ja, zij treedt op als begrenzing voor de persoonlijkheid, of als basispunt vanwaaruit de persoonlijkheid zich uit. En nu beschouwen wij graviteit, laten we dat dan ook even omschrijven, dus zwaartekracht, als massabepalende en massasamenhoudende kracht, identiek zijnde met de eigen energiecoëffeciënt van onderlinge binding in de massa, dus dat kan uitgedrukt worden in een getal. Vandaar dat elke wereld zijn eigen zwaartekracht heeft en daarmee ook zijn eigen schepselen voort moet brengen, die door hun aanpassing aan deze zwaartekracht, een verschuiving ook van waarnemings- en uitdrukkingsvermogen zullen ervaren. De zwaartekracht is dus het kernpunt, en voor elke wereld is dit dus weer verschillend, maar uitgaande van Uw wereld, zoals wij getracht hebben dat te doen, kunnen wij dus zeggen; de zwaartekracht is de bindende kracht voor de persnoon1ijkheid, in het stoffelijk geval, de bemanteling en begrenzing van de mogelijkheden van het ik. Graviteit is dus identiek met Uw lichamelijke toestand, Uw binding aan de materie en in de materie. U 20

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 kunt het voor andere krachten ook uitdrukken, want graviteit is b.v. ook baanbepalend voor diegenen die met een eigen graviteit zich bewegen door de ruimte onderlinge werking der wetten van zwaartekracht en beweging, daardoor baanverandering. Dat weet U ook, nietwaar, in het hemelruim. En zo kunnen wij dan verder gaan en zeggen dat dus een ster, een meteoor, een komeet, uiteindelijk onder dezelfde wetten valt als U mensen en als zodanig in een totaal gelijke bewustzijnsverhouding staat. Dat zijn dus de consequenties daarvan, en dat betekent ook dat het kleinste levende wezen gelijk is aan U, wat wereld betreft. Elk wezen bestrijkt over het algemeen slechts een klein deel van de totale bewustzijnsmogelijkheden die in mijn wereld gelegen is, n. l. in Uw geval dus tussen het zuiver electrisch en het zuiver magnetisch punt, en U heeft over het algemeen als mens een aardig deel van het electrische, dus van het direct zelf-organisch actieve deel, heeft U ontwikkeld, maar aan de andere kant heeft U het magnetische, het op invloeden reageren zonder bewuste activiteit, het automatisch reageren, maar heel weinig ontwikkeld. Als wij dus hier die driehoek hebben en we stellen nu eens een keer dat hij zo op de punt staat, niet waar, dan hebben we hier een stukje van de mensheid en daar een stukje van het bewustzijn van de mensheid en daartussen 1igt een onbetreden gebied. Dat is het gebied dat zelfs niet in het onbewuste, maar voor de mens van het ogenblik nog het ondenkbare en onkenbare. In dit deel van het onkenbare komen dan tot uiting de z. g. occulte wetten. Die occulte wetten zijn verschillend voor elk der drie verschijningswerelden, ofschoon ze natuurlijk kunnen worden herleid tot één waarde. Vandaar dat wij in onze wereld dus in Uw wereld occulte waarheden kunnen uitdrukken, anders zouden we dat niet kunnen. Maar er blijft altijd een zeer merkbaar verschil, waar onze werelden anders zijn. Nu is dat geloof ik ook weer voldoende opgehelderd. Ik wilde nog even iets vragen over die driehoek waar U het over had. Als er nu een straatweg van U door onze dimensies heenloopt, dan is dat toch voor ons een andere dimensie buiten de drie die wij kennen? Ja, inderdaad. Maar op zichzelve is het wederom een wereld die drie-dimensionaal is. Jawel, natuurlijk wel, maar voor ons is dit een andere dimensie. Voor U is het een andere dimensie, maar als U een deel van die dimensie beheerst, dan heeft U nog niet het vermogen om te bepalen wat er eigenlijk gebeurt, iets wat U b.v. krijgt bij z. g. spontane helderziendheid, nietwaar, spontane telepathie zelfs, spontane mediamiciteit. In dergelijke gevallen kent men deze dimensie wel, maar kent niet haar totale waarde, kent niet haar eigen diepteverhouding en is daardoor niet in staat te oordelen. We kunnen alleen maar zeggen, denkbaar, er is iets anders dan gevonden dimensies, maar we kunnen niet beoordelen hoe zich dat gedraagt. Neen, men kan niet beoordelen hoe zich dit gedraagt, tenzij men die totale wereld kent, en dit kennen is alleen weer mogelijk wanneer men beide punten volledig beheerst en zich bewust is van zichzelve. Het "ken Uzelve" - dat is misschien vreemd als ik dat erbij haal - maar is inderdaad een uitdrukking waarin gelegen is de mogelijkheid de drie werelden te beheersen, want indien men zichzelve kent, dan wordt ook het totnogtoe alleen als zijnspunt beschouwde, een bewustzijn en kan elke andere verhouding door vergelijking van twee bewustzijnspunten gecontrôleerd worden en tot het bewustzijn gebracht. Dus zo iemand die zichzelve kent, die zal b.v. - wat voor een dokter interessant is - in staat zijn om een feilloze eigen diagnose te stellen omtrent eigen kwalen, die zal in staat zijn om elke reactie en elke ontwikkeling van lichamelijk belang, volledig te omschrijven en te beheersen. Hij wordt dus meester over zijn lichaam, is in staat daar heel veel dingen mee te doen die een ander niet doen kan. Maar aan de andere kant is hij ook in de mogelijkheid dit lichaam te onderwerpen aan elke beïnvloeding die hij wenst door de magnetische, de veldkracht - ja, ik kom er weer op -, laten we maar zeggen dat punt daar te laten werken op de eigen persoonlijkheid en een dergelijke persoon kan dus zijn vorm veranderen, kan als een verheerlijkt mens plotseling verschijnen, is in staat vanuit zichzelf beelden van zichzelf te werpen en al deze dingen meer. Door zijn volledig kennen dus van deze drie waarden, heeft hij de beheersingsmogelijkheid van geest, van stof, plus kracht - niet van ziel, maar de uiting van ziel die wij kennen: kracht - en door deze drie te beheersen heeft zo'n mens dan zijn eigen sfeer volledig kennend in zichzelf besloten. En om het weer eens Bijbels te zeggen; dat is nu het Koninkrijk Gods dat in U is. Over dat onderwerp

21

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 nog iets te zeggen? Wat staat er dan nog verder aan vragen open aangaande het gesprokene van de vorige maal? Ja, U heeft o. a. ook iets verteld over een hoeveelheid statische electriciteit die zich in de cellen zou bevinden in verband met Uw betoog over wat de telepathie eigenlijk betekent. U spreekt daar over statische elecrticiteit van die cel. Kunt U daar een andere omschrijving van geven? Hoe ontstaat die statische electriciteit in zo'n cel? Heeft dat iets niet de natuurkracht te maken of is dat door de groepering van de verschillende onderdelen van de cel dat die statische electriciteit ontstaat? Ja, dat kunnen we ook eventjes uiteenzetten dan. Ik merk: ik heb een medium ter beschikking dat niet helemaal zuiver is vanavond maar ik zal wel mijn maatregelen treffen om het zoveel mogelijk althans te zuiveren. (het medium snuit zijn neus). Kijkt U eens. Deze statische electriciteit is afhankelijk van het veld waarin men zich beweegt, m. a. w. de lading van de omgeving wordt opgenomen door de materie der hersencel. In de verhouding kunnen wij zeggen, het is ongeveer zoiets als het verschijnsel van St. Elmsvuur of lichten, dat op kan treden wanneer een stof verzadigd wordt met straling, electrische straling. De cel nu heeft door haar bijzondere samenstelling de mogelijkheid allereerst om deze kracht te behouden, zij kan dus zich zelf zeer sterk opladen, maar zij heeft bovendien - en dat is een tweede en misschien nog bijzondere eigenschap - door haar eigen structuur de mogelijkheid om deze electriciteit voortdurend te compenseren uit de omgeving, maar deze niet af te geven aan de omgeving, tenzij onder bijzondere omstandigheden. En deze bijzondere omstandigheden die komen, o. a. voor bij het denken. Denken is werken, en het kan soms meer kracht vragen dan handenarbeid, iets waar misschien over gestreden kan worden, maar dat is toch waar, n. l. wanneer het hersenweefsel voortdurend wordt gedwongen om overmatig veel af te geven van deze energie, in de verschillende cellen opgeslagen, om daardoor de gewenste gedachtenprikkels - bewustzijnsprikkels, beter gezegd – tot aanzijn te brengen, dan ontstaat een soort vacuum. Er is niet voldoende kracht meer aanwezig, de gedachten worden war en vaag en de hersenen trachten een vraag te compenseren door andere, nog niet ontladen celen dan te ontladen. In een dergelijk geval krijgt men iets dat met ijlen gelijk komt, men krijgt uiterste verwardheid van gedachten, men heeft niet meer de mogelijkheid. om bepaalde dingen die buiten U gebeuren, op te nemen en de uiteindelijke toestand wordt er een van verdoffing en verstomping. Wanneer echter een voldoende energie weer zou worden toegevoerd, dan zouden de hersencellen zelve zich weer kunnen laden, zij zouden dus weer deze electriciteit kunnen opnemen. Hebben zij een voldoende lading, dan isoleren zij zich t. o. v. de andere cellen, waarbij zij zwakke punten hebben van het z. g. gedachtenspoor, waarop dus sneller een ontlading tot stand komt, en zijn dan vanaf dit ogenblik weer volledig bereid om het totaal van hun waarden uit te drukken. Deze waarden zelf worden weer bepaald, zoals al gezegd, door de structuur van de cel. Haar eigen onderdelen, zoals U het uitdrukt, zijn speciaal geschikt voor het afgeven van prikkels, die zekere, ik zou haast zeggen sensorische centra beïnvloeden en daardoor een bewustzijnstoestand tot stand kunnen brengen. Is het nu iets duidelijker geworden of is het vager geworden? Nou, op het ogenblik nog niet; ik wil het graag straks nog eens op schrift zien. Maar ik wil de avond niet te lang maken en daarom zou ik liever op het ogenblik verder willen gaan en nog eens even een volgende vraag stellen. U zegt iets verderop dat het mogelijk is om deze in wezen dus zuiver electrische kracht te bundelen. Hoe bedoelt U dat: te bundelen? Het is mogelijk. , zegt U, om die kracht te bundelen, maar wij weten niet hoe we dat moeten doen, dus het is voor ons onmogelijk. Wel, we hebben al zoeven vastgesteld dat de cellen in bepaalde richting zwakke punten hebben en doorlaatbaarheid. We hebben echter ook vastgesteld dat, wanneer voldoende energie aanwezig is, ook een niet betreden gedachtenspoor plotseling deze kracht door kan laten. Dus op een punt, waar normalerwijze weerstand aanwezig is, wordt nu door concentratie de weerstand overwonnen en krijgen wij de nieuwe gedachtenvorm. Dit houdt dus in dat het mogelijk is om zo'n gedachtenstroom te laten gaan volgens eigen wens en wil. Door een voorafgaande concentratie kan dus het spoor dat de gedachtenenergie volbrengt, voorbepaald worden. Dat zult U met me eens zijn. Overigens, de oplossing voor vele verschijnselen van in je slaap leren, of wanneer je ergens niet meer aan denkt, je pas herinneren. Stelt U zich nu voor dat U op een gegeven ogenblik die gedachtensporen zo kunt 22

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 doen lopen dat zij zich als een concentrische spiegel aan de ene kant volledig afschermen, aan de andere kant komen tot een maximum uitstraling buiten het eigen wezen. Kunt U zich dat ook voorstellen? Ja. Dan zult U begrijpen dat ik vanaf dit ogenblik mag spreken van een bundeling, dat ik door een begrenzing van deze circuits waarin gedachtenkracht zich beweegt, voor te bepalen dus door concentratie, kan komen tot de projectie van een rechtlijnige bundel van gedachtenkracht, of zelfs van een kruisende bundel, waarbij ik dan een brandpunt krijg op een bepaalde afstand. En het eigenaardige daarbij is overigens dit, dat U deze afstand onbewust kunt bepalen. Wanneer U zich instelt op een bepaalde persoon b.v. , dan gebeurt dit. Ik mag hierbij aanstippen dat enkelen onder U inderdaad geëxperimenteerd hebben met de telepathie, maar dat er, voor zover mij bekend, slechts twee zijn die werkelijk enig resultaat te boeken hadden. Het eigenaardige zover als ik dit na kon gaan, was wel dat de oproep van een persoon over het algemeen met voldoende helderheid en duidelijkheid geschiedde, dat echter daarna de gedachtendrang zo sterk werd, dat een zeer vaag gedachtenbeeld werkelijk werd uitgezonden. U kunt niet uitzenden alleen maar een beeld, wanneer U althans beginneling bent en ook de ontvanger een beginneling is. U kunt echter wel enkele woorden uitzenden. Verder viel mij op de aansprekende vorm die door één van deze mensen gebruikt werd, die n. l. speciaal de vorm "Heer" gebruikte, "Heer" met een eigen naam erachter. Dus, dat zo terloops opgemerkt. Maar, om terug te komen op het onderwerp zelve; ik hoop dus dat U nu begrijpt hoe U door voorafgaande concentratie op het uitzenden dier gedachten, eventueel in een bepaalde richting of naar een bepaalde persoon, Uzelf zodanig in kunt stellen dat de kringloop van energie in Uw hersenen daardoor sterk beïnvloed wordt en daardoor een bundeling van krachten op kan treden. Is dit voldoende? Mag ik misschien nog naar aanleiding hiervan vragen; die bundeling van die kracht. is dat een kwestie van voorstellen, dus is dat een beeld wat je, om zo te zeggen, projecteert als je je ogen dicht doet, zodat je dat beeld projecteert? Verstaat U eigenlijk dat onder de concentratie daarvan, van die bundeling? Ja, nu komen we eigenlijk op het terrein van de filosofie, en dan zouden we moeten zeggen: alles is uiteindelijk een voorstelling in het eigen-ik, maar deze voorstelling in het eigen-ik is noodzakelijk voor de realisatie. In Uw concentratie stelt U zich voor als het ware een lijn, gaande vanuit Uw eigen wezen, reikende tot de persoon aan wie U de gedachte wenst toe te zenden, nietwaar; dit is een voorstelling, maar deze voorstelling helpt U om inderdaad - en dit is werkelijk een bundeling van Uw krachten - volledig. beheerst. Mag ik nog even verder gaan? Dan wilde ik het volgende vragen. U heeft het over het uitstralen door concentratie naar een ander en wel bij voorkeur naar diens hoofd, en dan nog wel bij bijzondere voorkeur, als je dat kunt doen, naar het achterhoofd, waar je dan kiest een aanzet net even onder de kruin van 15, 10 cm. , dat ligt eraan, in sommige gevallen 5, en als we dat op deze manier zouden doen, dan zouden we hierdoor een centraal zenuwknooppunt raken. Nu is mijn eerste vraag waarom deze betrekkelijk vage aanduiding, want diverse mensen houden er niet één maar twee kruinen op na. Welke van de twee moeten we dan hebben? In de eerste plaats: een afstandsbepaling, een kruin, is tenslotte een nogal iets bewegelijk lichaamsdeel van de mens of onderdeel van de mens, bij de een ligt die hoger, bij de ander ligt die lager. Het lijkt mij reëler om b.v. (en punt op het bot aan te geven, eventueel het achterhoofdsbeen, de protutberantie daarvan of zoiets, en van daaruit de richting verder te bepalen. Misschien is dat erg eigenwijs van me, maar dan komen we tenslotte op dat centrale zenuwknooppunt. Wat wordt daarmee bedoeld? We hebben daar een beetje over zitten knobelen en we zijn tot de conclusie gekomen dat hier waarschijnlijk het corpus pineale bedoeld wordt, dat pijnappelvormige aanhangseltje aan het eindstuk van het derde ventrikel, maar wanneer men nu op deze vage aanwijzing afgaat, kan men niet evenveel recht zeggen: waarom is het niet de hypofysus, die onder de hersenen hangt? Dat corpus pineale wordt bij ons in hoofd zaak aangeprezen als zijnde ook het punt waarover de Indische wijsgeren en zo, het wel eens zijn dat dat het punt is. Nu is ons van het corpus pineale praktisch eigenlijk anatomisch en ook microscopisch niets anders bekend dan dat daar een stof in zit die men hersenzand noemt. Dat maakt de zaak 23

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 voor ons nog zanderiger, zou ik zeggen, eerder dan duidelijker. Misschien wilt U daar ons eens iets over vertellen? Ja, ik kan dan niet verder gaan natuurlijk dan mij op het ogenblik is toegestaan maar ik kan U wel dit vertellen. Allereerst; U heeft inderdaad gelijk wanneer U het corpus pineale als het juiste punt aanneemt. Waar kruin werd genomen is er een kleine begripsverwarring geweest, wetende natuurlijk dat U een kruin heeft n. l. een werveling van haaraanzet, maar denkende aan een kruin als de top van een boom is de aanduiding bedoeld geweest, van het hoogste punt van het schedeldak gemeten. En wanneer U dan de metingen nogmaals nagaat, dan zult U ontdekken dat het wel heel wat juister is. Dan aangaande dat hersenzand - ja, we kunnen ook wel eens zeggen het luizenzakje; dat is daar n. l. vroeger tegen gezegd -, U heeft hier te maken met een aantal zeer eigenaardige eigenschappen, waarvan de meest opvallende wel deze is, dat in dit punt door een uitermate losse structuur een zeer sterke ontvankelijkheid is voor beïnvloeding van buiten. Vergelijking; ijzervijlsel en een magneet. Hierdoor worden dus zeer veel geestelijke prikkels ontvangen, die door een richting als het ware van de in dit aanhangsel aanwezige cellen, aanwezig weefsel, een plotselinge versterking betekent. Vandaar dat een aanzet op dit punt de beste is; het geeft de meest volledige resultaten. In de loop der tijden stel ik mij wel voor om, sprekende over de hersenen, nog op verschillende dingen terug te komen, o. a. ook zelfs op een bepaald effect van de hypofyse, waar wij uiteindelijk vaak aan voorbij lopen, want juist deze kleine dingen in de menselijke hersenen zijn van het grootste belang, waar het gaat voor de eigenlijke beleving buiten het direct zintuigelijke om. Maar dit is stof die ik gaarne tot later zou bewaren, waar voorlopig, dunkt mij, reeds voldoende duidelijk uitdrukking werd gegeven aan de mogelijkheid voor telepathie, en ik meen U ook hiermede voldoende verklaard te hebben waarom de ontvankelijkheid dus daar bestaat, ook al zult U dat, wetenschappelijk gezien, natuurlijk uitermate vaag noemen. Maar neemt U daar voorlopig maar genoegen mee. Wanneer wij verder doordringen in deze materie, wat toch uiteindelijk de bedoeling is, dan zult U vanzelf ontdekken dat heel veel van deze raadselen verdwijnen en dat de toestand steeds minder vaag en helderder wordt, maar het is met onze materie eigenlijk als met een danseres die een sluierdans danst: wanneer ze alle sluiers gelijkelijk zou laten vallen, zou noch de schoonheid van haar wezen noch de schoonheid van de dans volledig tot uiting koren. Wanneer echter door het vallen van steeds één sluier tegelijk de aandacht op de verschillende punten wordt gevestigd, wordt de volledige harmonie daarom zoveel te beter begrepen en te beter beleefd. Dus, vandaar dat wij heel voorzichtig verder gaan. Hebben wij nog meer vragen op het programma? Ja, ik ben nog niet helemaal uitgepraat. Kunnen we daar nog iets over vragen? U hebt het erover om de straling of de gedachtenconcentratie te richten op het achterhoofd. Dat in voor ons natuurlijk niet zo heel gemakkelijk om het achterhoofd van iemand te beïnvloeden. Is het dan de bedoeling dat je die persoon in gedachte voor je ziet of bedoelt U daar wat anders mee? Ja, wanneer U zich die persoon nu voorstelt als. . . . . laten we het heel eenvoudig doen, als een gebruiksaanwijzing eigenlijk, een soort handleiding. U stelt zich de persoon voor en U neemt als het ware van Uzelf een telefoondraad af en die zet U zo bij die andere persoon op dat punt daarachter. Dan zegt U: zo, nu heb ik de verbinding gemaakt. Het in zelfsuggestie, maar betekent tevens een pre-selectie van de wijze waarop U krachten zo dadelijk geconcentreerd zullen worden ter bereiking van het telepatisch contact. Zo, dat is ook beantwoord, laten we weer verder gaan. Even verder heeft U het over de mogelijkheid om de mens bij een totale vernietiging van zijn gehoororgaan toch te laten horen door het omzetten van trillingen in gelijksoortige electrische impulsen - ja, laat ik het daar even bij laten - middels een eenvoudig apparaatje b.v. een naaldje dat zover in de huid wordt ingevoerd dat de lederhuid doorboord is. Welk soort van trilling bedoelt U daar? De omzetting van de geluidstrilling in een met gelijke frequentie zich bewegende electrische trilling. 0, een geluidstrilling dus? Dus, dat is betrekkelijk eenvoudig. Het is n. l. zo dat men, indien men dat helemaal zou willen, iemand af zou kunnen sluiten van elk geluid, maar door een paar electroden op het hoofd te 24

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 leggen en daardoor een aantal verschillende frequenties van spanning en stroom te jagen, deze persoon in deze ledige ruimte zou kunnen laten zien, horen etc. Die mogelijkheid bestaat. Is dat op dezelfde grond als dat televisie-apparaatje waarvan in een Amerikaans tijdschrift "Time" van nu een week of vier, vijf terug foto's voorkomen, waarmee met electroden, vier electroden op het hoofd waardoor blinden zich hebben kunnen bewegen zonder geleidehond? Een foto die me wel zeer frappeerde was van een man waar ze het gezicht helemaal van afgepleisterd hadden en de weg aan moest geven in een kruiwagen en die vlak voor een boom uiteindelijk kon waarnemen dat daar een boom stond en stoppen. Dat heeft hier ons denken natuurlijk ook aan het rammelen gemaakt, een beetje, en met het oor zeer zeker naar aanleiding van datgene wat we hier de vorige maand van U gehoord hebben, van die mogelijkheden. Bij een grotere technische vervolmaking sluit dit natuurlijk zeer veel dingen in zich. Nu zei U: met een paar puntjes door de huid heen. Nu weet ik wel dat onder de huid blijkbaar grote gebieden van dunne zenuwen moeten liggen, volgens U, die contacten uiteindelijk kunnen overbrengen, dus ook lange andere weg dan de daarvoor dienende zenuwbanen naar de diverse hersencentra, waar die blijkbaar uitgeselecteerd worden. Inderdaad. Nu wilde ik U vragen: liggen die weefsels van zenuwen, dus tissues van deze zenuwen, liggen die onder elkaar of ligt dat door elkaar? Dus ik wil zo zeggen: kun je nagaan op welke diepte je onder de huid moet zijn om een zeker iets te bereiken? Neen, dat is niet mogelijk, Want U moet niet vergeten: U heeft hier absoluut niet te maken met een zenuwweefsel dat speciaal een bepaalde prikkel overbrengt, laten we zeggen naar gezichtherinneringsvermogen, het centrum voor gezichtsherinnering, waarmee dus het kennen van een beeld ontstaat, of het geluidsherinneringscentrum, waarin het kennen van een geluidstrilling ontstaat. We hebben hier te maken met een weefsel dat, bestaande uit zeer fijne vertakte en vervlochten zenuwen van verschillende dikte en ook van verschillende gevoeligheid en normaal aan de hersenen, dus in de eerste plaats aan het gevoel en het gevoelsherinneringsvermogen appellerend, prikkels doorgeeft aan de hersenen. Het is dus tastzin eigenlijk. Maar door gewoonte en gewoontevorming kan men deze tastzin-impulsen om gaan zetten in beeldassociaties of geluidsassociatien. Hierdoor wordt een totaal nieuwe verbinding gelegd in de hersenen, een nieuw denkspoor, waarbij bepaalde tasttrillingen als het ware omwille juist van hun frequentie en geaardheid, onmiddellijk worden overgeschakeld op het gehoor of op het gezicht. Het apparaatje waarover U spreekt overigens is nog lang niet volmaakt en dat is ook te begrijpen, want men heeft hier te maken weliswaar met een aftaster, maar deze aftaster is niet scherp gesteld. Men zou hier allereerst n. l. een zeer variërend focus toe moeten passen, naar gelang de omstandigheden. Waar dit natuurlijk niet mogelijk is, krijgen wij al een vervaagde vorming van prikkelbeeld. Dit wordt overgebracht, eigenlijk lange galvanisch-electrische weg, op het zenuwweefsel. Het komt vandaar in de hersenen en wekt daarbij herinneringen op. Het zou ook zelfs nog zo te doen zijn, wanneer we dat helemaal na willen gaan: U weet we hebben die schedelnaden daar bovenop, juist boven die schedelnaden krijgen we de eigenaardigheid van een sterker geleidingsvermogen. Waar juist hier een groter gevoeligheid voor trilling bestaat, en zeker voor trilling van electrische capaciteit, ook wel voor trillingen die boven het eigenlijke gehoor uitgaan, zeer hoge trillingen ook van het gezicht vooral, is hier een grote gevoeligheid, en deze gevoeligheid kan dan ook weer leiden tot het vormen van een denkgewoonte. Maar U moet goed onthouden: dat apparaatje waarover, U spreekt is in vele gevallen toch wel zeer onvolmaakt. Men zal zich moeten leren daarmee te bewegen. Wanneer men echter de mogelijkheid tot nauwkeurige kenning van meerdere diepten gelijktijdig, dun meerdere afstanden gelijktijdig, scherp in focus gebracht, wanneer men die oplost, dan zal men op de duur door het voortdurend daarmee werken. Een volledig gezichtsbeeld kunnen verwerven in allerdings zwart en wit, dus niet in meer kleuren. Kleuren herkennen dat zal zeer moeilijk daarbij zijn. Dan werkt het dus min of meer als een detector? Ja, dat is een. . eigenlijk ja, een detector op radar-principe kunnen we zeggen. Ja golven uitzenden en terugkaatsen. 25

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 ja: daar komt het wel op neer, alleen hoeft U ze niet uit te zenden, want ze worden uitgezonden door het licht rond U, en U maakt van deze door het licht uitgezonden reflex gebruik, nietwaar, of de door het uitgezonden licht ontstane reflex, beter gezegd, gebruik om verschillen in lichtsterkte te meten en aan de hand daarvan vormbepaling tot stand te brengen. Daar komt het op neer. U had het over herinnering; houdt dat in dat b.v. iemand die blind geboren is dat niet zou kunnen waarnemen? Deze mens zou wel kunnen waarnemen, maar hij zou nooit kunnen zeggen: dit is een boom. Hij zou alleen kunnen zeggen: dit is een paal met vertakkingen boven. Die mogelijkheid bestaat, maar boom: neen. Alleen door voortdurend waarnemen van ditzelfde beeld en het daarbij horen van het woord, maar zonder dat daarbij de inhoud "boom" volledig tot zijn recht komt. Zo, hebben we nog meer te vragen, vrienden? Ik begin zo langzamerhand aan het einde van mijn vragen te komen. . op blz. 6 daar heeft U het over: "Het lijkt mij niet mogelijk om dit te doen zonder meer van de weg van bestraling, plus juiste stoffen, dus niet uit een oercel, en dit wel omdat de in de hersenen zelf aanwezige, door het chromosoom bepaalde speciale eigenschappen slechts zeer moeilijk, na zeer vele generaties, op zo'n wijze te variëren zijn. "U spreekt daar dus over "bestraling". Wat bedoelt U met deze bestraling, wat voor bestraling bedoelt U? Bestraling kan van verschillende kwaliteit zijn, maar laten we nu eens één bestraling nemen, b.v. radio-actieve bestraling, Röntgen-bestraling. Daarmee kan dus een verandering in de samenstelling der cellen worden tot stand gebracht, die uiteindelijk zelfs genetisch voortplantbaar is, overbrengbaar, maar men kan natuurlijk ook andere straling gebruiken en men kan daarbij gebruik maken van de z. g. geestelijke straling, die in werkelijkheid niets anders is dan een uitstromen van de menselijke levenskracht, dus de overmaat aan voor het eigen lichaam aangepaste energie, naar een ander toe. Het een dergelijke bestraling kan men ook resultaten bereiken. Is ook dit voldoende duidelijk nu? Ja. Dan had ik ten slotte alleen nog één ding en dat is over het punt waar we een beetje in de knoop geschoten zijn met U en waar U ook niet op kon komen op een gegeven moment, dat was die abomine-zuren. Nu is hier de veronderstelling gemaakt dat hier bedoeld zouden zijn: Alpha-minozuren, maar het verklaart voor mij nog niet voldoende dat "a b"voor dat aminozuur. U had het over abominezuur, maar U kon ook niet goed de naam produceren; ik weet niet waarom niet. U zei dat de telefoonleiding bij U niet duidelijk was of dat het medium voor dit geval niet bruikbaar was of ik weet niet waardoor het niet goed doorkwam, maar het kwam niet goed door, en één van ons hier aanwezig die heeft toen uitgemaakt dat daar wel bedoeld zou zijn: Alpha- aminozuren, maar ikzelf ben daar niet tevreden mee. Wat was de bedoeling? Abo-atominozuur. Ik weet niet of het bij U bekend is. Ik heb nog enige nadere informaties ingewonnen, maar Alpha-aminozuur is een bouwsteen van de proteïne, waar ongeveer 30 soorten van zijn, en die andere naam die U noemt is chemisch niet bekend. Inderdaad, dat is te verwachten. Dus U kunt de nam voorlopig, wat mij betreft, schrappen en als we daar verder op door gaan, dan zullen we een omschrijving daarvoor bezigen, die dan, althans chemisch, voldoende zuiver aanwijst wat bedoeld wordt. Dat lijkt me dan beter. Dan ben ik uitgevraagd. Misschien dat er nog iemand anders is? Dus geen vragen meer, vrienden? Nu, dan moet ik zeggen dat ik aan de ene kant tevreden ben over een aantal vragen, maar ik aan de andere kant toch van sommige kanten nog wel enige opmerkingen had verwacht. Maar ja, we kunnen niet in eens komen tot een zo ideale samenwerking als misschien door ons allen gewenst wordt. Mag ik dan op Uw antwoord hierop reageren? Gaat Uw gang. De kwestie waar het om gaat en de grote moeilijkheid zit hierin dat in eerste instantie dit onderwerp op zeer hoog niveau behandeld werd, en de begrippen die daarbij aanwezig waren, die waren natuurlij k wel in de literatuur te vinden voor hen die deze materie 26

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 bestudeerd hadden en die ook deze materie gehanteerd hadden, maar dat niet gedaan hadden, niet begrijpelijk was. Daarom heb ik hierover niet gevraagd. Waarom? Omdat er andere mensen voor henzelf hierover vragen konden stellen in een denkwereld die zij wel konden hanteren, en daarom heb ik hier verder geen vragen over gesteld, want ik had U willen vragen: als U hier nu een volgend onderwerp gaat behandelen. dat ook op hetzelfde niveau te behandelen, maar dat durf ik niet te doen, omdat er anders voor andere mensen onoverkomelijke moeilijkheden ontstaan. En aangezien ik hier maar één ben en de andere mensen er 23 of 20 zijn, wil ik graag de minste zijn in dit geval. Inderdaad. Dan kunnen wij dus nu allereerst vaststellen dat de eerste bijeenkomst de volgende resultaten heeft opgeleverd. Allereerst van meerdere kanten een bestudering van het door ons aangesneden onderwerp; bij sommigen een poging daartoe, echter door te snel optreden van "nu, ja, ik snap het toch niet" een verdere verwaarlozing daarvan. Dat enkele anderen niet in staat waren, hetzij door hun bezigheden of andere omstandigheden, tot ernstige overweging over te gaan. Dit resultaat is m. i. behoorlijk bevredigend. Wij hebben dan verder vast kunnen stellen dat wij duidelijker moeten zijn aan onze kant in onze uitdrukkingen en dat wij ons nog veel meer dan wij al hebben gedaan, aan zullen moeten passen aan die termen die bij U speciaal gebruikelijk zijn, daar hieruit anders onduidelijkheden, onbegrijpelijkheden en verwarringen voortkomen. De gezinning van de aanwezigen en degenen die nog tot deze kring behoren ook verder, mogen wij over het algemeen zien als niet geheel en al ontbloot van enige baatzuchtige bestreving en verlangen naar bijzondere kennis voor het eigen-ik. Anderzijds geloven vrij toch wel dat, waar wij zeker aan baatzuchtige bestrevingen geen gevolg zullen geven, de resultaten ook hier redelijk kunnen worden genoemd. En daarmee heb ik dan voor vandaag voldoende gezegd. Wij zullen echter doorgaan, natuurlijk, met de verdere bestudering van het onderwerp "telepathie", want de eerste uiteenzetting was toch voor al erop gericht U duidelijk te maken dat dit mogelijk is. Nu echter zou ik U willen verzoeken om een drietal bepaalde proeven te nemen. Bent U willens om deze te volbrengen wanneer ik ze U voorleg? Mag ik even de band omdraaien? Is niet van belang, dit kunnen de mensen zelf onthouden? het is voor het verslag van geen belang verder. Allereerst: ik zou gaarne zien dat U tweemaal in de tot de volgende bijeenkomst lopende periode - dus dat is niet veel - een half uur concentratie zult oefenen dat is ook niet veel -, maar dat U aan dit half uur zult vastknopen een poging om een mededeling van b.v. drie woorden over te brengen naar iemand van Uw eigen keuze. (band loopt af) Wanneer U U te rusten legt, dan zou ik heel graag willen dat U zoveel mogelijk elke dag tienmaal de volgende ademoefening maakt. U haalt adem, zó; U kunt daar zelf een ritme voor nemen dat U het beste past - maar zo dat Uw uitademing tweemaal zolang duurt als Uw inademing. U kiest deze wijze van ademing zo rustig mogelijk, en wanneer U dit kunt, U ontdekt dat dat gaat, probeert U dan om een gelijke poos als voor inademing werd gebruik, tevens te gebruiken als pauze tussen uit- en inademing; dat is zeer eenvoudig dus. Wanneer U deze proef ook wilt doen, kan ik U beloven dat zij veel zal bijdragen tot Uw ontspanning en Uw rust allereerst, maar ten tweede ook dat zij U iets meer vitaliteit en veerkracht zal geven, waardoor U op de duur - daar ben ik van overtuigd - in staat zult zijn die mogelijkheden die wij U wijzen ook voor Uzelve ten volle te benutten. Dus ik zal nog eenmaal dat ademritme herhalen voor U: Wanneer U twee tellen inademt, ademt U vier tellen uit. Merkt U dat dit zonder benauwdheid gaat, dan voegt U daarbij een pauze van twee tellen na de uitademing, voordat U wederom aan de inademing van twee tellen begint. Hoe trager U dit ritme kiest hoe beter, maar er mag nooit en te nimmer enige benauwdheid bij U optreden. Op het ogenblik dat U voelt ik ga krampachtig ademhalen, dan kunt U er mee uitscheiden. Lukt het U, dan kunt U dit doen 15 tot 20 maal per avond, kort voor het inslapen. Wilt U het meer doen, overdrijf het niet, ga niet boven de 25 maal met deze ademoefening. Wordt U er benauwd van, heeft het een onaangenaam resultaat op U, onmiddellijk mee uit scheiden, maar de volgende dag weer proberen, alleen maar proberen, al doet U het maar één keer elke avond voorlopig. En daarmee ben ik dan klaar met mijn materie. Ik hoop dat U deze proeven zult willen nemen, dat U ze zult kunnen onthouden ook. Ik ben ervan overtuigd dat dan de resultaten ook behoorlijk zullen zijn. En nu geef ik het medium een ogenblik vrij. U kunt dan dadelijk met 27

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 onze tweede spreker eventueel verdere oneindigheden en eindigheden bespreken of op andere wijze U in meer filosofische richting bewegen. Ik dank U ondertussen wel voor Uw aandacht en zou willen zeggen: tot weerziens, NA DE PAUZE Goeden avond vrienden, Nou, U heeft nu de gelegenheid gehad een hele hoop vragen te stellen en nu denk ik niet dat er bezwaar tegen is wanneer we dan nu een onderwerpje gaan nemen. En nu wil ik natuurlijk U graag ter wille zijn; uiteindelijk het eerste onderwerp, nietwaar, met de daaruit voortvloeiende vragen dat is zo'n beetje de taak die U krijgt. Maar als U nu werkelijk zelf nog een onderwerp heeft waar U graag wat over wilt horen, dan wil ik daar met alle genoegen over spreken. Wilt U het aan mij overlaten, ook goed. Ik geloof dat wij het graag aan onze vriend overlaten. Erg vleiend, ik ben er zeer dankbaar voor. Nu weet U, we hebben de vorige keer eigenlijk zo'n beetje gesproken over het filosofische onderwerp "eindigheid en oneindigheid". Ik zou zeggen; laten we daar eens - niet diep filosofisch maar zo echt op zijn boerenfluitjes - een zacht praatje over opzetten, want uiteindelijk eindigheid, nu ja, dat weten we allemaal wel, nietwaar, eindigheid dat is de kaars die opbrandt, dat is de portemonnaie die leeg raakt en al dergelijke fraaie dingen meer. Maar oneindigheid, als wij ons een oneindigheid voor kunnen stellen, ja, dan zou ze al eindig zijn, omdat ze door ons voorstellingsvermogen, dat uiteindelijk begrensd is, omvat kan worden. Het is een ongrijpbare waarde, en het vreemde is dat én voor mens én voor geest dat aantal ongrijpbare waarden werkelijk oneindig is, d.w.z. onvaststelbaar. Het onvaststelbare nu, daar willen we ons vandaag toch wel even mee bezig houden. We weten, op aarde b.v. , dat we leven. Hoe we leven, waar we leven, dat denken we te weten, maar dat weten we niet zeker. Wanneer we in de geest zijn dan weten we dat we bestaan, maar verder weten we eigenlijk heel weinig. Maar we hebben onze eigen wereld waarin we leven; die wereld die wordt uit ons geboren. Overigens, ja, ik zal U geen huiswerk opgeven, hoor, ik ben wat dat betreft niet zo slecht als Matthias, maar als ik U huiswerk op zou geven, dan zou ik U eenvoudig dit opgeven, nietwaar: zoekt U eens naar resultaten van de suggestie in de wereld, probeert U zich eens bewust te worden wat daar allemaal suggestie is. Weet U wat een van de aardigste soorten is? Ja, we zijn hier met heren onder elkaar, die paar dames horen er eigenlijk niet bij, nietwaar? Ja, ze horen er natuurlijk wel bij, maar voor deze avond zitten ze dan toch een beetje achteraf en daarom kunnen we het wel zeggen. Eén van de aardigste soorten van suggestie is dat als je op een prijsje zet fl 1. -, dat een vrouw zegt: dat is duur. Zet je 99 cent dan vinden ze het goedkoop; zet je fl 1. 21 dan vinden ze het ook goedkoop. Dan ligt het er dus maar aan wat je als winst kunt en mag nemen, of je fl 1. 21 of fl 0. 99 neerzet. Deze suggestie die vinden we overal en die suggestie die gaat nu werkelijk tot in het oneindige verder; daar is geen einde aan. De mogelijkheid van de suggestie die is, nu ja, zo enorm, daar kunt U zich eigenlijk geen voorstellingsvermogen van maken. En toch is natuurlijk de suggestie ook wel weer eindig, d.w.z. ze wordt beperkt door Uw eigen vermogen om te suggereren. In die wereld waarin U leeft zou U nu zichzelve kunnen gaan suggereren en dat zou dan mijn tweede opgave kunnen zijn, b.v. suggereert U zichzelf dat U gezond bent, dat alles goed gaat en dat er niets gebeuren kan. Als U werkelijk een goede suggestor zou zijn, dan zou U daarmee de wereld voor Uzelf een heel eind beter maken, maar we kunnen eigenlijk onszelf niet suggereren, en vandaar dat we altijd weer, mens en geest gelijkelijk, een beroep doen op het oneindige, op het ongekende. Er is haast geen mens of hij bidt. Op zijn eigen manier misschien: de een bidt tot God en de ander die staat alleen maar ergens tussen de bomen in; die haalt diep adem en die zegt, ja, het is eigenlijk mooi om te leven. Het is allebei een gebed, maar elk van deze personen, of het nu degeen is die in de kerk geknield met allerhand poespas zit te bidden, of degeen die alleen maar diep adem haalt en zegt; "ja, het is goed om te zijn", die erkennen achter hun eigen wezen een andere invloed, en die andere invloed dat is nu eigenlijk het oneindige of het onbepaalbare. Wij zijn dus zelf, volgens ons eigen inzicht, uitingen van iets dat oneindig is en we voelen onszelf als iets eindige. Zover zijn we het toch met elkaar eens, hé? Is daar geen repliek, geen opmerking, geen dupliek? Helemaal niet? Dan gaan we weer verder. Nu, laten we ons nu eens eventjes rustigjes voor gaan stellen dat dit 28

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 oneindige benaderbaar is. Je kunt een oneindigheid nooit uitdrukken; je hebt getallen ook die zijn oneindig, d.w.z. die zijn niet uitdrukbaar in b.v. een tiendelige breuk. Maar er bestaat toch een methode om ze aan te duiden en om met die waarde te rekenen. Dan gebruikt U een normale breuk, weet U wel? Nu, zo zou je met die oneindigheid natuurlijk ook kunnen werken. Dat heeft de mens ook gedaan. Hij heeft gezegd: God, daar neem ik een x-getal voor; x gedeeld door mens is leven. Een heel eenvoudige vergelijking. Dat houdt dus in dat het leven wat de mens erkent, eigenlijk datgene is wat in hemzelf, met zijn eigen waarde vermenigvuldigd, uitmaakt het goddelijke. Maar als dat zo is, dan moeten wijzelf ook oneindig zijn, want, mits er aan ons wezen een onbekende waarde wordt toegevoegd, zijn wij oneindig, zijn we God kun je ook zeggen. We zijn het niet, maar we zouden ons voor kunnen stellen dat we het zouden zijn. Ook nog geen tegenwerping? Nu ja, dat hoef ik niet elke keer te vragen, nietwaar? Als U wat op het hart heeft, dan zegt U het toch wel, hé? Nou, nu moet U eens goed luisteren, want nu gaat het interessant worden, hoor; ik ga er extra goed voor zitten. Wanneer we dit weten, dat een onbekende waarde, vermenigvuldigd met ons eigen wezen, het leven is en wij hebben het leven en wij hebben onszelf, dan kunnen we uit deze, op zichzelve volgens ons en voor ons inzicht eindige waarde, de waarde van het oneindige bepalen. Merkt U dat er een fout in de redenering zit? Ja, er zit inderdaad een fout in. Juist. Mag ik misschien vragen welke die fout is? Ja, die Godheid die U gebruikt als x, dat x gedeeld mens is leven, dat bent U aan het verwisselen gegaan, want U zegt: God x de mens. Als ik ze allebei met de mens vermenigvuldig dan krijg ik de mens x het leven is Godheid. Inderdaad. Dat was alleen maar om even te kijken of U werkelijk het argument volgde, hoor. U moet me niet kwalijk nemen, maar we moeten nu eens een heel klein beetje eventjes kijken of U wel oplet, anders is het de moeite niet waard. Er zat dus een fout in de redenering, maar U heeft ze zelf rechtgezet. Dus als we het leven nemen en de mens, en we vermenigvuldigen die beiden dan krijgen we: oneindig. Dat bent U dan wel met me eens? Ja. Anders gezegd; één van de beide waarden, óf het leven óf de mens, moet oneindig zijn, waar eindig x eindig nooit als eindproduct oneindig kan hebben. Blijft ons de vraag: welke van deze beide waarden is eindig. Nu weten we allemaal wel dat ons leven, onverschillig waar we zijn, hoor, in de sfeer of bij U op aarde, ten einde spoedt, d.w.z. het verandert en alle gekende waarden daaruit gaan plotseling verloren, veranderen. Daarmee zouden we dus kunnen aannemen dat het leven, wat wij het leven noemen, de totaal van de verschijningswereld rond ons, dat die eindig is. Bent U het ook met me eens, of niet? Mag ik even wat vragen? Zegt U het nog eens. Ja, ik heb het volgende beweerd. Wanneer wij aannemen dat mens x leven (m x 1) is oneindig (of g) dan moet een van deze beide waarden m of 1 oneindig zijn. Nu verstaan wij onder 1 of het leven, het totaal van de vormen, van de verschijningsvormen die rond ons zijn. Dit is een veranderlijke waarde die nooit te bepalen zou zijn, tenzij wil zeggen: het leven is het totaal van de verschijningsvormen rond ons, waaruit we onszelve leren kennen. Ik varieer het nu om het iets duidelijker te maken. En daaruit trok ik de conclusie dat het leven, het buiten ons staande leven, waar het volledig zijn waarden kan veranderen - waarden kunnen verdwijnen en geboren worden -, in zijn factoren eindig is. Tot op zekere hoogte dan. Tot op zekere hoogte, inderdaad. Nu gaan we iets verder komen, want, let wel, zeggen wij nu: het is absoluut eindig, dan moeten wij zeggen; de mens is absoluut oneindig. Is dit laatste acceptabel? Neen. Neen, de mens als zodanig is ook eindig. Waar hebben we dan mee te maken hier, wat is dan de eigenaardigheid waardoor we als uitkomst van dit eenvoudige sommetje, nietwaar, m x 1 = g, de oneindige waarde kunnen krijgen? Wel, laten we dat nu eens zo gaan uitleggen. De mens als zodanig is eindig en het leven als zodanig is eindig, maar zowel mens als leven dragen in zich een factor die voort blijft bestaan te allen tijde, ook al gaat het leven en de mens ten 29

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 gronde, die waarden die in deze beiden zijn blijven voortbestaan. Kunt U dat met me eens zijn? Ja. Wanneer die waarden voort blijven bestaan dan zouden wij er al heel gauw toe over kunnen gaan om te zeggen: een zekere waarde g is mede bevat in het getal m en in het getal 1. Bent U dat ook met me eens? Ja. M. a. w. mens is iets + God, leven is iets + God. Geen verzet? Dan kunnen we verder gaan. Ja, ik heb hier geen foute redenering gemaakt, hoor, en zeker geen bewuste. In het begin hebt U verondersteld dat er tussen de grootheden m en 1 één van beide was die eindig was. Inderdaad, dat heb ik gedaan, daar ben ik mee begonnen. Nu komt U tot de conclusie dat ze eigenlijk allebei een factor hebben die oneindig is. Dat ze beide eindig zijn, maar dat in beide een factor schuilt die oneindig is. Maar hoe wilt U dan dit verklaren: iets wat eindig is met een oneindigheidsfactor erin dat is oneindig. Ja. Als dat het wezen uitmaakt.. Inderdaad. Ja, dit moet het wezen uitmaken, want krachtens de vergelijking heeft de oneindigheid de grootste uitgestrektheid, dus: het moet het wezen uitmaken. Inderdaad. En nu heb ik gezegd: laten we dus aannemen dat: mens, m = x + g, en dat leven is ook x + g, g als getal van het oneindige of God) het ongrijpbare. Dan moet ik tot de conclusie komen dat deze m dus God + een toevoeging moet zijn en het leven evenzeer God + een toevoeging. Dat kan toch niet? Waarom niet? God is toch alles? Tja, inderdaad, maar nu komen we op een theologisch probleem dat niet meer filosofisch is. Laat U mij maar even uitpraten, dan zult U zien waar ik eigenlijk naar toe wil met deze redenering. Wanneer ik op deze manier hier die waarden stel, dan weet ik voor mijzelf dat God het hoofdbestanddeel is van beide, van leven en van mens, maar blijkens Zijn wezen is de mens niet identiek met God. Wat is dan de factor x die wij zowel in het leven als in de mens zien optreden? Als we het goddelijke wegnemen uit de mens, wat blijft er dan over? Niets, zou U zeggen? Ja toch, een bewustzijnstoestand. Heeft U dat goed begrepen? Dan trek ik op grond van het voorgaande de volgende conclusie; zowel mens als leven zijn eindige bewustzijnstoestanden, die uitdrukking geven aan het oneindige. Zo, nu heeft U daar een stelling, als daar wat op te zeggen is! Ga nu Uw gang. U had in het begin van Uw betoog over mens en geest. In welke zin bedoelt U dat? Op de aarde levende mens en een reeds gestorven mens? Inderdaad. Dus dat is gewoon de gebruikelijke terminologie, ofschoon, als het naar mij ging, ik mijzelf zeer zeker mens zou noemen en niet geest, daarmee uitdrukking gevende aan het feit dat ik ook iets ben met een vorm, nietwaar, een zeker bewustzijn + een bepaalde vorm. Dat is voor mens en dat is uiteindelijk voor de geest ook, mag die vorm misschien gemakkelijker variabel zijn dan bij U, daarvoor is het bewustzijn weer anders, maar ik vind: we zijn eigenlijk allemaal mensen. Maar om dat duidelijk te maken heb ik dus gezegd, nietwaar, bij ons in de sferen geldt dit evenzeer als bij U. Mag ik dan nog even vragen wat U verstaat onder geest, want wij hier, althans ik voor mij, versta onder geest een toestand waarvan elke materiële structuur geannuleerd. is en de ziel die neem ik aan, zoals de Ouden dat wel deden, de Oude Grieken, dus het Aristolische 30

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 begrip; daar zit een zekere fijnstoffelijkheid aan, die weliswaar door ons zintuigelijk niet waargenomen wordt, maar er zit toch een zekere fijnstoffelijkheid aan, en aan de geest zelve. . . . Ja, de bekende omdraaiing van termen, want, kijkt U eens, ziel betekent kern. De kern van het wezen is onstoffelijk. De geest is de uitdrukking van de kern, zij is fijnstoffelijk. Zo bedoelen wij dat. Ja, nu weten we tenminste waar we aan toe zijn, want anders dan praten we langs elkaar heen. Ja, ja, daarom moet dit even vastgelegd worden en dat doen we dan hierbij. Dus, dat kan ik ook mede voor mijn collega's zeggen, hoor. Dat doen we praktisch allemaal, en wanneer we het niet doen dan zullen we er heus wel de nadruk op leggen, want ik heb tenminste al erg op mijn baadje gekregen en ze hebben tegen mij gezegd; denk erom, kerel, je bent nu een tijdje bij ons, al is het nu niet zo erg lang, je mag daar mee gaan praten, maar denk erom dat je vooral duidelijk bent, want de vorige keer hebben jullie er een beetje een potje van gemaakt. Jullie zijn zo sterk ingegaan op je eigen denkwijze dat je helemaal vergeten hebt dat er een ander mens wel eens kan zijn die niet aan jullie termen gewend is en jullie wijze van denken niet helemaal kan verstaan. Denk erom dat het beter wordt. Nu ja, ik doe eerlijk mijn best, dat zult U toegeven, nietwaar? Ja zeker. Juist. Nu, dus laten we dat dan nog eenmaal definitief vaststellen nu, voor eens en voor altijd: de ziel is de kern; de kern is niet stoffelijk. Wanneer wij aan zouden nemen dat de ziel fijnstoffelijk was, dan zou de geest alleen een bewustzijnstoestand moeten zijn van iets stoffelijks en zou de ziel als zodanig, zijnde stoffelijk, eindig moeten zijn. Ja, als ik nog even mag interrumperen? Ja, Ja. Nu gaat U toch uiteindelijk in tegen de Bijbel ook, nietwaar? Want God schiep de mens naar Zijn beeld en gelijkenis, naar Gods geest. Op een gegeven moment formeerde Hij die mens en blies hem de adem des levens in de neusgaten en zo werd de mens tot een levende ziel. Dus hier, zoals het in het boek Genesis in het begin staat, hier blijkt toch wel uit dat het in die geest b.v. bij God, daar kunnen we toch ons niet denken, nummer één althans, nietwaar, God als van een materiële structuur. De uitingen daarvan is natuurlijk een tweede, maar God zelf is toch zeker geen materiële structuur. Wij zijn dan toch geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, dus geest, en pas met het inblazen van de adem des levens in de neusgaten, werd de mens een levende ziel. Adem des levens - ziel; zeer juist uitgedrukt. Ja, daarom juist. Het is niet dat ik hier op het ogenblik spijkers op laag water zoek. . . Nee,. nee. . . . maar het gaat hierom eigenlijk, nietwaar, de nomenclatuur, zoals door mij naar voren gebracht is de algemeen Christelijke. Ja, inderdaad, maar is het U wel eens opgevallen dat de algemeen Christelijke nomenclatuur vaak in directe strijd is met de logische conclusies uit de geschriften, die men als heilig en goddelijk geïnspireerd ziet in de Christenheid? Want de geest is er en het lichaam is er; ze zijn samen niets zonder de adem des levens, waardoor het geheel wordt tot een levende ziel. Stof en geest tezamen, zijn dus niets. Alleen indien er de ziel, de adem des levens bij komt, dan krijgen we Gods beeld en gelijkenis. Is U wel eens opgevallen dat daarmede de mens dus wordt verklaard tot een drieëenheid? En daar krijgen we nu weer een van de punten waar natuurlijk eeuwig over te vechten is. Maar, laten we dat van onze kant even uiteenzetten zoals wij dat zien. Kijk eens, wij kennen drie verschillende sferen. De eerste is de sfeer van de materie, materie in duizenderlei vorm misschien, maar materie, gevormd, geband in de vorm als het ware (gebannen had ik moeten zeggen, hoor). Deze materie kan onder omstandigheden vluchtig worden, maar zij zal te allen tijde om zichzelf te zijn, vaste vorm moeten bezitten. Dus punt één is: grofstoffelijk. Nu krijgen we punt twee. Laten we dat noemen: aether of geest, als U dat wilt. Dit in een fijnstoffelijk patroon, waarin geen vaste vorm optreedt, maar dat voortdurend in zichzelf stralend werkt en daardoor is een bewustzijn. 31

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 Dan krijgen we nummer drie, dat is de ziel. Zowel stof als geest kunnen alleen bestaan wanneer het totaal van hun krachtverbruik door actie voortdurend wordt aangevuld, anders zouden ze aan zichzelf ten gronde gaan. Deze kracht, die niet stoffelijk is, maar die het stoffelijke het bestaan mogelijk maakt, noemen wij; de ziel, en zouden we ook kunnen noemen: de levensadem. Zij is het onmiddellijk deel Gods. God is dus; a. de Schepper, b. de geest - nee, laten we het goed zeggen, nu vergis ik mezelf even - a. de ziel, de zijnde, b. de geest, de bouwer, 3 de stof, de breker. De stof in de vergankelijkheid, het voortdurend ondergaan. De geest is het voortdurend creëren, het voortdurend scheppen in gedachte van vormen die de materie tijdelijk zal kunnen dragen, en a. is het zijn zelve dat noodzakelijk is om beide andere vormen tot uiting te doen komen. En heeft U nu in de gaten dat, als we het zo zeggen, ik ook in Christelijke zin volkomen gelijk heb, wanneer ik de terminologie aanvaard zoals ik ze gebruikt heb, ofschoon ik direct toegeef dat ze met de Godgeleerdheid e. d. waarschijnlijk wel in strijd zal zijn. Ik kan natuurlijk volmaakt onderschrijven ? (hoesten, niet te verstaan) - Nee, nee, nee, ja. Deze levensadem, dat ritme, is dat een ingewikkeld ritme of is dat een eenvoudig ritme? Het is het meest eenvoudige ritme dat men zich voor kan stellen en daarom het meest ingewikkelde om te begrijpen. Kunt U ons daar wat van vertellen? Ik kan er een paar dingen van vertellen, ja. Wanneer U deze levensadem wilt zien als adem laten we dus even een voorbeeld nemen - als lucht. Dat is laten we zeggen, een omschrijving, maar ik weet wel wat ermee bedoeld wordt. Ja? Goed. Dus laten we aannemen het is lucht. Stelt U zich voor dat U langzaam en diep ademhaalt. Wat doet U dan? Dan drukt U Uw eigen toestand van rust uit in deze langzame ademhaling. Van U stroomt de lucht uit, langzaam, geleidelijk en vloeit langzaam en geleidelijk tot U terug. Stellen wij voor dat U dit zelfde doet in een toestand van opgewondenheid, terwijl U werkt b.v. ; dat is dan nog niet zo erg driftig, maar U werkt, Uw ademhaling gaat sneller, U trekt de dingen sneller tot U, U stoot ze ook weer sneller af. Wanneer nu God moet worden gezien als een slapende, dan is Zijn ademhaling zeer langzaam. Dan kunnen wij zeggen dat één ademtocht Gods in aardse tijd uitgedrukt - ja, het is misschien gek om dat te doen, maar we moeten toch uiteindelijk enigerlei maatstaf nemen - ongeveer 950 miljoen jaren duurt, ongeveer. Maar wanneer God creëert, wanneer God werkt, m. a. v. wanneer de schepping geuit is, dan versnelt dit ritme zich tot ongeveer 330 miljoen jaren; dat is dan één ademhaling. In deze periode zien wij natuurlijk een versnelling en een vertraging optreden naar gelang de periode van inademing begint of bijna ten einde is, uitademing begint of ten einde is. Deze versnelling nu, is gelijk en bedraagt van begin tot einde ongeveer 1 op 12, d.w.z. wanneer wij zetten begin- en eindpunt 1, dan kunnen wij zeggen: het maximum is 12. Alle perioden daartussen verlopen met een toeneming, ook gerekend volgens het principe 12. Dus de eerste periode is 12, dan is de volgende 1, de daarop volgende 1/12 etc. Dus een versnelling ook van beweging. En dit ritme, dat eigenlijk zo simpel en zo eenvoudig is, zou ons kunnen leiden tot rekeningen, berekeningen die hopeloos of fantastisch zijn, zo ingewikkeld. Nu is alleen het vreemde: wij behoeven dat eigenlijk niet te berekenen. Op het ogenblik bevinden wij ons op een wisseling en dat is eigenlijk dit: de versnelling van de uitademing komt tot staan. U kunt ook zeggen: het wijken van het Al begint zich te vertragen. Dat zal de sterrenkunde misschien op het ogenblik nog niet met U eens zijn, maar over enkele jaren wel. Dan zal men die beweging anders uit gaan leggen en zeggen; het Al explodeert niet meer. Dat is niet waar; het Al heeft alleen zijn grenzen bereikt en keert in zichzelve terug. En ja, daardoor een andere waarde, zoiets als eb en vloed. Nu, dan zult U zien, dat in deze periode van stilstand, wij eerst, krijgen een perioden van stilstand, voor de mens meestal uitgedrukt in een periode van alten we zeggen, bange afwachting. Van die perioden van stilstand uit gaat de zaak langzaam maar zeker beginnen. Nu is er eerst wisseling, probeert U het zelf maar eens, haalt U adem in en stoot U ze dan weer uit, dan zult U merken dat deze luchtbewegingen tegen elkaar gaan botsen; U krijgt dus een botsing. Dan gaat de ontwikkeling in omgekeerde richting. Waar we nu zijn aan de uitademing, kunnen we dus zeggen; de mens heeft zich van God verwijderd en moet weer tot God terugkeren. De mens zelve maakt als eeuwig wezen dus het eeuwige in de mens, het oneindige in de mens maakt deel uit van dit ritme maar kent bovendien zijn eigen 32

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 ritme, dat bepaald wordt door deze versnellingen, dus deze versnellingsperiode die we dan in het totaal 24 zien tussen de 1 en 1. Ja, heb ik mij nu duidelijk gemaakt? Heb ik de zaak niet erg in de war gestuurd? Nee, nee, nee, helemaal niet. Nu, daar ben ik blij om. Deze inzichten worden door de Tibetanen ook als zodanig erkend en naar voren gebracht en worden daar ook wel degelijk gehanteerd, vooral ook omdat die ademhalingsritmen nieuwe mogelijkheden openen op geestelijk gebied. Ja natuurlijk, en nu is het het eigenaardige: God heeft Zijn eigen ritme, wat we nu hebben getracht om ongeveer te bepalen. Maar U heeft het nu over de mens. De mens heeft niet een levensritme, gelijk aan het goddelijke alleen, maar hij kent ook zijn eigen levensritme en dat is voor ieder mens verschillend. U heeft het over de Tibetanen, nietwaar, en dan kunnen we het ook wel over de leer van Yog hebben, de verschillende Yogi. En dan zult U tot de conclusie komen dat ze allemaal ademoefeningen doen, maar dat de oefening die voor de één betekent de grootste welstand, voor de ander de dood kan betekenen. Waarom? Elk mens heeft zijn eigen instelling en dit is weer te verklaren wanneer we begrijpen dat elke mens kan worden gezien als een moment van kracht in deze totale ademhaling, zodat zijn uitingsvorm van dit ogenblik beheerst wordt door de versnelling van goddelijk ritme of vertraging van goddelijk ritme waaruit hij werkelijk is voort gekomen als mens. Dus die energie onttrekt hij eigenlijk aan de wisseling van die ademhaling bij de variatie. Inderdaad, dus schepping is gelijk aan beweging, vandaar goddelijke adem. Dus wanneer hij dan niet op het juiste ogenblik die energie opneemt, dan is hij uit zijn ritme en kan geen energie opnemen. Inderdaad. Het gaat zelfs zover dat als U dit wilt, kunt U zichzelf omschakelen. Want dat is ook - we hebben het nu toch over Indië - dat is een Indische praktijk. En bij deze omschakeling zult U ontdekken dat er mensen zijn die zich zelf kunnen doen sterven. En wanneer je dan het lichaam nagaat, dan lijkt het alleen maar of er uitputting is opgetreden, maar dat is praktisch onmogelijk want 20 uur van tevoren was diezelfde mens nog vol kracht en levenslust en nu is hij plotseling geheel uitgeput. Wat heeft die mens gedaan? Die heeft zijn eigen levensadem teruggezonden, dus die heeft zich op doen gaan wederom in dit grote ritme en zo'n lichaam blijft erbij liggen. Dat is hetgeen waar de Fakirs aan sterven, die vrijwillig sterven. Er zijn inderdaad personen die het zover gebracht hebben en dat beheersen; die kunnen zelf hun moment dat ze sterven bepalen. Sterven kunnen ze kiezen ja, overgaan, hé? Ja, we zitten nu wel erg interessant te praten, vrienden, maar. . . . U zei daar straks: mens, stof en geest is niets, alleen als de ziel erin komt is het wat. Even tevoren zei U: een mens, als daar de ziel uitgehaald wordt, houdt toch wat over. Inderdaad, maar dan is het geen mens meer. Nee, nee, dus dat "niets" dat heeft geen betrekking op hetgeen U van tevoren zei? Neen, kijkt U eens: gezien het standpunt "mens" - laten we het nu eens heel eenvoudig nemen - ik geef U een lichaam en ik geef U een geest, maar ik geef U niet de kracht om die beide in stand te houden. Wat zult U zijn? Afhankelijk, een soort van robot, afhankelijk van een ieder die U die levenskracht geeft. Als U zich daar over wilt laten inlichten, dan moet U maar eens lezen over de Zombi's, die kent U toch wel? De levende doden. Zombi's, ik kan het op het ogenblik niet zeggen, hoor. Zombi's, levende doden, dat zijn mensen die door magische praktijken, kort na de dood, zover worden beïnvloed, dat hun levensfuncties zich normaal gaan voltrekken, terwijl de bewustzijnstoestand praktisch wegvalt. Dat is een heel eigenaardige kwestie hoor; dat is negermagie die in hoofdzaak gebruikt wordt in het Noorden van Zuid-Amerika. Dus dat is een onbezield wezen dan? Neen, dat is bezield door de wil van zijn meester. Ja, dus ik bedoel het heeft geen eigen ziel. 33

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 Het heeft geen eigen ziel en zelfs geen werkelijke eigen geest maar alleen een magisch beeld dat als geest fungeert, een magische schil. En dan kunnen we deze dingen geen mensen noemen; ze zijn zelfs geen dieren meer, want zij hebben b.v. helemaal geen zin voor zelfbehoud; ze kennen praktisch dus dat zijn geen mensen meer. Dan zouden we dus ook kunnen zeggen: neem weg de ziel uit de mensen, wat blijft er over? Een Zombi, hé? Een spookwezen. En waar leeft dat dan uit? Wel doodeenvoudig, wanneer we nu eens bekijken op de keper: de stof is een deel van het goddelijk vermogen,- de geest is een deel van het goddelijk vermogen. Deze beide kunnen dus blijven bestaan, maar hebben geen persoonlijkheid en vallen alleen onder de onmiddellijke goddelijke wet, terwijl wordt het een levensadem ingeblazen, komt de ziel erbij; wij kunnen spreken van een zelfstandig wezen dat binnen de begrenzing van zijn mogelijkheid en voorstellingsvermogen, eigen besluiten neemt en zijn eigen weg zoekt. Dat is het verschil. En nu hebben we dat ook uit de doeken gedaan, ja? Nu, dan zullen we nog eventjes toch teruggaan voordat ik uit ga scheiden, naar dat eindige en dat oneindige, dat mag wel, hé? Nou, dan moet U eens goed opletten. Wanneer we nu weten, zo goed als U dat weet, nietwaar, op het ogenblik en zo goed als ik dat weet dat het oneindige een ritme heeft, kunnen wij dus een deel van het oneindige bepalen. Het oneindige is krachtens hetgeen wat wij hier besproken hebben, dus niet als een onbegrensde aaneenschakeling van eindigheden. Kunt U daar in komen, ja? Of moet ik het nog een keer zeggen? Neen, dat is wel begrepen. Neen? Nou, op grond hiervan zouden we kunnen zeggen dat God bestaan moet buiten Zijn schepping als Hij een oneindigheid is en de schepping, een aaneenschakeling van eindigheden, uiteindelijk slechts kan zijn een onvolmaakte weerspiegeling van het wezen waaruit het is voortgekomen. Hoe vindt U dat als laatste punt; Is het een goed doelpunt, ja? Ja, dat in duidelijk. Nu, dan heb ik geloof ik vandaag weer genoeg gezegd. Ik zal U werkelijk heus nog wel eens een keer meer, ik hoop niet vervelen, maar dan toch in ieder geval nog wel eens een keer bezighouden met dergelijke problemen. Weet U, dit is een denkoefening eigenlijk, wat wij gedaan hebben vanavond, interessant misschien en gezellig, maar toch in de eerste plaats een denkoefening. Want als U deze hele redenering hebt kunnen volgen op de duur, U kunt zeggen: "ja, daar kan ik inkomen", dan kunt U over Uzelf gaan praten en dan kunt U voor Uzelf ook gaan zeggen; wat ben ik, waaruit besta ik, wat zijn eigenlijk de eigenschappen die mij maken tot wat ik ben? En dan komt U ook voor Uzelf tot een zeer eenvoudige formule, net als het goddelijke ritme. Zo eenvoudig, dat je eigenlijk ervan schrikt wanneer je ze ontdekt, maar juist wanneer U die eenvoudige formule van Uw eigen wezen kent, kunt U Uw eigen wezen, krachtens die formule, gebruiken om dat te bereiken wat als wens leeft in Uw eigen wezen, in Uw ziel, en dan kunt U én geest én stof onmiddellijk instrumenteel maken voor de bereiking van al datgene waarnaar een ziel haakt, hé? En moge dat dan ook een, eindigheid zijn; we kunnen er zeker van zijn dat deze eindigheid gevolgd zal worden door een volgende eindigheid, die er toch op aansluit en betekent een verbetering, want uit het eindig bereiken van de wens, groeit krachtens het oneindig verlangen om God te naderen een volgende eindigheid die, op een hoger bewustzijnsplan staande, een hogere eis stelt, aan het eigen wezen. Nu, als U daar eens over nadenkt, vrienden, ga ik afscheid van U nemen. En dan wens ik U allemaal nog verder een prettige avond en dan komt er nog eventjes een spreker om, nu ja laten we maar zeggen, afscheid te nemen. En nu zullen we dat toch - we hebben er eens over gedacht - zullen we dat toch ook doen in een variatie van "het schone woord", een vrije variatie. En dan dank ik U overigens verder voor Uw aandacht, dan weet U wat er komt. Tot ziens. ZO, vrienden, ik ben zo vrij geweest om een ogenblik te wachten en daardoor U in de gelegenheid te stellen ook mijn woorden, onbelangrijk als zij mogen zijn, vast te leggen. (dit hield verband met het omdraaien van de band). Ik zou gaarne van U willen hebben één onderwerp ter meditatie, opdat wij mediterende deze avond kunnen besluiten. Heeft U een bepaald onderwerp in Uw gedachten? De slaap. 34

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 2 – 8 december 1953 Slaap, verzinken in een duisternis die zich ontplooit tot nieuwe wereld. Slaap, rust, diepe rust die nieuwe krachten doet stromen door een vermoeid lichaam, maar waarin de gedachten jagen vaak en de geest soms nieuwe werelden betreedt. Is er iets kostelijker dan slaap? Men zou de slaap kunnen vervangen. Er zijn stoffen die het lichaam reinigen van alle vermoeienis; er zijn stoffer, die U wakker houden en waakbewustzijn geven 24 uur op een dag, maar ze zouden U een kostbare gave ontnemen: de slaap. "De slaap", zo denkt de mens, "is een nutteloze pose van vergetelheid,? we verzinken in een niet zonder meer. " Misschien heeft U gelijk wanneer U het zo stelt, omdat U zich niet bewust bent van de diepe werkelijkheid die achter het schijnbare "niets" verborgen ligt. De mens, die zichzelf bedrogen heeft de hele dag, lang, onthult in de slaap de werkelijkheid aan zichzelve, toont zich aan het "ik" te zijn wie hij is. ' Of dat is in de angstige jacht van een prikkelende nachtmerrie, vol verschrikking, of het is in een vredig land waarin wondere bomen bloeien, hij uit zichzelve en kiest zijn sfeer. Zeg mij niet dat de mens niet droomt. De mens die slaapt droomt, hij is bevrijd van de gebondenheid aan zijn wereld en slaat de vleugelen uit, wiekend naar verre landen, gaande door de tijd, ziende verleden en toekomst gelijkelijk naast zich staand. De slaap is de verpozing van werkelijkheid die gegeven wordt aan een ieder die in de onwerkelijke wereld moet leven. Maar wanneer de mens slaapt, zou ook zijn Schepper slapen? Zou er niet een ogenblik zijn dat ook de scheppende kracht, zichzelf regenererend, tot zich terug laat vloeien alle dingen, een moment van schijnbare duisternis? Ik geloof dat het zo moet zijn in het Al, dat er een ogenblik komt wanneer alles verdwijnt én verduistert, wanneer geen ster meer schijnt en geen wereld meer ontluisterd wordt door de lusten van de wezens die er leven, een ogenblik waarin geen streven meer bestaat in het hele Al. Maar is er dan werkelijk niets, of leeft juist in de slaap van God- of zo ge wilt- de goden de realisatie van de werkelijkheid? Omvat soms in een slaap de strijd, de strijd der dingen God, begrijpende het lot dat Hij wel heeft bestuurd, maar niet altijd volledig voor zichzelve wist? Slaap. . . God slaapt, soms, maar niet terwijl er wensen leven, niet terwijl er sterren staan. Wanneer God slaapt leven de mensen, leven de dingen in Zijn gedachten. Wanneer God waakt dan leven ze buiten Hem als een geuite schepping. En - ziet, de schepping vlucht in de slaap om zijn Schepper terug te vinden om zichzelve wederom te kunnen zijn en zich te bevrijden van een lijden dat de dagen lang maakt, het lichaam moe en traag. Ook gij slaapt, en als gij zult slapen, slaapt een groot deel van Uw wereld. Terwijl gij U neervlijt en zachtekens wegvlucht in het duister van Uzelf, keren andere zielen terug. in het eeuwige getij der wereld, want daar is er morgen en noopt het zijn tot nieuwe strijd om het bestaan. Slaap. . . De slaap omcirkelt de aarde als een engel die, vlucht voor de eerste stralen van het licht. De slaap is een grote gave, maar zii maakt ook de mens tot slaaf, tot slaaf wanneer hij niet zichzelf bewust is, wanneer niet de bevrijde geest, doelbewust het lichaam achter zich latend, zijn wegen zoekt in hoger sfeer, in beter begrip en beter verstaan van het zijn, maar zich klein laat leiden door de restanten van een dagbewustzijn, vol sensatie en prikkeling, uitlevend aan het eigen-ik de noden en verlangens van een lichaam dat niet meer is lichaam in de werkelijke zin, noodzakelijke woning. Wanneer gij slaapt, moge de slaap U vleugelen geven opdat ge, ontvliedend aan Uw lichaam, dit laat de rust die het nodig heeft en voor Uzelve vindt de kracht die U zoveel meer van node hebt, de kracht van een geest die, kerende uit het licht, uit een bewustzijn dat groter, vrijer is, beter kennend zichzelve, geladen terugkeert om een nieuwe dag en een nieuwe daad te maken tot één, stralende uiting van de scheppingswil die de Schepper in Zijn schepselen heeft neergelegd. Moge de slaap zijn een vlucht naar de vrede, moge Uw slaap zijn een balsem voor is levens wonden, moge Uw slaap zijn een ontwaken tot hoger werkelijkheid. Ik dank U, vrienden, voor Uw aandacht en wens U een goeden avond en een gezegende nachtrust.

35

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 5 Januari 1954

LES 3

Goeden avond vrienden, De vorige maal bent U er tamelijk gemakkelijk afgekomen. Toen hebben we zo'n klein beetje de onduidelijke puntjes een beetje verduidelijkt, en ik geloof niet dat het nu nodig is om onmiddellijk te beginnen met U weer in de gelegenheid te stellen vragen naar voren te brengen. Zoals U weet is ons onderwerp gevorderd tot het punt telepathie, en over deze telepathie willen wij nu iets verder gaan spreken. U herinnert zich misschien dat wij hebben getracht U aannemelijk en duidelijk te maken dat het denkproces in de menselijke hersenen een proces is waarbij electrische impulsen van zeer kleine grootte een rol spelen, verder bepaalde denkgroeven en denksporen, regen van de minste weerstand. Wij hebben verder getracht U aan te tonen dat bepaalde centra voor bepaalde impulsen de werkelijke bron zijn. Elke prikkel wordt eerst getest, dan toegezonden aan een bepaald centrum, in het centrum omgezet via herinnering in waarneming en als waarneming geeft het dan wederom aanleiding tot realisatie, realisatie geeft beantwoording aan de prikkel of impuls. Wij hebben toen verder gezegd: telepathie is eigenlijk niets anders dan het zodanig beïnvloeden van bepaalde centra in de hersenen dat realisatie van de uitgezonden gedachten ook binnen deze stoffelijke hersenen plaatsvindt. U herinnert zich dat allemaal? Daar is geen bezwaar tegen? Dan gaan we nu verder. Wanneer men tracht om een telepathische beïnvloeding te doen plaatsvinden, dan is het begrijpelijk dat een woordgedachte, dus een woord dat U uitzendt, niet wordt uitgezonden als woord; het wordt integendeel tot zijn oerprikkel herleid. De eerste cel die tezamen met al die andere de verklanking van de gedachte mogelijk maakt, is de eigenlijke cel die voor de telepathische impuls beïnvloedend dient te zijn. Daarom zal een telepathische beïnvloeding het best gelukken wanneer zeer fragmentarisch wordt gedacht, waarbij dus elk denkbeeld, elke gedachte afzonderlijk wordt uitgezonden. Ook dit zal U begrijpelijk moeten zijn. Immers, zou ik een complex denkbeelden uitzenden, dan zou ik moeten beschikken over een voldoende energetisch vermogen om bij een door de wil gebundelde straling te komen tot beïnvloeding van vijf, zes, misschien zelfs tien begincellen en zouden een tiental gelijktijdige processen voor de realisatie noodzakelijk zijn. Dit betekent, voor de beginner zeer zeker, maar in doorsnee haast voor een ieder die van de telepathie gebruik weet te maken, dat hierbij een verzwakking van impuls optreedt, van de uitgezonden impuls, evenredig met het aantal prikkel-, oerprikkelcellen die beïnvloedend zijn voor de verschillende uitgezonden impulsen. Is dat nog begrijpelijk en duidelijk? Wanneer ik nu zeer eenvoudig ga zenden, dan kom ik tot bepaalde waarden, uitdrukbaar in Angström. Deze waarden kunnen reeds liggen bij 1/1000,en 1/100 is ook een mogelijkheid en de laagste grootte die wij kenden, zal ongeveer liggen bij 1/10. Waar gelang ik uitzend zal de trillingswaarde variëren. U kunt zich dit het beste als volgt voorstellen. Wanneer U een bepaald kristal heeft met een eigen trillingsgetal, b.v. silicium, dan kunt U door het opbrengen van een receptorpunt inderdaad een groot aantal trillingen ontvangen via dit kristal, echter die trillingen, die frequenties die liggen in het eigen trillingsgetal van het kristal maar het contact, het conceptorpunt is opgezet, krijgen een onevenredige versterking. Dat kunt U uit de tijd van de kristalontvanger bij de radio misschien U ook nog herinneren, dat één enkel punt bijzonder gevoelig bleek te zijn, maar dat voor de ene zender vaak het punt betere resultaten gaf dan voor de andere. Dat lag niet aan een verschil in kwaliteit van de zender, maar wel in een verschil van kwaliteit ten opzichte van het eigen trillingsgetal van het kristalvlak dat afgetast word. Zo gaat het nu bij Uw hersenen ook. Elke cel heeft zijn eigen patroon en heeft zijn eigen ontvankelijkheid, elke impuls die direct in deze eigen frequentie aanspreekt wordt sterk en duidelijk ontvangen, elke impuls die deze trillingswaarde benadert zonder haar te bereiken, geeft een vage impressie. U zult in Uw normale leven regelmatig te maken krijgen met deze vage, niet-afgestemde impulsen. U zegt dan: ja, ik wilde daar de telefoon opnemen om iemand te bellen en daar heeft hij mij gebeld. U 36

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 realiseert U niet wat er gebeurd is. Uw gedachte op de persoon gericht, heeft een beantwoordende reactie gewekt, vaak over aanmerkelijke afstand. Dit op zichzelf in heel aardig, maar we wensen daar gebruik van te maken. Wij moeten dan beginnen met onze eigen gedachte te beperken, wij moeten, vooral in het begin, niet blijven stilstaan bij een poging om woordelijk bepaalde dingen weer te geven, maar eerder om begrippen te vormen. Waar nu het oerbegrip zonder zijn klankassociatie in de telepathie het meest machtige middel tot uitdrukking is, valt de taalgrens weg. Een ieder vertaalt op zijn wijze de ontvangen impuls. Ook dit moeten wij steeds ons herinneren: het woord heeft minder waarde in het zenden van gedachten dan de gedachte, het idee zelf. U zult ongetwijfeld meermalen te maken krijgen juist met deze telepathische vermogens. Wanneer U zelve wilt trachten U te perfectioneren daarin, dan lijkt het mij wenselijk dat U enkele telepathische oefeningen doet, zoals wij U dan ook de eerste maal hebben verzocht, en dat U deze regelmatig volhoudt. Wanneer U dit heeft gedaan - het staat U volkomen vrij om het al of niet te doen - dan kunt U verder gaan en leren U te concentreren op een bepaalde persoon. Deze concentratie op een persoon dat kan rustig overdag gebeuren en vraagt, indien voldoende training daarin verworven is, in Uw tijd uitgedrukt 1/10 tot 1/5 seconde - dat is niet erg lang - dan zult U in staat zijn meer en meer de eigenwaarde van een andere persoonlijkheid aan te voelen. Wanneer U dit kunt, zult U in staat zijn om de verborgen gedachten-complexen van deze mensen mede aan te voelen alsof zij uitgesproken waren. Hierdoor bent U in staat om deel te hebben aan het leven van anderen. Wij moeten nu een ogenblikje terugkeren tot de meer, -laten wij zeggen -theoretische bijzonderheden. Een groot gedeelte van de ontvangstcentra en kerncentra der hersenen liggen, zoals reeds opgemerkt, in de hersenschors. Deze hersenschors, zoals eveneens reeds bemerkt, heeft een eigen celstructuur van grote eiwithoudende cellen. Men moet deze cellen nu ook regelmatig hun verzorging geven. Iets wat op aarde veelal wordt verwaarloosd, waar diegenen die zich bewust zijn van de waarde van de geest, menen de stof niet nodig te hebben en degenen die zich niet bewust zijn van de waarde van de geest, het mentale beschouwen als het beheersende en daarom menen dat dit onuitputtelijk is in zijn kracht. Om deze energie te bereiken zijn bepaalde denkoefeningen noodzakelijk. Een daarvan in het absoluut uitschakelen van het woord "denken". Een van de beste oefeningen die U daarvoor kunt maken is wel U neer te leggen in een ontspannen houding en zonder te denken te luisteren naar b.v. muziek en dan bij voorkeur muziek die een niet sterk uitgedrukt ritme in zich draagt - ritmen staan n. l. weer gelijk met lichamelijke beïnvloedingen - gedragen langzaam ritme of zelfs a-ritmische muziek kan in een dergelijk geval beter zijn. Men moet zich verder trachten te bekwamen in het ervaren per zintuig. Wanneer U ziet moet U alleen zien, niet begrijpen, U moet het niet verwerken in een gedachte, maar zien zonder meer. Op deze wijze komt U langzaam maar zeker tot een beheersing van elk der centra afzonderlijk, en wanneer dat bereikt is, dan zult U tot Uw verbazing kunnen constateren dat bepaalde schedelpunten een bijzondere gevoeligheid hebben. Wij hebben daar reeds enige van aangestipt. Wij hebben gesproken over het achterhoofd of de kruin, beter gezegd, wij hebben gesproken over de nekaanzet, dat is bij de eerste wervels, wij hebben verder gesproken over het voorhoofd. Daarnaast zult U dan ontdekken dat op het voorhoofd vooral en het voordeel van de schedel tot zover (medium geeft het aan) bepaalde supersensitiviteit op gaat treden. U kunt dan komen tot een telepathie die niet meer afhankelijk is van onmiddellijk gerichte gedachten, en men noemt sommige vormen hiervan reeds psychometrie. U heeft misschien wel eens gemerkt dat een psychometrist vaak, zijn inductorvoorwerp brengt in de nabijheid van één der verschillende chakra' s, hij kan dit leggen bij de zonnevlecht in de buurt, hij kan het leggen boven het hart, maar heel vaak zal hij ook nadenkende, het even aan het voorhoofd brengen. Nu zult U het volgende dan kunnen constateren: linkerhelft uitgeschakeld - nu ja, ik zeg linkerhelft, die is rechts gelegen door de spiegeling van de hersenwerking, dat moet ik erbij zeggen - linkerhelft, rechterhelft uitgeschakeld, ontvankelijkheid voor elk persoonlijk ervaren, speciale pijngevoeligheid i. v. m. anderen, de mogelijkheid om gevoelsreacties waar te nemen, geen mogelijkheid tot absolute vaststellingen; U leeft dan in de gevoelswereld van een ander. Inductorvoorwerp ongeveer in het midden gelegd aan de rechterhersenhelft, links in het hoofd gelegen dus: hier ongeveer (medium geeft het aan) een sterk ervaren,visueel. U ziet als het ware met de ogen van een ander en kunt taferelen beschrijven door deze persoon waargenomen, directe relatie van dit punt af - hier zit meestal ook een knobbel in de buurt, hier (medium wijst) naar dit punt toe - op dit punt visuele 37

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 impressie. Breng het dichterbij de slaap en wij ontdekken dat auditieve hallucinaties het gevolg kunnen zijn van deze ontvankelijkheid, Van hieruit gaat men n. l. naar dit punt. Dit punt - ik geef het maar ongeveer aan, daar de plaats bij elke persoon lichtelijk kan verschillen geeft de onmiddellijke relatie door in auditief verband. Nu zult U zich afvragen: hoe kan ik zien, horen of begrijpen wat een ander uitgezonden heeft, ofwel beleefd en door zijn eigen uitstraling in een inductorvoorwerp vastgelegd? In het kort komt dat hierop neer. Men kan wekken bij U elke in U bestaande impuls. Het is niet mogelijk om telepathisch een onbekende waarde U mede te delen, wel om door hergroepering van bekende waarden een nieuw denkbeeld in Uw bewustzijn te planten. Is ook dit allemaal duidelijk begrijpelijk? Dit houdt in... Mag ik daar nog wat over vragen? Jazeker. Ik ben het nog niet eens. Dus, het zou dus niet mogelijk zijn om intuïtief te denken, dus laten we zeggen, bepaalde zaken die buiten je eigen kenniswereld liggen om die intuïtief te ervaren? Neen, dat is niet mogelijk. Wat wel mogelijk is, is intuïtief te denken, d.w.z. Uw totale weten en niet slechts Uw bewuste weten in te schakelen en daardoor te komen tot een realisatie, waarbij de weg onduidelijk blijft, terwijl de eindconclusie in bewuste begrippen kan worden uitgedrukt. Dat is intuïtief denken. Dus laten we zeggen; er is geen groei mogelijk door dit intuïtieve denken? Er is een uitbreiding van Uw eigen bewustzijn mogelijk in dien zin dat U het onbewuste deel van Uw wezen verkleint en het bewuste vergroot. Maar als wij daar op door moeten gaan dan komen wij in een meer filosofisch betoog terecht. Ja, maar dat is buitengewoon interessant wat U hier zegt, omdat ik daar persoonlijk zeer veel mee te maken heb, en je zit natuurlijk hier voor werk waarvan je kunt zeggen; "nu, ik weet niet hoe dat is", en er zijn ongetwijfeld meerdere mensen die verlegen zitten met die soort dingen en die zeggen: " Nou, ik weet dat niet", waar dat niet is hun kenniswereld, ook niet in hun onderbewustzijn ligt, en toch, laten we zeggen, een zekere evolutie geestelijk nodig hebben om daaruit tot kennis te komen van zaken die buiten hen liggen, want per slot van rekening, je moet daar toch toe komen, nietwaar, dat moet toch ergens vandaan komen. Alles wat U kent en wat voor U kenbaar is komt uit U. Misschien een beetje een harde noot zo zonder meer. Nee, helemaal geen harde noot. Ik heb het allang verondersteld, maar dat in natuurlijk uitermate interessant om hetgene wat je kent om dat te motiveren. Ja, inderdaad, natuurlijk is dat mogelijk, en de weg die ik U tracht te beschrijven, U vrijlatende verder die te betreden of te laten, is dan ook gericht juist op deze ontwikkeling. Ik mag opmerken dat in Uw bewuste denken over het algemeen is opgenomen 1/5 van de werkelijke capaciteit voor bewust denken, in Uw huidige schedelruimte geborgen. Dat komt in de praktijk daarop neer dat een groot gedeelte van Uw hersens niet in het bewuste denkproces zijn ingeschakeld, en dan laat ik het geestelijk weten, waar wij later zeer zeker nog veel over te spreken zullen hebben, volledig buiten beschouwing. Moeten we daar dus nog verder op doorgaan? Gaat U rustig Uw gang. Ik zal me voorlopig even hiermee beperken. Juist, dat lijkt mij ook verstandiger. Ik heb U nu dus aannemelijk gemaakt, hoop ik althans, dat het proces van denken een ' zekere training, behandeling en voeding behoeft en ik hoop U tevens duidelijk gemaakt te hebben dat hierdoor schijnbaar paranormale effecten volledig normaal verklaarbaar zijn. Wij kunnen nog verder gaan en zeggen dat de totale impulsen, door het lichaam uitgestraald, een variant van eigen energieafgifte ten opzichte van de omgeving, in direct verband staat met het denken, en dat deze persoonlijke uitstraling als zodanig reeds die in zich kan dragen een groot aantal denkbeelden die niet noodzakelijkerwijze tot het bewuste behoeven te behoren. Ben ik daar Uw inziens reeds in geslaagd, of heb ik nog gefaald? Tot op zekere hoogte. 38

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Tot op zekere hoogte. Dus waar? Welk bezwaar heeft U? Het is voor een persoon in kwestie natuurlijk altijd niet eenvoudig om voor zichzelf te beseffen waar deze kennismaterie vandaan komt en hoe je hem hanteren moet. Kijk eens, je herkent hem wel als zodanig, maar je weet niet: waar komt het vandaan, wat is dat, uit wat voor aard en uit wat voor combinatie van gedachten is dat tevoorschijn gekomen? Welke combinatie van gedachten? Inderdaad. Dus, waar het eindresultaat voortdurend duidelijk kan zijn, blijft de weg meestal in de nevel gehuld. Dat bedoelt U. Ja. Nu hebben wij gesproken over de wijze waarop de hersenen functioneren. Wij hebben gesproken over de verschillende geaardheid der centra die, door hun eigen bescheidenheid en celgroepering, bepaalde verbindingen met zintuigen en zintuigelijke prikkels onmiddellijk hebben en illusies op kunnen roepen als ware een zintuigelijke waarneming aanwezig, terwijl de prikkel zelve van elders komt. Hiermee krijgen we later te maken, want zij staat in onmiddellijk verband met het lichamelijk helderzien. Nu moeten wijf,waar wij zoveel: aandacht geschonken hebben aan het stoffelijk denkvermogen, gesplitst door ons in een bewust en een onbewust gedeelte, een ogenblik gaan nadenken over de geest, want de mens draagt in zich iets van een eigenaardige levenskracht, een levensadem, odd-kracht, als U dat wilt; zo heeft Reichenbach dat tenminste gezegd. Deze kracht nu, is natuurlijk niet alleen zuiver geest, maar zij is wel de substantie die de geest in stand houdt, en waar men uit het voedsel vaak het schepsel ten dele kan determineren, lijkt het mij goed dat wij allereerst deze voeding voor de geest een ogenblik nader bezien. Wanneer U ademhaalt, dan brengt U lucht naar binnen en in deze lucht bevinden zich, buiten zuurstof enkele bestanddelen. Een van deze bestanddelen nu is te vergelijken met een spanning, door de lucht gedragen. Het is een kracht die niet in aardse grootheid bepaalbaar is, waar haar trillingsgetal verre dat van licht te boven gaat. Deze kracht wordt ingeademd en aan de sponsachtige vlakten die zich achter de neus bevinden plus in de voorhoofdsholten die onmiddellijk in verbinding staan met het ademhalingsorgaan ontleed; hier vindt een ontlading plaats waar deze kracht aan de ingeademde lucht onttrokken wordt. Dit houdt in dat een inademing door de neus te allen tijde in aan te bevelen, zo niet noodzakelijk is, en dit zonder dat wij ons op filtering van stof e. d. alleen behoeven te beroepen. Het betekent verder ook - dat zijn bijkomstige omstandigheden misschien, maar wij kunnen die evengoed meteen mee behandelen - dat normalerwijze de uitademing het beste door de mond kan geschieden. Wanneer n. l. voortdurend afgewerkte lucht, waar ongeveer 2/3 tot 4/5 van de lading van de odd-kracht aan onttrokken is, wederom in de voorhoofdsholte en de neus komt, dan wordt zeer vaak door overspanningen daar ontstaan, een deel van deze kracht, deze levenskracht, teruggegeven aan deze lucht. Dit houdt dus in dat de geest zich voedt met iets dat geen materie is, maar wel onmiddellijk met de materie gebonden. Dit houdt verder in dat, waar deze voeding voor de geest in trillingsgetal bepaald kan worden, een trillingsgetal zelve de geest ook eigen moet zijn. In dat voor U aanvaardbaar? Mag ik daar nog even wat over vragen? Inderdaad, gaat Uw gang. Dat ontladen van deze z. g. dan electrische substantie, die we zo zullen noemen in dit geval, gaat dat via de zenuwuiteinden die via het zeefbeen door de hersenholte naar beneden in de neus komen, of de neusholte of de keelholte? Inderdaad, ja, daar heeft U gelijk in. En deze electrische lading, zijn dat geladen deeltjes die in de lucht aanwezig zijn, of is dat iets wat wij nog niet kennen? U weet dat, laten we zeggen, verschillende radio-actieve producten die ontleden en geven in de lucht, laten we zeggen, een aantal geladen deeltjes van 9 geladen deeltjes per cm3. Dat varieert van 6 tot 10. Zijn dat de bewuste deeltjes, of is dat een electrische energie die ergens anders, van een andere aard is? Ja, electrisch is in dit geval een gevaarlijke term, die we als kenterm kunnen aanvaarden, wanneer we eerst uitdrukkelijk vaststellen dat wij hiermee bedoelen energetische wervelingen, dus wervelingen van energie, niet in stofvorm of deelvorm gebonden, die bij zeer losse structuur van de materie over het algemeen optreden in de ruimten tussen de kleinste delen. Is dat duidelijk genoeg gezegd? Dus dan kunnen we dit verder dan electrische energie noemen 39

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 indien U dat wenst. Deze energie nu, zou normalerwijze niet opgenomen kunnen worden door de materie, lichaam, want de materie zelve wordt, indien een dergelijke werveling in onmiddellijk contact met haar komt, ontbonden in haar kleinste delen. Een sterke hoeveelheid van deze energie, toegepast dus op b.v. een weefseldeel, zou dit weefseldeel ontbinden in bepaalde mineralen en gasvormige bestanddelen waar elke levensvorm, of -essentie aan ontbreekt. Wat gebeurt er dan? Deze wervelingen worden opgenomen en geleid in weefselruimten. Het klinkt U misschien wat eigenaardig, maar juist in de ruimten tussen de cellen houdt deze energie zich op. Dus dat zou iets zijn zoiets als trillingsholten. Inderdaad. Wat is nu verder het eigenaardige? Deze energie wordt dóór het lichaam een bepaald trillingsstempel opgedrukt, waardoor een bepaalde, altijd kenbare variant op het algemene, zeer hoge trillingsgetal naar voren komt. Wij zouden kunnen zeggen: we hebben te maken met een hoogfrequente stroom, om Uw electrisch beeld te gebruiken, van wisselend voltage, waarbij een laagfrequente variant, over de lengtelijn uitgetrokken, een versterking betekent van bepaalde positieve en verzwakking van bepaalde negatieve gedeelten b.v. , waardoor een uitgesproken karakter wordt verworven. In de meest gunstige zin, wanneer de geest binnen het lichaam als geheel bewust gezien moet worden, zou, indien wij deze wisseling, deze fluctuatie van de trilling zouden willen uitdrukken met een middelpunt 0 waarlangs een sinoïde zich over deze lijn voortbeweegt, dan kunnen wij zeggen dat dit nulpunt zich verschuift van het absolute nulpunt, waarbij geest en stof als een sympathieke, niet erkende eenheid samenwerken, verschuift in het positieve deel des levens, zodat het totaal van de geestelijke werkingen zich afspeelt in het bewuste deel van het bestaan. Dit betekent dat de mens komt tot het beschouwen van zichzelve, iets wat slechte mogelijk is indien het negatieve deel der persoonlijkheid niet meer samenvalt met een deel der geestelijke werking. Is dat ook nog begrijpelijk? Wat bedoelt U met het negatieve deel van de persoonlijkheid? Het negatieve deel van de persoonlijkheid daar bedoel ik mee: de onbewuste werkingen en impulsen, die met de zuiver dierlijke instandhouding van het lichamelijk individu voortdurend bezig zijn. Daar moet dan toch een zekere harmonie in zijn, in de verhouding. Inderdaad, er is ook een harmonie. Nietwaar, want wij zijn geschapen als mens met geestelijke en materiele mogelijkheden en daar moet toch zeker een redelijke verhouding tussen bestaan, want anders zou de mens als zodanig ook niet bestaan. Inderdaad. En nu zult U misschien wel eens gehoord hebben van het bekende slagwoord: zo boven, zo beneden. Wanneer wij nu zeggen, de mens bestaat uit twee delen, voor het ogenblik stoffelijk, zuiver stoffelijk, n. l. het bewuste, het onbewuste gedeelte, waarbij het functioneren onafhankelijk van de buitenwereld in een automatisme of semi-automatisme plaatsvindt. Kunt U dat aanvaarden, ja? Jazeker. Dan zult U begrijpen dat, wanneer de geest juist op deze scheidingslijn vertoeft, zij voortdurend door dit evenwicht in een nulpunt-positie wordt gehouden. Alle varianten die optreden zijn van zuiver lichamelijke aard. Als zodanig kan de geest ten opzichte van de stof niet beïnvloedend werken. Ook dat begrijpelijk? Mag ik daar wat over vragen? Ja, die vraag verwachtte ik. U zegt hier: de geest de stof niet meer beïnvloeden, nietwaar, maar wat is daar van dan de reden dat dat niet meer mogelijk is? Dat moet toch ieder ogenblik mogelijk zijn wanneer dat het individu wenst, wanneer je bewustzijn op dat gebied hebt verkregen. Ja. Wanneer U een waarde heeft. Stelt U zich voor een waarde positief + 50, 0 en - 50 en ik breng daarin een stroom die variërend zou kunnen werken, maar dan b.v. + 5. Ik weet niet wat U bedoelt. Een ruststroom? Een ruststroom van + 50 en - 50 40

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Ja, precies, dus laten we zeggen, in het ene geval is het een wisselstroom, een sinusoïde, een wisselstroom. Inderdaad, en het andere is een gelijkstroom. Het andere is een gelijkstroom waarop deze sinusoïde geënt is. Nu ent ik deze sinusoïde echter op de nullijn en geef deze een waarde 5. Wat ontstaat dan? Een volkomen gelijkmatige uiting, waarbij deze sinusoïde te allen tijde gelijkelijk positieve en negatieve verschijnselen naar voren brengt. Dat zal U duidelijk zijn. Jazeker. Op het ogenblik echter dat ik deze sinusoïde als het ware met een zekere voorspanning ent, om het nu zo eens te noemen, en haar dus reeds een waarde 5 geef, zal blijken dat ik het positieve gedeelte sterk beïnvloed en daarin een variant van 10 aanbreng, terwijl ik een vermindering aanbreng van 5 in het onbewuste, in het negatieve deel. Kunt U zich dat nog voorstellen? Jazeker. Dat houdt dus in dat hoe verder ik naar boven ga, aannemende dat mijn sinuslijn voortdurend tenminste de nullijn moet blijven raken, overigens een voorwaarde voor, het bestaan als denkend schepsel van geest en stof, dan zult U begrijpen dat ik een verschuiving krijg waarbij praktisch elke variant sterk in het positieve gedeelte wordt uitgedrukt en zwak in het negatieve. Ook dat zal duidelijk zijn. Jazeker. Hiermede verminder ik dus voortdurende het gedeelte dat negatief of onbewust is, terwijl ik vermeerder wat bewust is. Nu heb ik echter een totaal functioneren van dit lichaam, waarbij de onbewuste functies weliswaar verminderd kunnen worden, maar toch voortgang moeten vinden. Zij worden dus tijdelijk als het ware getransponeerd op het bewuste, het positieve vlak. Dat kunt U zich ook voorstellen? Ja. Hoe meer ik mijn onbewuste of automatische functies transponeer op een bewust vlak, hoe sterker de invloed van mijn bewust denkvermogen wordt op de uitoefening dier functies, hoe sterker ik ze kan regelen. Dus daar doelde ik eigenlijk op. Ja, het is me nu duidelijk. Het is duidelijk. Het in misschien niet helemaal aanvaardbaar zo in het eerste begin. Maar ja, het in natuurlijk primitief gesteld, maar toch, laten we zeggen, als zodanig geestelijk te hanteren. Inderdaad, maar we kunnen beter primitief stellen, omdat, hoe verder wij perfectioneren. . . . Hoe moeilijker het wordt. Inderdaad, hoe meer wij ons vastlopen op situaties die met de huidige terminologie zelfs zeer moeilijk verklaarbaar zijn en misschien door een of twee van de aanwezigen, maar zeker niet door allen zouden kunnen worden begrepen en aanvaard worden, terwijl degenen die voldoende weten om het meergevorderde te accepteren, aan het geraamte voldoende hebben om daar hun eigen theorieën en overdenkingen verder op voort te bouwen. We gaan verder. Ik kan dus deze geest zien als een kracht die in de ruimten van het lichaam, in de holten van het lichaam leeft. Dat klinkt een beetje eigenaardig op het eerste gezicht. Het in niet eigenaardig, want laat ik U zeggen: de moderne techniek kent al deze trilholtes, die wij gebruiken, zeer korte golflengtes. Dus laten we zeggen, dat is een begrip dat helemaal niet. . . Het begrip zelve niet, maar de vereenzelviging daarvan met geest zal sommigen toch geloof ik wel wat eigenaardig voorkomen. Wanneer we nu echter goed in ogenschouw nemen dat elk van deze holten, evenzeer als een hersencel, buiten zijn totaal trillingsgetal als deel van het geheel, een eigen variant daarop kan vertonen, dat deze variant versterkt, verminderd, aangevuld kan worden door impulsen van buiten af, dan zal U misschien duidelijk worden dat wij, sprekende nog steeds als over electrische kracht en energie, een geest krijgen als een electrisch samenstel van trillingen, waarin, evenals in de hersenen, de mogelijkheid bestaat 41

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 om in elk onderdeel bepaalde impulsen plus gevoeligheden vast te leggen. Wanneer het niet duidelijk is dan vertelt U me dat maar. Deze impulsen, krijgen we die bewust tot ons of onbewust? Deze impulsen komen over het algemeen altijd bewust tot de geest, maar het bewustzijn van de geest behoeft niet identiek te worden geacht met het denkbewust zijn van de mens, dus op deze wijze geformuleerd. Dan kunnen we verder aan gaan nemen dat deze geest niet alleen kan bestaan uit deze spanningsholten, deze energieholten, deze energieholten eigenlijk in de ruimte met eigen lading, maar dat er ook iets aanwezig moet zijn, een structuur, die deze leegten, deze ruimten, deze energiepunten bij elkaar houdt. Om dit ons nu bewust te worden moeten wij ons trachten voor te stellen een gas. Dit gas kan zich zeer sterk uitzetten, maar het blijft zijn eigen aard en karakter volledig behouden. In dat voor U begrijpelijk? Ja, natuurlijk. Stelt U zich nu voort maar dan niet uitgedrukt in atomen maar in kleinste deeltjes, ongeveer een deeltje gelijk aan een tiende van een electron, een dergelijk bouwsel, een dergelijke structuur, waarbij het onderling samenspel in zekere beeldvorm. Het kan b.v. zijn, om eens wat te noemen, een ster, zoals in een kristal, een ijskristal, het kan ook een kubus zijn, nietwaar, er bestaat daar voor een bepaalde vormstructuur. Deze vormstructuur omsluit deze ruimten en kan zich naar haar willekeur uitzetten of samenpersen; er in daaraan praktisch geen grens te stellen. Wanneer wij komen tot een zeer sterk samenpersen echter, verhogen wij het potentieel der spanningen die bestaan en komen tot een sterkere draagkracht, om datgene wat in deze ruimteholten is opgeslagen aan karakter, een onmiddellijke uitdrukking te verlenen. Is dat ook begrijpelijk? Wanneer ik waar wil nemen dan kan ik mij rustig zo wijd uitrekken dat ik een hele wereld of enkele werelden omsluit. Ik blijf door mijn eigen trillingsgetal een zelfstandig wezen zolang ik mij niet door een impuls van buiten ertoe laat brengen in een deel van mijn wezen dit trillingsgetal plotseling te variëren. Ook dit duidelijk? Hierdoor kan ik dus impressies opdoen. Deze leg ik vast als kleine varianten van deze odd-kracht in mijn, tussen mijn delen gelegen spanningsveldjes. Wanneer ik nu weer samenkrimp, dus de spanningen verhoog, de onderlinge spanningen verhoog, kan ik de beïnvloeding van deze enkele cellen, deze ruimtecelletjes zodanig doen spreken, dat ik kom tot een bewust beleven of herleven van het waargenomene. Zo ken ik in de geest twee absoluut verschillende functies - bij de mens is dat een schijnbare gelijktijdigheid, als we op mentaal vlak komen - maar bij de geest kennen wij het waarnemen en het reageren op de waarneming, dus de realisatie, als twee gescheiden fasen, absoluut gescheiden, waarbij tussen waarneming en realisatie misschien l/l000-seconde, maar mogelijk ook 1000 jaar ligt. Dit wezen nu doortrekt en overhuift Uw lichaam, het treedt zelfs voor een deel daarbuiten uit en omgeeft het als een soort van aura, een uitstraling die U doet denken aan de heiligen-schijn die sommige kunstenaars aan verdienstelijke mensen verlenen. De totale mogelijkheid van opdoen van ervaringen van deze geest nu- en nu keren we weer terug even naar de telepathie - ligt dus ook op dit punt. Waar deze verschillende uitstralingen door elkaar heenlopen, kan, indien een zeer sterk verschil in trillingsgetal bestaat, de impulsen en impressie van de een door de ander worden waargenomen. Dit is echter geestelijk en als zodanig niet onmiddellijk bewust. Dit is één van de feiten die leidt tot het intuïtieve denken, waarbij de weg U volkomen vreemd is, omdat het voor U onmogelijk is U te realiseren dat een feitelijke geestelijke waarneming werd omgezet van de geest in een beïnvloedende impuls in het zenuwstelsel, die op haar beurt bepaalde referentiepunten in de hersens aanstipte en daardoor een gedachte deed ontwaken. U kunt niet meer nagaan hoe dit tot stand kwam, U kunt onmogelijk nagaan hoe het benaderen van een bepaalde persoon plotseling U de impuls geeft van dennengroen, om nu eens iets te zeggen, terwijl er van een werkelijk waarnemen van deze geur of iets wat er op lijk, absoluut geen sprake in. Wel, dennengeur was voor U fris was voor U tamelijk hard en harsachtig, gezond en zwaar, had iets van continuïteit in zich. U heeft deze continuíteit deze vruchtbare hardheid en voortdurende uitstralingen geestelijk waargenomen, U heeft de verschillende waarnemingspunten gewekt nu in de hersenen, en deze vormen tezamen de conclusie; harsachtige geur, waar lijkt dat op? Dennengeur! Begrijpt U hoe schijnbaar onzinnige impulsen en waarnemingen soms een zeer diepe achtergrond hebben, waarbij in vele gevallen van een zuiver telepathische waarneming, in dit geval op geestelijk terrein, kan worden gesproken. Heb ik U nu aannemelijk kunnen maken dat de geest medewerkt geest kan overgaan tot het beïnvloeden van het toch zuiver zelfs vaak statisch electrisch stelsel van het 42

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 lichaam. Wel. . . . . 0. ja, onthoudt U nu vooral, wanneer ik hier spreek van statisch-electrisch, dan bedoel ik inderdaad werkelijk de miniatuur-impulsen, en lichamelijk gezien is deze electrische energie dus iets anders dan deze interruimtelijke krachtpunten in het ledig die wij bij de geest besproken hebben. Bedoelt U met deze statische electriciteit b.v. wat wij noemen de z. g. bi-electrische verschuiving in een bepaald in lucht of n' importe wat voor isolerend medium, maar die eigenlijk de electrische krachten in zich heeft? Inderdaad. Wij zouden kunnen zeggen, als ik zeg "statisch", dan bedoel ik hiermede het opnemen van een zekere energie die niet als verschijnsel naar buiten komt, maar door bepaalde krachten gewekt, plotseling kan vloeien. Het meest primitieve voorbeeld heeft U b.v. bij een cel van Volta, waar de koperen schijfjes, mits door een vochtig medium van bepaald gehalte gebonden, nietwaar, U kunt er al gewoon vloeipapier voor gebruiken desnoods, dus. . Ja, maar de schijven van Volta berust meer op een chemische werking. Ik bedoelde eigenlijk wat anders. U bedoelt dat deze energie die U bedoelt aanwezig blijft en onder sommige omstandigheden tot ontlading komt. Ja. En de meest primitieve voorbeelden die we er van hebben is de cel van Volta, die inderdaad een chemische reactie is, waarbij een schijnbaar niet aanwezig iets door deze reactie gewekt wordt, waarbij dus geen directe krachtonttrekking - dat moet U zich niet voorstellen, dat denkt men misschien nog wel in Uw wereld, maar men weet ook zo weinig van de werkelijke electriciteit af - maar dat geen werkelijke krachtonttrekking plaatsvindt, maar alleen het vrij worden van energie die gebonden werd in het koper. Wanneer dit uitgeput is, dan zegt men dat er een chemische verandering van het koper plaatsvindt, maar voert U dezelfde hoeveelheid electrische energie weer toe, dan is de oorspronkelijke toestand hersteld, waaruit dus blijkt dat in Uw chemie uiteindelijk niets anders gebeurd is dan het onttrekken van een energiedeel en het weer terugschenken van een energiedeel. Daarom nam ik dit als het eenvoudigste voorbeeld. Ja, het is nu wel duidelijk. Nu kunt U zich voorstellen dus, dat in elke cel een dergelijk vermogen aanwezig is en wel in een gezond weefsel op zodanige wijze dat een zeer kleine prikkel een evenwichtsstoring betekent waarbij een totale, tamelijk sterke ontlading van de aanwezige energie plaatsvindt. Daarna moet uit de bloedsomloop o. a. deze kracht worden aangevuld. Het is naast een bloedpomp ook een sterke electrische centrale. Dus, nu zit ik dan daar met deze in de ledige ruimte gebalanseerde krachten plus mijn zeer kleine deeltjes, die in dit lichaam ook verder heel weinig te betekenen hebben en vaak zich meer aan de buitenkant van het lichaam bewegen dan werkelijk erin. Maar wanneer ik zo'n kleine spanning, zo'n kleine holte in de ruimte met haar eigen verschijnsel, een soort vacuole als bet ware, naar voren breng, een stukje geladen hyper-ruimte, dan kan ik daarmee de onderlinge relaties verstoren die normalerwijze in een cel optreden. Is dit voor U aannemelijk? Jazeker. Dan zult U ook begrijpen dat ik bij een gezonde spanning in het hersenweefsel een enkele impuls kan geven. Wanneer ik deze impuls op het juiste punt aanbreng dan zal hierdoor een hele reeks van reacties worden bekrachtigd, die dan op haar beurt het gewenste einddenkbeeld, vaak ongeveer en zelden volledig nauwkeurig in het bewuste denken naar voren brengt. Dit intuïtieve denken nu, dit werken van de geest met het mentale stoffelijke bewustzijn van de mens is een van de krachten die het mogelijk maakt telepathie zeer veel verder uit te strekken dan bij een enkel lichamelijke werking mogelijk zou zijn. Dit berust speciaal op de eigenschap van de geest om tot spreiding over te gaan. Wanneer dit gericht gebeurt zou men kunnen zeggen dat de geest als een pode uitvloeit in de richting van het gewenste punt. Zij wordt zelve daarbij dan misschien zeer gerekt, als een elastiek dat dunner wordt naarmate men de einden verder van elkaar brengt, maar de verbinding blijft bestaan. Wanneer nu verder men ertoe overgaat een zendpunt van samengetrokken energiedelen met hoge spanning aan het einde te produceren, dan kan men de bewuste gedachte opvangen 43

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 waarnemen vraagt geen spreiding - en met dit ene geconcentreerde punt na ontvangst van de lichamelijke prikkel en niet tegelijkertijd, overgaan tot een sterk uitzenden hiervan, gericht op de persoon in kwestie, bij wie dan ook een impuls wederom gewekt wordt die tot het mentaal bewustzijn doordringt. Wanneer wij met deze impulsen te maken hebben vraagt het echter een zeer grote beheersing om een direct als het ware woordelijk verstaan te veroorzaken. Wanneer het erom gaat bepaalde gedachten naar voren te brengen en een zekere denkwijze zonder meer te bevorderen, is dit echter betrekkelijk eenvoudig. Zo, vrienden, zover voor vandaag althans dan onze verhandeling over telepathie en de mogelijkheden daarvan. Ik had nog iets willen vragen daarover. U had, daarstraks over een voorwerp bepaalde krachtcentra brengen, maar wat gebeurt er nu als iemand dezelfde gewaarwordingen krijgt terwijl dit niet bij een krachtcentrum gebracht is? Er moet te allen tijde een inductor zijn. U kunt zeggen dat er te allen tijde stoffelijk - U doelde hier op de beschrijving van psychometrie - een inductor aanwezig moet zijn, maar bij een richten van de eigen geest op een bepaald punt kan deze geest zelve als onmiddellijk inductor voor het bewustzijn fungeren. Dus in theorie - ofschoon dit slechte voor enkelen praktisch ook mogelijk is - kunt U een onmiddellijk psychometrisch, dun niet meer telepathisch, maar een verleden-en-nabije-toekomst-aflezen-vermogen, kunt U psychometrisch in contact komen en het totaal der heersende impulsen in een persoon aflezen indien Uw aandacht daarop gericht wordt, maar daarvoor is wederom nodig - laat mij dit nog een precisieren - dat enigerlei aanleiding bestaat tot deze concentratie. Slechts in zeer zeldzame gevallen kan gesproken worden van een onmiddellijk en spontaan psychometrisch - dus niet telepathisch - reageren op een onbekende persoon, die niet in de nabijheid is en waarvan ook geen inductor in de nabijheid te vinden is. Is dat duidelijk? Jazeker. Hebben we over dit onderwerp nog wat te vragen, vrienden? Niet? Dan zou ik een ogenblik, althans met Uw welnemen een uitlating toe willen lichten die ik in het begin van deze verhandeling beantwoorde (band loopt af waardoor een enkel woord gemist wordt ). . . . . . Alles wat U kent buiten U, of denkt te kennen buiten U komt uit Uzelve. Dan doel ik op het feit dat stoffelijk noch geestelijk enigerlei reactie mogelijk is, wanneer niet in U de ontvanger aanwezig is. Wanneer men niet gevoelig is voor licht, bestaat er geen licht. Men kan, dit licht gekend hebbende, het zich voorstellen; dit niet gekend hebbende blijft het een abstractie zonder directe betekenis. Ik meen dat dit duidelijk is, ja? Nu stel ik mij het volgende voor - het is een theorie - wanneer God schept, God creëert, dan moet Hij volmaakt scheppen, wanneer Hij zich uit en alles toch in Hem besloten blijft - theoretische noodzakelijkheid waarbij wij voor God elke willekeurige term kunnen gebruiken vanaf realiteit tot oerkracht - dan is het begrijpelijk dat het totaal van het goddelijke het totaal bevat van de mogelijkheden die voorstelbaar of denkbaar zijn voor het totaal der bewustzijnsvormen, ontsproten in deze uiting. Is dat begrijpelijk? Dit houdt dus in dat de wereld een voortdurende potentialiteit heeft tot het voortbrengen van elk denkbaar verschijnsel, waarbij "denkbaar" betekent " door iemand denkbaar". Zo geredeneerd bestaat de ruimtevaart reeds lang, omdat U zich bent gaan realiseren - en de eerste heeft dat gedaan in de jaren 1720 ongeveer - dat er misschien wel eens iemand naar de maan zou kunnen reizen. Wanneer U zegt; "er zou een duivel kunnen zijn", dan realiseert U een toestand waarin die duivel is, maar U beleeft ze niet feitelijk. Elke denkbare situatie is dus een potentiele werkelijkheid. Zij wordt voor ons tot werkelijkheid gemaakt wanneer de potentie plus ons eigen wezen op een moment samen in trillingsgetal overeenstemmen. Is dat voor U aanvaardbaar? Jazeker. Dan zijn we eigenlijk al heel dicht bij het feit dat alles in U is. U kunt dus uit het totaal der aanwezige potenties nooit of te nimmer iets beleven waar U niet reeds de trilling zelve in U hebt gedragen. Is dat ook nog duidelijk en acceptabel? Ja. Dat komt dus hierop neer: U kunt voor Uzelve elke situatie verwerkelijken indien U zich daarin weet te -verplaatsen. Dit zich daarin verplaatsen vraagt een bewustzijn, zodat de situatie niet slechts geleefd, maar ook beleefd wordt" vandaar de noodzaak: ervaring, bewustwording, 44

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 inzicht - en het in noodzakelijk dat de kerntrilling als het ware, die identiek is met deze situatie, in U bestaat, waardoor zij voor U tot werkelijkheid kan worden. U kunt geen enkel station van mogelijkheden in de ruimte ontvangen wanneer Uw eigen afstemapparaat niet in staat is deze golflengte te ontvangen. En hiervanuit kunnen wij verder gaan. Een aantal mensen leeft tezamen, zij beleven één situatie, één potentie gezamenlijk. Voor ieder zal een deel der potentie niet tot realiteit worden. Dus zelfs in een gedeelde realiteit, waarin meerderen samenzijn, kent ieder zijn eigen werkelijkheid en neemt men aan dat anderen deze werkelijkheid gelijkelijk ervaren. Dit is niet reëel. Zo leeft eigenlijk een ieder mét al deze anderen in de beslotenheid van zijn eigen wezen, daar zijn eigen realiteit naar voren brengend. Verdergaande is het helemaal niet noodzakelijk dat diegenen die leven met U op het ogenblik, werkelijk in deze situatie bestaan; het kan zijn dat u op het ogenblik leeft met deze mensen, terwijl zij duizend jaar geleden, zonder dat U er zich van bewust was, reeds met U leefden en hetzelfde spel, de zelfde situatie, dezelfde mogelijkheden tot werkelijkheid zagen worden voor zich. Op grond hiervan zou - en dat is natuurlijk een zeer gevaarlijke stelling wanneer men op aarde leeft, zelfs wanneer men in de sfeer is - maar zou men kunnen stellen dat wij niets anders zijn dan kleine zenuweindjes van het goddelijke, die, gaande door het weefsel van het goddelijke, daaruit verschillende prikkels in een volgorde ons realiserend, waardoor wij denken dat onze weg de werkelijkheid is, terwijl ze in de totale realiteit slechts betekent een deel van het weefsel waarvoor wij ontvankelijk zijn en waarbinnen wij ons kunnen bewegen. Ik geloof dat ook dit duidelijk genoeg is. Is daar nog iets over te zeggen of te vragen? Neen. Dan geloof ik dat het verstandiger is dat ik thans afscheid van U neem voor deze maal. Ik wil dat echter niet doen zonder U althans, indien U werkelijk wilt, een zekere oefening ook verder voor te schrijven. De vorige maal heb ik U gezegd om langzaam in en uit te ademen. Ik heb U verder naar voren gebracht dat U bepaalde telepathische concentratie-oefeningen moest doen. Wij zullen thans de ademhaling licht gaan variëren. Wij gaan het n. l. , zonder dat het krampachtig wordt, zover trachten te brengen dat de uitademing tweemaal de tijd neemt van de inademing en dat deze ademing, zonder dat het krampachtig wordt, continu kan worden volgehouden tenminste twintig maal. Daarna kunt U onderbreken. Wanneer U onderbreekt mag U niet voordat tenminste een half uur van Uw tijd verstreken is, wederom verdergaan met deze wijze van ademhalen. U kunt dus niet afbreken en onmiddellijk weer opvatten, want U zou dan het ritme iets kunnen verschuiven en daardoor Uzelf schaden in plaats van helpen. Nu, dat is dan de lichamelijke oefening, en geestelijk stel ik U voor, indien U de telepathische concentratie-oefening althans hebt volbracht, laten wij zeggen ongeveer vijftien dagen, gerekend vanaf de eerste samenkomst in deze kring, dan zou ik U voor willen stellen thans over te gaar tot iets anders, n. l. stel U voor dat U zich bevindt b.v. op een bepaald punt in de stad of waar U ook wilt zijn en tracht U voor Uzelf te realiseren wat daar gebeurt. Wanneer U dit enige tijd heeft gedaan, laten we zeggen ongeveer tien minuten van instelling en tien minuten van beleven, dan kijkt U goed rond U en U tracht waar te nemen bepaalde tekenende punten. Bij het beëindigen der concentratie legt U deze vast en tracht deze bij gelegenheid te controleren. De verschillen tussen Uw waarneming, of Uw droombeeld, of Uw fantasie, hoe U het ook noemen wilt, en de werkelijkheid zullen voor U zeer tekenend zijn. Zij betekenen n. l. een onthulling van Uw onbewuste persoonlijkheid en Uw bewuste persoonlijkheid. Wanneer U in de komende maand deze oefening drie malen kunt volvoeren en misschien daarbij nog tijd kunt vinden om tenminste tweemaal de telepathische oefening normaal voort te zetten, een poging tot wederzijds contact, dan meen ik ook dat deze oefening voor U een zekere geestelijke activiteit betekent die U zeer zeker ten gunste komt. En nu neem ik afscheid van U en geef ik het medium vrij, zodat U tijd heeft om onderling te bespreken wat U gehoord heeft en Uw oordeel daarover kenbaar te maken, Ik zal me in Uw midden ophouden en ik ben zeer benieuwd de onderlinge reacties te zien na het beleven van de verschillende geeste1ijke reacties. Goeden avond. Goeden avond vrienden,

45

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Zo, daar zitten we dan weer, en na een korte onderbreking van alle zwaarwichtigheid, geloof ik dat U nog misschien het een en ander op Uw hart heeft. Komt U daar maar eerst eens mee voor de dag, dan kunnen we verder gaan. Leiding. Dan heb ik een vraag, vriend, en dat gaat n. l. over het orgaan. Laat ik ineens de vraag stellen. Er zijn enkele mensen buiten deze kring om, die werkelijk veel interesse hebben voor dit verslag, en nu zou het ook t. a. v. de onkosten die dat verslag met zich meebrengt, wel aanbevelenswaardig zijn als het mogelijk was. . . . Maar nu is er een bezwaar en dat is n. l. dat de inhoud van deze verslagen niet altijd geschikt is om aan iedereen ter inzage, ter lezing te geven. Nu heb ik gezegd tegen de vrienden: kijk eens, als wij tenminste daar van onze vrienden, laten wij een groot woord gebruiken, toestemming voor zouden krijgen - als ik iemand heb die ik goed ken en die ik capabel acht dat hij dat werkelijk -wel lezen kan, dan zou het wel toegestaan kunnen worden dat deze mens dit verslag verstrekt werd. Nu willen wij Uw oordeel daar eens over horen, of dat zou kunnen of dat, het niet toegestaan kan worden. Ja, in principe zou het natuurlijk kunnen, maar dan staan we voor twee moeilijkheden. Allereerst: wat wil deze kring zelve hiermede? Uiteindelijk, de avond is de onze. Dat wil niet zeggen dat we U uit willen schakelen natuurlijk, maar wij houden toch wel heel graag een klein beetje toezicht op de richting waarin we gaan op een bepaalde avond, nietwaar? Het verslag daarvan is uit de aard der zaak, en daar moet U goed rekening mee houden, niet geschikt om de eerste de beste leek in handen te geven, dat zult U mij toch toegeven, voor mensen die niet een volledig inzicht hebben in deze materie en niet de grondslag in zich hebben, zeer verwarrend zou kunnen zijn en aanleiding zou kunnen geven tot zeer ernstige misvattingen. Dus de selectie op zichzelve is zeer moeilijk. Wanneer U deze copieen b.v. zou verspreiden binnen besloten esoterische groeperingen die qua kennis en onderlegdheid boven alle twijfel staan, dan zou er onzerzijds geen enkel bezwaar zijn. Maar nu staat er nog iets anders mee in verband. Op een avond als deze brengt U uiteindelijke in vragen, in replieken, Uw eigen wezen, Uw eigen gedachten en Uw eigen opvattingen naar voren. Deze nu zijn Uw zeer persoonlijk eigendom, en een publicatie zonder meer daarvan of het toestemmen zonder meer in een publicatie daarvan zou, om het eens technisch te zeggen, eigenlijk een aantasting zijn van Uw eigen auteursrecht. Volkomen juist. Zodat ik in dit geval van onze kant uit toe wil stemmen - van onze kant uit, let U wel - dat datgene waartegen de kring zelve geen bezwaar heeft, dus d.w.z. de lezing zelf, zonder de commentaren en replieken, waarvoor men zich heeft te wenden tot degeen die bepaalde vragen heeft gesteld, in handen wordt gegeven van diegenen die inderdaad kunnen worden geacht een inzicht in deze materie te hebben, die heeft U van onze kant. Hoe U dit in Uw eigen kring wilt regelen echter, dat zult U zelf moeten zien. Wanneer het een kwestie is van vergoedingen, dan zouden we kunnen zeggen: wanneer U de geheimhouding prefereert, dan zult U de lasten daarvan moeten dragen binnen een redelijke begrenzing, maar wilt U deze lasten verlichten dan staat U dit volkomen vrij. Dan zou ik echter, indien men alsnog zou overgaan tot het uitgeven van deze publicaties aan anderen, het volgende aan U voor willen stellen. Allereerst: maak deze materie niet gemakkelijk verkrijgbaar. Een aanvraag kan bekeken en behandeld worden, maar het aanbieden. . . . . Een aanvraag? Een aanvraag, dus wanneer iemand tot U zou komen en die zou zeggen; wij zouden heel graag, of ik zou heel graag, een dergelijk verslag van U ontvangen. Dan zult U deze persoon op zijn merites moeten trachten te beoordelen. Dat allereerst. En dan ten tweede zou ik zeggen: stelt U in dit geval het offer dat gebracht moet worden ter verwerving rijkelijk hoog, opdat niet de lust van nieuwsgierigen ertoe zou leiden dat ze een gemakkelijk en eenvoudig verkrijgbaar verslag ter pronk als het ware zich verwerven, om daar bij anderen mee te geuren, want dat zou een zeer ernstig bezwaar zijn wanneer deze verslagen zonder meer in handen van anderen worden gesteld. De rest zult U zelf uit moeten maken, daarin kunnen wij niet van raad dienen. Uiteindelijk, dat wordt een kwestie van financiële verplichtingen en verhoudingen, en die zult U zelf moeten uitwerken. Wel zou ik er prijs op stellen en zou het onze hele groep, zoals zij op deze avond voor U werkt, er prijs op stellen wanneer de 46

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 verslagen - ik zou hier niet over "orgaan" willen spreken - wanneer de verslagen in ieder geval niet buiten de kring bekend worden dan na verloop van tenminste negentig dagen, en dit wel opdat de kring zelve in staat zal zijn eerst de materie rustig te bestuderen en verder te behandelen voordat deze aan minder weten, en niet deelhebbers aan deze avond, in handen worden gesteld, zodat dan de leden van de kring in staat zijn waar nodig de toelichting te verstrekken. Dit ligt natuurlijk geheel aan de vrije wil en eigen welwillendheid van de leden. Ik hoop dat U dit geen Salomons-oordeel vindt. Ik heb zeker niet getracht om de kool en de geit te sparen, maar ik heb wel geprobeerd, maar wij weten dat dit probleem al langer onder U leeft, want het probleem zelve is toch waarschijnlijk al een dag of. . . 55, 54 aan de orde. Ja, ja. Dus wij hebben dat inderdaad waargenomen, maar wij hebben expres gewacht totdat U deze vraag zou stellen. Wij hebben dit alles rijpelijk overwogen en deze overweging heeft ons gezegd: wij mogen hier niet verder gaan dan een besluit, een principieel besluit van onze zijde. Wij moeten rekening houden met datgene wat er onder U leeft. Ik kan mij b.v. voorstellen dat sommigen onder U zeer zeker bezwaren zouden hebben tegen publicatie van bepaalde vragen en de beantwoording daarvan, daar ben ik van overtuigd. Dus daar moeten wij ook rekening mee houden. En wij wensen zeer zeker niet U een slot op de mond te leggen, wij wensen slechts te voorkomen dat er enige remming ontstaat in een vrije uitwisseling van gedachten, die binnen een besloten vriendenkring dan ook zonder verdere consequenties in de buitenwereld moet blijven, ongeacht van welke aard dan ook. En daarom heb ik gemeend en hebben ook onze broeders gemeend, om dit verder geheel in Uw handen te laten zover het dit betreft. U weet nu ons standpunt hiertegenover. Ik laat het aan Uzelve over hier verder over te besluiten. Mag ik daarmee dan, zover het ons betreft althans, dit onderwerp als afgehandeld beschouwen? Dank U wel. Dan heeft U verder de gelegenheid, indien het U interesseert, om met mij een onderwerp aan te snijden. U heeft dus inderdaad de mogelijkheid. een tweede onderwerp naar keuze naar voren te brengen indien U dit wenst. Mag ik dan aan U eens wat vragen, en dat gaat n. l. hierom. In het tweede verslag daar werd gesproken over de bewuste driehoek van electro-magnetische verschijnselen, van graviteit en van electro-statische versohijnselen. Ja, inderdaad. En dat, laten we zeggen, Uw wereld zich in de electro-magnetische wereld tot uiting kan brengen en als zodanig zich kenbaar maken, en dat dit, laten we zeggen, meestal, door de mensen hier niet als zodanig onderkend wordt, ofschoon de verschijnselen, de wetenschap daarover toch, laten we zeggen, zeer ver is en veel weet, maar zij hebben het verband en de mogelijkheid en alle mogelijke 1evensverschijnselen niet onderkend. U begrijpt wat ik daarmee bedoel. Ik heb zelf jarenlang op dit terrein onderzoekingen naar voren gebracht en ik ben tot de conclusie gekomen dat deze z. g. electro-magnetische verschijnselen van een dusdanige aard zijn, dat de wetenschap eigenlijk zich niet daarmee heeft kunnen bezighouden vanwege het enorme aantal storingen en factoren die daarbij aanwezig zijn en als zodanig heeft zij déze storingen en factoren niet gekend. Daarom is het ook eigenlijk wel zeer belangrijk om al deze mensen die hier zijn op dat terrein dit duidelijk te vertellen, want wanneer zij dat weten zal voor hen dat veel en veel gemakkelijker zijn om deze begrippen te kunnen hanteren, te kunnen vormen en een inzicht te vormen in laten we zeggen die onderwerpen die hier behandeld worden, want dit is toch uiteindelijk de grote basis hiervan. Ja, inderdaad. Ja, weet U, het is natuurlijk erg moeilijk om deze dingen zo heel erg begrijpelijk uit te drukken. Ja, natuurlijk, dat is inderdaad zeer moeilijk, maar U hebt, laten we zeggen, onze vriend Matthias geeft ook andere dingen op een zeer, nu ja, een zeer primitieve basis, maar die toch in hoofdvorm wel juist is en waarop dan ieder persoonlijk met zijn eigen gedachten kan aansluiten. . . Zijn interpretatie kan geven. . . goed. 47

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 en daardoor zou dan eventueel mogelijk zijn dat door een onderlinge onderlinge bijeenkomst dat ook tot een begrip voor de diverse mensen zal wij dan, laten we zeggen, gezamenlijk in een grotere groep deze zaak met bespreken. Ja, dus U zou van mij graag willen dat ik U de basis als het ware van deze uitleg? Nu, mag ik dat dan op mijn manier heel eenvoudig doen? U kent de materie. Wat is materie? X Dat verbeelden wij ons dat wij dat kennen. Nu ja, goed. Wij maken ons daarvan een bepaalde voorstelling. U maakt zich wel een voorstelling, maar het maken van een voorstelling over iets houdt in een kennen van iets. Tot betrekkelijke hoogte, tot een bepaalde hoogte. Dat is, laten we zeggen, wij kunnen dat wel kennen. . . Goed, laten we dat "kennen" dan eventjes vervangen door een ander woord dat is zuiverder wordt me hier ingefluisterd; "erkennen". erkent, ja. Dus "kennen" en "erkennen" dat was het verschil hier. Luister nu eens goed. U kent of erkent materie. Wat is nu materie? Materie is een begrenzing van de ruimte met een bepaalde karaktereigenschap, nietwaar, materie is een deel van de ruimte. U bent zeer zeker een deel van de ruimte. U denkt wel dat U zich in de ruimte beweegt, maar U bent eigenlijk niets anders dan een begrensd deel van de ruimte, dat zich door de ruimte beweegt, dat zult U met me eens zijn. Begrensd dan, laten we zeggen altijd door God via onze zintuigen, kenbaar door onze zintuigen. Ja, kenbaar door Uw zintuigen, maar begrensd niet door Uw zintuigen. Begrensd, laten we zeggen, begrensd door een kennis van onze zintuigen. Inderdaad. Goed, laten we dat dan voor een ogenblik buiten beschouwing laten, want anders dan komen we te ver uit de richting waar ik in wil gaan. Per slot van rekening, U moet me niet kwalijk nemen, maar als we naar Harlingen willen, nietwaar, dat ik liever niet via Leeds en Londen ga, en daar zouden we inderdaad toe komen, wanneer ik op deze redenering verder inga, want dan moeten we eerst het kenbare verder gaan definiëren. Maar we nemen nu een ogenblik aan de feitelijke verhout, waaronder U leeft, en deze feitelijke verhouding houdt in het accepteren van de materie. Dat zult U met me eens zijn. Deze materie is een deel van de ruimte, een deel van de ruimte dat speciale eigenschappen vertoont en daardoor zich aan U vertoont als materie. Kunt U het daarmee eens zijn? Ja, daar kan ik het mee eens zijn. Goed, Maar deze materie beweegt zich in de ruimte en deze ruimte is voor U niet kenbaar; zij is waarneembaar maar niet kenbaar. Men weet dat men zich in de ruimte beweegt zonder dat men de ruimte kan definiëren, Dat komt omdat U begrensd bent en de ruimte niet begrensd is. Maar stellen wij nu dat deze ruimte bovendien in zich kent een superruimte, dus een begrenzing van de ruimte waarin de ruimte verder wegvalt voor een niet. Kunt U zich dat voorstellen? Jazeker De anderen ook? Ja. Ja, want het is natuurlijk niet alleen met U dat ik te maken heb, nietwaar, we moeten hier met het geheel rekening houden. Ja, zo staan de zaken nu eenmaal. Nu. let U nu eens op. Dan heb ik hier eigenlijk deze driehoek voor U geschetst. Er is het schijnbaar gekende deel der ruimte dat men materie noemt, omdat het waarneembaar en in Uw voorstellingsvermogen te begrenzen is, wij hebben de ruimte die voorstelbaar, maar niet kenbaar is. U kunt zich de ruimte voorstellen maar U kunt haar niet kennen, U kunt haar niet beschrijven. U kunt haar alleen beschrijven door een afwezigheid van materie, en daarin kennen wij de superruimte. Als 48 bespreking of worden, zodat elkaar kunnen verschijnselen

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 wij nu zeggen dat de superruimte plus de materie zich beide bewegen in de ruimte, dan geloof ik dat ik iets heel duidelijk heb gesteld, n. l. dat beide superruimte plus materie, eigenlijk niets anders zijn dan delen der ruimte. Tot zover zijn we het met elkaar eens, geloof ik. U hebt nog niet gezegd wat superruimte is. Het woord superruimte heb ik inderdaad gekarakteriseerd. 0 ja, als dat de superruimte in en het is. . . . . . . datgene wat wij geestelijk als denkvermogen in de ruimte kunnen voorstellen en hanteren. Ja, zo zou U het kunnen stellen. Ik zou het zo willen stellen, nietwaar, als een ruimtelijke begrenzing in de ruimte van iets dat de ruimtelijke eigenschappen niet meer heeft zonder zich voor de materie van deze ruimte te onderscheiden. Dus dat is nog veel algemener gesteld. Hebben we dat nu goed begrepen, even goed vastgelegd of moet ik daar nog meer over vertellen? Zegt U het nog één keer terug. Goed. Ik heb gezegd dus: superruimte is een ruimtelijke begrenzing in de ruimte met een eigen karakteristiek, zal ik er nog bijvoegen - die echter voor de materie niet van ruimte kenbaar is, onderscheidbaar is. Het is dus een begrenzing van de ruimte ook. Nu heb ik deze drie factoren. De ene factor "ruimte" omvat het totaal, n. l. zij is zichzelve, zij is echter uitgedrukt in begrenzing, tevens superruimte en materie. Is U dat nog begrijpelijk? Ja. Ja, ik probeer het maar zo duidelijk en zo kinderlijk mogelijk te doen, hoor. Nu, dan zeggen we: ruimte is gelijk aan energie. Dat is niet helemaal juist, hoor. In deze energie echter ken ik twee verschillende vormen. Eén dier vormen van energie noem ik "gravitatie", zwaartekracht, en zwaartekracht kunt U dan achten te zijn identiek met hetgeen ik als "materie" heb betiteld. Ja? Ik ken aan de andere kant de superruimte, d.w.z. de begrensde ruimtelijke eigenschap die zich in de ruimte bevindt, en deze zou ik willen noemen te zijn b.v. electro-magnetisch of magnetisch. Klopt dat genoeg met die vorige voorbeelden, ja? Ja, dat klopt wel. Klopt wel aardig, hé? Wat is te onderkennen aan kleur? Aan kleur is te onderkennen voor degeen die werkelijk helderziend is een deel van de eigenschappen van het superruimtelijke, waarbij de eigen reactie op het superruimtelijke de vertaling in kleur of licht ten gevolge heeft, maar dat heeft eigenlijk meer. . . . De wervelingen zijn toch ook verschillend? De wervelingen zijn ook verschillend, inderdaad. We hebben ook gezegd. - superruimte heeft een eigen karakteristiek. En aangezien elk stuk materie schijnbaar - nu moet U goed opletten, Ik zeg: schijnbaar - een eigen karakteristiek bezit, bezit: ook elke superruimte een eigen karakteristiek, maar deze alle zijn uiteindelijk geboren uit het ruimtelijk, uit het energetisch potentieel, en dat zouden we dan kunnen noemen "electro-statisch". Nu zijn we er geloof ik. Nu, dan hebben we dan die dingen duidelijk gezegd. Nu moet U zich eens proberen in te denken dat de ruimtelijke kracht werkzaam gaat worden in de materie, en wel op een wijze die voor deze materie een verandering, een aardverandering van een deel der materie betekent, het z. g. wonder. Een brood wordt tienduizend broden, om nu eens iets te noemen. Dit is een verandering die in wezen niets nieuwe betekent, maar zij is een handeling, een ontlading, van het statische in het materiële: de ruimte openbaart zich aan de materie. Aan de andere kant kunnen wij ons ook voorstellen dat deze ruimte zich ontlaadt in de speciale werveling van de superruimte, en dan krijgen we daar dus een bewustwording van een buitenwereld. In belde gevallen wordt dus contact gelegd tussen eigen begrensd weten en kennen plus een andere wereld, een andere wereld die in feite precies gelijk is, maar die door een veranderlijke samenstelling schijnbaar verschillend is. Ben ik nu niet erg onduidelijk? Vloeit het nog steeds zo? Ja, als ik nu iets zegt een klein beetje wat U niet begrijpen kunt dan vertelt U dat, nietwaar? Ja, natuurlijk. 49

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Nu moet U zich eens goed voorstellen dat de superruimte de kracht heeft om haar eigen werveling te bepalen, dus het is een wind die heel langzaam rond kan draaien en dan niets mee omhoog neemt, zij kan ook dat wat sneller worden, dan wordt ze zo'n stofzuiltje wat een ogenblik op een hoek van een straat staat, zij kan ook haar eigen snelheid zodanig opvoeren dat zij meeslepend wordt voor datgene wat haar omringt en dan krijgen we de bekende tornado; dat is allemaal hetzelfde, het is een superruimtelijk gebeuren dat zich uitwerkt in de ruimte en alleen krachtens de ruimte bestaan kan. Nu is de materie ook een deel der ruimte, zodat, wanneer wij aannemen dat de werveling van het superruimtelijke zich in het ruimtelijke kan openbaren door het onttrekken van energie daaraan en daardoor tijdelijke vergroting van eigen omwentelingssnelheid en kenbaarheid - hoe groter het wordt hoe meer het opvalt als het ware - zou op een gegeven ogenblik deze superruimte dus een deel der materie mede kunnen omvatten en in deze materie tijdelijk of voortdurend verandering tot stand brengen. Ook in een dergelijk geval openbaren twee werelden zich aan elkaar, dat kunt U ook begrijpen. Maar wanneer nu het superruimtelijke of het materiele in onmiddellijk contact komt met de ruimte, dan kan de ruimtelijke energie in de beslotenheid van deze begrenzing der ruimte worden gemaakt tot een plotselinge aan het "ik" kenbare vermeerdering van eigen capaciteit. Ook dat begrijpelijk? Zo kan onmiddellijk de ruimte zich uitdrukken door vermeerdering van eigen kracht en versterking dus van eigen karakteristiek, zowel in materie als in superruimte. En daar hebben we nu eigenlijk het hele probleem liggen, vrienden. Het is eenvoudig. Allerhand bijkomstigheden heb ik verwaarloosd, natuurlijk, maar zo staat het eigenlijk, ruimte en God identiek, materie en - voor U althans - mens, identiek, superruimte - geest. En nu zou men het nog als volgt kunnen stellen; Ten opzichte van materie is superruimte positief d.w.z. in de bekende wetten der electronica dat de geest de impulsen ontneemt aan de materie; dat is duidelijk. Maar dat houdt ook in dat de materie slechts potentieel en niet actief kan zijn, wanneer geen wisselwerking bestaat met de positieve geest, m. a. w. alles wat negatief is, is dood, tenzij het door een wisselwerking met het positieve tot uiting van zijn negatieve eigenschappen komt. Aardig. En de superruimte die ontneemt dan energie aan de ruimte. Inderdaad, maar datzelfde doet ook de materie. Dan zouden we het als een kringloop voor kunnen stellen. hé? We hebben nu gezegd een driehoek, maar U kunt net zo goed zeggen een cirkeltje, hé. Punt één, punt twee, punt drie, verbonden door een cirkel. Tout simple comme bonjour. En nu is het alleen maar: hoe is onze eigen energie gericht? En nu blijkt de eigenaardigheid te zijn dat ik sprak over de negatieve materie, maar dat is ten opzichte van een bepaalde superruimte. Waar we echter te maken hebben met een negatieve superruimte, za1 zij naar de materie toestreven. En in beide gevallen moeten wij ons altijd voorstellen dat de hoogste bereikingsmogelijkheid ligt in de begin- of oervorm van het positieve principe. Is dat allemaal duidelijk, of gooi ik het nou een beetje door elkaar? Dat positieve principe waar ik het zoeven over had begint bij de opneming van de materie van energie uit de superruimte? Neen. Of is het precies andersom? Het is andersom. Kijkt U eens, ik heb gezegd: ten opzichte van de materie is de superruimte positief. En nu betekent positief - ik heb gezegd: electrisch gezien een tekort aan krachtdelen. Eigenaardig, hé? Dus U beziet "positief" als een tekort aan krachtdelen? Inderdaad, een tekort aan impulsen, zouden wij ook kunnen zeggen, want ik heb uitdrukkelijk erbij gezegd: volgens de bekende wetten der electronica. Ja, ook de electronica beziet deze wetten uit deze richting. Inderdaad, en daarom breng ik ze op deze wijze naar voren. Dus, nu moeten we goed begrijpen dat de impulsen van de op zichzelf negatieve, maar voortdurend wisseling en ervaring kennende materie, beïnvloedend is voor het superruimtelijke, ofwel voor de geest. De geest wordt gevoed door de materie, zo is voor de geest het hoogst bereikbare de supervorm der materie waarin elke mogelijkheid door de geest zelve verwerkelijkt kan worden. Is dat ook nog begrijpelijk? 50

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Ja. Omgekeerd kan het zijn dat er een geest is die geladen is met een teveel aan kracht en wel zoveel kracht dat zij t. o. v. de materie zich als negatief gedraagt, besturend op de materie werkt en zich als enig beeld kan stellen: het oerbegin van de superruimte, n. l. het ik-zijn dat nog onbegrensd is. Dan hebben we te ma ken met z. g. demonische krachten, tussen twee haakjes. Het totaal der verschijnselen nu van deze werelden, worden elk op zich bepaald door de wijze waarin ze in relatie staan. Waar een onmiddellijke relatie bestaat tussen superruimte en ruimte, blijft materie buiten beschouwing. Er is slechte één deel van het vlak dat beleefd wordt; al het andere kan geweten worden maar wordt niet beleefd. Nu kan het ook zijn dat ik vandaar kom tot een punt waar ik van ruimte uit onmiddellijk mij projecteer in materie. Dan ken ik geen levensvorm, ik ben als het ware geworden een geest zonder direct lichaam, maar besturend en beïnvloedend de materie. Ik ben de verwerkelijking van het goddelijke krachtprincipe buiten de materie. Het aardigste voorbeeld daarvan is b.v. een planeetgeest of een zonnegeest. Kunt U het ook nog volgen? Ja, ja. Maar nu kan ik ook komen op een punt dat er een onmiddellijke relatie bestaat tussen materie en superruimte. Wanneer ik dit deel van de boog heb, dan bevind ik mij in een situatie waarin U zich op het ogenblik bevindt. Ik bevind mij n. l. op het punt van het menszijn, bezien vanuit superruimtelijk, dus vanuit geestelijk standpunt, of bezien vanuit materieel, dus menselijk standpunt. Zolang wij t. o. v. elkaar ons zouden bewegen op deze lijn, dan zou het heel gemakkelijk zijn, maar wat doen wij? Ruimte is niet te beschouwen als een twee-dimensionaal cirkeltje, het in te beschouwen als een drie-dimensionaal iets, als een bol. En nu beginnen wij vanuit ons eigen standpunt voortdurend loodlijnen te laten in elke richting op de wand van de bol. Dan krijgt U een soort Chinees waaiertje; heeft U dat wel eens gezien zo'n rond ding met allemaal nerven die zo uitlopen (medium geeft dit aan). En daardoor komen wij tot het kennen van een groot aantal delen der omtrek die buiten ons onmiddellijk levensbereik liggen. Ook dat is duidelijk, nietwaar? Maar wanneer ik dit nu uit geestelijk standpunt doe en U vanuit stoffelijk standpunt, dan zullen onze standpunten elkaar ergens binnen de ruimte, binnen het goddelijke, kruisen, en we zullen dus een aantal punten gemeen hebben, maar wij zullen in de totale zienswijze, in de richting waarin wij die zaak beschouwen, zeer sterk verschillen. ook dat is duidelijk, nietwaar? Ja. Stelt U zich nu voor dat we dit ook met het goddelijke doen, wat krijgen we dan? Dan krijgen we een groot aantal vierhoeken en een groot aantal driehoeken. Ik zou het wel eens willen tekenen voor U maar het is zo ingewikkeld en ik kan het zo makkelijk vertellen; U kunt het zich toch wel voorstellen, nietwaar? Ja. U weet het, die lijnen die kruisen elkaar zo (medium geeft het aan) en dan krijg ik vierhoeken en driehoeken. Het grootste gedeelte driehoeken, enkele vierhoeken. Het resultaat is dat wij te maken krijgen met verschillende kenpunten binnen de ruimte. Wanneer deze kenpunten nu vierhoekig zijn, dan noemen we dit natuurwetten, zij worden n. l. begrensd door lijnen vanuit elk punt geprojecteerd op zodanige wijze dat een vierde punt ontstaat. Oorspronkelijk zou het een driehoek moeten zijn. U bedoelt een piramide. Inderdaad, het zou een piramide zijn, maar op een gegeven ogenblik zien wij inplaats van de piramide zelf, het grondvlak van de piramide. Vandaaruit zal men de stralen projecteren. Neen, maar deze piramide wordt kenbaar voor ons, hetzij in zijn driehoeksvorm, hetzij in zijn vierhoeksvorm. Kennen we nu die vierhoeksvorm dan kunnen wij uit de positie van deze drie punten, waarvan één voor ons kenbaar is, maar twee zich kenbaar kunnen maken door phenomenen, door verschijnselen, komen tot het stellen van een relatie t. o. v. het vierde punt, en wij komen tot het zeggen: wanneer deze kracht en die kracht en die kracht samentreffen of déze wijze, dan zal dát gebeuren, dus als deze kracht, dit vierde punt in verschijning treedt en ik ken één der andere waarden, dan kan ik aannemen dat beide 51

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 supplementaire waarden inderdaad mede aanwezig zijn, dan kan ik komen tot een berekening van onderlinge verwisselbaarheid dier waarden. Is dat ook nog duidelijk? Ja. En dat is nu juist de grote interessante mogelijkheid voor ons om U weet het wel, hé? Inderdaad. Daar gaat het om. Daar gaat het inderdaad om, maar U heeft mij gevraagd om eerst de principes daarvan eens heel eenvoudig eigenlijk uit te zetten. Nu is het eigenaardige dat elke wet dus eigenlijk een driehoek is die zonder scheidingslijn door een tweede driehoek wordt aangevuld. Kunt U dat ook nog volgen? We hebben dus in werkelijkheid, wanneer we een wetmatigheid kennen, te maken met iets dat niet uit drie bestanddelen maar zes bestaat, waar uiteindelijk zes kenpunten moeten worden aangenomen, waarvan telkenmale twee gelijk zijn. Wanneer ik echter de gelijke waarden weet te berekenen, de waarden die altijd gelijk moeten blijven in de vierhoek - ik heb twee vaste waarden, dat is de wetwaarde en mijn persoonlijkheidswaarde wanneer ik die twee ken, dan kan ik tussen deze beide een onmiddellijke relatie zetten. Dan ben ik niet meer wetenschappelijk, maar dan wordt ik esoterisch, want dan ga ik mijn persoonlijke relatie tot de wet stellen boven de feitelijke vaststelling van gevolg. Door deze lijn nu heb ik voor mijzelf te ener zijde het ene punt gekregen, te andere zijde het andere punt. Ik heb, door mijzelve als bewust bemiddelaar te gebruiken, de scheidingslijn tot stand gebracht en ik heb een driehoek geschapen. Deze driehoek is nu identiek met een groot aantal andere driehoeken binnen de cirkel. Is dat ook nog begrijpelijk, Ja? U kunt nog steeds meekomen? Ja. Nu, dan in het heel logisch dat, wanneer twee driehoeken congruent zijn, één der hoeken bekend is, nietwaar, beide andere hoeken eveneens bekend moeten zijn. Waar dus ergens de relatie tussen mijzelve plus de ring, de totale baan der uiting of de kosmos bekend is, kan ik, wanneer ik mijn persoonlijk standpunt en de persoonlijke relatie tussen mij en het punt "wet", onverschillig welke ik neem, heb vastgesteld, tevens vaststellen wanneer deze wet voor mij persoonlijk in werking treedt in elke verhouding. En dan moge men werken met een doodeenvoudige wet, laten we zeggen U werkt met de wet van ohm, of U werkt met Archimedes om nu maar iets te noemen, de wet van Archimedes. U begint met persoonlijk de relatie vaat te stellen. Dat in heel moeilijk. Heeft U die, dan kunt U elke gelijk opduikende toestand, waarvan één hoek, d.w.z. Uw persoonlijkheid plus haar richting bekend zijn op dat ogenblik, kunt U het totaal van deze driehoek berekenen. U kunt dus zeggen: de verhoudingen zijn hetzelfde als in het eerste geval waar ik t. o. v. deze bekende wet mijn persoonlijk standpunt heb vastgesteld. Daarvoor in het juist zo noodzakelijk dat die bekende wetten gekend worden. Inderdaad. En voordat deze gekend worden is het niet mogelijk ook de andere te benaderen. Neen. En wanneer ik één wet ken, kan ik alle andere wetten daaruit afleiden. Juist, en dat wordt meestal niet gezien, de betrekking van die ene wet die wij wel kunnen kennen ook in verband met de andere verschijnselen. Dat is nu juist het grote probleem, niet waar, en dat moet gekend worden, dat moet beslist als zodanig gezien worden, anders is er geen mogelijkheid contact en conclusies te trekken in de esoterische wereld. Inderdaad. En weet U wat nu één van de aardigste wetten is om mee te werken? Die kent U vast heel goed, de meesten van U zullen hem wel kennen, Dat is de wet van Ohm, niet van tante en niet van opa's maar van Ohm, met een h, want deze wet van ohm stelt de onmiddellijke relatie tussen aanwezige kracht, uiting van deze kracht en de weerstand, oftewel haar doel, haar reden. Wanneer U deze esoterisch toepast, dan kunt U haar op alles toepassen, tot op Uw eigen psyche toe. Wanneer U dat doet kunt U te allen tijde, wanneer twee der waarden bekend zijn, de derde berekenen. Dat is heel eigenaardig, men brengt het heel vaak in praktijk zonder de wetmatigheid daarvan te beseffen. Men denkt dat het toevallig is wanneer het eens een keer uitkomt, maar in de werkelijkheid is dit regel, en men laat zich door de begeleidende verschijnselen heel vaak in de war brengen. 52

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Men zegt b.v. ; bij deze mens heb ik vastgesteld, een zeker tekort aan die en die stof in het lichaam, b.v. een hormoon. Dit is een negatieve kracht, het is dus spanning, voltage. Dan ga ik verder zeggen: wat is de richting van deze kracht, welke weerstand moet er overwonnen worden? Dat kan ik vaststellen, want die weerstand is natuurlijk de aanpassing van de persoonlijkheid en de daarin bevatte kennis aan de toestand, door het tekort aan het hormoon gewekt, om nu maar eens iets te noemen. Dan kan ik ook onmiddellijk uitrekenen in welke sterkte de verschijnselen zich voor zullen doen, met welke periodiciteit, en dan kan ik daar uit berekenen welke vorm zij zullen vertonen, niet alleen nu, maar ook over honderd jaar. Dan kan ik door de eerste waarde vaat te stellen, alle gevallen die soortgelijk zijn volkomen berekenen en overzien, dan kan ik door de variant, de verandering in weerstand, in sommige gevallen door het schakelen van een parel lel, dus door een tweede weerstand te geven B.v. de arbeidstherapie die sommigen toepassen, die betekent in werkelijkheid eigenlijk niets anders dan het geven van een tweede weerstand; de aanwezige energie wordt afgeleid via het proces arbeid, opdat daardoor de andere weerstand, minder belast wordende, geen verhittingsverschijnselen vertoont. Nietwaar? Het is allemaal zo simpel. En dan kan ik ook tevens zeggen dat ik, wanneer ik deze parallelschakeling op de juiste, wijze toepas, is daarmee zelfs de stroomsterkte zodanig kan bepalen dat zij vergroot, een groeien van energie betekent. En zo kan ik een schijnbaar negatieve factor in een menselijk leven, ombuigen in een positieve. Aardig hé? Dat kunt U allemaal doen met de wet van Ohm, als U haar maar goed gebruikt. En nu is het eigenaardige dat de mensen in Uw wereld die aan esoterie doen, die praten ontzettend veel over de wet van oorzaak en Gevolg. Stelt U die eens als formule op en vergelijkt haar eens met de wet van Ohm. Tout le même. Altijd weer precies hetzelfde. Begrijpt U nu waarom het aan één kant toch wel erg belangrijk is dat men deze relatie tussen die drie ruimtelijke verhoudingen goed inziet? En hoe we deze nu noemen dat doet minder ter zake. Willen we dat technisch uitdrukken dan de mens, de geest en God. En wanneer we dan zeggen "ziel", dan bedoelen we dus de directe relatie tussen God en geest, ofwel één begrenzing van de driehoek, één grens van de eeuwige driehoek die overal weer optreedt. Nu, ik ben benieuwd wat U daarover te zeggen heeft. Ik heb het zo duidelijk mogelijk gemaakt, maar ik geef direct toe: er zullen natuurlijk vragen uit gerezen zijn. Ik ben zeer enthousiast over de manier waarop U het gedaan hebt. Ik geloof wel dat er zeer velen zijn die het begrepen hebben. Wel een compliment, vriend. Nu ja, ik ben altijd erg gevoelig voor een compliment. Per slot van rekening; het is altijd prettig als het werk wat je doet ook erkend wordt. Zo gaat het U ook allemaal. Vaak heeft U ook weer de wet van oorzaak en gevolg ofwel van Ohm uitgedrukt; vaak wordt de waarde der dingen bepaald, niet door hun bereiking, maar door de erkenning die ze bereiken. Dat is heel leuk, dat is ook een relatie, dat wil dus zeggen dat prestatie plus bereiking tezamen voortbrengen erkenning. En zegt U nu niet dat het niet zo is, want ze zijn altijd in directe overeenstemming. En waar U nu bereiking kunt zien als weerstand, kunt U wel zeggen dat de erkenning groter zal zijn naarmate de bereiking kleiner is. Dat is ook menselijk, maar volkomen verklaarbaar. Ik bedoel, dat is nu maar een grapje, maar het is tevens een aardige illustratie hoe je de dingen toe kunt passen en zo voor U zelve van tevoren uitmaken wat voor waardering Uw arbeid krijgt, waar ook tevens uit voort zou mogen vloeien - laten we het even omdraaien, de formule - dat mijn prestatie niet zo buitengewoon groot was, want de erkenning was buitengewoon. Maar dat is natuurlijk een beetje spitsvondige scherts, dat zult U wel begrijpen. Nu hebben we natuurlijk niet zo erg veel tijd meer over om over te praten, maar een klein ogenblikje kan er nog af, als er nog een vraagje is dan kan dat nog, hoor. Geen liefhebberij? En dat allemaal, terwijl we met zoveel vragen geladen zijn, of zijn we te beleefd? Ik wilde even afwachten. Ik heb nog wat te vragen natuurlijk, maar ik heb al zoveel gevraagd vanavond. Laat nu andere mensen ook wat vragen, want ik voel me zo onbescheiden. Weet U wat de werkelijke onbescheidenheid is? Wat dan? Te doen, of men bescheiden is, terwijl men weet dat men het niet is. (hilariteit) Dan zal ik maar geen vraag meer stellen. 53

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 Zo was het niet bedoeld. Ja, zo ziet U, de lichte toets, de lichte noot die kan toch nooit gemist worden. Nu, is er niemand die nog iets te vragen heeft? Dan ga ik werkelijk weg, hoor. Ik ga tóch geen antwoord geven op die vraag die U niet uitspreekt, dat vertik ik voor vanavond. Nu laten we dan alleen maar zeggen dat het eigenaardige van de problemen altijd is dat ze zichzelve oplossen zodra je je de moeite geeft om na de vaststelling der feiten het probleem een ogenblik te laten rusten. Daarmee heb ik dan geloof ik wel voldoende gezegd en dan wens ik U allemaal verder een prettige avond en dan geef ik aan onze laatste spreker het woord over. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Om dan met een korte meditatie over een bepaald onderwerp te besluiten, geef ik aan U de keuze van dit onderwerp toch ook, één onderwerp; DE STER Een ster is een vreemd licht dat veraf staat, het schijnt klein en soms te grijpen, en toch blijft het ongrijpbaar. Een ster is een zon met werelden rond zich en toch, gezien door mensenogen, een kleine lichtende stip die minder kracht en sterkte heeft dan een planeet in eigen omgeving. Zo is een ster een symbool van het menselijke; een ster symboliseert het onreikbare voor het menselijke en tevens toch het overzicht waardoor, uit een bescheiden standpunt, zoveel begrepen en gevonden kan worden. Het is moeilijk om de ster te wegen waarop men woont, het is mogelijk een ster te wegen die veraf staat, en zo hebben wij dan ook gekozen met vele anderen een ster als symbool, een ster die niet volledig symmetrisch mocht zijn, want, zou zij dit geweest zijn, zou zij immers geen uiting hebben kunnen geven aan de mens, aan de geest. Mens en geest zijn onvolledigheden die naar eigen voleinding streven, en onvolledig zijnde drukken wij dit uit door een vijfpuntige ster te kiezen. Wanneer we dan een ogenblik die ster beschouwen en haar stellen In de vorm der zwart-magiërs, wat zien wij dan? Het is een gezicht geworden met twee hoorns, dat honend grijnst; het is de geest van de chaos die zich uit. Twee stralen van boven convergeren in het niet, in het negatieve. De krachten leven zich uit naar het niet toe, en wanneer we zouden -willen spreken over, uitgebreide armen dan zijn deze benedenwaarts gericht en grijpen de materie vast. De vijfpuntige ster negatief gezien is het principe van de hebzucht, is het gebaar van de beperking, is het gebaar van de gierigaard, die onder wil gaan als zijn schatten niet met hem kunnen blijven voortbestaan. Wij kiezen een andere ster. Zie de ster aan zoals wij haar voeren in ons schild. Is het niet net een mens? De benen stoer op de wereld geplant, spreidt zij de armen uit om het Al te omvamen, een gebaar van verlangen en de beide lijnen van toch materiele oorsprong, de lijnen van geest en stof zij komen uit het chaotische en het ongebondene steeds dichter bij elkaar, totdat ze zich tot een volkomen eenheid kunnen verenigen. De vijfpuntige ster is de ster van het streven, de ster van het streven naar bewustwording en kracht. Een ster is een symbool, en zoals de sterren in het hemelruim staan zo zien wij soms de sterren als symbolen, meegevoerd, onbewust, door mensen. Dan schijnt het of het 1even runen in het voorhoofd heeft gegrift. Staan er misschien de heilige letters Jôd en Schin? Staat daar misschien gegrift de heilige naam in zijn geheime betekenis? Staat de drieheid die één is en vier, uitgedrukt in is levens lijnen en zorgelijkheden? En daarboven straalt het licht van een strevende geest, die zich bewust is geworden dat ontworsteling aan ik-zucht en beperking van eigen wezen de noodzakelijkheid is voor geestelijke bereiking. Een mens die zo'n ster draagt, draagt geen lichte last. De vijfpuntige ster is ook de ster van een kruis. Men draagt een last. Eerst moet de vijfpuntige ster breken voordat zij uit kan groeien tot de zegepralende heersende zespuntige, voordat zij kan worden tot het geheim zegel van alle machten, tot het symbool van twee werelden, glorierijk vereend tot ene eenheid. Tweemaal drie dimensies, vervlochten tot één wezen dat reikt over allen heen en in zich kent het Al, het kosmisch zijn dat is de vader van alle wezen. Wie een ster draagt draagt een last, en toch is een dergelijke last een zoete last. Men draagt haar soms onbewust met zich als een geliefd kind, men aanvaardt alles daarvoor: ontkenning van eigen waarde door anderen, verlies van stoffelijk bezit, ja, geestelijke nood, strijd en verwarring. Men zou afstand willen doen, maar men kan het niet, want de ster is zo lichtend en zo schoon, dat zij in een ongedacht denken besluit het volledige wezen en het streven daarvan. De ster schittert in vele kleuren. Zij kan 54

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 3 – 5 januari 1954 schitteren in het goud van de nabije voleinding, in het blauw van de peinzend in zich strevende gedachte, in het rood van de warme moedige bewustwording, zij kan zijn in het tere, haast zilverig groen van een aanvaarden zonder vragen, maar altijd blijft ze een last, een heilige last. Zij is een teken waarvoor de engelen zich buigen, zij is het teken dat de demonen vrezen, zij is een teken dat veel beheerst, slechts niet het lijden. Zo is de ster, eenvoudig samenspel van een paar lijnen, symbool, duizendmaal gebruikt zonder gedachten en toch symbool van een werkelijkheid. Ook gij zult Uw ster misschien eens met U dragen. Er zijn er al die een lichtende ster bij zich dragen, een ster die geboren wordt uit pijn, uit kommer, uit moedig gedragen lijden en niet geachte miskenning. Ze zullen meer moeten lijden, want de bittere weg is nog niet ten einde, maar op het hoogtepunt van het lijden volgt de bewustwording en de verheerlijking, wordt men van gedrevene tot heerser, van slaaf tot vorst, van wezen der gebonden sferen tot adem van het goddelijke, vullend het heelal. Daarom moet men de ster torsen al lijkt zij soms zo grijpbaar na en klein, al is zij soms zo groot en onmetelijk ver. Men moet de ster kunnen volgen, men moet haar kunnen volgen, men moet haar durven aanvaarden, want dan, dan breekt de duisternis van het bestaan, van het onbewuste, het ongewetene en duistere in ons weg, dan valt daarin eerst de lichtende straal van onze ster als een hoopvolle lichtende wenk, een knipogende glimlach ergens uit de hemel, een oog dat gadeslaat om te groeien en te groeien tot het wordt een haast verzengende zon, en uiteindelijk blijkt te zijn ons eigen wezen, dat wij gevonden hebben, zoekende door tijd en ruimte. Wij dragen onze ster, de ster die van ons is, zoals gij Uw ster draagt of dragen zult, gejaagd misschien door het onvolledige, uitbreiden beide armen om te omvamen al het gekende en het ongekende, om te geven aan deze wereld onze kracht, aan al dit zijnde, om te vinden ons zelve in al dat wat ons nu nog vreemd lijkt. Eens zullen ook wij uit onze ster een machtig zegel zien worden, het zegel van het Koninkrijk Gods, waarin wij onszelf onthullen aan onszelf. Gij schrijdt voort op diezelfde weg, Uw weg, Uw weg met al zijn eigenaardigheden, zijn schijnbare afwijking van de rechte richting, zijn kronkelende gang en zijn moeilijke stijgingen. Durf die weg gaan, durf hem accepteren met al wat hij meebrengt aan zorg en aan leed, zowel als aan vreugde. Leef, leef als mens, leef als geest, leef door de jaren en de eeuwen heen, leef totdat de oneindigheid U verlost, wanneer de ster U ontglijdend, verbreekt haar magisch zegel, het gevangenhoudend pentagram, om te worden het bevrijdend krachtig werkend schild van bewustzijn dat het goddelijke áán ons en 'in ons onthult. Dat is de ster. mag ge Uwe ster dragen met kracht en wijsheid en mag gij nimmer wanhopen, want haar licht geleidt U naar het punt van Uw bevrijding. En daarmee zullen wij deze meditatie besluiten. Ik dank u voor Uw vriendelijke en welwillende aandacht en ik wens U bewustwording en kracht.

55

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 2 Februari 1954

LES 4

Goeden avond vrienden, Met Uw welnemen zullen wij vanavond weer eerst trachten kort te bespreken datgene wat in het vorige betoog onduidelijk is geweest; U heeft nu tijd gehad om het te overdenken. Mag ik U een vraag stellen over wat op in het verslag staat? Het gaat hierom, dat U heeft een uiteenzetting gegeven over de geest. Deze geest kan niet alleen bestaan uit deze energieholten, doch er moet nog aanwezig zijn een structuur die deze energieholte bij elkaar houdt. Deze vormstructuur omsluit deze ruimten en kan zich naar willekeur uitzetten en samenpersen. Ik zou graag van U willen horen wat U verstaat onder deze vormstructuur. Is dat het ectoplasma dat U bedoelt, of is dat de vorm die de materie aanneemt als uitingsvorm van de geest? Neen, dat is de directe begrenzing van de geest en dat zal ongeveer als volgt gezien moeten worden. U heeft wel eens een keer een magnetisch krachtveld bezien? Ja. U weet dat dit veld, door zijn eigen oorzakelijkheid, komt tot een begrenzing van eigen krachtsuiting. Is dat voor U duidelijk? Ja. Als zodanig kunnen wij stellen dat de eigenlijke kracht van de geest, die begrensd wordt door een vormstructuur, en daardoor kenbaar wordt, op zichzelf als niet-vormhebbend maar wel producerend moet worden gezien, zodat het veld begrenzend is voor een deel. En daarmee is dan ook meen ik duidelijk de daarop volgende zinsnede n. l. dat naar willekeur dit kan worden uitgedijd of ingekrompen, zodat een willekeurige ruimte in beslag kan worden genomen. Hierbij verandert n. l. wel de dichtheid van het omringend veld; de oorspronkelijke kracht blijft echter zichzelf gelijk, het bereik waarover het veld ervaringen kan opdoen echter wordt vergroot. In het nu duidelijk, ja? Ja, dank U wel. Uitstekend. Zijn er nog meer problemen gerezen aan de hand van die vorige uiteenzetting? Ja, ik zou U willen vragen of dat er dan niet op wijst dat er een zeker ijlstoffelijk karakter moet worden toegekend aan die geest? Ja, U kunt dat ijlstoffelijk noemen en dan heeft U gelijk, want het ijlste, of beter gezegd de primaire vorm van stof is kracht. En zo kan elke kracht genoemd worden te zijn stoffelijk, en naarmate deze kracht kenbaar en geconcentreerd of niet kenbaar en praktisch evenwichtig optreedt, genoemd worden ijl of minder ijl. Dat is een zuiver relatieve uiteenzetting, maar wij, kunnen wel vaststellen dat de geest, krachtens zijn wezen, behoort tot het gebied der materie, zij het dan ook dat het een zeer scherpe tegenstelling is in vormuiting en wezen met de gevormde vaste materies zoals U die kent. Verder nog iets? Ja, ik zou nog dit willen vragen. UT heeft - op verschillende bladzijden van het verslag blijkt dat - gesproken over bi-electriciteit, over electro-magnetisch, en U zegt ergens ook dat op aarde niet bekend is wat eigenlijk electriciteit is, en daarom zou ik zeer graag, misschien tor vereenvoudiging van ons beeld, van U een indruk krijgen wat U verstaat onder het wezen der electriciteit. Het wezen der electriciteit is dit; wanneer een veld overmatig geladen wordt, zou het in zijn polariteit ten opzichte van andere velden een zodanige sterke werking veroorzaken, dat de kern van een even krachtig tegengesteld veld b.v. hierdoor weggestoten, de kracht van een gelijk gericht veld zal worden aangetrokken, waardoor beweging van de kern ontstaat. Dat is eigenlijk het wezen van de electriciteit. En het eigenaardige is, men ziet in de wereld dit als 56

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 een beweging van electronen, maar dit is niet waar; wij hebben in tegendeel te maken met een werking die in de atoomkern zelf een plaats vindt en waarbij dan het veld van de atoomkern oorzakelijk wordt voor een zodanige baanverwijding van de omcirkelende electronen, dat het electron in zijn beweging de kracht overbrengt naar de kern van het volgende atoom. Dit is de, kwestie van electriciteit. Het is dus een verstoring van kernverhouding, waardoor de baanverlopen van de buitenbanen veranderen en wel op een zodanige wijze dat het ingedrongen deel wordt opgevangen, maar dat gelijktijdig, en wel in zodanige verhouding dat de kracht en de afstand geschat moet worden, zodat een electron dat zich dicht bij de kern in verhouding dus een grotere hoeveelheid veldkracht in beslag neemt dan één dat ver weg is - ook een schijnbare contradictie - maar dat daardoor dus b.v. twee electronen vrij kunnen komen, terwijl er s1echts één wordt opgenomen. Een dergelijke reactie komt electrisch zelden voor, tenzij bij chemische werkingen, waar dit een aardverandering van de stof ten gevolge heeft. Voor U duidelijk? Ja, dank U. Verder nog vragen? Ja, mag ik nog even een vraag stellen? Ja zeker. Hier wordt gesproken over het opnemen van die odd-kracht via de zenuwen die door het zeefbeen lopen en door de neusholte en de keelholte. Nu is hier één ding mij niet duidelijk: wanneer de lucht ingeademd wordt, wordt 1/3 van die 1/3 of 4/5, laten we zeggen een bepaald gedeelte, van die odd-kracht opgenomen door die zenuwuiteinden. En nu zou er dan bij wijze van spreken, wanneer er 1/3 is opgenomen, dus 2/3 aanwezig zijn, wanneer die lucht weer de neusgaten verlaat - er is gezegd dat er een preferentie is van die lucht via de mond uit te ademen - maar wanneer je dat dan door de neus zou uitademen, dat dan die odd-kracht door de lucht wéér meegenomen wordt. Nu meende ik dat, wanneer die lucht het eerst naar binnen stroomt 1/3 wordt opgenomen en wanneer die er nog eens lange stroomt zou dan weer 1/3 van dat 2/3 gedeelte opgenomen worden. In de reden misschien hiervan dat lucht andere van aard is zodat die odd-kracht dan niet meer opgenomen zou kunnen worden, Dat is een kwestie van spanningsverhoudingen, Door het inademen heeft U een tijdelijke - ik zal het maar weer in electrische termen zeggen - maar hebben wij een tijdelijke potentiaal-verhoging aan de uiteinden der zenuwen die deze kracht opnemen, deze zenuwkracht opnemen. Wanneer nu een sterk ontladen lucht daarlangs komt, kan een zodanig potentieel verschil ontstaan dat een afvloeiing van deze kracht niet door het zenuwstelsel door voeding der levenskracht - maar terug naar de passerende lucht het geval is. In een dergelijk geval zal wel niet het geheel dier kracht, dier opgenomen kracht, worden afgegeven, maar toch een zeer belangrijk deel daarvan. Is ook dit duidelijk? Ja, dat is duidelijk. Maar mag ik dan ook nog even iets verder hierover vragen? Hier worden verschillende verschijnselen daarin genoemd en die verschijnselen die doen mij denken aan radio-actieve ontledingsdeeltjes zoals o. a. radon - dat is een radio-actief gas die dezelfde werkingen uitoefent. Hier wordt n. l. gezegd dat wanneer deze materie, deze energetische wervelingen - want deze radio-actieve deeltjes zijn geen energetische wervelingen- de materie ontbonden wordt in haar kleinste delen, dus komt ook uit. En hier zou ook dit weefseldeel ontbinden in bepaalde mineralen en gasvormige bestanddelen; dat komt ook uit. Maar ja, er zijn natuurlijk andere mogelijkheden en dat weet in natuurlijk niet en daarom vraag ik U wat hier eigenlijk deze odd-kracht is. Ik heb gedacht het iets was uit het astrale licht en hier gebruikt wordt voor alle mogelijke verschijnselen in deze wereld van eleotromagnetische trillingen. Ja, wanneer wij natuurlijk odd-kracht willen gaan vertalen dan komen wij voor de moeilijkheid te staan dat deze kracht uitgaat, zeer ver uitgaat, boven het normaal dimensionaal kennen van deze wereld en dat brengt bij de beschrijving enige moeilijkheden mee. Wanneer U zegt astraallicht is dit op zichzelf niet onjuist. Astraal licht is n. l. een werveling of trilling van zo hoge frequentie, gedragen door spoedende deeltjes, dus deeltjes die bewegen, dat hier niet meer gesproken kan worden van materie in de kenbare vorm, noch enige materie in de vorm van de geest. Zij stijgt daar ver bovenuit in haar eigen trillingsgetal. Dat is astraal licht. 57

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 Wanneer we deze odd-kracht nu zien, dan is inderdaad het een feit dat deze odd-kracht door haar zeer hoge trilling in bepaalde gevallen harmonischen wekt. En harmonischen zoals U weet, kunnen vaak structuur-brekend zijn. Daardoor krijgen we dergelijke verschijnselen. Wordt het duidelijk? Ja, het is mij zeer duidelijk, vooral de laatste opmerking daar ben ik zeer blij om dat U die maakt vanwege die harmonischen, dat die structuurbrekend zijn. Dit in verband met bepaalde dingen waar ik mee bezig ben heb ik dat allang verondersteld en heb ik dat gedacht om dat voor bepaalde doeleinden te benutten. Ja, mag ik een opmerking maken daarbij? Ja zeker. U moet er wel rekening mee houden in een dergelijk geval, dat oorspronkelijke trillingen door U aangewend, eveneens harmonischen kúnnen hebben die doorwerken in een andere wereld, zodat U in een direct contact kunt komen met de astrale wereld zonder dat U eigenlijk begrijpt precies hoe of waarom. Voor degenen die zich bezig hebben gehouden met magie, de leer van Yoga e. d. zal het wel duidelijk zijn dat vele machtwoorden, concentratiemethoden, houdingen e. d. berusten op dit systeem, n. l. trillingen te wekken in het eigen wezen of in de materie rond het eigen wezen op zodanige wijze dat de harmonischen daarvan uitgrijpt boven eigen wereldmogelijkheid. Maar dit is slechte ter zijde. Het is echter interessant om het eventjes te memoreren, vooral wanneer men met dergelijke trillingen en trillingsverschijnselen werkt, want dan worden daardoor waarschijnlijk verschillende schijnbare toevallen plotseling tot een patroon, waarin men inderdaad een zekere werking kan zien en vaststellen. Dat is aardig. Ja, ik geloof dat we zo langzamerhand uitgevraagd zijn over het vorige, of hebben we nog meer te zeggen? Ja, ik wou toch dit nog opmerken of althans vragen: er in mij medegedeeld geworden dat die ademhalingsoefening die U daar heeft voorgeschreven, meer resultaten heeft wanneer dit gebeurt met het gezicht in Oostelijke richting. De ademhalingsoefeningen door ons gegeven zijn niet gericht, althans voorlopig niet, op het tot stand brengen van meer dan een perfect harmonisch ritme binnen Uw eigen lichaam. Vandaar dat sommigen Uwer misschien zullen denken dat we in ons voorschrift zijn teruggegaan inplaats van vooruit, als U de verschillende voorschriften. althans vergelijkt. Maar ik verzeker U dat voorlopig Uw persoonlijk ritme van ademhaling belangrijker is dan de houding die men aanneemt, ofschoon dit in verband met de werkingssnelheid van de aarde zelf, die dus ook draait en wervelt, natuurlijk ook van aardkrachten gebruik gemaakt kan worden om bepaalde oefeningen te verbeteren in uitwerking ofwel slechter te maken. Het is heel bekend dat alle mystiek zich altijd naar het Oosten richt en dat komt weer omdat men op deze wijze de stralen positief en niet negatief ervaart die ontstaan bij de snijding van uitstraling van andere hemellichamen en het veld van de aarde. Dat is eigenlijk de hele kwestie. Maar dat is dus iets in de wereld buiten U, waar wij ons althans voorlopig niet mee bezig behoeven te houden. U moet eerst Uw ei gen huishouding een beetje op orde hebben voordat we verder kunnen gaan en een etalage voor de buitenwereld openmaken. Nou vrienden, dan zullen we maar weer eens van wal. steken. De vorige maal heb ik getracht om U duidelijk te maken dat wij de stofwereld en de wereld van de geest moeten zien als twee vergelijkbare grootheden; dat, bepaalde ethische waarden buiten beschouwing latend, men kan komen tot een opbouw van de geest langs zuiver redelijke, logische en op de materie gebaseerde weg. Ik hoop U verder duidelijk gemaakt te hebben dat de wisselwerkingen tussen stof en geest, van zeer groot belang moeten worden geacht,niet alleen voor het lichamelijk maar zeer zeker ook voor het geestelijk welzijn. En daarmee dan kunnen we verder gaan. Aannemende dat Uw stof en Uw geest ten opzichte van elkaar harmonisch zijn - de harmonischen uit Uw vraag komen ook hier weer naar voren, want zij zijn, nog steeds verschillende ervaringswerelden - maar mits zij harmonisch zijn, klinkt wat in de ene wereld ervaren wordt onmiddellijk door kenbaar in de andere, zij het dan getransponeerd op een lager of hoger trillingsgetal en daardoor zwakker in eigen waarde. is dat voor U begrijpelijk, ja? Dan moeten wij dus, uitgaande van dit standpunt, zeggen: het is vóór alles noodzakelijk dat de mens harmonisch is, harmonisch leeft, harmonisch denkt. Harmonisch zijn kan men echter alleen wanneer men het eigen wézen volledig tot uiting laat komen. Het is begrijpelijk dat 58

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 diegenen die zich door de buitenwereld ten dele laten beïnvloeden, zonder hun eigen mening prijs te geven, in een voortdurende staat van disharmonie verkeren. Elke van buiten komende trilling is een interferentie ten opzichte van de eigen trilling en hierdoor krijgen wij een resultante kromme die disharmonisch is t. o. v. de geest en als zodanig het de geest onmogelijk maakt om zich in de stof verstaanbaar te uiten. Is dat voor U begrijpelijk; geen vragen over? Niet? Wij moeten nu, wanneer wij beginnen bij onszelve, dus allereerst de eis te stellen: ik moet volgens mijn eigen weg zalig worden, daar heeft niemand verder iets mee te maken. Wat de wereld ervan zegt doet niet ter zake zolang als het voor mij slechts goed is. Dit betekent dat een zekere isolering t. o. v. de buitenwereld, althans waar het aangaat Uw eigen ervaren van goed en kwaad, een noodzaak is voor geestelijke bewustwording. Acceptabel? U zult, indien U geestelijk verder wilt komen, hierop U allereerst moeten baseren. Dan blijft echter het grote probleem: hoe kan de geest spreken in het lichaam? Op grond van het voorgaande hebben wij reeds ons voorgesteld dat een harmonische van wat in de geest zich afspeelt in de stof een trilling op kan wekken, dat een harmonische trilling dus ontstaat waarbij een, zij het getransponeerd replica van de oorspronkelijke ervaring, enigermate in het lichaam wordt afgedrukt. Dit betekent dat elk geestelijk denken en ervaren door het lichaam mede te beleven is en als een bewust ervaren ondervonden kan worden. Er zijn mensen die waanzinnig worden omdat zij de verhouding tussen geest en stof niet juist kunnen zien en instellen. Het ene ogenblik is hun stofleven overheersend en schakelen zij de geest uit, wat een ontwrichting van de geestelijke krachten betekent, het andere ogenblik laten ze de geest, die vaak dan reeds ontspoord is, vrij spel en krijgen we een aantal lichamelijke reacties die absoluut intolerabel zijn. U zult dat natuurlijk moeten voorkomen. Wat men ook doet, men mag nooit en te nimmer verliezen twee punten: het geloof in eigen eenheid met de Schepper en de zekerheid dat men te allen tijde verantwoord en redelijk moet handelen. Het laatste klinkt U misschien wat vreemd. Maar verantwoord en redelijk handelen wil niet alleen zeggen theorieën opbouwen, het wil ook zeggen, vooral zeggen de overtuiging der feiten toetsen aan eigen ervaring en daardoor nieuwe feiten scheppen die zonder met de ervaring in conflict te komen, aan eigen verlangen en begeren zover mogelijk tegemoet komen. Aangenomen voor een ogenblik dat U deze toestand heeft bereikt, wat zien wij dan? Een volledige ervarings- en krachtuitwisseling tussen geest en stof. Hier nu komt de odd-kracht wel zeer sterk naar voren, want "mijn geest", zo kunt ge zeggen, "is zodanig sterk dat hij kan interpreteren datgene wat het lichaam niet bevatten kan, hij kan o. a. vaststellen het totaal van interne omstandigheden bij een ander, kan diens hele organisme desnoods nagaan, en zien welke kracht noodzakelijk is om dit organisme of lichaam wederom in redelijke staat te brengen. " Dit is dus een kleine voortzetting als het ware van de z. g. inspiratieve diagnose. Wanneer ik dit kan, ik kan vaststellen wat nodig is, dan kan ik mijn eigen levenskracht, door het erkennen van mijn geest geleid in de juiste richting, zenden om in het lichaam van een ander dat deel van het weefsel te versterken dat daarvoor in aanmerking komt. Dus gebruik van odd-kracht die overgedragen wordt aan anderen, betekent te allen tijde een versterking van weefsels en nooit en te nimmer een ontsmettende of een vernietigende daadstelling; dit is onmogelijk. Ik kan nu deze kracht, deze odd-kracht dus dirigeren in het lichaam van een ander. Maar kan ik meer doen? Ja, ik kan op een gegeven ogenblik mijn eigen geestelijke kracht dirigeren, zonder daarbij mijn lichamelijke krachtreserves aan te spreken. Ik spreek dus ook niet aan die odd-kracht, maar ik gebruik de bewustzijnsformule die bij de geest geldt, kom tot een overdraging van een door mij van te voren vastgelegd denkbeeld op een zodanige wijze dat dit in de andere geest als volledig bevattelijk wordt aanvaard en ook tevens voor het lichaam redelijk aanvaardbaar is. Het effect van de harmonische trilling die deze geestelijke ervaring in de stof opwekt kan evenzeer genezend of beïnvloedend werken. Hier echter geen voorbehoud;. hier kan de werking zowel vernietigend als opbouwend zijn. Dat hangt af van de gedachte dus. Dit hangt af van de noodzaak in het wezen zelf. U kunt de gedachtenkracht geven, U bent echter niet in staat, wanneer U het beeld hebt gegeven plus de trilling die het beeld voor het lichaam van de ander verstaanbaar in diens geest wekt, de verdere werkingen binnen dat lichaam verder te bepalen. Is dat duidelijk? 59

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 Ja. Dus hier wordt een stimulans gegeven aan de wilskracht. Op dit laatste principe nu berust een groot gedeelte van de suggestie, maar ik weet niet of U er zich van bewust bent dat een voldoende sterke suggestie een langzame werkelijkheidsverandering tot stand kan brengen. Heeft U daar wel eens van gehoord? Ja. Ja? Best. M. a. w. kan de geest het lichaam zodanig sterk beïnvloeden, dat de van het lichaam uitgaande trilling voor de omringende materie vervormend wordt. Op grond hiervan de stelregel: de geest is superieur aan alle materie, ofschoon zij zonder deze materie niet redelijk bestaan kan. Acceptabel? Ja. Dan hebben wij het grote punt voor vanavond gemaakt en vastgesteld, hét voornaamste punt, en dan kunnen we nu overgaan tot de beschouwing daarvan. Wanneer wij, op grond van al hetgene wat wij totnogtoe, gezamenlijk besproken hebben, stellen: de geest is te allen tijde superieur aan de stof, ofschoon hij zonder de stof geen redelijk zelfstandig bestaan kan voeren - dus wel een onredelijk,- dit ligt geïmpliceerd in de zin -, dan kunnen wij ook zeggen dat alle stof, alle materie geschapen wordt door de geest. Wanneer men zegt dat de mens Gods beeld en gelijkenis is, dan is dit in zijn zelfbeschouwend bestaan inderdaad waar; de mens zelve is dus in staat om te zegrem, te scheppen, en niet alleen te herscheppen met de handen, dus werkende, maar zelfs te herscheppen met zijn bewustzijn, met zijn geest. Dit geldt in zwakkere mate voor de geest zelve. Men heeft ons vaak gezegd; waarom grijpt gij van de geest niet in het leven van de stervelingen, veel meer dan ge nu doet? Hier heeft U het antwoord: omdat wij geen lichaam heb ben dat wij een harmonische op kunnen leggen dat stofvormend en bedwingend werkt direct in de wereld der lagere materie, maar ons daarvoor eerst een medium moeten zoeken, een middelstof of een middelweg, persoon zijnde of niet. Is dit ook begrijpelijk? Ja. Nu kunnen wij echter stellen dat, waar onze geest buiten een stoffelijke persoonlijkheid, in staat is op bepaalde wijze zijn harmonische gedachtenkracht, dus de harmonische van een denkbeeld vaat te leggen in bepaalde stoffen, dat de praktijk van magie en fetischisme uiteindelijk een wetenschappelijk basis en grondslag heeft. Vindt U dat een beetje sterk of kunt U daarin meegaan? Ja zeker. Nu komen we echter aan een belangrijk iets. Wanneer de geest of de mens in een bepaald voorwerp dus een deel van de eigen persoonlijkheid - geestelijke persoonlijkheid - kan realiseren in een de stof beïnvloedende en aan de stof aangepaste vorm, dan is dit ook voor U mogelijk. Het vervolg van ons betoog van de vorige week zegt dus; de geest, gezien als materiele mogelijkheid, kan juist bestaans- en zijnsvorm niet leven zonder al datgene waarmee hij, hetzij direct of door het contact in de stof in aanraking komt, te beïnvloeden. Anders gezegd: in elk voorwerp ligt een deel van de persoonlijkheid van de maker plus het deel van de persoonlijkheid van de gebruiker; deze beide treden te allen tijde beïnvloedend op voor derden. Nu is dit een zeer aardige stelling, maar zonder meer niet praktisch bruikbaar. Nemen wij nu aan echter dat wij dit onbewust gebeurende thans bewust doen plaatsvinden. Denkt U alleen maar eens aan de, volgens sommigen van U, wat operetteachtige plechtigheden van de instraling der draagtekens bij de Orde. Dat is geen hokus-pokus, 't is geen humbug, 't is een werkelijke waarde. Wij leggen in een andere materie invloeden vast die karakterbestendigd kunnen zijn, die verder bepaalde tendenzen binnen het karakter, stoffelijk en geestelijk, kunnen bevorderen. Dit kunt gij ook doen. Wanneer een arts met een patiënt bezig is die in werkelijkheid niet ziek, maar onder een ziekte-suggestie verkeert, wat doet de arts; Hij gebruikt zijn methode en schrijft een geneesmiddel voor dat waarschijnlijk grotendeels bestaat uit kleurstof, aqua destillata en een smaakje, dat misschien wel, wanneer het geval wat ernstig is, onaangenaam dient te zijn, opdat men vooral overtuigd is dat het toch een geneesmiddel is. Wanneer de arts dit zelf klaar zou maken, zou er niet alleen een suggestie optreden van verbetering, van genezing en hulp, maar bovendien een tweede suggestie van ridicule; de patiënt zou bij een langdurig gebruik en een voortdurend in zijn 60

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 nabijheid hebben van op een dergelijke wijze bereide dranken, zichzelf belachelijk gaan vinden. Dit zou in sommige gevallen zeker tot een snellere genezing bij kunnen dragen. Een ander voorbeeld. U werkt, laten wij aannemen, meer technisch en U bent bezig om een bepaalde laboratoriumproef te doen. Nu laat U een gedeelte daarvan over aan anderen. Elk van deze anderen heeft omtrent zijn deel van het werk een eigen opvatting en deze opvatting zal, vooral wanneer een lichamelijk contact v oor de proef noodzakelijk is, mede zijn vastgelegd in het product dier eerste proef. Zo zouden wij dus vast kunnen stellen, dat, is eenmaal een bepaald deel der arbeid zover dat het verricht is, dat men zeker weet: volgens dit procedé kan ik dit bereiken, het eigenlijk noodzakelijk zou zijn voor verkrijging van grootste homogeniteit dat de uiteindelijke volbrenger van het experiment ook deze voorbereidingen zelve meemaakt of in de hand heeft. Dit betekent dat, wanneer een handelaar of koopman op handelsgebied niet overtuigd is dat zijn product de volle waarde is, hij ondanks alle verkoopstechniek niet zal kunnen verkopen, waar in het voorwerp zelf een minderwaardigheidsgedachte ligt die, vooral bij de achterdocht van de koper, die veelal bestaat in meerdere of mindere mate, onmiddellijk aanklinkt en daardoor, met of zonder reden, tot een verwerping van het eventueel te kopen voorwerp doet overgaan. Begrijpt U hoe deze machten, misschien zonder dat U het zelf weet, elke dag in Uw eigen leven meespelen? Begrijpt U hoe een geschoold gebruik maken van deze krachten een verbetering zou kunnen betekenen van Uw eigen levensmogelijkheden, maar ook van het leven van anderen? Onthoudt U dit, elk voorwerp waar een gedachte in leeft, door U daarin gelegd, die niet alleen stoffelijk redelijk, maar redelijk en toch gevoelsmatig naar voren wordt gebracht, is een krachtige inductor, die andere personen beïnvloedt. Het gebruikmaken van inductoren om de geest van anderen zeer sterk in Uw richting te doen klinken is in vele gevallen gebruikelijk, ofschoon men niet eens weet dat men dit doet. Voorbeelden daarvan zijn; heiligenbeeldjes, rozenkransen, foto's en borstbeelden van bekende politici en staatslieden, politieke werken die niet leesbaar zijn, maar als symbool dienen. Deze hebben hun grote waarde slechts dan, wanneer ze inderdaad vervaardigd zijn door vereerders van die heiligen, gelovers aan de kracht van het rozenkransgebed, personen die dergelijke politici en staatslieden sterk zijn toegedaan etc. De hele wereld is vol met inductoren. U zult U moeten realiseren in hoeverre deze inductie Uw eigen gedrag beïnvloedt. Wanneer U dat doet dan zult U eerst werkelijk de superioriteit van de geest over de materie kunnen bewijzen, waar U dan in staat bent elke stoffelijke inductor om te schakelen volgens Uw eigen wezen, alleen door de realisatie van de inductiewaarde van het voorwerp en de vastlegging daarvan in een symbolische handeling, en die kunt U maken zoals U zelf wilt. U kunt het bewieroken, U kunt het electrocutioneren, U kunt het alleen begraven, U kunt het wijden, U kunt het verwerpen of opnemen en zeggen: nu draag je mijn kracht. Dan het symbool. Het symbool is een aanduiding van een wilsvolbrenging in de stof, waardoor het totaal van de realisatie, geestelijk en stoffelijk, kan worden uitgestort. Dus de eerste beweging voltooit in dergelijke gevallen de totale handeling. Zo; nu heb ik een aardig betoog gehouden weer voor U en dat brengt verschillende consequenties met zich mee. Heeft U daarover op het ogenblik vragen te stellen? Ja, ik wilde U nog wat vragen. Net zo goed als het noodzakelijk is dat iemand die technisch uitvoert, een zekere leertijd moet doormaken om die techniek te beheersen of de wijze waarop hij dat doet, is het toch ook noodzakelijk, wanneer hij deze dingen wil hanteren en tot een bepaald vooropgezet doel wil komen, dat hij dat ook moet leren. Inderdaad. En hoe leert men? Door de ervaring. Door de ervaring. Ervaring is de hardste maar tevens de beste leermeester die totnogtoe gevonden is. De theorie die tracht om je bij te brengen, door U de grondslagen en principes van deze waarden te verklaren zoals wij die zien. Wilt U ze in toepassing brengen, dan zult U daar dus rekening mee moeten houden. We induceren dus ook bij U een zeker iets, n. l. een zeker kennen en een zeker voorbehoud. Verder zult U daar praktisch mee moeten werken en kunt U niet verwachten tot onmiddellijke grote resultaten te komen, maar op de duur worden deze resultaten steeds sterker, steeds beter, naarmate men rationeler en doelmatiger gaat werken. Voldoende antwoord? 61

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 Ja. Nu wilde ik nog even wat vragen, n. l. over deze magnetische kracht. U zegt hier over het magnetiseren van bepaalde voorwerpen en daar een kracht aan geven, dat deze voorwerpen van een bepaalde structuur, van een bepaalde materie zijn die daar gunstig voor is. Hoe kunnen wij dat weten welke materie daarvoor gunstig is, voor die magnetische kracht? Hoe kunnen wij het inzicht verwerven daarover? Kijk eens, wij kunnen natuurlijk wel een structuurformule bezien, we kunnen ook wel een intermoleculaire opstelling zien, maar hoe kunnen wij aan de weet komen om te zeggen: kijk eens, dat is die en die stof, of die stof heeft die en die eigenschappen en die is daar en daar voor geschikt? Ja. Nu, ik wil U wel eens een vingerwijzing geven. De hardheid der stof zelve staat mede in verband, zoals U weet, met haar eigen moleculair-structuur. Hoe harder de stof is hoe moeilijker zij te beïnvloeden is, maar daartegenover: hoe sterker en hoe langer zij de geïnduceerde invloed dragen zal en deze naar buiten uit zal dragen. Vandaar dat sommige van de grootste onheilbrengers of zegen brengers edelstenen zijn, en wel in het bijzonder diamanten, diamant dat uiteindelijk, wanneer we het juist uit willen rekenen, een hardheidsgraad heeft van ongeveer 42, vergelijkend uitgewerkt dus. En aan de andere kant kunnen wij vaststellen dat voor impulsen die ogenblikkelijk en wel zo sterk mogelijk moeten worden vastgelegd, maar waarvan de blijvende, de eeuwigblijvende waarde niet zo belangrijk is, wij bij voorkeur gebruik moeten maken van die stoffen die slechts weinig chemische verbindingen aangaan, en zeer zeker moeten wij vermijden stoffen die dus verbindingen aangaan met bestanddelen der atmosfeer; deze zijn de beste dragers daarvoor. Zouden wij deze proeven niet ook op planten kunnen doen om te zien hoe deze planten daarop reageren, of ze snel reageren of niet, omdat een plant een levend systeem is waarvan wij weten: kijk eens, die plant groeit onder die en die omstandigheden zo, en wanneer wij deze plant magnetiseren dan wordt de groei versneld of de bladvorming wordt vergroot, of de bloesem wordt groter of gaat sneller haar vrucht dragen en dergelijke dingen meer. Misschien is het voor ons via het gezichtszintuig waar te nemen en het andere is niet met het gezichtszintuig waar te nemen. Inderdaad. Wij kunnen, laten we zeggen een diamant magnetiseren, maar wij weten niet hoe sterk die is en of het voldoende gemagnetiseerd is. Het is allemaal heel aardig gesteld. Allereerst mag ik dan vertellen en er de aandacht op vestigen dat het woord "magnetiseren" geheel het Uwe is en door mij uitdrukkelijk niet werd gebruikt. Neen, ik bedoel dat maar als een. . . aanduiding van het symbool, van de wilskracht dus. Accoord. Nu moet U één ding goed onthouden. Een plant is een levend organisme, zoals U zeer juist weet. Een levend organisme zal dus wel zeer ontvankelijk zijn voor Uw uitstraling, maar het zal niet in staat zijn die uitstraling vast te houden zonder zin eigen karakter te verloochenen. De reactie van het levende organisme zal dan zijn: een onmiddellijke verslapping van eigen krachten, die zeer sterk tot uiting komt wanneer Uw beïnvloedend krachtveld verloren gaat, m. a. w. U zult dan een tijdlang de levenskracht van een dergelijke plant nadelig beïnvloeden wanneer U ophoudt met het geven van deze suggestie, van deze kracht, wanneer U deze impuls dus vastlegt daarin. Wel kunt U, als U dit Inderdaad lang genoeg volhoudt, bepaalde mutatievormen verkrijgen, die op zijn minst genomen zeldzaam zijn, waar zij eigenschappen bevatten die totnogtoe niet vast lagen in de plant in kwestie. U kunt dus geheel nieuwe eigenschappen op een dergelijke wijze in enkele geslachten tot stand brengen zonder verdere menging etc. Hetzelfde geldt voor dieren. ook dieren zijn bevattelijk voor Uw eigen uitstraling, maar U kunt ze niet maken tot een gelijkenis aan Uw persoonlijkheid. Dat is heel eigenaardig. De mens is gemakkelijk te beïnvloeden, omdat hij redelijker is in zijn denken en -we zullen maar heel zelden zien dat een dier op een mens gaat lijken, maar heel vaak dat een mens op een dier gaat lijken, dus dat de mens het dier benadert in plaats van het dier de mens. Dit zullen we goed in de gaten moeten houden, want dit betekent voor ons dat als inductievoorwerp, als inductor, dier noch plant - wanneer zij een hoger georganiseerd leven bezitten zeer zeker niet bruikbaar is. Is dat duidelijk? Ja. 62

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 En dat dus de resultaten die U ziet, in hoofdzaak in het levende organisme zelf worden verwerkt en ten opzichte van de omgeving weinig of geen invloed zullen hebben. Is ook dat duidelijk? Ja. En dan hoop ik dat het zo weer behoorlijk redelijk gezegd is. Dank U wel Mag ik nog iets vragen? Zeer zeker. U heeft in het begin gezegd dat het van groot belang is dat de mens zijn harmonie bewaart, en nu vraag ik; hoe is het voor een sensitief persoon mogelijk - kunt U ons daaromtrent aanwijzingen geven - om zich te isoleren van invloeden? Begeer niets en vrees niets. Een beetje eenvoudig misschien en toch de enige volmaakte isolatiemogelijkheid die U heeft in Uw wereld. Voor niets bang zijn en niets begeren, nergens naar haken, alles accepteren, goed, maar niet ernaar verlangen, niet het als een noodzaak voor Uw eigen welzijn stellen. En als U deze twee dingen heeft, bent U geïsoleerd van Uw wereld, want de hele wereld rond U beïnvloedt U, In hoofdzaak krachtens het menselijke wezen, door de vrees voor verlies, leed etc. en het begeren naar datgene wat nog niet in Uw bezit is. Dat zijn de regerende krachten. Wanneer U deze beide uitschakelt bent U dus voor alle in deze Uw wereld geldende krachten, praktisch onaantastbaar. Waar U echter deze onaantastbaarheid bereikt hebt, heeft U dan ook tevens het volledig harmonische met Uw geest bereikt, want de geest kan zich een verlangen naar een bepaald iets niet voorstellen. Denkt U dat de geest zich werkelijk in kan stellen, b.v. op de voortdurende begeerte om te roken, te drinken of iets dergelijks? Dat kan niet, dat zijn geheel verschillende waarden. Wanneer echter deze waarde anders wordt gezien, n. l. niet als een behoefte en noodzaak of iets wat men vrezen moet, maar als een normaal deel van het leven, dan wordt het ervaring. Ervaring is voor de geest een noodzaak zelfs, en als zodanig is elke directe onbeïnvloede ervaringstrilling harmonisch met de geest. Zo zal de geest dan ook op deze zelfde manier harmonisch mee kunnen leven in Uw daden en daar beïnvloedend werken. Voor U duidelijk? Ja. Mag ik U nu misschien eens even iets vragen? is die odd-kracht op enige materiële wijze te richten? Ik haal die nu wel in met mijn ademhalen, maar ik kan me voorstellen dat je mensen hebt die dat onvoldoende doen, dus dat je wel eens gaarne een zekere wijze daaraan zou willen toevoegen. Kunnen we dat, evengoed als we lichtstralen kunnen convergeren, met die odd-kracht ook doen? Nu, U zou alleen odd-kracht kunnen concentreren en daardoor dus de opnamemogelijkheid vergroten bij beperkte opname. Dit zou uiteindelijk een kwestie zijn van krachtvelden die in bepaalde verhouding staan. Het is een kwestie van steeds wisselende spanning, op een zodanige wijze aangelegd, dat de patiënt tussen de spanningspunten zich bevindt. Denkt U maar aan een soort lamp met een plaat, dus met een anode en een kathode, de patiënt bevindt zich daartussen. Nu is het zeker dat een beïnvloeding door bepaalde trillingen een weerklank vinden in de kosmos en dus een parallelstroom doet wekken. Wanneer deze parallelstroom zich ruimtelijk omschreven beweegt, doet zij dit in ongeveer dezelfde richting als de opgewekte trilling; daar is maar heel weinig afwijking bij mogelijk, hoogstens kunnen wij zeggen dat bij het stoffelijke de buiging iets sterker zal zijn, dus de volging van de aardlijn, nietwaar, bij een voortplanting eventueel iets sterker zou zijn dan bij de odd-kracht zelve. Het was mij n. l. de bedoeling, of het langs enige mechanische wijze te doen was, want nu zei U hier o. a. natuurlijk van kathodebuizen en dergelijke dingen meer. En gaat nu eigenlijk ook zo, waarom ik het vraag, om diverse toestanden in een lichaam te kunnen opwekken, dus ook diverse zenuwcentra en -banen. Juist, als U dat wilt doen dan kunt U het beste gebruik maken van een onhoorbaar geluid, supersonisch geluid dus; supersonische trillingen, die zijn voor het organisme het sterkst beïnvloedend. Kunt U ook golflengten opgeven? Voor welke doeleinden heeft U ze nodig precies? Dan zal ik het na laten zoeken. 63

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 Bewustzijnsdaling geven. Bewustzijnsdaling geven. Dus iemand bewustzijnsdaling geven zonder daar bepaalde medicijnen voor te gebruiken, die toch ook weer hun negatieve aspecten hebben. Volgt U? Dus dat we op volkomen natuurlijke wijze dit leiden, en dat gaat natuurlijk over het centraal zenuwstelsel. Ja, ik zal het na laten gaan, maar ik vermoed dat we hier eerder in het subsonische dan in het supersonische komen. Mag ik hier een antwoord op geven? Ja. Bij veertien duizend perioden krijgt U al deze merkwaardige werkingen. Dan zijn er nog hele bepaalde frequenties die zeer specifiek zijn, die wij in het hele spectrum af kunnen zoeken, die deze werkingen veroorzaken en die kan ik wel mededelen wanneer het zover is, welke frequenties dat zijn. Ik geloof dat in deze de heren ook met elkaar zich kunnen verstaan. Ik zal in ieder geval, onafhankelijk van Uw eigen besprekingen of onderzoekingen op dit gebied, zelf trachten uit te vinden wat voor U de beste weg is, d.w.z. de minst schadeveroorzakende. Dat zal ik op zeer grote prijs stellen. Mag ik nog een vraag stellen? Inderdaad, gaat Uw gang. Uitgaande van het begrip van geestelijke inductie, kan ik mij voorstellen dat wij mensen, zoals we hier leven, elkaar door suggesties en gedachtenkracht kunnen beïnvloeden. Mijn vraag is deze, omdat U het daarnet ook had over dat U als geest ons via een medium bepaalde gedachten kunt suggereren of induceren, zou ik U willen vragen of het ook mogelijk is om via geestelijke weg, gebruik makend van een medium, geestelijk een stoffelijk lichaam in deze wereld te genezen. Ja, dat is inderdaad mogelijk, ofschoon we dan uitdrukkelijk erbij moeten zeggen dat het medium van een bepaalde geschapenheid moet zijn, dus van bepaalde kwaliteiten, maar dat op een dergelijke wijze, mits een voorstelling van en een contact met de te genezen persoon aanwezig is - dat kan dus via een inductor geschieden - zeer zeker het genezingsproces in vele gevallen op dergelijke wijze sterk bevorderd of bespoedigd kan worden, dat is inderdaad waar. En in dat wat wij verstaan onder geestelijke genezing? Dat is althans wat U er onder zou moeten verstaan; het is niet altijd dat wat U er onder verstaat. Er heersen veel misvattingen en veel primitieve en symbolische voorstellingen, maar het is dus inderdaad mogelijk en zowel vanuit de geest als vanuit de stof, maar steeds door middel van een medium, steeds door middel van een punt waarin de kracht kan worden opgeslagen en als accumulator dienen, met een directe toeleiding tot de persoon die geholpen moet worden dan fungeert. Dank U wel. Ik wilde nog iets vragen. Zit er dan ook geen gevaar aan verbonden dat, als men b.v. door personen die vol haatgedachten zitten b.v. in een gevangenis, gebruiksvoorwerpen of sieraden laat maken, of dan ook die haatgedachten in die voorwerpen gaan zitten? Dat kan inderdaad zijn, ja. Het brengt met zich mee dan natuurlijk dat die haatgedachten van die personen gericht zijn tegen een bepaald systeem of stelsel en verder tegen bepaalde persoonlijkheden. Deze beïnvloeding blijft inderdaad aan de door hen vervaardigde voorwerpen kleven, maar in de praktijk kunnen wij zeggen dat een dergelijk voorwerp over het algemeen te zelden in handen geraakt van hen die in een onmiddellijk contact met de bewuste persoon of omstandigheden komen, en als zodanig is het bezwaar dus betrekkelijk klein, vooral daar de meeste sieraden die in dergelijke instellingen vervaardigd worden m. i. meer zullen bestaan uit snel zich oxyderende metalen dan andere, en daarmee gaat dus een deel van de eigen structuurverandering en kracht al direct teloor. Ik gelooft vrienden, dat we het hier een ogenblik bij kunnen laten Nu wil ik alleen dan nog ten opzichte van Uw ademhaling wederom een kleine raadgeving naar voren brengen. Wanneer U totnogtoe deze ademhalingsoefeningen inderdaad volbracht hebt - heeft U dat niet gedaan dan moet U even 64

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 voorzichtig zijn met wat ik U hier vertel - dan moet U eens proberen om het volgende te doen. U legt het lichaam dus zo ontspannen mogelijk, elke spanning in U die U nog voelt die moet weg; U onderzoekt zich als het ware nog geestelijk gespannen, of dit lichaam wel werkelijk geheel ontspannen is. Wanneer U dat gedaan heeft haalt U adem. Deze ademhaling voert U op, U verbindt aan deze ademhaling de sensatie van het opgaan. U ademt uit en U gaat neer. U zweeft als het ware in de ruimte en elke ademhaling betekent dus een opzweven en een langzaam neerdalen. U heeft deze voorstelling waarschijnlijk pas na enkele malen proberen voldoende onder de knie om deze sensatie enigszins mee te kunnen voelen. Heeft U deze sensatie eenmaal, ten dele althans, kunnen verwerkelijken, dan gaat U verder en dan gebruikt U daarbij de genoemde ademritmen, en wel bij voorkeur een ademritme waarbij een langzame in ademing gevolgd wordt door een tenminste gelijkdurende pauze, waarna een gelijke lengte van uitademing volgt. Wanneer U dus dit wilt doen onder een normaal op de polsslag afgestemd systeem, dan zou ik U aanraden in het begin 6, 6, 6 en later 8, 8, 8 te nemen. U kunt het uiteindelijk opvoeren tot 16, tot 20 toe misschien zelfs, maar ik zou me niet aan dergelijke krachttoeren wagen, waar de duur van de ademhaling op het ogenblik voor U nog niets te betekenen heeft, wel de gelijkmatigheid ervan, en vooral deze sensatie. Zij brengt n. l. een bepaalde voorstelling teweeg die de geest iets vrijer maakt in het lichaam en daardoor Uw geestelijke ontvankelijkheid sterk kan vergroten. En dan dank ik U voor Uw aandacht, kunt daarna met de volgende vriend, vriend Jozef, verder gaan, Goeden avond. Goeden avond vrienden, Nu hebben we ons zo het eerste gedeelte weer bezig gehouden met allerhand problemen die speciaal van onze kant afkomen, maar voor het tweede geval kunt U natuurlijk zelf ook wel weer vertellen of U een bepaald onderwerp interessant vindt, dan kunnen we daar over spreken. Ik kom toch uiteindelijk op mijn eigen onderwerp terecht, dus het geeft niets wat U begint aan te snijden. Zouden wij dan misschien Uw zienswijze mogen weten over de acupunctuur. De? De acupunctuur, dat is die oude Chinese. . . . Ach ja, ik weet al wat U bedoelt. Nu, kijkt U eens, dat is eigenlijk een heel eigenaardige geschiedenis, want zoals U weet bestaan er ongeveer zeventien honderd verschillende methoden om die punctuur toe te brengen. Kijk eens. die Chinezen die gingen natuurlijk uit van een ander standpunt dan de mensen tegenwoordig. Als je op het ogenblik de geneeskunde ziet dan denken ze steeds aan de bloedbaan als het meest belangrijke, maar de Chinees die dacht er anders over, die zei: kijk eens, het belangrijkste doel van een menselijk levensstelsel, van een levensysteem is uiteindelijk het zenuwstelsel, en nu heb ik daar te maken met een groot aantal knooppunten van zenuwen, en elk van die zenuwen brengt een bepaalde impuls over die een reflex rekt. Wanneer ik nu een kwaal heb met een bepaalde karakteristiek, dan moet ik dus trachten om die reflexen te gebruiken die juist die karakteristiek van de kwaal eigenlijk tegenwerken; ik moet de zaak langs de zenuwen aanpakken. En in het begin was dat betrekkelijk eenvoudig, maar op den duur is dat een heel ingewikkelde cultus geworden, zoals alle dingen trouwens een cultus worden op aarde. De filosofie hiervan is alweer heel begrijpelijk. Per slot van rekening, wanneer je te maken hebt met een snelverkeersweg die snel en foutloos alles overbrengt, waarom zou je dan jezelf aan die onbetrouwbare bloedbaan overleveren? En die Chineesjes die hebben dat heel goed bekeken, die zijn begonnen met enkele proeven. Het is een ervaringswetenschap hoor, laten we dat even vooruit vaststellen; deze punctures zijn alle door ervaring uiteindelijk vastgesteld, maar aan de hand daarvan hebben de Chinezen kaarten gemaakt, Ik weet niet, hebt U ze wel eens gezien? Ja. Nu, dan weet U wel hoe fantastisch eigenlijk deze kaarten zijn qua anatomische kennis. En dat is zoveel temeer opvallend, omdat de Chinese geneesheer over het algemeen zeer weinig kans kreeg om zijn levende patiënten nu eens eventjes goed te onderzoeken. Het is dus grotendeels eigenlijk opgebouwd door het waarnemen vooral aan een dood object. Nu waren ze in China nooit erg bang om iemand eventjes dood te maken, dus sectie kon er plenty verricht worden, en verder hadden ze soms zelfs specialisten in het pijnigen - en nu weet U dat ook pijnigen 65

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 uiteindelijk een spelen is, naast natuurlijk op de psyche van zo iemand op zijn zenuwstelsel en daar kwamen ze tot eigenaardige conclusies, o. a. de conclusie dat, als je op een gegeven ogenblik rheumatiek hebt in je rug, dat je die hele rug met rust kunt laten en dat je door bepaalde stimulerende prikjes te geven op de ar men en de benen, dat je daar een genezing kunt krijgen. Nu vind ik het leuk, dat U dit onderwerp kiest, want het past erg goed natuurlijk bij mijn eigen onderwerp, wat uit de aard der zaak enigszins filosofisch is. Maar laten we verder gaan eerst met die punctures. Alles wat via het zenuwstelsel werkt heeft een grotere invloed op het lichaam dan iets wat slechts via een bepaald orgaan of organisme werkt. En waarom? Omdat de zenuwen onmiddellijk hun reactie geven naar boven, dus naar het reflexpunt, en vandaaruit niet slechts één organisme, maar alle organismen in een bepaalde verhouding in het spel gebracht worden. En dat is natuurlijk een groot voordeel boven de Westerse geneeskunde. Aan de andere kant kom je voor het feit te staan, dat je een kwaal in een bepaald organisme niet zo gemakkelijk kunt genezen, om de doodeenvoudige zaak dat je dat organisme alleen zeer moeilijk kunt stimuleren. Je kunt niet zomaar zeggen: nu ga ik alleen eventjes die bijnier stimuleren via het zenuwstelsel, want ga je dat doen dan kun je wel degelijk zeker ervan zijn dat de gal en nog een paar andere dingen ook aan het werk komen, en dat is natuurlijk niet zo leuk, want dan wordt een deel van die goede werking teniet gedaan. Voor de Westerse geneeskunde zou m. i. juist deze methode van punctures, ondanks het feit dat ze in vele gevallen pijnlijker is dan een behandeling met een pil in suikerglazuur gehuld of iets dergelijks, betere resultaten af zou kunnen werpen, maar men moet dit absoluut, onderzoeken; dat is een kwestie van onderzoek. De hele grote verschillen die liggen in Uw behandelingswijze en in de behandelingswijze van de Chinezen, die komen ook naar voren in de mentaliteit, want de Chinees bekijkt eigenlijk het lichamelijke, als betrekkelijk onbelangrijk zolang als hij leeft en hij beschouwt dat leven alleen als belangrijk zolang het een bepaalde waarde naar voren brengt, een waarde die gecompenseerd kan worden door iets anders. Wanneer een Chinees zegt; "nu heb ik niets meer om voor te leven, dan gaat hij met zichzelf te rade: "hoe kan ik door mij het leven te benemen het grootst mogelijke effect daarvan krijgen. " Het is werkelijk een handelsman die aan de ene kant houdt van een kansspel - laten we dat ook niet vergeten; een Chinees houdt van een gokspelletje, ook in de geneeskunde - en aan de andere kant, wanneer hij eenmaal begint met een bepaalde kansberekening, dan zal hij het ook zo proberen uit te kienen, dat hij de grootst mogelijke winst maakt. Hij is eigenlijk met de zaak zelve minder begaan dan met de resultaten in de gevoelswereld. Dat zult U ook met mij eens zijn, ja? NU, dan hebben we eigenlijk het voorname vastgesteld, want wat is hier in het Westen het geval? Het Westen acht heel weinig op de gevoelswereld, en wanneer het dat doet, doet het het eigenlijk meer onwillekeurig, "nu ja, je moet de mensen niet voor het hoofd stoten"; verder gaan ze niet. "En ja, voor de rest moeten we dat lichaam natuurlijk in orde houden, want dat lichaam dat is zo buitengewoon belangrijk. " De cultuur van het Westen, vooral op geneeskundig gebied, die brengt steeds naar voren de noodzaak van het gezonde lichaam ten koste van allee. De Chinees die heeft dat niet gedaan, de Chinees heeft naar voren gebracht; de tevreden geest ten koste van alles. En dat verschil zien we steeds weer naar voren komen; het is een verschil van wereldbeschouwing, maar het is nog veel meer eigenlijk een verschil in het aanvoelen van het leven zelf. En nu ben ik precies op het punt waarop ik wilde zijn, ik zal het U er meteen maar even bijzeggen. Zou ik, U een vraag, mogen stellen? Ja zeker. Die toestand van die geest, geeft die dan ook niet uiteindelijk strak weer de lichamelijke toestand? 'Want, als die mens gelukkig en tevreden is, geloof ik ook wel dat die mens gezond is. Ten dele, want een geest kan wel gelukkig en tevreden zijn en toch zeer zeker niet gezond. U bedoelt: het lichaam niet gezond? Nee, de geest niet. Ik bedoel de geest wel gezond Als de geest gezond is, dan zal het lichaam in grote mate gezond kunnen worden, d.w.z. hoe gezonder de geest is, hoe sterker de uitwerking op het lichaam, maar we mogen niet vergeten 66

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 dat bepaalde fouten in het lichaam niet meer te corrigeren zijn. Het beste voorbeeld heeft U b.v. bij t. b. c. Als U iemand ziet die t. b. c. heeft, tuberculose, en hij komt in een laatste periode, dan ziet U hem buitengewoon opgewekt meestal; er zit een levenswil en een levensdrang in die dan U. i. toch voort zou moeten komen uit een gezonde, levenszoekende geest. Soms zijn deze mensen zelfs heel tevreden met hun bestaan, ofschoon ze weten dat het binnenkort afloopt. Toch zullen zo nooit op deze wijze de tuberculose overwinnen, dat is nu weer het eigenaardige. Begrijpt U dus wat ik bedoel? Dat kun je niet altijd doorvoeren wat U daar zegt, dat is weer een relatief iets. Nu ja, wanneer ze over een bepaalde lijn zijn gekomen, wanneer dat lichamelijk defect dusdanige vormen heeft aangenomen. Ja, maar nu ga ik verder, als U het zo stelt. Een groot gedeelte van de reacties van de door tuberculose ernstig aangetaste personen komt juist doordat het lichaam onnatuurlijke reacties en reflexen gaat vertonen, waardoor het een schijn van welbehagen en daadkracht geeft die in werkelijkheid niet meer aanwezig is, en deze heeft zijn invloed weer op de geest. Wat zegt U nu? Nu ja, dat weet ik niet. Dat zegt U mij nu en dat moet ik na waarschijnlijk wel aannemen. Dat kunt U wel nagaan, hoor, Als U zich bezighoudt met de studie daarvan dan kunt U b.v. zien dat vergevorderde tuberculose in vele gevallen ernstig kan werken op de geslachtsdrift, en zoals U weet is geslachtsdrift uiteindelijk een soort van energie, en deze soort van energie die kan bij gebrek aan uitingsmogelijkheid op de oorspronkelijke wijze, in andere levenskracht of levensvreugde worden omgezet, mits de noodzakelijkheid om dit te doen natuurlijk door de persoon zelve aanvaard wordt. Dus een geestelijk overcompensatieverschijnsel. Inderdaad, maar dat is geen geestelijk overcompensatieverschijnsel, hoor, het is een stoffelijk; dat is juist het eigenaardige. Men zou kunnen zeggen; het is een mentale overcompensatie, maar in het stoffelijk gebied. Maar nu heeft U me een aardig eind weer van mijn eigen onderwerp afgebracht. Dus is dit voldoende zo? Ik wilde U er nog even iets verder vanaf helpen. Nou, in vind het best. In Amerika heeft men een ontdekking gedaan, dat wanneer je een t. b. c. -patiënt die aldoor op alle mogelijke liefdadige wijzen verpleegd is en zo, die gecajoleerd,is op alle mogelijke manieren in een sanatorium én het er buitengewoon naar zijn zin krijgt, op een gegeven moment toch zijn genezingstendenz verliest, en als door toevallige omstandigheden zo iemand geërgerd, geprikkeld wordt, waardoor hij een hogere bijnierschorsafscheiding krijgt, dat dat een genezende invloed op zijn tuberculeus, proces heeft. Inderdaad, en weet U waarom? Nou? Om de doodeenvoudige reden dat de genezingswil niet meer aanwezig is op het moment dat de absolute tevredenheid bereikt is. Juist. En dat is nu eigenlijk het kritieke punt. En nu zijn we toch weer terug - U wilde me er verder vanaf helpen - bij het punt waar we op terecht wilden komen. Het is een kwestie van mentaliteit. Een kwestie van mentaliteit, ja. Nietwaar? En zo'n mentaliteit kan men dus schijnbaar aankweken. En nu gaan we verder. De mentaliteit van het Oosten en het Westen in schijnbaar geheel verschillend, schijnbaar, maar in werkelijkheid, wanneer wij de Westerling zien die zich bezig houdt b.v. met Oosterse filosofie, dan blijkt dat vaak de Westerling verder door kan dringen in de werkelijke waarde van die filosofie dan de doorsnee Oosterling. Zult U dat ook nog met me een kunnen zijn? Ja.

67

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 Terwijl omgekeerd de Oosterling die eenmaal de technische waarde van de Westerse wereld aanvaard heeft, vaak heel wat ingenieuzer is en heel wat praktischer in het toepassen van deze technische waarde dat de Westerling zelf; hij ziet er als het ware mogelijkheden in. Is U dat ook wel eens opgevallen? De ene ziet de bomen niet meer door het bos. Juist, en dat in nu eigenlijk weer een dooddoener, maar die dooddoener die kunnen we toch weer omdraaien. We kunnen zeggen: de meeste mensen zijn zo verzeten op hun eigen boom, net als een hond op zin eigen stamboom, dat ze doodgewoon alle andere bomen negeren, en dan denken ze dat alle hout goed kastenhout is. Daar heeft U weer zo'n dooddoener. Kijk eens, het eigenaardige hiervan is eigenlijk dit, dat de Westerling door kan dringen in de Oosterse filosofie, omdat hij door zijn volkomen tegengestelde mentaliteit wordt geprikkeld tot een onderzoek, waar de Oosterling - waar zijn aanvoelen ongeveer gelijk is met de gestelde these zich laat verleiden tot een genoegen nemen met de oppervlakkige kennis daarvan. En zo gaat het omgekeerd ook. Voor U is de techniek een voldongen feit, voor de Oosterling - dat moeten we eventjes goed vasthouden - het is iets nieuws, en omdat het iets nieuws is kan hij ermee werken. Zo aanvaardt de Oosterling de dood ook eenvoudig. Weet U waarom? Omdat hij iets nieuws betekent, hij betekent voor hem het afbreken van al de toestanden die toch niet meer de moeite waard zijn om aangehouden te worden. Kunt U het ook daar mee eens zijn, ja? Ja. Ja? Zonder voorbehoud? Nu, dat is erg prettig, want dan kunnen we daar tegenover stellen dat de Westerling de neiging heeft om terug te grijpen, die zegt: ja, ik weet wel wat ik heb, maar wat ik krijg dat weet ik niet; ik heb het liever nog zo ellendig hier, dan dat ik later in een, nu ja, een of andere toestand leef waar ik eigenlijk niets over weet. Welke consequenties trekt U hieruit? Dat de mentaliteit van een mens van grote invloed is op zijn mogelijkheden tot bereiking, en de beste mysticus zal de grootste nuchterling zijn, de Westerling. De Westerling is nuchter en kan het daarom in de mystiek verder brengen dan de Oosterling, maar het zal hem heel wat meer moeite kosten, omdat, waar de Oosterling intuïtief zijn weg gaat, de Westerling daarentegen grondslagen wil hebben; hij wil het wel eens proberen, maar hij wil het niet accepteren zonder meer. Nu zijn we eigenlijk weer bij een belangrijk punt aangekomen. Kan het Westen dan de geestelijke leiding overnemen van het Oosten? Neen. Waarom niet? omdat het Westen terug schouwend is, het Westen ziet terug, terwijl het Oosten meer en meer gaat leven in morgen, in de toekomst. En dat is een verschil dat is enorm. U kunt het vergelijken, hoor,ik vraag U helemaal niet om dat zomaar aan te nemen, U kunt dat stukje voor beetje nagaan. Gaat U eens proberen om te kijken hoe de politiek is van het Westen op het ogenblik. Is die gebaseerd op wat morgen gebeuren zal? Neen. Is zij gebaseerd op wat gisteren gebeurd is? Ja. Hoe zit Uw economie in elkaar? Is die gebaseerd op de mogelijkheden van morgen? Neen, zij is gebaseerd op het behoud van dat wat gisteren bestond. Op de ervaringsfeiten. Maar hoe moet dan daar de synthese worden gelegd, want, kijk, wanneer je altijd werkzaam geweest bent in de toekomst, dan kom je met deze Westerse wereld op een onmogelijke manier in conflict. Hier moet een brug gelegd worden tussen de Oosterse denkwijze en manier van doen en het goede wat de Westerse wereld aan mogelijkheden heeft. En nu is natuurlijk altijd dit het enorme probleem, dat wanneer je werkt, nu werkt voor de dingen van morgen, hier nergens begrip vindt in deze Westerse wereld. Inderdaad juist, maar we gaan verder, want Uw vraag die grijpt wel een heel eind vooruit op mijn betoog, hoor. U bent nu al bij de slotsom gekomen, terwijl ik eerst nog de beredenering voor wilde leggen. Kijkt U eens, het Oosten denkt naar morgen. Wat is nu voor het Oosten op het ogenblik een noodzaak? Eigenaardig genoeg moet het morgen van het Oosten zijn een aangepaste gebruikmaking van de ervaringstechniek van het Westen. Dat zult U met mij eens zijn, ja? Dus het Oosten zal noodgedwongen terug moeten vallen op wat het Westen als erfdeel aan het Oosten geeft in stoffelijk gebied, en waar het morgen van het Oosten in de 68

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 materie ligt, zullen wij een ommekeer van feiten zien. Het Westen zal het beschouwend mystieke ras worden, het Oosten wordt meer en meer het nuchtere harde daadras. En laat U nu niet verbluffen als men zegt; Maar Amerika dan?, want Amerika is ook niet meer het ras van dadenstellen, van doen; ook Amerika gaat meer en meer intuïtief te werk. En wanneer we dit nu zien dan blijkt ons dus dat er eigenlijk een soort stuivertje-wisselen plaats moet vinden in de toekomst. Langzaam maar zeker zullen de onderlinge posities tussen Oost en West worden verwisseld. Als U nu op het ogenblik de toestand van het Oosten beziet, zult U zich realiseren dat schijnbaar het oosten in een weinig begeerlijke positie verkeert, maar dat het daardoor juist over krachten beschikt die voor het Westen onvoorstelbaar zijn, dat het met eenvoudige middelen soms werken op kan bouwen, waarvan het Westen duizelt. En als nu dit Westen dan zo filosofisch wordt, wat gaat er dan gebeuren? Komt er een werkelijke synthese van samenwerking? Ja, dat dacht U. Het Westen zal blijven zoals het Oosten nu is, de groep die registreert, maar niet meer in het verleden gaat leven, het leven dat deint weg. Zich begravend in de filosofie van het verleden, zal het Westen ontdekken een toekomst die verder ligt dan de zuiver stoffelijke, die op het ogenblik het eerste doel en de eerste reden van zijn eigenlijk betekent voor de doorsnee Oosterling. Begrijpt U wat er gebeurt? Er wordt sprong voor sprong een ontwikkeling naar voren gebracht, maar geen der beide rassen - laten we dat niet vergeten - zal de eens verworven eigenschappen zonder meer laten vallen zolang ze nog enigszins passen in het levenssysteem van de toekomst, zoals geen enkel dier of geen enkele plant verder zal muteren dan de omstandigheden noodzakelijk maken, maar in deze mutatie dan ook de totale doelmatige uiting van de eigen persoonlijkheid onder nieuwe omstandigheden zal trachten te bereiken. Ook nog allemaal acceptabel? Ja natuurlijk. Ja. Nu, dan zou ik dus hieruit de conclusie moeten trekken, dat de gevoeligheid voor lijden en dood in het Westen minder en minder zal worden waar het mensen aangaat, groter waar het dieren aangaat - eigenaardig, hé?, toch is het zo - en dat deze eerbied voor het leven uiteindelijk een vormendienst zal zijn en geen realiteit meer, dat evenzeer de symbolen van vrijheid, van gelijkheid en wat dies meer zij, uiteindelijk symbolen zullen blijven die niet meer staan voor reële waarden, zoals op het ogenblik b.v. de leer van Tao, nietwaar, niet meer staat voor een regel in praktijk gebracht leven, een levenshouding, maar alleen staat voor een fraaie theorie, waarmee je inderdaad zeer veel dingen kunt bemantelen. Dit houdt in dat het Westen, of het wil of niet, in de komende tijd een tendenz naar het totalitaire en het coöperatieve door gaat maken, maar dit betekent ook dat het Oosten, totnogtoe gewend aan een oligarchische regeringsvorm, meer en meer de individuele vrijheid gaat veroveren. En nu zien we hier dan twee vormen naast elkaar, die elkaar alleen kunnen bereiken, juist door de verschillen die tussen hen bestaan. De techniek van het Westen zal binnenkort hebben afgedaan, maar tegen dat de techniek heeft afgedaan zullen de denkers aan de eerste verlichten in het oosten weer een nieuwe stimulans geven. En nu het eigenaardige. De gisteren-tendenz, die nu bestaat in het Westen, zal dus in het Oosten een realiteit worden; in het Oosten zullen wij een toestand terug zien keren zoals die ongeveer 1100, 1200 jaar geleden was, een tijd waarin dynastie na dynastie in China verder kon gaan, zonder dat er feitelijk iets veranderde. Dat is heel eigenaardig die stilstand. Ik zou dan ook willen zeggen; op deze wereld is het leven eigenlijk een soort klok, een pendule, een pendule die heen en weer slingert, en zoals Azië lang niet zo belangrijk is geweest in lange tijd als Afrika - Afrika bood nieuwe mogelijkheden die Azië niet meer te bieden had (ja, dat zult U misschien niet helemaal met me eens zijn, maar toch is het zo; als U het niet gelooft dan gaat U de economische statistieken van de laatste tijd maar eens na) - blijkt hier dus uit dat de volgende periode van leven zal betekenen; levensverachting in het Westen, in Europa, levensverering in Azië en levensstrijd in Afrika, drie machten die op het ogenblik dus totaal verschillend zijn en in hun eerstvolgende lotsbestemming ook evenzeer totaal verschillend zich zullen moeten ontwikkelen. De klok van de eeuwigheid draait een uurtje verder, meer niet, maar in deze tijd zal niets van het verworvene meer teloor gaan, dat betekent dat elke geest die over 800 jaar op deze wereld komt, b.v. in Azië, de ondergangstijd van het Oosten mee zal maken, zo als U nu Europese filosofie, een Europees denken. U denkt misschien dat U op het ogenblik hier in het Westen nog steeds leeft op Westerse wijze. Mag ik U er dan op wijzen dat a. het Christendom absoluut Oosters is in zijn hele gezinning, en dat het alleen een beroep deed op de daadkracht van de Westerse mensen en als zodanig populair 69

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 kon worden hier, dat sedertdien de Boeddhisten hand over hand hebben toegenomen en dat wij met de theosofie en de anthroposofie zuiver mystiek Oosterse richtingen hebben, dat in het protestants Christendom zeer veel naar voren begint te komen op het ogenblik van de z. g. vrijzinnige mystiek, die eerder Oosters dan Europees georienteerd is en dat de Kerk van Rome én in haar symboliek én in haar ritueel uiteindelijk zeer zuiver Oosters is. M. a. w. het geestelijke leven van Uw Westen is Oosters. Nu zult U waarschijnlijk vragen: "waar wil je naartoe?" nietwaar. Heeft U het nu zo ongeveer al begrepen, of weet nog geen mens waar ik op terecht kom? Mag ik nu hierover een vraag stellen? Natuurlijk. U zegt dat het Oosten onze techniek zal overnemen Ja. . . . en U zegt dat, zodra zij onze techniek hebben overgenomen dat zij ook opnieuw, gestimuleerd zouden worden door de mystieken van de Westerlingen. Inderdaad. Dus dat duidt dan eigenlijk op een totale overwinning van het Westen, want de Oosterling heeft én de mystiek én de techniek dan overgenomen van de Westerling. Dat zou inderdaad waar zijn, wanneer niet de Oosterse techniek het Westen opnieuw zou kunnen veroveren, maar de eigenaardigheid, de splitsing kunt U vandaag aan de dag al zien. als U het goed bekijkt: de richting van zuiver productie, productieverhoging, voortbrenging ten koste van alles, is op het ogenblik meer Oosters dan Westers, en het onderzoek gaat ook dáár die richting in, terwijl het Westen zich op het ogenblik bezighoudt met het onderzoek van die krach ten die niet onmiddellijk voor productie vatbaar te maken zijn. Bent U dat met me eens? Ja, dat ben ik wel met U eens, maar de Westerling beschikt toch altijd over intellect, om zich via dit intellect mogelijkheden te verschaffen op productiegebied, zodra hier ook voor de Westerling andere en nieuws mogelijkheden zijn, en dat heeft totnogtoe de Oosterling niet tot stand gebracht. Ja, U heeft groot gelijk. Uiteindelijk, voordat Laurens Janszoon Coster de schuld kreeg van het boekdrukken hier in Nederland hadden de Chinezen het pas een jaar of 5000, de boekdrukkunst, maar ze gebruikten het niet meer. En dat is inderdaad volledig juist, maar wie zegt U dat men nog interesse zal hebben, behalve in zeer beperkte kring, aan de praktische productieve toepassing, van al het nieuwe wat ontdekt wordt? Dan neemt U aan dat de toestand van vandaag morgen nog zal bestaan en dan baseert U zich op gisteren. Daar zit een zekere evolutie in, nietwaar? Inderdaad. Zodra wij de materie gaan beheersen krijgen we meer vrije tijd om andere zaken te gaan beheersen. Ja, maar hoe meer wij die andere zaken nastreven en ze ons nastrevenswaard toeschijnen, om nu in Uw stoffelijke termen verder te spreken, te minder aandacht wij aan de beheersing der materie zelve zullen geven, zodat ze uiteindelijk weer teloor gaat. Nu, ik geloof dat op het ogenblik, gezien de mogelijkheden van de registratie die wij nu hebben en de manier waarop wij dat kunnen, voor ons niets meer teloor gaat, nietwaar, want al zou je zien op het ogenblik Gaat er niets meer voor U teloor? Mijn waarde vriend, nu vergist U zich. Weet U wel dat tegenover tien vaklui ongeveer 70 tot 80 jaar geleden die hun vak werkelijk beheersten, op het ogenblik maar 1 staat? Dat ben ik met U eens. Dus m. a. w. , dat de speciale kennis en de "know how" zoals ze dat noemen, verloren gaat, dat deze ten dele vervangen kan worden door machines, maar dat deze machines door vaklieden moeten worden gemaakt, dat waar de vakkennis, voortdurend teruggaat uiteindelijk zelfs het produceren van vaklieden vervangende machines onmogelijk zal worden, dat,

70

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 wanneer dat eenmaal zover komt dus het Westen zal zijn gekomen in dezelfde staat waarin China lang geleden verkeerde een staat van verstarring. Maar Zegt U; opgelost duizend. dat zal dan toch wel over enige duizenden jaren pas zijn? enige honderden. De wereld zal beter zijn dan, veel beter, omdat de problemen zijn. Uiteindelijk China's keizerlijke tijd van vóór de Mandsjoes was dé tijd van het -jarig Rijk voor China, en die periode krijgt U weer en veelomvattender dan toen.

Zoudt U denken dat dat mogelijk is dat die ontzagwekkende kunstuiting die tijd voor de Mandsjoes, die mogelijkheden tot schepping van kunst, dat die nu, gezien dat verschrikkelijke regime van communistische zijde, opnieuw tot bloei kan komen? Wie de ezel voorwaarts wil drijven moet hem slaan, wie het varken voorwaarts wil drijven die moet het aan de staart trekken. Het Westen dat kun je alleen met de slagen van het noodlot dwingen om vooruit te gaan, anders gezegd: het Westen heeft zin ontwikkeling te danken aan de vele oorlogen die het gevoerd heeft; het Oosten daarentegen wordt juist dan gestimuleerd wanneer een andere kracht, die verder vooruit is, probeert het terug te houden, omdat deze toestand van mindere ontwikkeling voor die andere kracht zeer aangenaam schijnt te zijn. De stimulans voor de ontwikkeling van het oosten heeft gelegen in het feit dat men het Oosten terug heeft gezet, achter heeft gesteld bij andere. En nu wil ik verder niet zeggen dat het Westen een ezel en het Oosten een varken is, ofschoon je varkens en ezels waarschijnlijk in beide delen van de wereld zult ontmoeten, maar ik geloof dat ik U daar een inzicht kan geven, dus in de wijze waarop. En stelt U zich nu eens voor dat oorlog en oorlogsdreiging plotseling op een of andere wijze beëindigd worden. Dan is de stimulans voor de scheppende productie in het Westen weg. Wat zal daartegenover komen? De artisticiteit. Net zo goed als Uw Gouden kunstenaarseeuw uiteindelijk het resultaat was van de gezapigheid die het volk zo langzamerhand begon te bevangen toen het zei; nou, nu hebben we toch wel zoveel bereikt, nu zijn we er, nu hoeven we niet zo hard meer verder; laat een ander het maar doen. Toen waren er de grootste kunstenaars in Nederland, en als U in Spanje wilt zien, dat is ook precies hetzelfde. Het punt waarop een volk zichzelf gevestigd acht in zijn positie en deze aangenaam vindt, komen de kunstenaars, maar tegelijk begint het verval in te zetten. Het verval in Nederland zet al in einde 1500. Dus, gezien het weinige aantal kunstenaars dat hier in Nederland is, zijn wij dan verre van verval af. Pardon, U zegt: het weinige aantal kunstenaars dat er is. zou U het niet juister formuleren: het weinige aantal kunstenaars die op het ogenblik erkend worden? Dat is een heel verschil. Er zijn heel wat meer kunstenaars dan U denkt, maar U erkent ze verder niet, U denkt er verder niet over na, en waarom? Omdat een groot deel van die kunstenaars op het ogenblik nog scheppend werk verrichten in de productielijn, zoals er in het begin van de oost-Indie-vaart heel veel kunstenaars waren die uiteindelijk hun kunstzin botvierden in het maken van scherpbeelden e. d. Daar denkt U eigenlijk niet meer aan als "de kunstenaars". Pas toen de kunst de ledigheid begon te minnen, toen de kunst werd iets omwille van de kunst, toen ging U die kunstenaars erkennen. U heeft op het ogenblik al zoveel kunstzinnige figuren die, wanneer ze de kans maar zouden krijgen, heel graag ook in deze ledigheid, dus "de kunst om de kunst", zouden ondergaan, dat Nederland wat dat betreft misschien de ondergang dichter nabij schijnt te zijn dan het werkelijk is. Ja, maar die ondergang die komt alleen m. i. hierdoor, dat het scheppend werk hier in Nederland überhaupt -niet de kans krijgt, omdat de inferieuren hier aan het roer staan en niet begrijpen wat scheppend werk is. Ja, en aan de andere kant worden juist daardoor de kunstenaars geprikkeld tot het "desondanks" produceren, en is menige fraaie lijn van een gebruiksvoorwerp te danken aan de frustratie van de kunstenaar die liever gebeeldhouwd zou hebben een soort Venus van Milo of iets dergelijks. Maar het gesprek zelf dat U met mij voert in een aardig, heel aardig illustratief bewijsje van de mentaliteit van het Westen. Het Westen ontkent ten koste van alles de mogelijkheid dat het binnenkort onder zal gaan. Waarom? Om de doodeenvoudige reden dat het voelt dat het al bijna zover is. Dat is de kwestie. Hoe meer men zich superieur voelt, hoe meer men zichzelve zwak voelt. Wilt U een ander aardig voorbeeld? 71

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 U zegt hier: het superieur voordoen van het Westen. Inderdaad. Maar ik geloof toch hier dat het Westen voor haar wetenschap dingen gedaan heeft en onderzoekingen gedaan heeft. Gedaan heeft, inderdaad. Juist, en nog steeds bezig is. Wij kunnen niet zeggen: die ontwikkeling die staat opeens stop. Ik wil hier eens even naar voren brengen wat de onderzoekingen op het laatste terrein op het gebied van de antibiotica tot stand gebracht heeft, nietwaar, dat zijn toch ook wonderlijke ontdekkingen, en iedere dag wordt daarin verder gegaan. Inderdaad. En dit onderzoekingswerk op een dusdanig niveau naar voren gebracht dat het is ontzagwekkend, en wanneer U wilt zien juist deze terreinen die ik ook persoonlijk behandel en dan zie hoe verder deze zaken door andere onderzoekers ook behandeld wordt, b.v. , laten we zeggen die levensfunctie’s ook in het infra-rood, wat daar is voor de onderzoeking van de materie e. d. meer. Nu ja, dat zijn direct van die onderwerpen, daar ben je met een 3000 boeken niet klaar, dat is nog maar een klein facet. Wanneer je daar dus in deze bibliotheken komt dan duizelt het je, en dat gaat steeds vooruit. Dus naar mijn inzien is een dergelijke vooruitgang van dusdanig formaat, dat stopt niet ineens. Neen, dat stopt inderdaad niet opeens, maar het eigenaardige is b.v. dat U daar aansnijdt antibiotica en U misschien Uzelf toch wel bewust bent van het feit dat de antibiotica, schoon als de ontdekking op zichzelve misschien is, toch onnoemelijk veel gevaren in zich bergt, waar zij de mens vaak weerlozer maakt. En zo kunnen we verder gaan. Soms, soms, ten dele. Ik zie deze antibiotica als geneesmiddelen die minder gevaarlijk zijn dan de middelen die we nu gebruiken. In vele gevallen kan ik dat met U eens zijn, maar. . . . Wanneer de medici nog niet zover zijn dat zij deze geestelijke middelen kunnen hanteren en te hunner beschikking hebben, dan vind ik het toch ook wel erg prettig als je deze middelen bij de hand hebt. Buitengewoon juist. Mag ik dan eventjes verder vaststellen, dat het gebruik der antibiotica op het ogenblik eclatante successen geeft, maar een vatbaarheid voor bepaalde ziekten schept die erfelijk is. Die erfelijk is? Die erfelijk is, ja, inderdaad, dus die door middel van de zaadcellen. . . . (niet te verstaan). . vaste stammen? Inderdaad, o. a. maar ook aan weerstandsontwikkeling in het lichaam zelve, dat is een erfelijke bestemming, waarbij dus o. a. het bloed een ietwat ander karakter verwerft. Maar het brengt ons wel heel ver af van het eigenlijke onderwerp en daarom zullen we er niet al te ver op doorgaan. Maar U heeft dus in de gaten hier dat we deze dingen van twee kanten kunnen bezien, van de kant van de enthousiaste verdediger, maar ook van degene die zegt: ja, inderdaad, ik zie er voor delen in, maar ook ontzagwekkende nadelen. Die nadelen ziet U niet. Waarom? Omdat U, zoals U zegt, grijpt in Uw bibliotheken en niet grijpt in de mogelijkheden van morgen. De wetenschap noemt zich, in het Westen vooral, zo graag exact, terwijl ze in haar exactheid eigenlijk altijd uren en soms dagen achter de feiten aan moet gaan. De werkelijke exacte wetenschap zou van tevoren de resultaten vaststellen, en dat is een moeilijkheid die natuurlijk niet onmiddellijk te verwerkelijken is, dat kunt U me tegenwerpen, nietwaar? Dat ben ik met U eens: is voor het Westen niet te verwerkelijken, maar het Oosten begint op het ogenblik een periode te naderen, en nu denk ik niet bij voorkeur aan het huidige China, maar ik denk eerder aan gebieden als Iran, Irak en zelfs, iets hogerop, Pakistan en India b.v. , gebieden die op het ogenblik een ontzagwekkende ontwikkeling door maken, een ontwikkeling die deze mensen aan de ene kant de technische vaardigheid geven en de mogelijkheid tot onderzoekt aan de andere kant hen zo dicht bij de natuur laat staan nog, dat zij het intuïtieve proces ten koste van alles blijven verkiezen boven het z. g. exact-wetenschappelijke dat het Westen maar al te vaak op grond van een gebrek aan 72

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 voorstellingsvermogen, wil volgen. En dat is geen persoonlijke aanval op een bepaalde wetenschap, op een bepaalde wetenschappelijke richting, het is een vaststelling van feiten. Nu kunnen wij op grond hiervan dus zeggen dat het Oosten de kans heeft, met veel grotere sprongen vooruit te gaan dan het Westen en dat het Oosten vele dingen zal uitvinden die in het Westen ook wel uitgevonden zullen worden, zolang er een scheiding tussen Oost en West bestaat, maar eerst veel later, dat naarmate de technische bekwaamheid van het Oosten wordt opgevoerd, dus ook de technische vooruitgang van het Oosten als een lawine toe moet nemen. Maar dat is dan ook wat anders als hij dan gelijk wil komen met ons. Pardon, niet gelijkkomen, U overtreffen, want dat is nu juist iets - ja, ik zit eigenlijk mijn tijd te verpraten, hoort U moet me niet kwalijk nemen, ik vind het erg interessant, dat is nu een persoonlijk onderonsje, ik moet eventjes zo meteen mijn eigen conclusie brengen, dan schei ik ermee uit, dan geef ik het woord aan de laatste spreker voor zijn beschouwing - maar, nu moet U eens even luisteren. Er is een fabriek, in deze fabriek staan machines, deze machines hebben een kapitaalswaarde en deze kapitaalswaarde is niet onmiddellijk af te schrijven, er wordt een jaar later een betere, een veel betere machine uitgevonden. Wat zal het resultaat zijn? Dat een fabriek die dan een jaar later wordt gebouwd rendabeler kan produceren dan die eerste fabriek. Dat is toch duidelijk, nietwaar? Ja, dat in duidelijk. Maar nu is in het denken en de denkwijze en de studiewijze van het Westen, vaak een heel leven geïnvesteerd, d.w.z. dat een mens die in een bepaalde richting altijd geleefd en gedacht heeft, niet willens in om deze verwerving van zijn hele leven voor een verbetering en vernieuwing opzij te gooien. En waar op het ogenblik de ouderen de regerenden zijn in het Westen, kunnen wij dus wel met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid beweren dat het Westen meer en meer achter zal blijven bij de werkelijke feiten, omdat degenen waardeloos maken, minder goed maken; zij willen alleen de bevestiging hebben van hun eigen levensrichting, maar willen in geen geval een ontkenning of een schijnbare ontkenning daarvan accepteren. Daardoor lopen ze aan de feiten voorbij die ze anders toch onmiddellijk zouden moeten zien met allebeide ogen. Begrijpt U? En daarom durf ik te beweren dat het Westen terug zal vallen, om de doodeenvoudige reden dat iemand die nieuw begint, sneller leert en veel opener staat tegenover de mogelijkheden, daardoor intuïtief veel beter zijn weg weet te vinden dan degeen die vastgeroest is in een bepaalde richting. Laten we nu b.v. nemen Duitsland, Duitsland is een groot land, nietwaar, dat bent U met mij eens, buitengewoon veel uitvindingen. Toch heeft Duitsland zelden zo snel en correct zijn onderzoekingen kunnen bekronen als b.v. Amerika en Frankrijk. Waarom? Omdat in Duitsland uiteindelijk de onderzoeking uitgegroeid was tot een zodanig complex systeem dat men inderdaad wel alles vinden kon, maar alleen over zovele schijven, met zovele onderzoekingen en dat was de moeilijkheid, begrijpt U? En in deze moeilijkheid van overregistratie, al te grote vastlegging, 20 maal onderzoeken waar één keer voor het experiment eigenlijk voldoende zou zijn, is in het Westen vastgelopen, en het Oosten heeft de moed om vanhieruit de fakkel over te nemen en verder te gaan en laat dus aan het Westen uiteindelijk alleen de beschouwing en niet meer de verwerkelijking. En op grond hiervan, vrienden, om hierop even terug te komen, nietwaar, zullen wij vandaag of morgen moeten werken in het Westen met een soort leer van Tao; wij moeten een gedragslijn aanvaarden die voor ons alles regelt, onze houding tegenover de buitenwereld, tegenover onszelf, tegenover ons voorgeslacht en ons nageslacht. En deze levenshouding, mijne vrienden, is ook in de wereld waarin U leeft noodzakelijk. Begin er vandaag al vast eens aan om er over te denken. U behoeft geen Oosterling te worden, maar U mag ook geen totale Westerling blijven. U moet trachten op dit ogenblik te verenigen Uw kennis met Uw filosofie. Dan heeft U de houvast die U zodadelijk hard nodig zult hebben wanneer uiteindelijk de omstandigheden gaan veranderen. En dat was mijn eindconclusie waar ik nu wel via heel vele omwegen naartoe ben gekomen, maar die dan toch uiteindelijk -zij het in een wat gewijzigde vorm - eruit is gekomen, hé? N. l. dit: meer dan het Oosten, meer dan de Oosterling heeft de Westerling, heeft U op het ogenblik behoefte aan een houvast, niet zoals U denkt alleen aan een vooruitgang en een beter worden en meer leren, maar U heeft vooral nodig een bepaalde richtlijn; zo leef ik, zo sta ik tegenover de buitenwereld en zo sta ik tegenover mijn voorgeslacht, zo sta ik tegenover mijn nageslacht, dit is mijn werk, dit is mijn 73

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 weg. Dit heeft U nodig, omdat de voortdurende verandering in omstandigheden de wisselende spanningen, de hernieuwd rijzende conflicten U anders zullen dwingen op de weg van de minste weerstand, en de weg van de minste weerstand heeft nog nooit iemand resultaten gebracht of gelukkig gemaakt. Zo, nu heb ik wel een heel betoog gehouden, ik hoop dat het toch interessant is geworden, al zijn we dan links en rechts afgeweken; Inderdaad. En dan geef ik dus het woord aan de laatste spreker die de avond voor U zal besluiten. Ik dank U natuurlijk allemaal voor het gezellige onderhoud dat we samen hebben gehad. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Wij zullen vanavond besluiten met een beschouwing, een beschouwing naar een onderwerp dat Uzelve kunt kiezen. Heeft U en bepaalde voorkeur? Niet? Dan kies ik als onderwerp - met Uw toestemming natuurlijk DE LEVENSBOOM Het leven is een wonderlijk verschijnsel, wij wortelen, ook al leven we in de hogere sferen, toch altijd in de aarde; wij zijn als de bladeren die ruisen in de wind, gevoed door de sappen die de wortels vinden, diep soms onder de grond in een duisternis die geen zon kent. En tussen ons en de kern, de werkelijke kern van het leven, zoals wij die kennen en zien, is die veelheid van gebeuren die als ervaring een slanke stam opbouwt, die ten hemel rijzend, als een koninklijke sequoia, ontzagwekkend ons verwijdert van de wereld waaruit wij ons toch nog voeden. Hoe zal men weten waar men is, hoe zal men weten welke bladeren nog meer bloeien, groeien, wuiven, spelen, lachen in de zon, op dezelfde tak misschien aan onze levensboom? Kunnen wij begrijpen al deze dingen, waar vele wortels samenbrengen het sap dat door één stam stuwt, zich ontplooit in een haast niet te bemeten of te omgrenzen bladerdak? De boom den levens is de boom des tijds, de boom des levens is de kern van het zijn. Wat zijn wij in deze boom? Wanneer we leven in de stof, zijn wij dan niet vaak alleen maar het sap dat omhoog stuwt zonder de boom te veranderen, maar zelve stijgend de bladeren bereikt Om, wanneer de zon ze kust, met een koelte mee te verwaaien in een ongekend niet? En wij die geest zijn, zijn wij nog wel het blad, of zijn we misschien de wind die ermee speelt? Wie zal de geheimen doorgronden? Wanneer men de levensboom ziet als een afzonderlijke eenheid, rankend tussen de materie en de geest, dan zullen wij nooit zijn symbool kunnen begrijpen, want veranderen wij het leven? Ach neen, wij geven het slechts kracht. Bouwen wij het leven? Ach neen, wij beleven het slechte. Maar hoe dan, hoe dan deze boom te zien? Welaan, kan deze boom zich voeden zonder aarde, kan hij leven zonder wind en zon? Waar de levensboom is, daar moet een zon zijn en een aarde, daar moet een wind zijn, daar moet leven zijn. In het leven worden wij allen saamgebonden, omdat wij niet kunnen zijn zonder de ander, want zijn wij ook niet het leven, het leven kan niet zijn zonder ons; zijn wij ook niet de geest, de geest kan niet zijn zonder ons; zijn wij ook niet de stof, zonder ons zou de stof niet bestaan. Wij zeggen: de zon is ons goddelijk licht, maar zou zij op kunnen gaan over een ledigheid? We zeggen: de aarde is de kracht waaruit wij zijn geboren, maar zou er een aarde kunnen zijn bar en kil zonder leven? Misschien, misschien zou er een zon kunnen zijn en een kale aarde, maar ze zouden geen zin hebben zonder 's levens wonderboom. En dan mogen we trots zeggen: wij zijn de zin des levens, maar zonder het leven zijn wij niet; wij zijn de zin der schepping, zonder Schepper zijn wij niet. Wij zijn het oog van onze Schepper die zichzelf beschouwt, het oor van onze Schepper die zichzelve hoort. Wij puren nu uit de diepe aarde de voeding en dan lachen wij en spelen in de zon. En soms vallen we ter aarde omdat we 's levens sappen, 's levens waarde verworven hebben en verworpen. Maar zonder ons zal God zich niet uiten. De levensboom wil zeggen dat wij nodig zijn, niet omdat God zonder ons niet zou bestaan, maar omdat Hij zich kent door ons. En wanneer dit de waarheid is, dan mogen wij ervan verzekerd zijn dat wij door ons wezen ook eens God zullen kennen. Want zijn wij gevoed uit de aarde, hebben wij gekend de lange tocht naar het licht, wij zullen de zon zien, wij zullen vliegen op de adem van de wind en misschien wederkeren in de aarde om opnieuw te stijgen. De levensboom is de uiting Gods, wij zijn de levensstroom die Gods uiting voor Hem zelf tot werkelijkheid maakt. Zo danken wij den Schepper dat wij mogen zijn, maar laten wij begrijpen 74

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 4 – 2 februari 1954 dat ook God tegenover ons verplichtingen heeft. Wij mogen niet eisen maar we mogen wel vragen, wij mogen vragen dat de krachten waarmee wij het leven tot uiting brengen, in onszelf bewust werken opdat wij volledig aan ons doel mogen beantwoorden. Wanneer wij dat doen, dan kennen we onze Schepper, want - dan leeft Hij in ons en dan wordt de levensboom ons wezen, ons zijn een tempel - waarin God zichzelf aanschouwt. Met deze beschouwing wens ik U allen een goeden avond. Ik hoop dat ook deze avond in U iets heeft mogen wekken dat niet alleen zuiver stoffelijk belang was; dat we elkaar dichter en dichter mogen naderen totdat onze werelden met elkaar verbonden zijn: de wortel en het bladerdak. Wij spreken elkaar nog weer. Tot ziens.

75

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 2 Maart 1954

LES 5

Goeden avond vrienden, Wij zullen vanavond allereerst beginnen met de onjuistheden, vragen etc. van de vorige keer, misverstanden etc. uit de weg te ruimen. Dus zou ik U voor willen stellen om eerst met Uw problemen te komen voordat we verder gaan. Mag ik U wat vragen? Gaat Uw gang. Hier staat: in het vorige verslag hebben we het over de odd-kracht gehad. Ja, Wanneer wij natuurlijk odd-kracht willen gaan vertalen, dan komen wij voor de moeilijkheid te staan dat deze kracht uitgaat, zeer ver uitgaat boven het normaal dimensionaal kennen van deze wereld en dat brengt bij beschrijvingen enige moeilijkheden mee. Nu had ik U willen vragen; wat beschouwt U als de grens van het normaal dimensionaal kennen, welke grootheid of welke kleinheid beschouwt U als de grens daarvan en waarom ziet U dit als een mogelijkheid dat wij dit zouden kunnen kennen? Ik geloof niet dat U het niet zou kunnen kennen, maar dan zou U toch een ander wereldbegrip moeten krijgen dan op het ogenblik nog het geval is. Wanneer wij zeggen: "een ander dimensionaal kennen is daarvoor noodzakelijk", dan bedoelen we hiermede, dat bij odd-kracht o. a. wordt uitgeschakeld het tijdsverband. Odd-kracht is een tijdloos iets. Dat is punt 1, voor een mens moeilijk voorstelbaar. Ten tweede, het is geen vorm van kracht die bepaald kan worden, het is een voortdurende fluctuerende vorm van energie die zichzelve gelijk kan blijven, ondanks het feit dat zij zich aan kan passen aan allerhand mogelijke trillingen en trillingsomstandigheden. Als zodanig heeft ze met het zuiver stoffelijke weinig samenhang, terwijl aan de andere kant haar bron ten dele stoffelijk te noemen is. Dus dat werd hiermede vooral bedoeld. Ik geloof dat bij U de lijn van het mogelijke moet worden getrokken daar waar het kennen het voorstelbare der praktijk overschrijdt, en dan zou ik hier speciaal willen wijzen op het begrip "tijdloos", op "projectie in tijd" en dergelijke procedure, die voor U absoluut nog onvoorstelbaar zijn, en dan bovendien, iets wat ook niet uit te vlakken is, het feit dat een groot aantal werelddelen parallel bestaan en sommige krachten de grenzen tussen die werelden kunnen overschrijden en als zodanig in een andere wereld direct en acuut werkzaam kunnen zijn zonder dat de inwoners daar de bron kunnen kennen, terwijl U anderzijds niet kunt zien welke werkingen Uw kracht in deze andere wereld heeft. Is het nu iets duidelijker geworden? Ja, kijkt U eens, kort geleden hebben een paar van deze groep een lezing meegemaakt van prof. Clay over de werkelijkheidszin en daar werd in naar voren gebracht dat wij eenheden tot de grootheid van 10 tot de -8/10 niet meer konden kennen en wanneer wij die wilden waarnemen, dat dan die grootheid ook veranderde door het waarnemen van ons. Dus dat was bij de tegenwoordige gang van zaken van de wetenschap over de kernfysica kennelijk voor ons de grens van de mogelijkheid van het kennen. Inderdaad, maar op het ogenblik dat U Uw eigen toestand van waarneming kunt veranderen, dus in een andere toestand waar kunt nemen, kunt U wel een reële waarneming doen, ook in een gebied dat nog veel verder in het negatieve kan worden gezet, dus in het kleine. Het is overigens de wereld van micro-kosmos waar we over spreken. Dus dat is nu juist de kwestie en dat is een probleem dat zullen we telkenmale weer in deze materie aantreffen. Het kennen wordt eerst dan mogelijk wanneer men zijn ogenblikkelijk en schijnbaar ego-centraal standpunt kan verplaatsen in een andere verhouding tot de omwereld, tot de omgeving, en 76

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 wel op zodanige wijze dat men past in micro- of macrokosmos, en dus niet alleen in zijn eigen wereld. Ook dat waarnemen krijgt dan ander dimensionale verhoudingen, zoals wij b.v. daar zien een uitermate grote versnelling van de tijd en het tijdservaren in de microkosmos, en zo kunnen we nog meer van die punten noemen. Het eigenaardige is dat, wanneer U het standpunt in zou kunnen nemen waarbij U de kleinste eenheden van gevormde materie zou kunnen waarnemen, dan zou U komen te staan voor het grote probleem dat de omwenteling van het electron rond de kern b.v. ongeveer gelijk is aan een jaar van Uw tijd; er zijn bepaalde problemen dus mee verbonden en dit weer voor een groot gedeelte door de relativiteit der dingen. Dan hebben we verder natuurlijk te maken met een groot aantal van deze werelden en er zijn werelden die voor U nog kenbaar en waarneembaar zijn, maar op het ogenblik voor U gesloten, die toch reeds een volledig andere levensvorm en levensstructuur tonen en gelijk aan Uw wereld, denkende vermogens en, ik zou haast willen zeggen, levende mensen kent, zij het dan niet mensen zoals U die uiteindelijk beschouwt. U ziet, er zit heel wat aan vast en zo gaan we ook weer naar het grote toe. U kunt maar een bepaalde afstand in de ruimte waarnemen; ook met Uw beste kijkers komt U nooit verder. Daarbuiten is wel iets, maar het is voor U niet meer waarneembaar, en wel door de bekende buiging der lichtstraling; het licht loopt om het centrum van het Al heen en alles wat buiten een bepaalde norm komt treft U niet meer, dat is voor U niet meer waarneembaar, het verliest zich in de ruimte. Zo kennen we een hele hoop van die problemen, maar het komt inderdaad wel enigszins overeen met wat U ook over odd-kracht hebt gezegd. Nou, ik zou zeggen: is er nog meer over te vertellen? Op het ogenblik niet. Juist, dan gaan we verder. Zijn er nog meer vragen? Ik heb hier nog een paar dingetjes. "M. a. w. kan de geest het lichaam zodanig sterk beïnvloeden, dat de van het lichaam uitgaande trilling voor de omringende materie vervormend wordt. Op grond hiervan de stelregel: de geest is superieur aan alle materie, ofschoon hij zonder die materie niet redelijk bestaan kan. Acceptabel?" Dat is wat de vorige keer de spreker gezegd heeft. Dan komt hier nog een tweede kwestie:" dan hebben wij het grote punt voor vanavond gemaakt en vastgesteld het voornaamste punt en dan kunnen we nu overgaan tot de beschouwing ervan. Wanneer wij op grond van al hetgene wat wij totnogtoe samen besproken hebben stellen: de geest is te allen tijde superieur aan de stof, ofschoon hij zonder de stof geen redelijk zelfstandig bestaan kan voeren, dus wel een onredelijk in die zin geïmpliceerd". Dus daar mag ik dan de volgende conclusie uit trekken, dat wanneer hij daar een redelijk zelfstandig bestaan voert, dus dan schept hij in de materie, dus dan moeten wij ook het bewijs van schepping van de materie als redelijk beschouwen; dat meen ik daaruit te mogen opmaken. Dat is inderdaad waar. Kijkt U eens, wanneer U geestelijk leeft en U heeft geen stoffelijke ervaringsmogelijkheid ligt Uw hele kenvermogen in de beslotenheid van wat in U aanwezig is. Aangenomen dat U nooit materie gekend heeft, kent U dus alleen Uw eigen zijn; andere begrippen zijn voor U niet te realiseren. Van rede en een redelijk bestaan is zeker geen sprake. U wordt doortrild door verschillende impulsen en gevoelens misschien, maar zult niet in staat zijn deze te waarderen of te verwerkelijken. Eerst wanneer U, in de materie werkend, Uzelve als het ware tot realiteit voor Uzelve makend, dus worden tot zelfbeschouwend wezen, iets hebt leren kennen omtrent Uzelve en Uw zijnsmogelijkheid, kunt U een redelijk bestaan voeren, waar U nu met redenen omkleden kunt datgene wat in U leeft en redelijke conclusies kunt trekken uit hetgeen wat U doortrilt. Dus dan krijgen wij eigenlijk eerst te maken met bewustzijn. Mij dunkt, dat is toch begrijpelijk. Ja maar, kijk eens, dat staat ook in verband met de mogelijkheid van kennen van het individu, dat beseffen van een werkelijkheid. Iedere werkelijkheid wordt bepaald door je kennisniveau, nietwaar, dus iedereen die een bepaald inzicht en een bepaalde geestelijke ontwikkeling heeft, zal altijd een andere werkelijkheid hebben. Inderdaad, maar "kennis-niveau" vind ik overdreven, ik zou willen zeggen "ken-niveau", en een ken-niveau dat treedt daar op waar de waarneming leidt tot conclusie en vergelijking, daaruit wordt het kennen geboren. Heel veel van hetgeen U kennis noemt is doodgeboren en heeft op de geestelijke vorming weinig of geen invloed. Als U duizend maal de problemen van de kernfysica bespreekt met leken, dan kunnen zij zich dit voorstellen, goed, maar wanneer ze 77

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 de realiteit ontmoeten dan zullen ze haar niet herkennen om de doodeenvoudige reden dat ze zich nooit daarin verdiept hebben. Het ken-niveau, houdt in het beleven der dingen en vergelijken daarvan met andere gekende omstandigheden, om zo een oordeel te vellen over het beleefde. U zult dus begrijpen dat dit eigenlijk de grondgedachte moet zijn. En nu stipt U aan de superioriteit van de geest over de stof. Inderdaad, want de stof in zichzelve heeft geen bewust vormend en vervormend vermogen. De stof ontwikkelt zich en zal in de reacties die door haar aard en structuur zijn vastgelegd in een vast patroon handelend optreden, zonder deze wetmatigheid zelve te kunnen verstoren, versnellen of vertragen. Op het ogenblik echter dat de geest mede zich verdiept in het wordingsproces, kan de geest bepaalde factoren remmen, andere bespoedigen en daardoor een werkelijke vormgeving, waarbij dus van een leven gesproken ken worden, tot stand brengen. De geest kan dit ook vanuit het menselijk lichaam doen en daarmee, en daarmee dan alle lager georganiseerde stof dus beïnvloeden en eventueel zelfs veranderen. Dan krijgen we te maken met een wonder, tenminste dat noemen de mensen zo. En iets verder staat nog dit; "omdat wij een lichaam hebben dat wij een harmonische op kunnen leggen dat stofvormend en bedwingend werkt direct in de wereld der materie, maar ons daarvoor eerst een medium moeten zoeken, een middelstof of een middelweg, persoon zijnde of niet". Nu is die middelweg via de persoon voor ons bekend. Mij is het niet bekend dat dat ook mogelijk is zonder een persoon. Dat is een conclusie die ik hieruit meen te moeten trekken. Ja, dat is volledig juist. En wat is dat dan, die bedwinging in de materie, of liever gezegd de lagere materie zonder persoon? Kijkt U eens, U heeft misschien wel eens gehoord van die punten op de aarde waar de eigenaardigheid der stralingsverhoudingen - kosmisch en aards tegenover elkaar - vaak veroorzaakt door het optreden van inwendige spanningen in de aarde, waarbij een zekere uitlaat wordt gezocht, hoe daar allerhand fenomenen zich vertonen. Daar heeft U misschien wel eens over gehoord. Dit is nu het werken van de geest, ofschoon vaak niet van de meest bewuste geest, in de stof, zonder dat daarvoor een persoonlijk contact nodig is. Wat gebeurt daar n. l. ? Het samen treffen van aardwerking plus kosmische werking veroorzaakt een zodanige botsing dat een stroming ontstaat die ook voor ons harmonisch is, d.w.z. die in een bepaalde verhouding staat tot onze eigen wereld. Wij kunnen vanuit onze wereld - door onze wereld als kracht te doen werken dus - op deze straling, op deze stralingsverhouding beter gezegd, een variatie van omstandigheden teweeg brengen en daarmee vormend werken b.v. op de groei van sommige gewassen, de vorming van nevel, damp, wolken, het vormgeven daaraan, het verplaatsen van voorwerpen, stenen etc. , dat is allemaal daardoor mogelijk. Dus dit werd bedoeld als we een niet persoonlijk medium gebruiken. Nu kan het ook nog zijn dat in een bepaalde materie, door structuur of omgeving waarin dit voorwerp geleefd heeft e. d. ook een kleine verandering heeft plaatsgevonden, waardoor het net weer valt in een bereik dat door ons direct beïnvloed kan worden. Het eigen wezen van een tafel, een stoel, een huis, een stalen balletje, kortom neemt U maar wat, is zodanig dat het beïnvloedbaar is van onze kant. U zou kunnen zeggen: het is een kwestie van magnetisme, waarbij dan de structuur zodanig moet zijn dat de spanning in het voorwerp zelve op onze beïnvloeding reageert en daar bij die krachten genereert op de wijze waarop wij ons dat voorstellen die in de aarde onmiddellijk, of in de omgeving van de wereld dan, onmiddellijk bruikbaar zijn. Kunt U zich dat voorstellen? Jazeker, dat kan ik mij voorstellen. Mag ik U naar aanleiding hiervan nog even wat vragen? Gaat Uw gang. U grijpt in op de materie. Nu is het ons bekend dat een stof bepaalde absorptiepunten heeft voor energie en deze absorptiepunten liggen in dat gehele spectrum op zeer uiteenlopende plaatsen. Nu heb ik gemeend dat het mogelijk is om energieën toe te voeren op zeer bepaalde punten van deze absorptiespectra om op deze wijze de stof te beïnvloeden. Is dat juist? Dat is inderdaad juist, en als U het volledig absorptiespectrum beziet, dan zal het U misschien opvallen dat sommige dier punten wel in overeenstemming zouden kunnen zijn o. a. met menselijke gedachtentrilling en dan heeft U daar onmiddellijk het feit, nietwaar, wij 78

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 beïnvloeden als we als mens op de wereld leven, bewust of onbewust door daaraan energie te ontnemen ofwel energie daarin op te slaan. Wanneer dit tot een bepaald verzadigingspunt is gekomen, zal de gedachte sterk waarneembaar zijn voor anderen, daar een uitermate suggestieve kracht wordt losgelaten op ieder die vatbaar is voor de eenmaal geabsorbeerde energie, die echter een zodanige verzadiging in de stof bereikte dat ze wederom uiting verlangt, en dan krijgt U spookhuizen. Ook dit duidelijk genoeg? Ja, dank U wel. Nu, dan moeten we maar weer verder gaan. Nog meer vragen? Mag ik U misschien nog iets vragen. Jazeker. U heeft - dat gaat eigenlijk niet over het verslag van de laatste keer maar van de voorlaatste keer - gesproken over die drie-dimensionale ruimte, die als een bol moet worden voorgesteld met driehoeken. Nu heeft een van onze vrienden hier een bol meegebracht. zou U misschien kunnen zeggen hoe of die driehoeken en die vierhoeken daarin gelegen moeten zijn, of is dat te moeilijk? Dat wordt betrekkelijk moeilijk, ja. Kijkt U eens, mijn bedoeling was n. l. - U hebt dat toen uitgelegd - om die gedachte uit te werken in een doorzichtige bol met doorzichtige vlakken en die punten in die bol met gekleurde punten aan te geven, zodat wij in onze gedachten ook met het oog ons kunnen orienteren in de vorming, hoe die vlakken liggen, omdat U indertijd gezegd heeft, dat wanneer twee punten daarvan kenbaar zijn, dat wij het derde punt ook kennen, en zo daarin een vierhoek ontstaat dat wij dan komen tot natuurwetten. Dat is natuurlijk ontzettend belangrijk, en om dat zich even goed te kunnen realiseren, heb ik hier een doorzichtige bol, die er net uitziet als glas, en zou ik dergelijke punten daarin dan kunnen construeren of doen neerzetten. Ja, het eenvoudigste wat U dan kunt doen dat is: begint U met twee elkaar kruisende driehoeken, zoals bekend bij de zespuntige ster. Dus in één plat vlak? - In één plat vlak. Dit herhaalt U dan in, laten we zeggen, vijf verschillende vlakken. Nu zult U ontdekken dat door het verbinden van de lijnen binnen één plat vlak, een vierhoek geconstrueerd kan worden, die in verbinding met de andere vlakken in één, maar ook slechte in één bepaalde verhouding, een perfecte kubus geeft. Daar heeft U dan de onderlinge verbinding tussen deze verschillen de vlakken dus gerealiseerd. En de kruising van die vijf vlakken, met die vier vlakken die U noemt, is dat de as van het punt van kruising met het eerste vlak, ligt dat op één as of is dat op verschillende punten die kruising van die vlakken met dat andere vlak? U kunt ze op één as nemen, dat is het eenvoudigste voor de voorstellingswijze. Dus U stelt voortdurend één punt als beginpunt in de bol, trekt daardoor als het ware een loodrechte as, ofschoon U zich die niet hoeft voor te stellen, en gaat vandaar voor elke driehoek uit totdat U bent gekomen tot precies het midden van de bol, nietwaar, dus de middellijn. En daar heeft U dan de lijnen zelf, die elkaar kruisen, liggen op ongeveer één derde, en boven één derde krijgt U dan de constructie van een perfecte kubus en U krijgt verder een constructie waarin bepaalde perfecte vijfhoeken voorkomen. Uit de vijfhoeken zelf valt dan ook weer een constructie te maken, dat als U datgene hebt gedaan wat ik U nu voorstel, dat U voorlopig wel voldoen beschouwingsmateriaal hebt, want het is dan n. l. mogelijk uit alle meetkundige figuren, voorkomende in de bol en de verhoudingen t. o. v. elkaar te ontdekken dat, wanneer wij deze vijf werelden nemen, want die worden voorgesteld door deze zespuntige sterren, twee keer een drie hoek dus, dan zult U zien dat er tussen deze werelden een bepaalde relatie bestaat. Deze relatie kan in een formule worden uitgedrukt, een zuiver meetkundige formule zonder meer, en deze kan onmiddellijk worden betrokken tot elk der driehoeken, onverschillig in welke der wereld geraakt door de meetkundige figuur, dus door de constructie deze voorkomen, maar zij moeten in onmiddellijk lijnverband daarmee staan. En dan krijgt U dus een verhouding, waarbij de ene wereld t. o. v. de andere in een vergelijkingsformule uit kunt 79

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 drukken en tot een berekening komen van de figuurwaarde in een andere wereld van Uw wereld. Is dat niet te ingewikkeld zo? Dan moet U het maar nalezen. Dus dat zijn vlakken die t. o. v. elkaar in een hoek staan van 36°Gr? Ongeveer ja. Pardon, we hebben gezegd: vijf. 180 : 5 = 36. Ja, dat kunt U zeggen. U hebt eigenlijk te maken met een volledige cirkel, dat is 360°. Ja, 360 : 5. Maar daarin krijgen we inderdaad een verhouding van 10, waar elk geprojecteerd vlak aan twee zijden de bol beroert. Dus 36 is inderdaad juist. Ik had U nog een kleine vraag willen stellen, die eigenlijk hier buitenom gaat en dat is n. l. : U hebt de laatste tijd bij de inleiding nogal uitdrukkelijk naar voren gebracht dat wij onze eigen hersens behoren te gebruiken en een behoorlijk inzicht over de problemen moesten zien te vormen. Ik kreeg de indruk dat dit de laatste tijd nogal nadrukkelijk naar voren werd gebracht. Is het misschien de bedoeling dat, door de wijze waarop U bepaalde problemen stelt, ons tot een zekere actie en een zeker denken te dwingen om deze problemen op een andere manier te zien, of liggen de problemen eigenlijk anders en tracht U op die manier kritiek te wekken? Inderdaad. Eén van de bedoelingen die wij hebben - en dat kunt U ook zelf voortdurend weer vaststellen als U zich de moeite geeft om alleen maar Uw eigen verslagen na te zien - dan zult U ontdekken dat steeds in elke redenering en elke bewijsvoering punten zitten die in zichzelve niet onwaar zijnde, toch in een zodanige relatie worden gesteld dat zij onmiddellijke kritiek op moeten wekken, en dit gebeurt met opzet, want wij kunnen U een hele cursus in bewustwording geven, maar al doen we dat honderd keer, dan bent U nog niet in staat om daarmee verder te komen. Eén punt dat U kritisch overdacht en overwogen heeft dat ligt vast in U, daar heeft U voor gevochten, daar heeft U 10, 12 keer moeten bekijken, want U wilt niet met onverantwoorde kritiek komen. Nu houden wij hier die inleiding niet, omdat we overtuigd zijn dat U in doorsnee voldoende kritisch bent. Het kan hier en daar nog iets beter, maar het gaat. Maar in de openbare bijeenkomsten b.v. en in sommige andere bijeenkomsten ook, valt nu reeds kenbaar waar te nemen onder de aanwezigen de vluchttendenz die in de mens op het ogenblik heerst. Men beschouwt ons niet als een mogelijkheid om zichzelf te ontwikkelen, maar als een kracht waarin men vluchten kan voor datgene wat men vreest, en dit is een misverstand, want wij kunnen U niet beschermen tegen dat wat U zou vrezen; wij kunnen U alleen verklaren dat Uw angst onredelijk is en dat U zelve, door Uw eigen wezen en de in U aanwezige krachten, al deze machten te allen tijde onbevreesd tegemoet kunt treden, waar geen dier machten die U vreest U verslaan kan. Dat is het enige wat wij kunnen doen en juist daarom gaan we op het zelfdenken meer en meer de nadruk leggen. Dat is toch begrijpelijk? Mag ik in dat geval nog iets vragen? U heeft gesproken van de verplaatsing van de geest voor afstandswaarneming. Nu is dat buitengewoon moeilijk, tenminste ik vind het vreselijk moeilijk. Kunt U ons misschien dat nog nader toedichten of zeggen welke fouten zitten erbij die wij over winnen moeten? Eén van de grootste fouten die men maakt is te beginnen “nu ja, ik zal het maar weer eens proberen". De tweede fout die men maakt is over het algemeen dat men begint met punten waar te nemen die niet gekend zijn, en dan blijkt het vaak onmogelijk om enige reële waarneming te doen. Wanneer U dit doet, moet U het beschouwen als een spelletje van de fantasie; begint U zo maar en bouwt U voor zichzelve in gedachten op. U gaat, nietwaar, naar een bepaald punt, laten wij zeggen U wilt van hier naar Uw eigen woning gaan. U gaat niet onmiddellijk dat huis binnen, in een bepaalde kamer, want dan zou U in het gevaar komen dat U werkelijk teveel U bezig gaat houden met de constructie van mogelijkheden. U bevindt zich, zo stelt U zich voor, voor het huis in de straat, beweegt zich daarnaartoe, U gaat binnen door de deur, U gaat, laten wij zeggen, eerst in de benedenvertrekken kijken of alles in orde is, U gaat dan naar de bovenvertrekken, U gaat zien wat daar allemaal aan de hand is. Dan gaat U misschien nog een etage hoger en dan gaat U zien hoe het daar staat en dan stelt U zich er speciaal op in om dus de normale dingen die U kent, te zien, en hun toestand op het ogenblik 80

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 dat U dit doet, voor Uzelf vast te stellen. En dat is natuurlijk mogelijk om te doen. U kunt b.v. zeggen: hé, gisteren om zo en zo laat werd die en die kalender aangestreept, want ik concentreerde mij erop en juist toen ik er was gebeurde het. Ik ga kijken en ik zie dat deze kalender is aangestreept, dus kan ik met redelijke zekerheid aannemen dat het ongeveer juist is wat ik gezien heb. Hoe meer zelfvertrouwen U krijgt, hoe kleiner het contact is wat U nodig heeft om tot een bewuste uittreding en een verplaatsing in de geest te komen. Dus, op zichzelf is dit betrekkelijk eenvoudig. En als U het lastig lijkt, dan wil ik U alleen maar dit zeggen: dat lastige dat komt niet tot stand doordat U het niet kunt, maar doordat U zichzelf vaak een klein beetje toch ridicule voelt of aan Uzelve wantrouwt, U gaat zeggen "nu ja, ik zal mezelf wel weer zitten te bedriegen". Wanneer U dat doet krijgt U geen resultaten. Ook hier, nietwaar, geloof is nodig voor alle dingen. Dat klinkt voor de exacte wetenschappen vaak tamelijk vreemd, maar wat wij nodig hebben dat is eerst een overtuiging, de overtuiging "dit is mógelijk": wij vragen niet verder "hoe"' "het is mogelijk, het is zo en ik kan dit". En met deze zelfverzekerdheid zult U, vooral daar waar het zuiver geestelijke processen betreft, vaak onverwachte successen boeken. Zeer zeker zult U ook voor problemen komen te staan waarbij U zegt:"hé, hoe moet ik dit nu aanpakken, heb ik het nu eigenlijk niet lelijk verknoeid?" en dat zult U ook heus wel doen, maar aangezien er nog geen school bestaat waarin men in staat is U voldoende te trainen in de stof, zult U door fouten wijs kunnen worden. Er zijn mensen op aarde die zeggen: "ja, dat kan ik toch niet, daar begin ik niet aan", anderen die zeggen- "ik zal het eens overleggen en ik probeer het". Eigenaardig genoeg zijn het de laatsten die veelal daar slagen waar de anderen, met enige nijd toekijkend, zeggen:" hoe komt die nu weer daaraan, hoe heeft die het nu weer zover geschopt?", terwijl wij ook weten dat deze zelfde mensen vaak door fouten die zij begaan, het verworvene weer verliezen, maar dan toch het vermogen hebben om het weer terug te winnen, wanneer te maar zelfvertrouwen hebben. Dus daar ligt dit eigenlijk werkelijk in. Dank U wel. Zijn er nog meer vragen? Dan mag ik U nog één vraag stellen misschien? Dat is de volgende: op pag. 15 van het verslag heeft U het over antibiotica en U vertelt daar ongeveer van, dat daar veel gevaren in zitten, waar het de mens weerlozer maakt. Daar kan ik me een voorstelling van vormen. Maar U gaat zelfs nog verder en U zegt dat het gebruik van antibiotica op het ogenblik eclatante successen geeft, maar een vatbaarheid voor bepaalde ziektekiemen schept die erfelijk is. Nu is ons wel bekend dat het gebruik van antibiotica op een gegeven moment een vatbaarheid kan scheppen voor bepaalde ziekte, maar niet dat deze ziekte erfelijk zou zijn. Misschien kunt U daar iets over vertellen. De ziekte zelf is niet erfelijk, maar de vatbaarheid is erfelijk. Wanneer het anders werd uitgedrukt, is het een fout onzerzijds geweest. Maar er werd dus bedoeld hier te zeggen dat de eigenschappen in het wezen, in feite dus een afwezigheid van bepaalde afweerstoffen, wordt overgebracht bij het scheppen van een nieuw lichaam en als zodanig in het kind wederom een vergrote vatbaarheid met zich meebrengt. Juist. Dus dat komt ook overeen met het probleem wat wij bij de tuberculose b.v. hebben, dat hoe groter het aantal mensen wordt dat nooit tuberculose gehad heeft, hoe groter de kans wordt op de uitbarsting van een ziekte, wanneer daar een infectie van buitenaf ingebracht wordt. Inderdaad, en dat is heel begrijpelijk, nietwaar? Dus is het daar ook regel dat men probeert het volk zoveel mogelijk door te vaccineren met het B. C. G. -vaccin. Dat zou m. i. althans wel juist zijn. Het lijkt mij beter om een afweerbereidheid te scheppen, daar waar de ziekte zelf nog niet voldoende beheerst wordt - al wordt die beheersing met de dag groter, ze heeft vooral de laatste tijd enorme schreden gemaakt -, maar zolang men die ziekte niet zo beheerst dat men, haar snel herkennende of haar niet snel herkennende, in elke fase van het ziekte proces praktisch in kan grijpen en in redelijke tijd kan genezen, lijkt het mij beter om de afweer in de mensen te stimuleren. Ook dit zal erfelijk toch zeker ook voortgeplant worden en daaruit kunnen wij dan inderdaad zien dat een lange re tijd, b.v. drie geslachten; wanneer iedereen nu gevaccineerd zou zijn, dan zouden we een vergrote afweer 81

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 kunnen zien die ongeveer drie geslachten lang blijft bestaan. Daarna treedt de oude toestand weer op. Zou men dus verder gaan, dan zou men uiteindelijk een toestand scheppen waarin de ziekte zelf praktisch niet meer optreedt. En het aardige is, U kunt dat nagaan aan de hand van de koepokinenting, waarbij ook heel eigenaardige dingen naar voren zijn gekomen zoals U weet, vooral op het gebied van erfelijkheid. Dat heeft men zo niet bekeken waarschijnlijk en zich niet gerealiseerd zo, maar toch is dat waar. Voldoende beantwoord? Ja, dank U zeer. Mag ik nog wat over die antibiotica vragen? Gaat Uw gang. Bij de behandeling met Penicilline zijn er bepaalde bacteriesoorten, stammen die niet meer bevattelijk voor het gebruik Penicilline. De bacterie gaat dan Penicillinase ontwikkelen en dit neutraliseert het Penicilline als zodanig. Nu krijgen we een bacterievorm die deze stof kan opwekken die Penicilline onwerkzaam maakt, dus dat is een andere bacteriesoort, ook naar vorm en ook naar levenswijze. Nu is zoeven over afweerkracht gesproken. Ontwikkelt het lichaam dan ook niet tegen deze nieuwe vorm van deze bacterie een bepaalde afweerkracht? Inderdaad, dat doet het ook, maar een dergelijke stam heeft over het algemeen een veel grotere levenskracht en daarom kunnen wij dan zien dat cultures die resistent zijn geworden tegen bepaalde giften, over het algemeen eigenschappen vertonen die voor het menselijk lichaam moeilijker te bestrijden zijn met de huidige aanwezige middelen. In de loop van enkele geslachten zal de mensheid ook wel weer resistent worden tegen deze sterkere cultures. Dan had ik ook nog wat willen vragen over deze bacteriestammen. Ik heb U zoeven gevraagd over dat punt van die absorptiespectra in de materie. Wij hebben hier nu een levend systeem; die bacterievaste stam die moet toch ook bepaalde trillingsabsorptiespectra hebben. Met een mede-onderzoeker ben ik daar mee bezig geweest voor het opwekken van bepaalde trillingen, specifieke trillingen, die specifieke bacteriegroepen zouden aanvallen in het lichaam. Er is een biologisch systeem van die bacterie die anders is dan het biologisch systeem van de gastheer waarin die bacterie aanwezig is. Nu heb ik dat nog niet tot een eind kunnen voeren. Nu had ik U willen vragen: is deze gang van zaken, deze manier van zoeken juist en zal ik daar tot een resultaat in kunnen komen door specifieke trillingen toe te gaan passen die de bouw van deze bacteriestammen bemoeilijkt of op het ogenblik dat deze cellen zich delen, kunnen ingrijpen, want dan zijn ze zwart voor alle mogelijke uitwendige invloeden. Op den duur zou U misschien enig resultaat kunnen behalen, maar het lijkt mij dat, gezien de ontwikkeling van de wereldomstandigheden, U op het ogenblik toch niet in staat zult zijn een dergelijk onderzoek tot een werkelijk bevredigend einde te voeren. Het is dus niet onmogelijk wat U wilt, maar ik wil wel zeggen: U zult waarschijnlijk een jaar of vijf nodig hebben om werkelijk tot goede resultaten te komen, en wanneer die periode eenmaal gekomen is, over vijf jaar, dan zal er waarschijnlijk weer heel veel van verloren gaan, dus ik geloof niet dat dat op het ogenblik als een rendabel object moet worden gezien. Dank U wel. Wilt U misschien iets duidelijker zijn met dat "heel veel verloren gaan", wat bedoelt U daarmee? Precies datgene wat ik zeg, waarde vriend, dat er dan omstandigheden op zullen treden waardoor een aantal dan in ontwikkeling zijnde processen van wetenschappelijke aard, voor langere tijd onderdrukt zullen worden, niet meer en niet minder. Dat ziet er nog niet zo vrolijk uit. Ach, het ziet er heel vrolijk uit, wanneer U het goed wilt bezien, want uiteindelijk, de wetenschap is schitterend, maar zolang als de mens de wetenschap als een soort tweesnijdend wapen hanteert, enerzijds om te redden, anderzijds om te vernietigen, dunkt mij elke vooruitgang in de menselijke verhouding van meer gewicht dan elke vooruitgang in de wetenschap, want ik geloof dat inderdaad de eenheid van vele volkeren juist in die kritieke periode, zeer sterk in de hand gewerkt zal worden. Zijn we uitgevraagd? Ik heb geen vragen meer. 82

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 Dan wil ik voor vanavond, omdat wij tamelijk veel vragen ook weer behandeld hebben, een betrekkelijk eenvoudig onderwerp aansnijden, dat ook wel samenhangt met de vorige lezingen. Wij hebben n. l. gesproken over de ontwikkeling van bepaalde geestelijke gaven. Wij hebben toen ook de nadruk gelegd op een bepaalde ritmiek van ademhaling, wij hebben U gewezen op de mogelijkheid hierdoor bepaalde dingen te verwerven. Ik mag aannemen dat meerderen onder U, echter niet allen, inderdaad ernstig getracht hebben deze aanwijzingen in de praktijk te brengen. U zult daarbij gestoten zijn op de volgende verschijnselen. Wat voor A een buitengewoon gunstig resultaat bracht, bleek voor B absoluut onbevredigend te zijn, C daarentegen heeft niet alleen een bevredigend resultaat, maar hij heeft een aantal belevingen gehad, die hij rangschikt tussen de klasse van droom en werkelijkheid en die voor hem enige betekenis beginnen te winnen. U zult zich afvragen; hoe kan het zijn dat men zo verschillend reageert op dezelfde oefening? Ik wil nu trachten U dit duidelijk te maken een ogenblik. Wij zijn, mijn waarde vrienden, in een periode waarin veel storingen optreden. Eén van die storingen op deze aarde is op het ogenblik een sterke invloed, die astrologisch gezien Saturnus genoemd zou kunnen worden. Wij hebben verder ook te maken met een steeds groter wordende heerschappij, ook weer astrologisch uitgedrukt, van Uranus. Ik gebruik dit, omdat ik denk dat U die begrippen kent. Dit betekent dat wij op het ogenblik staan in een periode vol van tegenstrijdigheden, maar met onverwachte resultaten en ontknopingen, verder dat de tendenz, hoe verder het jaar gaat, voor de wereld gunstig wordt waar de mensen trachten een geestelijke bereiking tot stand te brengen, doch daar, waar men zuiver stoffelijke resultaten vraagt, men wel zeer voorzichtig moet zijn, waar hier onaangename aspecten zich vertonen. Wanneer U bezig bent met Uw oefeningen, dan zal de één zich gemakkelijk voegen in een bepaald ademhalingsritme, de ander zal dit niet kunnen. Dit ritme is echter noodzakelijk, wil men in contact komen met bepaalde krachten. Wat doet U nu? U zoekt voor Uzelve een ademhalingsritme dat U past. Wanneer U dit doet, dan zullen veel van de bezwaren die bij sommigen op het ogenblik nog bestaan, weg kunnen vallen. Degenen die resultaat geboekt hebben bij onze aanwijzingen, die zou ik raden om verder te gaan, ook wanneer deze resultaten na korte tijd lijken te verslappen en weg te vallen. U kunt over het algemeen het best als volgt handelen. Wanneer U bij de door ons aangegeven, voor de meesten hier aanwezig redelijke ademhalingstechniek, geen resultaten hebt, dan moet U Uw ademhaling zodanig regelen dat zij traag wordt maar diep, dat bij elke inademing een ogenblik van pauze optreedt, dat de uitademing te allen tijde langzamer is dan de inademing. Dit is de eerst noodzaak. Maar de tweede, die U misschien nog niet beacht hebt, is deze. Door Uw verandering van ademhaling wordt ook de functie van het hart beïnvloed. U zult ontdekken dat Uw hart een ander ritme gaat volgen. Dit ritme nu moet regelmatig blijven. Wanneer Uw hartklop, Uw bloed, te sterk gaat volgen het ritme van Uw ademhaling, in die zin, versnelling tijdens de inademing, vertraging, tot een aarzeling zelfs gaande bij het inhouden van de adem en dan een langzaam opkomen bij de uitademing, tot een zeer zware en langzame klop, dan heeft U daarmee geschapen voor Uzelf een wijze van bloedsomloop die ongunstig werkt. Uw hart wekt dan krachten op in onregelmatige volgorde en werkt daarmede prikkelend of zelfs storend op het zenuwgestel; het kan dan geen ontspanning brengen. U zult dus dan moeten trachten om een zodanige wijze van ademhaling te vinden dat U, ofschoon U traag ademhaalt en een korte rustpoze na de inademing handhaaft, toch geen last krijgt van een grote onregelmatigheid van de hartklop. Wilt U dit op een eenvoudige wijze controleren, dan zou ik U raden: neemt U een metronoom of desnoods een klok die een behoorlijke luide tik heeft en langzaam, een pendule b.v. , en controleert U, tellende de tikken van de pendule, de variaties die bij deze ademhaling ontstaan in Uw pols. Dat kunt U zelf doen en is betrekkelijk eenvoudig. En dan heb ik nog iets voor U. Het wordt zo langzamerhand tijd dat wij ons gaan bemoeien met meer geestelijke invloeden die direct op U werken en tot U spreken. Wij stellen ons voor, in de komende drie maanden, regelmatig pogingen te doen om diegenen onder U, die voor ons bereikbaar zijn en die wij inderdaad kunnen helpen, een sterke inspiratieve invloed te doen ondergaan. We zullen bovendien trachten - wat in sommige gevallen noodzakelijk is - om lichaamskrachten aan te vullen door U te bewegen tot die wijze van handelen, het aanvaarden van die houding etc. , die voor ontvangst van krachten uit de U omringende atmosfeer bijzonder gunstig zijn. U moet goed begrijpen dat van onze kant uit deze kring nog steeds een experiment is, dat wij in dit experiment zeer zeker zullen trachten de gunstigste resultaten te verkrijgen. Wij hebben langzaam maar zeker gezien hoe de kring zichzelve purifieerde en wij 83

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 zijn met het resultaat tevreden, en wij zijn ook met bepaalde andere resultaten als Uw denken en belangstelling op het ogenblik zeer tevreden. Wij willen het experiment nu verder doorvoeren en trachten te komen tot een zodanige verhouding dat een bijeenkomst met het medium als bevestiging, vereenvoudiging van de procedure nog steeds aangenaam is, maar dat onmiddellijke referentie van U aan ons en onmiddellijk contact onzerzijds met U, meer wordt dan alleen een fictie. Ik hoop dat wij in deze op Uw medewerking kunnen rekenen. Dan gaan we nog even verder. U merkt, het wordt vanavond een beetje allerhande en we zullen dan ook niet aan een groot onderwerp toekomen, althans mijnerzijds. U zult in de komende drie vier maanden ontdekken dat sterk suggestieve krachten in Uw omgeving, suggestieve krachten van aardse oorsprong wel te verstaan. U zult ontdekken dat een verbittering bij velen Uwer medemensen niet slechts ontstaat maar in de hand wordt gewerkt. Wanneer dit gebeurt wil ik U een raad geven. Onthoudt U van elk direct ingrijpen daarin. Geeft Uw hulp geestelijk en stoffelijk aan diegenen die er U om vragen, maar ook alleen aan hen. Het is op het ogenblik niet de tijd dat U uit kunt gaan om de mensen te helpen zonder meer. Degenen onder U, die zich met genezing bezig houden, zullen ontdekken dat in de komende 9 tot 10 maanden een aantal ziekten van nerveuzen aard, en klachten vooral van nerveuzen aard, ontstellend toenemen. Maak U daarover geen zorgen, help daar waar U helpen kunt, zonder Uzelf daarvoor op te offeren tot het uiterste. U zult niet in staat zijn op enigerlei wijze hier in deze komende tijd, in de tendenzen die optreden, een werkelijke wijziging te brengen. Daar waar U ontdekt dat een individu inderdaad aanspreekt, op Uw behandeling, wees erop voorbereid dat een terugval in de komende maanden mogelijk is. Diegenen die zich onder onderzoekers zouden kunnen noemen die trachten, hetzij zich bewegend buiten hun eigen levenssfeer, te bekwamen in bepaalde geestelijke waarheden, dan wel diegenen die zelf experimenteel werk doen op het ogenblik, ook hen wil ik waarschuwen. Er zullen perioden komen dat U denkt dat de hele boel U tegenwerkt en tegenloopt. U zult op een gegeven ogenblik zeggen; de hele wereld heeft me bedrogen en ik bedrieg mezelf erbij. Er zullen momenten komen dat U geen weg meer ziet. Wanneer die ogenblikken er zijn, werp niets weg maar leer om de dingen te laten rusten tot de tijden daarvoor beter zijn. Slechts wanneer U op deze wijze te werk gaat, kunt U inderdaad goede resultaten verwachten. En dan verder voor U allemaal: de mensheid heeft op het ogenblik behoefte, niet zozeer aan personen die als magnetiseurs genezend optreden, maar wel aan personen die een persoonlijke sfeer, die uiteindelijk ook een magnetisch karakter heeft, weten te bouwen, die vóór alles harmonisch is. Wanneer Uzelf geen vrede kent, kunt U op deze periode in deze tijd niemand helpen. Zoek voor alles vrede met Uzelve. Wanneer Uw werk meer vraagt dan U kunt geven en daardoor de vrede in gevaar komt in Uzelve, offer desnoods een deel van dat werk, handhaaf de vrede en de harmonie in Uzelve, dat is de grote eis. En daarmee kunt U ook de wereld de grote diensten bewijzen die nodig zijn in deze periode. Zo, nu hebben we nog een ogenblik om wat rustiger te praten. Ik heb U al gewezen op de mogelijkheden die de geest heeft wanneer hij het lichaam kan verlaten, wanneer hij zijn bewustzijn naar buiten projecteren kan. U zult zich waarschijnlijk realiseren dat elke werkzaamheid die geestelijk kan geschieden, dus buiten het lichaam door de geest, evengoed en vaak beter verricht kan worden dan in de stof. Wanneer U studeert dan is het vaak dienstig om bepaalde problemen ter zijde te leggen, waar Uw geest ze voor zichzelve op zal lossen. Op het ogenblik dat U, laten we maar zeggen slaapt, of rust of ergens anders aan denkt, dat U leeft in een tweeheid en deze tweeheid is een stoffelijke en een geestelijke. Uw stoffelijke persoonlijkheid wordt bepaald door twee elementen, de liefde en de vrees, vrees in al haar vormen, dus ook in de vorm "haat", meteen erbij gezegd. Daardoor treedt bij elke gedachte die vanuit het stoffelijke komt, bij elke lering die U stoffelijk verwerft, een zeer persoonlijk element mede op. Uw eigen stoffelijk wezen komt tot onredelijke aanvaardingen en onredelijke verwerpingen. Uw geest zal dat corrigeren. U zult echter nooit in staat zijn om stoffelijk gezond te blijven, wanneer U één dier elementen in Uzelf elimineert. U kunt niet leven zonder angst als tegenwicht voor Uw liefde. En deze liefde kan desnoods een eigenliefde zijn, zelfs een ongezonde, een liefde voor het leven, maar U heeft ze nodig en U heeft een angst nodig als tegenwaarde. Wanneer U zich dit realiseert, zult U begrijpen dat elke zuiver stoffelijke redenering, handeling zeer zeker complex moet zijn. Zij kan nooit zuiver geboren worden uit de omstandigheden, maar wordt mede bepaald en vaak zelfs bestemd, door de in U aanwezige affecten, affecten waarvan U zich niet bewust bent. Daardoor kunnen vele handelingen, door U gesteld, vele bestrevingen Uwerzijds, onzuiver zijn. En er komt een 84

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 ogenblik dat U zich dit realiseert. Er zijn mensen die dan in zak en as gaan zitten en zeggen, had ik dit maar nooit gedaan, of was ik maar nooit zo dwaas geweest. Dit is dan weer de vrees voor het verlies van eigenwaarde, het meest beminde "ik" dat het toch zo goed doet. Een dergelijk berouw heeft geen zin. Wanneer U zich echter aanwent om de impulsen - die van het onderbewuste uitgaan dus, of onbewuste, en dus ook van de geest uit, plus de belevingen, door de geest zo mogelijk bevrijd van de stof gedurende rustperiode dan zult U kunnen komen tot een correctiefactor die het U mogelijk maakt binnen de redelijke grenzen, die U een stoffelijk gezond leven waarborgen, te komen tot een bereiking die niet meer subjectief is in zijn geheel, maar het objectieve in vele gevallen benadert of bereikt. Uw geest moet U het werk laten doen, niet van een opknappen wat U stoffelijk niet tot stand kunt brengen, maar van het corrigeren van Uw lichamelijke daden en handelingen en denkwijzen. Als U Uw geest wilt gebruiken als corrigerende factoir, dan zult U daarvan groot nut kunnen hebben. Uw geest, wanneer hij vrij is van het lichaam, heeft bovendien een andere mogelijkheid die de meesten Uwer nog niet bekend is; ik zeg uitdrukkelijk; de meesten en iet allen en dat is nl. deze; men kan uittredende, voortdurend contact hebben met vele andere personen in wat men noemt een andere wereld of sfeer. Dit contact betreft niet alleen, wat men wel in Uw kringen ook noemt: overgeganen of gestorvenen, maar betreft ook levenden, personen die op aarde leven. Wanneer er persoonlijke problemen zijn van een persoon waarin U niet kunt doordringen, bestaat dus de mogelijkheid zich te concentreren op deze persoon, de geest tot de geest van die persoon te doen spreken, en zult U een inzicht kunnen verwerven, dat U anders wordt onthouden. Wanneer U regelmatig werkzaam bent op deze wijze en de geest die lijdt, geestelijk tracht te helpen en zo mogelijk ook stoffelijk gevolg geeft aan de eisen die U geestelijk worden gesteld gedurende deze periode, dan kan ik U verzekeren dat voor U de ogenblikken komen dat U zich terug kunt trekken in oorden die men dan wel noemt: oorden van heerlijkheid, maar die in werkelijkheid betekenen een rustperiode waarin een volledige stilling van verlangen, begeren en angst, geeft levenskracht in zodanige mate dat zeer veel kan worden gedragen en verwerkt. Zo, mijne vrienden, en dan heb ik daarmede voor vanavond het mijne gezegd. Heeft U nog vragen? x Ja, ik heb voor U nog een vraag. . U sprak zoeven over Saturnus en Uranus. Daar zijn daar de z. g. mystieke vierkanten van deze planeten en in deze planeten, deze mystieke vierkanten, daar zijn getallen genoemd en deze getallen, de sleutel zou daarvan in de tarot staan. Kunt U mij mededelen wat deze getallen betekenen in deze mystieke vierkanten van de planeten Saturnus en Uranus en waarom het mystieke vierkant van Saturnus de kleinste is in vergelijking met de maan, die heeft het grootste mystieke vierkant. Mystieke vierkanten zijn uiteindelijk niets anders dan invloedsvergelijkingen. De waarde van de beïnvloeding, de geaardheid daarvan, komt in het getal tot uiting. Maar ik mag er U opmerkzaam op maken dat dit niet thuis hoort bij de tarot of rota. Tarot oorspronkelijk, is niet gebaseerd op astrologische waarden, maar die zijn er later aan toegevoegd. Vooral in Frankrijk en Duitsland is dat zeer gebruikelijk. Men voegt daar verder nog andere symbolen aan toe en krijgt dan in plaats van werkelijke tarotkaarten een soort waarzegkaarten. Maar U kunt wel, wanneer U dat wilt, bepaalde trappen van beïnvloeding vergelijken. En dan kent U de dubbeltelling tot twaalf, die voorkomt in de kernkaarten van het tarot. Trekt U uit het vierkant de waarde en vergelijk die met de kaart van de invloed, dan zult U zien dat Saturnus overeenkomt met de tovenaar en dat Uranus overeenkomt óf met de wijze óf met de gehangene, naar gelang de invloed valt. En daarmee is dus gezegd dat Saturnus een invloed is die het occulte, maar tevens het demonische bevordert en aanleiding geeft. . . . . (band loopt af waardoor een enkel woord wordt gemist). b.v. dat vierkant van Saturnus daar zijn 3 getallen boven en die zijn tezamen 15, dus 7, 20 en 5 en in een kruis is het 15 en dwars opgeteld is het ook 15. Ja, dat is een gewoon magisch vierkant, dat heeft met deze trillingswaarde, in een directe aanduiding van trilling, niet veel te zeggen. Maar ik zou U aanraden, als U iets verder wilt weten daaromtrent, herleidt U ze dan tot hun naamwaarde, U zult dan zien dat in het vierkant bij ontleding, althans dit vierkant, een bepaalde naamzegging ontstaat. Deze naamzegging kunt U dan aan de hand van Kabbala en o. a. de geslachtsnamenlijst, weer terugbrengen tot een bepaalde ontwikkelingstrap en ontwikkelingsbeïnvloeding. Maar dit zijn dus niet de beïnvloedende getallen zelf. Ik dacht een ogenblik dat U bedoelde getallen zoals daar genoemd 85

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 zijn, in sommige gevallen dan wordt dat voor Saturnus 592 en 1613. Wanneer deze beide getallen daarin genoemd zouden zijn, dan heeft U n. l. te doen met een trillingsverhouding dat is n. l. aarde t. o. v. Saturnus, waar de aarde het kleinste getal is overigens, hoor. Want ik dacht bij mijzelf, gezien de ontzagwekkende kleine energieën die ons eigenlijk toegestraald worden, dat de enige mogelijkheid zou zijn om via deze resonantiepunten, invloed uit te kunnen oefenen. Het is niet onaardig gevonden, maar in de praktijk komt het hierop neer dat de U toegevoerde invloeden niet zo klein zijn, want zij betekenen een medebestemming van baanvarianten van de aarde zelf en hebben dus een directe werking op de aarde en de krachten in de aarde. De aarde werkt als een versterker, een regenerator en vergroot de invloeden vooral wanneer ze in bepaalde verhouding optreden, zeer sterk. U moet dus niet denken dat het direct Saturnus is of direct Mars of Venus of de Maan die de aarde beïnvloeden, maar het zijn reacties die zij in de aarde wekken, die deze beïnvloeding tot stand brengen. Dus het zijn eigenlijk evenwichten die enigszins verschoven worden. Inderdaad. En U weet dat de wet van compensatie daar altijd dus onmiddellijk een kracht tegenover stelt. En deze kracht die er tegenover wordt gesteld is over het algemeen juist de kracht die de mens beïnvloedt n. l. verandering van electrisch magnetische verhoudingen rond hem. Want juist in verband met deze evenwichten heb ik mij zeer verontrust over die proeven die op het ogenblik gedaan worden met de waterstofbom, omdat daardoor de mens ontzagwekkende krachten worden losgelaten, dus daar zijn natuurlijk evenwichtsverstoringen en die zullen dan toch ook wel ontzaglijk zijn. Ja, die zijn inderdaad ontzagwekkend, maar op een andere manier dan U zich voorstelt. Kijkt U eens, een verandering van de hogere luchtlagen, de Ionosfeer vooral, die kan fataal worden voor de aarde waar ze de eigen verhouding t. o. v. de zon verandert. En een voortdurend experimenteren met deze atoombommen zou ten gevolge hebben een scherper doordringen van de zonnestraling in de aardatmosfeer, en daar is op het ogenblik noch de vegetatie noch het leven op aarde werkelijk tegen bestand. Dan zouden we dus een mutatievorm te zien krijgen die heel veel ongelukken met zich meebrengt in het begin voordat die weerstand ontwikkeld is. En dan ten tweede: deze uitstralingen zijn in sommige gevallen zo gericht dat ze inderdaad de zon betreffen, men doet dit bij het opkomen van de zon, en wanneer het in de ochtend gebeurt, dan zijn die krachten betrekkelijk onaangenaam, waar ze inderdaad een onmiddellijke relatie vormen mét de zon. Daardoor wordt het optreden van zonnevlekken iets groter. En dan verder mogen wij niet verwaarlozen dat wanneer men dergelijke explosies, hetzij onder de waterspiegel of direct op de bodem van de aarde tot stand brengt, dat men daarmee vaak scheuringen in de aardkorst teweeg brengt. Op het ogenblik is die aardkorst al aanmerkelijk dik en houdt daardoor eigen krachten in de aardkern binnen bedwang. U zou kunnen zeggen: de aarde is een stoomketel, waarin radio-actieve krachten werkzaam zijn en geen uitweg meer vinden, althans geen voldoende uitweg. Het zou mogelijk zijn dat op een dergelijke wijze een uitlaat wordt geschapen voor die krachten - vooral omdat het toch al verwante krachten zijn, die voor sommige werelddelen catastrophaal kan worden. Dat zijn dus mogelijkheden. Nu ben ik daar op ingegaan, vrienden, maar U moet het mij niet kwalijk nemen dat ik dan toch verder op het ogenblik afscheid van U neem. Voordat ik het medium vrij geef, wil ik nog eenmaal de nadruk leggen op dit, het voornaamste punt wat ik met U besproken heb: indien U U de moeite wilt getroosten om, ondanks teleurstellingen en tegenvallers die op blijven treden natuurlijk, Uw oefeningen, zoals die reeds meerdere malen zijn aangegeven, te herhalen of een variant daarop te zoeken, zoals nu is aangegeven, zullen wij onzerzijds trachten om in den beginne inspiratief, later op zuiverder wijze contact met U te krijgen en hopen over 3 maanden daarmede een aanmerkelijk resultaat bereikt te hebben. Wij verwachten van U dat U mede zult werken en wij geloven dat wij daardoor zowel het streven der Orde als in vele gevallen Uw eigen streven sterk kunnen bevorderen. Ik dank U voor Uw aandacht. Goeden avond. Goeden avond vrienden,

86

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 Nu het eerste gedeelte dat is eigenlijk een klein beetje allerhand geweest en voor het tweede gedeelte kunt U, zoals U weet, zelf ook een onderwerp stellen of Uw eigen problemen naar voren brengen. Dus vertelt U maar: waar willen we over spreken vanavond? Zouden we dan misschien het probleem waar we de vorige keer mee begonnen zijn over de acupunctuur nog wat uitgebreider mogen horen? Nou, ik zou het in ieder geval kunnen proberen. Ik heb gelukkig nog wel een spiekbriefje in de buurt, dus. . Kijkt U eens, zoals U weet is deze methode van punctures aanbrengen een oud Chinees systeem en het berust uiteindelijk in zijn eerste ontwikkeling op ervaringen plus een zeer gedegen kennis van het zenuwstelsel van de mens. Nu blijkt de grondslag te zijn: wanneer iemand een bepaalde prikkel krijgt dat hij in zijn lichaam daarop reageert. Als U pijn hebt dan gaat er een prikkel naar de hersenen toe en U reageert daarop. Dit is in de eerste plaats een reflexbeweging, maar in de tweede plaats ook, vooral wanneer het zenuwpijnen zijn, een instelling van het lichaam waardoor vaak in een heel ander deel van het lichaam eigenaardige resultaten tot stand komen. U weet misschien nog wel, nietwaar, dat er mensen zijn die op een gegeven ogenblik wanneer de tandarts met boren een zenuw raakt pijn krijgen, maar eigenaardig genoeg b.v. in de buurt van hun maag. "dat schiet naar beneden, het schiet in de maag", zeggen ze, dan. U weet ook hoe een plotselinge schrik, dat is nu weer andere reactie natuurlijk; het is dan wel geen puncture - dat die bij de mensen een plotselinge loomheid in de ledematen kan veroorzaken, ja zelfs een tijdelijke verlamming. En daarop berust het nu eigenlijk; het hele systeem is uitgekiend op deze manier: wanneer ik deze prikkel toevoeg dan krijg ik dát resultaat. Wanneer ik nu een aantal prikkels gelijktijdig of bijna gelijktijdig toevoeg, dan kan ik door een aantal zenuwpunten te raken, komen tot een reactie in de hersenen waardoor het lichaam b.v. in zijn interne afscheidingen, in andere gevallen in ontspanning van bepaalde spieren, ontspanning van bloedvaten, verhoging van de omloopsnelheid van het bloed etc. reageert en daarmede actief helpt aan de bestrijding van een kwaal. We zouden het primitief als volgt voor kunnen stellen - als ik het tenminste juist afneem hier, hoor, want ik moet dit even afnemen -: wanneer een mens ziek is dan is er in zijn lichaam een tegenweer altijd tegen de ziekte aanwezig. Op een gegeven moment eigenlijk zou deze tot volledige ontwikkeling moeten komen - dat noemt U de crisis - en in deze crisis wordt dan door de volledige ontwikkeling van alle weerstandskrachten de ziekte overwonnen ofwel wordt het totaal der krachten verspild en wint de ziekte. Over het algemeen gebeurt dit eerst nadat er een heel lange aanlooptijd is geweest, een lange periode waarin het lichaam zich eigenlijk opzweepte tot deze uiterste krachtsinspanning. Wat nu deze punctures doen is niets anders dan onmiddellijk en wel door het scheppen van kunstmatige prikkels de crisis te verhaasten en als het ware ogenblikkelijk tot stand brengen op een moment waarop het lichaam nog zijn volledige krachten en weerstanden. zoveel mogelijk heeft. Vandaar dat dergelijke punctures vooral van groot belang zijn wanneer een ziekte nog in het aanvangsstadium is. Dan kan vaak een kwaal zeer snel en frappant genezen worden die anders een ziekbed van maanden zou betekenen. Is de ziekte wat verder gevorderd, dan krijgen we vaak resultaten die ook nog wel gunstig zijn, maar die toch niet uitgaan boven de resultaten die met de normale geneeswijzen van het Westen kunnen worden bereikt. Dus eigenlijk is het grote voordeel van deze punctures dat zij, op het juiste ogenblik ingrijpende, de zaak brengen tot een snelle rijping en ontwikkeling. Nu weet U ook dat de zenuwen een bepaalde serie verbindingen hebben. Ik zit het nog steeds af te nemen; er kan me een foutje binnenslippen, hoor, dus let U a. u. b. zelf goed op. Maar het kan dan als volgt worden voorgesteld wederom: er zijn in het lichaam verschillende zenuwknooppunten, deze zenuwknooppunten beïnvloeden een aantal organen. Wanneer ik b.v. te doen heb met een ziekte van de ingewanden, dan kan ik deze vaak genezen door punctures toe te passen in de buurt van de ruggengraat, op de benen ofwel in de omgeving van de zonnevlecht. Wanneer ik te maken heb met een longziekte daarentegen, dan zal ik de punctures voornamelijk aanbrengen in de buurt van de keel, op de schouders, op de armen en in de hand. Wanneer ik te maken heb met een betrekkelijk gecompliceerd geval als b.v. een infectieziekte, dan zal ik gelijktijdig zoveel mogelijk alle afweerorganen moeten prikkelen en dus over moeten gaan tot gelijktijdige punctures, die echter dan niet te sterk mogen zijn, zodat ik kom tot twee of drie punctures b.v. in de hand, één of twee in de borststreek, één of twee bij de benen, en nog twee in de rug etc. Zo kan, wanneer de diagnose gesteld is en dus de oorzaak van de ziekte 87

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 bepaald is, door deze wijze van prikkels scheppen, een genezing door het lichaam zelve sterk in de hand worden gewerkt. Zoals U echter weet werkt de geneeswijze van de Chinezen niet alleen hiermede, zij schrijft bovendien een aantal geneesmiddelen voor en deze geneesmiddelen kunnen we weer scheiden in twee delen: het eerste gedeelte dat meestal, wanneer ook de puncture wordt toegepast toch wordt gegeven, is een geneesmiddel dat in hoofdzaak een suggestieve waarde heeft, het dient om de patiënt als het ware een zelfverzekerdheid te geven tegenover de ziekte, waardoor zijn reacties sneller, gunstiger en meer beslist zullen zijn in het lichaam dan anders het geval was; in het tweede geval kent men een aantal geneesmiddelen, over het algemeen van plantaardige aard, in sommige gevallen ook nog wel gemaakt uit bepaalde dierlijke extracten, die worden toegediend, speciaal om bepaalde functies te verhogen. Men kan b.v. de nierfuncties sterk beïnvloeden, men kan de gal opwekken etc Ook dit wordt gedaan en vaak wordt deze behandeling door een tweede geneesheer doorgevoerd, maar dan in overleg met de, ik zou hem chirurg willen noemen, die de punctuur toepast. Wij kunnen dan verder opmerken dat deze punctuur een groot voordeel heeft boven vele andere geneeswijzen, waar ook een oud en verslapt lichaam op deze prikkels vaak nog zeer sterk reageert, terwijl het op de toediening van prikkelstoffen niet meer of veel minder sterk reageert. Het hele systeem berust op het in direct contact brengen van de nu op dit moment aanwezige afweerkrachten met de nu op het ogenblik nog in ontwikkeling zijnde kwaal, en daaraan zijn de grootste resultaten te danken. Is dat voldoende of moet ik nog meer vragen beantwoorden? Ik wilde eens vragen, de laatste tijd is op Europese wijze gebruik gemaakt van deze acupunctuur met de Reizpunkte. Nu is de moeilijkheid die Reizpunkte te vinden; no. 1. En no. 2 heeft een Italiaanse hoogleraar Caligaris, in de plaats van deze naalden genomen koperen cylindertjes die dan op dat Reizpunkt gezet worden en dan ongeveer een gelijke werking zouden uitoefenen. Ik kan me dat voorstellen, waar die huid onder dat cylindertje natuurlijk een zweetsecretie heeft en daar dus eigenlijk - zo stel ik het me voor - een klein galvanisch elementje maakt, dat vermoedelijk wel een zeer geringe potentiaal zal afgeven, maar toch blijkbaar voldoende om dergelijke resultaten te bewerkstelligen. Kunt U misschien aangeven een methode om die Reirpunkte te vinden? We hebben daarover boekjes van een Franse hoogleraar, maar die zijn op zijn zachte gesproken onduidelijk, en waar die punten natuurlijk niet bij ieder precies op dezelfde plaats liggen, moeten we dus zoeken. Nu doet die Fransman dat met een percussiehamertje of zowat en vraagt of dat hamertje op een zekere plek extra koud aanvoelt, want dan moet het daar zijn. Die plaatsen schijnen dus wel neer temperatuurgevoelig te zijn dan de omgeving. Kunt U misschien een methode aangeven waar we op, ik zou haast zeggen meer eenvoudige wijze deze Reizpunkte zouden kunnen vinden? Heeft U er bezwaar tegen dat ik het woord even aan een deskundige overgeef? Helemaal niet. Want dat wordt een betrekkelijk ingewikkeld betoog waarschijnlijk en ik voel me eerlijk gezegd niet in staat om dat allemaal foutloos over te brengen. In ieder geval, ik zal hem dan even aan het woord laten. Goeden avond, Als ik Uw probleem juist begrijp dan is voor U het vinden van de prikkelpunten het meest belangrijke. Ja. Het zal U bekend zijn dat de geneeskunde voor behandeling al meermalen gebruik heeft gemaakt juist van de electriciteit, en het aardige is dat, wanneer men de electrische bewerking gebruikt - U weet ongeveer waar U moet beginnen met deze prikkel, met deze Reiz, nietwaar dan kunt U het heel eenvoudig zo doen: U plaats de patiënt op een electrode en neemt een rol van, laten wij zeggen; ongeveer 10 cm die U kunt voortbewegen met metaal. Het beste lijkt mij in dit geval om te nemen, een zeer eenvoudig voorbeeld, koperfolie, nietwaar, of misschien zelfs aluminiumfolie - dat is zeer eenvoudig aan te brengen - en de cylinder zelf verbindt U dus aan het andere eind van de leiding. U brengt daar op aan een zeer zwak potentiaal, zo zwak dat het normaal door de huid eigenlijk niet ervaren wordt, een zeer lichte Rein geeft. Dan zult 88

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 U bemerken dat juist de Reizpunkte buitengewoon sterk reageren op deze electrische stroom. Dat zijn n. l. ook de punten die men met vibromassage enz. eigenlijk heel vaak bewerkt. Wanneer men bij een verlamming ertoe overgaat om de patiënt met vibromassage te genezen, dan blijkt vaak dat men niet de eigenlijk verslapte delen moet behandelen, maar een beetje verderop nog, men moet als het ware bij het gezonde beginnen en dan realiseert men zich niet wat men doet. Men geeft in dit gezonde deel, gelegen nabij het verlamde gedeelte, door deze vibromassage ook al een extra prikkel af, die door de Reizpunkte eigenlijk wordt opgenomen en verwerkt. Daardoor kan een bepaald systeem van massage ook zo buitengewoon grote voordelen brengen. En als U dus het probleem op wilt lossen: U heeft een ongevere kaart - U zult toch wel ergens kunnen vinden de normale punctuurkaart zoals die gebruikt wordt door de Chinezen -, U neemt deze als basis, U zoekt dan de Reizpunkte zelf even uit, door het bepaalde lichaamsdeel met deze zeer zwak electrisch geladen rol te passeren en te vragen waar men hem het sterkste voelt. Dan zal U meestal een klein deeltje worden aangegeven dat ongeveer bedekt een halve vierkante centimeter. Dan is Uw terrein zeer beperkt en dan kunt U daar werken. En als ik dan nog een kleine raad mag geven, waar wij toch werken met electriciteit: een spanning aangelegd van, zeggen wij, 2 of 4 Volt gelijkstroom met een stroomvermogen dat niet zeer groot is - het kan in micro-Amperes misschien nog uitgedrukt worden - kan vaak zeer gunstig wat was dat, een koperen cylindertje, ja? en ook Uw naald, Uw punctuur zelf vervangen. Voor de patiënt heeft het enige voordelen, omdat hierin een zeer korte periode een Reizung bereikt kan worden die beter is dan men met die kleine koperen cilindertjes in langere tijd bereikt. Ten tweede wordt de onaangename gedachte van het direct ingrijpen door de punctuur weggenomen bij de patiënt en zal men, naar mijn idee, een sneller reageren op de Reizung verwachten. Het is eigenlijk heel eenvoudig; ik had daarvoor niet hoeven te komen, maar mijn vriend was bang dat hij juist hierin fouten zou maken, hij heeft gezegd: wees zo goed, breng even zelf de bood schap over. Ik ben U buitengewoon dankbaar. Het was mij een grote eer en genoegen. Goeden avond. Mag ik nog even U wat vragen voor U weggaat? Jazeker als U wilt. Ik heb deze zelfde punten opgezocht en ik heb daar ook gebruikt dat batterijtje, net zoals U gezegd hebt, met een drie Volt met een micro-Amperemeter, en dan blijkt het dat bepaalde punten die vreselijk scherp zijn, daar zie je ineens die stroom vermeerderen, laten we zeggen, de weerstand wordt minder en dat komt heel scherp tot uiting. Is dat hetzelfde? Ja, dat is ongeveer hetzelfde. U moet goed begrijpen: de zenuwpunten, de Reizpunkte, zijn de grotere zenuwgeleidingen, de grote zenuwbanen. Deze zijn op zich zelf sterk electrogeleidend en zijn dus in staat grotere stroomdoorgang te verlenen dm de opperhuid, de weerstandlaag wordt kleiner en op deze wijze kunt U dus ook - dat is mij niet bekend geweest dat U dit met deze instrumenten zo gemakkelijk af kunt lezen - deze punten zeer scherp vast kunnen stellen blijkt hier. Ik dank U. Ik hoop dat ik U van dienst heb kunnen zijn. Als we nog eens iets hebben, moeilijkheden, zouden we U dan nog eens hier mogen vragen later? Als het zo is dat ik aanwezig ben, zal ik altijd zeer gaarne mij te Uwer beschikking houden. Ik dank U zeer. Goeden avond. Zo, vrienden, daar ben ik tenminste van af. Ik hoop dat we dan het probleem toch wel voldoende belicht hebben. Dat was buitengewoon verlichtend. Dat is buitengewoon prettig, nietwaar, en bovendien is dit een verlichting die U zeker niet op de lichtrekening terugvindt. Maar, hebben we nog een ander onderwerp? 89

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 Mag ik U dit onderwerp voorleggen? Als wij uitgaan van het begrip dat wij mensen bestaan uit ziel, geest en stof, dan in het probleem dat ons bezighoudt dit: wanneer neemt de ziel bezit van de stof? In de praktijk kunnen we zeggen: nooit. De ziel is een buiten de stof staande kracht, die in de stof nooit verwerkelijkt wordt, maar zich wel in de stof uit. De geest neemt bezit, de geest is n. l. het bewustzijn. En U moet dus heel redelijk begrijpen dat de vereniging van het bewustzijn, de bewustzijnsvorm van de ziel, met een stoffelijk bewustzijn een totale bewustzijnsbinding geeft. Dat is duidelijk, nietwaar? Dit gebeurt natuurlijk In het lichaam, en wel op dat ogenblik dat het lichaam zover ontwikkeld is, dat van een redelijke bewustzijnsdeling door het ontstaan van eigen prikkels en gewaarwordingen binnen het lichaam gesproken kan worden. Nu is de ziel. . . . Ja, hoe moeten we dat eigenlijk voorstellen? Eens eventjes kijken of we daar een gemakkelijke weg voor kunnen vinden. Wanneer U een, bloedtransfusie heeft en U maakt gebruik van een donor of van een kunstmatige vervanging daarvan, nietwaar, dus zo geconserveerd bloed dat tegenwoordig in de mode schijnt te zijn, dan brengt U de bron zelf buiten aan, buiten het lichaam. Vandaar vloeit de levenskracht en vult daar de tekorten aan. Het zou niet mogelijk zijn om deze bloedbron binnen het lichaam te brengen, want dan zou U daar voor het lichaam zelve als het ware onschadelijk maken en dan zou er geen bron meer zijn waardoor van buiten tekorten kunnen worden aangevuld. Kunt U dat vatten zo, ja? Nou, verder kan de ziel ook nooit staan in het lichaam, want in het lichaam staan, dat zou betekenen een sterke beperking t. o. v. de kosmische krachten, en laten we niet vergeten dat de ziel vooral de kracht is die - en dat geldt in hoofdzaak voer de geestelijke vermogens bepaalt de hoeveelheid energie die wordt toegevoerd. Zij is dus de levenskracht, de adem van de geest, laten we het zo zeggen. En door dat zij de adem van de geest is, kent zij het bewustzijn van de geest en realiseert als het ware dit bewustzijn, dat voor haar geen reële waarde heeft, maar alleen een functie van het eigen wezen is, het stoffelijk bewustzijn als deel van het geestelijk bewustzijn. Hierdoor reguleert zij tevens de toevoer van energie aan het stoflichaam, die uit de omgeving wordt ontnomen. Dat is volkomen begrijpelijk, maar waar het mij om gaat is nu, te weten op welk moment deze stof in zijn wording, bewust wordt en als zodanig in bezit genomen wordt door de geest. Nou, wij kunnen over het algemeen zeggen dat, wanneer het embryo een normale ontwikkeling heeft doorgemaakt, ongeveer in de vierde maand de eerste bewustzijnsvormen, d.w.z. de eerste gedeelde sensaties, delen sensaties, van het moederlichaam in uitgesproken vorm in het embryo optreden en daarmee de eerste, zij het nog betrekkelijk losse binding met de geest, aan het ontstaan gaat. Naarmate de emoties, de emotionele belevenissen in het embryo - er is verder geen ervaring, hoor, het is alleen emotie wat er beleefd wordt; het bewustzijn bestaat dus niet uit het kennen der dingen of onderscheiden der dingen, maar het doorleven der dingen zonder ze te kennen - heviger worden, en dat zien we over het algemeen toch wel gebeuren in de zesde, zevende maand, dan kunnen we wel zeggen dat er een absolute binding aanwezig is. Vóór deze periode kunnen we zeggen: in de eerste maand, nu ja, dan is het helemaal niet zo erg, dan is dat lichaampje wel in ontwikkeling en er is als het ware een belangstellende voelhoorn naar uitgestoken, maar de geest staat er buiten. Het bewustzijn observeert de wording van haar later voertuig en heeft aan het voertuig zelf nog geen deel. In de komende drie maanden dan begint deze binding eigenlijk meer te komen, zij gaat dan in perioden, dat zijn zo van die golven, en er zit zelfs meestal een bepaald ritme in, hoor. Wij zien b.v. bij de doorsnee in Uw landen -want dat varieert n. l. ook met de wijze waarop de vrouw draagt, het varieert ook met de omgeving van de vrouw en de wijze waarop zij zich beweegt; b.v. is ze werkzaam, dan zal een snellere binding ontstaan dan wanneer ze, nu ja, laten we maar eerlijk zijn, een klein beetje haar gemak ervan gaat nemen, zich gaat sparen - dat deze binding optreedt ongeveer om de tien, twaalf dagen. Is het eenmaal zover dat de ontwikkeling het eerste vormstadium definitief gepasseerd is en er is nog geen volledige binding aanwezig, dan zal deze zich versnellen en dan krijgen we meestal een maand tot anderhalve maand van een sterk zevendaagse cyclus, en wanneer we die hebben gehad, dan krijgen we eigenlijk pas de volledige binding. Nu is dat voor elk individu afzonderlijk iets verschillend naar gelang de moeder, naar gelang ook de wijze waarop het lichaampje gevormd wordt of geremd wordt in zijn groei etc. , maar wij kunnen veilig aannemen dat tussen de 90

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 vierde en de vijfde maand een levensbinding tussen geest en stof aanwezig is en we kunnen als vaststaand aannemen dat in de zevende maand een volledige binding tussen het bewustzijn van de geest en het emotioneel bewustzijn van het stoflichaam reeds bestaat en een volledige verwerkelijking, een zelfverwerkelijking van de geest in het stoflichaam heeft plaatsgevonden. Voor U voldoende? Ja. Het is heel interessant, maar nu krijgen we de kwestie "leven". Per slot van rekening heeft de zaadcel leven, de moederlijke eicel heeft leven en deze twee eenheden komen samen en worden één. Kunnen we hier spreken van dat iedere cel geest heeft? Ja, U zou het kunnen zeggen, maar dan in een zeer primitieve vorm, hoor. Maar inderdaad heeft elke cel ook iets wat U "geest" kunt noemen, een zeer primitief persoonlijkheidsbewustzijn, dat zit in elke cel. Maar ja, het brengt ons een hele hoop moeilijke problemen, hoor, want op dezelfde wijze kunnen wij zeggen dat U een sterk ontwikkeld persoonlijkheidsbewustzijn heeft allemaal, maar dat U tevens deel uitmaakt van een groter bewustzijn, van een bepaalde groep, bevolkingsgroep etc. , en dat U dus uiteindelijk, al bent U zich dat niet bewust, slechte cellen bent van een groter wezen, "het volk" b.v. En dat volk dat is dan uiteindelijk niets anders dan een organisme van "het mensdom", en het mensdom op zijn beurt is alleen maar weer een bepaald deel van de bewuste geest, en zo kunnen we verder gaan. Als ik dus een conclusie zou mogen trekken hierop, dan zou je dus kunnen zeggen dat vanaf het moment dat er dus een bevruchting heeft plaatsgehad tot aan het moment dat de geest werkelijk zich bindt aan de stof, dat wij hier te maken hebben met een groepsgeest van groeiende cellen. Inderdaad, dat is heel aardig uitgedrukt, dat is inderdaad juist. En nu kunt U zeggen "groepsgeest", maar ja, wat is groepsgeest weer? Dat is erg moeilijk om dat allemaal te definiëren, hoor. Een clonus? Ja, U kunt het zeggen, maar dan krijgen we ook weer dit. We vinden toch, vooral wanneer U spreekt b.v. over zaad en eicel, een sterk karakter in elk dier cellen apart aanwezig, een zeer specifieke persoonlijkheid, en deze persoonlijkheid verschilt zelfs in dezelfde zaadlozing - als U mij het woord toestaat - bij de ene zaadcel en de andere zaadcel soms aanmerkelijk; ze zijn niet eens allemaal aan elkaar gelijk. Dus er is hier ook weer sprake van een zekere persoonlijkheid, maar die persoonlijkheid staat op een veel lager peil en wordt geregeerd door bepaalde wetten die wezenseigen zijn daaraan, in het totaal gedrag en in de uiteindelijke eenwording ook met een eicel, ook in een mislukking. Daar zijn bepaalde regels en wetten voor en als U die als clonisch of als groepsgeest of iets dergelijke wilt aanduiden, nu ja, soit. Het kind moet een naam hebben. Dat zou dus eigenlijk in zich sluiten dat, als je aborteert tot de derde maand, je uiteindelijk niemand stoort. Dat is ook inderdaad zo. Dank U wel, ik ben blij dat U het zegt, want voor mij was dat de consequentie van de gestelde vraag. Inderdaad. Maar wat gebeurt er nu als b.v. een miskraam komt met de tweede of derde maand en dan zien helderzienden toch dat het wezen verder is gegaan in ontwikkeling. Wat is dat? Nou, dat is heel begrijpelijk. Dan heeft de moeder in dit geval een sterke binding gehad met het wordend kind en dan krijgen wij een geestelijk contact dat in de plaats treedt van een lichamelijk bewustzijn, een vereenzelviging van de geest met de moeder, waaruit een totaal levensbeeld van de moeder verworven kan worden. Dit kan duren tot een jaar, anderhalf, twee vaak zelfs, waarna de geest over het algemeen zich zelfstandig verder ontwikkelt en dan heel vaak in zijn ontwikkelingsstadia, in de geestenwereld, zoals we dat wel eens noemen, dus in een andere bewustzijnssfeer, volkomen imiteert de groei van dat kind op aarde. U praat over de geest die dan nog geen bezit genomen heeft van het lichaam, in de moeder. 91

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 Die in de moeder nog geen bezit heeft kunnen nemen van het lichaam, maar die zich zo sterk vereenzelvigd heeft met de moeder en de levensbegrippen daarvan, dat tussen moeder en het eventuele kind een geestelijke band zal ontstaan van zodanige kracht, dat het denkvermogen van de moeder mede beïnvloedend wordt voor de geest die dan later kind geworden zou kunnen zijn. Deze problemen zijn voor U misschien erg moeilijk, maar ze zijn eigenlijk erg eenvoudig. Nee, ze zijn niet ze erg moeilijk, maar ze zijn verwarrend omdat er op zo verschillende manieren over gedacht en gevraagd wordt altijd. Maar laten we nu eventjes, juist omdat we nu over deze punten bezig zijn, de puntjes op de i. zetten. Vindt U dat goed? Heel graag. Allereerst, aborteren, afdrijven is m. i. niet goed en ik zal U zeggen waarom. Allereerst kan bij abortie en afdrijving voor het lichaam van de moeder schade ontstaan en deze kan soms aanmerkelijk zijn, terwijl bovendien een psychische schade aangericht wordt die meestal niet te overzien is. Dan, ten tweede, heeft men het recht om een leven dat men uiteindelijk zelf tot stand liet komen in zijn ontwikkeling te remmen, een geest zijn uitingsmogelijkheid te ontnemen, ook al heeft, hij zijn woning nog niet betrokken? Dat is precies hetzelfde als wanneer U een huis gehuurd hebt en een ander kaapt het voor Uw neus weg of hij zegt: nu ja, het bevalt me niet, het is niet mooi genoeg, steek het maar in brand. Dat zou U ook niet prettig vinden. Dus dan is het toch niet goed om abortus te plegen? Neen. Wanneer we echter de consequenties moeten gaan trekken, dan kunnen we op een bepaald moment staan voor de keuze: moet de moeder b.v. definitief ongelukkig worden of misschien zelfs haar leven offeren voor het komende kind, of zullen wij deze vrucht vóór zij tot ontwikkeling komt maar verwijderen? Ja, dan wordt het anders. En wanneer deze keuze komt dan is het het beste dat inderdaad deze abortie gebeurt vóór de derde maand. En dan wil ik er tevens nog dit aan toevoegen, dat men in de laatste tijd nogal veel gebruikt in Uw wereld - ja, we zijn tamelijk goed op de hoogte, hoor - dat men zekere middelen gebruikt, een zeker receptje als het ware, om in de eerste maand, wanneer de dames - U neemt me de term niet kwalijk hoop ik, dames die hier aanwezig zijn - over tijd zijn, dat men dan probeert om op een dergelijke wijze een mogelijke bevruchting tegen te gaan. Dit is vaak absoluut foutief, want degenen die deze middelen meermalen gebruiken, voegen zich daardoor vaak een organische schade toe die niet te herstellen is. Dus nu hebben we het even precies gezegd. Dan komt er nog dit bij, dat een geboortebeperking op een andere, eveneens acceptabele wijze, wel tot stand gebracht kan worden, want indien men rekening houdt met de eigen periode van de vrouw plus de maanperioden, dan kan wel degelijk voorkomen worden dat onverwacht of ongewenst een kind komt. zelfs zonder andere voorbehoedmiddelen, waarvan er echter ook voldoende zijn. Wanneer, ondanks deze voorzorgen, het toch gebeurt, dan blijkt hier wel duidelijk uit dat het nodig is dat het kind komt. Dus er bestaat m. i. geen enkele reden, uitgezonderd op voornoemde medische en psychische gronden, om over te gaan tot enigerlei afdrijving of abortie. En ik zou er dan tevens de nadruk op willen leggen: wettelijk is dit niet toegestaan. Ook dit moet U mede in aanmerking nemen, want als we zeggen:"het doet geen kwaad", zoals ik dat voluit zei, inderdaad, U doet er geen mens kwaad mee, U gooit niemand zijn huis uit, nietwaar, in deze periode, maar aan de andere kant heeft U de mogelijkheid dat U grote schade aanricht, niet voor het bewustzijn dat zich met dat lichaam zou vereenzelvigen - dat is zo erg niet, dat redt zich dan nog wel in die periode - maar juist voor de personen die anders met deze geest in binding zouden zijn gekomen. U vergrijpt zich uiteindelijk tegen maatschappelijke regelen en wetten, die, al geeft U heb misschien niet toe, toch wel een zeer sterke grondslag hebben, juist een geworteld zijn als het ware, in de morele begrippen van een volk zelf. En ook hiertegen lijkt het mij niet goed om in te gaan. Nou, dan heb ik de puntjes even op de i gezet. Mag ik nog even wat vragen? Zeker. 92

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 De methode die U aangaf bedoelt U daarmee de periodieke onthouding, laten we zeggen, dat de vrouwelijke eicel bepaalde dagen vóór en na de menstruatie vruchtbaarheid heeft en daarna niet meer? Dat is niet volledig juist. Deze vruchtbaarheidsperiode staat n. l. mede in overeenkomst met de maan-fase en kan dus niet zuiver berekend worden zonder meer. Wel is het eventueel te berekenen aan de hand van de temperatuursgrafiek. Met de temperatuursgrafiek - het is n. l. zo, een bepaalde temperatuur is, zoals U weet voor de bevruchting buitengewoon gunstig, terwijl andere lichaamstemperaturen absoluut bevruchtingverhinderend zijn - en het is dus na te gaan wanneer deze temperaturen optreden en dat is ook inderdaad periodiek. Men kan zich dus in deze periode onthouden en dan krijgt U ook een periodieke onthouding. Maar het is niet volledig afdoende, hoor, dat zeg ik erbij. Nu geloof ik dat U het niet helemaal juist zegt. Daar kunt U gelijk in hebben, hoor. Ik meende dat die temperatuursvarianten bij de vrouw een gevolg waren van de ovulatie, dat bij een ovulatie al even ervoor en even erna, een hogere temperatuur zich demonstreert dan in de periode vóór en na de ovulatie, d.w.z. de afscheiding van het eitje. Ja, dat is juist wat U daar zegt. Maar voor de bevruchting zelve zijn bepaalde temperaturen inderdaad ook bijzonder gunstig, terwijl andere temperaturen praktisch verhinderend zijn. Vandaar waarschijnlijk dat ook bij die ovulatie die temperatuur iets oploopt. Inderdaad, dat vormt dus de meest gunstige omstandigheid. Dan komen we toch weer samen. Ja, ja, we komen wel bij elkaar, maar we bekijken het alleen vanuit een ander standpunt, of bekeken, zullen we het zo zeggen? Maar inderdaad, het is dus voor ons duidelijk dat het lichaam zelf dan de gunstige voorwaarden voor de bevruchting schept, en wanneer U daar rekening mee houdt, dan heeft U dus een temperatuursmeter als het ware, U kunt zeggen: "ik heb deze grafiek" en U kunt het desnoods regelmatig nagaan door de temperatuur op te nemen. Het is betrekkelijk eenvoudig, hoor. Hoe is het verband van de maanstand met deze temperatuur? Nou, het is n. l. zo, dat wanneer de ovulatie precies b.v. valt in een nieuwe maansperiode - dat klinkt misschien erg gek - maar dan kunnen we rekenen met minder bevruchtingsmogelijkheid dan wanneer ze bij volle maan valt. In de periode wassende maan treedt grotere vruchtbaarheid op dan bij afnemende maan. Dit is n. l. een kwestie van aantrekkingsverhoudingen, waardoor het vrouwelijk organisme zeer sterk geregeerd wordt, zoals U weet, en hiermede krijgen we dan inderdaad te maken met een vergrote vatbaarheid, of anders gezegd, een sterkere doordringbaar heid van het omhulsel der eicel en een gunstiger positie ook overigens van het geleidend fluïde, zoals U weet: de vloeistof. Mag ik nog iets vragen? Jazeker. Ik kom even terug op het begin, het uitgangspunt van de vraag die hier gesteld is. U heeft gezegd dat in de eerste drie maanden de groei van het kind bepaald wordt door de persoonlijk-karakter-dragende levende cellen, maar is er niet een algemene vormstructuur die toch iets op de geest wijst, die ook de structuur van het kind bepaalt, of wordt dat door de afzonderlijke ceellen geregeld, automatisch als het ware? Ja, kijkt U eens, dat is eigenlijk. . . . . We kunnen het zo voorstellen. Wanneer de bevruchting heeft plaatsgehad, dan krijgt U celdeling. Bij deze celdeling zouden we kunnen spreken van een gezin dat wordt gevormd. In het gezin heeft ieder zijn eigen taak toegewezen, dat is hem eigenlijk ingegroeid. En daardoor krijg je dan ook inderdaad een symbiose waarin elk deel apart vormend is en een eigen soort cellen verder genereert. Dus dat is een algemene wet die daar wel in vastgelegd ligt, maar waarbij ik toch zou willen zeggen: elk heeft wel degelijk zijn persoonlijk karakter en zijn eigen eigenschappen, ook dan, zoals in een familie de kinderen wel sterk op elkaar kunnen lijken, maar over het algemeen toch wel zeer sterke verschillen tonen in hun opvattingen, hun gedragingen etc. , zelfs wanneer ze lichamelijk gelijk zouden zijn.

93

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 Als we dat vasthouden, spreekt dan toch de persoonlijkheid van de geest die van dat lichaam zal gebruik maken, geen rol in deze vormstructuur? Nee, in de eerste periode niet. Daar werkt wel in mee de totale eigenschappen die werden neergelegd in een, ik zou haast willen zeggen, een soort staafschrift in de cellen zelf, dus in de zaadcel en in de eicel, en in deze beide kiemen komen dan die twee bij elkaar, waarbij de elkaar versterkende invloeden onmiddellijk de vorming bij deling sterk beïnvloeden, terwijl de elkaar opheffende praktisch verdwijnen, waar zij niet tot uiting komen, maar in de cellen zelf bevat blijven. En de aantrekkende eigenschappen, waardoor een geest zich aangetrokken gevoelt juist tot dit? Zijn over het algemeen de eigenschappen van begeerteleven der ouders. Juist. Ik bedoel, het is allemaal betrekkelijk eenvoudig, als U zich realiseert hoe dat gaat. Ja, daarom. En daar zijn we nu een heel eind verder mee gekomen op het ogenblik. Dan zou ik U nog willen vragen: kunnen twee ego's een strijd hebben om bezit te nemen van het wordende lichaam? Nou, dat is maar zelden het geval, heel zelden, het kan voorkomen, maar in een dergelijk geval is het over het algemeen: wie het eerst komt wie het eerst maalt, d.w.z. wie het eerst zich vereenzelvigd heeft met de moeder, heeft een zo sterk geestelijk contact met het wordend lichaam, dat het voor een ander praktisch onmogelijk is om zo iemand eruit te krijgen. In sommige gevallen zou je dan kunnen krijgen een kind met twee persoonlijkheden, maar we kennen heel veel mensen die uiteindelijk leven, terwijl ze samengesteld zijn uit meerdere geesten in één lichaam, en daar merkt U niets van, want in een dergelijk geval moet er uiteindelijk een soort overeenkomst getroffen worden, waarbij dus de geestelijke ervaring gelijkelijk opgedeeld wordt door degenen die daarin leven. Maar het kan inderdaad zij zijn dat, fysisch gezien, meerdere persoonlijkheden schuilen in één lichaam en ook deze elk een afzonderlijke geest hebben. Zonder dat men kan spreken van bezetenheid? Zonder dat men kan spreken van bezetenheid. Bezetenheid is iets anders, bezetenheid is, wanneer het eenmaal gevormde lichaam met een daarin wonende geest gewelddadig wordt overrompeld door een ander, waarbij dan de binding met de oorspronkelijke geest niet teniet wordt gedaan, maar deze dan volkomen gekluisterd wordt door de macht van de bezitnemer, of gedeeltelijk wordt gekluisterd. Wanneer dan deze mogelijkheid bestaat, zou je daaruit de conclusie kunnen trekken dat er geen hogere regeling is voor het toetreden van een ego tot een komend lichaam. Ach, wat noemt U een hogere regeling. Per slot van rekening, als U over straat gaat, dan in er ook een hogere regeling, nietwaar, dat is Uw wegen- en verkeersreglement. Maar als U op straat loopt, dan weet U misschien hoe het hoort, maar U houdt zich er niet altijd aan. En zo gaat het nu bij deze geest ook. Er is geen macht die zegt: en nu ga je precies de lijntjes die ik getekend heb, want dat zou uitsluiten elke persoonlijke mogelijkheid tot bewustwording en ervaring en zou alleen betekenen een gespeeld worden als het ware door een eeuwige kracht, al ben je een elementje in een reageerbuisje van de eeuwigheid. En dat is niet de bedoeling en daarom zijn deze dingen inderdaad mogelijk. Maar het eigenaardige is dat niemand ze krijgt, deze ervaringen, wanneer ze niet ook tevens in het eigen lot zijn vastgelegd, wanneer men het zichzelf dus als het ware op de hals haalt. Dus ze zijn niet zonder reden. Nou, dan gaan we weer verder. Niets meer? Niemand meer? Vertelt U zelf eens wat Ach ja, ik wil U wel wat vertellen. Laten we eens een keertje gaan spreken over de doodgewone cadans van het spreken. Per slot van rekening, een groot gedeelte van je leven praat je met anderen, wanneer je op aarde bent, en dat is de enige methode om te vertellen wat je bent en wie je bent en wat je bedoelt. Stelt U zich nu eens voor dat er mensen zijn die ongeveer zo spreken: zij praten altijd door en ze hebben één toon en ze zeuren maar verder (de intelligentie spreekt deze zin op één dreun uit). Wat is Uw reactie daarop? Verstaat U nog wat er gezegd wordt? Neen, nietwaar? Het wordt tot één dreun, het raakt allemaal weg, ervan. 94

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 Uw bewustzijn blijft uiteindelijk niet veel over, U wordt zo langzamerhand helemaal doodgeslagen door een monotone klank, die tegen Uw oor aanvalt en langzaam maar zeker U doet inslapen. Wanneer U zo praat, dan kunt U de mensen als het ware in een duistere sfeer brengen, het wordt eentonig, het is net alsof er geen licht meer is, het beklemt zeg het lijkt of dat er een donkere mantel over hen heen word gegooid. (Ook deze laatste zinnen worden op één dreun uitgesproken). Dat kunt U toch begrijpen? En stelt U daar nu eens tegenover iemand die met een zekere affectie gaat praten. Dat vinden we b.v. bij zeer veel personen die willen declameren. Dat wordt een soort holle pathos, die in zin onechtheid een zeker verweer wekt. Dan spreekt men zó (intelligentie spreekt zeer hoogdravend) en gooit het woord eruit, dan lijkt men wel een dominee die staat op de kansel en spreekt en preekt. Hier wordt wel iets geschapen, er wordt wel degelijk een contact gelegd en de woorden worden begrepen, maar het is net alsof die woorden niet op de juiste plaats staan, alsof ze verwrongen zijn. Kunt U dat eruit horen, ja? En nu gaan we proberen om het echt te doen en om het zuiver te doen; dan moet het uit je hart komen. Als we dat dan eens zó zouden zeggen: de hele wereld heeft behoefte aan genegenheid, aan bevestiging van de reden van het eigenlijk bestaan. Men wil weten waarom, en men vraagt zich af: hoe zal ik mijzelve vinden? En toch is voor dit alles één weg gelegd, één grote richting getekend, die staat vastgelegd in vele heilige boeken van vele verschillende godsdiensten, want het goddelijke spreekt in elke mens. (Dit laatste werd op een duidelijke, maar niet overdreven toon voorgedragen). Heeft U iets gemerkt? Ik leg ook weer nadruk, ik spreek ook weer iets bepaalde uit, maar wat doe ik? Heeft U op de sfeer gelet hier? Uw eigen reactie erop was volkomen verschillend. Ik heb een heel andere sfeer tot stand gebracht. En nu kunt U zeggen; het ligt in de melodie van het spreken. Neen, het ligt zelfs niet aan de beklemtoning, maar het ligt aan de wijze waarop ik mijn cadans breng. Wanneer woorden werkelijk wat betekenen moeten, dan zijn ze eigenlijk huppelende lammetjes die overal links en rechts doorheen zweven en precies weten te vertellen hoe het moet en waar het moet. Het is iets dansends, iets lichts. Hoe meer U dat kunt brengen in Uw spreken tot anderen, hoe belangrijker Uw woorden worden en hoe beter U zult worden verstaan. Uit de aard der zaak, wanneer ik tegen U zit te betogen, dan gebruik ik ook een zekere spreektechniek, dat heeft U misschien wel gemerkt. En zo heeft elke spreker onder ons zijn eigene. Er is er zelfs één die zich het monotone in zekere zin eigen heeft gemaakt, maar die gebruikt een hele bijzondere soort van monotonie, die gebruikt de volkomen klankgelijkheid, waarbij de cadans zodanig overheersend wordt, dat de woordbetekenis verloren gaat, maar de sfeer blijft. Dat is ook een methode om te spreken. Dan spreek je eigenlijk met veel woorden zonder woorden. En als U nu in Uw leven zo met de mensen praat, U moet iemand van advies dienen b.v. , dan komt het er toch wel op aan dat U de juiste cadans weet te treffen. U wilt van iemand vertrouwen hebben, U wilt iemand winnen, dan moet je niet beginnen met te zeggen; ik ben hier je nederige slaaf en dienaar, ik lig aan je voeten, klaar, bereid om allee te doen wat je wenst. Dat is dwaasheid. Dan moet je niet zo is mand vleien, je moet zo iemand een rustige zekerheid bijbrengen, je moet tegen zo iemand kunnen spreken met een zekere vriendelijk gedecideerdheid, zeggen: ziedaar, medemens, ik wil je helpen wanneer je jezelf helpen wilt. Ik weet dat ik je helpen kan, ik weet dat ik alleen helpen kan wanneer jijzelf dat wilt en daarom sta ik hier klaar voor je. Wil je mij accepteren op deze voorwaarden? Dat klinkt misschien erg pathetisch als U het zo hoort en toch, wanneer U een vertrouwen wilt winnen, dan is dit vaak het beste. Dan verder in er nog iets. Wees niet te opvallend geheimzinnig. Ieder mens heeft bepaalde dingen die hij niet zeggen wil en dat heeft uiteindelijk het hele leven zo gevormd, dat is noodzakelijk. Je kunt moeilijk tegen iemand zeggen: ik vind je een idioot. Maar laat U dat dan niet blijken. Wanneer U wilt zeggen tegen iemand "je bent een dwaas", zeg;" het dan rechtuit, maar zeg niet: "ach, onder gegeven omstandigheden, nu ja, kan ik natuurlijk begrijpen hoe je erover denkt, maar redelijk gezien zou ik toch willen zeggen. . . ". Voelt U het? Hoe vaak betoogt U niet juist op die manier? Als U iemand niet sympathiek vindt, probeert U dan niet met Uw vriendelijkste glimlach iemand te overtuigen dat hij zo welkom is. In de meeste gevallen schept U daardoor een valse sfeer, een valse verhouding, die tot uiting komt in Uw eigen woorden. "Ach, wat vind ik het aardig van U dat U bij me bent gekomen". De leugen ligt er bovenop en de mensen die nemen het misschien voor zoete koek aan, maar ze voelen het. De hele cadans, de ritmiek van Uw woorden die maakt dit tot een verwrongen, verbogen iets, iets afzichtelijks. Geloof me, U kunt alleen met de cadans van Uw woorden, met de wijze waarop U ze plaatst, kunt U demonen bezweren, maar U kunt ze 95

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 oproepen ook. Je kunt de geladenheid tot stand brengen met je stem, je kunt met het ritme dat je spreekt langzaam maar zeker de hele wereld klein doen worden, toehalen totdat ze één beslotenheid is, vol met een demonische kracht, met een bedreiging, en je kunt de wereld eigenlijk met een paar woorden openwerpen en haar maken tot een lachende speelplaats waarin je, nu ja, toevallig eens een keer gevallen bent. En dat doe je allemaal met die gewone woorden, weet U wel van "U nog een klontje suiker, mevrouw, en U drinkt U Uw koffie met of zonder melk?" Dat weet U niet, maar U doet het, U uit altijd met Uw woorden Uw persoonlijkheid, en op het ogenblik dat U die persoonlijkheid een masker aanmeet waarvan U zich bewust bent, dan klinkt het vals en dan schept U dingen die niet prettig zijn. En daarom zou ik zeggen: wat je ook doet en hoe gejaagd je ook bent, gun je altijd de tijd om weloverwogen en gescandeerd te spreken. Laat het dan een seconde duren, je he-he-he-hebt geen ha-ha-haast, want dat krijg je uiteindelijk. Je hoeft je woorden niet te verminken, maar je moet wel zorgen dat die woorden dan ook precies dragen wat je zeggen wilt ermee, en als je dat doet, vrienden, dan heb je een hele hoop bereikt. En er zijn er velen onder U die juist aan deze, nu ja, laten we het maar magie noemen - dat is het uiteindelijk ook - wel degelijk behoefte hebben. En U heeft het bij ons zo vaak in "het schone woord" gehoord. En wat is nu het eigenaardige? Als we "het schone woord" op de keper gaan beschouwen - ik mag toch wel daarover praten, nietwaar? - dan blijkt het heel vaak betrekkelijk los van structuur te zijn - we moeten eerlijk zijn -, vaak is het een aardige berijming zonder meer van een gedachte die op zichzelf grond heeft, maar de wijze waarop het gezegd en gebracht wordt, doet het in U dringen of dat het werkelijk een prestatie is, een gedicht. En het is niet de afgerondheid van vorm die het hem doet bij U, maar de overtuigingskracht waarmee het gebracht wordt. Dat maakt "het schone woord" tot "het schone woord" en niets anders. En zo gaat het bij U ook, U kunt van Uw spreken een voortdurend schoon woord maken, want het komt heus niet op de buitennissige termen aan, en maakt U daar gebruik van, dan maakt U én voor zichzelf én voor anderen het leven een heel eind gemakkelijker ook, hoor. Dit is nu zo'n heel klein licht entremets, zoals het heet, een tussengerechtje. Nu, we zijn al betrekkelijk dicht aan het dessert toe, dus mag er nog wel even een lichtere gang tussendoor, en daarom heb ik dit nu eens een keer naar voren gebracht. U houdt zich toch eigenlijk de laatste tijd zo'n beetje bezig ook, althans dat is de bedoeling, met bepaalde magische werkingen. Waarom zouden we dan al die opvallend eenvoudige dingen over het hoofd zien? Wist U dat U met een enkel gebaar vaak ook al magisch werkt? U realiseert het zich misschien niet, maar als ik ineens uit zou vallen en ik zou zeggen "U daar", dan heb ik iets magisch gedaan. Door het wijzen heb ik n. l. speciaal het totaal van mijn wezen tot U gericht een ogenblik en als ik zo'n gebaar maak van, nu ja, iedereen en allemaal, ach, dan heb ik ook iets gedaan, dan heb ik geprobeerd U in een eenheid te brengen. Dat ziet U b.v. als iemand zegent. Het is niet voor niets dat dat gebaar zo is. Je begint een zegening met een vragend gebaar, goed. Dat is niet nodig, hoor, maar het is voor jezelf het symbool van een openstelling. Dan zegen je en in dat gebaar omvat je alles en allen. Als ik mijn handen zo beweeg, dan moet U als het ware de krachtstroom ook nog kunnen voelen, al doe ik nu helemaal niets. Begrijpt U? Het zijn allemaal van die eenvoudige dingen en in de kleine dingen van het leven daar ligt juist zo’n hele hoop waarmee je de mensen kunt beïnvloeden, maar dat kun je alleen doen wanneer je met je hele hele persoonlijkheid er achter staat. En wanneer je zegt; “nu ja, het is zo erg niet”’ en je bedoelt; “het is verschrikkelijk”, dan klinkt die valsheid door en dan wek je én bij jezelf én bij de andere aanwezigen iets wat niet goed is. Alleen wanneer er een overtuiging is “dit wat ik zeg is een noodzakelijkheid die geeft zin aan de woorden, en dan kun je door ze op een juiste en rustige manier naar voren te brengen, het hele leven meer kleur en betekenis geven en je medemensen meer rust en meer geluk. Nou, en nu heb ik dat zo allemaal verteld, ik hoop dat ook dit waardig beschouwd is om in de analen opgenomen te worden. (band loopt af, gelijk het einde van het onderwerp). Goeden avond vrienden, We zullen vanavond wederom een kort ogenblik mediteren en ik wil met U mediteren, juist omdat een lichtelijk verzet tegen het onderwerp mij getroffen heeft, over het gebeuren van deze dagen, over carnaval. Carnaval in een kaleidoscoop van menselijke verlangens en begeerten. Gehuld in een zotskap speelt de mens een ogenblik zichzelve. De meeste mensen zijn alleen zichzelf wanneer ze trachten een ander te zijn. Waarom? De mens heeft zich 96

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 5 – 2 maart 1954 gebouwd een soort homunculus, een kunstmatige mens. Wat er leeft is een schijnbeeld, een fantoom, bezworen uit de duisternis, en de geest gaat geketend aan deze gebruiken en gewoonten. Maar kunnen wij, geestelijk en stoffelijk gezien, een carnaval goedkeuren voor altijd? Ook dat, want wie om zichzelf te zijn de zotskap of het masker nodig heeft, is een dwaas die voor zichzelve vlucht. En wanneer wij vluchten in de stof voor ons werkelijk wezen, dan zullen wij ook moeten vluchten voor ons werkelijk zijn, wanneer wij in andere sferen komen en niet meer onszelf kunnen bemantelen en bedekken met gebruiken en gemeenschapssymbolen. Carnaval in een feest van ongebondenheid, maar ongebondenheid betekent vaak ontbinding, de ontbinding van het wezenlijke, het verval van werkelijke waarden in een dwaasheid van lusten en zinnen. Dat mag niet gebeuren, er mag niets vervallen en ontbinden, maar wel moet alles ontdaan worden van de dwaasheid die in ons woont. Wie, bevrijd van de stof, zichzelf althans ten dele kan aanvaarden, die dwaalt door wonderlijke werelden, werelden als een sprookje van 1001 Nacht, werelden met een schoonheid van bloemen, een pracht en statigheid van verre bergen en wuivende wouden, werelden waarin klank en kleur samenvloeien tot een harmonie, die in haar zoetheid het wezen haast doet springen. En toch zijn deze werelden ook maskerade en carnaval. Zolang als wij nog de vorm rond ons vragen, zolang als wij nog verlangen naar bevestiging van ons eigen wezen, zolang zijn we nog narren en zotten. We noemen ons dan misschien niet de maremmen of een of andere andere fantastische naam, wij noemen onszelf de geheiligden der sferen, we noemen ons de geestelijke bewusten, de verlichten, de gelukkigen, de gelukzaligen, maar in werkelijkheid zijn ook wij nog dwazen, want er is maar één, één werkelijkheid en dat is in eenzaamheid te staan tegenover de Schepping en de schepping te erkennen als deel van het ik, om zichzelf te herkennen als een deel van de schepping. God vinden is geen zoeken in lusttuinen, in herboren paradijzen, is geen duizelingwekkende vlucht tussen de sterren; God zoeken dat is gaan in de al-dodende eenzaamheid. En eenzaamheid is een woestijn die zich uitstrekt in alle richtingen, boven U, onder U, links, rechts, vóór, achter, overal, een eenzaamheid waarin het lijden je blijkt te overweldigen haast, een eenzaamheid waarin je het uit zou willen schreeuwen: ik kan en ik wil dit niet verdragen. En wanneer het laatste ogenblik van vermogen, van nog kunnen, van nog willen eindelijk heeft geleid tot een laatste zucht en een aanvaarden der eenzaamheid, dan, en niet eerder, vinden we God. En dat is het werkelijke démasqué, een demasqé, waarin de wonderwerelden der sferen wegvallen, waarin de bedrijvigheid der aarde wegvalt, een démasqué, waarin de sterren doven, een démasqué, waarin alleen maar overblijft het eeuwig zijnde, de enige werkelijkheid en het eigen wezen, dat, verlicht en vredig, opgaat in dit wezen. God vinden, betekent de werelden in jezelf te blussen, God vinden betekent afstand doen van alles. Moge onze tijd een tijd van carnaval zijn, een tijd van woeste maskerade, van lachen en verscholen lusten, van duizendvoudig wisselend kleed, van vreemde omgevingen, van papieren paleizen en van een marmeren grafzerk. Het is maar een maskerade, het is maar een carnaval van het leven, maar zoals in het carnaval de mens zo vaak zichzelve onthult voor wat hij werkelijk is, zo onthullen wij onszelve aan onszelve in het leven, en dat is de grote winst. Niet dat wij gelukkig zijn of lijden. maar dat wij onszelve vinden. Wanneer wij onszelve vinden, dan zal de verwarring, geboren uit de schijnbare veelheid der dingen, verdwijnen en dan zal de zekerheid terugkeren en de vrede van het leven. En wanneer we dan ook dat leven nog kunnen missen, dan vinden we eerst het werkelijke zijn en het werkelijke leven. Moge het ons gegeven zijn die moed eens te vinden en te vluchten uit een carnaval der vormen, dat vreugde en smart kent, maar toch altijd achterlaat een heimwee naar andere en betere oorden. Ik dank U voor Uw aandacht. Goeden avond.

97

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 6 April 1954

LES 6

Goeden avond vrienden, Na de problemen die wij de vorige maal hebben opgelost, geloof ik niet dat het noodzakelijk is om thans allereerst gelegenheid tot vragenstellen te geven. Bent U het daarmee eens, of heeft U nog vragen te stellen? Neen, er zijn niet veel vragen. Die kunnen we dan eventueel naderhand afdoen. Wij hebben ons dan bezig gehouden met beschouwingen omtrent odd-kracht; we hebben ons verder bezig gehouden met de relatie waarin deze krachten op kunnen treden tot de wereld van de mensen. Het wordt nu tijd dat wij ons gaan realiseren dat wij deze kracht ook zelf op kunnen wekken en ik stel mij voor U hiervan een overzicht te geven. odd-kracht is levenskracht in primaire vorm, die aangepast kan worden aan elke materiele trilling zonder daardoor haar geaardheid te verliezen; dat zult U zich nog wel herinneren, neem ik aan. In U is dus odd-kracht aanwezig; ook rond U echter is zij het niet aan Uw persoonlijkheid aangepast - deze zelfde kracht aanwezig. Om deze levenskracht nu op de juiste wijze te gebruiken, is het dus noodzakelijk, allereerst de mogelijkheid te scheppen krachten te onttrekken aan de omgeving en deze aan te passen aan eigen behoeften en hoedanigheden. Wanneer wij op deze wijze ons gaan openstellen, d.w.z. ons wezen afschermend van het normale denkproces, richten op een bepaald punt concentratie - en dan in contemplatie gaande, d.w.z. overwegende de aspecten van het punt waarop wij ons concentreren, een tijdelijke verdieping van ons eigen denkwezen, gelijktijdig een afsluiting van de buitenwereld verwerven, kunnen wij komen tot een toestand waarin wij de werkelijke frequentie van de odd-kracht, haar werkelijke levenskracht als het ware benaderen. Men kan dat doen door een concentratie op een klank. Doet men dat, dan krijgen de kende woorden als ohm, als God en dergelijke, een grote betekenis. Voortdurend herhaald zijn zij een stoffelijke uiting van een geestelijk proces, waarbij men zich ten opzichte van de odd-kracht zo sterk mogelijk openstelt. Dit echter is niet voldoende. De mens, die zich slechts openstelt zonder meer, zal niet in staat zijn doelbewust en meer dan normalerwijze in hem aanwezig, deze kracht op te slaan. Het proces van concentratie, contemplatie, is dus wel in staat om de bij U aanwezige energie wederom op te wekken, een stimulans te vormen voor Uw normale leven, geestelijk zo wel als stoffelijk. Wil men met deze kracht meer gaan doen, dan zal men er toe over moeten gaan zich allereerst dus met de wil te richten op een bepaalde handeling. Uw eigen wezen vertaalt dit, als een soort rekenmachine, in benodigde energie, zogoed als Uw lichaam elke spierbeweging ook in energie vertaalt. De aanwezige wilsdaad, de vaststelling van; "hierom doe ik dit, hiervoor stel ik mij open, met deze reden wend ik mij tot deze kracht", geeft U dan de mogelijkheid, binnen de capaciteit van Uw eigen wezen, een grotere hoeveelheid van deze energie op te nemen en deze misschien zelfs tijdens de contemplatie reeds te ontladen en voortdurend wederom aan te vullen. Wanneer men spreekt over gebedsgenezing en hier bestaan inderdaad schijnbaar miraculeuze gebeurtenissen en voorvallen dan kan dit alleen komen doordat het gebed in de plaats treedt van concentratie en contemplatie, terwijl, zowel bij de bidder als bij degeen met wie gebeden wordt, een sterke genezingswil aanwezig is. Hierdoor kan dus een extra kracht worden toegevoerd. Wanneer echter een verder foutieve geestelijke houding wordt aangenomen, mogen wij meteen daarbij bemerken dat deze kracht snel verbruikt zal zijn en de oude ziektetoestand in dezelfde, in sommige gevallen door teleurstelling - psychisch effect - in ernstiger mate op kan treden. Wij gebruiken natuurlijk, wanneer wij eerlijk en oprecht de mensheid willen dienen, de mogelijkheid om deze kracht te onttrekken aan het Al, niet voor kleinigheden, wij gaan niet de magie ermee beoefenen, een kopje van zijn schoteltje doen rijzen of misschien nog wat absurder, onszelve door de ruimte doen zweven zonder dat dit doel heeft. Ook dit is met deze kracht echter mogelijk. Wij zullen altijd deze kracht dus gaan richten op de mens. En hoe 98

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 kunnen wij de mens het beste van dienst zijn, wanneer wij deze kracht genomen hebben, of beter gezegd ontvangen? Wij richten in de eerste plaats onze gedachten. Niets is zo scherp en gedefinieerd als een gedachtenbeeld, geen woord is in staat om een scherper begrenzing aan te geven. Dus men denkt, men tracht niet om een daadwerkelijke handeling over te dragen, dit is dwaasheid; men draagt een gedachte over en deze gedachte begint men natuurlijk allereerst met het scheppen van een zeker gevoel, een soort houding. Wanneer U iemand wilt terughouden van een bepaalde daad, dan begint U niet met het hypnotisch bevel: "dit kan niet", dat is bij dit gebruik van odd-kracht absoluut foutief. Men begint eerst te scheppen een onbehagen, dan te leggen een associatie tussen houding of daad die niet goed wordt gekeurd en dit onbehagen, en daaruit als het ware de les te trekken: dit zal veel erger worden wanneer ik dát doe. Hierdoor wordt een dreiging geschapen. Eigenaardig genoeg is de vreesreactie, de angstreactie van de mens veel sterker. Wenst U een werkelijke beheersing dan zult U zeer zeker, waar U negatieve dingen wilt voorkomen, er niet omheen kunnen deze negatieve waarde eerst te creëren. U stelt als het ware angst tegenover begeerte of angst. Eerst wanneer deze toestand bereikt is, kunt U de verdere handelingen leiden, kunt U ook - en dat is misschien nog belangrijker voor sommigen - leiden de mens zelf, niet door een volledige beheersing, nogmaals, dit keur ik uitermate af als een bezitname van een andermans leven. Maar men kan de mens nu zo sterk stellen onder eigen gedachteninvloed, dat deze gedachteninvloed suggestief wordt, tijdelijk beheersend voor het gedachtenleven en daardoor een variant op eigen denken tot stand brengt waarbij de persoonlijkheid zelve, handelend onder nieuwe omstandigheden en realisaties, komt tot een verbreken van bepaalde gewoontehoudingen, tot het verbreken van totnogtoe niet goed gerealiseerde toestanden en relaties en daarvoor in de plaats stelt een volgens Uw - hoger waarschijnlijk - bewustzijn juiste toestand en situatie. Deze krachten zijn b.v. zeer goed bruikbaar in psychosomatica, waar men dus de geest, de ziekten van de geest en de gebreken van de geest, kan opheffen en daardoor de nodige stimulans voor genezing van het lichaam verschaffen. Zij is verder buitengewoon geschikt om iemand die bepaalde problemen onderzoekt, in staat te stellen alle remmingen die normaler-wijze optreden, ter zijde te schuiven. Men kan zelfs, indien juist gehanteerd, deze kracht gebruiken als een sleutel tot onderbewustzijn waarbij het totaal stoffelijk geheugen en niet slechts het z. g. waakbewustzijn ter referentie beschikbaar is. Men kan dus, zij het ook tijdelijk, door deze kracht, mits op de juiste wijze door de wil gericht, een volledig kennen tot stand brengen. Dit volledig kennen houdt in, allereerst een praktisch fotografisch herinneringsvermogen van een groot gedeelte der levensomstandigheden en ervaringen, een volledig kennen en ervaren van het eigen lichaam, waardoor diagnosen omtrent eigen leven, levenshouding, ziektebeeld etc. plotseling mogelijk worden, verder een versneld reactievermogen, waardoor beter dan anders een aantal proeven kan worden genomen, beter dan anders een bepaalde taak kan worden vervuld, beter dan anders men ook kan komen tot uitdrukking en vastlegging van datgene wat men ervaart en ondervindt. Ik geloof dat dit alles duidelijk is. Nu moet U goed opletten. Wanneer wij op deze wijze met U trachten te werken, wat wij sedert enige tijd doen, ofschoon de resultaten daarvan ons niet altijd vreugdig verrassen, dan blijkt dat de inspiratietechniek wel de best bruikbare is voor U. Wij hebben U genomen als een gemiddeld intellectuele kern en richten onze proeven en betogen daarnaar. U kunt er dus op rekenen dat Uw eigen reacties op onze benadering ongeveer gelijk zullen zijn aan de reacties van andere intellectuelen die door U in de stof op dergelijke wijze benaderd zouden worden. Wij zijn voorlopig als volgt tewerk gegaan: wij hebben tijdelijk een zekere atmosfeer rond U gecreeërd, daardoor een plotselinge rust trachten te wekken. In deze rust hebben wij getracht het probleem duidelijk te stellen, dus Uw eigen probleem in Uzelf tot volledige rijping en klaarheid te brengen, en U gedeeltelijk beschikking te geven over dat deel van Uw denkvermogen waar- door een zelfstandige oplossing mogelijk werd. We hebben verder getracht om U in het droomleven bepaalde beelden te tonen. Wij moeten helaas bevestigen dat het niet mogelijk was de voornaamste van deze beelden in het waakbewustzijn over te dragen, dat was nog niet mogelijk. U kunt dat wat wij doen als volgt doen: wanneer U te maken heeft met een bepaalde persoon, een bepaalde groep, een aantal mensen, ja zelfs bepaalde materie die U wenst te beïnvloeden, allereerst; men zij rustig, eerste vereiste, ontspan het lichaam, wanneer het kan gebruikt U de ademhalingsoefeningen door ons U aanbevolen. En dan; het spijt mij dat ik het zeggen moet maar wat intenser dan sommigen dat over het algemeen plegen te doen. Verder: na deze ademhalingsoefening, althans deze rust, 99

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 bent U gekomen tot een ogenblik van werkelijke ontspanning; Uw gedachten zijn waarschijnlijk wat vaag; U stelt nu vast, U haalt U in deze vaagheid precies voor ogen wat U zich voorstelt te verrichten. U houdt daarmee rekening met de eigen geaardheid van het object, zover U bekend. Verder de ethische wet dat niemand in mag grijpen in het leven van een ander en ten derde de grote kosmische wet dat alles alleen reëel is wanneer het positief is, het negatieve is de ontkenning van het reële. Wanneer Uw stelling en instelling aan deze drie voorwaarden voldoet en scherp geformuleerd is, dan raad ik U aan dit beeld, eenmaal gevormd, en scherp omschreven en geformuleerd, los te laten. U heeft het voor Uzelve vastgelegd, dit is voldoende, laat het met rust. En dan kunt U beginnen met Uw concentratie of contemplatie. Het verstandigste lijkt mij, voor U althans, om een bepaald beeld te nemen; desnoods een zeer simpel beeld; probeert U zich een schijf volledig voor te stellen of een driehoek, of een kubus, dat zijn al heel eenvoudige dingen, misschien een bloem die U goed kent, als U dat liever doet, Wanneer U zegt; ja, nu weet ik precies, ik zie als het ware, dan gaat U het beschouwen, U gaat er als het ware omheen, U gaat zeggen, wanneer het een driehoek is b.v. : waarheen is deze zijde gericht, waarheen is deze zijde gericht, waarheen is deze zijde gericht? U vormt een totaal beeld. In dit totale beeld gaat U zichzelf bewegen, een soort spel van de fantasie misschien, maar krachtens de concentratie die erbij te pas komt, een tijdelijke verwerkelijking van een wereld binnen Uzelf. U heeft het totaal van alle functies uitgesloten, het onderwerp waarmee U bezig bent, mag in U generlei begeerte of hartstocht wekken, het moet dus zo onpersoonlijk mogelijk blijven. Hiermee heeft U een conditie geschapen waarbij U deze kracht kunt onttrekken. Wanneer U die kracht onttrekt aan de ruimte, kunt U dus later, en dat mag niet te lang duren; U kunt niet zeggen ik ga nu eens even concentreren want over een maand of over een week wil ik dit of dat doen, U kunt dit ten hoogste doen 12 tot 14 uur tevoren, en zelfs dan heeft U in het laatste deel der periode te rekenen met een verzwakking van de ontvangen kracht die door Uzelf als extra vitaliteit werd opgebruikt. U gaat dan dus zo spoedig mogelijk over tot het volbrengen van Uw daad. Indien U echter een onmiddellijke geestelijke werking verlangt, dan zult U bij de instelling bovendien U het object volledig moeten voorstellen en de wil uitdrukken dat tijdens Uw contemplatie bepaalde gebeurtenissen die U omschrijft, inderdaad plaatsvinden, bepaalde reacties optreden etc. Wanneer U op deze wijze dus van tevoren hebt vastgesteld wat U wilt doen, dan zal deze kracht inderdaad, tenzij Uw wens en wil tegengesteld is aan de geaardheid en grondaard dezer kracht, vervullen wat U wilt tijdens deze contemplatie. Na afloop van een intense contemplatie zult U zich waarschijnlijk licht duizelig gevoelen, althans wat lichthoofdig - ijlhoofdig kan ook, inderdaad - deze lichte roesstemming mag U zeer zeker niet ontmoedigen of gevaarlijk voorkomen. U heeft in een totale verdieping de relatie met de buitenwereld verbroken. Het terugkeren van deze relatie vraagt enige tijd voordat een normaal evenwicht weer hervonden is. Daarom, nadat de contemplatie beëindigd werd, waarvoor ik een duur van ongeveer een half uur aanbeveel, is het verstandig om 5 tot 10 min. te rusten, gewoon te rusten en de gedachten het vrije spel te laten, ondertussen luisterend naar wat er misschien in de wereld gebeurt rond U, langzamerhand eens kijkend hoe laat het al is, langzamerhand ontwakend en dan eerst volledig contact opnemen. Is daar iets over te vragen of iets over te zeggen? Die contemplatie, moet je daar je ogen bij sluiten? Dat is wel verstandig. U kunt natuurlijk ook contempleren waarbij U een bepaald punt fixeert. Waar dit echter over het algemeen een sterke vermoeiing van de oogzenuw teweeg brengt, lijkt het mij niet de aangebrachte methode. U vervalt dan in de fout die vele kristalkijkers maken, die eerst een lichamelijke vermoeidheid, en wel speciaal een vermoeidheid van de optische zenuw nodig schijnen te hebben, voordat zij in staat zijn de beelden die in hen reeds bestaan - een resultaat van een willen tot waarnemen - te aanschouwen en te verzichtbaren. Wanneer je een doel gesteld wordt - en nu heb ik persoonlijk nog niet de uitwerking en de mogelijkheden - dan is tussen deze twee punten een zekere onzekerheid, men weet niet wat vermogen is, wat Uw vermogen is, dus het is vreselijk moeilijk om dan te zeggen: "dat is het doel en dat wil ik doen", maar hoe je dat moet doen. "Ik ben sterk" zei de dwerg en hij trachtte een boom te ontwortelen. "Ik ben zwak" zei hij en de boom bleef staan. "Ik ben sterk" zei de dwerg en de struik te ontwortelen, "ik ben zwak zei de dwerg" en de struik bleef staan, "ik ben sterk" zei de dwerg en hij plukte een bloem dragend als een grote schat zei hij "zie zo krachtig ben ik". Probeer in vol vertrouwen van Uw 100

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 vermogen en U zult vanzelf de grens gesteld zien. Dit vermogen dat U heeft is afhankelijk van Uw eigen concentratievermogen plus Uw eigen capaciteit om odd-kracht te bevatten. U kunt het zelf proefondervindelijk vaststellen. U kunt gaan van het kleine naar het grote, U kunt ook beginnen bij het grote en dan naar het kleine gaan. De eerste methode brengt eerst bevrediging en later teleurstelling, de methode door mij kort omschreven daarentegen brengt misschien in het begin enige teleurstelling, omdat men zich overschat, maar uiteindelijk de bevrediging dat men nu precies weet wat men doen kan. Ik hoop dat het duidelijk is. Geen vragen meer hierover? Ik zou U nog willen vragen of het altijd geoorloofd is die methode te gebruiken b.v. in de praktijk van de rechtspraak? Voor de rechter zeer zeker en voor de verdediger of aanklager daarentegen lijkt het mij een bedenkelijke praktijk, waar hier vaak eigen wens en eigen renommée mede op de voorgrond komen. Wanneer men echter deze kracht gebruikt om een absolute eerlijkheid en onvermogen tot liegen bij getuigen en aangeklaagden naar voren te brengen, dan geloof ik niet dat er veel bezwaar tegen bestaat. Wanneer het een beïnvloeding van het geheel zou zijn, dan zou ik mij daartegen moeten verzetten op grond van het feit dat, zij de menselijke rechtspraak ook geen rechtspraak in eeuwig of kosmische zin, zij toch gebonden is aan de menselijke regels en het mij niet juist schijnt tegenover de maatschappij, in te grijpen in tegenstelling tot de wetten die zijzelve gesteld heeft. Voor U duidelijk? Ja, dank U zeer. Juist, dan kunnen we dit als besloten achten. Ik wil echter nog wat verder met U praten. Het is U bekend dat wij gezegd hebben: wij zullen contact met U opnemen. Enkelen Uwer hebben dit, zij het vaag, gemerkt. Denkt U niet dat wij hiermede genoegen nemen d.w.z. nu hebben we het wel bewezen bij een paar, dit is voldoende. Wij zullen inderdaad trachten verder te gaan, tot wij hier uit deze kring een aantal personen gevenden hebben met wie wij een onmiddellijk en reeel contact kunnen nemen, en wel speciaal die personen die voor ons te ontwikkelen zijn in een voor ons ook waardevol milieu. U weet dus,niet denken dat het onze bedoeling is alleen maar een sensatie te creëren, maar wij willen ons werk ook voortzetten op aarde. U kunt ervan verzekerd zijn dat, wanneer U begint te dromen, waar te nemen, wanneer plotseling deze inspiratie die sommigen van U reeds gekend hebben, naar voren komt, dat dit nooit ten kwale is; wij zullen U te allen tijde volledige vrijheid van handelen en waarnemen laten. Maar indien U op deze wijze met ons mede werkt, dan zult U zeer zeker sneller dan anderen in staat zijn om ook zelve werkdadig van de odd-kracht gebruik te maken en toegang verwerven tot dat deel van het totaal menselijk bewustzijn, waar zeer veel van waarde verborgen ligt voor een ieder die daarin zoeken kan, de totale gedachtensfeer kan dan voor U leesbaar worden. Wanneer we dat alleen al kunnen bereiken is het veel. U zult ontdekken dat in de komende tijd Uw kritisch vermogen aanmerkelijk scherper gaat worden, ja U zult dat misschien in de laatste dagen reeds gemerkt hebben. Ook dat is een ontwikkeling die wij gaarne in de hand verken. Wij verwachten, neen wij verlangen van U, dat U vóór alles kritiek kunt uitoefenen, verantwoorde, niet persoonlijke kritiek. Kritiek hebben in de gunstige zin ven het woord, betekent de fouten der dingen erkennen, de fouten erkennen betekent de mogelijkheid te openen om te gaan herstellen, om de zaak weer in orde te maken. Er is op het ogenblik zeer veel te herstellen in de wereld. Geloof niet dat wij U zomaar en zonder meer uiteindelijk hier in deze kring bijeen gehouden hebben. Er bestaan tussen bepaalde elementen nog lichte controversen, ofschoon een behoorlijke harmonie bereikt kon worden. Die harmonie is noodzakelijk en U moet zich ervan bewust zijn dat een ieder op zijn wijze ook voor zichzelve werkend, toch tevens werkt voor het totaal, voor het geheel, het geheel waarin het streven is naar een bewustwording van de mensheid en een verbetering voor de mensheid. Dan zult U mij nog toestaan een kleine opmerking te maken. Het scheen dat het, door gebrek aan tijd etc. U niet altijd mogelijk is om de materie die wij met U trachten te behandelen, volledig na te slaan. Ik heb hiermede vanavond rekening gehouden en U zult dan ook niet veel referentie-lectuur behoeven na te slaan, voor dit wat ik hier gesproken heb. U kunt echter, wanneer U de behoefte gevoelt om wat verder te studeren, met alle vrucht het verslag van twee maanden geleden - dat is het eerste verslag over odd-kracht,- nalezen en dit verduidelijkt door de vragen die de vorige maal gesteld zijn, nogmaals van alle kanten bezien en belichten. Wanneer U dit doet, zal het U tevens een hulp zijn bij het in praktijk brengen van 101

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 datgene wat ik getracht heb U vandaag te leren. Nogmaals: wij menen van U te mogen verwachten dat U niet alleen komt om hier op deze avond iets te leren, maar dat U werkelijk ook, zover de mogelijkheid daarvoor in Uw leven aanwezig is, eerlijk tracht om verder te komen dan dat, zelf verder te komen. Het is niet ons doel om tot Uw geestelijke leiders te worden Het is juist ons doel Uzelf te maken tot zelfstandigen, tot zienden in het land der blinden, die zelf leiden kunnen, beter dan wij dit misschien kunnen doen in deze wereld. Wij zullen altijd Uw vrienden blijven en U helpen en steunen. Maar leiden kunnen wij U slechte tot een bepaald punt. Onthoud dit, dat, wanneer wij eenmaal klaar zijn, wanneer we moeten zeggen: deze cursus, de leergang, heeft voorlopig zijn eindpunt bereikt, dat wij ook kunnen zeggen: ziet, in deze mensen is iets gegroeid, in deze vrienden van ons, dat vrucht zal dragen op de aarde en wij hebben niet getracht het beste van ons kunnen en weten in mensenwoorden om te zetten voor niets als een klein, klein, onbewust begrip, een kleine onbewuste verheffing van de persoonlijkheid. Dus doet U ons het genoegen, werkt Uzelf zoveel U kunt ook aan Uw geestelijk welzijn. Wat hier gezegd wordt is geen dwaasheid, wat wij U vertellen - al gaat het misschien nog zo gemoedelijk - is van belang. De komende paar maar den zullen uitwijzen in hoeverre wij met ons programma totnogtoe gevorderd zijn. Dat kan niet in een enkele dag, er zijn zelfs in Uw telling maanden voor nodig. Maar wanneer we dit weten, dan zullen we daarnaar onze houding bepalen en vaststellen of het nut heeft op deze wijze met elkaar verder te gaan. Ik hoop dat dit van hier, heb ik dat als zeer aangenaam ervaren, maar daarna is dat niet meer gebeurd. Wat denkt U hierover, hoe beziet U dat, vindt U dat ook noodzakelijk dat dat gebeurt? Noodzakelijk is het niet, maar het kan nuttig zijn, maar het is alleen dán nuttig wanneer dit inderdaad gebeurt als een handeling van de kring en niet als van een kleine groep daarvan. Wanneer deze groep buiten de kring en studiekringverband om, misschien zelfstandig nog bepaalde onderzoekingen wil voornemen of bepaalde dingen bepraten, zal niemand daarvan iets kunnen zeggen, maar zover het directe belangen van de kring aangaat,dus; zou een dergelijke bespreking dan een bespreking van de kring als zodanig moeten zijn. Ik hoop dat U begrijpt wat ik bedoel in deze. Dat begrijp ik zekert maar nadat de kring zich gepurifieerd heeft, lijkt mij dan daar niet het minste bezwaar toe, is dat natuurlijk altijd veel beter. Misschien begrijpt U dat ook wat ik hier zeg. Ja, ik begrijp wat U bedoelt. . maar ik laat deze dingen in Uw handen over, want hier komen wij terecht in aardse opvattingen die helaas nog altijd zekere onzuiverheden vertonen, o. i althans. Het zij voldoende om vast te stellen dat de harmonie en sfeer in deze kring van zodanig gehalte is, dat wij menen met de meer gevorderde experimenten te kunnen beginnen of reeds een maand beter gezegd, meenden hiermede een aanvang te kunnen maken. Het betekent dat voor ons de periode van voorbereiding is afgelopen, de inleiding voorbij is en dat we aan het werkelijke werk beginnen. Ik hoop dat zal blijken dat. onze voorbereiding niet ijdel was, nogmaals. Ik geloof dat hier verder niet veel meer over te zeggen is. Dan zal ik dit korte deel, deze bijdrage van mij aan deze avond, hiermee besluiten. Geloof mij, vrienden, wanneer mijn stem ook misschien een ogenblikje hard heeft geklonken. Ik meen het goed met U, ik beschouw U als broeders en ik ben ervan overtuigd. dat wij gezamenlijk ver zullen komen in de kennis van de geest, dat we daardoor misschien een nieuwe weg kunnen openen op deze wereld. Ik dank U voor Uw aandacht, goeden avond. NA DE PAUZE. Goeden avond vrienden, Nou, we kunnen dan nu verdergaan met een door Uzelf te kiezen onderwerp, problemen of vragen. Wanneer de mensen er geen bezwaar tegen hebben had ik gaarne een bijzonder onderwerp met U willen behandelen. Gaat Uw gang. Geen bezwaar tegen? U hebt de vorige keer gezegd:". . . U heeft misschien wel eens gehoord van die punten op de aarde waar de eigenaardigheid der stralingsverhoudingen vaak veroorzaakt door het optreden van inwendige spanningen in de aarde, waarbij een 102

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 zekere uitlaat wordt gezocht, hoe daar allerhand fenomenen zich vertonen. . . Dit is het werken van de geest, ofschoon vaak niet van de meest bewuste geest in de stof, zonder dat daarvoor een persoonlijk contact nodig is. Wat gebeurt daar n. l. ? Het samentreffen van aardwerking plus kosmische werking veroorzaakt een zodanige botsing, dat een stroming ontstaat die ook voor ons harmonisch is, d.w.z. die in een bepaalde verhouding staat tot onze eigen wereld. Wij kunnen vanuit onze wereld - door onze wereld als kracht te doen werken dus - op deze straling, op deze stralingsverhouding beter gezegd, een variatie van omstandigheden teweeg brengen en daarmee vormend werken b.v. op de groei van sommige gewassen, de vorming van nevel, damp, wolken. het vormgeven daaraan, het verplaatsen van voorwerpen, stenen etc. , dat is allemaal daardoor mogelijk. " Nu heb ik hier al heel lang geleden speciale onderzoekingen mee gedaan en ik heb n. l. dit gemerkt, wanneer wij een electro-statisch veld opwekken, dus wanneer wij b.v. een plant hebben en boven deze plant wordt een positief potentiaal gebracht, door het regelen van deze potentiaal onder bepaalde omstandigheden, kunnen wij hoogst merkwaardige vormen krijgen. Nu is de situatie ook dit, dat ik gemerkt heb dat bepaalde luchtcondities in de atmosfeer - wat men de z. g. "schönwetter Electriciteit" noemt, dat dit ook op de mens een buitengewoon versterkende en krachtige invloed heeft en dat daardoor deze mens electrische energie uit de ruimte tot zich kan nemen. Nu had ik hiervan willen vragen: wat is dat van de mens die hier deze electrische energie tot zich kan nemen, is dat de geest die door de bepaalde atmosferische condities deze mogelijkheid voor het lichaam mogelijk maakt? Gaarne had ik dat U mij hier eens een antwoord op zou willen geven, of dit even behandelen hoe dat eigenlijk in elkaar zit. Nou, ik zal het proberen te doen en dan zonder die lintwormzinnen die de vorige keer gebruikt zijn. Het is heel begrijpelijk dat natuurlijk het potentiaal van de lucht t. o. v. de aarde mede een heel sterke invloed heeft op de mens. En nu is het eigenaardige dat wanneer de lading van de aarde dus positief is, in niet electrische zin, dus negatief in electrische zin t. o. v. de lucht, dan ontstaat er een sterk uitgaande stroming in de mens d.w.z. de kracht die uit de aarde komt wordt in deze mens of in een plant als het ware opgezameld en daardoor heeft deze mens dus een hoeveelheid kracht of vitaliteit meer dan normaal. Dit is heel begrijpelijk. Deze vitaliteit is niet van zuiver geestelijke oorsprong, integendeel, het is de levenskracht die b.v. in de Nerven optreedt, in de zenuwen, in het zenuwstelsel. Uw hele reactievermogen is verscherpt, U heeft een zeker welbehagen omdat door die energie die U ontvangt, Uw hele wezen als het ware makkelijker functioneert, daardoor krijgen we een stimulans van het stofwisselingsproces, een versterking van de opbouw en ombouw in het eigen lichaam. Dat is eigenlijk de hele kwestie. Nu is dit dus niet geestelijk, zeker niet zuiver geestelijk, maar toch heeft die kracht wel een eigenaardigheid en dat is dit: wanneer wij werken b.v. door een medium, dan maken wij gebruik juist van deze kracht, ook van de zenuwkracht die in zo'n medium aanwezig is. Hoe hoger dus, ik zou haast willen zeggen, het potentiaal, hoe hoger de statische lading in een mens, hoe prettiger wij met deze mens kunnen werken, hoe meer kracht wij daaraan kunnen ontnemen, dat is inderdaad waar. Datzelfde geldt voor planten. Nu is het voor planten echter zo dat we daar het potentiaal even los kunnen laten zelfs, voor een plant is n. l. van groot belang de straling die ze ontvangt. En deze straling die normalerwijze uit de hemel komende, haar een bijzondere welige groei kan geven, zeker wanneer de juiste vochtigheidsverhouding ook aanwezig is, die kun je stimuleren b v. door een radioactief element te nemen, dus iets wat radioactief is en dat op een hoogte van laten we zeggen 10 m. boven een veld te zetten. Dan zult U ontdekken dat, wat er dichtbij staat een teveel krijgt, wat op matige afstand staat dat krijgt nog net zoveel teveel dat de vorm verandert d.w.z. een aantasting van de eigenschappen van de plant, de oorspronkelijke eigenschappen, ontstaan van mutaties, varianten, variëteiten. Daarachter zien we een rij, deze rij planten - ik stel het maar voor als rijtjes, het zijn in werkelijkheid natuurlijk bepaalde afstanden die in elkaar overvloeien - zien we een buitengewoon welige groei ontwikkelen waarbij de gewassen groter worden dan normaal en ook in verhouding grotere vruchten dragen nog weer. Zij zijn dus als het ware veel beter. B.v. koren dat op deze wijze wordt geteeld en uit deze zone wordt genomen, zal in korrel ongeveer 6 tot 7 maal het gewicht opleveren van een normale aar, in de gunstigste verhouding natuurlijk. Daar staat tegenover dat wat teveel krijgt heeft helemaal geen korrelzetting. Daar komen hoogstens wat zwartachtige, gruisachtige deeltjes, dragen 103

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 geen vrucht. Wat verder weg staat en praktisch geen deel meer heeft aan de straling, ontwikkelt zich langzamerhand normaal. Dus daar heeft U dan het bewijs - ik haalde straks een proef aan die naar ik meen op aarde reeds meerdere malen genomen is - daar heeft U het bewijs dus dat zekere spanningen in de lucht en vooral zekere straling, voor die planten zeer stimulerend kunnen zijn en dat, als je op de juiste wijze die straling zult weten te doseren, je inderdaad fantastische resultaten kunt krijgen, een aardbei zo groot als een kokosnoot dat is helemaal niet fictief, dat is niet denkbeeldig. Zorgt U maar dat de plant voldoende voedsel en vochtigheid heeft, geef haar de juiste straling die haar in haar groei stimuleert en U heeft het resultaat. Alleen worden die plantjes dan zo groot als behoorlijke brandnetels. En zo kunnen we verdergaan. En hoe zit het met de voedingswaarde die erin zit, ook naar verhouding? De voedingswaarde is naar verhouding, mits het voedsel aangevoerd wordt natuurlijk, dus in een dergelijk geval zou je waarschijnlijk het verstandigst doen met hydropolische cultures te gebruiken. Maar als de voedingsstoffen in dezelfde verhouding als normaal aanwezig zijn in de aarde en bereikbaar zijn, dan zult U zien dat de voedingswaarde volkomen gelijk blijft, ja zelfs verbeterd kan worden. Dus als de voedingswaarde dan niet voldoende in de aarde aanwezig is dan krijg je wel een grote vrucht natuurlijk maar met minder. . . Ja, dan wordt de rest door waterdelen aangevuld, hé, dus dan krijg je een zekere voosheid, daar moet je natuurlijk rekening mee houden. Dit opent toch zeer bijzondere perspectieven voor de landbouw. Wij zouden, wanneer wij die groeicyclus van deze plant zouden bestuderen en zouden zien waarin het nuttig was en nuttig werd, zouden wij een betere en sterkere oogst in een kortere tijd tot stand kunnen brengen, wij zouden dan langer braak kunnen laten liggen, wij zouden de biologische bemesting van de bacteriegroei in de bodem ook daarmee kunnen stimuleren, zodat we eigenlijk minder kunstmeststoffen nodig zouden hebben en we dan toch eigenlijk een veel gezonder voeding voor de mensen tot stand kunnen brengen. Ja, dat zou inderdaad waar zijn, indien de mensen geen mensen waren, want dan gaan ze verder. En aangezien U op het ogenblik al weet dat men, gezien het feit dat men de prijzen op een bepaald punt wil vasthouden, een daverende overproductie heeft bij gelijktijdige armoede, geloof ik niet dat we het daarin moeten zoeken. Op een dergelijke wijze zouden alleen de landbouwgebieden daarvan kunnen profiteren. Maar ik bedoel dit, om een gezonder voedsel te krijgen, want er worden, het ogenblik zoveel kunstmiddelen gebruikt om een sterker gewas te krijgen, dat zou toch so wie so zonder meer belangrijk voordeel geven zonder natuurlijk de buitenwereld erop attent te maken te zeggen: kijk eens mensen dat kun je, wij kunnen natuurlijk de factoren zo leggen door te zeggen: kijk eens wij krijgen daardoor een beter gewas. Ja, dat is allemaal heel aardig, maar ik denk niet, nogmaals, dat dat zou lukken. Weet U wat er dan zou gaan gebeuren? Dan zal men grote fabrieken bouwen waarin, zonder dat er ooit daglicht of zonlicht bijkomt waarschijnlijk, alles wordt geteeld wat de mensheid nodig heeft. Ja, maar dat is onvoordelig, daar moet de mensheid nog fabrieken voor bouwen en alle mogelijke geld investeren en moeilijkheden, en dit is met betrekkelijk niet al te ingewikkelde middelen te realiseren waardig. Ik betwijfel het of dat zo eenvoudig te realiseren is, want als U dit realiseert door b.v. stralingsposten aan te brengen, dan bent U al meteen fout. Neen, dat is ook niet de bedoeling, stralingsnetten. Netten, goed, uitstekend. Gaat U dan eens rekenen wat het U kost om die netten te onderhouden en aan te brengen. Verder heeft U dan toch nodig de bescherming voor de stralingproducerende factoren, dus de apparatuur die daarvoor nodig is. U heeft toch voor deze apparatuur ook - die betrekkelijk ingewikkeld zal zijn uit de aard der zaak - deskundige bediening nodig en U kunt de apparatuur niet voortdurend rendabel maken, U kunt haar niet voortdurend door laten werken. U moet de boel braak laten liggen; wilt U dan het net weer wegnemen meteen? Neen, daarom, dus dan gaat de mens zeggen: hoe trek ik het meeste voordeel eruit? En dan komt de mensheid uiteindelijk tot een fabrieksmatige productie van 104

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 plantaardige voedingsmiddelen, waarbij kunstmatige voeding wordt toegediend aan de plant en ze een dag geeft van ongeveer 20 u. tegen een nacht van 4 u. , begrijpt U? En dan gaat zij daarbij stralingen gebruiken waarschijnlijk van een betrekkelijk grote hardheid, dan krijgen we heel waarschijnlijk zelfs dat men dan gaat komen in het terrein van de röntgenbuis, dat men die voor bestraling gaat gebruiken, dus dan krijgen we werkelijk daar wel heel eigenaardige dingen en dan is het maar af te wachten of dat werkelijk goed zou zijn voor de wereld, ik geloof het niet. Ja, maar U gaat naar mijn gevoelens een beetje te ver. Ik wilde niet zo ver gaan, ik wilde hier zeggen: kijk eens, ik heb op dat gebied enige apparatuur uitgevonden waardoor het mogelijk is om die punten die ik hier naar voren breng, die deskundige bediening, volledig te elimineren. Goed, U denkt onmiddellijk aan de automaten, hé? Ja, zo iets. Maar automaten die hebben ook onderhoud nodig. En wat denkt U dat het zou kosten om een volledig apparatuur plus automaten, zodanig op te stellen dat ze absoluut veilig zijn? Vorstzeker, verzekerd tegen onweren die bij een optreden, en dat gebeurt nog wel eens, vooral bij de wisseling van de jaargetijden, nietwaar, die dan toch zodanig heftig zijn en op dergelijke netten een bijzonder sterke inslag zouden vertonen. Hoe wilt U dat allemaal zekeren, hoe wilt U dat allemaal zo fijn herstellen dat er niets gebeuren kan? Maar wij zijn gewend daarin, op dit terrein te werken, hoor. En dat kunnen wij volledig beheersen. Ja, aangenomen dat U dat kunt, dan blijft nog de vraag; wanneer op een dergelijke wijze grote winsten te behalen zijn, want daar komt het op neer. . . . . . Neen, dat is niet de bedoeling geweest, hoor. Neen, van U niet, maar van de mensen. Kijk eens, de kwestie is dit, ik bezie de zaak uit een oogpunt van volksgezondheid. Als wij zien welke enorme kapitalen er besteed worden om de zieke mens te genezen? dan zou ik bijna zeggen: zouden wij niet eerst deze kapitalen kunnen beheersen, gebruiken, om het te voorkomen? Ik wil U een aardig voorbeeld noemen: er lag een keer in Indië een grote schaal met 60 eieren en de dokter, een vriend van ons, die kwam daar en die zei: nou dat is geen halve maatregel. Toen zei mijn moeder zeer spontaan: ik geef het liever uit aan eieren dan aan de dokter. Ja, kijkt U eens, dat is natuurlijk allemaal heel aardig en misschien zelfs treffend voor de houding van veel mensen, maar weet U, in de praktijk heet het wel, of beter gezegd in theorie heet het: degenen die het hardste werken om hun eigen beroep uit te roeien dat zijn de doktoren, de rechters en de politieagenten. Maar wat denkt U dat er in de praktijk van terecht komt? En U kunt natuurlijk zeggen: iedereen die dergelijke dingen in praktijk kan brengen, die zal dat moeten doen om de volksgezondheid te dienen, maar wat is de werkelijkheid over het algemeen? Dat men niet gaat vragen: hoe dien ik de gezondheid? maar dat men gaat vragen: hoe kan ik zoveel mogelijk daaruit halen, hoe kan ik verdienen? Dat ben ik met U eens, dat is meestal het geval. Ja, en wanneer dit het geval wordt, dan zult U het toch met mij eens zijn dat er maar één weg overblijft en dat is een absolute staatsbemoeiing, waarbij de staat dergelijke cultures regelt door wetten, waarmee dan het initiatief zover weg wordt genomen en de mogelijkheid om er beter van te worden, dat de mens met een zekere traagheid zich daaraan zal gaan wagen. Dat zult U toch ook met mij eens zijn? Ja, dat ben ik met U eens. Dus U ziet er zijn vele bezwaren aan verbonden. Maar we gaan verder, ik ben nog niet uitgepraat. Hebben we dit nu eventjes duidelijk gezet tegenover elkaar? Ja, ja, gaat Uw gang. Ja, ik bedoel ik wil helemaal niet ontmoedigen of zo, maar aan de andere kant, ja, mensen zijn mensen en zoals de oud Schot zei, nietwaar: ik ben een heel goed man, maar als er een dubbeltje te verdienen is dan vergeet ik een ogenblik dat ik een goed man ben. Zo zijn de meeste mensen. Maar we gaan verder. Nu zult U begrijpen dat op bepaalde plaatsen die condities, waar we nu over hebben gesproken als kunstmatig geproduceerd, geproduceerd 105

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 kunnen worden door de natuur. Wat gebeurt daar? We hebben te maken met streken waarin de vochtigheidsgraad van de lucht zodanig is dat zij precies een potentiaal doet ontstaan op een bepaalde hoogte. Nu daar gaat het eigenlijk over, en deze hoogte is zo groot dat de inkomende zonnestraling, bij klaar en helder weer dus, treft op een zeer sterke electrische lading van gelijke soort, Weet U wat er dan gebeurt? ja natuurlijk, hé? Ze versterken elkaar op één punt, maar werken elkaars oorzaak tegen. Dat is duidelijk, hé? Ja zeker. Nou, als dat gebeurt wat krijgen we dan dus? Dan krijgen we één sterk geladen laag die als het ware door de tegenwerkende velden wordt geïsoleerd. Wat hebben we nu gekregen? Hetzelfde wat we in een mens kunnen vinden die een lading heeft, wat in de mens is opgenomen, is in zekere mate geïsoleerd tegenover de aarde, dus ook tegenover de lucht, hij neemt langzaam een statische lading op en geeft haar langzaam af. Zo is dat hier met de lucht ook. Ik heb hier dus als het ware een zekere hoeveelheid van die kracht, en als ik nu zelve het wilsvermogen bezit om deze kracht te formeren, kan ik ze vanuit deze laag gebruiken. En wanneer ik dan een steen zie liggen en ik denk: wat voor ding is dat? ik zal het eens even een stevige schop geven, dan produceer ik dus niets anders dan een plotselinge uitschieter van kracht van het totaal van mijn energie samen te drukken op één punt en dat in een bepaalde richting te projecteren en hupla-kee, daar wordt die steen al verplaatst. En de geleerde wereld staat ernaast en zegt: tjonge, tjonge, tjonge, hoe kan dat? Of je ziet een stelletje wolken, je ziet nevel komen b.v. en je wilt uitdrukking geven aan een bepaald idee, wat verhindert je om daar een, paar handen uit te boetseren? om de verhouding, de condities in de lucht daar rond, zodanig te veranderen dat - en dat kan zelfs een tijdje blijven bestaan, hoor - daar een gezicht of een paar handen uit voortkomen, nietwaar? Als er een mens komt, wat let mij om deze mens plotseling een volledig welbehagen te geven of ook om hem ineens doodsbang te maken d.w.z. hem zijn zenuwkracht zover te ontnemen dat al zijn reacties negatief worden? Dat is toch betrekkelijk eenvoudig, ik bedoel, het is dus alleen gelegen in het feit: waar vinden wij deze condities? En nu is het eigenaardige, deze condities vinden wij over het algemeen daar waar we, of een zeer droog klimaat hebben met permanent zeer veel zonneschijn. Dat komt dus in de woestijnen voor en in de woestijn zien we dan ook een aantal verschijnselen als verplaatsing van dingen e. d. Vooral kan het ook voorkomen, en dan vooral meestal in de buurt van de equator, omdat hier de aardstraling een bepaalde spanningsverhouding heeft t. o. v. de krachtlijnen van het eigen veld. Is dat duidelijk genoeg? Er ontstaat als het ware een zeker vacuum tussen de eigen magnetische polariteit van de aarde die door de aardas gaande, buiten om de aarde zich concentreert als veld, maar de buitenlaag van de aarde niet in volledige sterkte beroert. Is dat duidelijk? Het is een beetje ingewikkeld, maar. . . . . Nu in, ik wil het nog wel eens een keer zeggen. Let op, gaan we nog eens. De aarde is een magneet, een magneet van ongelijksoortige samenstelling d.w.z. de materie in de kern is van andere geaardheid dan die van de aardkorst. Aan de polen is in verhouding deze aardkorst dunner dan aan de evenaar en wel omdat het totaal van de massa sterk naar die evenaar toe wordt gedrukt. En nu bedoel ik met vaste materie ook wat U verstaat onder magma, dus vloeibaar gesteente e. d. ; ik bedoel hier chemische samenstellingen dus die aan het normaal van de aardkern die ontzettend veel nikkel, ijzer en koper bevat, ontkomt. Door dat middelste nu loopt de grootste activiteit, hier wordt de kracht gewekt die de aarde tot magneet maakt. Deze buitenste lagen zijn niet zo sterk magnetisch-geleidend en zijn ook niet zelf magnetisch-producerend. Wat gebeurt er dus? Het eigenlijk magnetisme zoekt zijn weg, maar buigt in deze uiterste uitpuiling van de aarde niet volledig mee, zodat de veldsterkte in de buitenste aardlaag, bij de equator korter is, kleiner is vooral en dus per oppervlak minder krachtlijnen dan normaal. Echter in de lucht uitgestraald ontstaat een bepaalde spreiding. Waar die spreiding zeer intensief is, krijgen we lucht-electrische verschijnselen, die zie je aan de polen veel. Hier zien we nu ontstaan, door dat vacuum wat er is, aardelectrische verschijnselen. Is dat logisch? Ja zeker. Nou, kijk eens aan, dan hebben we dit in vaak in sommige tropische oorden waar de grootste kracht optreedt, juist in die periode dat het net niet regent, ik bedoel dus dat alles drijfnat en 106

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 druipnat is en de hele atmosfeer, als het ware geladen is met vochtigheid. En zo zien we dan op en rond de equator, dus in de zuiver tropische zone, juist in bepaalde vochtigheidsverhoudingen, die verschijnselen optreden die b.v. in de gematigde zone alleen bij een zeer geringe vochtigheidsgraad van de lucht op kunnen treden, terwijl aan de Pool een absolute afwezigheid van vocht in de lucht voor dezelfde verschijnselen noodzakelijk is. Ja, ik hoop dat ik het niet te ingewikkeld maak, mensen. Nee, nee. Dus je zou eigenlijk, wanneer je deze condities bij wijze van spreken in een kamer zou weten te realiseren, ook voor een persoon de mogelijkheid om zich prettiger te voelen en zich krachtiger te voelen, kunnen realiseren. Dat zou inderdaad kunnen, en men probeert dit ook heel vaak. Ik weet niet of U zich wel eens bezig heeft gehouden met de verschijnselen in Amerika waar op het ogenblik men met aircondition zover is gevorderd, dat geen enkel zichzelf respecterend kantoor praktisch niet een kunstmatige sfeer en atmosfeer schept. Maar dat heeft weer bepaalde bezwaren. Dit is alleen van kracht wanneer de nor male bestanddelen van de lucht, dus ook de geurprikkel-dragende deeltjes, aanwezig blijven. Wat wel weggezuiverd zou moeten b.v. in een stad, dat is de koolstof-monoxyde die aanwezig is. Het is wel tamelijk stoffig, maar het is nog geen koolstofmonoxyde. En niet normale stof dus dat zou moeten worden gezuiverd, maar daarvoor in de plaats zou moeten treden niet alleen een zuivere toevoeging van zuurstof, maar bovendien van bepaalde geurdragende dingen, ik denk hier b.v. , een heel eenvoudige methode zou waarschijnlijk zijn om zeer kleine hoeveelheden chlorofyl mede te verstuiven. Niet omdat die chlorofyl nu op het ogenblik mede als geurontnemend geldt, maar omdat ze een zekere frisheid, vooral in uiterst kleine hoeveelheden, in de atmosfeer brengen. Het moet niet teveel zijn, het is heel weinig. En dan denk ik b.v. verder, wilt U die condities verder voortzetten, dat U b.v. de essence van pasgemaaid gras ook tevens doet verstuiven, dus een, ja, en dan moet je het vooral doen als iemand in de buurt is die hooikoorts heeft, dan voelt hij zich helemaal niet prettig natuurlijk; dat is weer een tweede. Dat is niet het gras, dat zijn de pollen. Dat zijn de pollen, inderdaad, maar zoals U weet, als ze de hooikoorts hebben en ze ruiken zoiets, dan doet de suggestie de rest. Zo is het trouwens met veel kwalen. Wanneer iemand een kwaal werkelijk heeft, dan kan vaak een kleinigheid een aanval brengen die in werkelijkheid helemaal niet bestaat, alleen omdat men denkt: nou gebeurt dat en nou word ik ziek. Neemt U maar het doodgewone geval van iemand die je geblinddoekt neerzet op een bankje waar je een paar keer zo heel licht tegenaan tikt. Als je die persoon in de illusie kunt brengen dat hij op betrekkelijk grote hoogte heen en weer schommelt en hij kan niet tegen schommelen, dan wordt hij misselijk, alleen van die paar kleine tikjes, omdat hij denkt een beweging te ervaren. En zo kun je verder gaan. Ik heb eens gelezen dat in Amerika proeven genomen zijn bij ter dood veroordeelden, dat men hun mededeelde dat zij op een prettige wijze zouden worden afgemaakt en de persoon in kwestie werd op een bank gelegd en dan zou onder plaatselijke verdoving de halsslagader geopend worden, dan zouden ze dus leegbloeden. Men deed dat op de volgende manier: men verdoofde een bepaalde plaats aan de hals en maakte daar een huidsnee, maar opende niet de halsslagader maar liet in een kan een vloeistof druppelen, die de persoon in kwestie het gevoel gaf van: ik ben nou aan het leeglopen en die man stierf. Nou, dat is toch heel normaal, kijkt U eens Maar het omgekeerde, dus U wilt dat toepassen als een therapie? Ja. Dus het omgekeerde dan van dit verschijnsel, niet om de dode weer levend te maken maar wel om de zieke weer gezond te maken. Waar we het nu net hadden over die kwestie van velden, van de spanning die daarvan afhangt, van die potentialen en van de afstanden, zou U daar misschien nog even op terug willen komen, hoe dat uiteindelijk zo moet geschieden, hoe hoog die geschiedenis moet zijn en vochtigheid. Als ik ergens een potentiaal heb dan heeft die een zekere waarde, dus zou U ons ook enige inlichtingen kunnen verschaffen omtrent die waarde? 107

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 Nu, kijk eens ( band loopt af, waardoor enkele woorden worden gemist)- wij krijgen natuurlijk, wanneer wij een bepaald potentiaal willen aanleggen, het volgende: Wij beginnen allereerst met waar te nemen hoe in een normaal klimaat - bij U is dat b.v. het kustklimaat; dus de mensen zijn gewend in een kustklimaat te leven - de luchtdruk is plus de normale vochtigheidsgraad op een zwoele zomerdag, dus zo'n echt prettige dag dat je je jasje uit gaat trekken en dat je zegt: hé ja, ik ga eens lekker in het zonnetje zitten, het is nog niet te heet. Daar begint U mee. Dus U tracht qua temperatuur, qua lucht, zorgt U ten tweede voor licht dat niet koud mag zijn, warm licht, warme tinten. Dat is ook van belang. En dan begint U b.v. - ik kan me voorstellen dat je het als volgt zou doen, hoor; het is helemaal geen aanwijzing - maar op mijn primitieve manier denk ik dat zo: je neemt horregaas, doodgewoon horregaas of iets dergelijks; je rolt dat onder de vloerbekleding uit en je doet datzelfde ook in het plafond. Verdek het rustig; het komt er helemaal niet opaan of daar wat om heen zit, als het maar geïsoleerd is. Deze twee lagen zijn ten opzichte van elkaar dus volkomen geïsoleerd en functioneren als de platen van een reusachtige condensator. En nu ga ik daarin dan de spanning opvoeren. Ik begin met een spanning aan te leggen van ongeveer 100 tot 150 Volt en ik ga na de reactie. En als ik nu de geneesheer was die een dergelijk experiment uit zou moeten halen, dan zou ik zeer zeker hier rekening houden met een optreden van bepaalde temperatuursverhogingen b.v. , dus variaties in de temperatuur die ongeveer een uur na het aanleggen van de spanning optreden, en dat ga ik controleren. Dan ga ik zeggen: hé, de temperatuur is bij verschillende mensen gedaald en niet gestegen Dat zijn degenen voor wie deze spanning goed is, aangenomen natuurlijk dat er een temperatuur is. Ik ga verder zeggen: hoe staat het met die mensen. Zijn ze prettig, ik bedoel, zijn ze wat levendiger geworden, krijgen ze wat belangstelling voor de wereld, ja? Uitstekend, deze spanning is goed. Ik vermoed dat het hier in Nederland zou liggen ongeveer op een spanning van 150 Volt, maar dan liever met een hoger periodental, hoor. Dus als U de periodiciteit iets verhoogt met deze spanning, krijgt U betere resultaten; verlangt U het dan heeft U wel kans dat we een te sterk indringend veld krijgen en dat U de spanning zult moeten verlagen, maar met 50, 60 perioden denk ik nog wel dat dat mogelijk is, 125 tot 150. Dat kunt U even met een resultaat kunt U het uitproberen. Dan ga ik verder zeggen: "nu zijn deze mensen opgewekt, ik heb ze dus een zekere stimulans gegeven. Wat moet ik ze nu geven, iets wat ze bezig houdt? En wat doet nu een mens het liefst op een zomerdag? Dan droomt hij een beetje. Dus laat ik proberen heel zachtjes, zodat je het bijna niet hoort, dat het luisteren haast moeite kost, dat je het net waarneemt zonder direct apart te gaan zitten luisteren, laat ik daar een heel licht zomers muziekje spelen. Wat heb ik nu gedaan? Ik heb een totaal gevoel van welbehagen geschapen en nu ga ik suggestie toepassen, want ik heb nu eerst de meest gunstige condities geschapen voor een lichamelijke goede bevinding, nu moet ik geestelijk eventjes de nadruk erop leggen. En wat ga ik dan doen? Dan ga ik b.v. zeggen: nou, U merkt zeker wel dat U zich veel beter voelt, hé? Het is echt, als ik hier binnenkom in die zaal, ik voel mezelf ook veel beter. Dat komt omdat we. . . . "En dan geeft U maar de een of andere verklaring. "omdat we iets aan de lucht hebben toegevoegd", zegt U maar, " dit is werkelijk een nieuwe uitvinding, we kunnen het nog niet overal doen, maar hier voegen we nu dit speciaal eraan toe". U hoeft niet te zeggen dat het alleen een beetje spanning is en een beetje kwestie van kleur kiezen en van licht of van een beetje muziek. Geef er desnoods een erg wetenschappelijke naam aan, maar verklaar deze mensen dat dat welbevinden komt uit een directe stoffelijke oorzaak, die ze voortdurend met elke ademhaling inademen, die ze voortdurend door de poriën in zich opnemen. Wat zal de reactie zijn? Deze mensen zeggen: o, dus bij elke ademhaling die ik doe word ik sterker, word ik beter. Dus met de absolute overtuiging dat ze beter gaan worden beginnen ze zichzelf door suggestie als het ware met alle zeer gunstige lichamelijke condities, een beterschap te suggereren. Deze suggestie heeft dan ten gevolge dat geneesmiddelen die eventueel worden gegeven, sneller en beter werken, dat het hele lichaam al zijn kracht en energie aan het genezingsproces wijdt in plaats van, zoals heel vaak, aan willoze pessimistische beschouwingen, die vaak drie kwart van de slechte toestand van de patiënt uit maken. Verder, wanneer ik zorg dat in deze condities een zekere steriliteit van lucht bewaard blijft ook nog, dan zal ik tot de conclusie komen dat ik een buitengewoon snel wondgenezingsproces krijg. En elke patiënt die sneller geneest dan normaal, die leg ik er de nadruk op: het gaat zo vlug, het gaat zo mooi, het gaat zo goed. De anderen die horen dat en daar gaat het misschien niet zo vlug. Dan zeg je: ja, je kunt merken, het gaat hier veel beter 108

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 in dit vertrek dan in het vertrek hiernaast, daar gaat het niet zo vlug. We zullen dat waarschijnlijk binnenkort overal aanbrengen, al kost het nog zo veel. Weet U wat er dan gebeurt? Uw patiënten, als ze nog te genezen zijn, genezen in de helft van de tijd. Dat geloof ik graag. Zou je ook zo toestanden kunnen opwekken dat men zich slaperig gaat voelen? Dat geloof ik zeker. Wilt U de mensen slaperig hebben? Ja Nu. Dat is heel eenvoudig. Als U de mensen slaperig wilt hebben dan zult U ze eerst moeten brengen in een vertrek dat zoveel mogelijk gespeend is, ik zou haast willen zeggen, van al teveel trek en tocht. Er moet behoorlijk verse lucht aanwezig zijn, maar op een haast onopvallende manier, zoals een avondwind op komt zetten. Ik gebruik de vergelijking maar, in de hoop dat U begrijpt wat ik bedoel. Dan verder, in deze kamer mag de temperatuur niet onbehagelijk warm zijn, maar ze moet iets warmer zijn dan normaal zijn haast, ze moet iets zoals, iets weeks hebben. Dus als het buiten erg warm is, dan maakt U het natuurlijk koeler. U moet net deze zomeravondkoelte hebben. Maar nu gaat U hier helemaal geen hoge spanningen aanleggen, dat doet U niet, want daar heeft U erg weinig aan. Wanneer U spanningen wilt gebruiken, dan zult U zeer lage spanningen moeten gebruiken en zelfs deze zouden de activiteit kunnen prikkelen. Dat wenst U niet op het ogenblik. Meestal draaien de spanningen om in deze atmosferische omstandigheden in de avond. Ja, inderdaad, dus ? Wij zouden dus met gelijke spanningen van een ander potentiaal maar heel klein deze toestand teweeg kunnen brengen. Goed, maar dan zult U toch een interruptor ertussen moeten zetten om een zekere periodiciteit te krijgen, waardoor U een verdringingseffect krijgt. Dat zult U dan toch altijd moeten hebben, nietwaar? Want wij moeten een zeker langzaam. . . . Een zekere variatie hebben. Ja, laten we zeggen een soort electrische massage. U weet toch dat je iemand met massage ook slaperig kunt maken? Maar nu electrisch, het moet dus pulserend zijn, ze mag niet volkomen gelijk. . . Juist, en de methode van pulseren in ook zeer belangrijk, laten we zeggen de vorm en de variatiesnelheid per tijdseenheid. Nou, ik zou willen zeggen: een stroom die zoveel mogelijk een scherpe sinuide benadert, dus U weet misschien wat ik bedoel - een niet zo steile oplooptijd, een scherpe val en dan weer verder, dus een zaagtand. Een soort relaxatietrilling. Juist. En dan deze zou ik voor een dergelijk geval een periodiciteit geven van 30 tot 40. Zouden we dat kunnen toepassen in. . . U weet wel, ze hadden indertijd die allergeenvrije kamers, en zo had ik me eigenlijk voorgesteld dat je zo'n hokje hebt waar je iemand inlegt of inzet en hem zo in een toestand van ontspanning kunt brengen. Dat kunt U inderdaad, maar mag ik dan verder nog een paar suggesties erbij geven? Ja, graag. Gebruikt U zoveel mogelijk niet te felle kleuren, b.v. pastels waarin blauw zit, blauw. Geen blauw? Wel blauw, maar, hoe moet ik het zeggen, dat tere. Heeft U wel eens zo’n hemel gezien zo tegen de avond als hij wat verkleurt? Dat zijn zo allemaal van die mooie tinten, niet gelijk, niet alles in één kleur, maar zo rustig vloeiend, zo van donker naar iets lichter b.v. als U het nu handig doet, nietwaar, dan begint U bij het venster met iets donker aan te zetten, en U laat het naar achteren iets lichter lopen, om daardoor de illusie van volkomen gelijke verlichting te verwekken. Wanneer U de kans heeft om de zaak - dat wordt natuurlijk iets duurder - af te breken, gebruikt U dan rustig bijkomstig wat blauw licht, niet te scherp, laat het een beetje gedempt zijn, zoiets wat een beetje gezelligheidssfeer geeft misschien met één enkel lichtje waarin het rood naar voren komt - ik denk b.v. aan een rood schemerlampje - en de rest van 109

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 de kamer in een bijna maanblauwe schemer. En laat zo'n persoon dan rustig daar zitten. Misschien dat U ook nog de kans krijgt om te beïnvloeden via zachte muziek, en dan zou ik voor een dergelijk geval aan een traag preluderend orgel of iets dergelijks de voorkeur geven, dus een rustige gedragen diepe toon het geen al te indelicate tendenz, dromerig. Schept U maar rustig een sfeer waarvan Uzelf zegt: hé, wat voel ik me hier nu eigenlijk even op mijn gemak. Ik moet eventjes rusten. (Het medium geeuwt hierbij). En wanneer U die sfeer geschapen heeft, dan zult U ontdekken dat de meeste mensen die wat overspannen zijn in het begin, op deze atmosfeer wat onrustig reageren. Dus wat moet je allereerst doen? Geef ze een kleine bezigheid, laat ze een klein testje maken of iets dergelijks, iets wat niet teveel inspanning kost, maar wat welt laten we zeggen een minuut of vijf vraagt, en laat ze dat rustig doen, heel kalmpjes aan. Wat gebeurt er dan? Ze komen, eigenlijk doordat ze geconcentreerd zijn op wat anders, onder de bekoring van de atmosfeer, zonder dat ze het merken en dan worden ze slaperig, maar als je een opgewonden standje ineens van het daglicht uit, daar in die kamer brengt, dan breken ze zo uit als je ze niet bezig houdt, houd daar rekening mee. Dus, nou, dat was dat hé? Ik vind het zo merkwaardig dat U bier die kleurenkwestie naar voren brengt, want in mijn studie heb ik daar rekening mee gehouden. Ik heb juist daarvan, van deze diverse atmosferische omstandigheden, kleurenfoto's gemaakt, juist van deze merkwaardige stemmingen. En dat is inderdaad ook zoals U het hier zegt dat je dat inzicht, dat gevoel krijgt wanneer je dat zo ziet. Ja, inderdaad. Het is heel eigenaardig b.v. dat felgroen te allen tijde stimulerend werkt, dat blauw over het algemeen wat kil werkt wanneer het te scherp is uitgedrukt, dat het in fijne pastels, vooral verenigd bepaalde oranje-rode of rode effecten daarentegen kalmerend en rustig werkt. Zou je het zonder meer blauw laten en zelfs hardblauw, dan krijg je daarentegen het effect van kilte. Zou je het bijvoegen bij grijs dan krijg je een ruimte waarin je je wel thuis voelt, maar waarin je je niet wilt ophouden, stimuleert om door te gaan. Het zou b.v. ideaal zijn voor die cafetaria's en vertrekken waar men erop rekent dat de patiënt zo snel mogelijk weer ophoepelt; daar zouden dergelijke kleurenschema's inderdaad zeer goed voor passen. Omdat de mens krachtens zijn leven en zijn ervaringen op aarde bij elke kleur een bepaalde ervaring en gedachte heeft, die hij dan niet uit, maar die als een sensatie naar voren komt, krijg je automatisch dat de mensen op die wijze erop reageren. Dan hoeven we nog niet eens te spreken van het feit dat elke kleur een andere defractie voor licht geeft en dus als zodanig weer een andere beïnvloeding, dat kunnen we er allemaal nog buiten laten, dus blijven we alleen maar bij de psychische kwestie op dit moment. U zult zien dat deze kleurencombinaties absoluut gebruikt kunnen worden om huiselijkheid te scheppen, illusie van gezelligheid, een illusie van onrust, U kunt zelfs angst en paniek wekken als U kleuren in bepaalde vormen tegenover elkaar gebruikt. Als U b.v. vlamrood gebruikt met zwarte omranding, dus een naar zwart toelopende omranding, en U zet daartegenover geel en blauwgrijs, dan moet U eens kijken, dat wekt paniek. Ik heb juist op dit gebied van de kleuren een apparaat ontwikkeld door middel van polarisatie door grote vlakken waardoor je licht kan projecteren, waar je deze kleuren op een zeer eenvoudige wijze en kleurencombinaties kunt opwekken door eenvoudig draaien van de materie die zich tussen deze polarscatie-apparatuur bevindt. Dat is wel hoogst merkwaardig, want het effect dat heb ik eerst op mijzelf uitgeprobeerd en deze dingen heb ik ook ontdekt. Ja, en nu zult U natuurlijk U moeten realiseren dat het psychisch effect in de eerste plaats belangrijk is. U kunt vertoeven in een kamer die werkelijk koud is, wanneer Uw psyche zegt: "ze is warm", dan zal het lichaam van die kou niet zo veel last hebben. Toch is het werkelijk koud. Zo kunt U in de kamer alle perfecte condities scheppen lichamelijk en zelfs voor het zenuwstelsel, maar als U daarbij niet U aanpast in het visuele en het auditieve, dan zegt de psyche: "neen het is niet zo". Dus dat is wel het belangrijke punt. Vandaar dat ik ook de kleuren naar voren breng. Kleurentherapie daar beginnen ze tegenwoordig mee, maar ze begrijpen nog lang niet wat ze er allemaal mee kunnen doen. Werkelijk, een mens die daar verstand van heeft, van werkelijke kleurentherapie, de indrukken die ze maken, die zal in staat zijn om alleen door de plaatsing van kleuren b.v. een bepaalde winkelstraat tot een graagbezochte of tot een gemene straat te maken. U kunt door de kleuren van het plaveisel de 110

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 voorkeur van degenen die de weg berijden, bepalen, U kunt zelfs het verkeer lokken en afstoten, U kunt b.v. bepaalde vlakken en kleuren gebruiken die een bepaalde voorkeur bij voetgangers hebben, anderen die zullen een bepaalde voorkeur vertonen juist, b.v. de wielrijders, weer voor een andere kleur. Waarom? Associatie, voortdurend. Begrijpt U? En zo zal je dus door het gebruik en het mengen van de juiste kleuren alleen een hoop van die door-elkaar-loperij die er is, eigenlijk zeker in goede banen kunnen leiden. Verder een goed toepassen van de kleurverhoudingen in de steden b.v. zou aan de steden een heel ander karakter kunnen geven. Het benepene wat men nu vaak in vele stedenstraten ervaart - als ik tenminste af mag gaan op de reacties die ik waarneem -, het benauwde dat zou je alleen al door kleuren weg kunnen werken. Eens kijken, nu moeten we eens even een voorbeeld zien te vinden. Ja. Wat zou U b.v. ervan zeggen als men nu eens de Spuistraat - is druk hé? klopt dat? - een drukke straat die niet al te breed is, wanneer we die eens gingen voorzien ten eerste van een donker, b.v. donkerrode vloerbedekking, donkerrood en dan zo weinig mogelijk gebroken. Dan gaan we daar tegenover zetten huizen die van onder, tot ongeveer kniehoogte, tot schouderhoogte eventueel een kleur vertonen die afloopt en die ik mij kan denken b.v. als normaal steenrood. Daarboven ga ik via enkele tinten van rose over tot het felste wit dat ik heb, wit waar blauw als het ware doorheen zit en dat zet ik op de bovenverdieping. Dan moet U eens kijken. Die huizen die gaan van elkaar wijken. In plaats van een smalle steeg met weinig ruimte krijg je nu een brede goot, die als het ware zo (intelligentie geeft het aan) schijnt te lopen, en van onderen dus voldoende voetruimte schijnt te geven en aan de andere kant een veel wijdere blik naar de hemel schijnt te geven. Het is illusie, maar in deze illusie is de straat lichter. Dat is punt één. En ten tweede is de ervaring van de mens "ik heb meer ruimte," ze voelen zich meer op hun gemak en ze zullen er op een prettiger en aangenamer manier slenteren. Was de straat iets breder geweest, dan had ik gezegd: nou, spuit de zaak, b.v. de binnenweg grasgroen en leg daarnaast gewoon betonkleurige trottoirs. Dan had je ook weer een heel aardig effect gekregen. Al die dingen toe te passen is natuurlijk een kunst en op het ogenblik zijn ze nog niet zover. Maar geloof me, voordat het veel verder is, zal er wel de een of ander zijn die in een of ander proefdorp op staatskosten en voorlopig in abominale kwaliteit, kleurproeven gaat nemen. Dan zullen die kleurproeven wel van een zodanige geaardheid zijn dat de kleur met de regen wegwast, want er moet aan verdiend worden, maar in ieder geval, men zal ermee beginnen. En het eigenaardige is dat, ofschoon men niet beseft wat men doet, b.v. in Mexico deze kleurtherapie al ontzettend veel wordt toegepast en zelfs in Spanje al enige tijd hier en daar. Daar maakt men n. l. kleursamenstellingen, mozaïeken e. d. en daardoor wekt men bepaalde indrukken. Maar die voorstellingen worden meer en meer onderdanig gemaakt aan kleurschakeringen en kleurverhoudingen. En wanneer men nu begrijpt dat men de gehele omgeving best in kleur daartegenover kan zetten - als omlijsting zal men dat misschien eerst doen - dan zal men uiteindelijk plaatsen gaan scheppen waar de mens zich op zijn gemak voelt, omdat zij een illusie scheppen. Ja, maar nu zit ik eigenlijk over dingen te praten waar we helemaal het niet over hebben. Neen, in vind het toch wel aardig om er even over te praten, maar laten we maar weer terugkomen op het eigenlijke onderwerp, vindt U niet? Het was buitengewoon interessant; het is één van de aspecten hiervan, nietwaar? Het zou zelfs zaak zijn om dat in alle ziekenhuizen toe te gaan passen. Ja, maar ik stel mij ook absoluut voor dat men in ziekenhuizen toch zeker af moet gaan wijken zo langzamerhand van alle harde kleuren, ook van het felle wit. Men zal over moeten gaan tot pastelkleuren en dan bij voorkeur kleurschakeringen die wat opwekkend zijn, d.w.z. wat rozigs hebben. B.v. ik kan me voorstellen een ziekenhuiskamer waar men gebruik maakt op zeer knappe wijze van b.v. een donkergroen zeil, of wat men tegenwoordig daar neerlegt, dat bijna smaragd is, waartegen ik zet een lichtgroen bed b.v. weer met lakens die een gele kleur hebben, zo dat hele oude van een theeroos, weet U wel, oud bleek geel, en dan b.v. een zonnig plafond met een muur die daar ook weer langzaam in overgaat. U zult zeggen: het klinkt erg fantastisch, maar waarom niet? En waarom dan een verpleegster met een stijf schort en een blauwe jurk aan, waarom niet een verpleegster met b.v. een donkergroene jurk aan en een daarbij passend ook weer theerooskleurig schort of zoiets? Ja, U zult zeggen: "het is mode", maar ik geloof dat dergelijke dingen stimulerend werken. En dan, waarom iedere zuster precies hetzelfde kleden? Dat is ook nog een grote vraag. Uniformiteit? Best, maar een kleine 111

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 afwisseling in kleur, vooral op de mannenzalen, zou me erg stimulerend lijken en op de vrouwenzaal zou misschien een klein verschil van detail van kleding ook weer de modelust erg stimuleren en daardoor ook afleiding verschaffen, want U zult het toch met me eens zijn dat één van de grote problemen in de ziekenhuizen is het verschaffen van een zodanige afleiding dat de patiënt, zonder schade te doen aan anderen, zichzelf zodanig bezighoudt, dat hij van zijn eigen probleem wordt weggeleid. Dat is toch wel erg belangrijk. Nu ja, dat hebben we ook al weer gehad. Wie volgt, wat volgt? Nu, het schijnt dat we over de kleurentherapie zo ongeveer uitgepraat zijn. U had nog even het onderwerp willen voortzetten van zoeven in verband met die spanningen. Ik meende dat U dat zoeven opmerkte. Ja, ik heb het ook inderdaad even voortgezet, maar we zijn toen op medisch terrein gekomen en daarin heb ik al heel veel gezegd wat ik zeggen wilde. Ik wilde n. l. nog dit vertellen. Ja, zo brengt U me dan toch - heel netjes, hoor, want deze keer ben ikzelf werkelijk het afgedwaalde schaap, nu ja, schaap, zo schaapachtig voel ik me nu ook weer niet, ik blaat tenminste niet en dat kun je van alle mensen niet zeggen - op mijn onderwerp terug. Enfin, nu moet U eens goed luisteren. Als wij natuurlijk dergelijke condities zien, dan is het begrijpelijk dat juist die genen die aan een lichaam gewend zijn, voor deze in een lichaam normalerwijze in meer of mindere mate aanwezige energie een speciale aantrekkingskracht hebben. Die zeggen: hé, ik voel me net alsof ik in mijn lichaam zit, ik kan weer wat doen. En daarom zijn het over het algemeen natuurlijk niet de hogere krachten die zich daarmee bezighouden. Per slot van rekening, een kind zwemt graag in een modderpoel, maar een volwassen, die heeft toch maar liever zuiver water. En zo gaat het met die geestjes ook - laten we ze maar geestjes noemen; hoe moeten we ze andere noemen? Intelligentjes kunt U ook zeggen, ofschoon ze dan nog niet zo erge intelligente intelligentjes zijn, want anders zouden ze anders doen - die gaan dan met deze krachten. spelen, en krijgen we een eigenaardig ietsje, dat eigenlijk niet helemaal bij het onderwerp hoort, maar dat ik toch erg belangrijk vind. Ja, U zult zeggen: "nu wijk je af", maar dat was niet mijn bedoeling; het was het enige wat ik nog te zeggen heb daarover. Kijk, nu komt er een mens en deze mens ziet het verschijnsel. Deze mens gaat nu een relatie aan met deze geest die via het krachtveld het verschijnsel produceert. Wat gebeurt er nu? Deze geest vindt het erg prettig om contact te krijgen met een mens en zal vaak deze mens met weldaden overladen. Ja, dat bedoel ik nu niet als een gekheidje, hoor, maar ze zullen zo'n mens gezondheid kunnen geven in vele gevallen, ze zullen zo'n mens meer veerkracht geven, meer optimisme, ja, ze zullen zelfs een zekere stimulans geven om datgene te verrichten, te doen of te vinden wat hij juist op het ogenblik nodig heeft, ze zullen hem de dingen wijzen, maar wanneer deze zelfde mens komt op een moment dat het krachtveld niet aanwezig is of zeer zwak aanwezig, dan is die geest er ook en die zegt; ik heb jou zoveel gegeven, ik krijg wat van je terug. Dan nemen ze wat van die menselijke kracht, en daarom zijn dergelijke gebieden gevaarlijk voor diegenen die in een natuurcontact met deze geesten treden. Deze geesten zijn over het algemeen niet onwelwillend - U moet er niet aan denken als aan demonen, hoor - ze zijn niet onwelwillend, ze willen het wel goed en ze willen U graag een plezier doen, maar ze hebben toch zoiets in zich van "voor wat hoort wat", en wanneer ze dan iets tekort komen, dan zoeken ze vaak juist de dingen die U eigenlijk zelf zo hard nodig hebt, n. l. Uw levenskracht en ze kunnen U die ontnemen wanneer U niet oppast. En daarom, wanneer je in die buurten gaat, kijk uit, scherm jezelf zoveel mogelijk af en ga niet aan de geesten in de omgeving vragen om bepaalde dingen te doen, ja, wees zelfs voorzichtig wanneer je een wens uitspreekt. Wens alleen datgene wat je normaal zelf vervullen kunt, maar nooit iets wat je niet onmiddellijk vervullen kunt, want je hebt kans dat het verwerkelijkt wordt en dan is de relatie geschapen. Maar is dat van blijvende aard dan? Die is niet van blijvende aard. Wanneer U uit het invloedsgebied weggaat verzwakt ze. Ze verdwijnt niet helemaal, maar verzwakt toch zeer sterk. Het is toch ook mogelijk dat de atmosferische omstandigheden zo zijn dat ook deze geest deze electrische energie kan opnemen. De geest is toch ook een electrisch wezen. Ja, natuurlijk, maar kijkt U eens, ik zei U juist: wanneer deze atmosferische omstandigheden er niet zijn een keer en U er toch komt. U moet goed luisteren wat ik zeg. Ik stel juist het feit, nietwaar, wanneer men deze kracht als uitingsmogelijkheid gevonden heeft, geen hoger 112

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 bewustzijn heeft en daardoor nog niet in staat is om zelf op een andere wijze kracht te onttrekken aan de omgeving. Men wil zich met alle geweld uiten, men wil leven, zoals men dat zegt, en dan komt men ertoe deze krachten overal te nemen en dan kunnen we daar, uiteindelijk een soort geestelijk vampirisme uit voort zien vloeien en dat is niet zo mooi. Maar dan moet er altijd een persoonlijke relatie bestaan. En wanneer dat heel veel van die geesten dan ook erg goedgeefs zijn, werkelijk. Als ze de kans krijgen om U te helpen, dan zullen ze het onmiddellijk voor U doen, maar U zult ervoor betalen als U niet oppast. Vandaar ook dat het oude Ierse sprookje zegt: wanneer je de kruik met goud hebt gevonden, aarzel niet langer, neem haar en vlucht in de veiligheid van je eigen huis. Eerst daar mag je de schat tellen. Waarom? Omdat anders voor hetgeen je genomen hebt je iets terug moet geven. En ja, dan vertellen ze, dan dwaal je soms je hele leven verder rond met het kleine volk. Dan bedoelen ze: dan ben je lichtelijk getikt. Dan kost het je een hele hoop aan geestkracht en misschien zelfs aan bewustzijn. Nu ja, er zijn niet geesten, alleen maar geesten die je met goud gek kunt maken. De meeste mensen die hebben er geen geest bij nodig, daar is het goud alleen al genoeg voor. Nou, de meesten? Nee, gelukkig niet - eigenlijk erg pessimistisch - nee, gelukkig niet allemaal, hoor. Ten eerste, er is niet zoveel goud meer en ten tweede er zijn een hele hoop mensen die gelukkig iets hebben wat ze nog hoger stellen dan goud, hetzij goud wat in papier wordt uitgeteld, papieren goud of werkelijk goud. Maar de hartstocht van het bezit kan vaak de mensen zonder meer dwaas maken. Stop. Ik ga weer afdwalen. Wat zit ik af te dwalen vandaag. Mag ik dan even bij deze laatste afdwaling nog een vraag stellen. Ja, goed. Acht U op het ogenblik de conditie, zowel atmosferisch als qua trillingen, van dien aard dat er eventueel gevaarlijke conflicten zouden kunnen uitbreken, dat de mensen zich niet meer zouden kunnen beheersen en dat er dan beslissingen uit voort zouden komen, dat hier een relatief grote toestand van gevaar aanwezig zou zijn? Nou, hier op het ogenblik niet, hoor. Nee, niet hier Maar over het algemeen in de wereld. Ja. Nou, op het ogenblik zijn de condities zo dat we met ernstige prikkelbaarheid en geschillen moeten rekenen in Noord-Amerika en het Zuidelijk deel van Canada. De zuidelijke staten blijven er een beetje buiten. Dan kunnen we verder in Europa diezelfde toestanden verwachten in Frankrijk, maar hoofdzakelijk in het noordelijk deel, niet in het zuiden, in een deel van België. Dan kunnen we verder verwachten geschillen in Duitsland en we kunnen in bepaalde delen van de Balkan ook weer geschillen verwachten. Daar zijn de toestanden zo op het ogenblik, dat ze de prikkelbaarheid in de hand werken. Maar daar staat tegenover dat de invloed op het ogenblik die Noord-Europa beheerst haast kalmerend genoemd kan worden. U leeft op het ogenblik in een periode waarin de prikkelbaarheid wel iets groot is - een normaal lenteverschijnsel - maar dat verdwijnt binnenkort, en vooral op het ogenblik de condities zoals ze nu zijn, waarbij dus een grotere afkoeling en vochtonttrekking de atmosferische condities wat stabieler maakt, die beloven voor het Noorden op het ogenblik wel veel goeds. Ik zou zeggen: voor het noordelijk deel van Europa - en daar bedoel ik ook mee Rusland, maar dan Rusland met lijn getrokken zo vanuit Letland rechtdoor tot de Oeral, zo precies een lijntje doorgetrokken - dat gedeelte en een deel van Europa, daar zien we op het ogenblik zelfs een stimulans die vooral ook fantasie en optimisme aanmoedigt, en fantasie, mits in de relatie beproefd, is één van de kostelijkste gaven die een mens heeft. Datzelfde zien we ook in het Noorden van Canada optreden, waar we dan ook wel verschillende nieuwe ontdekkingen misschien mogen verwachten. Verder kalmerende invloeden In het Zuiden, zodat de geschillen in b.v. de Arabische landen langzamerhand afnemen. Er zal even een adempauze gaan komen. Het zelfde zullen we waarschijnlijk zien met die Man-Mau-beweging. Nu ja, Mau-Mau? Maart is bijna voorbij, nietwaar? Dus dan verder krijgen we natuurlijk ook datzelfde te zien in Zuid-Amerika voor een groot deel en in Australië. Deze werelddelen die staan - o, ook Zuid-Afrika natuurlijk - op het ogenblik onder een invloed die even kalmerend is, en daarom zou je kunnen zeggen dat de eerste paar maanden, twee, drie maanden, de beslissingen zeker 113

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 niet met zulke hete gemoederen zullen worden genomen als kort tevoren. Daarentegen kunnen we in Amerika, in Frankrijk, in het Zuidelijk deel van Rusland, in de Balkan rekenen met verschillende hartstochtelijke geschillen. Laten we het zo maar zeggen. Dat is natuurlijk onbeheerstheid. Dat is ook atmosferisch voor een gedeelte. Nou, ik hoop dat het duidelijk is. U hebt mijn vraag goed beantwoord. Dank U wel. Heb ik die vraag goed beantwoord? Nou dat vind ik erg prettig. Hebben we nog iets meer, vrienden, of kan ik zo langzamerhand aan de laatste spreker het woord overgeven? Ja, U staat volkomen vrij op het ogenblik, U mag vragen wat U wilt. Nou, niemand maakt meer van de gelegenheid gebruik. Dan dank ik U weer voor de genoten aandacht en ik hoop dat ik met al mijn gepraat en gebabbel toch ook een paar dingen heb mogen zeggen die voor U van belang zijn, al is het alleen maar dat U begrijpt dat er een samenhang tussen de dingen bestaat en dat je nooit één ding alleen kunt gebruiken om een resultaat tot stand te brengen dat meerdere dingen betreft. Het is altijd een combinatie van omstandigheden die een andere omstandigheid kan wekken, in een complex tenminste. Dus, dan heeft U daar al een heel eenvoudig lesje gehad, misschien wat U allang wist, maar het is toch wel aardig om weer een keer op te halen. Nu, dan dank ik U allemaal voor de aandacht nogmaals, hoor, en nu ja, we zien elkaar wel weer. Ik hoop Uw inziens althans ik op het ogenblik mijn taak wat competenter heb vervuld dan de vorige maal. Daar heb ik wel zo, nu ja, geen grote, maar heel kleine mopperingetjes over gehoord, hé, dat ik misschien een klein beetje aan de te scherpe kant ben geweest. Ik heb het vandaag geprobeerd te vermijden. Dus, dan geef ik het woord maar over aan de volgende spreker. Dank U zeer. Goeden avond vrienden, Wij zullen dan gaan besluiten met een meditatie. Nu laat ik het aan U over om het onderwerp van deze meditatie vast te stellen. Heeft U een bepaald probleem waarover U gezamenlijk met mij wilt mediteren? Wilskracht. Wilskracht. Uitstekend. Wilskracht Wat betekent het eigenlijk wanneer wij zeggen: ik wil? Is de wil wapen, is de wil een wet? Wat is dat dat ons in staat stelt onszelf te dwingen tegen ons denken en verlangen in te handelen, wat is het wat een beheersende kracht wordt, wat stelt ons in staat om daden te steller? De wil is dunkt mij het wezen van de mens. Hoe een grote wilskracht hebben niet de groten der aarde gehad? Jezus was vooral groot door Zijn wilssterkte, Zijn wilskracht. En al die grote uitvinders, al die groten der wereld, ras het niet juist hun wil die hun zoveel mogelijk maakte? De wilskracht is het vermogen om een bepaald beeld te verwerkelijken. Wilskracht is dus uiteindelijk de werkelijke schakel tussen de stof en de geest. In de geest bloeit een bloem op, wonderlijk schone gedachte, die, zich ontplooiend als een rijpe lotus, wijsheid en kracht en waarheid brengt. En de geest, hervattend en grijpend, zet haar om. De mens zegt; Ik zou dit willen doen, ik zou willen. Neen, niet ik zóu willen, "ik wil, ik kan". Niets kan U verhinderen te bereiken wanneer ge wilt. Wanneer ge werkelijk wilt dan wijken de bergen, wanneer gij wilt dan schrijdt ge over het water. Dan is de zee kalm, wanneer ge wilt dan vliegt ge door de lucht. De wil, de concentratie van alle kracht van de geest, alle energie van het lichaam saamgebundeld en gericht op één doel, dat in een wonder wapen, dat is het wapen waarmee de mens zich verheft boven zijn instincten, boven zijn dierlijk zijn, boven de wereld, ja, vaak boven de geest. Wilskracht. Waar komt dan die kracht vandaan? Kracht, wie heeft er kracht? Hebt ge niet altijd kracht? Hebt ge geen kracht om Uw genoegens na te jagen wanneer de lusten vragen, wanneer de slaap zoekt, hebt ge dan niet de kracht om alles af te breken en te zeggen:"ik wil nu gaan slapen, ik wil nu dit, ik wil nu dat", en het te doen? 0, de kracht hebt ge wel. Uw hele wezen is één sidderende kracht, één kleine begrenzing van de oneindigheid, waarin de goddelijke kracht doortrilt en siddert. Maar de wil, de weg van Uw werkelijk denken, die in vaak niet in orde. Ach, dat is ons allen zo gegaan en het zal altijd wel zo gaan. De wil, ach, die wil die is niet aanwezig in de geest, ze sluimert in de spieren en de organen die het hunne vragen. Wanneer we in de stof zijn, dan is de wil van het lichaam het instinct? meestal de drijfveer van de helft tot driekwart onzer daden. En toch, toch kunnen we die hele kracht 114

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 6 – 6 april 1954 binden en ketenen. En zeg nu niet: "ik kan niet", zeg niet: "het is mij onmogelijk"; wanneer al Uw gedachten gericht worden op één doel, al Uw handelen en streven op één doel zijn gericht, waarmee ge geconcentreerd zijt op dat ene, dan valt de wereld weg, dan blijft er niets meer over dan dat ene, dan is er geen lust meer en geen begeerte, geen gevoel van onbehagen of welbehagen, dan is er maar één ding: "ik wil, ik wil". En wanneer ik dat zeg dan vloeit mijn wezen uit in deze ene gedachte, mijn lichaam vorm ik om tot een automaat, functionerend alleen om dit te verwerkelijken, mijn hele geest sluit ik af behalve dit ene : dit wil ik. Weg alle gedachten, alle gevoelens, de wil is de meester. De wil put uit de krachten van het lichaam, de gedachten gesteld op dit ene, grijpend uit de oneindigheid en slingerend de kracht door het lichaam heen. Rond het lichaam wordt de ruimte geladen; er kan een wonder gebeuren, er is een wil. De kracht uit de kosmos is gericht en gebundeld; de wilskracht, geboren op aarde, kan wonderen doen. Maar dan mag men niet aarzelen, dan mag men niet twijfelen, dan mag men zich niet afvragen:"ja, maar kan dat nu wel"? Zeg: "ik wil. ik wil" en dit is het enige. "Ik wil en indien God wil dat mij dit gelukke, zo zal niets mij hinderen. " Vraag het desnoods In Uw hart aan God, ofschoon alleen de uitdrukking van Uw wil een bede is aan de goddelijke kracht. Zeg:"Vader, ik wil dit, geef het mij", en ga dan aan de gang, verwerkelijk het, schakel alles uit, de hele wereld. Dan is een kracht die de kosmos schept, het wapen geworden van Uw begeren naar wijsheid, naar verder gaan, naar bereiking. De wilskracht heeft krachten ter beschikking deze kleine wil, dit onnozele punt van bewustzijn in een goddelijke wereld - die groter zijn dan die van de zon, die meer kunnen doen dan een hele melkweg. Heel het Al en al het leven kan, gericht door die wil, stromen en verwerkelijken, herscheppen, opnieuw creëren, Indien er één zou zijn die werkelijk wilde, hij zou de wereld kunnen herscheppen. Maar een mens, ja, zelfs de hoogste ingewijde weet dat in iedere mens de mogelijkheid schuilt om eens met dit wapen der wilskracht te ontvluchten de bekrompenheid en de benepenheid van een haast instinctief bestaan, van een streven in gedachten dat geen daden baart. Daarom blijft de wereld wat zij is, ofschoon de ingewijde willend en kennende de kracht die U de wilskracht noemt, tot een berg zegt: "ga opzij", en ze gaat, tot de zee; "kom", en zij komt, want de wil is het richtsnoer waar de krachten der oneindigheid door vlieden. De wil is onze persoonlijke uitdrukking van de goddelijke kracht die in ons leeft, het werkelijke leven. En daarom; vraag niet of het mogelijk is, zeg: "ik wil, eerlijk en oprecht, hiervoor zet ik alles opzij, dit en anders niet. " En indien ge U niet wendt met Uw wil tegen God - want ge zou ondergaan - dan wordt U gegeven de vervulling van Uw begeren. De wilskracht is de kracht Gods, de wilskracht is datgene wat geschapen en alles in stand houdt. En de persoonlijke wil die wij hebben is niets anders dan dat ene kanaal van het goddelijke dat wijzelf zijn, waardoor Zijn grootheid en volheid zich kan openbaren. Dit heb ik U te zeggen over wilskracht en hiermede besluit ik de bijeenkomst. Broeders" vrienden, ook gij kunt, ook Uw wil kan dit worden indien ge slechte wilt. Ik dank U voor Uw aandacht. Goeden avond.

115

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 4 Mei 1954

LES 7

Goeden avond vrienden, Wij moeten allereerst vandaag toch een klein beetje rekening houden met wat er zo allemaal gebeurt op de wereld, vooral hier in Holland, en in vele andere landen trouwens. Men is op het ogenblik bezig met het herdenken van de gevallenen. Ik kan daar helaas niet veel commentaar op geven, alleen dat het soms schijnt dat het bloed van de gevallenen de mest is voor de akker van de oorlog, en dat in treurig. Deze dingen zullen natuurlijk in de toekomst gaan veranderen, want stilstand is er nooit in de -wereld en op het ogenblik kan het mensdom alleen ver terugvallen of ver vooruitgaan. Laten we echter in dankbaarheid gedenken het feit dat velen al in staat zijn de gevallenen te herdenken zonder haat. Dat is één van de dingen die ons het meest getroffen heeft in de uitstraling van de wereld en wij zijn er dankbaar voor. Nu hebben we dat gezegd en nu kunnen we eens even verder gaan. Zoals U weet zijn we nu van plan om spijkers met koppen te gaan slaan, d.w.z. ik ga nu proberen om in een versneld tempo verschillende dingen te doen, te brengen, en dat zal dan steeds zijn in het eerste deel van de avond. Welke resultaten hiervan zullen komen weten wij niet definitief. We hebben wel verschillende gunstige resultaten met U gehad, maar het beantwoordde niet altijd volledig aan onze verwachting, zoals dat trouwens al door ons gezegd werd. We moeten dus afwachten wat het wordt, en wanneer het blijkt dat dit niet door te voeren is volledig, dan zullen we, althans in deze vorm, voorlopig van deze groep afscheid moeten nemen, maar we willen het proberen. Er zijn veel vragen voor U in het leven en één van de voornaamste is wel het leven zelf. Wanneer wij het probleem van het leven begrijpen en doorleven en doorvoelen kunnen, kan vandaaruit het totaal van alle takken van kennis, wetenschap, doorvoeld en doorleefd worden. Vandaar dat ik U wil verzoeken om thans met mij allereerst - waarbij ik terug zal grijpen op sommige reeds uitgesproken redevoeringen in deze kring - een ogenblik de oorsprong van het leven na te gaan. Het leven is een vorm waarbij bepaalde grondstoffen - allereerst onder ideale omstandigheden - tot leven komen door straling. Dat is punt 1. Straling, activiteit, die vergelijkbaar is met magnetisme of electriciteit mag dus de kern genoemd worden van elk stoffelijk organisme. Dat is punt 2. Echter buiten dit zuiver stoffelijk bestaan, blijkt een organisatievermogen te zijn, vastgelegd in de cellen. Men spreekt dan daar over de chromosomen (voortplanting van eigenschappen e. d. ). Dat is punt 3. Punt 4: deze alle kunnen echter gevarieerd worden indien een bewuste geest zich daartoe stelt. Wanneer een bewuste geest dus, wetend waarom en hoe hij leeft, zich zet tot het veranderen der stoffelijke condities, is hij in staat dit te doen krachtens zijn wezen; dat is de conclusie. Is er op deze conclusie iets aan te merken? Voorlopig niet? Uitstekend. U leeft. Wat betekent leven voor U? Wat is Uw leven? Is Uw leven het feit dat U een organisch geheel bent, dat zich kan bewegen en dat functioneert? Dat is een deel van Uw leven, meer niet. Het leven zelf is uiteindelijk niets anders dan een bewustwording, ontstaand uit het totaal van alle gewaarwordingen. Leven is dus in de eerste plaats bewustzijn. Geen commentaar? Leven is bewustzijn. Dan is het ook begrijpelijk dat het bewustzijn in het leven te richten zou moeten zijn op elke zijde van leven die begerenswaard is, ontkennend elke andere waarde. De doorsneemens nu echter is niet in staat dit tot stand te brengen. Daarom zoekt deze mens naar de zin van het leven, terwijl het leven zelf deze zin inhoudt; de zin van het leven is het bewustzijn. Commentaar? Wanneer de zin van het leven het bewustzijn is, is het begrijpelijk dat wij niet terug mogen schrikken voor een totale bewustwording, onverschillig op welk 116

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 gebied. Wij mogen niet het kwaad verwerpen zonder het te kennen, wij mogen niet oordelen, tenzij over de waarden in onszelf, waar wij zelf bewust geworden zijn. Wij kunnen echter krachtens het oordeel dat in ons bestaat - door onze eigen ervaring en bewustwording dus tot aanzijn gekomen - ingrijpen in de materie die lager georganiseerd in of geestelijk lager staat dan ons eigen leven. Om dit te doen moeten wij gebruik maken van de verschillende oerkrachten. Eén daarvan heb ik met U kort geleden besproken: de odd-kracht. Wij kunnen dus werken met spanningen en spanningsvariaties. Deze echter kunnen vanuit de persoon worden opgelegd. Al het andere uitschakelend - stem, gebaar - alleen latende de gedachten, moet het dus mogelijk zijn met deze gedachten het eigen leven te beïnvloeden. En wanneer een mogelijkheid bestaat om ook deze gedachtengang, dit willen te veruiterlijken, bij een ander een gelijksoortig bewustzijn te wekken, waarbij de feitelijkheid, de realiteit tussen deze beiden geschapen is volgens de gegeven gedachte. Is dat’begrepen? Wanneer U dus gaat werken - wat U hoop ik zult willen doen - dan zult U allereerst moeten leren om een kunstmatige eenzijdigheid toe te passen, het totaal van Uw wezen te concentreren op één punt. Dit ene punt echter houdt in de verwerkelijking van Uw wil; daar mag U niet aan twijfelen, dit is een feit. Wanneer U staat voor een probleem van technische aard en U zegt; "ik wil dit probleem oplossen", dan lost U het op, niet door Uw wilsvermogen, maar door het feit dat U een bewustzijnstoestand schept in Uzelve waarin deze verwerkelijking bestaat. Wanneer U zegt; "ik wil deze mens genezen", dan geneest U die mens, niet omdat deze mens genezen wordt, maar omdat U tussen U en deze mens een gezamenlijk bewustzijn vormt, een gezamenlijk bewustzijn waarin de fouten die U gerealiseerd heeft, wegvallen en dus Uw geïdealiseerd beeld van de persoon tot werkelijkheid wordt gemaakt. Is dit begrijpelijk? Dit werk dat betekent een hele hoop inspanning. U zult moeten leren om nog veel eenzijdiger te worden dan U, in de uitoefening van Uw beroep, noodgedwongen moet zijn. U zult moeten leren in Uw privéleven eenzijdiger te zijn# U zult kort en goed moeten leren om gericht te leven. Dat is de eerste taak die ik U moet opleggen. Onzerzijds zult U alle steun en alle bijstand krijgen die U nodig heeft, daar kunt U van overtuigd zijn, maar U moet zelf beginnen met gericht te leven. Wanneer U één doel heeft, dan bestaat de rest van de wereld niet op dat ogenblik, Wanneer U dat doel volbracht heeft, bestaat dat doel niet meer en daarmee het totaal der handeling niet, die is verwerkelijkt en kan blijven liggen. U schouwt nooit en te nimmer terug, alleen vooruit en zelfs dat slechte zover als de ogenblikkelijke gang van zaken op dit ogenblik wettigt. Denkt U dat U dat kunt volbrengen, al is het zo nu en dan maar voor een ogenblik? Dat is een moeilijke opdracht. Het is een moeilijke opdracht, dat geef ik onmiddellijk toe, maar zij is noodzakelijk en ze is voor Uzelf zeer nuttig. Allereerst kunt U ervan overtuigd zijn dat dit zowel voor Uw persoonlijk leven als voor Uw beroepsuitoefening en Uw medemensen een grote stap vooruit zal betekenen. U doet het niet voor niets. Deze dingen belonen zichzelf onmiddellijk. Ten tweede kunt U daardoor een inzicht krijgen in het scheppen van de kunstmatige stromingen binnen het eigen wezen, waarbij de geest, selecterend uit het voorhanden zijnde materiaal, een zodanig richtvermogen verwerft, dat hij elke maximum prestatie, op elk gewenst ogenblik kan leveren in elke richting. Wanneer U zich bovendien dit aanwendt, dan zal U verder blijken dat lichamelijke bezwaren teruglopen. Dat is zeer eigenaardig, maar wanneer U zich richt op één punt, schakelt U elk conflict en elke controverse in het verdere leven uit; U leeft op één punt, maar daarin volledig bewust en over het algemeen volledig harmonisch. Dit op zichzelf is een zeer grote gave. U hoeft dit niet onmiddellijk te besluiten of U dit wilt proberen of niet. Wij zullen nog trachten U verder te geven iets van de rust die U hard nodig heeft, en wij zijn door de omstandigheden zelfs in staat om de laatste dagen krachtdadiger op te treden dan voordien. Wij zullen zeer zeker van onze kant dus de condities scheppen waaronder U het ondernemen van dit experiment mogelijk is. Dan gaan we even verder met het leven. Leven is een bewustzijnstoestand, leven is bewustzijn. Het doel van het leven kan niet anders zijn dan het volledige levensbewustzijn verwerven, dus het bewuste leven, waarbij men zich realiseert wat men is. Het hoe en waarom, de grote vragen die overal liggen, kunnen weggevaagd worden wanneer men leert dat het leven alle antwoorden in zich draagt. Er is geen enkel probleem dat U stellen kunt, dat voor U onoplosbaar is. Wanneer U werkelijk wilt, kunt U elk probleem oplossen, want met het stellen van het probleem heeft U tevens - zo vreemd als het 117

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 U misschien klinkt - U gerealiseerd de oplossing daarvan. Er bestaan dus geen onoplosbare problemen. Dit lijkt voor vele mensen eigenaardig, omdat ze gewend zijn het op een bepaald punt op te geven, om te zeggen:" dit zijn technische moeilijkheden", of, omdat ze vastlopen in een bepaald denkspoor en zeggen: "alleen op deze manier", daarbij zichzelf dus als nevenwaarde stellend: "ik moet mijzelve bewijzen in dit probleem". Dat mag niet. "ik los dit probleem op, ongeacht mijzelf", dan kan dat allemaal. U zult dan verder leren, zoals wij hier reeds meerdere malen betoogd hebben - ook de laatste maal in daar, meen ik, nog over gesproken - dat een groot aantal uiterlijke omstandigheden, dus indrukken, sterk beïnvloedend zijn voor Uw zielenleven en tevens Uw gezondheidstoestand, Uw lichamelijk welbevinden. Hieruit blijkt dus, dat het bewustzijn dat men van zijn omgeving heeft, mede aansprakelijk is voor de daadkracht die schuilt in lichaam en geest. Waar wij weten dat het leven een bewustzijn is, moet het mogelijk zijn het onaangename bewust uit te schakelen door dit niet te ervaren of te realiseren. Ik zou m. a. w. van U willen maken optimisten. Niet optimisten die de dingen niet zien, maar die voor alle onbelangrijke en hunzelf eigenlijk niet rakende problemen en probleemles, onaangenaamheden, met de persoonlijkheid niet strokende gebeurtenissen en handelingen van anderen e. d. gewoon niet waarnemen, deze verwerpen, zeggende: dit zegt mij niets; me er over ergeren is dwaas. En wanneer U deze opgave zou krijgen, dan geloof ik dat die moeilijker zou zijn dan de eerste. Toch is dit een noodzaak; U zult uiteindelijk zover moeten komen. U kunt zelfs Uw omgeving scheppen tot iets dat voor U persoonlijk alleen bestaan in deze vorm, maar voor U persoonlijk dan ook volledig krachtgevend en krachtbevestigend is. Wanneer U dit heeft bereikt bent U in staat, door deze verwerving en door deze gaven, anderen evenzeer op te leggen een beperking van waarneming, waarbij veel disharmonie wegvalt. In de kunstmatige harmonische beschouwing die de mens dan op zo'n ogenblik heeft van de wereld, is het mogelijk om deze mens zelve tot een harmonisch zijn te doen komen, waarna de beperking kan worden weggenomen en de harmonie over het algemeen blijft voortbestaan. Alleen de slechten, de werkelijk slechten, kunnen in deze harmonie niet aarden, m. a. w. U kunt iets van het Christus-werk voortzetten op aarde, niet in de religieuze zin maar in de zuiver praktische; U kunt aan wanhopige mensen steun geven, U kunt zieken genezen, U kunt de wereld vooruit helpen, U kunt remmingen wegnemen die bepaalde technische oplossingen op het ogenblik onmogelijk maken, U kunt de mensheid leren op een geheel andere wijze te leven, zich te voeden etc. Natuurlijk verwachten we niet dat deze kleine groep dit voor de wereld zal doen, maar wanneer U enkele van deze punten althans weet te benaderen, dan zullen we ons ruimschoots beloond achten. Ik vraag U dus: bent U bereid om gericht te gaan leven? Dit gericht leven houdt niet in dat U iets hoeft na te laten wat U op het ogenblik doet, ongeacht of het volgens de burger-opinie goed of slecht is, of U het zelf aanvaardbaar vindt of niet, maar met deze conditie dat U elk ding wat U doet - al is dat maar op één dag van de week voor twee uren - doet met de volledige inzet van Uw gehele persoonlijkheid, al het andere uitsluitend. Dus niet denken: "nu kan dadelijk de telefoon gaan" en niet denken: "ja, ik zou eigenlijk een sigaret op moeten steken", neen, "ik ben hier mee bezig en dat doe ik". Of dat nu tennissen is, nietwaar, of golfspelen of experimenteren, of werken of consult geven of wat dan ook, dit moet geheel zonder enige beperking worden gedaan met volledige inzet van de persoonlijkheid. Wilt U dat, wilt U dat proberen? Jazeker. Uitstekend. U heeft gemerkt dat we op het ogenblik een ander spoor inslaan. Vanaf dit ogenblik ga ik proberen U een opgave te geven, een taak te stellen, een taak die U niet gemakkelijk kunt verwerkelijken misschien, maar die U zeker ten dele kunt verwerkelijken. Als U dit probeert dan kunt U binnen een maand de eerste resultaten reeds aan Uzelf ervaren hebben en dan hoef ik niet meer te spreken, dan zult Uzelf dit gericht leven verder voort gaan zetten, maar het kost offers en moeite in het begin, houdt U daar rekening mee. Ik heb daarmee dan voor vandaag mijn deel gezegd en ik heb het genoegen U thans te introduceren een vriend die in dit gezelschap nog niet is geweest; U kunt hem noemen - indien U dat wilt in de naam Abraham, het is een zoon van het oude ras, ofschoon het niet zijn werkelijke naam is. Met hem kunt U alle problemen, rijzende uit de voorschriften die ik U voorleg, niet dwingend maar raadgevend, bespreken. U kunt elk probleem uitrafelen, U kunt zeggen:"ja maar zo en zo staat het" en dan kunt U erop vertrouwen dat hij aan de ene kant door zijn wereldse ervaring en misschien ook wel zijn ervaring in het omgáán van gevaarlijke punten, 118

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 kan hij U misschien een hele hoop raad geven die U van nut kan zijn. Mijzelf zult U regelmatig terugzien wanneer er iets te zeggen is omtrent levensvoorschriften en beschouwingen. Verder kunt U van mij verwachten - althans voor de volgende keer - een voortzetting over; "het leven", daar ben ik nog niet over uitgepraat, maar ik vind dit althans voorlopig voldoende. Waarmee ik U dank, vrienden, voor Uw aandacht en het woord overgeef aan onze nieuwe vriend in deze kring. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Ik ben al voorgesteld, dat hoef ik dus niet meer te doen. Nu meet ik niet of er vragen zijn op het ogenblik, die U graag beantwoord wilt zien. Ja, ik zou wel een vraag willen stellen; er is straks gezegd: men kan een ander opleggen een zekere harmonie, door b.v. een wanhoopsgedachte of iets dergelijks uit zijn geest tijdelijk te verbannen. Daar zou ik gaarne een nadere toelichting van hebben, over de werkwijze. Hoe dat moet, ja. Nu kijk eens: als een mens zich volledig instelt op een ander mens, dan is het begrijpelijk dat je aanvoelt op den duur wat er in zo'n mens leeft. En wat zijn nu de dingen die je het snelst in een ander mens kunt voelen, zeker als je een klein beetje de gevoeliger kant uit bent gegaan met je waarnemen? Dat zijn de conflicten van zo'n mens. Wat bij een mens harmonisch is, wat goed is, dat voel je als een geheel aan, dan zeg je: dat is aardig, dat is goed. Maar het blijft in de mens, het is net een lampje, je ziet niet waar de pit zit, je ziet alleen het licht wat er uitkomt. Maar heeft de mens een conflict, dan zie je al die punten en al die stekels, omdat er geen voldoende tegenwicht is gevonden, die zie je tegenover elkaar staan. Dus je ziet bij zo'n mens: hé, deze mens heeft wanhoopsgedachten b.v. hij is iemand kwijt geraakt, die is doodgegaan of die is weg, of hij heeft ruzie gehad, of deze mens ziet zijn zaken ten gronde gaan, of deze mens kan een wetenschappelijk probleem niet oplossen; je ziet waar die moeilijkheden liggen. En wanneer je dat dus ziet, dan kun je heel rustig zeggen: ja maar dat is wel niet in orde, maar Ik ben er. Dus je zegt als het ware% kijk, hier zit ik nou, en wat jij niet kunt, dat doe ik. Dat moet je niet met woorden zeggen, hoor, want dan zeggen ze: die vent is gek. Maar denk dat nou maar, zeg dat nou maar met je gedachte, zeg het met je daden en laat vooral niet merken dat je de baas bent. Wat gebeurt er nu? Dat probleem voor die mens heeft een tegenwicht, dat is niet meer het enige belangrijke punt, dus hij kan de andere dingen in zijn leven een beetje beter doen. En dan komt er een moment dat hij zich met dat probleem bezig moet houden, maar dan heeft hij door al het andere wat goed is gegaan, waar hij ineens weer de kracht, de fut voor gevonden heeft. . . . . Zelfvertrouwen. . . heeft hij het zelfvertrouwen terug, heeft hij de moed terug en dan is het zo donker niet meer, dan ziet hij dat niet zo zwart meer in, dus dan is zo'n mens in staat om, zelf puttend uit die positieve suggestie, die positieve waarde die U gegeven heeft, aan zijn eigen wanhoop te gaan werken, hij zegt; dat past niet meer, ik ben eigenlijk wel wat te hard van stapel gelopen. En dan zie je langzaam maar zeker dat zo'n mens je niet meer nodig heeft, die mens heeft het dan gewonnen. Je ziet, het is allemaal eigenlijk niets anders dan de mensen helpen zonder dat ze het merken, want als je een mens helpt zo dat hij het merkt, dan denkt hij altijd dat je er wat voor moet hebben, of dat je het ergens om doet en dan neemt hij die hulp aan met een zeker wantrouwen. Maar op deze manier kun je zo iemand helpen, terwijl hij denkt dat hij het zelf doet. En daardoor is zo'n mens dan in staat om wat tot stand te brengen. Daar gaat het toch maar om, om de mensen gezond te maken. Niet gezond, dat ze niet meer verkouden zijn en dat ze geen laat meer hebben van asthma of van bronchitis, maar zuiver en alleen gezond te maken in de geest; dat ze niet meer uit datgene wat een vlieg op de spiegel achter heeft gelaten, een verduisterde stad proberen te maken. Want een mens in zo: als hij zo'n klein spetje ellende op zijn eigen leven heeft, dan kijkt hij door dat vlekje en dan zegt hij: wat is de wereld donker en somber. Maar kijkt hij nu naar een ander, dan mag die vlek veel groter zijn, dan zegt hij: ja, ja, maar er is toch nog zoveel in de wereld. De mens kijkt altijd door zijn eigen noden naar de wereld. Als je dat nu wegneemt, dan gaat hij die wereld wel zó bekijken en dan ziet hij vanzelf dat het zo erg niet was. En als hij ziet dat het zo erg niet is, dan durft hij het naar buiten te brengen, dan durft hij het aan te pakken. De meeste mensen die lijden juist aan wanhoop, omdat ze niet in staat zijn voor de wereld te zeggen en te leven wat ze 119

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 eigenlijk van binnen voelen; ze durven het niet. Als het eruit is, dan zijn ze het kwijt. Wat dat betreft dus is in vele gevallen zo'n hulp een geestelijk braakmiddel. Het kwaad wat erin zit moet eruit. En dan een ogenblikje benauwdheid misschien, maar dan ook de opluchting en zeggen: nou, nu kunnen we tenminste weer verder. Nu, is het een beetje begrijpelijk geworden zo? Ja, denk U zeer. Nou, dat doet me plezier. Hebben we nog meer vragen? Ja, straks werd er gezegd: leven brengen door straling. In welke zin was dá bedoeld? Was het leven er niet voordat die straling begon? Neen, tenminste niet het stoffelijk leven. Het stoffelijk leven, o ja; ja, ja. En aangezien we natuurlijk van het stoffelijke uit moeten gaan, komen we vanzelf bj het stoffelijk leven. En het stoffelijk leven dat is eigenlijk het ontstaan van proteïne, nietwaar, onder ideale temperatuursomstandigheden, waarbij dan indringende straling vervormend en uiteindelijk levenvormend werkt. Dat geldt nog voor elke cel. Elke cel van een menselijk lichaam kan in haar aard en geaardheid veranderd worden en beïnvloed worden door straling; dus dat blijft nog steeds. Ja. Nou, is het raadsel opgelost? Ja, ja. Volgende rebus dan maar. Hoe is de techniek om vanuit de persoon die straling op te wekken, om dat vervormend geheel tot stand te brengen? Die techniek die is zo eenvoudig dat U me toch niet gelooft als ik het U vertel, maar ik zal het U zeggen. Dat is met je gehele persoonlijkheid, zonder meer, zon der ergens anders aan te denken, zonder wat anders te doen, precies je te richten op dat ene punt. Dus je bent net een werkman, je gaat eerst de fout waarnemen; heb je die fout waargenomen, dan zeg je: nu is dat hele ding er voor mij niet meer, deze mens bestaat niet voor mij, er bestaat één fout en die fout moet weg, ik wíl die fout wegnemen. En dan heeft U heel Uw persoonlijkheid erop gericht, dus ook het totaal van de straling in Uw eigen persoonlijkheid. U kunt - ja, daar zal wel over gesproken zijn; ja, er wordt hier gezegd; er is al overbodig is om die straling te wekken. En dan moet je heus niet gek kijken, want dan kun je van een tarwebroodje mooie witte Semmel maken als je dat wilt, dat kost helemaal geen moeite. En dan kun je ook heel rustig zeggen; hier heb ik een kip, ik wil er een konijn van maken. Dan maak je er een konijn van. Maar dan moet je ook helemaal niets anders meer denken of beleven dan dat ene feit, en dat wil zeggen: als je er zelf mee gemoeid bent dan gaat dat niet, want als je een kip cadeau krijgt en je denkt: "ik wil liever konijn eten", dan denk je niet dat die kip konijn moeten worden, maar dat jij konijn wilt eten; dan gaat het niet. Begrijpt U? Dat is een waar woord. Zou het nu zo erg goochem zijn om een onwaar woord te spreken hier? Dat zou het zeker niet zijn. Daarom. Laten we nu maar bij de eenvoudige waarheden blijven, want als we die allemaal nagaan, dan hebben we toch meer tijd nodig dan een mensenleven, dus die paar die we eruit nemen, laten we die dan maar zo kalmpjes en simpeltjes mogelijk bekijken. Dat opnemen van die energie, is het noodzakelijk dat daaraan bepaalde atmosferische omstandigheden aan verbonden zijn, zodat het voor ons gemakkelijker is? Nou kijk eens, zoals mijn voorvader in de woestijn zei: er is geen water nodig om je te wassen, je kunt het met zand ook doen, maar geef mij de Jordaan maar. Dus als de atmosferische omstandigheden gunstig zijn, d.w.z. dus dat je een niet al te vochtige atmosfeer hebt voor U hier - dat is in elk land anders, dat is zoals je het gewend bent - maar als het nu hier erg gezellig is, net zo zomers dat je zegt: "kon we gaan een eindje lopen", en niet na 5 minuten "fft, wat is het heet, waar is de schaduw?" nietwaar, zonder dat er direct onweer in de 120

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 lucht zit, dan voelt U zich het beste. Dan kunt U ook het beste kracht putten. Maar ja, als je eenmaal daar overheen bent gekomen, per slot van rekening, dan kom je ook tot het moment waar je wil zegt:" ik wil kracht ontnemen", en daarmee het geheel van het lichaam plus het geheel van het geestelijk bewustzijn dat met het lichaam onmiddellijk verknoopt is, ineens richt op de bestaande omstandigheden, en zo omstelt dat daar, onder de meest gunstige afname of opname, hoe U het noemen wilt, die kracht genomen worden kan. Daagt het? Ja, het daagt wel, maar ik had nog even wat verder daarover willen vragen. Wanneer iemand moe en uitgeput is door het vele werk dat hij gedaan heeft en aan een vakantie toe is, zou hij dan in een kwartier in staat zijn, wanneer hij dit kent, om deze energie uit de omgeving op te nemen om zichzelf op die manier weer helemaal op peil te brengen? Ach, wat zal ik zeggen? De mens die dit kent neemt geen vakantie meer. Daar heb je geen kwartier ook voor nodig. Als je weet hoe je dit moet gebruiken, dan is eigenlijk vijf minuten even stilzijn genoeg voor je en dan heb je de kracht; dan heb je meer kracht dan iemand die, zoals het gebruikelijk is, op vakantie is gegaan om zichzelf eens op een andere manier extra op te maken. Maar U moet één ding onthouden: vakantie dat mag nooit beteken rust, want dan kom je niet meer aan de gang, maar vakantie moet zijn een inspanning die zodanig gericht is, dat ze precies tegengesteld is aan hetgeen wat je altijd doet. Als je de hele dag in een bureau zit of op een kamer, dan zou ik zeggen: "kom, ga er eens uit en ga de buitenlucht in en maak je rustig maar moe, dat hindert niet, zeg maar rustig 's avonds; nou, ik heb een fijne dag gehad, maar ik ben blij dat er nog een bed op me staat te wachten. En zit je de hele dag buiten, ga dan niet buiten wandelen, blijf dan eens een keer binnen, thuis, ga naar een theater, ga naar een bioscoop, lees eens een goed boek en zeg niet: nu ja, ik loop al de hele dag buiten voor mijn beroep, nu ga ik voor mijn plezier nog eens lopen. Dat zou alleen maar kunnen als zo'n mens zijn beroep eigenlijk als zijn genoegen aanziet, dus de kracht elke keer uit de uitoefening van zijn beroep zelf put. Dat is bij de meeste mensen tegenwoordig niet het geval, helemaal niet. Dus, laten we zeggen; het is met het opnemen van kracht alleen maar een kwestie van "weet je het of weet je het niet", en als je het weet, dan heb je geen vakantie nodig. Nou, en dan zou ik zeggen: als je dan tijd wilt sparen, begin maar te trainen, want hoe gauwer je het kunt, hoe beter het gaat. Nietwaar, als een ander zegt: "kom, ik moet even een uurtje zitten en een kopje koffie nemen", dan zeg ik: “ ik ga even op het bankje zitten, eventjes concentreren, ik heb geen koffie nodig, ik ben veel fitter dan toen ik de morgen begon". Begint het daglicht nu al een beetje door te stralen? Laat ik U zeggen; ik heb Uw adviezen al heel goed opgevolgd, want ik heb al in geen 26 jaar vakantie gehad. Nou, kijk eens, dat vind ik toch werkelijk aardig; ik krijg elke keer gelijk uit het publiek. Nou, hebben we nog meer op de benarde bezoems? Mag hier ook een vraag gesteld worden over een bepaald onderwerp? Nou, U kunt het proberen en als het in relatie staat met de onderwerpen, waar ik dan een beetje meer vanaf weet, dan zal ik U graag antwoord geven. Ik had n. l. willen vragen over de magische evenwichten als verband tussen de Schepper en het geschapene. Het magisch evenwicht tussen Schepper en geschapene kun je in een paar woorden uitdrukken. Wanneer het totaal van het geschapene de Schepper zoekt in de Schep per in harmonie met het geschapene, wanneer door het zoeken de Schepper leeft in het geschapene, is het geschapene in harmonie met de Schepper. Zij die God zoeken, -hoe ze Hem ook noemen - en die Hem niet zoeken alleen maar in een theorie, maar in hun leven, die komen in deze magische harmonie. En wie eenmaal in dit evenwicht tot de Schepper staat, is niet te overwinnen door enige kracht, behalve de Schepper zelve, en uiteindelijk ook niet meer door de Schepper zelve, omdat er een moment komt, waar het volledig evenwicht tussen de Schepper en geschapene de noodzakelijkheid is voor de Schepper als zelferkenning en voor het geschapene de God een noodzaak is als eigen bestaansvoorwaarde, waardoor deze beiden onverbrekelijk met elkaar verbonden worden. En alle magie, van welke aard en soort ook, is uiteindelijk hieraan verwant, want je kunt zo gek niet komen met de magie of altijd weer is elke magische handeling een zich richten op het tot stand brengen van, of verstoren van een 121

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 evenwicht dat bestaat tussen een persoon of een toestand en de Schepper, nietwaar? Moet ik daar nog wat verder over gaan? Ja, U kunt er rustig verder over gaan. Nou. Mogen er ook nog andere vragen gesteld worden? U krijgt dadelijk toch nog de gelegenheid. Laat ik dan niet té ver gaan, laten we ons dan even bij de magie houden. Kijk eens, ik stam uit een volk dat de magie tot hogere roeping heeft opgevoerd, want de wijsheid van de grote kenners van de geheimzinnige evenwichtswetten, die het voortdurend bestaan der dingen betekenen, is in ons volk overgeleverd tot aan deze dag toe. Er zijn niet veel ingewijden meer en de scholen zijn niet meer beperkt tot ons ras, maar ik weet wel iets van deze dingen af. En wanneer we God gaan aanschouwen en beschouwen, dan moeten we allereerst voor onszelf weten dat de God altijd is in onze eigen voorstelling, maar dat onze eigen voorstelling in voortdurende relatie staat met elke Godsvoorstelling. Zo kunnen we dus de magische toren bouwen waarin volgens de moderne zegging het eindwoord is "te deo Sabaôtth". We kunnen ook bouwen - wat nog veel duidelijker is - het vierkant, het vierkant van de negen stenen, dat later door een misverstand is geworden het hoogpriesterlijk tablet van twaalf stenen. Elke schepping is onder te verdelen en elke uiting zoals die ervaren wordt, in negen factoren. In ons leeft over het algemeen één factor van deze negen, maar wij staan met het grootste gedeelte van de andere factoren in een onmiddellijke - als rechte lijn weer te geven - verbinding. Dat betekent dus dat wij, kiezende uit alle aspecten des levens die wij kennen, uitgaande van de in ons aanwezige waarde, in het leven van iemand die in een ander vierkant leeft, altijd invloed uit kunnen oefenen. En nu weet U waarin het magische van bepaalde vierkanten is gelegen: zij bestaan dit een ontwikkeling; ik denk b.v. aan een jaarvierkant, waarbij uit het cijfer, het kaballistisch cijfer, de jaarnaam en als het enigszins kan, ook de volgende jaarnamen worden getrokken,zodat ze tezamen vier zijn, waarbij elke naam dan onmiddellijk herhaald wordt, horizontaal en verticaal. Dat is begrijpelijk. Dit betekent nu eigenlijk niets anders dan dat vandaag een bepaalde invloed regeert. Deze invloed is in bepaalde hoofdlijnen te splitsen. Als magiër moet ik weten in welk dier vierkanten ik thuishoor. Nu moet ik een ander vierkant benaderen. Ik heb nu de directe macht, d.w.z. kan vanuit mij een rechte lijn getrokken worden door dat vierkant der stromingen totaal. het punt dat ik wens te bereiken, dan treed ik op als onmiddellijk magiër en is het mijn eigen kracht die het magisch gebeuren bewerkt. Kan ik dit echter niet, dan kan ik toch altijd een invloed bereiken die wel lijnrecht met mij in verband staat, maar die ook lijnrecht met het door mij gezochte punt in verband staat. Als resultaat krijg ik dan de z. g. secondaire ofwel zuiver ceremoniële magie. Dat zijn de twee magische hoofdvormen. Elke magische vorm berust dus op het kennen van een aantal stromingen of feiten. Dat houdt in dat iedereen zijn eigen magie kan toepassen en dat is erg belangrijk, want de ene mens weet van de menselijke geest, de andere mens veel van de politiek, een derde veel van economie of handelswetenschappen, een vierde van het recht, een vijfde van de techniek op een bepaald gebied of de geneeskunde; ieder van hen kan, uitgaande van zijn eigen wezen, de daarin bepaalde tendenzen, gaande volgens de ontwikkeling die hij zelf heeft doorgemaakt, een zodanige invloed richten tot een voor hem bereikbaar punt, dat hij praktisch overal in Uw wereld en zelfs in onze werelden, zich kenbaar kan maken en zijn wil kan doorzetten, in zoverre er geen sterkere invloed zijn invloed afwijst, waardoor zij terugkeert in versterkte mate tot de afzender. Vandaar dat het altijd verstandig is om alleen witte magie te bedrijven, want spreek ik een zegen uit en oordeelt de Heer niet waardig degeen die ik de zegen toespreek, valt ze op mijn hoofd terug, verzevenvoudigd. Maar spreek ik een vloek uit ten onrechte, zo valt ze zeven maal zeven keer versterkt op mijn hoofd terug, want in mij is reeds de negatieve kracht die mij tot vloek brengt en daaruit komt dus al de versterking van de eerste zeven keer. En dan is het kwaad dat in mij leeft niet maar zeven duivelen sterk, maar zeven keer zeven keer zeven en dat is heel veel, dat in de helft van een aardperiode, heel veel, en daarom moet je altijd voorzichtig zijn. Maar wanneer je de mensen wilt helpen, dan kun je dat allemaal doen, en wie dat doet op een agressieve manier, omdat hij alleen agressief kan leven, zijn hele leven en wezen agressief is, dan kan die mens door zijn agressiviteit te richten als een steun voor anderen, daarmee magische werkingen tot stand brengen. Ook de negatieve kan precies hetzelfde doen, en zo ziet U dus dat er in magie een hoop zit. En als ik 122

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 nu bij gelegenheid nog een keertje wat tijd over heb, dan wil ik graag nog wat verder met U op de magie ingaan. Dat zal hogelijk gewaardeerd worden. Nou, ik ben werkelijk overstelpt van geluk met zo'n publiek, maar ik ga toch afscheid nemen. Vrienden, we zullen elkaar nog meer spreken en tot op dat ogenblik, om magisch te spreken, mogen zijn Uw voeten licht en de wegen recht en lang, want dan is het doel nabij. Goeden avond. Goeden avond vrienden, We kunnen dan op het ogenblik een onderwerp gaan behandelen naar Uw eigen keuze, vragen beantwoorden etc. Dus vertelt U maar wat Uw interesse is, dan gaan we die kant uit vandaag. Vorige keer hebben we ons heel gezellig bezig gehouden o. a. met de kleurentherapie, dat herinner ik me nog heel goed. Misschien zijn er vandaag weer van dergelijke interessante dingen. Zoudt U als onderwerp willen behandelen; de wisselwerking tussen wil, emotie en intellect? Ja, dat is natuurlijk een betrekkelijk veel omvattend onderwerp, maar we kunnen het in ieder geval proberen in de korte tijd die we daarvoor hebben. De emotie is de wekker van het verlangen, het verlangen is de wekker van de wil, het intellect is de kracht die aangeeft hoe het gewilde - dus het verlangde der emotie - volvoerd kan worden. Daar hebben we eigenlijk in een nutshell het hele geval bij elkaar. Nu moeten we dus allereerst nagaan: wat zijn de emoties? En dan kunnen we wel zeggen: 9/10 van datgene wat emotie heet bij de mensen, dus in Uw wereld, dat komt voort uit stoffelijke wisselwerkingen. Dat betekent dus dat een heel groot gedeelte van Uw wensleven zuiver materieel gebaseerd moet worden geacht; dit bestaat uit stoffelijke prikkels. Nu komt erbij het intellect en het intellect matigt zich een oordeel aan over het wensleven. Dit geeft opnieuw geboorte aan een emotie, en wel een emotie die in hoofdzaak gericht is vaak tegen het emotionele zijn, dat zuiver stoffelijk bepaald is. Dus we krijgen hier een wisselwerking van tweeërlei emotionele aard. Als ik niet duidelijk ben of U zegt: " vertél het eens even een beetje anders", met genoegen, hoor. Ik herhaal het, of alles wat U wilt, dat weet U. Nou, let op. Ik ken dus de stoffelijke emotie en daarnaast de emoties die door het intellect tot stand worden gebracht, d.w.z. de wensdaden en -dromen worden vaak beoordeeld door het intellect en daardoor wordt een emotie van zelfbevestiging -wederom stoffelijk - vaak gericht tegen de oorspronkelijke eerste emotie. Hier krijgen we een balanswerking die het reëel werkzaam zijn van de wil in vele gevallen belemmert. Anders gezegd: de eenvoudigste mensen hebben de meeste wilskracht. Accoord zover? Als een eenvoudig mens de meeste wilskracht heeft, dan komt dat natuurlijk omdat deze mens onmiddellijk voortgaat om, zonder overweging, zijn stoffelijk verlangen te verwerkelijken; hij offert daar alles voor op. Dat is nu niet het soort wilskracht dat ons erg aantrekkelijk lijkt. Nu zou er ook een ander soort wilskracht kunnen bestaan, n. l. bij de mens - en dat is een hypothese, hoor, want dat komt praktisch nooit voor - die volledig zijn stoffelijk begeren ondergeschikt kan maken aan zijn intellect, dus aan zijn denkvermogen. Deze mens wordt dus tot zijn wilsdaad door zijn intellect gedreven. Hij kan alleen zich richten met zijn wil tot datgene wat hij begrijpen, omschrijven en nauwkeurig definiëren kan. Hierbij heb ik de geest eigenlijk voortdurend buiten beschouwing gelaten. Maar nu blijkt er in deze emotionele factoren toch ook nog een derde invloed te zijn en dat is n. l. het geestelijk kennen of weten. Dit geestelijk kennen of weten ligt achter het z. g. onbewuste nog of onderbewuste; het is een ervaring van leven en levenswetten, die uit een prenatale periode stammen. En nu moet ik even erbij definiëren - er zijn artsen bij - ik bedoel hier dus een volledige prenatale periode en niet de prenatale periode die loopt tussen het bevruchten en het uitstoten van de vrucht, maar dus een tijdperk dat gelegen is vóór de ogenblikkelijke verschijning. Daarin worden een groot aantal waarnemingen en bewustwordingen gedaan, men wordt zich van veel bewust, men redeneert en men krijgt daarbij dus een geestelijk intellect. Dit geestelijk intellect, bewustzijn, kennen, weten, ligt op een ander peil dan het stoffelijke, en de beoordeler die hiervoor staat, die zal onmiddellijk zeggen: "hé, wat mij opvalt is dat het geestelijk intellect vaak lijnrecht strijdig is met het stoffelijk intellect, dus dat de bewustzijnsvorm en het weten van de geest schijnbaar van een 123

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 geheel andere geaardheid is. Wanneer nu deze geest voldoende invloed heeft op het lichaam, dan kan hij dus de emotie wekken en naast de emotie ook tevens het intellect zover beïnvloeden dat hier een homogene werking ontstaat, en dan krijgen we de grote wilskracht die - U heeft het daarnet over magie gehad, o pardon, over magie, laat ik het nu netjes zeggen, anders klinkt het net alsof het een Engels meisje is of misschien zelfs een Amsterdamse aanduiding voor iets - gericht kan worden b.v. bij de magie, en zeer zeker bij diegenen die ingewijden zijn, leidt tot een volledige homogeniteit, waarbij een lichamelijk ontstane emotie door de geest zodanig beïnvloed wordt en gewekt wordt, dat het lichamelijk streven parallel loopt met de bewustwording van het stoffelijk intellect, waarbij de premonitie(?)p het voorgevoel bevestigend werkt en als zodanig een zo groot mogelijke wilskracht naar voren doet komen. Allemaal duidelijk? Geen protesten? Zegt U dat nog eens. Geeft U eens een voorbeeld daarvan. Uitstekend. Kijkt U eens; wij kennen b.v. toorn, nietwaar. Nu zegt de mens:" ik mag niet kwaad worden". "Als ik kwaad word" zegt mijn intellect, dan kan ik hier niet bereiken". Maar mijn lichaam is het daar niet mee eens, want mijn lichamelijke emotie in tegenwerking, dus verzet, drift. Deze drift kan weer verder worden teruggeleid tot bepaalde afscheidingen van interne secreties o. a. , nietwaar, we weten dat de gal op het humeur een heel aardige inwerking heeft en dat verschillende andere klieren er ook aardig aan mee kunnen doen. En U begrijpt wel dat, wanneer de geest nu zodanig sterk is, dat hij een emotie kan wekken In het lichaam die tegengesteld is aan de normale reactie, het lichaam op zichzelf reeds kalmerend gaat werken. Dus zelfs wanneer het intellect toornig zou worden, is daar de lichamelijke loomheid, laksheid of remming, die zegt: ik wil mij hier niet over opwinden, ik kan me gewoon niet opwinden. Dan blijft over het intellectuele argument. Het intellectuele argument wordt ook door de geest beïnvloed, die zegt: ja, dit is alles redelijk, maar b.v. alleen vanuit jouw standpunt, dus je moet eerst de keerzijde van de medaille proberen te zien. Hierdoor wordt ook het intellect beïnvloed tot kalmte en kan dus het gewenste, het voorkomen van een toornige uitbarsting, volledig bereikt worden, ook al worden de meest grove beledigingen gebruikt of al kom je in situaties die onmogelijk en ergerlijk zijn. Begrijpt U? Is dat als voorbeeld voldoende? Ja, als het niet zo is dan zegt U het maar. Nou, vrienden, als we dit dan duidelijk hebben gemaakt, dan kunnen we dus nogmaals vaststellen: altijd weer wanneer de geest superieur is, dan krijgen we een volledige beheersing van de lichamelijke drift, verder een beheersing van het intellect, het stoffelijk intellect door een beperking die daar geestelijk aan wordt toegevoegd en deze beide zijn dan in staat, samen met de geest, te komen tot een wensleven dat uitgedrukt wordt in bewustzijn zowel als in lichaam, lichamelijke omstandigheden. Daardoor kan de grootst mogelijke kracht gewekt worden om het gewenste te verwerkelijken, dus het verlangen dat altijd primair is - Wil is secondair, hoor, vergeet U dat niet; U zegt wel "ik wil" en "wilskracht", maar wilskracht dat betekent alleen je totale krachten inzetten om iets te bereiken wat van tevoren is vastgelegd, dus uit een verlangen geboren wordt. Accoord toch zeker, hé? Dan krijg ik dus een mens die één geheel is, die harmonisch is. Deze harmonische mens heeft de grootst mogelijke wilskracht, want hij is volledig gericht op één punt. Op het moment dat ik lichamelijk het één wil, stoffelijk het andere wil, en geestelijk aanvoel dat geen van beide oplossingen juist zijn, ben ik niet in staat tot wil, tot willen, dan kan ik niet komen tot het zeggen;" nu wil ik dit"; ik verlang misschien dit of dat, maar ik verlang daarnaast een ander, die beide elimineren elkaar, wegen tegen elkaar op, ik ben niet in staat tot wilskracht d.w.z. ik heb niet de daadkracht om datgene wat ik erkend hebbende in het verlangen, nu tot werkelijkheid wil maken, ook te verwerkelijken. Het intellect is natuurlijk een heel aardige, corrigerende factor, zover als het zuiver stoffelijke aangelegenheden aangaat, want het intellect heeft in zich verzameld verzameld een grote hoeveelheid feitenmateriaal als basis, een soort bibliotheek van gebruiken en stromingen, verder een dosis levenservaring en is in staat -want daarom is het intellect - uit het totaal dezer feiten zijn houding te bepalen. Het kan dus beredenerend overleggend, zeer scherpzinnig zoals dat heet, precies de conclusie trekken die volgens eigen ervaring en bewustzijn, noodzakelijk is. Men kan met het intellect allerhand dingen beredeneren, men kan doordringen tot in de diepste kern der dingen vaak, men kan ze snel bevatten en begrijpen, omdat er een bewustzijn aanwezig is, waaruit geput kan worden, 124

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 om deze nieuwe ervaring op te bouwen. Wanneer mijn lichaam onverschillig is en mijn intellect stelt mij een bepaald doel, dan kan ik dit wel verwerkelijken, maar alleen in zoverre het niet in strijd komt met mijn normale lichamelijke behoeften en wensen. Bezit ik nu echter een geestelijk overwicht op mijzelve en erken ik: dit is noodzakelijk, ten koste van alles; deze bewustwording die ik stoffelijk heb gehad, is de moeite waard om doorgezet te worden, dan kan ik, met deze gevormde gedachte, plus de kracht van mijn geest, mijn lichaam beheersen. Ik ben dan een wilskrachtig persoon. En daar heeft U dan de relatie eigenlijk zo heel eenvoudigjes uit elkaar gezet. Moeten we het verder uiteenrafelen, dan komen we in de psychologische problemen terecht. Ik wil er natuurlijk graag op in gaan, hoor, maar dat laat ik aan U over. De kern van de zaak heb ik geloof ik zo wel beantwoord. Ik dank U wel. In verband hiermee zou ik nog een vraag willen stellen, hoe het dan staat met onze vrije wil. Kijkt U eens: als ik over een vrije wil spreek, dan is dat inderdaad waar, want ik ben vrij om te willen wat ik mij voor kan stellen, nietwaar? Maar ik blijf in mijn vrije wil altijd beperkt tot datgene wat voor mij voorstelbaar is en dat wil dus zeggen dat de vrije wil beperkt wordt door de stoffelijke verlangens en mogelijkheden enerzijds en het intellect - als U het zo wilt noemen - het bewustzijn anderzijds waarbij het totaal van de geestelijke bewustwording altijd ondergeschikt gemaakt wordt, aan de stoffelijke condities, zodat in een stoffelijk leven alleen datgene bereikt kan worden, wat ook inderdaad stoffelijk mogelijk is, waarbij een sublimeren van de stof door de geest, praktisch tot de onmogelijkheden behoort, en slechts wanneer de stof aan de geest is aangepast, op een werkelijke sublimatie kan worden overgegaan en deze bereikt kan worden. Antwoord voldoende? Ja, dank U. Ik had U willen vragen of U zou willen spreken over de thaumaturgie. Traumaturgie, dat is? Vertaalt U het eens in het Hollands. Dat is de wijze voor het tot stand brengen van genezing. Ja, inderdaad, van traumata? Neen niet van traumata, het is thaumaturgie. Thaumaturgie, nu daar heb ik eerlijk gezegd nog niet van gehoord. Ik zou natuurlijk even kunnen vissen of ik daar hier of daar inlichtingen over krijg, maar als U mij precies omschrijft wat U wilt horen, dan zal ik kijken of ik die inlichtingen vinden kan. Het gaat n. l. erom dat iedere persoon een mogelijkheid heeft om een ander te genezen en het gaat hier over de geestelijke methode waarop dat zou kunnen gebeuren. Ah juist, nu ja, we zullen dat eens even informeren precies, want als U daar zo met een woord komt wat mij op het ogenblik vreemd is, dan moet ik wel heel zeker zijn van mijn doel, dat Uw uiteenzetting ook volledig en alomvattend is. Wat ik eerlijk gezegd vermoed aan Uw eigen denken te merken dat deze uiteenzetting onvolledig blijft. Ik heb me laten we zeggen, tot een bepaald gedeelte daarvan beperkt. Ja, een zeer bepaald gedeelte zelfs hé? Ja. Nu ja, dat hindert niet, dat zullen we even bekijken. Hebben we ondertussen een ander klein probleempje of vraagje daar tussendoor? Ik zou U willen vragen, naar aanleiding van wat daar straks gevraagd is, of U misschien nog iets kunt zeggen over de strijd tussen spitsvondigheid en rechtsbewustzijn en de rechtsbedeling? Weet U voor wie dat een schitterend onderwerp zou zijn? - hij komt niet op deze kring, tenminste niet als spreker - voor onze vriend Henri, want die is zeer zeker spitsvondig en heeft een ontwikkeld rechtsgevoel en kan over rechtsbeleving dus ook meepraten. Maar laten we zeggen dat in doorsnee het z. g. recht is het bevestigen van onrecht, maar onrecht dat geratificeerd wordt door het totaal van de menigte, waarbij het eigen rechtservaren veelal in opstand komt tegen het recht en daardoor voor het gerecht gebracht kan worden. En wanneer men dan berecht wordt, dan moet er een wapen tegen zijn en dat is spitsvondigheid. De 125

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 spitsvondigheid is dus uiteindelijk niets anders dan het zoeken van de fouten in het niet rechtgevende recht, waardoor uit het niet-rechtgevende recht door onrecht tegen over het recht, recht geboren kan worden. Ik word gesoufleerd hier op het ogenblik, dat merkt U misschien. Vandaar dat ik het ook iets langzamer doe, hoor. Hij zou het zelf waarschijnlijk wat vlugger afratelen. Maar U ziet dus, het komt eigenlijk hierop neer: spitsvondigheid is het middel om in het recht, het eigen rechtsbewustzijn tegenover het aanvaarde recht te doen zegevieren, of in andere gevallen, om eigen egoïsme tegenover de belangen van de menigte te verdedigen. En als zodanig is spitsvondigheid m. i. toelaatbaar, zelfs een goed hanteerbaar wapen op het moment, waar in een bepaalde zaak het z. g. recht, d.w.z. de wet met het menselijk rechtsgevoel in strijd is, en dat komt heel vaak voor. Zodat men met de grootste spitsvondigheid de wetten draait en keert totdat ze precies dat betekenen wat ze nooit bedoeld waren als betekenis in zich te dragen. En dat is eigenaardig genoeg dat doen niet alleen de advocaten, dat zou U misschien denken, maar dat doen bij voorkeur de rechtgevenden oftewel de rechters. Is het voldoende zo in het kort? Ja, dank U wel. Nou, dan moet ik even terugkomen op dat genezen. Kijkt U eens, er wordt hier dit gezegd: genezen kan een ieder uit eigen kracht; dat is inderdaad waar, indien de persoon in staat is om deze kracht te richten. de wijze waarop deze kracht wordt aangewend, is afhankelijk van de eigen vitaliteit, zodat de grootte van de levenskracht bepalend is voor de geneeskrachtige werking die men zonder meer heeft t. o. v. elk ander mens. Daar komt verder bij dat de eigen stromingen - Ja, het eigen trillingsgetal wordt hier gezegd; dat zal wel goed zijn nietwaar - het eigen trillingsgetal dus - ik ken het wel in andere samenhang - volledig in overeenstemming behoort te zijn met dat van de patiënt of een harmonische van het trillingsgetal van de patiënt. En hoe moet dan laten we zeggen de medicus die dat zou willen toepassen, zijn trillingsgetal aanpassen aan dat van de patiënt? Ik geloof dat deze aanpassing praktisch niet mogelijk is voor iemand die niet tot de graden van esoterische ingewijden behoort reeds. Dus, laten we zeggen, deze methode is dan niet bruikbaar voor de arts. Voor de doorsnee arts niet. Maar wanneer men zich openstelt, en men hulp krijgt, geestelijke hulp krijgt, wordt dan het trillingsgetal automatisch gejustificeerd. Neen, dat is juist het eigenaardige, dat gebeurt niet. Dat kan tot een zekere mate gebeuren, maar dan krijgen we de genezers die zich specialiseren op bepaalde kwalen, waarbij dus een aanpassing in bepaalde zin, voor een bepaald deel van het lichaam als het ware mogelijk wordt, terwijl het voor het gehele lichaam niet mogelijk is. Is dat begrijpelijk? Ja. Er zijn toch ook genezingen tot stand gekomen door een magnetiseur, of het kan niet schelen hoe, waar de patiënten toch helemaal niet wisten dat ze behandeld werden en toch genezingen tot stand kwamen. En dan moest natuurlijk de genezer wel het trillingsgetal hebben dat overeenkwam met de patiënt zonder dat hij dat eigenlijk wist. Ja, inderdaad, anders is het niet mogelijk. En dat is nu het grote gevaar dat veel mensen ertoe overgaan om zichzelf te suggereren dat ze alles kunnen. Ik geloof dat het voor heel veel magnetiseurs erg nuttig zou zijn om na te gaan bij welke gevallen ze inderdaad grote successen hebben. En dan zullen we zien dat verschillenden van degenen die zich wagen aan elk ziektegeval, uiteindelijk goede genezers zijn voor b.v. neurose, terwijl ze in elk ander geval geen resultaat, of praktisch geen resultaat boeken. Er zijn sommigen die buitengewoon sterk zijn b.v. in het opheffen van rheumatische aandoeningen, die verlammingen e. d. in orde kunnen brengen, maar die zullen meestal ook weer niet in staat zijn om b.v. een oogziekte te genezen, die zullen niet in staat zijn om doofheid te genezen of een aandoening van de hersenen; anderen weer hebben een zeer gunstige invloed op kanker, maar diezelfde mensen moet je niet gebruiken voor tuberculose. En wanneer elk van deze para-normale genezers zich dus zou realiseren wat zin eigen specialiteit en mogelijkheid is, mits hij werkt met een geestelijke kracht waardoor aanpassing aan elke patiënt mogelijk is - dat is ook nog de vraag natuurlijk, in hoeverre dit gebeurt - dan zouden we uiteindelijk te maken krijgen met een groot 126

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 aantal specialisten op dit gebied, laten we zeggen meer materialistische specialist dan de controle houdt en dus ook tevens alle bijkomende kwaaltjes zal moeten behandelen en verwerken of zelfs één patiënt met een complex ziektegeval in handen is gelijktijdig van drie tot vier genezers. En dat gebeurt helaas niet. Mag ik in aansluiting hierop een vraag stellen? U had het over harmonischen en U had het over trillingsgetallen. En naar aanleiding van hetgeen U nu op het ogenblik medegedeeld heeft, dat genezers speciaal bepaalde ziekten kunnen genezen, zou ik hieruit willen concluderen dat, als U spreekt van trillingsgetal en harmonische, dat bepaalde ziektebeelden dan een bepaald trillingsgetal zouden hebben waarop deze genezers speciaal een straling kunnen uitoefenen of een intensiteit kunnen uitoefenen om dat trillingsgetal van een bepaald ziektewerkend agens te beïnvloeden. Ja, dat is niet helemaal juist; ik zit voortdurend te spieken, om eerlijk te zijn dus ik zit voortdurend eventjes te informeren. Mag ik daar dan even wat van zeggen, want ik heb die vraag gesteld. Kijk, de kwestie zit n. l. als volgt. Er is een bepaalde opleidingsmethode voor mensen met een wichelroede en die hebben deze volgende methode: zij moeten de uitstralende kracht bepalen op diverse organen, op een ziek orgaan en op een gezond orgaan en zij gaan dan met de diverse geneesmiddelen na of de uitstraling van deze geneesmiddelen in overeenstemming zijn met het gezonde orgaan. Is dat geneesmiddel goed met het gezonde orgaan, dan gaat dat, want, laten we zeggen; in de normale wetenschap in de toepassing is daar op het ogenblik vandaag aan de dag, hebben ze dit n. l. ook dit gevonden, dat wanneer ze regen willen hebben, dan verdampen ze Chloorjodide in koolstofkorreltjes en die gaat in de lucht en die veroorzaakt regen. Wat is nou het merkwaardige? Dat de kristalstructuur van Chloorjodide volkomen gelijkwaardig is aan de kristalstructuur van sneeuw, van ijs. Dus daar gaat blijkbaar een dusdanig trillings en krachtencomplex uit van dat kristal van Chloorjodide, zodat die vormingskrachten zouden kunnen ontstaan in de ijskristallen. En ik had ook gedacht dat op die manier misschien bepaalde genezers een dergelijke trilling zouden kunnen opwekken, die voor dat orgaan goed is. Neen, het eigenaardige is juist dit; de doorsnee genezer die specialiseert zich op een bepaalde ziekte en wel omdat een ziekte van een bepaald orgaan, of een bepaald deel van het weefsel, of een bepaald deel van het zenuwstelsel, betekent, een zeer specifieke afwijking van het normale veld. Dus laten we zeggen, normaal in het tempo van pulsering 500; we nemen natuurlijk volkomen fictieve getallen. Nu wordt het orgaan ziek en wordt gebracht tot 400; het valt dus terug. Nu zou U zeggen; nu zou het beste zijn dus een genezer die de straling van 500 beheerst. Maar dat is niet waar, want die straling kan veranderen, want er is een andere patiënt die heeft voor hetzelfde weefsel een pulseringsgetal voor de levensstroom van 700, en daar valt het tot 600. Wat is nu het eigenaardige dus? Deze genezer past zich niet aan aan de patiënt maar compenseert het tekort dat door de ziekte ontstaat. De honderd. De honderd in dit geval dus en diens trillingsgetal is dus eigenlijk 100 toevoegend, aan de eigen. Het klinkt een beetje erg eenvoudig en het is logisch niet als helemaal juist, hoor, maar ik geef dit dus als een heel grof voorbeeld. We kunnen het anders zeggen; er wordt op een bepaald vlak normalerwijze een kracht uitgeoefend van 25 pond, er treedt ziekte op, daardoor is die kracht maar 24 pond. Nu ga ik met mijn hand een druk uitoefenen van 1 pond en heb daarmee de normale toestand weer doen intreden, waardoor de normale reactie mogelijk wordt en uiteindelijk misschien het tekort weer wordt aangevuld. Dat is de kwestie dus van de genezer die zich gespecialiseerd heeft. Wat U vertelt over die geneesmiddelen is trouwens ook niet volledig juist. Ik neem heel graag aan. . Dat was het verhaaltje uit een boek hoor dat ik als zodanig aanhaal. Ja, ja, ik wil heel graag geloven dat men dat probeert en dat men dat doet, maar dan maak ik onmiddellijk deze opmerking - altijd in commissie natuurlijk, hoor - als inderdaad een frequentie-overeenkomst zou bestaan, een uitstralings- of intensiteitsovereenkomst tussen het geneesmiddel en het gezonde orgaan, dan zou een toevoeging van dit geneesmiddel niet een aanvulling maar een vervanging van het gezonde orgaan betekenen. Dit kan tijdelijk de veerkracht sterk verhogen en in de rest van het lichaam de normale toestand weer tot stand 127

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 doen komen, maar zal niet in staat zijn om aan te vullen waar het de volledige taak van het zieke orgaan overneemt# en dat dus niet sprake kan zijn van een recuperatie die aan is gepast aan de behoeften van het lichaam, zodat een dergelijke genezing altijd tot oorzaak zal hebben een verandering in het orgaan zelf, waardoor lichte afwijkingen toch blijven optreden. Of er moet een juiste prikkel komen om het zieke lichaamsdeel zelf te laten genezen, nietwaar? Juist. Dus laten we het zo zeggen: we moeten het eigenlijk meer hebben van de homeopathie als het er op aan komt dan van alleen maar de geneesmethode die zonder meer de oorzaak wegneemt, want als je dat doet, dan schep je daarmee een verzwakking inplaats van een versterking. Ja, maar een ziek lichaamsdeel krijgt toch ook een andere kleur? Ja, dat is een kwestie van waarneming, dat is weer de uitstraling die U waarneemt, nietwaar? Wanneer daar een - laten we het maar weer een frequentie-verandering noemen - wanneer er een frequentie-verandering optreedt, dan krijg je uiteindelijk hetzelfde als in het licht, de lichtscala, die ook een glijdende schaal is, waarbij de verschillende kleuren geleidelijk in elkaar overgaan. En zo kun je dus de grote of minder grote gezondheid van een persoon, aan zijn uitstraling zien In de aura. Ja, natuurlijk. En iedere kleur is een trillingsgetal, dus als je je daar op instelt. . . Inderdaad, dus dat is volledig juist, daar behoef ik verder niets aan toe te voegen. Moeten we nog verder met dit onderwerp, of kan ik de telefoon neerleggen? In hoeverre zit U dan met het volgende. We hebben het hier over een ziek orgaan, maar dat in toch eigenlijk een orthodoxe opvatting van ziekte, we hebben toch te maken met een zieke mens en door ons dus maar alleen op dat orgaan te richten, dan zouden we ons toch eigenlijk in die orthodoxe therapieën weer vastleggen, en niet dus dat we de mens in zijn geheel beschouwen en ook reagerend in zijn geheel. Ja, dat is inderdaad waar wat U daar zegt. Maar nu moeten we één ding niet vergeten, n. l. dat de oorzaak van de ziekte over het algemeen niet zo gemakkelijk ontdekt kan worden dat de patiënt inderdaad geneest voordat hij aan de ziekte onder gaat of zonder dat er al een definitieve bevestiging van dit ziektebeeld is gekomen die blijvend is. Ik bedoel hiermede dus dit te zeggen; met psycho-therapeutische middelen kan men een groot aantal kwalen opheffen, maar nooit kwalen die van een, laten we zeggen, structuur-veranderende geaardheid zijn. Waar toch de geest de formerende eigenschappen heeft kan hij uiteindelijk toch de materie ook beïnvloeden? Dat ben ik volledig met U eens, maar dit veronderstelt dus als eerste voorwaarde een bewustzijnskern, die bij het aanwezig zijn van een ziekte wel degelijk bewezen in niet te bestaan. Kijkt U eens, dat is nu precies hetzelfde als U zegt: ja natuurlijk, wij kunnen die voetganger nu wel op een ezeltje laten rijden een eindje,maar waarom zouden we hem niet in een auto zetten want hij kan toch chaufferen. Maar als die man nu niet kan chaufferen, dan kan hij met die auto niet vooruit,maar met een ezeltje wel. Ik geloof wel dat deze vergelijking - nu gaat elke vergelijking mank. . . . . Die gaat noodzakelijkerwijze mank. . . . . noodzakelijkerwijze mank gaat, maar het gaat hierom, het was eigenlijk een probleem, zoals ik het stelde, in meer principiële vorm. Ja, kijkt U eens, als U het principieel stelt, natuurlijk, de geest is superieur aan de stof, maar om deze superioriteit tot uiting te doen komen, moet de geest een zodanig bewustzijn bezitten dat hij inderdaad de stof kan beheersen. En nu blijkt juist dat een groot gedeelte van de ziekten, fouten bij de mens, gebrek aan weerstandsvermogen etc. voortkomen, als we het op de keper gaan bekijken, uit een gebrek aan geestelijk bewustzijn of strijdigheid in de psyche. En deze strijdigheid die kunnen wij niet onmiddellijk opheffen. Wanneer we haar opheffen, dan kunnen we daarmee het ziekteverschijnsel doen afnemen en uiteindelijk genezen, maar wij 128

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 kunnen niet deze geest zodanig inspireren, geloof ik, dat hij onmiddellijk in staat is om na het wegnemen van de ontstane remming zelve de volledig normale toestand zonder meer te herstellen, daar acht ik hem niet toe in staat; dit acht ik alleen mogelijk voor een bewuste geest. En dat is ook niet te brengen via een suggestie van een persoon die het vermogen heeft deze kracht te suggereren? Toch wel, mits die persoon zodanig gevoelig is dat hij, inderdaad het conflict herkennende, ook het gebrek, wat oorzakelijk is uiteindelijk weer voor het ontstaan van het conflict, kent en kans ziet om dit, hetzij door suggestie of hypnose te neutraliseren - hypnose is een betrekkelijk gevaarlijke methode daarvoor - of zelfs tijdelijk om te zetten in een positieve kracht. Wanneer dat kan dan vallen alle voorafgaande dingen weg, maar dan moet vooropgesteld worden dat deze geest dus tijdelijk geleid en beheerst wordt door een andere, wel-ingewijde geest. En wat voor innerlijke oppositiekrachten worden er in de patiënt gewekt wanneer je deze methode toepast? De innerlijke oppositie wordt altijd gewekt, indien de suggestie tegengesteld is aan het eigen verlangen tot zelfbevestiging van de patiënt, dus m. a. w. elke suggestie gegeven, die niet strookt met de mentaliteit van de patiënt zal een strijd doen ontstaan, die, zo al misschien het eerste ziekteverschijnsel verdwijnt, onmiddellijk andere ziekteverschijnselen naar voren brengt. Dat ben ik volmaakt met U eens, maar nu we het toch over dergelijke onderwerpen hebben, heb ik de vrijheid om het volgende even door te vragen. Dit is een vorm van therapie die ik toepas. Nu is het vermeend probleem: we hebben - met één van de artsen hier - een jongedame onder behandeling. Nu hebben we het er vroeger al eens over gehad, in andere zittingen, dat we ons af moesten stellen op Uw groep - in de geest dan - hetgeen ik dan ook inderdaad enthousiast doe. Ik heb zo het gevoel gehad dat er inderdaad ook die leiding aanwezig was. Nu in het merkwaardige van het geval: de ene maal zien we eigenlijk na korte tijd optreden een toestand die dan uiteindelijk wenselijk is, of liever, die noodzakelijk is. . . . . . Ja, bevredigend. . . . . en een andere keer niet, hoewel ik toch meen enige van Uw groep daarbij te kunnen waarnemen. Nu is voor mij het probleem: hoe komt het nu dat, waar de patiënt precies weet waar het hem om draait - want die heeft geen aangename ziekte - de ene keer de resultaten zo'n hoop beter zijn dan de andere keer. Ligt dat aan mij, die daar toch tot op zekere hoogte als intermediair zit? Ik heb ook getracht na te gaan of mijn eigen instelling wel juist is, met, enfin wat er dan allemaal bij gebeurt; degenen die dan daarbij zijn zullen dat weten. En nu wilde ik vragen, als daar fouten gebeuren van mijn kant, welke fouten dat zijn? Of van mijn kant. (Dr. V. ) Of van zijn kant. Nou, dat kunnen we geloof ik wel heel kort stellen. Kijkt U eens, Uw houding tegenover het leven is niet altijd volkomen gelijk, en deze reactie werkt ook door wanneer U een patiënt behandelt - dat is logisch - zodat bij Uw instelling, zelfs bij beste vermogen, U toch een zekere ongelijkmatigheid van instelling vertoont. Ja. En deze factor schijnt voor de patiënt in kwestie zeer sterk in te werken. U staat mij misschien toe een paar vragen te stellen? Erg graag. U gaat uit van de veronderstelling natuurlijk dat deze ziekte in principe een neurose is. In principe, of - als ik het zo mag beantwoorden - in de zin zoals Freud het gezegd heeft: jede Krankheit ist eine primaire Sache. Volgt U? Maar U weet zeer zeker dat er een tweede en uitermate stoffelijke oorzakelijkheid voor is. Dat weten we zeker. 129

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 Juist. Nu weet U ook dat deze stoffelijke oorzakelijkheid een psychisch trauma heeft achtergelaten, of niet? Ik zou het liever omdraaien, want dit is opgetreden nadat die patiënte een sterk psychische trauma ondergaan heeft, dus het is hier een litteken werkelijk. Ja, inderdaad, dat is mogelijk natuurlijk. Wanneer zo het geval is, dan zou dus deze ziekte uiteindelijk schijnbaar psychisch veroorzaakt zijn. Maar nu vraag ik mij af in dit geval - ja, het is dus, laten we zeggen, gewoon een praatje onder ons, hoor, ik zit hier helemaal niet te doceren - was deze ziekte niet-geuit aanwezig op het ogenblik dat het trauma tot stand kwam? Bestaat die mogelijkheid? De dispositie vermoedelijk wel. Het is een bronchi-ectasie. Maar nu hebben we hier de somateus, die zit hier naast mij, uit wiens praktijk zij is, die kan U daar vermoedelijk over toelichten. Ik ben n. l. de psycho-therapeut en hij is de somato-therapeut. Volgens mij zit de situatie zo in elkaar, dat dit kind ook vermoedelijk congenitaal of tengevolge van een kinkhoest of iets van dien aard, die bronchi-ectasie gekregen heeft, verdeeld over beide longen, waardoor het al niet mogelijk is om operatief die zaak te behandelen, want als dat aan één kant zit, dan willen we dat nog wel eens operatief proberen, ofschoon ik daar nu ook geen bewonderaar van ben. Maar nu is het wel zeer merkwaardig dat, toen dat kind op latere leeftijd een zeer sterk psychisch trauma kreeg, dat deze zaak ook werkelijk zeer sterk verergerd is. Ja, en staat dit in verband. . U staat mij toch toe, nietwaar, om te vragen? Ja. Staat dit in verband met het begeerteleven? Ja. Direct, nietwaar? Ongetwijfeld. Is het niet van belang of de werkelijke wil tot genezen aanwezig is? Ja, daar gaat het nu juist om. Kijkt U eens. Nu gaan we dus verder analyseren. Waarschijnlijk heeft ook de oorzaak van de ziekte met, laten we zeggen, de zinnen onmiddellijk verband gehad. Zij is aanwezig geweest vóór het psychisch trauma; zij heeft zich in die tijd niet of beperkt geuit, omdat andere uitingsmogelijkheden bestonden. Het ontstaan van een psychische schok heeft toen plotseling al deze toestanden, die dus in de vroegere periode verankerd liggen, naar voren gebracht en daardoor is uiteindelijk deze ziekte-uiting tot stand gekomen. Nu vraag ik mij af: ligt de periode kort vóór dit psychisch trauma soms in een tendenz van een bepaalde stemming, een bepaalde sfeer? Waar het hier een longkwestie is, kunnen we wel psychologisch al de sfeer aanduiden, waar het hier natuurlijk een liefdeskwestie is geweest. Juist. Dus dat is in zoverre natuurlijk wel. En een liefdeskwestie, met een hoofdletter ook nog, want anders had zij zich niet op een dergelijke manier hier juist op die longen vastgezet. Dus in zoverre sluit het kringetje; het is een afgerond geval. En wanneer dat nu afgerond ie, dan ga ik even terug naar -wat U daarnet opmerkte omtrent het de ene maal niet en de andere maal wel resultaat. De perioden dat U daar wel resultaat heeft, heeft U waarschijnlijk geschapen door Uw eigen houding, de wijze waarop U het leven op dat ogenblik aanzag; Uw houding en ook Uw verzekerdheid, een sfeer die herinnerde op enigerlei wijze aan deze periode voor het psychisch trauma, waardoor het herbeleven van gunstige omstandigheden het mogelijk maakte om geestelijke invloeden sterk te doen werken, en daardoor inderdaad een soms zelfs zeer aanmerkelijke verbetering in korte tijd tot stand te doen komen. Wanneer echter de patiënt daarna deze sfeer niet meer ervaart dan treden de verweereffecten in deze patiënt, die niet verlangt na dit gezond te zijn, treden onmiddellijk als afweer in werking en wij krijgen een terugval, die dan bij een volgen de behandeling# wanneer het effect herhaald kan worden, wordt opgeheven en een weer snellere verbetering te zien geeft, maar is deze sfeer een ogenblik niet aanwezig, dan zal het effect veel minder zijn en blijft alleen het vertrouwen in de genezende werking van de bijeenkomst psychologisch nog enige invloed uitoefenen. Bent U het met deze analyse eens? 130

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 Ja, dat ben ik zeker. Het is alleen het lastige natuurlijk: je hebt je eigen gevoelens, en zo'n patiënt ook, die heeft haar eigen gevoelens toch niet aan een touwtje. Neen, het gaat hier om de oorzaak in de eerste plaats. Maar we gaan even verder, tenminste, met Uw welnemen natuurlijk, hoor, -want we zijn nu eindelijk gekomen aan een geval dat toch wel zeer aan het persoonlijke grenst, zij het dan niet egoïstisch Het is wel belangrijk voor ons allemaal. Ja, qua illustratie-materiaal geloof ik zelfs onvergelijkelijk. Ik heb hier tenminste op het ogenblik een heel stelletje mensen om me heen van onze kant, die zich ook voor het geval interesseren en dat is erg prettig, want nu heb ik tenminste de mogelijkheid om te refereren. Het kan toch ook een vlucht zijn in de ziekte? Inderdaad, ik heb met andere woorden hetzelfde beweerd. Ja. Bij de meesten is het toch een vlucht in de ziekte. Ja goed, hier gaat het ons nu niet om, het gaat erom: hoe kunnen we deze vlucht tot stilstand brengen? Hoe kunnen we dit kind helpen, hoe kunnen we dit kind geestelijk helpen, dat het geestelijk een andere levensinstelling krijgt, waardoor we komen tot een overwinning van deze kwaal? Laten we zeggen dat eerst het emotieleven tot kalmte gebracht moet worden. Dat lijkt me in dit geval zeer moeilijk doenlijk, want kijk eens, deze patiënte heeft bepaalde interessen. Deze bepaalde interessen die zouden bevorderd kunnen worden, ze zouden gebundeld kunnen worden met een mogelijkheid om deze speciaal en juist te beleven wanneer een verbetering optreedt. Accoord? Zegt U dat nog eens. Het is niet zo gemakkelijk te bewerkstelligen, maar men kan althans de suggestie in deze richting doen werken, waarna het wilsvermogen zelve de verwerkelijking zelf misschien tot realiteit kan maken. Maar men moet de suggestie leggen dus: al wat nu op het ogenblik gebeurt, de toevlucht die je zoekt, die kun je nooit vinden zolang je vlucht in de ziekte, en aan de andere kant, die toevlucht die staat voor je te wachten, die is er. In de positieve eigenschappen van de persoon, van het meisje. Daar praten we niet over, want als je dat aan de patiënte zelve zegt; dan ben ik bang dat er nog een zwaardere ineenstorting komt. Maar dat hoeven we ook niet te zeggen. Per slot van rekening, als we het geval analyseren - ik ben zo vrij om een klein beetje uit Uw gedachten ook erbij te putten, nietwaar, dan spreek ik het maar meteen uit - de patiënte in kwestie heeft iets van de klimop in zich,. . Ja, ja. . . . . . moet iets hebben om zich aan te hechten. Is geneigd dat aan ieder te doen die haar vriendelijk tegemoet treedt. Inderdaad,. . . En vandaar dat ik er wel eens bang voor ben. . . . Maar dit leidt wederom tot grote conflicten op zichzelf reeds. Is het nu niet mogelijk om in de therapie een langzame suggestie zodanig te richten dat in plaats van "de wereld" als houvast, een bepaald iets houvast wordt? Stel dit desnoods in abstracte zin, liever in reële zin als daar een mogelijkheid toe is. Leg deze suggestie in haar vast: denk er nu om, dit kan alleen pas werkelijkheid worden wanneer dit alles voorbij is, en het gaat goed, we kunnen dit de baas worden, en je merkt het elke keer weer. Probeer dan voor Uzelve - neem me niet kwalijk dat ik het zo zeg - een zo zonnig mogelijk humeur te hebben en laat de patiënte liever een, laten we zeggen, met wat minder moeite, alleen met het hoogst noodzakelijke huiswaarts gaan, wanneer U niet in een stemming bent dat U zich -werkelijk kunt geven. Zo zult U op den duur een gunstiger resultaat hebben dan wanneer U Uw werking, ook met suggestie etc. , voortzet en komt tot de conclusie: hé, ik ben eigenlijk niet in stemming. Het kan zijn dat U een andere patiënt behandeld hebt kort daarvoor, om maar eens iets te noemen, die een zodanig 131

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 strijdig geval was, dat het niet mogelijk is onmiddellijk over te schakelen. Laat dan liever zo'n patiënt even wachten als het kan. Begrijpt U wat ik bedoel? En dan geloof ik dat U op den duur op deze wijze grotere resultaten hebt dan wanneer U met de regelmaat van de klok als het ware zegt: nu moet dit gebeuren, nu doen we dit. Dus houdt U niet alleen rekening met de gewone noodzakelijkheid en knoop daaraan vast een totale behandeling. Nietwaar, laat het liever een keer vluchtig voorbij gaan, maar zorg dat Uzelf in een zo zonnig mogelijke stemming bent - en dat is wel hard nodig bij deze patiënte ook - en verder, laat U vooral niet bang maken, wat soms Uw reactie zeer zeker wel zal zijn: " ja maar, alle mensen, als we zo doorgaan. . . ", dan wordt ze ziek en dan blijft ze ziek om ons. Er is een sterke binding gelegd uit de aard van de zaak, van het kind tot ons en die wordt dan ook getoond, en wat we hier naar voren brengen is lang geen denkbeeldig gevaar, maar dat sluit wederom de circulus vitiosus. Nu ja, dat is helemaal niet nodig, want U kunt zeggen: op het moment dat ik de genezing tot stand breng, los ik de binding op. Maar zover zijn we nog niet. Maar als ik het goed begrepen heb, is het de bedoeling, naast wat wij op het ogenblik doen en wat we doen moeten in een zo goed mogelijke stemming, in een zo goed mogelijk humeur, in een zo goed mogelijke zelfgerichtheid, dat we daarnaast ook de patiënte trachten iets te geven wat haar leven kan vullen, waar zij haar aandacht op kan vestigen, waardoor zij ook zelf een aangenamer sfeer in haar leven krijgt. Inderdaad. Iets materieels of geestelijks: ga óf Engels studeren óf ga b.v. sociaal werk doen 'of ga wat anders doen, maar doe wat. Maar houdt U dan vooral rekening met de mentaliteit van de patiënt, die waarschijnlijk wel enigszins bijzonder is, en opper iets waarbij zeer zeker een resultaat bereikt moet kunnen worden, dat voor de patiënt zelve iets betekent. Ik geloof dat we dit zeer zeker moeten zoeken in een aanzien, een persoonlijke waarde winnen voor anderen. Dus de patiënt moet haar persoonlijke waarde voor anderen verhogen en kan dit via deze weg en kan daardoor veel verder doorgrijpen dan anders, zegt U desnoods maar voor iemand mogelijk is". Gebruikt U rustig maar een beetje de stroopkwast bij de suggestie, dat hindert in een geval als dit heel weinig, omdat uiteindelijk zoveel bitterheid en gal, geneutraliseerd moet worden, dat een beetje honing geen kwaad doet. Nou, nu heb ik me daar heel erg mee bezig gehouden, vrienden. Zou dat emotieleven door middelen niet, laten we zeggen, getemperd kunnen worden en zou dan de arts niet meer succes hebben met zijn methodes? Als het zuiver stoffelijke emotionaliteit was wel, maar kijkt U eens, in een dergelijk geval krijgt U te doen met een eigenaardig verdringingsverschijnsel. Wanneer op een gegeven ogenblik een psychisch trauma ontstaat - meestal door frustratie, stoffelijk - dan krijgen -we hiervoor in de plaats een idee-fixe dat zorgvuldig verborgen wordt gehouden, maar dat voortdurend het gedachteleven blijft beheersen, ook wanneer de stoffelijke mogelijkheden zelfs niet meer aanwezig zouden zijn. En dat is natuurlijk iets, dat kun je niet alleen met stoffelijke middelen oplossen. Maar ik bedoel als hulpmiddel, met, laten we zeggen panthopon, zodat ze wat gekalmeerd wordt. Ik zou er in dit geval zeer huiverig voor zijn om het te gebruiken Geen opiaten alsjeblieft. want als wij de kant uitgaan waar wij, laten we zeggen, de droombevrediging gaan stellen in de plaats van de realiteit Nee, nee, niet zoveel. Niet zoveel? Nee Neemt U me niet kwalijk, dit zou het uiteindelijke resultaat worden 132

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 Ongetwijfeld. …en dan verzwakt U het weerstandsvermogen en schept U nog een tweede trauma daarnaast, eigenlijk inplaats van dat U het eerste helpt genezen. U moet me niet kwalijk nemen, hoor, maar ik meen dat onze visie - ik mag niet zeggen "mijn" visie, want ik doe het niet alleen op het ogenblik - in deze toch wel gezond is, hoor. Daar zou ik absoluut niet aan beginnen. Die visie wordt van deze zijde nogal aardig gedeeld. Nou, ik ben ervan overtuigd dat dat gebeuren moet, als je tenminste eerlijk staat tegenover de dingen en niet jezelf in wanhopige avonturen op geneeskundig gebied wilt gaan storten, want dan krijg je de proefneming, die wel eens een keer een éclatant succes kan hebben, maar die in 9 van de 10 gevallen de patiënt inderdaad tot ex-patiënt maakt en ook tot ex-stofmens, en dat is natuurlijk niet de bedoeling van de zaak. Deze dingen zijn niet zo gemakkelijk experimenteel op te lossen, tenzij je een voldoende helder inzicht hebt in het zuiver emotionele en psychisch leven en dat is erg moeilijk. Ik heb nu mijn oordeel daarover gegeven. Ik zou zeggen: laten we deze zaak laten rusten. Is er nog één ander vraagje om af te sluiten, of zijn we er werkelijk doorheen voor vanavond. . . . Nou, de rijstenbrijberg schijnt inderdaad doorbroken, of moet ik zeggen "de rijstbarriére", een modernere term? Laten we hopen dat ze U goed gesmaakt heeft. Ik geef het woord over aan de laatste spreker voor de bekende sluiting. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Wij gaan dan vanavond besluiten met een meditatie en wij zullen dat doen aan de hand van een onderwerp dat Uzelf stelt, één onderwerp alstublieft. Levensvreugde. Levensvreugde. Leven, doorstroomd voelen van de gebeurtenissen, te weten dat je bestaat. Leven, leven vol van gebeurtenissen, leven dat altijd weer iets nieuws biedt, leven dat altijd weer kracht geeft, leven dat altijd weer wonderlijk is en schoon en leven dat nooit het totaal van je voorstelling var, leven echter weet te vervullen. Het leven reikt vaak dicht aan de volmaaktheid, maar wij, dromend van de volmaaktheid, eisen soms van het leven dat het volmaakt zij en zien de tekorten, en in bitterheid vergeten we te leven. We laten het goede van het leven sterven, omdat het leven niet is zoals wij het wensen. Dan gaat het leven teloor en ten gronde. Maar er is een andere manier om te leven, een betere vreugd, een beter bestaan, een beter leven kun je voeren, wanneer het hele leven je doorstroomt en uit elke kleinigheid puurt, als een bij uit de bloem de edele nectar der goden, puurt de vreugde die in alle kleine dingen gelegen is, puurt de kleine lichte ontroeringen die het leven biedt, de kleine lach, de tevreden glimlach van een ogenblik, de bezonken moeheid van loomgeworden spieren, de zuchtend schone droom die bij het ontwaken nog een ogenblik navlindert. Levensvreugde, het gevoel van de regen die in je gezicht gaat en die je voelt drijven het bloed naar de porién totdat de huid als het ware gespannen en roodblozend, tintelend, levend zich biedt als een schild tegen het neerstriemend water. Levensvreugde, elke ademhaling die je borst doet rijzen, voelen als nieuwe kracht die bij je binnenvloeit. Levensvreugde, dat is de vreugde van het kleine; de grote levensvreugde bestaat niet, want het leven zoals wij dit zien en kennen, is niet het werkelijke leven, het is alleen maar een tocht naar een begrip van dat werkelijke leven, dat we wel voelen, maar niet geheel kunnen zien, aanschouwen en begrijpen. Wij kunnen niet in het grote gelukkig zijn, wij zijn geen groten, maar we kunnen gelukkig zijn in het kleine en we kunnen uit de duizenden kleine diamanten die het leven elke dag neersprenkelt over Je bestaan, bouwen een juweel van fonkelende, kostbare schoonheid. Zijn de stenen klein, de schoonheid blijft. En zo kun je de levensvreugde vinden in alle dingen. De levensvreugde kan tintelen in de klank van een stemt ze kan tintelen in de roep van een vogel ergens in een vroeg voorjaar. De vreugde van het leven is altijd rond je, die ligt in een plant die bloeiend de zon tegemoet gaat, ze ligt zelfs in het stervende woud van de herfst, dat in een gouden schoonheid begraaft de groene schoonheid van een rijke zomer; altijd is er vreugde. Het leven is vreugde omdat het leven is, maar wie van het leven wil maken de volmaakte droom die in een onvolmaakt begrip ontwaakt is, die zal nooit levensvreugde kunnen vinden, die zal altijd zeggen; niet werd mij gegeven dit en dat, ontnomen werd me zoveel, hoe kan ik vrolijk zijn 133

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 7 – 4 mei 1954 wanneer ik dit alles missen moet. Het is als de vrek die, tellend zijn goudstukken op de volle kist, er enkele mist en niet meer kent het bezit van al dit wat hij nog heeft, maar alleen maar weent over het verlorene, in bitterheid ten onder gaat. Het leven is een schatkist vol, vol van kleine dingen, vol kracht en vreugde. In elk leven waart de goedheid rond, in elk leven is de liefde, in elk leven is het geluk, vliedend misschien een ogenblik, maar wacht dan niet op het moment dat het geluk op Je toe komt stromen, overweldigend groot als een poort tot de nieuwe wereld. Uit druppels wordt de zee geboren, uit de druppels van een leven die men een ogenblik doorvoelt, begrijpt en kent, de bezinning op het kleine, wordt de oceaan van levensvreugd geboren, die ons kracht geeft om voort te gaan tot de oneindigheid. Zo, wanneer de levensvreugde Uw doel is, zoek niet ver, zoek in het kleine, want de vreugde is rond U en met U altijd, Maar ge moet haar zien, ge moet U nederig kunnen bukken zo nu en dan om haar te rapen, ge moet soms Uw starende ogen van de horizon wegnemen en zien naar al datgene wat rond U is. Die door het leven gaat, zoekend naar de kleine vreugden, die vindt zo'n zee van geluk, zo'n zee van kracht, dat het leven een werkelijke vreugde is geworden, maar wie, slechts strak blijft staren naar de horizon, die zal heel vaak de kleine vreugde niet zien, want levensvreugde is niet slechts bereiking, levensvreugde is leven. En ik zou U allen willen zeggen, vrienden; moge het leven druk zijn en haastig en gejaagd, wanneer er een klein moment is van een lach en een vreugde, bewaar die kostbaarheid en haast niet verder, want ge zult sneller en beter verder kunnen gaan naar Uw doel, wanneer ge een ogenblik aarzelt om die kleine vreugde in U op te nemen. En aan zult ge zeker bereiken wat ge wenst. Dit is de meditatie die ik U voor deze avond geef. Moge het U gegeven zijn om de levensvreugde te vinden waar zij is, vlak nabij, altijd rond U. Dan is een groot deel van onze taak door U vervuld. Goeden avond.

134

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 1 Juni 1954

LES 8

Goeden avond vrienden, Wij hebben de vorige maal gesproken over het leven en zoals ik U reeds gezegd heb, wil ik daarover nog iets doorgaan. We hebben toen bepaalde voorwaarden opgenoemd, zoals U zich misschien zult herinneren, die noodzakelijk zijn voor het bestaan van leven en o. i. oorzakelijk voor de verschijningsvormen daarvan. Echter zult U het met mij eens zijn dat wij hiermee het leven zelve nog niet omschreven hebben. Wij hebben hiermee slechts een deel daarvan, een factor daarvan aangeduid n. l. het uitingsleven zoals we dat o. a. in de stof en in sommige sferen kennen. Wij willen echter verder gaan en trachten te vinden waarin de wezenheid ligt van leven. Dat is uiteindelijk voor ons zeer belangrijk om dat goed te doorgronden. Allereerst en U zult weer merken dat ik bepaalde dingen aanhaal die we reeds in den treure behandeld hebben, maar in het kort ; wij weten dat alle leven slechts realiseerbaar is door een bewustzijn, zonder een bewustzijn kan er geen leven bestaan in de zin waarin wij dit opvatten, dus een bewust bestaan, waarbij een verschil tussen "ik" - het wezen - en de wereld wordt ervaren. Hieruit mag ik hoop ik de conclusie trekken, dat ons totale bewustzijn, onze totale psyche, als U het zo wilt noemen, uiteindelijk identiek is met het leven voorzover het voor ons acceptabel, aanvaardbaar en beleefbaar is. Is daar commentaar op? Geen. Verder gaande: wanneer bewustzijn identiek kan worden geacht met leven, moet elke uitbreiding van bewustzijn identiek zijn met een uitbreiding van leven. Veel weten alleen echter blijkt niet voldoende, want anders zou een geleerde langer moeten leven dan iemand die dom is op aarde, dan zou iemand die lang en veel geleefd heeft, uiteraard een voortdurend sterker leven moeten krijgen, terwijl iemand die een korte wijle op aarde geleefd heeft, zwakker moet zijn. Dit nu blijkt op aarde en ook in de sfeer trouwens niet reëel. Wat is dan het bewustzijn dat voor ons bepalend is voor ons leven, voor onze levensduur en onze levenskracht? M. i. - na rijpelijke overweging, beraad en studie - moeten wij als volgt dit formuleren: Al datgene wat door handeling d.w.z. verwerkelijking buiten onszelve, deel werd van ons eigen wezen en ervaring, behoort tot het bewustzijn; al datgene dat als niet-verwerkelijkte theorie daarin leeft, mag niet geacht worden te behoren tot het werkelijke bewustzijn. Kunt U het daar mee eens zijn? Mag ik aan U vragen; dat verwerkelijken buiten ons leven, om een voorbeeld te willen geven. Heel eenvoudig. U weet wat eten is, U kunt er honderd keer over denken, U kunt er alle details over weten, maar eten wordt voor U pas een werkelijkheid wanneer U spijs tot zich genomen hebt en deze verteerd. Begrijpelijk? Ja. Zo geldt dit dus voor alle dingen. Dit houdt in dat een groot gedeelte van de theoretische kennis die een of andere geest bezit, ten aanzien van zijn leven, levensintensiteit en levenservaring van nul en generlei waarde is. Alleen die kennis die gerealiseerd wordt door de uiting - op aarde meestal de handeling, dus de daad - zal werkelijk deel worden van het eigen wezen. Zo echter het leven beschouwend, zouden wij ook kunnen zeggen, dat met elke handeling en daad, het leven zelf een deel van de buiten de ik-heid ervaren wereld, tot zich neemt. Ik zou willen stellen dat het volbrengen van een daad is: het eten van een deel van het leven dat buiten ons staat. Is dat acceptabel? Ja. Op deze wijze kan ik voortdurend mijn eigen leven vergroten. Naar mate echter mijn mening d.w.z. mijn bewustzijn dus, zich meer uitbreidt en vergroot, wordt het totaal van de binnen dit bewustzijn bevatte levenskracht ook vergroot. Deze levenskracht kan te allen tijde geconcentreerd worden op een enkel punt van het bewustzijn, zodat onze daad- en 135

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 handelingsmogelijkheid groeit naarmate ons bewustzijn, door beleven geschapen, groeit. Hierover vragen, opmerkingen? Geen. Wanneer wij deze grondslagen, mijne vrienden, willen toepassen op onze eigen bewustwording, dan zullen wij ons dus moeten realiseren dat niets voor ons waarde heeft wanneer het alleen berust op de ervaring van anderen. Wij zien anderzijds, dat wij toch uit de voortdurende mededelingen van ervaringen, aan anderen en van anderen aan ons, kunnen leren. Wat betekent dat het leren voor ons werkelijk bewustzijn? M. i. is het leren slechts het scheppen van een voorwaarde waaronder de daad zo gunstig mogelijk, zo correct mogelijk en zo reeel mogelijk gesteld kan worden. De kennis bestaat alleen omwille van de daad en niet omgekeerd. Hieruit zou te concluderen zijn dat het slechte dan van belang is om te leren d.w.z. door studie zich de meningen en ervaringen van anderen tot eigen te maken, wanneer men in staat is de vergaarde kennis tot toepassing te brengen in zijn eigen leven. Dit zou moeten wijzen op een veel doelbewuster streven dan totnogtoe, in de opvoeding b.v. merkbaar is; dit zou ook moeten betekenen een veel meer verwaarlozen van sommige zijden van de persoonlijkheid die totnogtoe zwaar en groot onder de aandacht worden gebracht, die echter niets te betekenen hebben voor het werkelijke leven, waar zij bestaan uit een waan die niet verwerkelijkbaar in daad of handeling. Ook voor U acceptabel? Bedoelt U theoretische kennis? Theoretische kennis en alle andere kennis. Ik wil hier b.v. dus met een kleine zijsprong aanstippen, een droomleven dat zodanig verschilt van de werkelijkheid, dat daaruit geen gedachtengang kan ontstaan die voor de mens een daadverwekelijking inderdaad mogelijk maakt. Is dat duidelijk? Dus een visioen dat zou je dan, laten we zeggen, in kleuren met een penseel en verf of zo, op een papier moeten realiseren. Inderdaad, en dan is het Uw eigendom, eerder niet. Al het andere is vliedend. Alleen wanneer de waarneming concreet is, het beleven concreet is, zo concreet dat op grond daarvan tot handelen kan worden overgegaan, kunnen wij spreken over een werkelijke waarde, een bewustwording en tevens een vergroting van levenskracht Bij die handeling behoeft toch niet altijd een derde betrokken te zijn? Die handeling kan binnen het eigen-ik besloten liggen, maar zij moet toch geprojecteerd worden buiten de ik-heid, niet ten opzichte van een derde; dit kan zijn t. o. v. het Al, zelfs t. o. v. het eigen wezen, maar zij moet dus buiten het "ik" komen, het moet dus een handeling zijn die middelijk is. Mag ik nog even hier een vraag stellen? U had het over een concrete handeling. Inderdaad. Ik kan mij voorstellen dat een gedachte die abstract is, op een gegeven ogenblik wel degelijk concreet kan zijn, dat U ook in Uw handelen, in Uw geestelijk handelen en geestelijke verwerkelijking, deze bewustwording groter kunt maken. lnderdaad, maar dat slechts dan wanneer ik buiten mijn wezen - daar moeten we het vooral op houden - dus een bewustzijn in mijn wezen, buiten mijn wezen stel tegenover de wereld die ik buiten mij erken, waarvan ikzelf deel uitmaak; ik kan het niet binnen mijzelf afhandelen. Acceptabel? Ja, dank U wel. Uitstekend. Mijne vrienden, U begrijpt dat dit heel veel consequenties met zich meebrengt. Het heeft geen nut om te theoretiseren alleen, het heeft geen nut om te luisteren alleen, het heeft alleen nut wanneer een daad voortkomt hieruit, hoe klein die ook moge zijn. Elke handeling en daad die wordt voortgebracht door een reeks van gedachten, bevestigt deze reeks van gedachten in het bewustzijn, vergroot daarmee het leven. Zo krijgen wij een steeds meer omvattend leven en ik zou willen zeggen; beschouwen wij dit leven als een kleine blaas, een ledige blaas in de ruimte, die echter meer en meer de ruimte vult. Zij vervangt dus het oorspronkelijke door haar eigen wezenheid. Stelt U zich heel eenvoudig voor; ik zal een voorbeeld geven, nietwaar, een glas champagne, een klein belletje koolzuur, een klein belletje gas. Stelt U zich voor dat deze bel de champagne als het ware steeds meer opzij dringt, zij moet omringd blijven hierdoor. Uiteindelijk krijgen wij een soort luchtballon met een buitenhuid champagne en een inhoud koolzuur. Begrijpelijk? 136

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 Ja. Zo moet het nu met ons gaan - m. i. althans - t. o. v. het leven. Het totaal van het buiten ons zijnde moet onze uiting, onze huid zijn, daarin leven wijzelf d.w.z. het bewustzijn van het totaal dat ons omringt. Acceptabel? Ja. Wanneer wij dit geestelijk willen toepassen, dan blijkt dus dat mediteren, contempleren, concentratie-oefeningen e. d. alleen dan zin hebben, wanneer ze inderdaad praktisch worden gericht. U kunt niets bereiken dat niet tevens een praktisch doel heeft, een doel dat vandaag te verwerkelijken is. En het spijt mij dat wij hier natuurlijk een ogenblik komen te staan voor het probleem: waarom hebben jullie dat niet vroeger gezegd? U zult begrijpen dat sommige waarheden, die ik thans naar voren ga brengen, niet geschikt zijn voor, wat wij noemen, beginners en dat ze m. i. - en daar ben ik niet alleen in trouwens - wel geschikt zijn voor diegenen die een zekere ontwikkeling doorgemaakt hebbende, met belangstelling verder ook ons werk volgend, hierin uiteindelijk een waarheid vinden die teveel verzwegen wordt, die echter voor henzelf van groot belang is; zij kunnen deze n. l. reeds begrijpen. Ik hoop dat U, wanneer U het niet begrijpt, - en wanneer U het niet begrijpt dan zult U het er niet mee eens zijn, dat zeg ik U meteen - wanneer U het niet begrijpt dus, terzijde zult stellen en voorlopig handelen alsof deze woorden niet gesproken zijn. Voor degenen echter die het verstaan, luister: Alles wat gij zijt is waan, al wat Uw wereld is is waan d.w.z. een vermomming van de werkelijkheid. Al wat gij gelooft is waan, een vermomming van de werkelijkheid, al wat gij denkt te weten is waan, een vermomming van de werkelijkheid. Er is wel degelijk een God, maar niet een God die gij U voor kunt stellen; er is wel degelijk een echte wereld, maar niet de wereld zoals gij die kent of die U zich zou kunnen denken op het ogenblik. Het totaal van Uw streven moet dus gericht zijn op het erkennen van een werkelijkheid die voor U nog niet kenbaar is. Dit kan alleen bereikt worden, door het totaal der waan te kennen. Het is niet goed om teveel ter zijde te schuiven als ongewenst, teveel te veroordelen als niet bestaanbaar of niet goed, wanneer men dit zelf niet heeft durven en willen ervaren. Dat is een heel gevaarlijke theorie, daar ben ik mij van bewust, maar dat is een theorie die in de praktijk de enige voordelen geeft. En wanneer ge het bevestigd wilt hebben, uit een andere bron, uit een andere koker dan de mijne: "er is meer vreugde in de hemelen over één zondaar die bekeerd is, dan over honderd rechtvaardigen". Een zondaar die bekeerd is weet, een rechtvaardige denkt te weten d.w.z. : de rechtvaardige leeft in een schijnwereld, in een waan. De zondaar kent de werkelijkheid en heeft op grond van de werkelijkheid zijn keuze en een oordeel uitgesproken, zijn daad gesteld. Wanneer gij, mijne vrienden, werkelijk verder wilt streven, zoals te kennen werd gegeven, naar een steeds groter geestelijk bewustzijn; wij zullen U daarbij helpen, maar onthoudt één ding: ook dat wat wij U kunnen geven is geen werkelijkheid zonder meer, het is een deel van de waan, het is een kleine variant in Uw voorstellingsvermogen en meer niet. Echter door deze varianten, of wat totnogtoe voor U de werkelijkheid was - die wij zullen trachten sterker en sterker naar voren te doen komen - zult U misschien langzaam zich bewust worden dat onder deze wereld van U een andere schuilt en onder die wereld weer een andere, dat het als het ware een groot aantal lagen verpakkingen zijn van de werkelijkheid. Wanneer we zover zijn doorgedrongen, vrienden, dan kunnen we misschien gezamenlijk trachten de kern te bereiken. Dat is alles wat ik voor vandaag heb te zeggen. Wanneer U over het LEVEN nog meer te vragen heeft, vraagt U het aan onze vriend Abraham. Wanneer U een volgende maal verder over het leven wenst te spreken, wendt U zich tot dezelfde spreker. Wanneer het nodig is, dan zal ik ook zeker nog weer het woord tot U richten. Ik dank U voor Uw aandacht en geef het woord over aan de volgende spreker. Goeden avond vrienden, Wij zullen dan allereerst maar eens beginnen met te vragen of dat er vragen zijn, naar aanleiding van wat onze vriend daarnet gezegd heeft, naar aanleiding van wat er de vorige keer allemaal gezegd is. Vertelt U maar eens: wat kan ik eigenlijk voor U doen? Ik zou willen vragen, naar aanleiding van wat er zoeven gezegd is, of U ons het verband van die dingen, met wat men wel noemt de realisatie of de eenheidsbewustwording, wilt zeggen? 137

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 Ja, kijk eens, een eenheidsbewustwording is dat eigenlijk wel een bewustzijn? Het eigenaardige is dat we maar één eenheid uit kunnen drukken en dat is het getal één. Deze eenheid houdt in het niet-bewustzijn. Drukken we de godheid uit, wat dan overeen zou komen met Uw al-bewustzijn, dan gebruiken we het getal twaalf. En dat is niet voor niets, want het bewustzijn van al wat is, is uiteindelijk het kennen van de totale schijnvorm die overal optreedt en dat houdt dus in dat de werkelijkheid identiek is met het totaal der schijn. Is dat een beetje erg raadselachtig? Neen. Neen. Nou, wanneer we dus daar van uitgaan, dan krijgen we meteen de relatie van wat daarnet gezegd werd tot deze totale bewustwording, want bekijk het zelf. Wanneer wij weten dat alles waan is en dit voor onszelf realiseren dan kunnen - want dat zat in de redevoering verborgen - dan kunnen we een daad stellen in een wereld van waan die gebaseerd is op de wetenschap dat deze wereld waan is, begrijpt U? En daarmee stel ik mijzelf dus buiten de wereld van waan, ofschoon ik ze beleef. En dat was nu eigenlijk de bedoeling van de spreker, als ik hem goed begrepen heb; hij probeerde U wakker te maken door te zeggen: wat je nu allemaal wel denkt wat er is, is er niet, tenminste niet zo. Wat je denkt te zijn dat ben je niet, tenminste niet zoals je dat denkt te zijn. Wanneer je leeft, dan moet je dat natuurlijk zo doormaken, daar kun je niet omheen, maar aan de andere kant ben je toch ook gebonden aan het feit dat je weet: het is niet zo. Nu komt er een ogenblik dat je eigenlijk, volgens alles wat je weet en wat je kunnen is en wat je hele wereld is, zus zou moeten handelen. Neen, zegt onze vriend, denkt er nu om, dat zijn allemaal vormen van waan; ik heb jullie laten zien dat er waan is, ik zal jullie trachten te bewijzen dat er in die waan variaties mogelijk zijn waardoor de schijnbare normale orde die in deze geheimwereld bestaat, wordt verstoord of veranderd. Op het ogenblik dat je gaat handelen op die verstoring, schep je dus een nieuwe werkelijkheid n. l. een werkelijkheid die je eigen waan is plus nog iets. We hebben als het ware genomen onze wereld, wereld nummer 6, en we hebben bij die zes gevoegd het punt bewustzijn, want we zijn ons bewust van de dingen. Nu voegen we erbij het reageren op een bewustzijn dat buiten onze werkelijkheid staat, het getal nummer 8; ik word van dierlijk mens tot priester. Als priester sta ik dus in contact met wat men noemt de Allerhoogste. De Allerhoogste is het werkelijke, het ware zijn. Of we dat nu God noemen, of het Al of ervaren, of we dat persoonlijk noemen of onpersoonlijk, dat blijft gelijk. Op het ogenblik dat ik met de kern van het zijn mijzelf in contact stel, heb ik een deel van mijn wereld-werkelijkheid verworpen. Dat is allemaal duidelijk zou ik zeggen, klaar als een klontje. Nou, dan gaan we natuurlijk verder met te zeggen: en als ik dan nog verder ga en ik realiseer mij de schijn van mijn wereld, dan kan ik misschien iets van de werkelijkheid zien, dus de realisatie van de schijn in de handeling die al een verdieping in van de eigen werkelijkheid, van de eigen wereld, maak ik mijzelf tot opperpriester; komt er weer één bij, 9. De opperpriester kan voor God treden, maar hij kan ook nog niet meer doen; hij kan dus als het ware God aanschouwen, maar is ervan gescheiden. Dat is dus nog geen Al-ervaren, dat is een ogenblikje iets van de werkelijkheid zien, en met dat stukje werkelijkheid teruggaan in een waanwereld. Maar nu komt het ogenblik dat ik zeg: uit wat ik zie trek ik de consequenties, ik doe niet wat ik met deze kennis volgens mijn wereld had moeten doen, maar wat ik erken te moeten doen uit het goddelijke. Dus ik baseer mij op de enige werkelijkheid, en wat word ik? Mediator, ik word de verbindende kracht tussen werkelijkheid en de schijnwereld waaruit ik voort schijn te komen, ik word als het ware verlosser. Dat betekent dat het totaal van mijn handelen elke logica ontbeert volgens de wereld waarin ik leef, maar het betekent ook tevens dat ik 'in deze wereld een heel nieuwe waarde breng. Wanneer ik nog een stap verder ga en deze werkelijkheid als daad mij tot eigen heb gemaakt, dan word ik creator, de schepper. Eén en één. Uit de chaos rond mij en de chaos in mij schep ik de vorm; ik kom tot dicht bij het goddelijke. En dan komt een moment dat ik zeg: maar ook dit is nog schijn, wat ik voortbreng is wel mijn wezen, maar het is niet echt, het is maar namaak. En dan komt het moment dat ik zeg: ik ben niet. Op het moment dat ik tot een zijns-ontkenning kom, kom ik tot het Al-beleven wat U bedoelt; ik heb dan de eerste trap betreden, ik sta op het getal 12 dat een is met 3 d.w.z. ik ben de chaos, de vormende gedachte en de vorm in één, en daarmee beleef ik het totaal van de werkelijkheid en is het geheel van de schijnwereld niets meer dan een uiting van wat in mij is. Nu hoop ik dat ik het duidelijk heb gezegd, vrienden. 138

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 Mag ik ook wat vragen? Ja, natuurlijk. Die waan, waar hier over gesproken wordt, waarom is dat zo vreselijk moeilijk voor de mensen, wanneer ze met deze waan geconfronteerd worden, om te erkennen dat het waan is, dat het zo smartelijk is voor hen? Ja, dat is toch eigenlijk zo eenvoudig. Wat heeft de mens het meest lief op de wereld? De waan over dat wat hij is in de wereld, en hij voelt elk ontkennen van deze waan, of van enige waan in de wereld die zich de waan omtrent zijn eigen wezen zou verbreken, als een misdaad; hij voelt het als een sterven. Om het in een beetje populairder vorm te zeggen: het is zoals sommige Joden in het Oosten vroeger: wanneer je eenmaal de kaftan hebt, aan hebt getrokken en je draagt de rok daaronder, dan leg je die rok niet meer af voor het jaar om is. Wanneer je dat wel zou doen, zou je daarmee een onwaardigheid tonen; je zou niet meer horen in de gemeenschap. Zo zijn er geweest. En zo gaat het met de mens ook, onder de uiterlijkheid die hij noemt "zijn leven" heeft hij de opvatting over zichzelf, de opvatting van; dat ben ik en zo hoort het. Of dat nu werkelijk waar is, of dat gezond is of ongezond, of dat waanzin in volgens de mensen, of verstand, hij ziet het zo en hij houdt eraan vast, en hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om dat opzij te zetten. Hij wil liever de hele wereld gek verklaren dan zichzelf, begrijpt U? En zolang als je nog zoveel waanzin in je hebt, hoef je niet te denken dat je de zin der waan begrijpt en de waan doorbreekt. Wanneer iemand dat toch al één keer ervaren heeft, dat opzijzetten van die waan, moet hij dat toch gaan beseffen door verwijding van bewustzijn? Ik geloof dat heel veel mensen, op grond van hun eenmaal doorbreken van de waan, de waan krijgen dat ze meer zijn dan de anderen in hun wereld. En dan scheppen ze met het verbreken van de waan vaak niet de vrijheid, maar slechte een andere waan die vaak nog veel erger is. Of om het anders te zeggen, in dokterstermen; vaak vlucht men uit de ene psychose in de andere neurose. Nou, dus U begrijpt wel dat dat niet allemaal vrijheid kan zijn. De enige vrijheid die U kunt aanvaarden is de absolute gebondenheid, dat is n. l. de enige vrijheid die je blijft. Dat zei Krishnamurti ook. Ja maar, iedereen die iets begrijpt van het zijn, die moet dat toch begrijpen want je kunt nooit iets van je afwerpen, dat kun je nooit vrijwillig doen, want wat je eenmaal op je schouders wordt gelegd, moet je dragen. Maar je kunt wel vrijwillig een last erbij nemen. Dat is het gekke, hoe meer last je vrijwillig op je neemt, hoe minder plaats er is om een last op te leggen die je niet wenst. En zo; hoe meer je draagt, hoe vrijer je bent ion de keuze van de last die je draagt. Het klinkt misschien een beetje Oosters. Dat ligt me wel. Ja, dat weten we. Dan kunnen we nog wel verder praten, want voordat ik hier als spreker kwam, heb ik U wel zo'n heel klein beetje geobserveerd. En dan weet ik wel dat ook heel vaak dit Oosten ook meespeelt in de waan die men heeft. Maar dat hindert allemaal niet, als je er maar wat uit weet te putten. Nou, ik geloof dat we dat wel besproken hebben. Moeten we nu nog een vraag aansnijden of een onderwerp? Ik wilde nog wel wat vragen. Nou, gaat Uw gang. Er is inderdaad gesproken over die mogelijkheden om zich te manifesteren op bepaalde gedeelten van de aarde, dat daar bepaalde krachten in aanwezig waren. En nu had ik U willen vragen; deze krachten, die zich daar manifesteren, wat zijn dat voor krachten? Zijn dat zwaartekrachten, zijn dat electro-magnetische trillingen of zijn dat radium-emanaties die uit de aarde komen, die daar, doordat zij beïnvloedbaar zijn voor electro-magnetisohe en electrische trillingen, tot een onderlinge vorming komen ?Kijk eens, dit is een fysische uitdrukking over magische zaken, U weet wel. . . Ja, ik weet het heel goed. Nou, eigenlijk, waarde vriend, zou ik je graag je zin geven d.w.z. ik zou zeggen; "je hebt ongelijk", maar ik kan het helaas niet doen. Of Je het nu radium-emanaties noemt, of wan anders. " 139

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 Energetische wervelingen. Dat komt tenminste, zoals je denkt, veel dichter bij de werkelijkheid, want uiteindelijk is het niet een directe straling, maar de toestand die als gevolg daarvan ontstaat en die uiteindelijk voor de leidende krachtvelden van de materie aardveranderend werkt, waardoor dit totaal inderdaad vatbaar wordt voor sterke veranderingen en een labiel evenwicht wordt geschapen, waarbij elke daarin aanwezige functie daaruit kracht onttrekken kan; daar komt het eigenlijk op neer. Zeg ik het zo netjes genoeg? Ja zeker. Dus de geest kan ook als zodanig direct daaruit kracht onttrekken, ook de mens? Ook de mens. Laten we het zo zeggen; elke mens - of beter nog elk levend wezen, organisme in of uit de stof - onttrekt aan deze krachten uiteindelijk alle noodzakelijke dingen voor zijn bestaan d.w.z. zonder dat bén je wel, maar je kunt je pas uiten wanneer je dat hebt. En als we nu zeggen - hoe noemen we dat ook weer radium-emanaties, dan gaan we het heel erg beperken, want deze, laten we zeggen deze. . . Noemt U ze maar energetische wervelingen. Nou, ook dat zou ik nog niet eens willen doen, want ik zou het nu eens een keertje normaal willen zeggen. Ik zou zeggen: deze speciale toestand van het zijnde en van de ruimte, daar komt het op neer, bestaat ook buiten de aarde in het Al, maar niet overal gelijk sterk. En dat sterkteverschil dat kun je tot uiting zien komen in de voortdurende werveling die bestaat zowel in de z. g. donkere als in de z. g. lichtende materie. Is dat nog allemaal duidelijk? Ja. Dus, en in die toestand, in die vorm, kunnen wij leven, U ook en ieder ander. Wanneer we er niet in zijn# blijft ons bewustzijn bewaard, maar wordt niet meer gevoed, waardoor het dus niet meer mogelijk is om te denken, want uiteindelijk is denken het combineren van een aantal bewustzijnsgegevens, waardoor een bepaalde reactiereeks ontstaat, nietwaar? Ja. Waar geen kracht aanwezig is om in het totaal van de vastgelegde patronen een voortdurende wisselwerking te doen ontstaan, is geen leven zoals wij dat beschouwen. Dus het land van het onbewuste. Dat zou je wel het land van het onbewuste kunnen noemen, maar dan raken we in de knoop, want het land van het onbewuste dat is wel een term die wel eens gebruikt wordt voor die sferen waarin het bewustzijn zeer laag is, maar waarin het toch nog bestaat, waar je je van het onbewustzijn als het ware nog lichtelijk bewust bent. Begrijpt U wat ik bedoel? Jawel. En wanneer ik dus zeg: "van het onbewuste", dan kunnen we net zo goed zeggen: van het niet bestaan, wel zijn, maar niet bestaan. En in deze energiewereld treden daar onze geestelijke manifestaties in? Ja, daar treedt het hele leven in. Deze kracht is eigenlijk de verbinding van alle dingen, dus van geest en stof; maakt voor de geest manifestaties in de stof mogelijk wanneer een zekere hoeveelheid als het ware van deze toestand aanwezig is, een zekere dichtheid van toestand. Dichtheid, ja. Nietwaar? En wanneer het erg wordt, ja, dan krijg je weer een toestand die meteen verklaart waarom wij in de hogere sferen niet passen; daar is de dichtheid groter de uitingsmogelijkheid is veel groter, maar we hebben niet de middelen om het te verwerkelijken. Die bepaling van die dichtheid daarvan, had ik U willen vragen hoe dat gaat, omdat U zegt; in de hogere sferen is een dichtheid daarvan groter. Ja, ik zou haast willen zeggen met Salomo: waar men vraagt naar de dichtheid ervaart men ze zelve, want zonder ervaren wordt de vraag niet geboren. M. a. w. , mijn waarde vriend, die dichtheid is niet bepaalbaar, omdat hiervoor nog geen acceptabele eenheid bestaat. Er bestaat een eenheid waarmee men sommige uitingstoestanden van dit wezen bepaalde, ja velden, hoe moet ik het noemen, nietwaar, die kan daar wel mee worden aangeduid, maar nog niet eens nauwkeurig omschreven. Hoe moet ik dan. . .

140

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 De electro-techniek noemt dat, of liever de electro-statische techniek noemt dat de gradiënt van de lading. Ja, maar die is beperkt, want er moet iets zijn wat de lading draagt. Ja, precies. Maar als er nu eens niets is wat de lading draagt? Dan is er niets. Dan is er toch de lading, zonder meer, begrijpt U? Ja. En hoe moet ik dat nu weer gaan bepalen? Want die lading en haar reacties verschillen naar gelang de middenstof waarin ze optreedt. Kunt U hieruit niet bepalen? Is niet te bepalen, net zomin als het makkelijk is om te beschrijven wat de hemel is. Er bestaat een verhaal, dat door sommigen in onze Rabbijnenscholen heel graag werd overgeleverd en dat is dit: Toen de Koningin van Saba op bezoek kwam bij Salomo, toen was ze erg - hoe moet ik zeggen - charmant en Salomo wilde haar gaarne voor zich winnen. En toen zei ze hem: Je bent de grootmeester van de magie, nietwaar? Toen zei Salomo: ja, dat ben ik. Toen zei ze: vertel me dan wat het is wanneer je in de ruimte staat, dat kun je toch, je kunt toch buiten jezelf in de ruimte staan? Ja, zei Salomo, dat kan ik. En toen zei ze: vertel me dan, vorst, wat is ruimte? En het eigenaardige was dat Salomo dat niet kon zeggen; hij kon wel zeggen: "als ik iets als grens stel, is datgene wat er binnenin is. ", maar wat ruimte is dat kon hij niet zeggen, hij kon het alleen maar ervaren. Dat is overigens een Kabbalistisch verhaaltje, hoor. Maar misschien begrijpt U wel wat ik ermee zeggen wil. Je werkt met waarden die je wel aanvoelt. . . Maar die je niet absoluut bepalen kunt. . . . maar die niet bepaalbaar zijn, die vaststelbaar maar niet bepaalbaar zijn, laat ik het zo zeggen. Wel vaststelbaar dan in de geest maar niet met middelen. Kijk eens, wanneer ik iets ervaar, sterk voel dat het is, en of ik dat nu doe in de geest of in de stof, op het ogenblik dat ik het ervaar is het vaststelbaar. U verwart het met omschrijfbaar. Omschrijfbaar, ja. Omschrijfbaar is het niet. En dat is nu weer het moeilijke natuurlijk altijd. Ze vragen van ons altijd: geef nu eens een definitie van jullie wereld. Stelt U zich nu eens voor dat je een ammoniakkristal zou zijn en ergens zou leven op een ster met verstand, met een zekere handel en beschaving, dan zou ik U aan Uw verstand moeten brengen hoe ik als kristal leef. Toch bestaan er werelden waar in het kristal als zodanig een bewustlevende structuur is; het komt hier op aarde praktisch niet voor, maar op andere sterren komt dat wel voor, op andere planeten dan. U hebt zeker een reden gehad dat U net hier het ammoniakkristal neemt. Ik heb er een reden voor, ja, n. l. ammoniakkristallen behoren tot één van de merkwaardigste beschavingen die er bestaan in het heelal, onder bepaalde condities. En dat is iets dat roert weer na aan het gebied waar U over spreekt, want het totaal van hun levensuitingen bestaat in beheerste en voortdurend wisselende spanningen in het kristal, die daardoor een verandering van daarbuiten bestaande toestanden kunnen scheppen en handhaven. En als ik dat nu alleen maar zo zeg, dan wordt het al een beetje, laten we zeggen, erg hoog gegrepen, hé? Dan zult U begrijpen, als ik nu nog moet gaan spreken over een wereld waarin helemaal geen kristal en geen structuur meer is, waar alleen krachten zijn die omspoeld door krachten, tot uitingen, krachtsuitingen kunnen komen en zonder dat alleen maar zijn als een steentje dat op de helling ligt, door de zwaartekracht geketend, totdat iets het loswerpt, dood en toch in zich dragend een bepaald vermogen van bewustzijn in dit geval. Nou, hebben we nu een klein beetje antwoord gegeven op Uw vraag toch, Ja? Jazeker. U begrijpt ook wel, dat ik U vroeg over dat ammoniakkristal; er is op het ogenblik al iets bekend in verband met het Chloorjodide, in verband met de vorming van het, laten 141

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 we zeggen, het evenwicht vormen tussen water en sneeuw, met regenvorming, dus die kracht die daar van dat kristal uitgaat voor de vorming van andere kristallen. Ja, dat gaat nog heel wat verder, want het eigenaardige is, zodra een stof in gekristalliseerde vorm optreedt, kan ze, mits het kristal vrij gevormd ie, dus onder normale condities, in zich dragen een voor de omgeving bestemde eigen stralingen kracht. Het is niet voor niets dat ze in de oudheid zo vaak stenen, edelstenen, kristalvormen dus o. a. van kool, het gebruikte van koolstof dan, gebruikten om daarmee magische krachten vast te leggen en te bannen. Die dingen hebben al in zichzelf iets van leven dat voor de mensen niet begrijpbaar is en dat toch werkelijk bestaat. Dan komen we weer erg in de magie terecht en de magie is iets, een gebied zou ik haast zeggen, dat me erg lief en dierbaar is; de magie is n. l. dat gebied waarop - om met onze vriend te spreken - de werkelijkheid de waan vormt zonder dat de werkelijkheid erkend wordt. En daarom is het een buitengewoon interessant terrein. Het vertelt iets over de geheimen der materie zonder ze helemaal te onthullen. Het is niet voor niets dat er b.v. - nu moeten we een bekend iets zoeken - Heeft U wel eens gehoord over Thomas Macaulay? Ja, Thomas Macaulay was zoals U weet iemand die heel veel experimenten deed en hij bezat een klein beetje stof, een rood poedertje, het leek net rode klein, en als hij dat bij een bepaalde drank voegde, dan werd deze drank voor iedereen tot een gevaarlijk iets; men zou tegenwoordig zeggen: zij vertoonde plotseling een zekere radio-activiteit. En dan had hij ook nog een poedertje dat was grijsachtig wit, en wanneer hij dat er ook bij deponeerde, dan trad het totaal van wat zich bevond in die drank op in een gekristalliseerde vormt dat wij een kristal benoemen. En hij maakte de grote fout dat hij daarmee uit lood, vloeibaar lood b.v. t uit water, kostbare dingen wilde maken. En hij begreep niet wat de kostbaarheid was van sommige kristalbloemen die hij op die manier verworven heeft, want deze eigenaardige bloemen zijn bloemen die praktisch nooit te reproduceren zijn en een grote magische kracht hebben. Er worden van deze kristalbloemen wel gebruikt, dat zijn b.v. tekens die sommige geheime orden geven aan hun leiders en dan weten ze niet eens waar ze vandaan komen of wat ze zijn. Maar wie zo'n teken heeft, die is welkom van de kleinste pestholen van menselijk verderf af tot in de hof van vorsten en koningen. En het eigenaardige is, die macht die schuilt, zegt men dan, in de bloem. Dat is niet waar, maar ze verleent aan de drager zekere kracht en vermogens die hij zonder haar niet zou hebben; zij wordt n. l. tot een richtmiddel van psychische krachten die uit het fysiek kunnen worden opgewekt. Maar laat ik niet verder gaan, want ik zit hier te doceren over de magie, nu ja. . . Ik zal U zeggen: ik ben net zo'n groot liefhebber van de magie als U. Maar onthoud dan één ding: de magie liefhebben is goed, maar wie de magie gebruikt moet voorzichtig zijn, want soms ontdek je een kanaal van wonderlijke kracht, maar vergeet niet: vandaag tap je een gebied af dat jou geeft in volle rijkdom, maar morgen tap je een gebied aan dat je uitmergelt. En zolang je niet weet te bepalen welk gebied je aansnijdt, wees voorzichtig. Er is heel wat levenskracht verloren gegaan door de magie die, nog niet wetend uit welke gebieden sommige krachten geput worden, in een experiment zichzelf verloren moest geven; niet zoals de mensen denken dat de ziel ter helle wordt, helemaal niet. Maar een gebied van zeer negatieve levenskracht, aangeboord door U, brengt U tot een ontlading van al wat U van dat speciale krachtveld in U heeft. En eerst na zeer lange tijd ontwaakt U weer een beetje. Dat kan duizenden jaren zijn zelfs. Onthouden? Ja. En dan ook onthouden: er zijn zegels die, wanneer ze op de juiste manier zijn samengesteld, d.w.z. uit de juiste stoffen en op de juiste wijze gewijd zijn, niet om die wijding en niet om het onderlinge precies, nu ja, dit is goud en dat is marmer, en dat is zus en dat is zo, maar om wat ze samen zijn geworden, doordat hier met gedachtenkracht ook iets veranderd wordt, een voortdurende bescherming zijn tegen de negatieve wereld, omdat n. l. deze zegels de eigenschappen hebben dat bij het aanboren van een negatief punt, zij onmiddellijk het eigen veld daarin werpen en dat veld dat is dodelijk voor het negatieve, sluit het af, begrijpt U? Verder ga ik niet, want als je liefhebberij hebt in de magie, weet je waarschijn lijk wel welke zegels ik bedoel. En dan, wie zich beschermen wil, drage het zegel van de Heer van de zevende poort. Ja, dat is nu allemaal magie, maar dat is even tussen twee liefhebbers. Het 142

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 zegel van de Heer van de zevende poort, maar men hoede zich wel om de naam te schrijven en het vuur te ontsteken, zonder dat men zelve zeer grote kracht bezit, want dan is het gevaarlijk. Maar het zegel dragen op zichzelf stelt in contact met zekere werelden; waarom, dat vertel ik U niet want dan kom je te ver in de magie. Laten we daar maar eventjes mee uitscheiden verder. Nou, vrienden, ik geloof niet dat we verder nog iets te bespreken hebben wat voor mij speciaal bestemd is. En zo onbemerkt krijgt U van mij zo'n heel klein beetje magie mee. Dus laten we zeggen: tot het ogenblik waar we als broeder magiërs elkaar werkelijk eens een keer de waarheid durven zeggen. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Nou, nu bent U zo'n beetje aan de beurt om een onderwerp te stellen, dus, ik ben benieuwd wat het wordt; ik bedoel de vorige keer hebben we nogal diep op verschillende ziektegevallen doorgedraafd, geloof ik. Misschien hebben we op het ogenblik weer een aardig stokpaardje, of niet? Het wordt zo langzamerhand een stokpaardje, want ik wou nog wel even terugkomen op onze patiënte waar we het de vorige keer over gehad hebben. De kwestie in deze. Het is deze week met deze jonge dame niet veel beter, maar eerder een stuk slechter gegaan, ze heeft er een mergholte-ontsteking bijgekregen, ze heeft angina gekregen en ze is weer aan het hoesten. Wij hadden de indruk, of liever gezegd mijn confrêre had de indruk, bij de laatste zitting die we met haar hadden Vrijdag J. l. , dat U met Uw gezelschap, laat ik het zo noemen, aanwezig was, en dat we ook een aanwijzing kregen voor bepaalde dingen. Wat mij nu erg tegen gevallen is - ik zeg het maar ronduit - dat is dat de resultaten zo volkomen in strijd zijn met de verwachtingen die we gekoesterd hebben. Weet U daar iets van, kunt U er iets van vertellen; in welke impasse zijn we gekomen? Ik geloof dat Uw grootste impasse op het ogenblik is de kwestie van te weinig geduld. En U heeft uiteindelijk in het geval geduld genoeg moeten oefenen. Per slot van rekening, U kunt geen wonderen verwachten in één keer, dus ik zou die ontwikkeling maar rustig even verder laten gaan. Wanneer U hier de aanwijzing hebt gekregen - dat kunnen we volgens de aanwezigheid van sommigen onzer inderdaad bevestigen - dan zult U ook begrijpen dat het in zekere zin voor U een soort proefwerk is. Ja. Uit de aard der zaak krijg je vooral bij een dergelijk geval, bij verandering van omstandigheden, eerst een terugslag, een terugslag die psychisch en ook fysiek wat sterk aan de oppervlakte komt. En wanneer deze terugslag eenmaal overwonnen is, dan krijg je pan een verandering. Weet U, als U een - mag ik een vergelijking maken? Ja natuurlijk, hé? - Nou als je nu eens in een auto zit en je gaat remmen, dan word je op het moment dat er geremd wordt, je veel sterker van je voorwaartse beweging bewust dan op het moment dat Je op volle snelheid vooruitging. Begrijpt U wat ik daarmee zeggen wil? Dan worden dus de verschijnselen der voortbeweging sterker kenbaar, ofschoon de snelheid op zichzelf afneemt. Dus dat kan inderdaad wel enige weken aanhouden, hoor. Is het duidelijk genoeg'? Ja, alleen in de vraag: wat wij doen, is dat goed? Wat dat betreft, dat zal ik even informeren, want ik ben er zelf niet bij geweest. Het lijkt mij beter om dat even helemaal goed te belichten. Want wij willen liever geen fouten maken! Geduld hebben we genoeg, want wij zien zelf ook wel in dat dit iets is wat zich waarschijnlijk over een geruime tijdsperiode zal moeten uitbreiden. Wij zijn zelf op het ogenblik een goed half jaar bezig, maar onze verwachting is niet dat we binnen een jaar nu werkelijk een voorbeeldig gezond meisje voor ons zullen zien. Ja, kijk eens, ik ben bang dat U een volledig gezond meisje waarschijnlijk helemaal niet voor U zult zien. Uiteindelijk zit er een bepaalde invloed uit een pre-natale periode bij, die ook stoffelijk wel aanleiding hebben gegeven tot het ontstaan van enige afwijkingen, die je niet alleen langs zuiver psychische weg, of zelfs door de geneeskunde zo zonder meer op kunt 143

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 heffen. Ik bedoel, dat zou een dergelijke toename van geestelijke veerkracht en gezondheid veronderstellen, dat ik dat zeer twijfelachtig acht, gezien het karakter van de persoon. En zelfs ook al, niet waar, omdat we helemaal niet durven zeggen; dat wordt helemaal gezond. Neen, dus zover zou ik niet eens durven gaan. Overigens, er wordt hier gezegd: U bent goed begonnen en voor de rest moet U zich wachten voor overhaasting. Ik weet niet waar het mee in verband staat. Heeft U iets een beetje geforceerd misschien? Nou, ik ben vandaag bij het meisje geweest en ik heb een medische therapie ingesteld, waarvan ik de verwachting koester dat ook de infectie in de kortst mogelijke tijd verdwijnen zal. Wacht even; we zullen even nagaan. O ja, een modern algemeen middel, hé? Ja. Enigszins een helse naam met sulfur, zwavel en vuur, hé? Ja (gelach). Nu ja, het kan in ieder geval geen kwaad, geloof ik, hoor. Alleen moet U wel even oppassen dat U niet te sterk doseert natuurlijk, dus kleine dosering, lange kuur, dat is wel het verstandigste. Nou, dat is dan dat. Nu wilde ik U, naar aanleiding hiervan, nu U toch iemand hebt die erbij geweest is, zeggen: er werd daar een plaats aangewezen. Nu hebben we de plattegrond nageslagen en het bleek een ganglion te zijn van de sympaticus naar het diafragma. Nu is daar, natuurlijk, de werking van het diafragma is natuurlijk niet goed. Is onregelmatig. Ja. Nu is de kwestie, liever gezegd, kan er hier medicamenteus, nietwaar, door de sympaticus wat af te remmen of wat dan ook, ik bedoel medicamenteus wat gebeuren? Ik geloof dat U kunt neutraliseren. Ik bedoel wanneer U een neutralisatie toe kunt passen voor enkele dagen, laten we zeggen een procent of 40, dat is voldoende. Ja, hoe moet dat bewerkstelligd worden? Ik vermoed dat U daar de medicamenten zelf voor heeft. Dat is nu op het ogenblik een kwestie daar kan in niet onmiddellijk op ingaan, dat merkt U wel, want ik weet niet voldoende van de zaak af. Het spijt me voor U, maar laten we het zo zeggen: ik heb geen spreekuur. Maar inderdaad, wat U daar zegt dat is wel een onregelmatigheid, natuurlijk. En die onregelmatigheid die komt m. i. toch voort uit een zekere overbelasting. En wanneer dat het geval is dan moeten we dus de zaak desnoods eventjes op halve kracht laten werken, het geheel desnoods. Als ik er geen grote vijand van was dan zou ik zelfs zeggen: nu ja, neutraliseer niet alleen dat slechts, maar neutraliseer praktisch het geheel der afscheidingen voorlopig even tot een noodzakelijk minimum en laat de persoon in kwestie eens een week of drie doorbrengen in een gezegende apathie. Maar ja Een slaapkuur? Iets dergelijks, ja. Want het in n. l. zo dat dit probleem mij natuurlijk intrigeert, dat ik voor mijzelf afvroeg, ik meende daar n. l. bij waar te nemen: en let nu eens op. En het merkwaardige was dat inderdaad die respiratie belangrijk verbeterde en volhield. Dus het is natuurlijk een zinvolle daad geweest om ons het Reizpunkt aan te wijzen, waarop we dan ook weer naarstig op onderzoek uitgetogen zijn wat dat uiteindelijk kon betekenen. We waren beiden met deze mededeling, op zijn zachte gesproken, verheugd en we dachten, Nu zijn we er. Daar zit een therapie in, nu gaan we de goede kant uit. Ja, dat kan ik me natuurlijk begrijpen, maar heeft U niet één fout gemaakt? Heeft U, zeggende: "hier zit een therapie in. " niet vergeten dat bepaalde andere problemen, laten we zeggen van meer psychische oorzaken ook, uiteindelijk de beslissende invloed hebben in het geval? Ja, maar alle beetjes helpen. Natuurlijk, maar het is ook niet meer dan een beetje. 144

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 Juist, nu wachten we op de rest. Ik krijg hier nog even door van één van degenen die aanwezig is geweest - één van de namen kent U waarschijnlijk wel, dat is Reddingius, en die schijnt zich voor het geval te interesseren en die beweert: er worden nog wel meer steken onder water gegeven. Daarmee zal hij waarschijnlijk een injectie van Uw onderbewustzijn of iets dergelijke bedoelen. Maar die schijnt inderdaad van plan te zijn zich speciaal met U bezig te houden. Misschien is het hem ook toegewezen, ik weet het niet zo. U noemt hier de naam van psychische injecties. Dat gevoel had ik n. l. toen we bezig waren met die behandeling, dat dat geschiedde bij die patiënte. Ja, inderdaad. En daar zult U natuurlijk altijd rekening mee moeten houden. Kijkt U eens, dat is met alle gevallen uiteindelijk, wanneer we het precies stellen. Daar waar de psyche hoofdzakelijk de verschijnselen beïnvloedt, zal bij elke behandeling en poging daartoe, een verzet van de psyche optreden tegen een ver storing van een door haar bereikt bestaand evenwicht, dat volgens de mensheid "ziekte" is. En als zodanig zal elke onmiddellijk geneeskundige uiting, dus een ingrijpen met succes, zoals U dat noemt, onmiddellijk gepaard gaan met het opwekken van secondaire verschijnselen, die dan vaak zeer ongunstig zijn. Ja. En eerst langzaam bedaren, wanneer de psyche dus de nieuw geschapen toestand accepteert. Ja, dan ben ik volkomen met U eens. Daar heeft U het geval eigenlijk liggen op het ogenblik. En voor de rest: ik geloof wel dat, wanneer onze vrienden zich daarmee bezighouden, dat U nog ettelijke verrassingen en waarschijnlijk ook nog ettelijke kleine teleurstellingen te wachten staan. Wij gaan verder. Ach, per slot van rekening, U weet wel, er zijn bepaalde ziekten, nietwaar, die worden met een geneesmiddel behandeld en de meesten die gooien het opzij wanneer ze het zo'n maand of. . ,. b.v. voor een bepaalde soort van blindheid staande behandeling, wordt meestal na 6 maanden ter zijde gelegd, wanneer het geen resultaat heeft. Toch duurt het vaak 2 tot 21/2 jaar voordat het resultaat merkbaar wordt. En zo zijn er meer van die dingen. U moet geduld hebben, en als U doorzet dan komt U een heel eind verder. U moet niet iets ter zijde werpen als het goed lijkt, goed blijkt, in bepaalde punten, geen schade veroorzaakt die onherstelbaar is, dus iets wat niet uit te leggen is, dat is nu juist zo'n schade daar kunnen we niets meer tegen doen", neen, het schaadt eigenlijk niet, het brengt wat begeleidingsverschijnselen mee die onaangenaam zijn, goed, niet zeggen; ik gooi het opzij. Ik zou haast zeggen: daar moet je een Friese kop achter zetten, oud Fries. Kou vrienden, dat was dan een klein stukje over het stokpaardje, een klein beetje heen en weer gepraat daarbij. Wat is het volgende stokpaard? Mag ik U nog wat vragen? We hebben in het eerste gedeelte van deze avond voortdurend gehoord, nietwaar, dat deze wereld als waan onderkend moet worden. En nu is er een bekende methode van een z. g. "sitting" van een half uur geestelijke rust houden, waarbij we de verstandsdenkbeelden en het verstand moeten uitschakelen en waarbij het super-ego of de ziel of hoe men dat noemen wil tot spreken komen vanzelf. Kunt U ons over de waarde daarvan iets vertellen? Laten we zeggen: "het is waan", maar heel waardevolle waan. En weet U waarom? Wanneer je zegt dat de wereld waan is, dan moet je er in de eerste plaats rekening mee houden dat die waan een groot gedeelte betekent de beperking van wat je werkelijkheid is. Ook wanneer die werkelijkheid niet objectief maar subjectief gesteld moet worden, dan krijgen we toch nog altijd weer een punt: in deze wereld die ik beleef, de hele wereld die ik beleef; is dit wel mijn subjectieve realiteit? Dan moeten we zeggen: neen, dat is het niet. Wanneer we echter het verstandelijk denken zoveel mogelijk uitschakelen, dan gaat automatisch dat deel van ons dat niet bewust deelneemt aan dit leven, ook spreken. M. a. w. we komen tot een zelf-erkenning en zelf-onthulling die het ons niet mogelijk maakt verder door te dringen in ons eigen wezen. En wanneer we dit natuurlijk bereiken, dan krijgen we weer een zuiverder beeld van die waan, of van die subjectieve werkelijkheid waarin we leven. En dat beeld hebben we toch wel nodig geloof ik, willen we uiteindelijk dit subjectieve begrijpen en er wat mee kunnen doen. Kort en krachtig, vindt U niet? Het is net als Liebig, je kunt er een hele koe van maken. 145

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 Ik moet U zeggen dat ik dat heel erg moeilijk vind, want als we uitgaan van het begrip dat wij wezens hier op aarde, bestaan uit geest en stof, en er wordt gezegd dat alles waan is Ja, dan is ook dat waan. . . dan is geest waan en alles wat wij geestelijk beleven waan Inderdaad, en ook de stof is waan. Dat kan ik mij begrijpen, omdat we dat zintuigelijk waarnemen. Kijkt U eens, zowel geest als stof zijn beperkt. En laten we nu dit stellen: alle beperking die wijst op een zelfstandig leven is waan, dus elke uiting die daarmee in onmiddellijk verband staat is ook waan. En dat is natuurlijk een erg pijnlijke conclusie voor ons, want dan moeten we tot de conclusie komen: We denken nu wel dat we bestaan, maar we bestaan eigenlijk niet, we zijn alleen maar een flard van een gedachte en waar die vandaan komt, dat weten we ook nog niet eens. Dus de waan is noodzakelijk om verder te komen. Ja, natuurlijk, dat zal iedereen U bevestigen die experimenteert, die onderzoekt etc. Beter te beginnen met een foute diagnose…. . Een werkhypothese. …. of een hypothese die onjuist is, maar althans de bekende feiten dekt, dan helemaal niet te beginnen. En uiteindelijk, wat ons gegeven is van deze grote werkelijkheid, is juist de waan waarin we leven; daar kunnen we tenminste meewerken, die kennen weg daaruit kunnen we conclusies trokken. Die zullen uiteindelijk waarschijnlijk volledig onjuist blijken, maar daar hebben we eigenlijk helemaal geen pijn aan, want we komen verder. Daar gaat het toch uiteindelijk om. Dus je kunt de waan niet loslaten voor je iets hebt om verder te komen. Inderdaad, dat kun je niet, maar de realiteit dát het waan is, kan vaak helpen om, daar waar uit de waan omstandigheden ontstaan die je anders niet onder de ogen zou kunnen zien, ze nu wél te aanvaarden. Ja. Denkt U maar aan een angstdroom die onmiddellijk minder erg wordt wanneer je je realiseert: ik droom, het is maar een droom. Dan zit die leeuw nog wel achter je aan en dan breken er nog wel alle deurknoppen en dan brandt die hele zaak nog verschrikkelijk en je valt nog wel in diepe putten, maar je hebt ineens de geruststellende verzekering: ja, maar het is niet echt, zo meteen lig ik weer in mijn bed. Begrijpt U? Ja. En nu is het alleen jammer; wij kunnen niet zeggen natuurlijk: wat komt er dan wanneer die waan ophoudt, wat is ons eigenlijk wakker zijn t. o. v. de droom waarin we leven? Dat weten we niet. Maar het is in ieder geval een heel gelukzalig iets, wanneer wij weten dat dit allemaal niet echt is, dat het voorbij gaat. Om het nu eens heel erg stoffelijk te zeggen: dan is het zo erg niet als er een atoombom explodeert, of wanneer je verminkt wordt, of wanneer je voor je leven lang ongelukkig bent, want het is toch niet waar. Het in niet zo, zo dadelijk wordt je wakker en dan ben je weer gezond. Je moet er even doorheen bijten en dan is het voorbij en dan komt de werkelijkheid. Begrijp je? Als je op die manier kunt leven dan neem je dus de angst uit je leven weg. Ik geloof wel dat dat één van de voornaamste dingen is, en dat we daarom die waan toch niet uit het oog mogen verliezen. Ik wil helemaal niet zover gaan als onze eerste vriend hier, de eerste spreker, maar ik geloof toch wel dat ik er heel wat voor voel om die waan niet helemaal uit het oog te verliezen. Dat zal voor ons niet zo makkelijk zijn ook om dat uit het oog te verliezen, want je komt met concrete dingen in aanraking, waarvan je wel kunt zeggen: het is er niet, maar dat het er toch wel degelijk is. Stoot je neus maar eens flink. Inderdaad, dat ben Ik volledig met U eens. Maar als U droomt, dan kunt U ook lijden, nietwaar, dan kunt U ook pijn hebben, dan kunt U ook angst hebben en het gaat toch voorbij. Als U zegt: "ik droom" en je zegt het wanhopig tegen jezelf, helpt het niet, die pijn die gaat 146

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 door of die angst blijft nog wel even bestaan, maar het scherpe, het wanhopige element daarvan is weg. Daar gaat het nu juist om. Maar is er in het gebruik van het woord "waan" eigenlijk niet een zekere aanleiding tot misverstand, omdat wij in het algemeen iets een waan noemen, het zonder betekenis achten? En deze waan hier, is juist van de grootste betekenis om verder te komen. Nu ja, goed, als U een andere naam wilt, laten we dan zeggen "begoocheling". Dat is hetzelfde. Kunnen we niet beter zeggen dat het leven hier niet werkelijk is, maar dat we naar een ander leven toegroeien? Ja, U kunt het zeggen, maar ik heb er één bezwaar tegen. Wij noemen dit "leven", weten wij of dat andere waar wij naartoe groeien "leven" is zoals wij het opvatten? Wij groeien ergens naartoe, inderdaad, maar ik geloof dat die toestand die dan misschien de realiteit zal zijn, zich geheel aan ons kenvermogen onttrekt op het ogenblik, dat we ons dat niet kunnen voorstellen of realiseren, zelfs in een zeer bekrompen vorm. Het feit alleen al dat U zegt "groeien", dat is al een aanwijzing. Inderdaad, dus ik heb een gevoel van onvolledigheid en ik verwacht dat deze onvolledigheid op een gegeven ogenblik vervangen wordt door een volledigheid. Juist, er komt een zeker geloof, vertrouwen, ook nog bij. Inderdaad. Maar als wij ons eens voorstellen dat iemand alle twee zijn benen verliest omdat hij door de tram overreden wordt en hij krijgt een paar kunstbenen, dan kunnen we niet zeggen: dat is maar waan want je hebt echt goeie benen nog. Deze man voelt zijn kunstbenen. Ja, zolang als hij zich realiseert dat het kunstbenen zijn en dat die tram hem overreden heeft en dat hij daardoor zin benen kwijt is. Maar ik zou er tegenover willen stellen, nietwaar, wanneer hij dus de volledige capaciteit zou bezitten om te geloven dat hij geen kunstbenen nodig zou hebben, dat hij nog goede benen zou hebben. Ja, maar dat is praktisch in deze wereld niet mogelijk. U zegt: dat is praktisch niet mogelijk. Wanneer U zegt "praktisch niet mogelijk" geeft U toe dat het realiseerbaar zou zijn en daarmee geeft U ook toe dus dat de theorie die verkondigd is niet zonder zin is, maar dat alleen de mensheid op het ogenblik nog niet in staat is om de consequenties daaruit te trekken. Neen, omdat ze de materie niet beheersen. Dat ben ik volledig met U eens dat ze die niet beheersen, maar uiteindelijk, voordat we beginnen met een boek te lezen, moeten we toch eerst leren spellen, moeten we weten wat de letters zijn. En als we proberen om werkelijk te gaan leven, dan moeten we toch in de eerste plaats geloof ik weten wat het leven is, voordat we het leven werkelijk leren hanteren zoals het moet. Maar nu is het wel erg moeilijk, geloof ik, dat, als die tram over je benen gereden is en je ziet ze daar losjes naast je liggen, met een klein flitsje zo nog aan je verbonden, om dan tot de ontdekking te komen: die tram is niet over mij heen gereden, of die tram heeft niet het vermogen om mij mijn benen af te rijden, ze zitten er nog aan en ik wandel verder. Dan ben ik volledig met U eens; dat het erg moeilijk is kan ik mij voorstellen. En toch geloof ik dat het mogelijk is. Ik zou het niet gaan proberen. Dat is juist weer het feit, daarom bent U nog mens. Juist omdat U zegt "ik zal het toch niet gaan proberen", bewijst U dat U nog mens bent. Tot op zekere hoogte kun je iets bereiken. Ik heb zelf drie maanden in het ziekenhuis gelegen met iets dergelijke en ik heb een klein gedeelte van dat lijden van mij af kunnen schuiven, nietwaar? Ja goed, een klein gedeelte, de volgende keer misschien een groter gedeelte. Per slot van rekening, ook daar kun je niet beginnen met wonderen. Dat is nu weer het eigenaardige, 147

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 wanneer wij stellen dat het wonder mogelijk is, dan zegt U onmiddellijk: nu ja, dan moet het voor mij ook realiseerbaar zijn, ik zie het nergens, dus is het er niet. Hier wordt even het lijden aangeroerd, maar dat is heel wat anders dan een gedeelte van je lichaam missen. Een ander geval: de chirurg haalt je appendix eruit en je hebt hem in een flesje in de alcohol naast je op de tafel staan. Nou, neem nu maar eens aan dat je nog wel een appendix hebt en dat je over 14 dagen weer een appendicitis zult krijgen. Ik geloof dat vooral de consequenties van dit laatste door niemand gaarne aanvaard zullen worden en als zodanig vind ik het voorbeeld onzinnig, maar dat neemt niet weg dat het mij mogelijk lijkt om onmiddellijk weer uit de bestaande weefsels een appendix te stimuleren en deze absoluut tot een evenbeeld te vervormen en uiteindelijk tot de volledige werkelijkheid van wat het geweest is. Dus je realiseren dat het geen appendix is. Inderdaad. (het medium hoest) Ja, en nu zou U natuurlijk zeggen: nu is het heel makkelijk om deze hoestprikkels weg te nemen en de oorzaak daarvan. Inderdaad. Zolang als de persoon in kwestie niet gelooft dat hij verkouden is, zal hij het lang zo makkelijk niet worden. Ik heb een dergelijk geval, niet zo rigoreus als U, meegemaakt. Dat was een dame, dat is de chef van de openbare verlichting en die is in het ziekenhuis opgenomen en die moest een galblaasoperatie ondergaan, en die was er heel slecht aan toe, en die man heeft er nooit over gesproken, maar toen las ik in de Bijbel, ik geloof dat het was in "Johannes" dat het mogelijk was om met onze gedachte en zo en met het gebed te genezen. En daar is, met zijn vieren hebben zij dat gedaan, met vier ouderlingen, en die hebben dat met het gebed gedaan en de specialist die is toen, voordat hij tot een operatie wilde overgaan, heeft nog een röntgenopname gemaakt en toen heeft hij gezegd: ik sta hier voor een totaal raadsel. Hij zegt: de vorige dag zag het er nog allerberoerdst uit en op het ogenblik kan ik niet anders zeggen dan dat de hele zaak totaal en volkomen normaal is. Dat is gezien, wanneer de mensen dat willen, door die specialist en nog andere doktoren en ze hebben er een aantal assistenten bijgehaald om het geval te constateren en te bekijken. Dus in die richting is wel degelijk wat mogelijk, want ik ken deze mensen persoonlijk zeer goed. Dus daar zijn mogelijkheden. Maar dergelijke rigoreuze zaken als het afrijden van benen en alles wat dies meer zij. . . Die zijn uiteindelijk ook realiseerbaar, tot zelfs het opwekken vanuit de dood, nietwaar, tot zelfs het samenvoegen van een hoopje menselijke ledematen en ze tot mens maken. Maar kunnen wij dat ook doen? Als U geloof genoeg hebt, ja. En dat is nu juist het beroerde. Het geloof hebben. Het geloof. Dus het geloof, wat is geloof dan eigenlijk? Geloof is een weten dat zich richt tegen de bestaande feiten. Maar goed dan zal ik in die tram zitten. Dan zou iemand die ziet dat iemand overreden wordt en zijn benen liggen er naast, kan hij dan uit de tram stappen en zeggen: geneest benen en de benen komen weer op zijn plaats? Waarom niet? Denkt U dat die dingen nog nooit gebeurd zijn? Jawel. Ze zijn gebeurd en dat ze in deze wereld niet zo vaak gebeuren, dat is begrijpelijk, want deze wereld heeft geen geloof en geen vertrouwen. Maar ze zijn mogelijk. En per slot van rekening, dat wat één keer mogelijk is kan herhaald worden, nietwaar? Dat bent U toch met mij eens? Volkomen waar. Maar nou kom ik terug. Waarom gaat het dan met Ria Y. d. Z. zo beroerd? Is het niet hard om te zeggen tegen mensen die niet genezen of niet kunnen aanvaarden dat ze nog benen hebben: "je gelooft niet voldoende"; terwijl die mensen toch wel een zeer groot geloof hebben?

148

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 Het is misschien erg hard om het te zeggen, en toch is het waar. Je gelooft niet voldoende. Dat moet je tegen die mensen niet zeggen, dat is erg hard. Maar als men op harde waarheden staat, ja: U gelooft niet voldoende, inderdaad. Ik ben het niet met U eens. Dat U het niet met me eens bent kan ik heel goed begrijpen, en. . . nu ja, enfin, daar praat ik liever niet over. Maar ik wil U toch wel zeggen dat met al deze gevallen het altijd weer zo is dat uiteindelijk de vormende kracht en de instandhoudende kracht, ook voor Uw lichaam op dit ogenblik is "de gedachte" en dat de enige gedachte die daar uiteindelijk beslissend voor is, Uw eigen gedachte is en niet de gedachte van een ander of de kracht van een ander en dat alleen. Indien iemand erin slaagt in Uw denken, Uw eigen bewustzijn dus, de overtuiging, het geloof als het ware volledig te baseren en te doen heersen, kan het wonder gebeuren en niet vóór die tijd. Je kán het wonder gebeuren, maar. . . Inderdaad, en gebeurt het dus ook, want elke mogelijkheid wordt gerealiseerd indien daar geen remming tegenover staat. Want kijk eens, de grote moeilijkheid zit hierin, daar moet een enorme innerlijke geestelijke overwinning op volgen, want laat ik U zeggen, U sprak hier over opwekken uit de dood. Ik had een katje, dat was dood van 's middags drie uur. En voordat je daar zelf kunt zeggen: nou kijk eens, ik heb de macht om dat beest levend te maken, dus ik zál dat beest weer levend maken, dat is onder een gewoon denkend gezelschap, niet mogelijk, dan zeggen ze: die vent is gek. Maar wanneer je dan zo'n beestje op je handen neemt en na een kwartier leeft dat beest, dan is dat een enorme sensatie. Dan heb je dat meegemaakt en dat weet je dan, maar andere mensen die zullen zeggen: "die vent loopt met molentjes", nietwaar, wanneer ik toevallig geen getuigen zou hebben, "want het beest was niet dood, want het was zus of het was zo". De wereld zal, zelfs wanneer U zoiets overtuigend bewijst, het nog niet geloven, omdat het zich nu eenmaal richt tegen de gehele samenleving, de gehele gedachtengang van de mensen. En dat is nu juist het moeilijke, daar moet U afstand van kunnen doen. U ook, U zegt: waarom gaat het dan zo slecht met Ria v. d. Z. ? Omdat, mijn waarde heer, het probleem in haar ligt. Ja, maar nu in er één van de vorige malen, ik meen de vorige maal, ook gezegd dat, wanneer men een patiënt wil helpen, men hem kan helpen zonder daar eigenlijk over te spreken Inderdaad. Dus de geest op hem te richten en de fout weg te nemen. Inderdaad. Dat gaat ongelovelijk goed. Ja, dat begrijp ik wel. En hoe gaat dat, hoe denkt U dat het gaat? Ik kan me dat nog niet realiseren, ik heb daar over gepiekerd, ik heb gezegd: hoe moet ik dat nu doen, want ik wil zo graag mensen beter maken, daarvoor zit ik hier. Ja goed, dus U stelt de fout vast. Dat is punt 1. Of U die fout goed vaststelt weet U niet, maar U bent er volledig van overtuigd. Ja. M. a. w. U kunt de suggestie overbrengen, zonder een woord te zeggen, op de persoon zelf: dat is niet in orde en dat moet je verbeteren, dat zul je verbeteren, dan is álles voorbij. En dan kunt U rustig behandelen, nietwaar, voor niergruis terwijl in werkelijkheid ergens een ontsteking gaande is. U bent bezig uit mij te putten, hé? U denkt weer aan een bepaald geval. (Gelach). Ja, ik ben even betrapt. Ik wilde hier onopvallend eventjes wijzen op bepaalde aspecten, maar voor dat ik het weet, hebben ze me toch even te grazen. Dus 149

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 U neemt het mij toch niet kwalijk dat ik Neen, helemaal niet. Ik neem het U ook niet kwalijk dat U uit mij geput hebt, hoor, helemaal niet, integendeel, want als ze er verder mee komen, dan ben ik er ook al blij mee. Ik probeerde het juist te illustreren, maar ik had de hoop eerlijk gezegd dat U zich later zou realiseren wat ik gezegd heb. U heeft het nu voordien gedaan en daarbij is een deel van de porté van wat ik wilde zeggen eigenlijk wel verloren gegaan. Maar dat hindert niet, ik maak het af. Graag. Nu behandelt U op niergruis en niet op ontsteking. Maar wanneer Uw suggestie - want we gaan geestelijk behandelen - goed is, zegt dat lichaam zelf: hé, heet dat nu niergruis? Ik heb steeds gedacht dat het een ontsteking was; maar goed, noemen we het niergruis, we gaan het opruimen. Die geest die zoekt de oorzaak van de ziekte. Wat voor naam U eraan geeft en wat voor plaats U omschrijft, dat wordt gecorrigeerd door de geest. Ook zo kunt U dus met het behandelen voor het één, het andere genezen. Iets wat in de geneeskunde soms ook voorkomt. Inderdaad. Waarmee ik dus wil zeggen: het is hier een kwestie dus van een geloof als het ware, op te leggen aan de geest, dat is Uw gedachtenkracht. Maar als U zich daarop gaat concentreren, dan moet U weer teveel gaan denken. Dus U richt zich zeer spits precies op het punt dat U genezen wilt en U moet die geest van de persoon in kwestie - en dat kunt U over een hele afstand doen - zodanig sterk beïnvloeden, dat deze voor zichzelf begint te geloven: het is maar een kleinigheid, als ik die kleinigheid nu maar in orde maak, dan begint het genezingsproces zeer snel en dan krijgen we heel verbluffende resultaten. Wat U dus doet is niet genezen, maar dat is eigenlijk de blokken onder de wagen van geneeskracht weghalen, die daar ergens in de hersens op een helling staat en niet verder kan, want er zit dat vooroordeeltje, er zit dat complexje in, er zit dat dingetje. En dat geldt voor alles? Dat geldt voor alles. Maar het feit dat U straks zei, nietwaar: "dan kan het wonder gebeuren", dat houdt toch ook in dat het niet iets gewoons is. Een wonder is al datgene wat de mens niet verklaren kan en toch gebeurt. Ja. M. a. w. het is een wonder dat er nog geen wereldoorlog is, want als elk woord van haat dat gesproken werd, slechts één geweerkogel zou zijn geweest, zouden er niet veel mensen meer leven op deze wereld. Dat is ook een wonder, maar U beschouwt het niet als zodanig. Wanneer U denkt aan een wonder, dan denkt U aan datgene wat zich onttrekt aan het normale. Ja. Nietwaar? En als zodanig spreek ik dus over wonderen. Mag ik U eens iets zeer persoonlijks vragen? Dan hoop ik dat U zich eens instelt op mij en dat ik weer goed kan gaan zien. Dat zou ik kunnen. U heeft het nu - ik heb het daarnet vermeden - U heeft het nu naar voren gebracht; ik wil U antwoord geven. Zodra U afstand heeft gedaan van de koppige kracht waarmee U de dingen in het leven soms verwerpt, wanneer dat gebeurd is, zult U zien, maar ik ben bang dat U dan al heel dicht bij het einde van Uw leven bent vóór het gebeurt, dat wil ik erbij zeggen, want. . . Kunt U dat nog eens verder verklaren? (Andere vraagsteller) Kan een derde daarbij niet helpen? Neen. Ik wil U dat verder verklaren als U dat wilt. . . . Ja. maar ik mag niet al te persoonlijk worden en zal mij dus beperken tot een paar hoofdzaken. U heeft altijd gediend, dat is een feit. Maar in Uw dienen heeft U wel eens de zaak wat verkeerd gezien in de relatie, in de verhouding. En dat was een kwestie voor U van geestelijke blindheid 150

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 of lichamelijke blindheid. En waar U nog zoveel streeft naar bewustzijn, heeft U de stoffelijke blindheid aanvaard, geestelijk, maar U kunt ze nog niet tot een reële aanvaarding, ook stoffelijk, kunt U zichzelve brengen. Zolang U dit niet kunt, zolang U niet aanvaarden kunt, U kunt onderwerpen, maar nog steeds wilt domineren en heersen - U moet mij niet kwalijk nemen dat ik dat zeg - maakt U het voor Uzelve onmogelijk om nog weer te zien, begrijpt U? En U maakt het voor Uzelf soms nog veel erger, en dat weet U heel goed. U weet ook, wanneer U nadenkt, de reden daarvan; dan weet U waarom het gebeurd is. Slaat dit op vorige levens ook nog? Op vorige en het huidige. Ja, ja, maar toch ook nog. Ja. En dan zult U misschien ook beseffen uiteindelijk, dat U de kracht tot genezing al dien tijd in Uw eigen handen heeft gehouden, maar dat U ze niet heeft kúnnen en willen gebruiken, omdat U de consequenties daarvan niet wenste te aanvaarden. Ik hoop dat U het mij niet kwalijk neemt, ik sluit hiermee het incident verder. Wanneer U er over nadenkt, dan weet U heel goed wat ik gezegd heb hier en dan weet U zelfs, dat wat ik gezegd heb over het einde: U zult nog zien op deze wereld, ook al zegt men nu dat het onmogelijk is; U zult nog afstand kunnen nemen van het licht, maar veel verder zal het niet gaan. En nu weet U dat óók, en U weet ook waarom. Ik dank U wel. Dat was eigenlijk erg persoonlijk en ik hoop dat U het mij niet kwalijk neemt. In een besloten kring kan ik het uiteindelijk wel eens een kéér doen. En voor U vriendin: U moet dit niet nemen als een ver- of beoordeling, maar het is alleen even, nietwaar, we moesten even de puntjes op de "i" zetten, dat is ook voor U wel eens nodig. Ik wilde er verder dus helemaal geen onaangenaam accent in brengen, laten we het zo zeggen. Nou, en dan kunnen we misschien verder gaan met wat anders, of niet? Moeten we nog op het onderwerp zelf doorgaan? Ja, het is wel interessant, ik ging er maar rustig op door op het onderwerp. Ik geloof, het heeft ons aller belangstelling. Ja, kunt U er iets meer van zeggen? Ja, ik kan het wel proberen om het U duidelijk te maken. Kijkt U eens, het moeilijke altijd bij U - en dat zal het wel altijd blijven ook, hoor, daar moet je je ook maar niet druk over maken dat is dit: voor U is deze wereld uiteindelijk de enig voorstelbare realiteit, alle andere wereldbeelden die U heeft of die U in Uw gedachten vormt, alle voorstellingen van oneindigheid, van sferen etc. zijn onmiddellijk verknoopt met deze realiteit. Ja. Het resultaat is dat U eigenlijk op een gegeven moment gaat zeggen; ja, maar het enige echter dat is dit. En dan wilt U nog wel zover gaan dat U zegt: "het enige werkelijke ben ik, al het andere kan schijn zijn, maar ik zoals ik mijzelve zie en ken, ik ben echt". En daar wil je geen afstand van doen als mens. Maar dat maakt het nu juist zo lastig, want U bent niet wat U denkt te zijn, daar zit het hele probleem. En wanneer U zich dat nu maar realiseert, dan zult U ook begrijpen dat U eigenlijk een octopus bent, dus dat U acht armen heeft, maar dat U door Uw illusie: "ik ben mens", er maar twee van gebruikt. Weet U wat ik bedoel daarmee? Ja, ja. Het is misschien een erg stom, onbeholpen voorbeeld. Maar U heeft dus veel meer mogelijkheden, maar U beperkt zichzelf door Uw voorstellingsvermogen omtrent Uzelf tot een paar daarvan. En deze zelfbeperking brengt met zich mee dat U juist, omdat U koppig toch vasthoudt aan: "zo is het en dit ben ik", dat U daardoor, nu ja, Uzelf vaak ongelukkig maakt. Wat U met één arm niet kunt tillen dat kunt U met drie armen wegsmijten, begrijpt U? Wat met de kracht van, wat U nu op het ogenblik gebruikt, onvoorstelbaar is, dat is met het totaal van je niets. En dat kunt U zich niet realiseren. U bent uiteindelijk allemaal zeer complex opgebouwd en in die complexiteit. . . . laten we dit stellen: met de kracht, aanwezig in het lichaam van één mens - en nu alleen nog maar stoffelijke kracht - kunnen we zelfs een planeetje als de maan genereren; dat kunnen we eruit voort doen komen. Zoveel kun je eruit maken, dus zeker een extra been of een extra arm als het nodig is. Wanneer U naar een 151

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 andere sterrennevel zou willen gaan, dan is nog niet de helft van de kracht die in U aanwezig is, nodig om dat heen en terug te halen, miljoenen en nog eens miljoenen lichtjaren. Zoveel kracht zit daarin, en deze kracht in te gebruiken zoals U dat zelf wilt, wanneer U zich bewust bent van Uw zijn en daar komt het op neer. Maar daarvoor is het kennen en hanteren van deze dingen noodzakelijk. Ja natuurlijk, het kennen en hanteren is noodzakelijk, maar we moeten beginnen natuurlijk met de grondregel voorop te stellen, want met die grondregel dan komen we terecht bij: het is waan, het is niet zoals je je denkt; wat je ziet als de werkelijkheid dat is maar een heel klein deeltje. Maar het weten van die waan dat impliceert dat je in je normale leven met je me de mensen in grote conflicten komt. Ook dat is weer een waan, want nu komt U in de gevaarlijke waan terecht dat, wat U erkent als Uw werkelijkheid, voor anderen een acceptabele werkelijkheid moet zijn. En dat is ook de grootste fout die je maken kunt, want hoe enger en bekrompener een mens denkt, hoe vaster hij vasthoudt aan zijn eigen overtuiging. En die bekrompenheid. die staat helemaal niet in verband met veel weten of weinig weten, maar alleen met een persoonlijk waardebesef hebben, een persoonlijk beeld van zich zelf hebben, dat in de huidige omstandigheden dan als iets buitengewoon groots of waardevols wordt aanvaard en gezien. Nietwaar, er is eens iemand geweest, die heeft gezegd: de grootste ezels die zie je op de katheder staan aan de universiteiten. Die man die had in zekere zin gelijk, want met hun vele weten zijn ze vaak zo overtuigd van hun eigen weten, dat ze voor het werkelijke weten, dat er misschien in die tussentijd geboren wordt, gewoon niet toegankelijk zijn; dat ze geen andere conceptie kunnen aanvaarden dan datgene wat zij concepiëren. Dat is misschien erg gevaarlijk om het zo te zeggen, maar die man die had gelijk. Dat ervaart je in je leven, dat zie je dikwijls, nietwaar? Dat is juist het beroerde. Juist, en nu zeg ik dit over universiteits-professoren dus, en nu zegt U allemaal: ja, ja, jat ja" maar het is met U toch precies hetzelfde? De één kan meer omvamen en omvatten dan de ander, maar U zegt allemaal; "mijn conceptie dat is de enige, dat is het. Nou, en dat er misschien nog duizend andere richtingen ermee parallel lopen, dat merk je niet. Dat is nou juist het beroerde, daar zit de fout en daarom is het noodzakelijk dat U zich realiseert dat de wereld waan is, want als U dat begrijpt, dan kunt U ook begrijpen dat naast Uw schijn, naast Uw begoocheling duizend andere begoochelingen kunnen bestaan en dat ook al past dat niet in Uw wereld, die andere begoocheling toch als reëel en echt kan worden aanvaard. Van een ander. Van een ander, juist. En wat voor een ander echt is, kan, wanneer ik aanneem dat wij geboren zijn uit één God, voor mij niet onecht zijn, onjuist zijn. In de waan van een ander zit iets van dezelfde kracht waaruit ik in mijn waan en mijn begoocheling leef. Dus uit die begoocheling kan ik iets leren omtrent de oorzaak van mij zelve. ken ik de oorzakelijkheid, de kracht die in mij leeft en werkt, dan kan ik ze hanteren en kan ik wonderen doen. Dan kan ik nog veel meer, maar waar het uiteindelijk terechtkomt, ja, dat weet ik ook niet. Wij kunnen van die andere ook altijd zeggen: hij is een zoon Gods. Nou, laten we zeggen: "kind Gods". Of kind Gods dan. Want anders dan zouden onmiddellijk de feministen opstaan en roepen: de man vraagt voor zichzelf het recht om de enige nakomeling Gods te zijn, we laten hem eruit smijten. Net zoals ze gedaan hebben met verschillende kantoren, nietwaar? Ja, enfin. Mag ik, in verband hiermede nog iets vragen over de drie grondstellingen die iedere leerling van de esoterische wijsbegeerte het eerst te horen krijgt en waar hij mee geconfronteerd wordt: wie ben ik, waar kom ik vandaan en waar ga ik heen? Wie ben ik? Als we daarmee beginnen, dan komen we dus van de ene waan op de andere. Wie ben ik? Deel ben het zijn. Vanwaar kom ik? Uit het zijn. Waar ga ik heen? In het zijn. (Gelach). 152

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 Als U de gelezen drie begrippen met deze uitleg vasthoudt, dan is de voorstelling van waan weer een waan. Inderdaad, alles is waan, zelfs dat er waan bestaat. En dan komt men dus van de ene waan, die men bewust wordt tot een andere waan. Inderdaad. Maar wanneer ik van de ene waan in de andere kom, breid ik mijn conceptie der waan uit. Dus het wordt groter. Dan krijgen we de totaliteit van de waan. Juist. Mag ik naar aanleiding daarvan nog eens even herinneren wat een paar dagen geleden een collega van U, ons door hetzelfde medium heeft verteld en dat was een beeld dat me zeer getroffen heeft, dat was volgende redenering: dat God als volmaakte God niet het onvolmaakte heeft geschapen, maar het volmaakte; dat, ieder mens volmaakt is geschapen en dat zijn hele levenstaak hierin bestaat geleidelijk van dat volmaakte zich bewust te worden. Inderdaad. Dat is ook een grondstelling waar ik het volkomen mee eens ben. Het is een esoterische filosofie, zoals U merkt, maar ik ben het volkomen met deze grondstelling eens, n. l. hierom: God is voor mij het totaal van het zijnde. Of deze God in zichzelf misschien weer een mens is of een nog kleiner wezen in een andere wereld, interesseert mij niet. Hij omvat het totaal van het voorstelbare en niet slechts het door mij voorstelbare, maar van het totaal van het door mij kenbare en het daarin levend voorstellingsvermogen. Dat kunt U accepteren, nietwaar? Dus is deze God volmaakt. Maar ik leef uit die God en in die God, ik ben deel van die God, want anders zou ik niet bestaan. Dan ben ikzelf ook volmaakt. Alleen ben ik mij er niet van bewust, omdat ik de grote fout bega van mijzelf te zeggen: "ik ben het", inplaats van te zeggen: "ik ben deel van God". Daardoor sluit ik mij van het totaal van het goddelijke uit in mijn bewustzijn en zal ik mij nooit het totaal kunnen realiseren. Maar, doordat ik in het goddelijke voortdurend op een andere plaats terecht kom - ik ervaar als het ware voortdurend een ander deel van de goddelijke volmaaktheid - kom ik op den duur tot het besef van mijn eigen volmaaktheid; zo stel ik het mij voor. En dat houdt natuurlijk in dat ik volledig alle kanten van het goddelijke moet hebben gezien, dus ik moet het duister en het licht hebben gezien. Wat voor mij licht en duister is, is beide God. We moeten dus beide doorleefd hebben. Wat vreugde is en leed is beide God, ik moet ze beide doorleefd hebben, wil ik tot een conceptie van God kunnen komen. En in het zoeken naar God doe ik eigenlijk niets anders dan in mezelf realiseren. Ik ben wel een deel ervan, maar een vezel van Uw vinger kan ook zeggen: "ik ben mens", niet; "de mens ben ik", dat is niet waar, maar "ik ben mens". En zo moeten wij dan ook eigenlijk ten opzichte van het goddelijke staan. En zolang als wij ons dus stellen tegenover dit geheel en onszelf bepalen als iets verschillende van de rest, in plaats van een functioneel verband hebben mét de rest, ja nou, waan. Dan komen we weer op hetzelfde terecht. Overigens een interessante filosofie, vindt U niet? Daar zitten een hoop mogelijkheden in. Ik zou U nog willen vragen, in verband met het genezen van anderen: hoe staat U ten opzichte van de wet van oorzaak en gevolg? Wanneer een ziekte een karma is, kan daar dan toch ingegrepen worden? Och, U kunt het altijd proberen, want op het ogenblik dat de mens zelve verandert in geestelijk concepieren, in geestelijk opvatten, geestelijk begrijpen en geestelijk beleven, nou, laten we het zo voorstellen; het is misschien het gemakkelijkste: hier heb ik oorzaak en gevolg, dat is deze lijn, daarin zit hier een kenpunt. Nu kom ik op dit punt, en ik word mij bewust, ik zeg: nu ga ik zo. Dan verander ik niet alleen mijn toekomst maar ook mijn verleden. Oorzaak en gevolg liggen in een ander vlak en een totaal ander leven komt eruit voort. Als zodanig kan ik dus ook genezen, mits ik een geestelijke genezing in de eerste plaats tot stand breng d.w.z. een nieuw geestelijk inzicht schep. Niet dus Uw lichaam is genezen, maar Uw zonden zijn U vergeven, het bekende argument, weet U wel? Nou, en dan weet U ook precies hoe ik er over denk, of niet? Ja, dank U. 153

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 1 – 1 juni 1954 Nou, hebben we nog meer af te doen, of wordt het zo langzamerhand tijd om U weer eens eventjes wat verpozing te gunnen? Nou, dan kan ik alleen voor deze vrienden zeggen: we zullen eens kijken wat het verder wordt, hé? En misschien zie ik wel kans om er zelf ook eens een keer bij te zijn. Ik heb ander werk natuurlijk, ik ben in hoofdzaak spreker en die tussentijd die heb ik toch heus wel nodig om zelf eens een beetje, wat men dan noemt, hogerop te komen d.w.z. mijn waan wat uit te breiden, om in de term van de avond te blijven. (Hilariteit) Vrienden, ik ben erg dankbaar voor de aandacht; ik wens U allemaal een goeden avond. Dan krijgt U de laatste spreker, zoals U weet. Goeden avond vrienden, Wij zullen dan de bijeenkomst weer besluiten met een meditatie. Heeft één Uwer daarvoor een onderwerp? Het kristal. Het Kristal Gegoten in hardheid uit het vluchtige is het kristal. Bepaald door vele dingen,is het in een oude vorm gegoten die het ingeschapen werd. En in zichzelf draagt dit trillend leven van naamgebundelde stoflichamen die, niet wetend hoe te gaan, elkaar beroerend, barend een leven, een zijn vol complexe mogelijkheden. Een kristal, zo beschouwd, is soms een klein wonderwerk van de natuur. Maar ach, wat kunnen wij bevatten van hetgeen er in leeft? Het kristal is een klein heelal, klein en beperkt misschien, maar vol van levende, sidderende, trillende kracht van een geheel andere orde dan vóór het moment dat het kristal tot stand kwam uit de materie. Kristal is een vorm, het in een structuur, het kristal is een wet die gezet wordt voor het zijn, wanneer bepaalde omstandigheden optreden. Zo kristalliseert ook het leven. Eerst danken we vrij te zijn, de chaos is onze moeder en vader, en dan trekken wij verder ons voegend naar het vat waarin wij gegoten worden. En wij weten niet wat ons voorland, onze voorbestemming is; wij weten niet vanwaar de chaos eens is ontstaan, die ons heeft verder gedragen en nu dwingt in koele, strakke wetten ons te ordenen in de rigide structuur van de vorm, van de wereld, het zijn van het kristal. Zodadelijk dan zal een vluchtige kracht spelen, het kristal verdampend, wegsmelten en niemand weten waar de vorm gebleven is. Maar de wet bestaat. En weer worden de delen uit het Al door omstandigheden samengehamerd opnieuw, en opnieuw dezelfde vorm, dezelfde structuur en toch weer een klein verschil in spanningen, heersend in deze kleine wereld. Wij zwerven van vorm tot vorm, van oord tot oord en wij weten niet waarom wij thans in deze benauwdheid en benepenheid geplaatst worden, dan weer vrijelijk kunnen gaan door de luchten, zwevend en spelend in een wereld vol zoetheid, dan weer gebonden aan de wetten en de spanningen die ons haast pijnlijk aandoen. Zijn wij misschien gekomen uit een groot kristal? Is misschien God de kristallijne van het zijn. Heeft misschien God, als een kristal Zijn strakke wet ontbonden en met als vrije wil begaafd, heengezonden al die kleine delen ergens een ruimte in, wetend dat zij dadelijk terug zullen keren, dat dadelijk de omstandigheden opnieuw hen zullen hameren, opnieuw in dezelfde vorm, dezelfde structuur, en toch met een andere, innerlijk misschien grotere en edeler waarde. Veredelend laat God uit zich gaan en trekt God tot zich en in Hij de wet. Wie weet zijn de omstandigheden die regeren, die God vormen en doen ontplooien, die Hem scheppend doen uitgaan in het Al en terug doen vallen in de koude nietigheid van het kristal, de wetten van een groter Heer. Wij weten het niet. Maar zijn wij niet geboren uit dit rigide zijn, uit deze vaste vorm die in zichzelf, begaafd met sidderend leven, toch nauw begrensd blijft. En streven wij niet naar het zelfde doel terug te keren, tot het kristal vanwaar we uitgingen? Van welke wereld zal dat kristal een deel uitmaken? Wie kan het zeggen? Waar eindigen de treden der oneindigheid? De gedachte staat stil wanneer ge tracht om dit te bevatten. Maar één ding weten wij: uit het niet is alles voortgekomen, uit iets wat niet bestaat in onze zin, ons denken, ons weten, stof noch geest in staat zijnde dit te bevatten. Terug zullen wij keren tot dat wat voor ons niet is. Toch zal dit niet zijn een wet, een vorm, een kracht, een spanning onbevattelijk voor ons, maar werkelijk. Ons hele warrelende spel, ons hele leven en zijn, dient misschien slechts om ons in de structuur te doen dalen op dat punt waar wij nodig zijn, opdat ons kristal in een luister als een magische edelsteen stralend, betekent de zegenen de kracht des levens. Wat zijn we? Zijn onze gedachten niet een klein 154

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 8 – 1 juni 1954 kristal, een vastgevormde neerslag van vele stromingen die we niet mogen erkennen? Zijn niet onze daden gekristalliseerde gedachten, die vast en onveranderlijk vorm kregen? Ach, steeds weer lijkt het gehele leven te bestaan uit krachten die vastgevormd, volgens vreemde, haast onkenbare wetten werden het kristal van het zijn, om zich weer te ontplooien en op te gaan en hernieuwd neer te slaan keer op keer, en niemand weet waar het begin of het einde is. Delen van een groter kristal? Delen misschien van een wereld waarin vele kristallen (band loopt af waardoor het slot helaas niet kon worden opgenomen).

155

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 6 juli 1954

LES 9

Goeden avond vrienden, U zult dan voorlopig een klein beetje genoegen moeten nemen met mij als eerste spreker, want we zijn nu zo langzamerhand gekomen aan problemen die een klein beetje meer onder, ik zou haast zeggen, mijn jurisdictie vallen. U zult zich herinneren dat het laatste onderwerp dat wij beschouwd hebben, het onderwerp was van "leven", en dat we daar de misschien wat treurige waarheid hebben gesteld: alles is uiteindelijk waan. En van dit standpunt zullen we eerst eens een beetje verdergaan, want alles is waan hebben we gezegd; het in allemaal de camouflage van een werkelijkheid. Maar even daarna, toen ik persoonlijk aan het woord kon komen, toen hebben we zitten praten over magie, en toen zijn we terechtgekomen bij de kristallen. Ik heb U o. a. wat verteld over de beschaving in de ammoniaksferen, de kristalvormen die door hun innerlijke spanningen leven en ik heb U verteld van een magiër die bepaalde kristalbloemen kon maken maar nooit de waarde daarvan begrepen heeft. En dat is nu het punt waarvan we nu uit zullen gaan. Een kristal - zo hebben we gezegd - kan zich in de wereld buiten het kristal kenbaar maken en invloed uitoefenen, omdat het door inwendige spanningen in staat is stromen en velden te produceren, die de omgeving beïnvloeden. Maar als we dat van een kristal zeggen, vrienden, moet dat dan ook niet waar zijn voor een mens? We hebben nu al heel wat met elkaar geeproken over gedachtenkracht en wat dies meer zij; we hebben geprobeerd de grondoorzaken daarvan te vinden, maar laten we toch even nog heel eenvoudig teruggaan en proberen hoe we het van dit standpunt uit dan moeten benaderen: Een mens is een complex wezen, vol van inwendige spanningen, spanningen die niet alleen van fictieve z. g. emotionele aard zijn, maar die regel bestaan: spanningen in weefsels, sterke overladenheid van het zenuwstelsel, waardoor, wat men in de wereld toch ook overspanning noemt, dus te sterke gespannenheid tot stand komt. We zien de mens reageren op alle dingen met een verandering van de spanningen in zijn eigen wezen. Dat is het eerste. Als U buiten U iets waarneemt, dan verandert er door die waarneming meteen iets in U; dat is Uw reactie op de buitenwereld. Maar nu is alleen de vraag: kan ik, zonder daadwerkelijk in te grijpen, door de spanningen binnen mij te laten werken, iets tot stand brengen, kan ik misschien buiten gerichte gedachtenkrachten al wat dies meer zij om, toch nog komen tot een vormende werking op mijn omgeving? En dan zitten we natuurlijk meteen hals over kop in het terrein van de magie, want magie is niets anders dan het toepassen van aanwezige spanningen, om daardoor de verschijnselen en verschijningen van aard te doen veranderen. U moet nooit denken dat magie een wezenlijke verandering van de werkelijkheid betekent, maar zij betekent een verandering van de observering van die werkelijkheid, van de waarneming en ervaring die die werkelijkheid bij U teweeg brengt. En dat lijkt me nu wel heel gemakkelijk als we daar wat van weten. Wanneer een mens ontspannen is, werkelijk rustig, bedaard, dan brengt zo iemand rust in zijn omgeving; zijn hele wezen drukt uit de gedachte "rust en vrede" en het valt erg moeilijk om die vrede te verstoren. Als je lang genoeg in die sfeer bent, dan wordt je meegesleept. Nou ja, dat heeft U toch ook wel eens meegemaakt, nietwaar, dat de mensen door de stemming van anderen zo sterk beïnvloed werden? Nou, waarom kan dat nu alleen bij stemming, waarom gebeurt het niet dat als een mens denkt "goud" dat er goud komt. Waarom kan dat niet? Daar ligt het grote verschil; de mens kan rust, vrede, haat, angst, opwinding geheel beleven; dat is niet iets waar alleen zijn gedachten maar aan deelhebben, dat is iets dat wordt geleefd met elk spiertje, met elk vezeltje van zijn wezen. Dat kunt U met de gedachtengang niet; U zou misschien de methode kunnen vinden om de gedachte "goud" in Uw lichaam te verwerkelijken en dan wordt het buiten U werkelijkheid, maar voordien niet, begrijpt U? Dat is toch allemaal, ik zou zeggen; nog zo klaar als een klontje. In er iemand die er nog wat op te zeggen heeft? Neen. Nou, kijk eens. Vu moeten wij natuurlijk uitgaan van het standpunt dat wij zelve in meerdere of mindere mate die invloed op 156

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 onze omgeving hebben, en naarmate wij onszelve meer leren in te leven en in te denken in de wereld van anderen, zullen wij ook in staat zijn om die reacties van anderen in ons werkelijk te maken en die beïnvloeding te versterken. Maar wij komen in de wereld maar heel zelden te staan voor een probleem waarbij wij zeggen: we willen het aanwezige behouden en dus versterken. Wij beginnen heel vaak wel te reageren op de omgeving, op deze begoocheling, in een bepaalde vorm, maar we kunnen niet - en dat is het lastige - onszelf zo instellen dat wij persoonlijk het tegendeel zijn. En toch moeten we dat kunnen. Er zijn een paar heel eenvoudige trucjes op, het is niet eens kunst, het is een weet. Wanneer U op een gegeven moment zegt; "ik ben bang", dan is er buiten U verschrikking. Dan moet U zeggen : "in mij wil ik vrede hebben, alles wat buiten mij is interesseert mij niet, weg ermee; het is begoocheling, het is waan, het kan heel reëel zijn voor ieder van de betrokkenen, mij gaat het niet aan, ik ben kalm, ik ben rustig, ik ben niet bang, voor mij is deze hele wereld alleen maar een uitdaging, die ik graag aanneem, dat is een stimulans voor me". En wanneer je die gedachte doorzet in jezelf - dus eigenlijk zelfsuggestie - wat gebeurt er dan? Dan gaat je hele lichaam langzaam maar zeker die gedachte uitdrukken. En wanneer die gedachte wordt uitgedrukt, dan zult U tot Uw verbazing ontdekken dat de hele buitenwereld reageert, die hele buitenwereld beantwoordt Uw denken. U kunt dat overal toepassen. Laten we het nemen - nu ja, al zijn we dan met mannen onder elkaar grotendeels in een vrouwelijk voorbeeld: de melk kookt dadelijk over; U denkt niet aan die melk, die melk gaat haar gang, ik sta te wachten of ze alsjeblieft wil koken en ze gaat er net overheen, want ik sta gespannen op dat opkomen te wachten, ik bevorder het. Maar nu zeg ik: die melk kan, wat mij betreft overkoken, maar ik heb liever dat het niet gebeurt, het interesseert me niet, die melk die kookt niet over, behoeft niet te koken; als ik erbij ben dan is het tijd genoeg. Dan is het eigenaardige, de huisvrouw die met een dergelijke houding op haar melk staat te wachten, die zal zelden hebben dat ze overkookt, want die draait zich net ernaartoe als de melk opkomt. Is dat nu maar louter toeval? Neen, maar er is door die houding een onmiddellijke relatie geschapen tussen de persoon en de melk, dat ondenkende gewone vocht, dat zo gezond is voor iedereen naar men zegt. Zo kun je tussen elk ding in je leven en jezelf de relatie scheppen die het andere aan jou onderdanig maakt. Om een voorbeeld te geven: je zit met een wetenschappelijk probleem, je voelt dat je een bron van straling genaderd bent, je kunt haar omschrijven, je zou haar kunnen gebruiken. De brekingsverschijnselen die optreden zijn bijna vastgelegd, maar het laatste stukje dat komt niet. Wat zeg je dan? "Zo kom ik er nooit", en dan kom je er werkelijk nooit. Zeg je: "ik ga door tot in het oneindige", ach, dan kun je soms heel lang zoeken. Neen, dan zeg je; kijk eens, dat heb ik nodig, dat moet er zijn, ik heb het overwogen, zo moet het zijn, zo is het dus. Waarom het zo is, voet ik nu nog niet; hoe ik het zo tot stand kan brengen weet ik niet, maar zó is het en laat nu de boel maar eens even rusten; ik zal zodadelijk de zaak wel even in orde maken. En dan gaat het je net als met de melk: op het moment dat je je dan weer tot het probleem wendt, lost het zich op. Waarom? Omdat je je er niet druk over hebt gemaakt, maar je hebt je wezen vereenzelvingd met het probleem; dat probleem bestaat niet meer buiten U, dat draag je in je mee. En als je je nu maar normaal lichamelijk aanpast aan de spannings- en stralingsverhouding die voor het probleem noodzakelijk is, verwerkelijkt zich de oplossing buiten Uzelf. Een ander geval: je hebt te maken met een psychiatrisch geval, U weet wel, zoiets moderns, een neurose of zo iets, U zegt ik wil dat genezen, waar zit nu toch de fout, wat is er nu toch allemaal? Ik ga er helemaal in op. " De oplossing blijft nog steeds in de verte. Op een gegeven moment zeg je: "nou, het interesseert me niet meer. Toch wil ik beter maken, ik wil genezen, maar ik heb niet meer de interesse om dat helemaal door te nemen, want het staat buiten mij. Om al die spanningen te gaan reproduceren in mezelf daar wordt ik hoogstens een klein beetje getikt van. " Dus je laat de zaak over je heengaan, heel rustig, keer op keer. En dan ineens dan krijg je een idee, dan zeg je; "nou, ik weet eigenlijk niet eens waar het over gaat maar dat is de methode, ik wil dat het zo gaat en het gaat zo. " Dan heb je in jezelf een veld geschapen wat op de psychisch zwakke, onevenwichtige mens een invloed heeft en deze, al is het maar tijdelijk, boetseert in de vorm die U zich voorstelt. En heel vaak is voor een zwakke mens dat voldoende om die vormen een tijd te handhaven. Het in hetzelfde met een rechtszaak. Je moet een pleidooi houden. Ja, daar sta je nu met het hele zaakje, je hebt 101 stukken van de jurisprudentie nagekeken, je hebt je er in verdiept en je hebt een redevoering voor elkaar die klinkt als een klok, maar het gekke is, ze luisteren er niet naar, want je bent steeds met die zaak bezig, maar die zaak die leeft niet in U. Maar dan ga je wat 157

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 anders proberen, nu ga je zeggen; wat is mijn belangstelling, wat zijn de aspecten, voor mij belangrijk in die zaak? Daar ga ik op in en de rest die laat ik opzij. Wat gebeurt er nu? Het klinkt misschien vreemd, maar dat pleidooi schrijft zich vanzelf, dat spreekt zich van zelf uit. En wat meer is, het maakt een diepe en overweldigende indruk, omdat alle anderen op U geconcentreerd moeten luisteren en U hebt hier op het ogenblik een beeld gevormd dat U op de buitenwereld afdrukt. En als je nu advocaat bent en je hebt niet de pech dat er een officier van justitie staat die precies hetzelfde kan doen, dan heb je de zaak gewonnen. Begrijpt U? En zo gaat het met alle dingen. Nu hebt U op het ogenblik allemaal van ons al een tijdje zo wat kleine aansporingen en krachten gekregen; we zijn aan het proberen en het lukt ook wel een beetje, zo 60% soms al, om eens U te helpen, U eens te inspireren, U eens een klein beetje kracht te geven wanneer het nodig is, U eens even over een dieptetje heen te helpen - elk mens zit wel eens in de put - en daardoor hebben we met U al wat kunnen bereiken, maar nu zijn wíj het die als sterkere werken in de waan van Uw wereld, wij verschikken de stukjes camouflage een beetje, camouflage van de werkelijkheid. Maar er komt een moment dat U dat zelf moet gaan doen. En dat is nu eigenlijk hetgeen waar we aan gaan beginnen; daarom heb ik deze hele inleiding gehouden. Ik weet, er zijn hier een paar personen aanwezig die min of meer in die richting gevorderd zijn, maar het is niet voldoende, want wanneer wij als ingewijden op aarde willen leven, aan is één van de noodzaken dat wij leren de beheersing te bereiken van onszelf om daardoor de wereld te beheersen. Niet dat we allemaal nu dictatortjes moeten worden - uit de aard van mijn ras heb ik aan dictators nogal de pé - maar je kunt zo onnoemelijk veel goed doen soms, als je maar één klein stukje van die schijnwereld waarin de mensheid leeft, verschikken kunt. Je kunt voor jezelf zo onnoemelijk veel geluk kennen, wanneer je in staat bent meer en meer de dingen naar Je hand te zetten. En daarom, al is dan - en daar moeten we bij blijven - het leven eigenlijk allemaal maar schijn, iets wat helemaal niet overeenkomt met de werkelijkheid, we moeten eerst leren de schijn te hanteren en hoe meer we de schijn leren beheersen, hoe meer onder de schijn de werkelijkheid uit zal komen. Nu, dat is dan de inleiding. U weet nu ook waarom ik met U ga praten over magie. En als U nu over dat leven en wat ik nu net gezegd heb, eerst nog eens wat te berde wilt brengen, dan kunt U rustig Uw gang gaan. Ja, ik had graag wat willen vragen en dat is n. l. dit: Wanneer wij tot een inzicht zijn gekomen hoe de goddelijke kracht zich openbaart in deze wereld van electromagnetische en electrostatische verschijnselen, dan moet er toch ook een ogenblik voor ons aanbreken, wanneer wij weten hoe wij dat hanteren kunnen, dat wij met onze gedachte een eeuwig wezen kunnen scheppen. Want wij kunnen dat met onze gedachten, nietwaar? Het zo goed als wij onderkennen dat het goddelijk beginsel in deze krachten iets scheppen kan en dat deze krachten daarna de materie kunnen beïnvloeden, kunnen wij, wanneer wij dat weten, voor ons ook onze geest gaan scheppen en tot een eeuwig wezen gaan scheppen. Ik had dit eigenlijk Matthias willen vragen. Ja, maar die zult U wel niet zoveel meer terughoren als voordien, want die heeft op het ogenblik een tweede taak erbij gekregen, en U weet hoe het gaat, dan wordt gekeken wat het zwaarste weegt. U begrijpt, er is een heel prettig contact altijd geweest en we hebben elkaar bijzonder goed aangevoeld en dat we hem nu zouden moeten missen is zeer pijnlijk. Wie zegt missen? Maar U moet begrijpen dat hij nu niet altijd ter beschikking staat wanneer er een avond is hier. Hij blijft deel uitmaken van de sprekerskring. Maar nu zullen we eens even ingaan op Uw onderwerp, want al spreek ik misschien niet zo technisch, ik weet toch ook heel goed waar het om draait, hoor. Natuurlijk kunnen wij scheppen. Wanneer het nodig is en we zijn ver genoeg gevorderd, kunnen wij uit onszelve een mens, een mensheid, engelen en duivelen scheppen, want dan zijn we in staat zoveel kracht in een gedachte te leggen dat die gedachte, zolang ze deel uitmaakt van ons wezen, een zelfstandig bestaan buiten ons wezen kan voeren. Dat was duidelijk, hé? En dat is nu niet een kwestie van leven scheppen lange de technische weg. Dat kan ook, hoor. Wanneer je de juiste velden weet en de juiste spanningen, dan kun je uit doodgewone z. g. dode materie, een levend wezen meercellig opbouwen. En als je de wetten kent daarvoor, dan kun je dat heel snel muteren tot een mens. Dat is de oude droom van de alchemist: 158

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 Een stukje van een manestraal, Wat van de draak en wat van de rode leeuw, Tezamen met de steen, Gelegd in het juiste nat In 't alchimistisch vat, Dat geeft een mens mijn eigen deel. Dat is de geschiedenis van Homunculus, eeuwige waan van de mens om de kunstmens te scheppen. En wie de steen der wijzen heeft, die kan dat. Waarom? Omdat hij de gedachtenkracht heeft die vormend is en daaruit bezielen kan met zijn eigen gedachte elk willekeurig gevormd krachtveld. Er moet een krachtveld zijn; U kunt niet uit Uzelve in het niet creëren, omdat U alleen krachtens de velden rond U kunt bestaan. En U moet dus uit een krachtveld ontnemen om een nieuw krachtveld te produceren; dat zal duidelijk zijn, ja? Ja, maar het is voor ons vandaag aan de dag ook mogelijk om deze toestanden niet lange magische weg, maar volkomen langs technische weg op te wekken, want ik weet dat de geest bepaalde krachten nodig heeft en ik ben in staat deze krachten op te wekken lange technische weg en het was mijn bedoeling eigenlijk om met Matthias hier eens over te spreken in hoeverre de geestenwereld daarvan zou kunnen profiteren, om op die manier deze krachten op te nemen, want de toestanden en omstandigheden zijn als je in de geestenwereld bent, niet van dien aard dat je te allen tijde over deze krachten kunt beschikken om dat op te nemen. Dus, wanneer wij dat lange technische weg zouden kunnen opwekken, dan zou dat ook aan de geestenwereld ten goede kunnen komen. Ja, maar aan welk deel van de geestenwereld? Juist precies, en dat was juist de bedoeling van mijn vraag: op wat voor manier moeten wij ons veilig stellen dat dat aan de goeden ten goede komt? Ja, dat is nu een heel moeilijke kwestie, omdat U haast niet buiten Uw eigen stofwereld kunt denken en dus ook heel moeilijk in staat bent om een afscherming te treffen, maar ik wil U wel een paar raadslagen geven: deel noch bestanddeel van Uw werk mag zijn duisternis of licht dat rood is, van de rode kant zelfs maar. Uw werk moet gedaan worden in wit of blauw licht, dat is de eerste hoofdzaak. Ten tweede moet men zich reinigen van alle begeerte, maar ook zo goed mogelijk lichamelijk. Daarmede weer een groot gedeelte opzij brengende van allerhand stralingen die U misschien van anderen nog aan kunnen kleven, want de mensen begrijpen dat niet zo, maar heel vaak zit b.v. in Uw kleding, door aanraking van anderen - U heeft ze ergens in de vestiére gegeven - iets van de uitstraling van een ander mens. Dit is vaak veel besmettelijker dan een bacterie als het daar op aan komt. Dus reinigen. Het vertrek waarin U zoiets doet, moet zuiver zijn, rein, zo weinig mogelijk allerhand stemmingen daarin geweest, dat moet schoon zijn geweest, dus schoongemaakt, wind, zonlicht. En dan heeft U moeilijkheden geschapen voor de slechtere krachten. Ze zouden er toch nog doorheen breken en daarvoor moet U weer Uzelf wapenen met een bepaalde concentratie en dat in de concentratie van de derde trap. Men concentreert zich duo op de volledige eenheid met het goddelijke en de buitensluiting van elke niet-goddelijke invloed in het eigen wezen. Dan heeft men het vermogen, mits men vrij in van angst, om inderdaad het kwaad uit te drijven wat nog zou kunnen komen en wat goed is binnen te laten. Maar ik geloof dat zelfs dan, behalve voor séances op allerhand gebied, die methode toch weinig vruchtdragend zou zijn en wel omdat ze schept, als ik U goed begrepen heb, de kracht waarmee wij werken, maar niet de kracht waaruit wij bestaan. Nou, is het misschien een ietsje duidelijker geworden, vriend? Een beetje wel, ja. Ja, als U er goed over nadenkt dat zult U zien dat U Uzelf en Uw mogelijkheden overschat heeft en dat is gevaarlijk. Ik heb ze niet overschat, ik heb juist de nodige voorzichtigheid in acht genomen; ik heb deze krachten niet willen gebruiken voordat ik met Matthias hierover overleg gepleegd zou hebben. Ik ben in mijn werk altijd met deze krachten bezig, ik ben altijd in deze wereld werkzaam, op ander terrein alleen maar, en deze terreinen van deze microkosmos dat is voor mij dagelijks werk. Wat hier aan menselijke levenskrachten aanwezig is, dat is toch honderden en duizenden malen sterker dan wat ik moet hanteren. 159

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 Ja, dat weten we. En daarom is het natuurlijk noodzakelijk, dit wetende, om via iemand waar je vertrouwen in hebt, dit te gaan hanteren. Kijk eens, hij heeft veel voor ons gedaan dus toen heb ik gezegd, zou het nu niet mogelijk zijn dat van ons uit wij hier een en ander kunnen opwekken en hanteren en dat op een dusdanige manier doen, dat zij daar iets aan hebben. Wij zijn hier in onze technische wereld al zo ontzagwekkend ver, maar het onderling verband wordt hiervan niet gezien en ook de magie bedient zich van deze krachten. En wij weten dat en in het wetenschappelijk werk zijn wij al zover, dat kennen wij allemaal, maar de betekenis daarvan kennen wij niet en de synthese kennen wij niet. En dat is nu juist door de esoterische school mogelijk geworden dat hier een verband bestaat tussen de kennis en de esoterische kennis. Ja, ja, ja, ja, dat ben ik met U eens, maar U heeft toch de krachten op het ogenblik, die U zich voorstelt te gebruiken, gelijktijdig overschat en onderschat, want die krachten zijn niet voor alle sferen gelijk, zoals U weet; niet een ieder kan deze krachten ook in gelijke mate verwerken, maar er is iets anders en daardoor in Uw werk uiteindelijk toch magie, al denkt U dat het wetenschap is. Ik wil U ook wel aangeven waaróm het magie is. Wetenschap is het realiseren van bestaande feiten in kenbare vorm en het bewijzen van nieuwe stellingen na rijkelijk onderzoek. Dat doet U niet, U fantaseert en uit Uw fantasie en Uw droom creëert U iets. Dat is heel wat anders, dat is al magie. Maar die kracht waar U het over heeft, die zou waarschijnlijk bruikbaar zijn om gericht gebruikt te worden om onder de mensheid veel goed te doen. Dat is weer een tweede. Maar wat dat betreft zal ik graag het oordeel aan Matthias overlaten, aan wie ik dan ook deze boodschap, zodra hij bereikbaar is, zal doorgeven. Hij in op het ogenblik ook voor mij niet te bereiken, dus zullen we het daar dan even bij laten rusten, vriend? Jazeker. Zo, en wat hebben we nog meer voor vragen of zijn er geen vragen meer? Mag ik U vragen over dat zegel van de heer van de 7de poort, is daar het kosmisch kruis bij bedoeld? Neen, daar zit het kosmisch kruis niet in verwerkt. U verwart dit met het 9de zegel en misschien ook met het privézegel van Salomo waar het teken van de kracht, met het kosmisch kruis gepaard, in het privé-zegel - niet in het magisch zegel - staat uitgedrukt. Salomo heeft toch het zespuntig zegel? Neen, dat in het magisch zegel, twee-kleurig zegel. Ik bedoel zijn persoonlijk zegel, dus het zegel waarin niet voorkomen de 6 namen noch het grote woord. En het zegel dat bestaat uit de drie naamgetallen plus het kosmisch kruis en daar doorheen lopend die bekende zigzag, weet U wel? Is dat het zegel van de heer van de 7de poort en aan de andere kant het magisch zegel van Salomo? Nee, nee, nee, nee. Als U nog niet weet wat het zevende zegel is, het zegel van de heer van de zevende poort, dan moet U maar zoeken, want dat is een zegel dat gevaarlijk is, vooral wanneer het op de juiste manier gebruikt wordt. Dat wekt n. l. de krachten, U zou zeggen, van de afgrond. In werkelijkheid schept het condities waarbij de vulkanische kracht en de kernkracht van de aarde gericht en geplooid kan worden. En daardoor krijgen we dan wel, ik zou haast zeggen, gevaarlijke dingen. Dus als U dat nog niet weet in de magie, dan moet U daar maar even naar zoeken. Ik wil U er wel bij zeggen; U vindt het niet in Elivas Levie, daar staat het niet in. Als je deze kracht op een verkeerde manier zou gebruiken dan zou je b.v. de levenskrachten van een stad af kunnen snijden, dat zo'n stad helemaal teniet ging. Dat zou in de praktijk mogelijk zijn, maar daar staat tegenover dat het mogelijk is om bepaalde ontwikkelingen te remmen, vooral wanneer men zich altijd instelt op het bedrijven van de duistere factoren. Dus men reinigt steeds elke zienswijze, spreekwijze van personen, b.v. van hoog politiek belang, van eigenzucht, eigen zin, menselijk opzicht e. d. Wanneer men dat kan doen, dan kan men heel veel bereiken. En men zou het ook kunnen gebruiken om mensen gezond te maken, men zou dat kunnen gebruiken om mensen, die moreel eigenlijk niet in de maatschappij passen, 160

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 daar plotseling wel bij aan te passen, dus een verandering als het ware van denkpatroon van een mens en wat er verder bijkomt. Daar zullen we later nog genoeg over te praten hebben, denk ik zo. Er zijn op het moment toch nog maar 13 mensen op deze wereld die het zegel kennen? Er zijn er 13 die het ware grootzegel kennen, er zijn er ettelijke duizenden die verschillende andere zegels kennen. Ja, vanuit deze centra uit. Ja, er zijn inderdaad de grootmogendheden, dat zijn de 9, waarvan er 1 blind is, die nu uit het klooster weggetrokken zijn, die kennen het hoogste zegel dus, die hebben de volledige kracht. Eén van hen heeft die kracht niet gerespecteerd zoals het moest en heeft daarbij het gezicht van zijn ogen verloren. Ook dat is niet zonder gevaar, zelfs wanneer je het goed bedoelt. En dan hebben we buiten deze nog de vier die de kracht dragen; dat zijn allemaal van die uitdrukkingen, we zouden kunnen zeggen: de vier machthebbers die de praktische leiders zijn van verschillende broederschappen en genootschappen op aarde. Die kennen ook een zegel dat hen onmiddellijk met de 9 in verbinding stelt, maar dat hun toch nooit de macht geeft om in het werk van de 9 in te grijpen. Dat zegel daar staan twee jota's anders, dat is het verschil, maar het is een groot verschil. Maar die 13 die werken nu toch op deze wereld om het ergste te voorkomen? Ja ze werken op deze wereld. Als het nog te voorkomen in dan zullen zij het voorkomen, dat is een feit en dat heeft ook met magie te maken. Maar voordat we te ver afdwalen naar het geheim-esoterische genootschap, wil ik toch wel even graag terugkeren naar het probleem "het leven". Wat is daar nog over te zeggen? Heeft U er van Uw kant nog vragen over? Neen? Nou, den moet U eens goed luisteren. Wij hebben nu zo alles vastgesteld, zelfs de noodzaak van ervaring. We hebben vastgesteld dat je in jezelf toch eigenlijk een krachtcentrale bent die scheppen kan. Nu komt de grote vraag voor U weer: ja, maar wanneer merk ik daar nu wat van? Nietwaar, vrienden? Want al die woorden en die verhaaltjes die zijn erg mooi, maar in Uw hart zegt U; ja, voordat ik het zelf gedaan heb, dan wil ik het wel geloven, maar het lijkt me zo vreemd. En daarom gaan we nog even over dat leven verder. U leeft allemaal Uw eigen leven en U moet dat doen zoals U dat zelf wilt. U mag en U kunt alles doen in Uw leven wat aan geen ander mens leed of schade onnodig berokkent. Dat is het enige waar U zich van onthouden moet, dat mag U niet, al het andere mag U. U moet proberen om met die mogelijkheid voor Uzelf een leven te creëren dat U in de eerste plaats genoegdoening geeft, U moet als het ware de zonnige punten uit Uw leven halen en die versterken zoveel als dat maar mogelijk is. Daar begint U mee. Er zijn geen slechte dagen meer en er in geen moment meer dat we het werk niet aan kunnen, we kunnen het allemaal. En wanneer het niet meer zou kunnen dan kunnen we dat opzij zetten, dan komt er een moment dat we zeggen: nu kan ik niet meer dus valt mijn verantwoording ook verder weg. Begrijpt U? Niet zeggen tegen een ander; "ik zorg er wel voor" en dan zeggen, "de verantwoording valt weg", dat niet, maar zeggen " meer kan ik niet". Dus leef voor jezelf zo harmonisch mogelijk, maak je geen zorgen; alles wat zorg in vermijdt dat maar. Je krijgt toch al problemen genoeg die je niet ontlopen kunt, maar maak je alsjeblieft geen zorgen, het komt allemaal zoals je het hebben wilt, tot zelfs als je zegt: "ik heb vakantie, nu wil ik mooi weer hebben, dan is het mooi weer, geloof me dat. Dat kan. Ja, als je dat doet, je dat sterk indenkt, voor mijn part noemt U het "inbeelden", dan heeft U factor één geschapen, U bent wat zeker van Uzelf. En dan komt er een moment dat U zegt; ja, maar nu weet ik toch werkelijk niet hoe ik dat varkentje nu eens moet wassen, hoe ik dat nu eens een keer op moet lossen. Op het moment dat U het zegt maakt U de oplossing moeilijk, dat doet U niet. U zegt: "op het moment schiet de oplossing mij niet te binnen, laat ik nog even de gegevens nagaan, dat weet ik. . . Zo, afgesloten de rekening, dadelijk komt het antwoord wel. " Een buitengewoon handige methode om in weinig tijd veel te presteren, een buitengewoon prettige methode om overtuigd te worden dat je toch wel wat betekent en wat kunt, en buitendien een prettige methode om nieuwe dingen te ontdekken, want nu kom je tot allerhand realisaties die je voor die tijd eigenlijk met al je zorgen opzij hebt gedrongen. Wanneer je dit kunt bereiken, vrienden, dan ga je natuurlijk verder met andere dingen. En nu hebben wij in het begin natuurlijk, zoals dat overal gaat - ik heb wel eens meer zo'n cursus geleid tijdelijk - gezegd: denk erom, ademhalingsoefeningen, 161

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 denkt erom concentratie en contemplatie, alleen wanneer je ertoe in staat bent. In het begin is dat nodig om je in een bepaalde gedachtensfeer te brengen. Wanneer je op het ogenblik zover bent dat je het grootste gedeelte van wat we vertellen gemakkelijk kunt volgen en begrijpen, dan heb je het niet meer zo nodig; daar komt wat anders voor in de plaats: dat leven waar ik over spreek. En wanneer je nu denkt: vandaag heb ik nu eens een buitengewoon goede dag. Natuurlijk ook allemaal camouflage en schijn; er zijn geen goede en geen slechte dagen, maar daar merken wij niets van als we op aarde zijn; wij hebben onze goede of onze kwade dag, waar of niet? Nu denk je, "nu heb ik een goeie dag, het gaat me meelopen" en dan zeg je op een gegeven ogenblik: "ik voel nu, ik word gedragen door de gebeurtenissen, ik ben rustig, ik ben gelukkig, hier is mijn probleem dat oplossing vraagt'! En dan komt ze, dan komt ze. En dat begint natuurlijk niet meteen met bergen te verzetten. Ten eerste je weet niet wat voor een last je zou kunnen krijgen met de staat als je met een berg op stap gaat, en ten tweede, vertrouwen en geloof moet je eerst in jezelf winnen. Maar de kleine dingen; zeg maar rustig tegen jezelf "het is nu slecht weert het valt me vandaag allemaal meet nu wil ik dat over een uur wanneer ik uitga het opklaart. " Dan klaart het op, dan zeg je " hé, toch wel leuk. Nu ja het zal toeval geweest zijn. " Dan zeg je tegen jezelf"ja, nu wordt het tijd voor een kopje thee, nu wou ik eens dat ik een gezellig restaurant zag. " En daar is het gezellige restaurant. Toevalt natuurlijk het is allemaal toeval. En dan zeg je: hé, nu krijgt mijn vrouw, of mijn man of mijn neef of mijn nichtje, mijn zoontje, mijn dochtertje ineens hoofdpijn of een beetje wagenziekte of wat er dan toevallig is, ik wil dat dat over gaat. En het gaat over. Dan denk je op het laatst van jezelf: kan ik het nu of kan ik het niet? En wanneer je die stemming hebt van; "kan ik het nu of kan ik het niet", en niet eerder, dan neem je één ding wat je allang hebt willen doen en dan zeg je tegen jezelf- "is dat goed, doe ik er geen mens kwaad mee, is dat in orde, doe ik er goed mee voor de wereld of voor mezelf? Ja? Dan is dat nu waar, dat is werkelijkheid, dat vervult zich nu. " En voor we 24 uur verder zijn heeft zich dat vervuld. Probeert U het maar eens. Nu, dat is, zou ik zeggen; genoeg voor een lesje vandaag. Als U dat eerst eens gaat verwerken, dan kunt U misschien over een maand zeggen; of over een paar maanden: ik weet nu zo langzamerhand wat die magie betekent waar hij toen zo aardig over zat te smoezen. En nu kom ik nog even terug: ik heb met Matthias gesproken, terwijl we hier zaten te praten, kort want hij heeft niet veel tijd. Waarde vriend, wanneer U dat bewuste, niet te ingewikkelde instrumentje af hebt, dan kunt U dat rustig gebruiken onder leiding van óf Matthias óf die broeder die er is op dat moment en zich namens hem kan aandienen. U zult die proeven zeer moeten beperken en mocht U niet voorstellen dat er nu ineens alles gebeurt. Maar wanneer U leert om de juiste richtmethode voor de kracht te gebruiken, dan heeft U, Matthias zegt, een machtig wapen voor de vrede geschapen. Dus, hij ziet er nogal wat in zo, en hij heeft erbij gezegd: ik bemoei me nog wel met de zaak. Als er wat geks gebeurt dan weet U wie het is. Nu, vrienden, nu heb ik dan mijn deel van de avond wel ten genoege volbracht. En nu ga ik U toch nog weer even introduceren bij een ander van onze vrienden, die misschien over enige tijd ook tot de vaste sprekers zal kunnen gaan behoren, een specialist op enigszins ander gebied en dat zal hij U zelf wel meedelen. Ik voor mij ik neem afscheid van U omdat ik het lichaam moet verlaten, maar denk niet dat ik U zomaar verlaat, want als er experimenten zijn dan wil ik er graag bijzijn. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Ik ben een expert, zoals ik dan word aangekondigd hier, op het gebied van de psyche en dit is wel speciaal vanuit Oosters standpunt. U kunt mij, wanneer U dat wilt, Ameth noemen en ik zal trachten om U sommige problemen vanuit ons standpunt te belichten. Nu blijft mij daarvoor deze eerste maal nog niet veel tijd en gelegenheid over, maar ik zou de nadruk willen leggen op een paar feiten. wij weten allen dat de menselijke psyche een complex-samenstel is van stoffelijke, van stoffelijk-motorische en electrische invloeden, gecombineerd met de geest. Wanneer we dit benaderen vanuit een zuiver stoffelijk standpunt, zullen wij te allen tijde komen te staan voor de moeilijkheid om de geest als geheel te betrekken in ons probleem. Wanneer wij van de geest uitgaan, dan staan wij voor de grote moeilijkheid om de stof en de materie als nog te verwerkelijken waarde te kennen in ons probleem. Echter zou ik U voor willen stellen Uw geest en stof uit te beelden als een piramide. Denkt U aan de piramide van Cheops volmaakt met één topsteen die volledig past. De topsteen is één eenheid, t. o. v. het totale lichaam is zij klein, maar zij is één en daardoor de 162

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 grootste van de gebruikte stenen. Zij bepaalt de totale vorm en de afheid van de piramide. Om echter de piramide te kennen in het niet voldoende haar van buiten gade te slaan, maar moet men binnen in de piramide gaan door de verschillende kamers. De kamer der chaos staat, volgens lichamelijke impulsen en invloeden; de grote gang en de koninginnekamer staan voor bewustzijn en lering, de koninginnekamer is dus de theoretische en praktische kennis die verworven werd, dank zij de andere. Daarnaast de koningskamer, de koningskamer die bevat de wijsheid, d.w.z. de eigen, nu door het gevoel ook uitgedrukt door het uit de loodlijn staan van deze kamer, door het eigen gevoel bepaalde waardering van de kennis en deze wordt bekroond door de drie vlakken die onmiddellijk de geest steunen, de z. g. kamers, gesloten kamers, die niets anders zijn dan verschillende lagen van onderbewustzijn, die onmiddellijk grenzen aan de geest. Zij zijn in staat de invloed van de geest door te brengen tot in de koningskamer, zodat de wijsheid in de mens te allen tijde bepalend is voor het nut dat hij kan doen met de kennis. Wanneer U zich deze voorstelling enigszins heeft eigen gemaakt nu, wil ik U voorstellen om een ogenblik met mij te beschouwen de mogelijkheid van de diepte-psychologie. Wanneer wij af moeten dalen in de psyche van een mens, gaan wij, beginnende bij het probleem, staande dus in het midden van het mentale, plus fysieke, naar beneden. Wij moeten altijd eerst naar beneden gaan voor wij op kunnen gaan. Wanneer wij echter de verkeerde weg vinden, dan komen wij terecht in de wereld van chaos en vinden daarin de complexe samengesteldheid van Freudiaanse complexen en problemen. Zij kunnen ons niet tot een uiteindelijke oplossing voeren. Wij moeten dus gaan, wanneer wij een psychologische benadering van de mens trachten te doen plaatsvinden, tot op het punt waar wij ons bewust zijn dat lusten en hartstochten vlak onder onze benadering zijn, ze zijn vlak bij. Wij verdiepen ons daar echter niet in. Vastgesteld hebbende dat zij aanwezig zijn en de heftigheid daarvan te bepalen in de stijlte van daling die men doormaakt, tevens te bepalen in de felheid waarmee zij tot uitdrukking komt - in de piramide zou men zeggen: de mufheid van de lucht - gaan wij de nu hellende gang op. Deze hellende gang stelt ons allereerst voor een slot, een poort die wij niet zo gemakkelijk door kunnen gaan en dat is n. l. het psychisch blok dat elke mens voor die problemen die zijn eigen kernwezen uitmaken, hij wil voor zichzelf zichzelf niet kennen. Wij moeten dit dus niet forceren; wij kunnen daar de méns ten hoogste mee schaden, wij kunnen echter nooit voor onszelf een volledige kennis bij deze vernietiging van het blok bereiken; wij omgaan het blok, wij slippen als het ware als geesten daardoorheen en bevinden ons nu in de opwaartsgaande gang die al spoedig hoog wordt. Wij vinden daar een drempel; deze drempel in de drempel die bewustzijn en onderbewustzijn scheidt, zodat hieruit blijkt dat het psychisch blok niet onderbewust maar bewust is, in tegenstelling met het vaak aangenomene. Men wil, en is daar zich van bewust, bepaalde feiten niet realiseren en drukt ze daardoor terug in het onderbewustzijn. In feite echter kunnen zij bewust gerealiseerd worden. Wanneer wij de drempel echter overschrijden, dan komen wij aan het gebied waar niet alles meer bewust realiseerbaar is. Wij ontdekken nu daarin allereerst een groot aantal gevoelens en impulsen, daarnaast zien wij dat de opvoeding plus de verworven kennis en levenservaring - koninginnekamer - van buitengewoon groot en vormend belang is. Wanneer wij deze hebben gadegeslagen, dan zijn wij in staat om de gevoelens van de mens, dus de daarin levende wijsheid te vinden. Het zal ons dan heel vaak blijken dat bij de mens deze wijsheid niet voldoende tot uiting komt als het ware de sarcofaag in de koningskamer is gesloten. De mens kan zich zichzelf niet realiseren. Het is nu onze taak om de mens zelf te brengen tot de uiting van levenswijsheid. Niet wij hebben wijsheid te uiten voor de mens, deze wordt hoogstens en ten hoogste verwerkt als vermeerdering van kennis. Wij moeten echter de mensheid uit de complexheid van het probleem brengen tot wijsheid, hoe klein die ook zij. In de mens eenmaal op bepaalde punten tot wijsheid gekomen, dan zal hij zelve verder in staat zijn sarcofaag open te maken en op te staan in de koningskamer; hij komt tot een bewustwording en realisatie. Wanneer deze echter bereikt is, bestaat de geheime uitgang, die uitkomt vlak onder de top van de piramide, de geheime weg waardoor de geest in zijn wijsheid de onmiddellijke verbinding van geestelijk- stoffelijk bestaan met de buitenwereld bewust geregeld tot stand brengt. Dit is tevens de opheffing van het psychisch probleem, waar hier de onmiddellijke verbinding met de top, de geest, tot stand komt. Bij de doorsneemens is nog geen hechte verbinding tussen stof en piramide aanwezig, echter door vergroting van wijsheid kan versterkte binding bereikt worden tussen geest en stof, waarbij de geest dus een steeds meer kronend en bewust deel uitmaakt van het stoffelijk bestaan. Uit dit beeld kunt U verder 163

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 concluderen - en dan zal ik besluiten voor vandaag - dat de mens niet volmaakt is zonder geest, maar dat de geest niet bestaan kan tenzij hij op de materie wordt gewaardeerd en gebaseerd. En hiermee, vrienden, wil ik deze eerste kennismaking besluiten. Ik weet niet wanneer het mij gegeven zal zijn verder op deze problemen door te gaan, daar ik met broeder Abraham in overleg moet treden t. a. v. zijn bijdrage tot Uw verdere bewustwording. Mag ik U een vraag stellen? U kunt dat doen, ja. Heeft U in Alexandrië gestudeerd? Ik heb de bibliotheek nog gekend voordat zij ten onder ging. Mag ik U nog een brutale vraag stellen? Werkt U door één van de mannelijke aanwezigen hier, inspireert U die? Somwijlen. Ja, ja, ik dank U wel. Het was mij een genoegen U van dienst te kunnen zijn, een kleine wederdienst als het ware. Vrienden, ik hoop U bent niet teleurgesteld met mij. Wij zullen met elkaar in ieder geval hopelijk zeer concrete problemen kunnen bespreken. Nu echter geef ik U de gelegenheid tot pauze, daar totnogtoe voor mij niet ligt de mogelijkheid om verder te gaan. Goeden avond. NA DE PAUZE. Goeden avond vrienden, Nou, U heeft nu weer de kans om aan mij allerhande onderwerpen en vragen te stellen, dus gaat Uw gang maar. Nu weer Uw beurt. Overweldigend de hoeveelheid problemen die ineens op mij afstormen, maar er is geen mens die ze formuleert. Helemaal geen liefhebberij? Als U nu eens voor de variatie zelf een onderwerp gaf. Nou, voor de variatie, enfin. . . Een enkele keer doet U dat ook wel eens, nietwaar? Nou goed, maar moeten we dan niet een klein eindje dichter naar de aarde toe een ogenblikje? Ja, dat is altijd wel gezellig, dat is weer onze wereld. Ja, wat zou U zeggen over DE ACHTERGROND VAN HET MANDEMENT VAN DE BISSCHOPPEN b.v. , aardig onderwerp? Ja, dat is buitengewoon interessant. Ja, als U er geen interesse in heeft dan zegt U het maar, hoor. O, ja, ja, ja. Kijk eens, per slot van rekening is natuurlijk in de eerste plaats politiek, hé? En de politieke kant ervan, daar heeft U meer dan genoeg over gehoord, maar er zitten andere drijfveren achter en die moeten we eigenlijk onder de loupe nemen. Kijk eens, het is begrijpelijk dat op het ogenblik het communisme een zeer streng geregeerd regime is geworden. U weet hoe dat op het ogenblik is, de partijbanden zijn buitengewoon scherp gesteld, elke politieke actie etc. wordt beheerst. En zoals het katolicisme uiteindelijk de grootst georganiseerde en best georganiseerde vertegenwoordiger is van het geestelijk denken, zo in natuurlijk het communisme de vertegenwoordigster of vertegenwoordiger van het materialisme. Het is dus begrijpelijk dat juist de katholieke kerk zich geroepen voelt om het communisme te bestrijden op een buitengewoon praktische manier en dat daarnaast - en dat mogen we ook niet vergeten - een veel strengere organisatie noodzakelijk is. Dit weten natuurlijk die krachten die op het ogenblik bezig zijn de wereld een klein beetje weer op haar pootjes te zetten, als ze tenminste de kans nog krijgen voordat de grote bom barst, die hebben zich dat heel goed gerealiseerd en die hebben gezegd: kijk, wanneer we beginnen dan moeten we beginnen aan de top van de grootste organisatie en de beste organisatie die we op het ogenblik bereiken kunnen. En nu is het eigenaardige dat deze katholieke hierarchie, deze Rooms katholieke hierarchie wel behoort tot de meest omvattende en best georganiseerde lichamen op de wereld. Daarom heeft men, naast overigens b.v. bepaalde Chinese geheimbonden ook het 164

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 katholicisme ingeschakeld in een werking die speciaal anti-communistisch bedoeld is. Nu zult U zeggen; ja, maar hoe komen ze dan b.v. tot maatregelen als b.v. het mandement van de bisschoppen? Wel, moet U eens goed kijken, het oommunisme is uiteindelijk gebaseerd op een plotselinge en algehele socialisatie. Elk socialisme dat een absolutistische vorm aanneemt, zoals in sommige landen reeds zeer sterk het geval is en op het ogenblik ook in Uw eigen land een werkelijkheid dreigt te worden, dat leidt eigenlijk tot een effenen van de weg voor communistische tendenzen, want dan wordt langzamerhand de staatsverantwoordelijkheid als iets normaals gevoeld, de vrijheidsbeknotting door de staat evenzeer gemakkelijk geaccepteerd en zou een ontevredenheid met het huidige staatsbestel zeer zeker betekenen, niet een terugkeer tot de vrijheid, maar een zich voegen bij de bolsjewistische, communistische groeperingen. En juist dat wil men natuurlijk voorkomen, want op het ogenblik is er een evenwicht van machten dat erg wankel is. En zo heeft dan het Vaticaan besloten in te grijpen en dat is op een heel eigenaardige manier gebeurd. Ja, stelt U er prijs op om die kleine finesses te weten, of alleen de grote lijnen? Ja. (er wordt nog iets gezegd wat niet te verstaan is). Nou, kijkt U eens, de zaak heeft zich ongeveer zo afgespeeld: Er zijn in het Vaticaan enkele priesters, waaronder een archivaris, die gelden als zieners, als begenadigden. Wanneer U de voor U gebruikelijke term daarvoor zou zetten, dan zou dat betekenen: behoorlijk ontwikkelde mediums. Eén van degenen die in de stof overigens zich bezighoudt met deze zaak, heeft kans gezien om deze persoon te onderwerpen aan zijn wil, tijdelijk, en heeft daardoor een serie profetie en en uitspraken gegeven die zodanig gesteld waren, dat noodzakelijkerwijze bij de katholieke inzichten die vaak wat bekrompen zijn, zeker in het Vaticaan - en nu bedoel ik niet de politieke inzichten, hoor, maar de religieuze inzichten - dat daar bepaalde maatregelen uit voort moesten vloeien. Dit heeft geleid tot een aantal vergaderingen waarbij ook O. a. een groot aantal kardinalen tezamen is geweest en verder, vooral in Vaticaanstad, de eigenlijke regering plus verschillende pauselijke internuntiussen samen zijn geweest en die hebben daar eens even de zaak uit de doeken gedaan. Die hebben gezegd: kijk eens, bij ons in het land gaat het zo, en daar gaat het zus en daar gaat het zo, kunnen we dat nog accepteren? En toen is er een tegenvraag gesteld, want toen heeft Zijne Heiligheid gezegd; ja, maar hoever reikt onze invloed nog bij onze kinderen? Zo spreekt men n. l. heel graag over het volk, men beschouwt ze nu eenmaal als kinderen in de kerk, dat weet U, de kinderen van de grote moederkerk. En daarop in een antwoord gekomen dat in vele gevallen sterk verschilde. In Frankrijk b.v. werd gezegd; de invloed van de kerk is praktisch nihil; voor België? Die invloed van de kerk is zeer groot. Voor Nederland? Door een strijdbare houding kan de katholieke kerk haar invloed waarschijnlijk teruggewinnen; voor Engeland? Invloed miniem; voor Amerika? Op het ogenblik steeds afnemend, waar de katholieke krachten op het ogenblik bij gebrek aan spectaculaire leiders, niet meer op de voorgrond kunnen treden. En toen zijn de volgende directieven dan uitgegaan; Voor Uw eigen land o. a. sterke sociale en politieke reorganisatie van de katholieken, zonodig door dwangmaatregelen binnen de kerk; voor België wen sterk de nadruk leggen op wonderen en wondergebeurtenissen, verder een vergroting van de pronk en praal, het ceremonieel als het ware van de katholieke godsdienst, het gebruik maken van populaire personen binnen het kader der plechtigheden, om de aandacht op de katholieke kerk te vestigen en verder vergroting van de sociale werkzaamheden van de katholieke geestelijkheid; voor Frankrijk ben terugnemen van elke actie die onmiddellijk, zich bezighoudt met de arbeiders, daar dit betekent een onbetrouwbaar worden van priesters en geestelijkheid. Daarentegen een van boven opgelegd programma waarbij het sociale welzijn sterk wordt bevorderd, men richte dit vooral op de ongelovigen. Dat is dus heel aardig gezien, men wil daar het katholicisme langzaam aanzien doen gewinnen door in de eerste plaats de ongelovigen te betrekken bij de acties van de katholieke kerk; voor Amerika? Uit de op het ogenblik in Amerika spelende controversen kan, vooral via bepaalde organisaties als de Knights of Columbus, nut worden getrokken, propagandistisch vooral in het midden en het Westen. Deze invloed moet worden uit gebuit, zodat de invloed vooral binnen de republikeinse partij van de katholieke fracties, sterker en sterker wordt en een invloed kan worden geschapen die de op het ogenblik sterk propagandistische inslag van de reformanten, zoals men ze noemde, dus de verschillende reformatievormen van het Christendom, een beetje de kop kan worden ingedrukt. Voor het Zuiden van Amerika krijgt men een bevordering van de 165

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 dictatoriale houding, waarbij echter de dictators beperkingen worden opgelegd door met bepaalde sancties te dreigen op economisch terrein. U ziet dus, er is een veel omvattend programma ontworpen, waarvan uiteindelijk Uw mandement - veel water als het heeft doen lopen onder de brug der rede, nietwaar, tot het redeloze toe - toch uiteindelijk deze Nederlandse brug der zuchten van weinig betekenis is. Dit betekent eigenlijk niet veel, het betekent alleen maar een ogenblikje stelling nemen, niet zoals men misschien denkt in de eerste plaats tegen het socialisme, maar wel tegen elke staatsvorm die door een ver doorgevoerd denkbeelden die overigens niet werd geïnspireerd, maar voortvloeide uit één van de hoge geestelijken in het Vaticaan was deze: In de nood leren de mensen zich tot God wonden; laten wij God bidden dat Hij de mensen nood zendt. Het is niet erg vriendelijk gedacht, maar religieus misschien wel juist. Persoonlijk ben ik het er niet mee eens hoor, maar ik vond het toch wel heel spitsvondig gezegd. Daarom is het zeker zo slecht in Italië, hé? Het zou wel eens kunnen zijn dat ze dan naar het communisme gaan inplaats van naar de kerk. Ja, daar zou het inderdaad heengaan, -wanneer de katholieke kerk op het ogenblik niet een groot aantal industriële projecten aan het steunen was, en deze industriële projecten zoals U weet, die zijn er vooral op gericht om door het deelhebben van de arbeiders allround grote voordelen, als bijzonder goedkope winkels die voor het werk inkopen, het verstrekken van woonruimte, eventueel auto's, radio's etc, dus een groot aantal mensen weg te trekken van de linkse partijen, de linke georienteerde partijen. Daarnaast heeft men o. a. overwogen om in Turijn en Milaan in te grijpen tegen de op het ogenblik daar zijnde regeerderen en dus het gemeentebestuur eens een klein beetje overhoop te gooien. Maar dat zijn allemaal kleine dingen en die blijven eigenlijk in de wereldpolitiek een beetje buiten beschouwing, hangen ook met de actie zoals het mandement die op het ogenblik treft, weinig tezamen. En dat is heel begrijpelijk, want in Italië is - in de Povlakte vooral - op het ogenblik sprake van een zeer opstandige beweging. Wanneer we naar het Zuiden toegaan - een veel armer land overigens dan kunnen we zeggen dat het communisme hier weinig voet heeft en dat de mensen uitermate conservatief blijven, ondanks hun armelijk bestaan. Dus in ltalie zelf geloof ik niet, hoor, dat we daar zo buitengewoon sterk rekening mee behoeven te houden. Bovendien blijft Italië altijd een pand van twee partijen n. l. van de Ver. Staten zowel als van de Russische kánt, die beide daar een soort politiek spel spelen, en die zullen geen van beide tot geweld overgaan, omdat ze nu juist daar zo'n heerlijk centrum hebben gevonden vanwaar ze kunnen penetreren in de organisatie van de andere partijen. Wat dat betreft is het misschien de moeite waard om na te gaan hoeveel Italianen er op het ogenblik bij de nieuwste spionage-processen in Canada en de Ver. Staten betrokken zijn - het zijn er betrekkelijk veel die van Italiaanse origine zijn - en bovendien ook hoeveel ondergrondse organisaties als smokkel e. d. ook evenzeer door Italianen worden gedreven. Wat dat betreft is de Maffia zeer actief, maar er is nog een tweede groep die ook erg actief is. Nu ja, dat is dan zo ter zijde. Nu moeten we ons eens een ogenblik proberen te realiseren wat deze politieke houding en handelingen van het Vaticaan eigenlijk betekenen voor de wereld, want per slot van rekening, we kunnen nu wel zeggen"het mandement keuren we af" of "we keuren het goed", maar daar zijn we er niet mee. Wat is het totale politieke beeld en wat is de verandering die daarin kan komen? Een drijven naar uiterst rechte, een drijven dat in zich houdt het gevaar voor een dictatuur op semi-religieuze basis; dat zullen we niet mogen ontkennen. Maar daartegenover staan op het ogenblik zoveel invloeden die zuiver socialistisch zijn, dat we rustig mogen spreken van een komend evenwicht van krachten, waarbij een te ver gaande socialisering wordt tegengehouden door de katholieke partijen, de politieke belangstelling sterk wordt verlevendigd, de politieke apathie dus een beetje de wereld uitraakt. Dat is ook een heel gevaarlijk iets dat apathisch zijn op politiek- en sociaal-gebied van de mensheid. Wanneer de mensen zich laten leven door enkele drijvende krachten, dan zijn ze al heel gauw niets meer dan Slaven. En dat past op het ogenblik niet, want de komende tijd die brengt een hele hoop problemen waar geen staat oplossingen voor kan vinden; die moeten de mensen zelf vinden. En zo is op het ogenblik dit wakker schudden op verschillenderlei gebied, deze bestreving van de rooms-katholieke kerk om zich politiek en economisch te doen gelden, uiteindelijk zo'n beetje het opfrissertje dat men krijgt voordat de volgende ronde van het grote wereldgevecht om het leven gaat beginnen. U ziet dus, er zit heel wat meer aan vast dan U oorspronkelijk 166

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 zou denken. Daarbij zit nog een aardig - ja, het is ook eigenlijk een soort anecdote, net als het andere dat ik daarnet vertelde over het Vaticaan - maar men is hier natuurlijk in bisschoppelijke kringen tezamen gekomen en heeft zelfs verschillende leden van de K. V. P. erbij geconsulteerd, ofschoon de heren bij de bespreking niet zelf aanwezig mochten zijn. Dat heeft ze erg gekwetst overigens, hoor$ dat kan ik U er wel bijvertellen, ze voelden zich lichtelijk op hun teentjes getrapt, maar toen hebben de bisschoppen onder elkaar uitgemaakt, dat het niet goed zou zijn om op het ogenblik nieuwe controversen te scheppen en ze hebben daarom besloten, reeds bestaande tegenstellingen sterk te accentueren, onder de aandacht van de bevolking te brengen, hopende dat dat voldoende zou zijn Dat is niet voldoende en U kunt dus rekenen over een maand of drie-vier met een nieuwe oekase vanuit het hoofdkwartier, zover het Nederland betreft. Nou, dan heeft U een kleine beschouwing daarover. Geen commentaar verder? Is dat serieus te nemen deze z. g. actie van de K. V. P. ? Ja, die is wel heel serieus te nemen. Want ik bedoel dit, zowel aan de rechtse kant als de KNP en de Partij van de Arbeid en die groep die naar de partij van de Arbeid is gelopen, die voelen er op het ogenblik nog helemaal niets voor om het contant op te nemen, want door dit merkwaardige spel van de K. V. P. is in de goede katholieken, waarvoor deze instelling om helemaal met de P. v. d. A. mee te gaan, een groot innerlijk conflict, geestelijk, gevormd o. a. omdat het niet in overeenstemming was met de beginselen die ze al tientallen jaren gekregen hebben, omdat de P. v. d. A. anti-godsdienstig is en de andere groep die laten we zeggen uitsluitend verbonden werd door deze geestelijke instelling en toen ze zagen dat hun leiders dat loslieten, toen hebben ze gezegd: nu ja, waarom wij niet, laten we naar de P. v. d. A. overgaan, nietwaar, de moeilijkheden hebben ze dus zichzelf bezorgd. Allemaal tot Uw dienst. Mag ik even één bezwaar opperen. Ik zou de P. v. d. A. niet anti-godsdienstig willen noemen, wel niet-godsdienstig. Ja, goed, goed, dat is de laatste tijd geworden maar dat was in den beginne. . . Is de P. v. d. A. altijd geweest; we spreken niet over de S. D. A. P. Nu ja, dat is een voortvloeiing daarvan nietwaar? Op het laatste congres hebben zij zich toch ook niet kunnen weerhouden om dat socialistisch lied te zingen, dat kwam hun ook als het ware naar de keel. . . Goed, die zitten erin, maar er zitten ook een hoop anderen in. Maar ik geloof dat U op het ogenblik de zaak verkeerd ziet. U denkt op het ogenblik dat er een volte-face wordt gemaakt door de K. V. P, maar dat is niet waar; de K. V,P. wordt getemd door een temmer met een mijter en een kromstaf, want de K. V. P. heeft zich politiek meer en meer onafhankelijk willen maken van de directe invloed van de geestelijkheid. Dat is een politiek spel wat er gespeeld word> dat mag U niet vergeten. En in dit politieke spel, laten we maar eerlijk zijn, is een handel met waarde gedreven die m. i. , zoals U zeer juist formuleerde, voor een goed katholiek afzichtelijk moet zijn geweest. U behoeft dan ook niet te denken dat dit reveille nu plotseling een andere K. V. P. te zien geeft, maar zij dwingt de K. V. P. om nu haar eigen houding te herzien. Daar zal ze heel wat mensen mee verliezen misschien, maar ze zal veel actiever worden. En die activiteit zal haar, wanneer we - ik wil natuurlijk niet voorspellen maar wanneer ik het goed zie, maken tot een gevaarlijke, ofschoon wat kleine oppositie in de komende kamer. Ze zal wel wat verliezen, daar behoeft U niet bang voor te zijn, maar het wordt dan een sterke oppositie. En er is niets gezonder in de democratie dan een sterke oppositie, weet U waarom? Omdat hier geen of praktisch geen oppositie is. Ik meen dat U hier in Nederland één persoon heeft die zich nu en dan als zodanig gebaart, een mijnheer Oud, maar dat het daar dan ook zo'n beetje bij blijft, en dat in dan nog met gebaren, dat is meer poppenkast dan werkelijkheid. Omdat ze niet over de kennis beschikken. Ja, dat gaat nog niet eens omdat ze wel over de kennis beschikken of niet, maar dat gaat hierom: Nederland wordt op het ogenblik binnenskamers geregeerd en de kamerzittingen zijn over het algemeen niet veel anders dan een soort komedie die wordt opgevoerd waarbij eventueel de kleine puntjes tevens kunnen worden vastgesteld, terwijl de grote al vantevoren, 167

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 via de partijbesturen, redactioneel werden vastgelegd. En juist dat heeft belemmerd een waar beeld van de situatie in Holland. Weet U wel dat er in Nederland misschien maar 200 mensen zijn die volledig op de hoogte zijn met de ware toestand van Nederland? Dat zijn er niet veel die werkelijk weten hoe Nederland ervoor staat economisch, dus sociaal, militair. En dat is heel wat slechter dan de meeste mensen denken. Als het publiek wist wat het was, dan was er morgen opstand. U formuleert het alweer heel aardig. Tot een opstand zal geen van de partijen het laten komen, dat is duidelijk, maar juist omdat het gevaar voor opstand dreigt, zoals U toegeeft, omdat er een reuze rommel van zou kunnen komen, heeft een partij, die bovendien oppositie zijnde, zich kan distantiëren van elk nieuw regeringsbesluit en vaak zeer sluw aan kan vallen, vroegere besluiten die nog niet geheel onder de aandacht van het publiek werden gebracht, die heeft een wapen in de hand dat niet te verachten is, en zou dus zeer zeker de P. v. d. A. kunnen forceren in het opene te treden. Maar wanneer deze heren dit binnenskamers blijven doen, ondanks hun oppositiehouding, dan krijgen we weer te maken met de geestelijkheid die dit niet langer wil tolereren. En zo geloof ik dat heel langzaam en heel voorzichtig de mummie van Nederland uit zijn windselen zal worden gedaan, dat men eindelijk eens zal lezen wat er in de boeken staat, of het een boek des levens of een dodenboek is. De kwestie in n. l. dit, en dat is het merkwaardige, dat de oppositie, niettegenstaande de nodige gegevens verschaft, eenvoudig niet bereid is en niet over de kennis beschikt om door te tasten. Ik ben toevallig bij deze zaken zeer nauw betrokken geweest en ik heb deze mensen toevallig gezegd: kijk eens mensen, ik zal jullie in ieder opzicht wetenschappelijke steun verschaffen om hier deze oppositie door te zetten en ik heb hier grote regeringsinstanties achter mij gehad en die waren ook bereid om samen hier tegenop te treden. En toen het moment supréme kwam, toen hebben ze zich met een vrij tam betoog als oppositie gedragen en hebben het hoofd in de schoot gelegd toen de minister daar hen aanviel. Ja, maar wat wilt U dan? Wanneer ze niet het hoofd in de schoot hadden gelegd had men hun hoofd op een schotel opgediend á la Johannes de Doper, dan waren ze politiek onmogelijk gemaakt. Nederland wordt geregeerd door een politieke machine, waarde heer, niet door een democratie, niet door een democratisch bestel, het is een politieke machine die hier op het ogenblik de staat regeert en daar is nu op het ogenblik een beetje zand in de verschillende belangrijke raderen gekomen en dat zal betekenen dat die machine op het ogenblik niet zo vlot meer loopt en misschien ook een reëler standpunt in vele zaken noodzakelijk maken voor deze politieke heren. Per slot van rekening, je kunt geen contracten blijven sluiten en geen kapitalen uit blijven geven als iedereen weet dat je failliet bent, ondanks je stijve valuta. En dat is nu juist de kwestie, de waarheid komt dus een eindje meer naar voren en dat is erg belangrijk. Maar voor mij was dit nu niet het belangrijkste deel van mijn betoog om eerlijk te zijn, waar wij per slot van rekening, de uitwerking daarvan en de doorvoering daarvan reeds meerdere malen besproken hebben, ook op andere bijeenkomsten. Maar het ging juist hierover - in een beperkte kring kun je dat makkelijker doen de achtergrond daarvan. Dat vond ik nu wel erg interessant. Ik maak mij zeer ongerust dat hier zeer prominente figuren volkomen fout zijn, want ik ben zelf persoonlijk betrokken geweest hier in verband met de bewapeningsprogramma's die hier in Nederland voltrokken zouden willen worden. a, mag ik even interrumperen? Kijk eens, dat is zuiver persoonlijke verhouding in deze. Ik meen dat ik genoeg geïmpliceerd heb en wanneer U zo na betrokken bent geweest, dan kunt U op Uw vingers uitrekenen wat er werkelijk gespeeld is. Als U dat nog niet weet, nu ja, dan weet U het over een jaartje zeker. Dus ik zou zeggen, laat ons dit zuiver persoonlijke even buiten beschouwing laten, want anders dan kan iedereen met zijn eigen problemen ten opzichte daarvan komen. Het in helemaal geen probleem, het is alleen maar een kwestie dat ik hier gezien heb dat hier bepaalde figuren er volkomen naast waren. Nou, dan vind ik het erg prettig dat U de zaak bevestigt, nietwaar? Nou, vrienden, dat wam dan nummertje één. Ik heb nog even tijd over, hebben we nog nummertje twee, hebben we nog een paar vragen? 168

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 De tegengestelde kant daarvan, wat doet het communisme hier? Wat het communisme doet, mijn waarde heer? Dat zal ik U vertellen; Het communisme zit op het ogenblik heerlijk te genieten van de zenuwen die er heersen in het Westen. Maar er zitten aan de andere kant een paar kluitjes in de communistische pap, en dat zijn wel de satellietstaten. Het communisme heeft in Rusland zelve, ondanks de vele onlusten die ook daar heersen op het ogenblik en de sterke strijd om de hoogste plaats die nog voortdurend gevoerd wordt in de buurt van het Kremlin, toch wel een redelijke wereldpositie op het ogenblik en men weet - daar in trouwens al meerdere malen over gesproken, nietwaar - dat deze beide partijen: Rusland en de Ver. Staten, proberen tot een compromis te komen, waarbij ze elkaar misschien uiterlijk aan zullen blijven vallen, maar een non-agressie van een aantal jaren zullen sluiten. Overigens niet iéts wat verwerkelijkt wordt omdat beide partijen er bijbedoelingen bij hebben. Het verdrag zal misschien getekend worden in stilte en dan blijft het nog een geheim verdrag totdat één van de beide partijen het noodzakelijk vindt om de andere aan te klagen en dan komt vanzelf het beschuldigde materiaal voor de dag, om door de andere partij natuurlijk onmiddellijk als vervalsing te worden uitgekreten. Dat is de gebruikelijke procedure in de politiek. Maar, het communisme heeft op het ogenblik dit grote voordeel dat het overal, maar dan ook werkelijk overal, een groot aantal mensen krijgt dat sympathiseert met het communisme, omdat ze de felle aanvallen die er tegen gericht worden niet kunnen verwerken. Dit is heel eigenaardig, dit is dus een dosis geestelijk gif die zo zwaar werd toegediend dat het tegendeel van het verwachte resultaat naar voren kwam. Ik zou zeggen, een slaapmiddel waar je zoveel van inneemt dat je er wakker van blijft. Dit heeft dus voor de communisten een erg voordelige situatie geschapen en daardoor zijn ze op het ogenblik behoorlijk goed ingelicht over alles wat er in het buitenland gebeurt. Ze hebben praktisch deel aan elke ontwikkeling, zijn technisch zelfs, dank zij een aantal krachten ook die ze uit het buitenland hebben gekregen, buitengewoon ver gevorderd. Wat dat betreft geloof ik wel dat de Ver. Staten in vele gevallen achterstaan bij de communisten, omdat het onderzoek daar minder eenzijdig werd gevoerd, meer ik zou zeggen meer op zijn Teutoons. Dus U zult begrijpen, dat is allemaal heel prettig, maar: in Roemenië toenemend ver zet tegen het communisme, in Hongarije ongeregeldheden, vooral onder de boeren bevolking, een verval van het kolgostelsel en daarvoor een terugkeren van het vrije initiatief, de onmogelijkheid zelfs om daar onmiddellijk de zaak in de hand te houden. In de randstaten: Estland, Letland, Oost Pruisen, Litauen, voortdurend toenemend zien naar het Westen, waarbij overigens ook de radio-programma’s van sommige Westelijke zenders een grote invloed schijnen te hebben. Dan hebben we verder te maken met Polen dat op het ogenblik met toenemende nationalistische tendenzen zich innerlijk begint te distantiëren van het Kremlin en van de direct-bolsjewistische leiding. Daar heeft ook de dood van Stalin waarschijnlijk heel veel mee te maken. Dan Mao die op het ogenblik in grote moeilijkheden zit, hij heeft n. l. te maken met verschillende zeer grote legers van opstandelingen -vroeger noemde men dit rovers, tegenwoordig zijn het rebellen - maar in ieder geval zij strijden tegen het regime, binden de grote krachten en maken de industriele ontwikkeling van bepaalde gebieden onmogelijk. Daarnaast een opstaan der verschillende geheimbonden en in China op het ogenblik profetie dat een zoon der oude wijsheid binnenkort het heft in handen zal nemen en China zal voeren naar een zeer grote toekomst, het domineren van Azië. En dat is ook weer een eigenaardig iets, want dat wordt door velen gevoeld als een combinatie met Tsjoe En Lat. Ik geloof niet dat het zo bedoeld is, die profetie, maar ze werken in ieder geval ook in het voordeel van deze staatsman en stelt hem in staat om de zo'n beetje simplistische en ruwe vriend Mao erg goed aan de touwtjes te houden. D.w.z. Mao die heeft in vele gevallen iets van een pekingeesje dat aan de halsband wordt uitgelaten door een zeer deftige mandarijn. Dus ook dit is niet zo erg plezierig. Dan de eisen van Korea, Indo-China en Rusland direct, worden steeds groter. Van andere kanten worden onmiddellijk benaderingen gedaan, ik denk hier o. a. aan Indonesië, bepaalde groepen op Malakka en de Philippijnen, verder enkele groepen In Pakistan - niet zozeer in India, meer in Pakistan die onmiddellijk benadering plegen tot het Kremlin, zich gaarne tot het communisme zouden willen bekennen, maar vragen om de middelen te verschaffen, zowel wapens, gelden als technische middelen, om niet alleen een opstand door te kunnen voeren, maar ook een staatsbestel in te kunnen richten naar hun eigen inzichten. Iets waarbij men voldoende nationale trots heeft om een absolute dominatie door de Russische deskundigen af te wijzen. Dit betekent dat een zeer voorzichtig politiek spel in Azië moet worden gevoerd. Dan verder, 169

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 men heeft te lijden onder het uiteenvallen van verschillende z. g. spionageringen. Overigens mag ik erbij voegen dat deze spionagegevallen zeer zeker niet onder de werkelijk belangrijke behoren; de werkelijk grote spionageringen zijn nog steeds onaangetast voor de communisten, Maar toch heeft dit uiterlijk vertoon door zin aantal overlopers - heus niet altijd de besten, in sommige gevallen werkelijk mensen die zich t. o. v. de Russische staat veel te schulden hebben laten komen, die naar het Westen komen als politieke vluchteling n_ die hebben een hele hoop propaganda ontplooit die voor de Russen in de buitenlandse politiek vernieuwde moeilijkheden scheppen. Dan verder, het wapen dat Rusland totnogtoe gehanteerd heeft in de UNO wordt steeds minder machtig, de UNO zelf neemt meer in betekenis af en daardoor kan het veto van Rusland veel minder uitwerken dan voordien. Vandaar ook al die pogingen van Rusland om deel te hebben aan verschillende niet-aanvals- en verdedigingspacten. U zult dus begrijpen dat over het algemeen voor het communisme zelf - en wanneer we zeggen, communisme, zeggen we Rusland op het ogenblik - de toestand ietwat verward en zeker niet buitengewoon gunstig is. Hetzelfde geldt overigens ook voor de Ver. Staten uit een ander standpunt, hoor. Dit communisme moet nu overgaan tot een nog straffere organisatie van zijn gelederen in de verschillende staten waar de aanval tegen socialisatie e. d. op het ogenblik wordt ingezet. En dit speelt zich als volgt af; Besloten werd om een groot gedeelte van de werkelijk communistische organisaties op te heffen en hun leden te doen opgaan in socialistische organisaties waar ze zouden trachten door hard werken en veel geduld langzaam maar zeker bepaalde sleutelposities te bemachtigen. Dit is o. a. in Nederland inderdaad gebeurd. U zult dus begrijpen dat op het ogenblik de communisten eigenlijk sterk geïnfiltreerd zijn in verschillende partijen, maar geen onmiddellijk vrije politiek kunnen voeren. Wat zij aan werkelijke communisten voorhanden hebben dat zijn een stel schreeuwers en een heel klei) maar uiterst select ondergronds net dat hoofdzakelijk dient voor communicatie en waarschijnlijk niet in staat is werkelijk grotere gebeurtenissen te organiseren. En dat in op het ogenblik ook wel erg jammer, want men zou in sommige landen heel graag betogingen naar voren zien komen, o. a. in Frankrijk heeft men het weer meerdere malen geprobeerd, maar het lukt niet meer. In België precies hetzelfde; in de buurt van Serein (?) heeft men geprobeerd een opstand te forceren, een grote staking beter gezegd. Het is niet doorgegaan. En ik zou U meer van die voorbeelden kunnen noemen. Daar staat tegenover dat tegenwoordig een zeer gunstig object is geworden voor de communisten: de Engelse marine. In de Engelse marine zijn op het ogenblik een groot aantal communistische cellen en die zullen steeds werkzamer worden. Dat in begrijpelijk omdat de Engelse marine qua levensvoorwaarden die zij biedt aan de gewone man, niet direct uitmunt door moderniteit. Wanneer echter daar ook voldoende wordt ingegrepen en de mensen een beetje meer vrijheid en een beetje meer welvaart gunt, al zijn ze dan maar gewoon soldaat, gewoon matroos, dan geloof ik dat ook daar het werk toch wel zeer ernstig belemmerd wordt. Dat is op het ogenblik de toestand zo'n beetje voor de communisten. Daar nog vragen over? Is het nodig, neen ik wil het zo stellen: Deze chaos die praktisch in ieder land heerst, is dat niet belangrijk voor de geestelijke groei van de mens, dat hij zelf gaat denken, dus ontwaakt? Ja natuurlijk. Kijkt U eens, als je een serie oude beeldjes hebt, klein, en je wilt een nieuw, mooier beeld, wat je nu in gedachten bent gaan boetseren, wat doe je dan? Dan sla je eerst de boel in elkaar en dat is op het ogenblik wat er hard gebeurt. Ja, ja, De mensheid droomt reeds van nieuwe dingen, ze droomt van een andere wereld en ook van een geestelijk veel betere wereld. Maar om die droom te kunnen verwerkelijken, moet er eerst een hele hoop kapot geslagen worden, er moet een hele hoop vernietigd worden. En dat is op het ogenblik het proces wat U ziet. Een verval overal. Ja. Maar een verval dat niet die consequenties in zich draagt die velen daarin willen lezen. Het is nodig dat de mensheid in deze onzekerheid komt, dat de mensheid dit verval van bestaande waarden voortdurend aanziet, om daardoor te komen tot een geestelijke rijpheid, behoefte tot geestelijk leven die een lange tijd zoek is geweest.

170

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 En een geestelijk ontwaken zou je kunnen zeggen, van de mens, is gepaard aan een grote strijd. Ja, maar dat is altijd zo. Ja, maar het in nu over de hele wereld heen. Natuurlijk. Maar kan de Westerse wereld deze crisis nog doorstaan t. o. v. het optredend communisme? Wanneer het werkelijk gaat om de reserves, dan geloof ik dat deze wereld juist moreel, geestelijk grotere reserves heeft dan de Oosterse wereld, het Oostelijk blok, want vergist U zich niet in de tekenen. Wanneer het erom gaat dan kunnen die mensen van het Westen nog heel veel presteren. U moet niet beoordelen naar de oorlogsprestaties van het ogenblik, want die zijn uiteindelijk maar middelmatig. Het gaat erom: wat kan de burgerbevolking doorstaan? En ik durf te zeggen dat op het ogenblik een paar grote bombardementen in Rusland zouden betekenen een totale ontsporing van de gehele industrie, terwijl daarentegen een betrekkelijk regelmatig bombardement in de Ver. Staten en Engeland alleen zou leiden tot hernieuwde improvisaties en zelfs uiteindelijk een verbetering van productie en leveringstoestand, en dat is voor een leger van buitengewoon belang. Nou, wat hebben we nog meer? In aansluiting op de vorige vraagsteller: er is een oude katholieke voorspelling dat er niet meer Pausen zouden zijn als er nissen zijn in de St. Pieter. Nu is mij verteld: er is nog maar één nis over. En de laatste Paus die zou moeten vluchten uit angst met de cardinalen en vermoedelijk weer gaan naar Avignon, dus waar ze vroeger ook al eens zijn geweest. Nu hebben ze mij verteld dat er nog maar één nis over is. Nu bleek U daar erg goed thuis te zijn als ik het zo zeggen mag en zou dit dus de laatste Paus zijn, althans in Rome, dat dan toch wel zou impliceren dat het katholicisme een erge toekomst zou krijgen. Ja, maar die klap die komt niet in het geloof, die komt alleen in de organisatie. Ja. En dat gaat nog heel wat verder, want die Paus die vlucht niet naar Avignon, hoor, die vlucht nog verder, die zal waarschijnlijk in de buurt van Valladolid vluchten, maar dat heeft nog even de tijd. En dat zit weer samen met een andere bekende zou ik haast zeggen, voorspelling, dat is n. l. : er komt een tijd dat het gevaar uit de bloedrode zee stijgt tot aan de bergen, en daar werd mee bedoeld: de Pyreneeën. En wanneer de toppen van de berg beroerd worden door de vloed, zal ze keren en een nieuwe wereld achterlaten. Dus dit houdt toch in een derde wereldoorlog, deze voorspelling. Dat zegt U, U interpreteert, ik niet hoor. Neen, weet U wat het inhoudt? Een totale verandering, waarschijnlijk gepaard met bloedbaden en revoluties over heel Europa. Het zou mogelijk kunnen worden geïnterpreteerd zelfs als een prijsgeven van Europa b.v. door de Amerikanen en een tijdelijk optreden van een Russisch domineren over het Europese vasteland, maar het behoeft niet te impliceren een wereldoorlog, dat is weer wat anders. Nee, nee, dat is ook niet direct mijn bedoeling maar toch wel het terugtrekken tot de Pyreneeën. Och, als U weet dat men op het ogenblik al besloten heeft in geval van aanval om Nederland geheel prijs te geven en dat de Generale Staf daarvan volledig op de hoogte is, nu ja, dan kunt U wel begrijpen. . . Ja, en wij zeker 5 milliard betalen, hé? Och, kijkt U eens, er moet toch verdiend worden? Ik geloof dat prijsgeven toch nog beter is dan dat hier de strijd gestreden wordt. , Het zal ongeveer overeen uitkomen. Ik ben bang dat ik daar niet te optimistisch ben, hoor. Maar dat is nu weer een tweede, U behoeft voorlopig althans niet pessimistisch te zijn, U heeft nog een paar jaar de tijd en als die paar jaar verder zijn, dan staat U er - tenminste als die ontwikkeling hier van U zo verder gaat, geestelijk zo voor, nu ja, dan wacht U op een heel Russisch leger en een atoombom die vangt U zo even op en die gooit U terug en zegt: dat hoor, hier niet thuis, bestelling retour aan afzender. 171

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 U hebt gesproken over de katholieken en over het communisme, maar kunt U misschien ook nog iets zeggen over de krachten die de nieuwe tijd moeten voorbereiden voorzover die dan op aarde te verwerkelijken zou zijn? Die krachten zijn onaantastbaar, want dat zijn krachten die hebben de chaos niet meer nodig en staan dus reeds zelf in de ordening. Dat is toch duidelijk zou ik zeggen. Maar het in alleen de kwestie, het zijn op het ogenblik maar betrekkelijk kleine centra waarin ordening optreedt, waarin een geestelijke heroriëntatie plaatsvindt. Daar zult U misschien om lachen als ik het zo zeg, maar U maakt zelf met dit groepje ook zo'n soort centrum uit, want U zit nu hier gezellig met ons te luisteren en te spreken, maar wat denkt U dat uitstraalt hier? Hoe ver denkt U dat dit doordringt als gedachtenkracht? Een aardig eindje. Als U zo doorgaat, kunt U misschien een hele wijk bekeren. Maar zo zijn er natuurlijk erg veel van die groepen. En dan wil ik U herinneren aan de Openbaring: zij die het zegel dragen, hé, die kunnen handelen, maar zij die door de engel des Heren getekend zijn, die zal niets gebeuren. Dus U kunt er zich op voorbereid maken dat, wanneer het zover komt, dat het wel eens een keertje zover zal zijn dat U Uw beroep niet uit kunt oefenen misschien; het kan zover komen dat U zich uit de openlijkheid terug moet trekken, maar niets kan U deren, U bent onaantastbaar, U behoort bij een nieuw rijk dat al bestaat, en dit rijk beschermt zijn onderdanen heel wat beter dan de oude rijken dit ooit hebben kunnen doen. Hou, nu hebben we zo langzamerhand geloof ik wel genoeg gepraat over al die dingen, hé? Ja, ik heb dit eigenlijk aangesneden, ik wil U ook vertellen waarom en dat is misschien erg prettig, dan weet U tenminste hoe ik, nietwaar, in mijn waardigheid als spreker na de pauze mijn taak opvat. U heeft m. i. zoveel direct geestelijk materiaal gekregen vóór de pauze, dat het mij verstandiger leek om een wat gemakkelijker te verwerken en meer aotuele stof na de pauze te behandelen, vooral waar U mijzelf de keuze heeft gelaten. Ik hoop dat U niet ontevreden bent, en nu gaan we dan even de spreker voor de meditatie aan het woord laten en dan is onze bijeenkomst weer ten einde. Ik wens U allemaal veel sterkte en kracht met de experimenten. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Wij zullen dan ook vanavond met een meditatie besluiten. Welk onderwerp wenst U hiervoor te stellen? Mag ik U vragen om te willen behandelen: Wijsheid. WIJSHEID Wijs zijn, is wijs zijn weten? Maar niet ieder die weet is wijs. ZO moet wijsheid meer zijn dan weten. Is wijsheid doorleven? Velen doorleven veel en zijn niet wijn. Zo moet wijsheid meer zijn dan dat alleen. Wat kan wijsheid zijn? Wijsheid is die soms als een vonk ontspringt en een nieuw vuur van geestelijke bewustwording aanwakkert? Wijsheid die soms met een gebaar een storm beveelt zich te leggen. Wijsheid is de kern van het innerlijk weten, wijsheid is de kracht van de ziel, de kracht van het werkelijk zijn die tezamen nemen het totaal van leven, het totaal van bewustwording en totaal van weten drukt hierop het goddelijk stempel. Wijsheid in de goddelijke wet, erkend in het gebeuren der dagen, toegepast in eigen denken en leven. Wijsheid is de harmonie in ons met de kracht die ons voortbrengt, want zij die wijs zijn kennen niets van het goddelijke, zij kennen die kracht als een drijfveer tot handelen, ze beschouwen die kracht als een stem in zichzelve. En in hen ruist voort de voortdurende stroom van kosmisch beleven. En wanneer de feiten naar voren komen, wanneer handelingen zich opdoen, plotseling realiseert men zich het verband, men ziet verder dan de ogen kunnen zien, denkt verder dan gedachten kunnen gaan. En in simpele eenvoudige vorm formuleert men de waarden der schepping. Zo laat ons samen de wijsheid dienen, want is niet ons begeren de wijsheid, het begrip der dingen, het beleven des zijns? Zo is dit dan wijsheid: Door te leven zijn wij deel van het leven en het leven draagt ons door alle dingen, door alle tijden tot het leven zelve zal moeten sterven. Wijsheid is dit: De dwaas staart in de wereld en roept ieder beeld toe: broeder, welkom! De wijze ziet scherper en erkent zichzelve. En dit is wijsheid. De gedachte die sluimert in de mens is een werkelijkheid die uitgedrukt is, ergens in het Al, want al het kenbare moet gekend zijn, alle voorstelling moet voorgesteld zijn, alle mogelijke verwerkelijking verwerkelijkt zijn. Zo denk niet; ik heb een weg, of ik weet de waarheid, denk 172

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 9 – 6 juli 1954 niet: mij is de kennis of mij is de macht, denk niet: mijn droom voert tot vervulling, want vervuld zijn reeds alle dingen en gij leeft in een droom. Maar groter wijsheid dan al dit: Zijnde in men met God, met God zijnde is men volmaakt. Wanneer men zichzelve in de schijn verliest, verliest men de volmaaktheid. Die de schijn verliest echter is volmaakt in het volmaakte. Zo wij deze sleutels kunnen bergen in ons hart, kunnen wij de grendels ontsluiten die leiden tot een diepe kern van ons wezen. Dat onze wijsheid zij, niet de vonk die in een moment van overlading springt naar de materie, naar de geest, maar een gestage stroom van bewustzijn die ons voortstuwt door de oneindigheid. En daarmee sluit ik voor U deze bijeenkomst. Vreugde zij U. Goeden avond. Naar aanleiding van een vraag die aan het medium gesteld wordt zegt deze toe die even voor te leggen aan de geestelijke broeders en gaat in trance. Het schijnt dat er nog behoefte aan mij bestaat. Vertelt U dan nog maar eens,wat wilt U precies? De eerste behoefte is om U, ook namens de aanwezigen hartelijk dank te zeggen voor de lessen die wij tot nu toe hebben mogen genieten. Ten tweede is wat ik zou willen weten of wij de maand Augustus, deze vakantie-maand, zouden mogen overslaan en U zouden mogen vragen om deze bijeenkomsten in September te willen vervolgen. Ja, ik zou zeggen; het wordt toch warm, al gelooft U dat nu niet, het komt wel, de vakantie zit zo in de hoofden, dan staat het hoofd toch niet naar ernstig werk. En daarom lijkt het mij wel verstandig als wij de officiële bijeenkomsten dan maar even stopzetten voor die ene maand. Zijn er onder U die toch nog denken: we willen het contact graag opnemen, dan kan dat binnen deze kring desnoods nog informeel gebeuren, waar we dan op een beetje beter peil kunnen blijven staan, maar dat moet U allemaal zelf beslissen. Van ons uit: we werken liever een keer niet met U dan dat we eigenlijk voor niets met U werken, wat dan toch misschien wel, wanneer het zo zomers is, zou kunnen gebeuren. Het lijkt mij niets (?) Wel ja, het is altijd zo dat de geest willig is, maar 0 dat vlees, dat vlees. Dus ik geloof dat U dan wel weet wat U te doen staat, dat kunt U dan zelf heel rustigjes bedisselen en beregelen. U heeft in ieder geval onze zegen erbij. En nu zullen we het medium ook maar de kans laten eventjes een dosis vergif te nemen want anders is hij ook niet gelukkig als dat voor niets opsmeult. Goeden avond.

173

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 2 Sept. 1954

LES 10

Goeden avond vrienden, U zult allemaal wel een klein beetje uitgerust zijn na alle inspanningen van de laatste dagen. Daarom zal ik maar meteen verder gaan met het onderwerp dat we de vorige keer zo terloops hebben aangesneden. In de eerste plaats kunt U daar vragen over stellen en in de tweede plaats kan ik U mededelen dat Matthias mij, na kortere tijd waarschijnlijk reeds, zal vervangen voor het eerste deel van de bijeenkomst. Dus als U vragen heeft over hetgeen we de vorige keer hebben behandeld, aangaande de magische werking van eigen onderbewuste geestelijke krachten en de frustratie van verlangen die voortkomt uit bewust wilspogen, dan kunt U die thans stellen. Ik had U wat willen vragen. Ja. Er is op een van de vorige bijeenkomsten gesproken over die kwestie van het electrostatische en zwaartekrachtveld en het electromagnetische veld, gecombineerd met deze bepaalde krachtvelden op de aarde, dat daaruit alle levende schepsels hun levensenergie putten, en wanneer dit niet aanwezig was, dan zou alleen maar de kiem, de impuls, de levensimpuls als zodanig blijven, maar niet het leven. Inderdaad. Nu had ik U willen vragen: wanneer de mens overlijdt, dan is de mogelijkheid dat hij zich manifesteert in deze trillingswereld, maar na die tweede manifestatie, wat gebeurt er dan? Wanneer deze krachten onttrokken daar zijn en deze besturende pulsen zijn aanwezig, wat gebeurt daar dan? U bedoelt waarschijnlijk te zeggen: wanneer ik dood zou zijn, volgens menselijke opvatting, dan kom ik tot een hernieuwde wereldbeleving, echter in een andere wereld waar ikzelve door mijn wezen - wat U levenstrilling of levenspuls noemt - bepalend werk op de structuur, zowel van mijzelf als van een deel van mijn omgeving. Dat was punt één van Uw vaststelling, ja? Ja. En dan was het tweede punt waarschijnlijk: wat gebeurt er nu wanneer deze krachten, waaruit ik mijn wereld opbouw, wegvallen? Was dat de bedoeling? Ja. Nou, dat is eigenlijk betrekkelijk eenvoudig, want de levenspuls blijft en het verschijnsel gaat teniet. Nu heeft echter de levenspuls, zoals U dat noemt, de levende kracht, in zich een eigen herinneringsvermogen. Zo zal deze kracht nu in zichzelve gaan reconstrueren wat zij buiten zichzelve niet meer beleven kan. Hier door echter brengt zij binnen haar wezen bepaalde krachten in werking waarvan we kunnen zeggen dat ze op den duur wederom statische en magnetische velden produceert. Dan wordt dus dit wezen tot schepper in zichzelf en zien wij uit de verdeling van de levenskracht een aantal verschillende verschijnselen voortkomen waar in een hernieuwde beleving mogelijk is, maar dan wordt dit wezen zelf dus tot creator. Is dat de creator van een oorspronkelijk wezen of een creator van een andere grote orde? Dat is een creator van een andere grootte. U weet misschien - ik wissel onder dezelfde naam met een andere broeder - dat wij gesproken hebben over magie. En nu is één van de magische principes dit: In het begin staat dé levende kracht. Deze levende kracht baart - dit is allemaal symbolisch natuurlijk - uit zich, dus door eigen voorstellingsvermogen, de zeven grote heren der schepping. Deze zeven grote heren elk voor zich produceren wederom hun eigen wereld uit hun deel van het voorstellingsvermogen, en zo wordt het Al gebouwd. Hieruit volgt dat het geheel dus een originele schepping is van de oorspronkelijke levenskracht, maar dat als 174

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 schepper van een deel dezer kracht optreedt één van deze grote heren, één van deze grootmeesters van kracht. En wanneer dezen hun werk dan weer verder geven, dan zien we b.v. voor Uw eigen zonnestelsel dat een heer optreedt die weer 1 is uit 49 en die op zichzelf wederom 7 invloeden naar voren brengt, uit zichzelf, en deze 7 invloeden tezamen creëren de 12 werelden. Ik zeg nogmaals: het is magie. Nu wordt natuurlijk de vraag voor ons, wat is de origineel scheppende kracht? Want t. o. v. deze wereld is dus de wereldgeest de scheppende kracht, maar zelf geschapen zijnde zit hij verschakeld met de hogere kracht waaruit hij is voortgekomen en zo verder gaande, totdat wij komen aan een punt waar we aan kunnen nemen dat het misschien nog verder gaat, maar het niet meer kunnen begrijpen of overzien. Bedoelt U de wereld van negatief bestaan? Inderdaad, maar dat is voor ons een onvoorstelbaar iets, ofschoon evenwichtigheden ons leert dat het waarschijnlijk is dat zoiets bestaat. de wet der

Dus die ligt achter ether? Ja, inderdaad. U kunt hier dus zelf wel uit concluderen dat het moeilijk is om te zeggen; "nu ben ik schepper, nu ben ik creator van het Al, dus ook zelf scheppend", want ik bouw mij weliswaar een beeld van mijn eigen wezen, maar zolang als mijn eigen wezen wordt geproduceerd als het ware voortgebracht door een andere wezenheid, kan ik nooit voor mijzelf zeggen dat ik geheel creator ben, maar voor de wereld ìn mij word ik tot schepper. Kunt U dat nog volgen? Ja zeker, dit is mij bekend. Dit is niet zo'n ingewikkelde manier. Nu bestaat er echter één eigenaardigheid - als U deze dingen onderzoekt, zult U dat waarschijnlijk ook bemerken - en dat is dat wij te maken hebben telkenmale t. o. v. onze eigen sfeer en onze eigen levensruimte en bewustzijnsruimte, met positieve en negatieve werelden. Nu is het eigenaardige dat deze positieve wereld, wanneer zij aangeboord wordt door onze wereld, krachtgevend is, d.w.z. dan kunnen we met die kracht allerhand dingen doen die buiten ons eigen vermogen liggen, maar wanneer we de negatieve wereld aanboren dan verliezen wij onze kracht aan deze onder ons liggende wereld. Bedoelt U daar de klippoth mee? Niet geheel. Of zijn het de negatieve krachten? Neen, want in dit negatieve krijgen wij hier een - ja, hoe moeten we dat zeggen? - een verscheidenheid waarbij ons eigen standpunt bepalend wordt. Deze werelden zijn nog wel positief in de absolute zin; zij behoren dus niet tot de negatieve wereld. Maar aan de andere kant zijn zij voor ons zodanig negatief dat onze levenskracht voor hen een veel grotere waarde heeft. Dit schijnt in alles tot uitdrukking te komen, tot zelfs in het ervaren, het tijdservaren b.v. , in de duur van bestaan, de tijd dus dat een vorm wordt gehandhaafd, de waarde der krachteenheden die gepresteerd kunnen worden, en al die dingen meer. Wat dus in onze wereld b.v. normaal is, dat is een voortzetting van Uw wereld en ligt als zodanig nog in één vlak. Maar daarnaast bevinden - althans zo nemen we aan - zich andere vlakken, waarvan wij weten dat één ons kracht geeft, ofschoon wij ten hoogste de grens bereiken kunnen en zo de kracht putten zonder dat wij dit andere gebied kunnen om vamen, begrijpen of betreden. Maar aan de andere kant hebben wij een negatief gebied, waar voor ons het bestaan ook praktisch onmogelijk is, maar waar wij althans iets meer over kunnen weten, omdat het mogelijk is de kracht die wij uitgeven In deze wereld, althans enigermate te bezien en de reacties daarop volgend gade te slaan. Dus dat is het eigenaardige wat je hebt. Er is niet één grote negatieve wereld, maar er schijnt buiten het negatieve zijn een sterke differentatie in bestaansvorm aanwezig te zijn, waarbij het mogelijk blijkt van elke hoger gelegen sfeer krachten te ontvangen. Daarnaast staat echter dat we aan elke onder ons gelegen sfeer krachten afstaan, en, vooral wanneer dat niet beheerst gebeurt, vaak op zeer gevaarlijke wijze. Daar komt ook nog het leuke bij dat die krachten dan zich op de meest verschillende wijze kunnen uiten. Ik kan mij voorstellen dat onder zekere omstandigheden, uit een positieve wereld getrokken kracht, in Uw wereld zich kan manifesteren als electriciteit, maar zij kan zich evenzeer als oddkracht of genezende kracht manifesteren.

175

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Dus dat is afhankelijk van de modulatie die deze kracht heeft, de trilling die deze kracht heeft? Ja, inderdaad. En ligt die trilling in een bereik boven het ultra violette? Ja, ik durf dat niet precies te zeggen, want ik ben er geen specialist in, maar ik weet wel: deze trilling wordt aangegeven als ik mij niet vergis met een getal van 7 cijfers. Dus, ik ben zelf geen specialist, misschien dat broeder Matthias, die overigens op het ogenblik zich reeds heeft aangemeld en dus binnenkort mij wel vervangen zal, daar schijnbaar wel van op de hoogte is. Ik heb tot mijn spijt dan eigenlijk niet veel tijd meer over, vrienden, om op deze laatste lezing terug te komen, maar misschien kunnen we daar een middel voor vinden, om dat toch nog in het tweede deel van de avond te belichten. Ik hoop dat U het mij niet kwalijk neemt dat ik na deze korte inleiding reeds afscheid van U neem, maar belofte maakt schuld en in deze had ik beloofd niet langer te blijven dan deze broeder Matthias dan van mij wenste. Allemaal een goeden avond. Misschien vind ik nog tijd om even terug te komen. Goeden avond vrienden, Ik meen dat er bepaalde problemen met mij speciaal te bespreken waren en ik geloof dat met het aanboren van die problemen reeds een klein begin gemaakt werd. Het schijnt dus dat wij vanavond een ogenblik nog moeten spreken over levenskracht en haar werkingen. Wilt U de punten die U belicht wilt hebben op het ogenblik stellen? Ik had U dit willen vragen: bij die levenskrachten die zich vanuit de mens gedurende zijn leven manifesteren, hoe is de verhouding tussen de magnetische en de electrostatische krachten? Is daar de electrostatische kracht de draaggolf en is de modulatie daarvan electro-magnetisch of ligt dat anders? Nee, het gestelde is inderdaad volkomen juist voorzover het levensuitingen op Uw eigen vlak aangaat. In ons vlak ligt het iets anders, waar dan de verschijnselen, zowel als de vormen, belde van electromagnetisch karakter zijn, waarbij een modulatie van de eigenlijke levenskracht door de eigen persoonlijkheid plaats vindt, die in dit geval als electrisch gezien kan worden, waardoor wij uiteindelijk krijgen een doorstroming van ons eigen wilsvermogen door kracht die niet de onze is, waaruit wij, elk naar eigen bekwaamheid en vermogen, onze wereld en omgeving kunnen moduleren. Is dat duidelijk? Ja, dat is me duidelijk, dank U viel. Dan had ik nog willen vragen: de grote orde van deze trillingen liggen die boven het ultra-violet, de trillingen van het ultra-violet liggen dus van ongeveer 31/2 millimicron? Er zijn zelfs in onze sferen enkele trillingen die daaronder gaan, ofschoon die betrekkelijk laag zijn. Dus dat is de reden waarom mij de raad gegeven is deze experimenten uitsluitend in blauw licht te doen. Inderdaad. De reden is m. i. duidelijk genoeg. Hiermee werd gepoogd om elke aantrekking van de langste krachten zoveel mogelijk te voorkomen. Daarvoor is nu eenmaal een blauw licht, of bij ontstentenis een wit licht over het algemeen goed waar het voor de lagere krachten een duplicatie is van enkele eigen vermogens, waardoor het hun niet mogelijk is gemakkelijk door te dringen. Vinden zij daarentegen b.v. rood licht, dan is hierin voor henzelf een gemakkelijke modulatie met hun laagste krachten te vinden en kunnen zij als zodanig zich duidelijk en zelfs zeer hinderlijk manifesteren. Dus het heeft ook voordeel om, wanneer iemand een persoon magnetiseert en zijn krachten overbrengt, dit ook in een bepaald soort licht, in een bepaalde atmosfeer gebeurt? Daar zouden inderdaad voordelen voor te vinden zijn, ja. Heeft het zin om de magnetiseur op een potentiaal te brengen en dan de patiënt daarmee in aanraking te brengen, zodat met een grotere kracht deze levenskracht onttrokken kan worden en op de patiënt overgebracht? Dit heeft alleen dan zin, wanneer een duidelijke diagnose te stellen is. Waar wij n. l. te maken hebben met zenuwaandoeningen die behandeld worden door de magnetiseur, zal dit uiteindelijk zeer weinig uitmaken. Hier doet het suggestieve zoveel, dat voor de werkelijke 176

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 krachtwerking maar een heel klein gedeelte overblijft; de moeite zou groter zijn dan de 'baat. Daar waar wij te maken hebben met directe weefselkwalen e. d. , dus reële ziekteverschijnselen echter, zou een dergelijke methode m. i. wel aan te bevelen zijn. Ik heb U trouwens al enige beelden daarover getoond. En b.v. een kankerpatiënt? Nu is de kwestie zo, dat een magnetiseur heeft mij verteld, dat wanneer hij tegenover een kankerpatiënt komt te staan, dat hij de in druk krijgt dat dit een kracht in die veel groter is dan de zijne, dat hij zijn kracht niet over kan brengen en dat zelfs die kracht; die van die kankerpatiënt uitstraalt, op hem overgaat en hij al deze kwalen en al deze moeilijkheden persoonlijk ervaart. Toen ben ik op het idee gekomen om, wanneer ik bij deze magnetiseur kans zie hem op een dusdanig potentiaal te brengen, dat dit veel en veel groter is. Dan kan hij dat met zijn magnetische kracht moduleren en kan op die manier toch een genezende invloed uitoefenen die sterker en groter is dan die levensverschijnselen van de kanker. Ja, dat heeft echter enige bezwaren. Kanker n. l. vloeit terug tot de oerkracht, dus de kanker is een ziekte waarin een terugval tot primaire krachten plaatsvindt. Dat zal Uw magnetiseur dan ook aanvoelen en hij zal niet in staat zijn de muur van dit primitieve te doorbreken. Genoemde magnetiseur zal dan ook zeer zeker met een verhoogde kracht niet in staat zijn deze weerstand zonder meer te verbreken en te verdringen. Zolang zijn concentratie gericht blijft op kanker of op vermindering van pijnen ofwel op genezing in het algeheel, zullen wij hier deze zelfde weerstand vinden. De enige mogelijkheid die er overblijft voor de magnetiseur is, om met een hoog potentiaal geladen - dus daar komt Uw werk inderdaad op de voorgrond een correctie te nemen, waarbij de suggestie wordt uitgezonden dat alle afscheidingen van levensvochten weer normaal worden. Wanneer kanker ontstaat, zien wij n. l. een verandering in de interne afscheidingen, waarbij de ziekteverschijnselen bevorderd worden en de weefselwoekering ook wordt bevorderd, n. l. door een onttrekking van krachten aan omringende weefsels, waardoor het opnemen door de zich niet meer normaal delende cellen mogelijk wordt. Dus het doen overgaan van de maligne vorm in de benigne vorm. Inderdaad. Dit gebeurt ook wel eens spontaan. Het is ook spontaan gebeurd. In een dergelijk geval krijgen we in de eerste plaats een inkapseling van de ziekte zelve. Zij blijkt latent maar blijft aanwezig en kan te allen tijde uitbreken. Eerst echter wanneer zij geneutraliseerd is en de rest van het lichaam normaal functioneert, kan een verdere aanval op het kankerweefsel zelve worden gedaan. Mag ik in verband hiermede vragen of dit een enzymwerking is? Het is inderdaad een werking waarbij wij van enzymwerking eventueel kunnen spreken, hoewel sex-hormoon hiermede gemoeid is. Dat wordt ook door de kanker sterk beïnvloed. Wij zien die werking ook bij verschillende andere ziekten, soms in negatieve, soms in positieve zin. Wij zien b.v. een sterke vergroting -van afscheiding en daardoor een verstoring van het interne evenwicht bij vergevorderde t. b. Wij zien daarentegen bij de meeste kankergevallen een absolute negatie van de sexe, waarbij het denkbeeld zelve, het idee blijft bestaan, maar alle andere vormen langzaam maar zeker teloor gaan. En niet alleen zoals men denkt door het lijden zelve, maar eenvoudig omdat elke handeling op sexueel gebied in een dergelijk geval, geestelijk maar niet meer lichamelijk bevrediging kan schenken, dit zonder dat potentie verloren gaat. Trouwens er bestaan nog meer van dergelijke ziekten, die niet algemeen worden erkend. Er bestaat zelfs een klein ziektebeeld, dat ook door een sterk magnetiseur te genezen zou zijn, waarbij een omvorming van de normale enzymen aanleiding geven tot liet ontstaan van moederinstincten b.v. bij de man. Dit wordt dan geperverteerd en omgezet in homo-sexualiteit. In dergelijke gevallen kan de ziekte aanleiding geven tot een ontstaan van grote genegenheid voor het eigen geslacht plus voor kinderen en kan in een dergelijk geval ontaarden in een leven lang durende, niet te beheersen homo-sexuele drang. In andere gevallen kan het leiden tot een perversie, waarbij alleen de aantrekkingskracht tot het jonge kind wordt gevoeld en daaruit vaak voor de samenleving zeer schadelijke gevolgen ontstaan.

177

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Nu heeft U hier net het woord "enzym" gebruikt, maar een enzym daar verstaan we toch eigenlijk iets anders onder. U heeft het hier gebruikt in de betekenis van een hormoonwerking? Een enzym is toch een deel van de hormoonwerking en als zodanig te extraheren en zelfs te kristalliseren wanneer U dat wilt doen. Ik wilde nog even terugkomen op die kwestie van kanker. Wat die kanker verwekt bij mens en dier is niet bekend, maar nu wilde ik even terugvallen op wat er nu ongeveer een twintig jaar terug is gebeurd in het kankerinstituut in Parijs met Madelle Choucroun, die proef op zeeëgeleieren, waar uiteindelijk weer dat stuk van kankerachtig hout dat besmet was met de meest beruchte van de kankerverwekkers bij de planten, de bacillus Tumofaciens, dus dat die rondcellige kanker op deed treden in die zeeëgeleieren. Dan kan ik meer voelen voor een enzyme werking, hoewel het natuurlijk niet het enzym op zichzelf is, maar het is dan toch uiteindelijk iets, een straling, dat als enzyme werkt. Ja, dat kan Ik nog wel met U eens zijn. Ja, zo kunnen we dat wel opvatten. Dat kan als term inderdaad aanvaard worden. Wat ik even zou willen opmerken is, dat het kankervraagstuk wel zeer in de aandacht staat. Ja, het kankervraagstuk staat natuurlijk in het centrum van alle belangstelling, ofschoon, wanneer we het nagaan, de kanker toch niet in grote mate is toegenomen, de kankersterfte, maar alleen de aandacht van de wereld meer op de kanker is gericht. Er zijn m. i. andere ziekten die voor het mensdom fataler zijn en meer slachtoffers maken, meer ellende veroorzaken. Ja, dat geloof ik ook. Maar nu we het toch nog even hebben over die kanker en waar we het net hebben gehad over die stralingsgebieden, wilde ik nog even spreken over het kankervraagstuk Gurwitsch, die ook omstreeks die tijd, omstreeks dertig is hij er althans mee begonnen met zijn mito-genetische stralen - wat vermoedelijk dàt is waar we het in het begin van de avond over hadden - die dan wat verder in varnolagen, nietwaar, en ongeveer uitkwamen op een 1750 Angström. Nu werd er wel bijgezegd dat het zo buitengemeen lastig was om dergelijke golflengten te bepalen, omdat die uiteindelijk geabsorbeerd werden door de dunste luchtlaag, en dat het dus zou moeten gebeuren onder een zeer sterk luchtledig, waarbij dan toch uiteindelijk die cel, de celwanden zouden ploffen, dus dat die cel zou overlijden. Ik heb juist hiernaar nogal met grote interesse geluisterd, omdat U hier ook vertelde dat het weefsel dat aangetast zou worden door kanker inderdaad hier met de mitogenetische stralen ook zeer heftig oplicht en dat als die kankerdeling eenmaal aan de gang is, dat het dan uiteindelijk reageert in zijn stralingsgebied als dood weefsel. Dat zijn die proeven die eigenlijk weer vergeten zijn, wat wel heel erg jammer is, volgens mij althans. Ja, zolang men op het ogenblik nog wetenschappelijke stokpaardjes verdedigt en aan de levenskracht uiteindelijk veel te weinig aandacht geeft, behalve in enkele speciale gebieden, dan geloof ik ook wel dat men dat nog verder zal blijven vergeten. Maar het weefsel reageert hier als dood weefsel in de straling om de doodeenvoudige reden dat het feitelijk dood is, d.w.z. het bezit geen levende meer, het krijgt geen levende kracht meer toegevoerd, zodat het stelselmatig verzwakt, en daardoor is het juist voor de kanker aantastbaar geworden. Dus het is toch wel belangrijk om via publicaties op heel voorzichtige wijze de denkwijze van de wereld te gaan beïnvloeden in de richting van deze levenskrachten? Mits "voorzichtigerwiijze" dik gedrukt kan ik het accepteren, ja. Het merkwaardige is dat Gurwitsch, een Rus, die hier in '36 is geweest en in Leiden voor de medische faculteit over kankervraagstukken en in Utrecht voor de biologen over eiwitten en melksuikers heeft gesproken. Nu weten we van die lieden in Rusland hier betrekkelijk weinig af, en het verwonderde mij dat toen er kort geleden in Zuid Amerika een medisch congres was, dat de Rus die er was o. a. zei dat roken met kanker niets te maken had en ik heb zo'n idee dat die lieden aan de andere kant van het Gordijn op dat punt eigenlijk verder zijn dan wij hier, aan deze kant van het Gordijn. 178

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Ja, dat zijn ze inderdaad, maar helaas gaat hun streven meer de negatieve, dus de verwekkende kant uit, dan de positieve, de genezende kant. Maar als het U interesseert, de medische faculteit daar is inderdaad juist op dit gebied verder dan het Westen. Men heeft daar verschillende levensstralingen ontdekt en men kan daar ook al reeds een zekere prolongatie van het leven tot stand brengen, zonder gebruik te maken van vreemde substanties die aan het lichaam worden toegevoegd, alleen dus door activering van het lichaam zelve. Er komt zelfs geen zuurstoftoevoeging of iets anders bij te pas. Het is een kwestie van een bestraling, samengaande met een zekere reeks van oefeningen; en het eigenaardige is dat hierbij voor de cellen en wel speciaal voor de aderen een renovatie, een verjongingsproces plaatsvindt, waarbij vergrote veerkracht wordt gewonnen. En wij krijgen een sterker opvangen van vervalstoffen in bloedsomloop en stofwisseling, waardoor een regelmatiger afvoer ontstaat. Dat heeft men inderdaad bereikt en dat op het ogenblik gepraktiseerd in enkele van de hogere kringen, maar ik denk niet dat de heren er veel profijt van zullen hebben, gezien het feit dat de ouderdom geloof ik niet hun grootste vijand is. Maar men is inderdaad dus daar wat verder en men gaat er inderdaad van dit stralingssysteem uit. Dat dit juist in Rusland gebeurt is begrijpelijk, waar de mythische inslag van het Slavisch ras door een mystische inslag wordt geëvenaard en zij als zodanig oude overleveringen hebben nagezocht, en getracht hebben deze mede in te passen in het bekende kader der wetenschap en daardoor inderdaad tot veel nieuwe ontdekkingen zijn gekomen. Dus van categorische ontkenningen der wetenschap is daar weinig sprake. Wanneer de wetenschap daar iets categorisch ontkent is dat een politieke en niet een wetenschappelijke kwestie. Ik dank U zeer. Tot Uw dienst. En, vrienden, hebben wij nog meer te bespreken? Ik had U nog wat willen vragen. Dit opwekken van deze levenskrachten dat is alleen nuttig wanneer dat toch gebeurt met een zekere intensiteit, en wanneer de atmosferische omstandigheden van dien aard zijn dat hier factoren optreden die dat onmogelijk maken, dus ik bedoel dit: wanneer het aantal geladen deeltjes in de normale atmosfeer waarin we leven groter wordt dan een bepaald getal per cm3, dan wordt de hevigheid van deze verschijnselen belangrijk vergroot. Inderdaad. En wanneer is dat dan schadelijk voor liet individu, in welke grootte-orde, want op het ogenblik variëren die deeltjes van 9 tot 11 per cm3, en nu ben ik zo ontzettend bang dat door deze uitgebreide atoomexperimenten, waar deze ladingsdeeltjes niet homogeen in de omgeving zich verspreiden maar in slierten en wolken, zodat we door merkwaardige atmosferische condities veel en veel grotere concentraties kunnen verwachten op totaal verrassende punten, eventueel complicaties zouden optreden voor het leven en dat hier natuurlijk mogelijkheden moeten geschapen worden om dit teveel te kunnen onttrekken. Maar nu is de kwestie: wanneer is dat teveel daar? Dat teveel dat ligt pas bij getallen van 90 tot 100. Wanneer U het viervoudige van het normale, dat regelmatig met kleine tijden van normaliteit terugvalt tot het normale, moet doorstaan, kan Uw weefsel zich daar nog aan aanpassen en Uw lichamen treden geen uiteindelijke schadelijke gevolgen op. Treden er ook geen spontane mutaties in het biologische stelsel op? Dat inderdaad, dat is een logische reactie van het aanpassen, en wat dat betreft kunt U dus inderdaad met heel veel mutaties reeds nu rekenen, waar mutaties reeds kunnen ontstaan wanneer de blijvende stralingsdichtheid en de blijvende dichtheid van geladen deeltjes het tweevoudige wordt van normaal. En welke mutatievormen kunnen daaruit ontstaan? Deze mutatievormen kunnen lichamelijk zijn en kunnen dan elk deel van het lichaam in het bijzonder betreffen. Over het algemeen zullen wij zien dat een afweer wordt geschapen, waardoor een verandering van intern evenwicht plaatsvindt. Dit zal zich uiten in een abnormale ontwikkeling van bepaalde lichaamsdelen. Een dergelijke mutatie zou dus b.v. kunnen brengen bij een mens, om het nu heel normaal te eggen, een verandering van de huid, die schaalachtig schilferig wordt. Wij zouden verder de mutatie kunnen krijgen waarbij het 179

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 gebit zelve aangetast en gevaarlijk door zijn constructie vervangen wordt door een harde laag als het ware vereelt tandvlees. We kunnen mutaties krijgen waarbij de gezichtszenuw is aangedaan en geen normaal onderscheiden bij daglicht meer mogelijk is doch slechts in duister of het omgekeerde. Wij kunnen veranderingen krijgen waarbij b.v. de evenwichtsorganen kunnen worden aangedaan, zodat een andere voortbewegingshouding noodzakelijk wordt, om nog niet te spreken over de vele misvormingen die zeker evenzeer mogelijk zijn. Dit geldt natuurlijk voor de mens, maar voor elk wezen kan dit gelijkelijk plaatsvinden. Wij zullen verder over het algemeen, als deze mutaties plaatsvinden, een deel dier mutaties normaal vinden in proporties, maar abnormaal in afmetingen, zodat wij te maken krijgen met meer reuzen en meer lilliputters. Gaat dat over de planten en de dieren ook? Dat gaat ook over de planten en de dieren. Is daar geen bewuste afweer mogelijk? Neen, daartegen is geen afweer mogelijk. Men kan zichzelve daartegen beschermen, maar men kan niet de zaadcellen daartegen beschermen, zodat dergelijke mutaties eerst kenbaar worden in de geboorte en juist daardoor moeilijk te controleren zijn, behalve natuurlijk wanneer eenmaal het kind geboren is, en zelfs dan zal men nog niet altijd weten of hier sprake is van een mutatie tot in het vierde, vijfde levensjaar. Dan worden die delen eerst kenbaar. Wat dieren en planten betreft kan de mutatie soms vier, vijf geslachten nemen om eigenschappen in zich te verzamelen, waarna het komt tot een plotselinge uiting daarvan, dus een totale uiterlijke verandering. Dus met kennis van de luchtevenwichten, electrische evenwichten, zou het mogelijk zijn deze electrische evenwichten kunstmatig te verschuiven, zodat hier dit teveel van de materie onttrokken wordt, want ook deze geladen materie, deze geladen deeltjes, hebben een electrische lading, en dat zou dan dus ook mogelijk wezen Ja, ik wil alleen maar één tegenwerping maken. Dit is theoretisch juist, maar praktisch niet te verwezenlijken en wel gezien de huidige structuur en stand van de wereld en de wetenschap der wereld. Dus hieruit zouden we dus moeten concluderen dat het gebruik van de atoomsplitsing een foutieve greep is van het mensdom. Als U het mensdom als de hoogste ontwikkelingstrap tracht te beschouwen: inderdaad. Maar wanneer U aanneemt dat het mensdom in zijn huidige vorm slechts één schakel is in een bewustwordingsgang waarbij wij een stoffelijke evolutie zien die gelijke tred houdt met de evolutie van het eigen-ik, dan geloof ik dat we aan kunnen nemen dat dit een zeer goede handeling is geweest, al heeft men het misschien niet zo begrepen, omdat men hierdoor activiteiten ontwikkelt die anders nog vele duizenden jaren zouden slapen en dus voor het mensdom het mogelijk wordt om met zeer rasse schreden verder te gaan naar de volgende trap van bestaan, want uiteindelijk zullen we uit deze mutaties wederom een vaste, tegen deze stralingsinvloed bestendigde mensheid zien groeien, die dan echter door de verworven capaciteiten hoger zal staan dan deze mensheid en zo dus wel wat lijkt op de "Uëbermensch". Hoofdzakelijk zullen dit mutaties zijn waarbij de structuur van de hersenen licht veranderd is en daardoor krijgen we een grotere mogelijkheid tot kennis vergaren, o. a. door fotografisch vermogen en zeer scherp combinatievermogen. Ik heb n. l. gemeend - op het ogenblik wordt daar ook veel naar gezocht - dat de electrofysische katalyse en anti-katalyse, dus het lange electrofysische weg opwekken van bepaalde trillingscombinaties om stoffen te vervormen en te maken, toch een minder schadelijke methode was om tot het doel te geraken. We kunnen op die manier het molecuul bouwen en breken. Inderdaad, maar voor de wereld op het ogenblik is dat niet aanvaardbaar, omdat de wereld niet vraagt om het gestadige succes maar om het eclatante succes. En als zodanig geloof ik niet dat U hoeft te hopen dat deze katalytische problemen op de voorgrond zullen komen. Ik denk wel dat we nog de eerste honderd jaar te maken zullen hebben met absoluut kernfysische problemen, waarbij de kernontbinding en de winning van kracht daaruit en de

180

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 nuttige winning van kracht daaruit wel het hoofdbestanddeel van de studie uit zal maken, tenzij men zich voor die tijd daardoor vernietigt, maar ik neem dit niet aan. Mag ik nog even terugkomen op deze mutaties die U hier net aangestipt heeft, de afwijkingen of veranderingen die organisch zouden kunnen plaatsvinden? Kunt U ons ook nog vertellen welke invloeden deze mutaties op het geestelijk of psychisch vermogen van de mens kunnen hebben? Er is natuurlijk een zekere categorie van idioten die hieruit voortspruit; dat zal begrijpelijk zijn. D.w.z. een deel van de mensheid zal in de mutatie een vorm vinden die niet meer boven het dierlijke bewustzijn uit kan komen. Wij zullen daarentegen veel vreemde vormen zien, die, zoals ook reeds tegenwoordig de misvormden, een soort compensatie zijn voor een intensere hersenwerking en tot een grotere geestelijke vitaliteit kunnen komen. Daarnaast zullen we een aantal personen zien die juist door hun mogelijkheid inzicht te verwerven plus een afschuw voor datgene waar ze hun ontstaan uiteindelijk aan hadden te danken, althans in deze vorm, een gerichte, geestelijk gerichte activiteit zullen gaan ontplooien en in een dergelijk geval kunnen we wel spreken van zeer gunstige resultaten, geestelijk. Als ik het goed begrepen heb dan is dus het evenwicht, dat in de natuur altijd heeft bestaan, ook na het ontstaan van deze mutatie ook nu weer in evenwicht, want er zullen meer mensen zijn die psychisch veel verder komen dan wij nu zijn en er zullen ook veel meer mensen zijn die naar de kant van de idiotie gaan. Inderdaad. Dus dat evenwicht dat zal ook door deze mutatie weer hersteld worden. De natuur herstelt altijd het evenwicht, dat is haar ene grote functie, en alleen een hoog bewustzijn kan met behulp van een zekere cultuur, die psychisch of fysisch kan zijn - nu is het fysisch -, dit evenwicht tijdelijk verstoren maar nooit volledig en nooit voortdurend. Ik geloof, vrienden, dat er voor mij niet zo bijzonder veel eigenlijk te beantwoorden en te zeggen is vanavond, maar dan wil ik nog zelf even een paar punten aanstippen. Ik heb bij enkelen Uwer een paar aardige kleine experimentjes meegemaakt en ik ben tot de conclusie gekomen dat, zover de tijd reikt, het voor U interessant is deze experimenten van hieruit voort te zetten. Ik zal U teruggeven zodadelijk aan de spreker die ingeleid heeft en die voor U verder zal vervolgen dan het thema "magische werkingen". Enkelen Uwer heb. ben daar reeds pogingen toe gedaan en ik weet dat enkelen Uwer reeds de gedachte hebben "dit is onzin" of althans "ik kan dat niet", terwijl een paar van de aanwezigen bemerkt hebben: "Hé, dit is alsof ik het altijd al geweten heb; nu ik erop ga letten klopt het juist altijd; wanneer ik iets als vaststaand aanneem, vervult zich deze aanname". Degenen onder U die dit meemaken kan ik wel zeggen: U zult nog lang verder moeten experimenteren voordat U een werkelijke beheersing bereikt, maar dat neemt niet weg dat deze proeven voor U althans veelbelovend waren. Indien U in deze richting verder wilt gaan, dan zult U van onze kant uit en zo mogelijk ook van mij uit - wanneer de tijd daartoe reikt; ik heb n. l. zo U weet andere bezigheden - de nodige inspiraties ontvangen, waardoor vanzelf Uw aandacht wordt gericht op die punten die van belang zijn. Dan wens ik U verder alleen nog toe een aangename hervatting van deze studiebijeenkomsten. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Hier ben ik dan weer en we kunnen dan nog een ogenblikje praten over het onderwerp dat op het ogenblik eigenlijk op deze avonden aan de orde is. Het gaat hier in de allereerste plaats over de wil als remming voor de magische werking. Dat heeft U, meen ik, de vorige maal al duidelijk begrepen, nietwaar? Nu moet U eens opletten. De wil zelve kan nooit beschouwd worden als de werkelijk motorische kracht die tot verwerkelijking van bepaalde wensen en verlangens drijft. Het is alleen maar de startmotor, het is alleen de eerste beweging die moet worden gemaakt, waardoor het gehele apparaat van Uw bewustzijn in werking wordt gesteld. En nu heb ik die vergelijking speciaal gekozen omdat ik U, als bekend met autorijden en wat daarbij hoort, zeer zeker nooit de fout zal zien uithalen door te rijden terwijl Uw startmotor nog voortdurend in werking wordt gehouden, wanneer dit althans technisch mogelijk ware. Integendeel, U gebruikt Uw startmotor om Uw werkelijke motor aan de gang te brengen. Wanneer die loopt dan denkt U aan die starter niet meer. Uw wilsvermogen is uiteindelijk niets 181

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 anders dan de startmotor. Wanneer U iets wilt, dan moet U zich goed daarop kunnen concentreren, U moet het voor Uzelf precies kunnen omschrijven "dat wil ik", en dan zeggen"mijn hele persoonlijkheid stel ik daarachter, basta. En nu heb ik dat gedaan, ik heb alles omschreven, ik heb dus door mijn wil mijn totale bewustzijn aan de gang gebracht, geactiveerd, laat nu dit totale bewustzijn, ook al merk ik daar zo direct niet veel van, zijn werk volbrengen. Dat was het punt waar het eigenlijk om ging". Heeft U daar eerst wat over te zeggen of op te merken? U bedoelt: als we het eenmaal aan de gang hebben gebracht, dan gaat de werking voort. Ja, althans gaat zij buiten Uw waakbewustzijn om. Maar wanneer U iets wenst, dan verwezenlijkt U dat. Naarmate de wens intenser is en de wil tot vervulling van die wens groter, komt U tot een spoediger en vollediger bereik. Dus het is eerst noodzakelijk dat je voor jezelf weet wat je doet om attent te worden op hetgeen wat je bereiken kunt. Ja, kijk eens, wanneer U iets wilt, dan begint U met Uw doel te omschrijven. Dat is punt één. En dan moet U weten dat dat doel binnen Uw mogelijkheden ligt, d.w.z. U moet aan de mogelijke verwerkelijking inderdaad geloven, anders bereikt U het niet, want dan kunt U Uw hele wezen niet daarvoor inzetten. Wanneer U dat heeft gedaan echter, dan zult U merken dat het totaal Uwer handelingen, ook wanneer U er helemaal niet mee bezig bent en niet aan denkt, toch op deze verwerkelijking gericht zijn. Begrijpt U? En dan krijg je automatisch een aanvulling van de bewuste processen door de onbewuste processen, geleid door geestelijke processen, die op hun beurt uitgrijpen in de geestelijke bewustzijnswereld, zowel dus het bovenbewustzijn - zover geestelijk van de mensheid de totale bron van alle dingen; voorzover als de mensen een gezamenlijk bewustzijn bezitten dan - en natuurlijk de geestelijke sfeer die binnen Uw bewustzijnsmogelijkheid ligt. U activeert dus een groot aantal gebieden en trekt uit al die gebieden impulsen. Dit leidt tot schijnbaar irrationele handelingen. Wanneer U zegt, redelijk gezien: "ik wil dat bereiken", dan zult U nooit de dingen doen die U, geleid door het intuïtieve proces, doet; U kiest heel andere wegen en U weet eigenlijk niet eens waarom U ze kiest, maar het lijkt U zo goed. Zo verwerkelijkt U met Uzelve reeds een klein wondertje. Maar het eigenaardige is; wanneer je dat, zonder je daar veel van aan te trekken verder, zo beleeft en het als normaal beschouwt, dan gaan de anderen het ook als normaal aannemen, juist door de intensiteit waarmee U het zelf beleeft. Door die wederkerige beïnvloeding brengt U dus de omgeving tot een medewerking. Maar waar U speciaal iets wilt en die wil de boventoon laat voeren, of Uzelve stelt als afgezonderd van de anderen, dan werkt dat niet. En dan krijgen we dus de tegenwerking van de anderen. Dus die wil is eigenlijk een zekere spanning die de eigenlijke zaak tegenwerkt? Ja. En die neemt veel energie in beslag? Dat niet alleen; was het dat alleen nog maar, maar de wil betekent niet alleen een richting van de persoonlijkheid, maar een scherpe begrenzing en daardoor wordt de persoonlijkheid, juist in de sterke wilsdaad, belemmerd in. . . zijn mogelijkheden, in de ontplooiing van energie. . . Juist. . . . omdat de ontplooiing niet zo groot kan worden, omdat je nog niet de totale ontplooiing kunt bezien en kunt overzien. Inderdaad, dus Uw bewustzijn, dat Uw wilsvermogen richt, is niet groot genoeg om alle mogelijkheden bewust in te schakelen. En waar dat het geval is dus, moet deze wilsdaad als richtinggevend worden gestart en het hele proces zich dan verder afspelen als een soort van lawine. Feitelijk zou je dus met een wensgedachte moeten beginnen in plaats van met een wilsgedachte. Nee, nee, nee, De wensgedachte houdt in de niet-vervulling. "Is het misschien. . . ?" Dus de twijfel, het ongeloof. De wilsgedachte stelt de verwerkelijking als reëel, die bidt niet "Geef ons heden ons dagelijks brood", maar "Gij geeft ons heden ons dagelijks brood", en dat lijkt een 182

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 heel klein verschil, maar in die vaststelling is in de persoon als realiteit iets gevormd dat ook morgen werkt. Als ik zeg tegen mezelve: "morgen zal ik volledig gezond en prettig en licht van zin zijn", dan schep ik daarmee een positieve waarde. In mij is dat reeds aanwezig en daardoor zullen alle ontwikkelingen onbewust op dat punt gericht worden. Maar wanneer ik zeg: "ik wou maar dat ik morgen -weer gezond was en dat ik morgen dit en dat", dan stel ik dit als twijfel. Ik richt dus niet mijn capaciteiten op wat anders, maar ik richt ze ook niet op de vervulling van de wens. Begrijpt U het verschil tussen de wens- en de wilsgedachte? De wilsgedachte stelt een verwerkelijking als zeker "ik wil dit", en dat betekent: "dat gebeurt". Ja, ja. Maar uiteindelijk wordt de wilsgedachte natuurlijk een andere gedachte, zij wordt n. l. herscheppingsgedachte, waarbij een totale omgroepering in het voorstellingsvermogen betekent dat de realiteit zich daar automatisch bij aan moet passen; dat staat vast. En dan is hier geen wil meer maar alleen een vaststelling. Nu ja, het is niets bijzonders. Jezus heeft het ook gezegd: "Vraagt en U zal gegeven worden", maar natuurlijk niet als je niet gelooft dat de gevraagde het ook geeft onmiddellijk wanneer je vraagt. Dus de vraag of de uitdrukking van de wens plus de vervulling zijn één en de wil drukt zich dus uit in deze wens, waar hij deze wens als noodzaak ziet; "dit is zo en dat zal zo en dat moet zo", en dan gaat het hele wezen zelf tot verwerkelijking over. Komen we nu een klein beetje meer erin, in de gedachte? U kunt het er ook wel mee eens zijn geloof ik. Ja, ja, zeer zeker. Hoe werkt dit op de wil van degeen die dat niet wil? Over het algemeen verlammend, dat is heel eigenaardig, want iemand die dit niet wil voor zichzelve, negeert automatisch alles wat daarbij hoort en zal dus voor zichzelf die verwerkelijking niet beleven, want hij ziet het niet, hij is er als het ware blind voor. Maar de persoon die krampachtig wil en dus niet als ingewijde wilg die heeft in deze wilsacte gezegd:" en zo zál het worden", en die staat tegenover een ander die met een zekerheid zegt: "maar het 'is zo als jij wilt dat het niet zal worden". En U weet : er is niets zo erg als vechten tegen iemand die zeker in. Daar helpt geen reden, daar helpt geen betogen, "zo is het". En dan kun je jezelf hoogstens de kop inlopen tegen zo'n muur, maar verder kom je niet. En daarom werkt dat verlammend. Al die wilsenergie als gerichte kracht op U gaat teloor, wordt hoogstens nog een versterking van Uw eigen wezen, omdat de tegenstand bij U een verhoogde activiteit veroorzaakt op alle gebieden. Maar wordt de wilsgedachte in de persoon geuit en gebruikt als stimulans om de verwerkelijking van iets in het ik mogelijk te maken, door het accepteren van deze zaak als vervuld, dan betekent dit dat zo'n mens zich op alle gebieden, in alle sferen waarin hij bewust lat afsluit van andere mogelijkheden en dan stoort U elkaar niet meer, dan raken Uw werelden elkaar tijdelijk op dat punt niet. En dan zult U zeggen: ja, maar wanneer er nu een intense gebondenheid is tussen twee mensen b.v. - de man die zegt: "ik wil kinderen hebben" en de vrouw zegt: "nee" of omgekeerd; dat komt voor - dan zou je zeggen dan moeten ze toch allebei eigenlijk gefrustreerd worden of één van de twee moet teleurgesteld worden, maar het eigenaardige is dat hier een vervangingswaarde wordt geschapen en die vervangingswaarde die wordt zo regel ervaren dat wij óf zien dat de betreffende partner met de wens, deze wens, buiten de partner, van wiens wereld hij gescheiden is en waarmee hij dus niet volledig meer leeft, toch verwerkelijkt 'of het andere: wij zien dat een transsubstantie plaatsvindt, waarbij de wens op een ander plan wordt overgebracht,en dan worden de kinderen een auto of een werkje of misschien wel een paard of een grote hond. En bij vrouwen wordt dat heel vaak zo'n klein keffertje; U kent ze wel. Ik had U nog een vraag willen stellen. Voor U ligt een staaf van een hoogst merkwaardige stof, waar ik zeer merkwaardige verschijnselen aan heb ontdekt. zou U die misschien in Uw hand willen nemen? En wat wilt U daarvan weten? Ik heb n. l. gemerkt dat deze stof hoogst merkwaardige aantrekking heeft t. o. v. alle mogelijke voorwerpen. . . Neemt U ze liever terug; ze is op het ogenblik wat storend voor me.

183

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 . . . alle mogelijke voorwerpen wat aantrokken en waarvan wij niet weten waar dat vandaan komt en wat de eigenlijke verschijnselen daarvan zijn. Ja, dat kan ik U zo niet zeggen. Het spijt me erg, maar dat ligt een beetje buiten mijn eigen terrein. En wat voor ervaring kreeg U, toen U zei dat het storend wan? Ik kreeg de indruk dat op dit moment mijn beheersing over het lichaam minder werd en wel speciaal de beheersing over de stembanden, waarschijnlijk omdat ik me daar het meest op concentreer, en ten tweede kreeg ik de indruk dat, laat ik zeggen mijn wilskracht, mijn uitingskracht werd afgeleid in een andere richting. Ik zal U zeggen, ik heb hier gemerkt, of liever. dat was mijn idee, dat deze stof,wanneer die op een bepaalde manier gewreven werd odd-kracht zou onttrekken aan de omgeving. Dus het zou dan natuurlijk ook mogelijk zijn dat daardoor de beheersing ver het medium verminderd werd. Ja, dat is wel mogelijk, vooral natuurlijk omdat we in dit geval te maken hebben met een beheersing waarbij de bezitname ietwat vluchtiger is, ofschoon daarentegen het contact natuurlijk zeer goed is juist, doordat je een zekere afstand bewaart. Maar het eigenaardige is, wat daarnet werd gedaan dat trekt door. Als ik het zou moeten beschrijven in het lichaam van het medium, het trekt door tot aan de nek toe. En nu weet ik dat ik hier aanzit, dus dat betekent(Band loopt af) . . . ook op deze verschijnselen uitwerkt, want zo moet je eigenlijk stap voor stap vooruitgaan, om een inzicht te krijgen in deze electrostatische, electromagnetische wereld, waarin eigenlijk deze krachten tot uiting moeten komen en in welke grootte-orde deze liggen. Ja, dat kan ik begrijpen. Maar ik kan U in ieder geval één ding vertellen: U zou deze stof waarschijnlijk kunnen gebruiken als afweermiddel tegen elke bezitnemende geest die geen volledige beheersing heeft, want U maakt het inderdaad wel enigszins moeilijk daarmee. En dat is natuurlijk in ons geval nu niet zo wenselijk, maar in andere gevallen kan ik me voorstellen dat het zéér wenselijk is. Bij krankzinnigen, bedoelt U? Bij krankzinnigen etc. En bij bezitneming? Ja, en misschien zelfs - dat klinkt nu een beetje eigenaardig, maar als U de methode zou kunnen vinden, die kracht gaat als het ware om een hoekje; weet U wat ik daarmee bedoel? Ja. . . . . als U nu de methode zou kunnen vinden om om dat hoekje een reservoir neer te zetten, dan zou U daar misschien een evenwicht mee kunnen bepalen, want die kracht gaat ergens naartoe; die wordt niet zo maar veranderd en weggetrokken zonder meer, en dan zou je misschien de ideale omstandigheid hebben dat je de versterking of de verzwakking van bepaalde tendenzen bij elk mens in de hand hebt. Dat zou b.v. bij zenuwoverspanning en hysterie ook wel eens aardig kunnen zijn. Daar ben ik ook n. l. mee bezig geweest om deze krachten daaraan op een bepaalde manier te kunnen onttrekken en te regelen. Maar denk erom: alleen onttrekken gaat niet goed. Het is zoals Vader zegt: alleen maar betalen en niet verdienen. . . Ja, maar alleen aan de stof onttrekken de werking, en U hebt hier zoeven gezegd dat die kracht ergens naartoe gaat en dat is inderdaad zo, die kracht die trekt zich naar het midden van deze staaf. Dat denkt U, maar dat is het nu juist, daarom zeg ik: ze gaat een hoekje om, ze blijft niet in die staaf, ze wordt omgezet. Ik zal er toch eens een keer over praten. Matthias is er niet meer. Joseph misschien. In ieder geval, ik ga nu op het ogenblik eindigen, want ik voel mijn eigen beheersing al wat minder en als we dan verder doorgaan, dan moet ik heel veel van de kracht van het medium gebruiken en dat is nu niet de bedoeling. Dus zeg ik voorlopig: allemaal goeden avond. Dit is dan een klein beetje vakantieachtig begonnen, maar een volgende keer dan gaan we toch werkelijk weer aan het werk. Goeden avond. 184

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Goeden avond vrienden, Nou, het tweede deel van de avond dat is natuurlijk Uw eigen deel, dus ik zou graag willen weten waar we over spreken. U heeft eigenlijk toch wel grotendeels het woord gevoerd, maar is er een bepaald onderwerp dat U interesseert op het ogenblik? Ik geloof dat dit een reden temeer is om het onderwerp aan U over te laten. , Nu, ik wil het natuurlijk wel doen, maar waar zullen we over spreken? Over de krachten die op het ogenblik op de wereld ontketend zijn nog eens een keertje of wilt U het een beetje esoterischer zoeken, willen we een beetje filosoferen? Een beetje filosoferen. Een beetje filosoferen? Nu is filosofie een heel moeilijk iets, want als je gaat filosoferen, dan heb je heel vaak een zwerm van citaten nodig en in die zwerm van citaten gaat vaak de werkelijke filosofie teloor. Dat is net als een glas water dat goed voor je is, maar als je dan een hele zee uit moet drinken, dan kun je dat niet, dan verdrink je. En zo gaat het hiermee ook. Maar ik geloof dat we een ogenblikje na kunnen gaan denken over iets dat een beetje in verband staat met alles wat we vanavond al besproken hebben, n. l. over kracht. Uiteindelijk, dat er krachten zijn en veel krachten, dat weten we allemaal. Wij kunnen uitrekenen op aarde wat potentiële, wat actieve kracht is, we zien de omzetting van de ene kracht in de andere en we vinden het heel normaal dat dat allemaal zomaar gebeurt. Wij vragen ons helemaal niet af waarom bij een chemische reactie b.v. kracht vrijkomt en we vinden het eigenlijk heel vreemd wanneer een lichaam eens een keer geen kracht heeft en we zeggen: nu ja, als een mens maar genoeg te eten heeft, dan heeft hij vanzelf kracht genoeg. Maar aan de andere kant staan we soms voor verbluffende feiten. Laten we b.v. eens denken aan een mens, een mens die op een gegeven moment met een minimum rantsoen van levensmiddelen, dus een minimale omzetting in zichzelve komt tot krachtprestaties die zijn normale prestaties ver te boven gaan. En wat moeten we dan gaan denken van al deze eigenaardige gebeurtenissen die op aarde plaatsvinden regelmatig, zonder dat we weten waarom, want waarom, om nu eens meteorologisch te spreken, staat een bepaald hoog de ene keer zus en de andere keer zo, waardoor het ene diep na het andere diep U wel of niet bereikt. Er moet iets zijn dat al deze kracht regelt. Dan weten we verder, of althans is men toch wel geneigd om aan te nemen dat kracht de kern is van alle materie; dat geloven we allemaal graag, maar we kunnen het ons niet voorstellen, zeker niet wanneer we in de materie zelve leven. Als al die kracht nu eens een keer te realiseren zou zijn voor ons, wanneer we al die verklaringen zouden weten, dan staan we voor het grootste raadsel aller raadsels, want wanneer kracht aanwezig is, hoe komt het dan dat deze kracht niet evenwichtig is, dat deze kracht voortdurend verschijnselen en beweging produceert, waar- bij we dus moeten rekenen met een voortdurende uitwisseling van de ene energetische vorm in de andere? Ja, en dan komt eigenlijk de filosofie, de poging om door beredenering en redelijk overleg een oplossing te vinden die buiten de normale feitelijke kernvermogens ligt. Wanneer ik spreek over deze kracht als primair, dus als zuivere krachtvorm, dan weet ik maar één ding; die kracht kan nooit verminderen of vermeerderen, maar ze kan in een groot aantal vormen optreden. Hoe komt zij hiertoe, moet die kracht door een andere kracht beroerd worden? Dat lijkt me onwaarschijnlijk, want dan zou ik een dubbele reeks verschijnselen krijgen, een dualiteit, waarbij twee heel verschillende werelden gelijktijdig en waarschijnlijk althans voor elkaar merkbaar - ik wil niet zeggen zichtbaar of voelbaar moeten bestaan. Mij dunkt dat deze theorie ons teveel stelt voor het raadsel: waai is die andere wereld? Want natuurlijk is het heel aardig om te spreken over de negatieve en de positieve kant der kracht en de negatieve en de positieve wereld, maar zelfs wanneer die bestaan, waar is eigenlijk hetgene dat deze kracht tot uiting dwingt? Dat kunnen we niet zuiver natuurkundig doen. Dan moeten we dus aannemen dat er iets is dat anders is dan deze kracht werkzaam kan zijn met of in deze kracht. Nu gaan we weer een ogenblik terug naar de mens. We zien dat de mens, onafhankelijk van de op aarde bekende vormen der energie, kan komen tot denkprocessen, waarbij hij beïnvloedend werkt op de kracht in zijn omgeving en deze dirigeren kan en daarmee zelfs kan creëren. U heeft er daarnet al het een en ander over gehoord, dus daar behoef ik niet verder op in te gaan. Hieruit zou ik de conclusie willen trekken, dat denkend vermogen als zodanig niet te identificeren is met kracht in haar normale vorm of zelfs in haar primaire vorm. Het moet iets anders zijn. Kunt U het met mij eens zijn 185

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 zover? Geen fouten ontdekt in het betoog? Dan gaan we verder. Wanneer ik nu aanneem dat er dus een kracht is en een zijn - ik noem dit nu maar "zijn" - dat deze kracht dirigeert en richt, dan moet dit zijn in zichzelve onevenwichtig of t. o. v. het totaal der aanwezige kracht zeer klein zijn, zodat de verschillende indrukken, gemaakt door het zijn op het totaal der krachten, een groot aantal onevenwichtige toestanden tot stand kan brei, gen, waaruit dan de normale reacties en omzettingen van kracht en vermogen plaats kunnen vinden. Ook nog geen bezwaren? Nu moet dit "zijn" aanwezig zijn in alle dingen of in alle dingen aanwezig zijn geweest, want wij kunnen niet aannemen dat een gehele reeks ontwikkelingen zich volledig tot tegendelen kan ontwikkelen wanneer alleen maar één stimulans aanwezig is. We zouden dan wel het tegendeel af kunnen leiden als mogelijkheid uit het zijnde, maar we zouden nooit het tegendeel als realiteit kunnen zien. Mag ik dan misschien aannemen dat de denkende of leidende kracht een tweede wereld is, te zien als één denkend vermogen, dat het geheel van alle kracht doordesemt, dat daarin dus in opgenomen en door tijdelijke concentratie, nu op dit dan op dat punt, een voortdurende reeks van verschijnselen niet alleen tot stand brengt maar ook dirigeert? Is dat aanvaardbaar? Kan de kracht ook als eigenschap bewustzijn hebben? Dat is nu juist het probleem dat ik probeer te ontwikkelen, want U zult zelf de conclusie alreeds getrokken hebben waarschijnlijk, dat, wanneer ik spreek over een doordesemde kracht, pardon, een doordesemd zijn, dat de kracht dirigeert - we moeten erg voorzichtig zijn dat we ons niet verspreken nu, hoor, want we hebben tijdelijk een bepaalde terminologie aanvaard om deze twee verschillende wezenheden van elkaar te scheiden, n. l. "energie" en "het zijn". Als ik aanneem dat het zijn dirigerend is voor de kracht en alle verschijnselen die in en door de kracht tot uitin komen, dan kan ik aan de kracht zelve als zodanig geen bewustzijn toekennen. Bent U dat met me eens? Want indien deze kracht zelve een bewustzijn zou hebben, zou zij in zichzelf processen tot stand kunnen brengen. Waar wij echter aannemen dat zij gedirigeerd wordt door het zijn, moet zij als niet-bewuste aanwezigheid voortdurend haar vorm ontlenen aan de indruk daarop gemaakt door het denkend vermogen. Nu noem ik dit denkend vermogen God, want daar moesten we uiteindelijk naartoe; dat begrijpt U allemaal. Ik stel dus een naam. Ik zeg niet: "het is dé Godheid of de Alvader", ik zeg: "ik noem dit God", voor de eenvoud. God moet dan alle dingen beïnvloeden, ook ons, want wij bestaan ook uit energie. Wij zijn dus wel degelijk direct creaties, schepselen van die God. Maar wanneer ik zelf denk in mijn wereld komt dat zo duidelijk tot uiting, duidelijker dan in de Uwe - en ik creëer hierdoor, dan blijkt het dat het wel past in het totale schema van het groot-denkendvermogen, maar dat ik in mijn beslissingen meerdere mogelijkheden had oftewel een keuze, een keuze die veronderstelt een bewustzijn, want zonder bewustzijn wordt die keuze niet gemaakt, nietwaar? Ik ben dus ook bewust. Dan ben ik ook mijn waarde vrienden, heel eenvoudig en simpeltjes een deel van God, van het zijn. Als ik mij nu voor moeten stellen dat ik als deel van het zijn deze krachten dirigeer, dan moet mij toch wel duidelijk worden dat ik, binnen de mogelijkheden mij gegeven, volledig scheppend vermogen heb. Dat kan ik echter zeker wanneer ik in de materie, die toch een totaal van energetische vormen vertegenwoordigt en voortdurende krachtomzettingen, niet tot stand brengen. In de wereld van de geest kan ik dit slechts beperkt tot stand brengen. Waar ligt deze belemmering? Heeft deze kracht dan misschien een eigenschap die ons totnogtoe ontgaan is? Is deze kracht misschien niet vatbaar voor een druk zonder meer, maar kan deze kracht alleen gedirigeerd worden door met deze kracht zelve harmonische tendenzen? Kan het goddelijke zich in de kracht dus alleen tot uiting brengen wanneer het volledig harmonisch is en daardoor een verandering in evenwichtsverhoudingen tot stand brengen? Wat denkt U ervan? Het zal wel mogelijk moeten zijn. Ja, en dan hebben we meteen een puntje van ons betoog gevonden dat erg belangrijk is. Want, aannemende dat ik dus zelf deel van het goddelijke ben op enigerlei wijze in mijn zijn, dus in mijn plaatsing temidden van het totaal der kracht beperkt maar met de volledige goddelijke scheppingskracht in mij, dan kan ik dus alle kracht naar mijn eigen inzien dirigeren en omvormen, mits ik met deze kracht harmonisch ben. Aanvaardbaar, nietwaar? Ja, dat is een normaal verschijnsel, ook op trillingsgebied, normaal trillingsgebied. Wanneer je b.v. een bepaalde klank uitspreekt, zal alles wat resoneert, deze trilling in zich opnemen. 186

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Inderdaad. En daarmee gaan we dan weer verder. Wanneer ik dus als mens of als geest mij bevind temidden van een wereld die mijzelve niet past en niet bevalt, dan ligt dit in de t. o. v. mij onharmonische werking der krachtverhoudingen rond mij. Ook acceptabel? Juist, ja. De fout schuilt dan echter niet in deze krachtverhoudingen, want op het moment dat ik mijzelf harmonisch met deze krachtverhoudingen af kan stellen, kan ik ze beïnvloeden en ze volledig maken tot een uiting van mijn eigen denken en bewustzijn. Het is dus noodzakelijk, om de kracht werkelijk tot uiting te doen komen, dat wij ons instellen op het wezen der kracht. Wanneer wij het wezen der kracht zien, dan moeten wij dit in alle verschillende verschijningsvormen kennen. In de materie zien wij, dat een groot gedeelte der krachten inderdaad gerealiseerd wordt, zelfs wanneer men het niet volledig eens kan zijn, of een volledig voor de mens redelijk aanvaardbare uitleg kan geven van deze verschijnselen, die inderdaad door alle feiten bevestigd wordt en bewijsbaar is. Dus zoals met de tien sefirots? Het is magie, maar het is inderdaad waar. Wanneer wij nu aannemen dat een normaal chemisch proces ons een vrijmaking van verschillende soorten krachten mogelijk maakt, wanneer ik op een bepaalde wijze chemicaliën bij elkaar breng dan krijg ik warmte, doe ik het op een andere wijze, doe ik op een andere wijze stoffen bij elkaar dan kan ik electriciteit krijgen, doe ik het op nog een andere wijze, dan kan ik een warmteonttrekking verwerven hoe zit dat dan? Wat doe ik dan eigenlijk? Ik stel een relatie tussen twee krachten die elkaar tegengesteld zijn en in elkaar overvloeiende, tot een nieuwe verbinding komen, tot een nieuwe kristallisatievorm van kracht en daarbij juist datgene verrichten wat ik van ze verwacht. Dat is toch juist, nietwaar, geen protest? Jazeker. Dan vloeit hieruit voort dat ik alle krachten in het leven kan beheersen, mits ik in staat ben de juiste tegendelen tot elkaar te brengen en daardoor hun onderlinge werking te doen worden tot vereenzelviging van mijn gedachte met werkelijkheid. Juist? Jazeker, maar dan in het ook noodzakelijk dat wij die kracht leren kennen, om daar in harmonie mee te kunnen zijn. Juist. En nu kom ik weer tot het volgende deel, want ik heb nu op het ogenblik getracht om deze persoonlijke relatie tot kracht vast te stellen, en ik meen dat ik daar op een redelijke wijze in geslaagd ben, zij het dan misschien dat sommige van mijn stellingen voor U acceptabel maar niet bewijsbaar genoemd kunnen worden. Wat is het wezen der kracht? Dat is de grote vraag en wanneer wij dit op kunnen lossen, dan hebben wij de totale oplossing, want in elke materie, in elke krachtuiting hebben wij een speciale vorm, die onmiddellijk wanneer wij aangrijpen op het oerthema, terug moeten vallen tot de rudimentaire kracht, tot het primaire verschijnsel "kracht". Kracht uit zich in verschillende vormen. De meest voorkomende echter zijn die van straling, trilling en, eigenaardig genoeg, vorming der materie. Kunt U dat aannemen, die drie, ja? Hoe omschrijft U dat, vorming der materie? Vorming der materie doordat wervelende kracht, in zichzelf een besloten veld vormend t. o. v. de buitenwereld, zich voordoet als één hecht en homogeen geheel. Is dat acceptabel? Ja. Ik weet, trilling. Wanneer ik weet dat trilling beheersend is, dan kan ik uit mijzelve onmiddellijk concluderen dat ik door trillingen bepaalde mensen aan kan spreken. Op het ogenblik b.v. gebruik ik, zoals U misschien gemerkt heeft, een zekere methode van voordragen. Deze methode van voordragen heeft het voordeel dat ze U betrekkelijk sterk boeit. Verder heeft ze het voordeel dat ze U praktisch dwingt tot meedenken met mijn denken. Aan de ene kant is dat gevaarlijk wanneer men dat doet, want daardoor wordt U onttrokken aan de mogelijkheid tot een zelfstandig oordeel en worden alle twijfels door de wijze van brengen alleen reeds onderdrukt. Maar ik heb mij nu dus in harmonie gesteld met Uw wezen, maar eigenaardig genoeg met Uw stoffelijk wezen, want door de gebruikte wijze van voordracht heb ik wel het totaal van Uw stoffelijk zijn in mijn ban gebracht en daardoor wel speciaal en zeer speciaal de bewuste denkprocessen tijdelijk onderhevig gemaakt aan een 187

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 zodanige reactie op alle inkomende prikkels, dat hieruit noodzakelijkerwijze een gebondenheid, een vaste patroonvorming resulteert, maar ik kan niet U ontnemen het zelfstandig denken. U hoort liet nu, U kunt het nu volgen en accepteren; op het ogenblik dat U weggaat zult U 1001 bezwaren kunnen vinden, dan kunt U plotseling Uw eigen stelling bepalen t. o. v. wat ik gezegd heb. Nu bent U in een ban. Nemen we aan dat dit voor de materie ook zo is en dat ik, wanneer ik een bepaalde trilling aan de materie opdring, haar tijdelijk in een toestand kan brengen die volgens mij wenselijk is en die, zolang ik deze trilling handhaaf in de gestalte die door deze trilling word vastgesteld en opgedrongen, in de kracht inderdaad blijft bestaan, dat op het moment dat de gedachte niet meer aanwezig is, oftewel zoals hier dus de uitzending van de trilling en de tendenz die wordt gebracht, dat dan ineens de hele vorm terugvalt tot zijn oorspronkelijke bestanddelen. Echter aannemend dat ook in de kracht een zekere traagheid bestaat, mag ik aannemen dat zij niet volledig terugvalt tot haar oorspronkelijke vorm, maar dat zij bijbehoudt, een kleine variant, waardoor zij gemakkelijker vatbaar wordt voor de trillingen die ik uitzend voor een volgende keer. Is dat acceptabel? Ja. Hiermee is dus bepaalbaar dat kracht voor golven en reeksen van kracht zeer ontvankelijk is. Is zij echter zelf een golving? Ik meen dit te mogen ontkennen, want het tweede verschijnsel wat wij kennen is de straling als zodanig. De straling betekent een voortdurende en betrekkelijk regelmatige uitwerping van partikelen, grotere en kleinere, die alle op hun beurt een bepaalde baan beschrijvend, komen tot een oplossing op een gegeven moment, waarna zij door deze oplossing een overvloed aan kracht tot stand brengen, waaruit uiteindelijk nieuwe materie gevormd kan worden, materie die dan over het algemeen een zeer andere geaardheid heeft, in vele gevallen zelfs betekent een opbouw van een geheel nieuwe vorm of een geheel nieuw evenwicht der materie. In alle kracht is dit zo, want ik kan ditzelfde doen wanneer ik bepaalde impulsen tezamen breng. Ik emitteer stralen van verschillende hardheid, ik breng ze op een bepaald brandpunt en dan zal ik in dit brandpunt een aantal verschijnselen zien die nergens anders te vinden zijn en waarbij dit samentreffen leidt tot een veranderen van geaardheid in een zeker gebied van de totale werking der stralen. Acceptabel? Ja. Dan concludeer ik hieruit dat straling en evenzeer intensiteit van straling oftewel de versnelling der partikelen, dus de daarin aanwezige eigen kracht, ook van groot belang zijn. Dan ga ik over naar punt drie. Alle materie, tot het kleinste toe - en nu moet ik natuurlijk iets gaan zeggen wat op het ogenblik nog niet geheel aanvaard wordt - is kracht die in verveling is geraakt. Moet ik dan kracht stellen als materie? Neen, dat kan ik niet. Moet ik kracht stellen als een golving? Dat kan niet. Een golving die in werveling geraakt is onzin. Een emissie, nietwaar, een straling die in werveling geraakt is evenzeer onzin. Dan blijft mij slechts over kracht te zien als een veld. Is dat acceptabel? Ja. Wanneer ik echter kracht zie als een veld, dan moet er ergens een oerveld zijn. Een veld dat in beweging is, bedoelt U? Ja, dat bedoel ik inderdaad. . . . een oerveld zijn, dat in zichzelf latent zijnde, in twee delen te splitsen moet vallen, twee delen die t. o. v. elkaar in voortdurende beweging zijn en daardoor de voortdurende krachtverschijnselen mogelijk maken. Is dat ook acceptabel? Ja. Ik geloof dan dat wij te maken hebben met een normale benaming, waarbij wij kunnen spreken over het negatief en het positief krachtveld. Goed? Ja. Negatief en positief krachtveld uiten zich dus op elk moment. Op het moment dat één dezer beide krachtvelden ophoudt te functioneren of te bestaan, is geen realisatie van kracht meer mogelijk, noch een omzetting. Dan krijg je een totale verstarring: de dag des oordeels. Een positief veld en een negatief veld betekent een verschil in waarde. Er moet dus een waardering zijn die voor beide velden vaststelbaar is. Nu weet ik dat het denkend vermogen beïnvloedend is en dus verwant moet zijn met deze beide velden. Is dat ook acceptabel? 188

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Ja. Dan zou ik willen stellen, dat het positief veld is de gevormde gedachte en het negatief veld de niet-gevormde of negatieve gedachte, de ontkennende gedachte. De gedachte, ook de gedachte van U als kleine mensen, als de werkelijke oorsprong aller materie. Is dat aanvaardbaar? Moeilijk te begrijpen, maar wel aanvaardbaar. Dan gaan we verder. Niet alleen de materie, maar alle krachten en alle verschijnselen zijn als resultaat van de gevormde gedachten in haar werking t. o. v. het negatieve te beschouwen. Ook nog aanvaardbaar? Ja. Dan moet hier m. i. uit voortvloeien dat, wanneer wij kracht en haar verschijnselen willen formuleren, wij moeten zeggen dat het totaal is slechts alleen de werking van de gedachte, die zichzelf, doordat daartegenover een ontkennende gedachte staat, een uiting mogelijk maakt. M. a. w. er zijn twee denkbeelden nodig om te komen tot een uiting van kracht en in deze uiting van kracht krijgen we een totaliteit van verschijnselen. En nu moet ik weer even terug naar God. Het spijt me wel, ik kan U nog niet loslaten: U heeft me om een onderwerp gevraagd en U krijgt het. God nu, kan ik mij niet voorstellen als een tegenstelling. God is het zijn als zodanig, het zijn een realisatie, want zonder realisatie is er geen zijn. Op het moment dat ik ophoud mij te realiseren dat ik ben, ben ik niet meer. Dan is er nog wel iets, maar ik niet. Op het moment dat God ophoudt zich te realiseren dat Hij is, is er dus helemaal niets meer, blijft alleen God als een potentie ergens liggen, maar die kunnen we niet omschrijven, die kunnen we niet vangen. Wanneer ik nu aan ga nemen dat deze God wilde scheppen, moest Hij komen tot een deling van Zichzelve in twee uitingen. Kunt U dat accepteren? Ja. En wanneer ik nu eens ga stellen dat Hij zichzelve uitte als gedachte en als tegenstelling als het Woord, twee dingen die elkaar tegengesteld zijn, omdat ze op een verschillend plan van uiting liggen. Is dat voor U ook nog acceptabel? Ja. Dan komt door het verschil dat tussen gedachte en woord ligt, dus het totale zijn en alle verschijnselen uiteindelijk tot stand, nietwaar? Ja. Dan is hieruit te concluderen, dat, waar gedachte en woord als tegenstelling moeten worden geacht, het hele zijn in zijn verschijnselen een leugen is en alleen in zijn bestaan zelve een werkelijkheid. Mijne vrienden, daar heeft U het onderwerp. En nu is het Uw beurt om er eventueel kritiek op te leveren. U kunt het ook de volgende keer doen, hoor. De gedachten zijn er toch altijd eerst, voordat het woord er is. Inderdaad, maar dat komt omdat bij ons woord en gedachte in een direct verband staan en als zodanig het woord de uiting is van de gedachte m. a. w. gedachte en woord zijn één of behoren dit althans te zijn. Maar op het moment dat ik tussen gedachte en woord een tegenstelling schep, dus mijn gedachtenbeeld bewust vals weergeef, krijg ik de schijntoestand waarin het totaal der complexen optreedt. De psychologie kan dit overigens ook beamen, geloof ik. Ja, dat is ook zo. Ik wilde gaarne de waarde bepalen van "het woord" zoals U het gebruikte, want in den beginnen was het Woord, dus de logos en de daad. Inderdaad. Ja, ik ben het n. l. - daar voel ik mij door gevleid - geheel met U eens. Nou, mag ik zeggen dat dat gevleid zijn wederkering is. Ja, inderdaad, en ik heb juist de daad hier niet genoemd. Normalerwijze stelt de mens het woord en de daad tegenover elkaar; denkt U maar aan Goethe. Maar woord en daad zijn twee eenheden die niet onderling vergelijkbaar zijn, omdat zij uitingen op een verschillend plan zijn. Echter gedachte en woord zijn een gelijke weergave, of behoren althans een gelijke weergave te zijn, want het woord is de geuite gedachte. 189

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 Maar de gedachte ligt dan in een ander trillingsgebied dan het woord…. . Inderdaad, maar wanneer ik tussen deze beide dus, tussen deze beide trillingsgebieden een verschuiving tot stand breng. . . . . dan heb ik weer een harmonisch verband. Juist. En dan krijg ik daardoor een evenwichtsverstoring, en door die evenwichtsverstoring krijg ik het verschijnsel. Er kan toch ook een binding gemaakt worden tussen het woord en de gedachte. Die binding kan inderdaad gemaakt worden, maar op het moment dat woord en gedachte éé zijn, is het hele zijn één, en wanneer het hele zijn één is, dan valt elk verschil, elke tegenstelling weg. Wanneer elke tegenstelling wegvalt, valt elke krachtsuiting weg en blijft de kracht misschien als potentieel bestaan, maar zal zij nooit meer geuit worden en valt als zodanig het zijnde weg. Ja, in zekere zin. Neen, in definitieve zin; al hetgeen tegenwoordig als zijn wordt beschouwd, en dan blijft over het goddelijke. En het goddelijke, dat is eigenaardig genoeg Alléén de Godskracht blijft over. Ja, inderdaad, maar de Godskracht is dan een potentie en geen uiting en blijft dus over "het zijn" als bewust zijn zonder bewuste uiting. Dat is dan ook de werkelijkheid. Dat is de werkelijkheid. Dus als U het helemaal lijnrecht door wilt trekken, dan kunt U zeggen; de werkelijkheid is het niets waarin het goddelijke zich bewust is. En dan is alle waan weggevallen. Inderdaad, maar waar ik uit ben gegaan van het begin "kracht", moest ik natuurlijk ook uitgaan van het standpunt wanneer ik kracht kan bepalen. Als geaardheid moet ik komen tot het tegendeel van kracht en dat is hier inderdaad gebeurd, waarmee dus logischerwijze de filosofie inderdaad in zichzelf besloten is, want zij gaat van het één tot het tegendeel en komt daarmede tot de aanduiding dat beide, als eenheid beschouwd, de twee verschijningsvormen die opgetreden zijn, volledig wegvagen en alleen de potentie overblijft. God is de potentie die altijd is, maar die slechte geuit wordt in Zijn schepping zoals we dat uitgedrukt hebben, dus met een verschil tussen beide. Dan heeft U ook bewust, voordat U Uw rede begon of Uw betoog begon, een straling "uitgegooid", zou ik kunnen zeggen, niet verschillende vertakkingen. Inderdaad. Het waren twee kleuren. Ook dat klopt, want ik heb inderdaad - ik heb U er trouwens op attent gemaakt - een bepaalde techniek gebruikt. Dat is meteen aardig, omdat U tegenwoordig zo'n klein beetje les krijgt in magie. En dan heeft U misschien gemerkt hoe je inderdaad bepaalde tendenzen en redeneringen de mensen voor kunt leggen en een ogenblik werkelijk ze ermee kunt overrompelen op een zodanige wijze dat hun denken helemaal wordt meegesleept. En kun je dat denken nu maar meeslepen, dan krijg je althans een begrip voor je eigen standpunt. Maar op het moment dat ik U wil misleiden, kan ik dat op deze manier ook doen, zolang als deze misleiding niet strijdig is met Uw eigen bewustzijn, maar dan zal de realisatie altijd pas komen nadat de ban is weggevallen. Dan gebruikt U een andere kleur. Dan gebruik ik een andere kleur, natuurlijk. Op het ogenblik doen we dat al, U ziet het toch, op het ogenblik hebben we even dat intense dat we een ogenblik geschapen hebben, weggedaan. Juist omdat U zei: "brengen jullie nu maar eens wat", daar bedoelde U eigenlijk mee:" we voelen zelf ook wel dat de vakantiestemming nog wat door heeft gezeten met al haar probleempjes en zo, en nu ja, nu moet er eigenlijk weer eens een beetje vaart in komen". Die vaart die heb ik er eventjes ingebracht. Het eigenaardige is, dit kunt U ook verder handhaven en U kunt voor Uzelve ditzelfde tot stand brengen, wanneer U in staat bent om de ritmiek van Uw eigen denken te bepalen. En dan komen we weer op hetzelfde onderwerp 190

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 terecht waar we het over hadden, maar alleen van een andere benadering. Op het moment dat U Uw denken weet te stellen in een zeker ritme, in een zekere harmonie met Uw eigen wezen, komt U tot een zódanige vergroting van Uw kenvermogen, dat Uw bewustzijn plus Uw weten plus Uw wijsheid ongeveer vertienvoudigd schijnt. Zolang U die toestand in stand kunt houden heeft U dus al het inzicht dat met een tienvoudig intellect inderdaad gepaard gaat. Daarna valt het weer terug. Overigens ook een bekend verschijnsel, hoor. Alleen heeft men er dan meestal andere namen, als Überleistung enz. Nu, vrienden, dat was mijn kleine bijdrage. Als U er verder iets over te praten of te zeggen heeft, vertelt U het maar, anders dan ga ik de laatste spreker aan het woord laten. Ik hoor alleen een diepe zucht. Het is bijzonder goed geweest vanavond. Nu, dat vind ik altijd erg prettig dat U het ook goed vindt, want per slot van rekening, wij vinden het zelf wel goed, anders zouden we het niet brengen, maar als U het nu ook goed vindt, dan betekent dit dat er een ogenblik werkelijk contact tussen ons is geweest en dat we dus als een harmonische eenheid samen waren en dat is erg belangrijk. Dat hebben we daarnet trouwens ook betoogd, nietwaar: de harmonie als hét belangrijke punt om tot een gezamenlijk beleven en kennen te komen en bovendien om het totaal van het zijnde, het totaal der krachten beter gezegd, in het zijnde te beïnvloeden op een zodanige wijze dat het ideale beeld in ons meer en meer rond ons verwerkelijkt wordt. Ik had U nog wat willen vragen over de harmonie van de kleuren en de trillingen, ik bedoel de geluidstrillingen, tussen de geluidstrillingen en de kleurtrillingen. Nou, het is ongeveer zo, dat een bepaalde toon, aangeslagen op aarde, dus een beeld wekt, een harmonie als het ware, enkele octaven hoger in de kleurscala. Hoeveel octaven ongeveer hoger? De toonhoogte van de a-toon komt overeen met welke kleur? Nou, laten we dan ongeveer het midden nemen: de g, en alles dus wat in de g-sleutel staat in zekere zin, is onmiddellijk verbonden met goud en blauw, goud en heel licht blauw. Al wat daarentegen begint bij wat U de do noemt, of ut - hoe heet het tegenwoordig? - dat heeft over het algemeen tendenzen die dichter liggen bij de natuur en dan vinden we hierin vaak de kleur groen terug. Vinden we dit echter in een zekere atonaliteit uitgedrukt, dan zien we het zelfs met een heel vuig en vuil rood samenhangen. Maar aangezien we veel meer kleuren kennen dan U, is het natuurlijk niet mogelijk om die graduatie voor U helemaal duidelijk te geven, en we kunnen over het algemeen zeggen dat de verhoging van g met een octaaf betekent dat alle bijwaarden wegvallen en dat ze inderdaad een stralend goud kan geven. Voor sommige persoonlijkheden daarentegen kan het teruglopen en dan krijgt men een verlaging in de eigen persoonlijkheid, waarbij het goud dus voor de persoonlijkheid niet aanvaardbaar is. En dan krijgen we dat stralende blauw wat je soms hebt op een zomerdag. Misschien herinnert U het zich niet, maar U weet toch wel ongeveer wat ik bedoel. Dus U ziet, daar zit wel een zeker evenwicht bij. <aar nu moeten we altijd één ding onthouden; dat de tonen nooit zo kunnen worden beleefd en dus geassocieerd door elke mens als ze worden gespeeld, maar dat bij een ieder wel degelijk de eigen vatbaarheid voor bepaalde trillingen en oadansen bepalend is voor de wijze waarop de associaties worden ervaren, zodat van een hele melodie die gespeeld wordt, voor sommigen meer dan de helft wegvalt en slechts de rest een mogelijkheid tot associatie met kleuren overlaat, terwijl anderen daarentegen het volledige overzien en dun het totaal van alle kleur schakeringen zelfs zien. Is dat duidelijk genoeg? Ja, dank U wel. Ja, het is niet in getallen uitgedrukt, maar … Nu, goed, die kan ik wel vinden? Nu, vrienden, dat was dan één vraag. Heb ik er nog meer? Ja, mag ik U even een persoonlijke vraag stellen, tenminste niet voor mij persoonlijk? Heeft U in de stof een Franse esoterische school bezocht? Ook. Ik dank U,

191

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954 De dank is wederkerig. Niet teveel over praten. Nou, dan hebben we geloof ik alles gehad, dus dan zeggen we maar: goeden avond. Goeden avond vrienden, Wij willen dan de bijeenkomst besluiten met een meditatie. Heeft U een bepaalde voorkeur voor een bepaald onderwerp? Poezie. Helaas blijven we hier bij de mediterende vorm in deze kring. Indien U geen onderwerp noemt Rust. Rust. Ik dank U. Rust . . . Alle rumoer ebt weg, verflauwend steeds meer, tot het wegvaagt in een blauwe stilte. Rust. Steeds trager wordt de warreling der gedachten. Langzaam, langzaam vloeit het hele zijn rond mij tot een eenheid samen, en toch ben ik alleen. Klank noch kleur kan ik onderscheiden. Rust. . . Rust en ik weet dat ik rust en toch doortintelt mij een stroom, die schijnt te zijn de hoogste vrede die ik mij maar voor kan stellen. Zo gij rusten wilt, rust dan op deze wijze, rust in het goddelijke. Laat wegtrekken alle gedachten, laat wegtrekken de geluiden, laat wegtrekken de kleuren, laat vervagen al wat is, zon en maan en sterren en wereld laat wegvallen stad en dorp en land en laat blijven de stille eenzaamheid, waarin men toch gebonden is met het oneindige. En dan, rustend, willen wij tezamen zijn met de kracht die wij niet kennen, de kracht die in ons leeft en die wij voelen als een werkelijk leven dat klopt en jaagt, dat bouwt en stuwt en sterkt en toch niet beroert ons bewustzijn. Eén willen wij zijn met het gouden licht, en in het licht tekent zich toch vaag in de stilte van ons onbewustzijn een lichtende gedaante, een lichtend wezen, want wij kunnen nog niet de volledige rust en vrede aanvaarden. Nog vraagt deze kracht ons om gestalte en de gestalte is de enige met wie wij zijn en in de rust schijnt het of woorden over en weer vlieden. En toch, men hoort ze niet en voelt ze niet en ziet ze niet en weet ze toch. In de rust komt ons een -weten, een weten dat geen woorden kent, een weten dat heilig is en stil. En dan komt de wereld terug. Vaag beroeren ons de geluiden, de stille droom van zijn rond ons verwaast en scheidt zich wederom in nevelen en kleuren en wordt tot vorm en neemt gestalte in de Al-dag. Voorbij de rust, roepend wederom de taak. Maar in ons blijven de stille woorden en het schijnt of onze kern nog gescheiden is van al dit. We zijn ons bewust der dingen, maar in ons blijft de gouden rust. De voeten gaan, de handen gebaren, de mond spreekt woorden. . . In ons is de bezonkenheid van een gouden stilte. Rust, rust die om de wereld gaat, rust die door het heelal gaat. Rust, stroom van wonderbaarlijke kracht, die een ieder tracht te beroeren. Wij zien haar niet maar wij weten van haar bestaan. Wanneer het ogenblik komt, om een ogenblik in stilte te zoeken naar nieuwe kracht, dan willen wij trachten te vinden deze rust, de eenzaamheid waarin de goddelijke kracht ons roert, waarin de wereld ons niets zegt, waarin wij sterk zijn en kracht ontvangen voor vele jaren soms. En deze rust en deze vrede blijft steeds tot ons keren. Wie eens doorstraald is door de lichtende kracht van een goddelijk bewustzijn> kan niet meer eenzaam zijn en kent toch de stilte die de wereld eenzaamheid noemt. Zo, schrede na schrede gaand, leven na leven, wordt meer en meer dit grootse deel van onszelf, maar uiteindelijk is ons handelen en streven slechts een uiterlijkheid, terwijl in ons meer en meer leeft de rust, de vrede die het zijn maakt tot een onuitsprekelijk geluk. En de vorm treedt weg en het licht blijft, de stem zwijgt, en wij weten tot onszelf gesproken te hebben, eens, in het gouden licht. En nu zouden we de stem der wereld kunnen horen, maar wij vragen niet meer daar. De rust en de vrede, dit zijn in een onmetelijkheid van kracht, wordt tot een gelukzaligheid die geen storing meer verdraagt. En dan is er geen vorm en geen bewustzijn, maar alleen de vrede, de onbeschrijfelijke vreugde en vreugde van één die rust in de kracht die al omgeeft. En hiermede zullen wij dan deze avond besluiten. Ik wens U sterkte en vertrouwen op Uw pad. Goeden avond.

192

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 10 – 2 september 1954

193

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 5 Oktober 1954

LES 11

Goeden avond vrienden, Wij zullen dan maar meteen van wal steken. Wanneer U vragen heeft over wat er de vorige maal besproken is, dan kunt U dit naderhand wel doen, nietwaar? De vorige keer hebt U een inleiding gekregen waarbij o. a. de Heren der schepping etc. een ogenblik naar voren werden geschoven. We zullen thans trachten om dit in zichzelf magisch principe terug te vinden in de mens, want hier gaat het uiteindelijk om. U zult zich misschien herinneren dat wij bezig zijn geweest met de psychologie op zichzelve en de verschillende magische banden die daarmee bestaan. Wanneer wij aannemen dat de kwestie van "heer der schepping" met zijn onderverdeling in verschillende getallen juist is, dan mogen wij voor de mens deze zelfde onderverdeling als juist veronderstellen, op grond van het feit dat de mens in zijn beperktheid een volledige weerkaatsing is van het kosmische. Dit laatste is niet wetenschappelijk bewijsbaar, maar ik moet U verzoeken dit aan te nemen. Wij zullen nu trachten om even na te gaan welke beïnvloedingen wij magisch het beste tot stand kunnen brengen. Allereerst: we gaan onszelf beïnvloeden. Beïnvloeding van het eigen wezen langs magische weg wordt meestal gebaseerd op incantaties. Deze incantaties worden gericht tegen een vergoddelijking van de eigen persoonlijkheid. Dit klinkt misschien eigenaardig, maar het is terug te leiden tot oude gebruiken, o. a. uit het oude Egypte, waar de mens, zoals U weet, gestorven zijnde wordt Osiris en de mens zichzelve, wanneer hij zich onder een betovering wil zetten en bepaalde prestaties leveren, begint met de incantatie: "hoor, o Osiris, ik die U breng Uw voedsel, Uw leven, ik die ben in U alle tijden. . . " Dit is een incantatie dus, die gericht wordt tot de vergoddelijking, het hoogste ideaal, in de eigen persoonlijkheid. Hierbij zien wij een uitsluiting van verschillende elementen der rede, wij zien verder gedurende deze incantatie optreden een absolute verdoving. Deze verdoving werd vaak veroorzaakt door het afsluiten van een groot gedeelte der normale denk- en realisatieprocessen in het lichaam. In deze incantatie werd tot stand gebracht een absolute eenheid met één onderwerp. Dit ene onderwerp was dan een wilsacte, werd in de incantatie vastgelegd, en na afloop van de plechtigheid, meestal gevolgd door offer en reiniging, uiteindelijk dan geheel terzijde gelegd in de handen der goden. U zult zich herinneren dat wij reeds meermalen erop hebben gewezen dat verwerkelijking, zoals die nu eenmaal door ons allen, geest of stof, te gelegener tijd wordt verlangd, alleen kan worden bereikt, indien wij de wilsimpuls redelijk, dus in ons directe bewustzijn stellen en dan het onbewuste deel van ons leven en wezen en deze impuls verder laten overnemen en tot haar vervulling voeren. Hier hebben wij dus te maken met een magisch proces, waarbij wij onszelf afsluiten. Nu wil ik echter nog een ogenblik teruggrijpen naar de oude magische praktijken en wel speciaal de Egyptische in dit geval, om te trachten U duidelijk te maken wat eigenlijk gebeurde, want aan de incantatie zelf, aan de grote spreuk dus, plus bijbehorende plechtigheid, ging vooraf een reiniging van de persoonlijkheid. Deze reiniging ontstond doordat men zich allereerst op de eerste dag hiervan, lichamelijk reinigde, d.w.z. men zorgde dat het lichaam volledig zuiver was. Er werden in ieder geval schone, zo mogelijk nieuwe kleren aangetrokken. Dit heeft een bepaalde betekenis: een totale uitademing van de mens, ook die opgenomen in zijn kledingstukken en zijn omgeving, is van sterke invloed op hem en brengt regelmatig weer bepaalde gewoonteprocessen in de herinnering en doet deze continueren. Hierom werd dit alles dus afgeschaft. Dan, men leefde zo mogelijk in afgezonderdheid gedurende deze negen dagen van reiniging, men gebruikte alleen plantaardig voedsel en zuiver water, waarbij zo mogelijk de eerste dag, de derde dag, de zesde dag en de negende dag een volledige vasten, dus ook van water, werd gehandhaafd. Degenen die dat niet konden volbrengen, volbrachten op deze dagen over het algemeen een daglichtsvasten, waarbij het laatste werd genoten vóór zonsopgang en daarna eerst weer na zonsondergang voedsel en drank werd genomen. Dit had de bedoeling om het lichaam algeheel te zuiveren. 194

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Dan, sexuele onthouding gedurende deze periode, dus geen contacten en zo mogelijk zelfs geen contacten met leden der andere sekse, dit om het totaal van het sexueel vermogen dat in elke mens kán worden overgezet in een hoger esoterisch vermogen, op te sparen a. h. w een zo dadelijk als versterking van eigen krachten en vermogens tijdens de incantatie naar voren te schuiven. Wanneer wij dit alles redelijk en recht beschouwen, dan blijkt ons dus, dat niet alleen een geestelijke maar ook een lichamelijke voorbereiding noodzakelijk was voor de magische praktijken. Dat gedurende deze magische procedure een deel van het eigen wezen a.h.w. werd uitgeschakeld, zoals er zijn bij de voeding, dus bepaalde voedingsbegeerten worden uitgeschakeld, overwinning van de behoeften van het lichaam, vasten, onthouding op sexueel gebied, onderdrukking van de lusten etc. , de reiniging op zichzelve evenzeer. Al deze dingen wijzen erop, dat reeds in het oud magisch principe men begon met zowel lichamelijk als geestelijk een groot aantal dingen te elimineren in het normale gebeuren, vóór men kon komen tot een werkelijk aanvaardbare magische handeling. Nu kennen wij in onszelf ook een groot aantal persoonlijkheden en heren, zoals reeds gezegd, en het is voor ons de grote kunst om datgene naar voren te brengen, dat juist op een bepaald moment ons de gelegenheid geeft het bereikte te versterken of het onbereikbare tot mogelijkheid in onszelve te maken. Wat ik U hier vertel klinkt U misschien wat eigenaardig, wat ik nu ga zeggen. Sommigen Uwer weten het misschien, maar in de praktijk komt het hierop neer, dat men bepaalde functies lichamelijk achter moet zetten, dat men bepaalde geestelijke functies moet uitschakelen dus tijdelijk worden zelve tot voertuig van een bepaalde begeerte of mogelijkheid in het wezen. Deze begeerte of mogelijkheid mag niet worden gezien zonder meer als deel van de persoonlijkheid zelve, van het geheel, zij moet worden gezien en geaccepteerd als één van de scheppende goden binnen de persoonlijkheid. Wij moeten dus alles wat in ons een bepaalde richting uitwijst a.h.w. als één persoonlijkheid zien, daarnaast alle andere factoren uitschakelen. Dan blijkt ons dat binnen deze persoonlijkheid, in ons opgewekt, een aantal factoren worden versterkt en verhevigd gedurende de voorbereidingsperiode. Dit maakt het ons mogelijk daarvan wederom enkele elementen te elimineren. Denkt U aan de tweede onderverdeling, nietwaar, uit de heren der schepping - de kosmische heren, de heren der schepping - krijgen wij dan automatisch de engelen der schepping. De engel der schepping is het symbool van een bepaalde planeet, zoals U weet. Deze engel der schepping moeten wij in onszelf zoeken en vinden. Hebben wij deze gevonden, dan kunnen wij, door deze persoonlijkheid binnen ons gehele wezen op te laten treden, de verhoudingen die binnen ons wezen de verwerkelijking mogelijk maken van alle factoren die, buiten ons geprojecteerd, én voor onszelf én voor de wereld van groot belang zijn. Wanneer wij nu dit eenmaal tot stand hebben gebracht, dan zijn wij op dit moment niet meer onszelf in de zuivere zin des woords. Op dit moment verenigen wij ons met andere principes. Deze andere principes zijn de principes in de aarde, dus de factoren in de aardengel, zoals U dan vertoeft hier op deze wereld, die volledig harmonisch zijn met U, met door U voorgestelde voornemens en de persoonlijkheid die U in Uzelve hebt gewekt. Wanneer U dit gedeelte volledig in overeenstemming krijgt, blijkt dat elke psychische factor plus elke geestelijke bewustwording gepaard moet gaan met een lichamelijke drang, oorzaak, verwerkelijking etc. Hierdoor was het in de oude tijd mogelijk dat bepaalde rituele plechtigheden plaatsvonden die een zeer eigenaardige betekenis hadden. Ik denk hier aan het meer primitieve: de tempelslaap. Deze was een onthulling van het wezen aan zichzelve. Wij kennen er echter meerdere. Wij kennen het delen der persoonlijkheid, waarbij langs, wij zouden haast zeggen telepathische weg, een groot aantal elementen wordt overgedragen aan een andere persoonlijkheid. Vandaar dat in sommige tempels van de oudheid het sexuele contact gelijk werd gesteld met het eerste moment van inwijding. Dit betekende doodgewoon dat dus gedurende dit contact door de bijzondere omstandigheden die daarbij optraden, een zeer sterk geestelijk contact kon worden bereikt en in dit geestelijk contact een voorbereiding kon worden gegeven voor de verdere inwijding, die anders niet te realiseren was. Wij zien in andere gevallen bepaalde lichamelijke martelingen of pijnen optreden, martelingen en pijnen die ook wederom een inwijdingsbetekenis hebben en die gebruikt worden om magisch alles uit te schakelen behalve enkele factoren in het lichamelijke, en wel speciaal de wilskracht, die, gesteund door de moed, de doelbewustheid moet richten. De proeven door pijn zijn over het algemeen de proeven die worden genomen om een mens juist lichamelijk sterk en volwassen 195

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 te verklaren. Dit is een plechtigheid die bij de zeer primitieven speciaal wel op de voorgrond komt. Dan kennen wij daarnaast een nog andere methode, die symbolisch nog heel lang bewaard bleef, en dat is het doodsgevaar, dus het afwerpen van alle dingen. Dit betekent uiteindelijk dat in de mens een opzeggen van alle persoonlijk gerichte begeerten als noodzaak wordt gesteld. Wanneer dit gerealiseerd wordt, zo mogelijk onder indrukwekkende, ook stoffelijk aanvaardbare omstandigheden, krijgen wij wederom een harmonie met een bepaald deel van de aardkracht of de levende engel der aarde. Al deze dingen zijn ook heden ten dage voor een groot gedeelte nog terug te vinden, en sommige daarvan zouden voor U inderdaad in de praktijk nog aanwendbaar zijn. Er zijn echter zekere dingen die op dit moment niet meer te accepteren zijn, waaronder o. a. horen het religieus sexueel contact. Wanneer dit plaatsvindt n. l. krijgen wij op het ogenblik een volledige strijd met de levensopvattingen van deze tijd en daardoor verdeeldheid. Waarbij nooit het werkelijke doel meer bereikt kan worden. Zo zijn er dus meer van de factoren. Wanneer U wilt komen - zoals ik toch aanneem dat U allen wilt - tot een hoger geestelijk bewustzijn, is het dus noodzakelijk dat U voor Uzelf de mogelijkheden nagaat, en daarvoor zal Ik U gaarne enkele vingerwijzingen geven, althans wanneer het voorgaande U duidelijk genoeg is. Allereerst, probeert U om een bepaald denkbeeld, een bepaalde voorstelling in Uzelf te bevatten. En nu doen we dit niet meer, zoals we dat in het begin hebben gedaan, met een willekeurige voorstelling, maar wij nemen een bepaalde voorstelling. Wij nemen een voorstelling die zekere lusten wekt. Dat kan dus zijn een kwestie van eetlust, drank of iets dergelijks, iets wat begeren wekt, een begeren dat onmiddellijk met het eigenlijk lichamelijk contact in verband staat, Uw lichamelijk welbehagen. Wanneer U dat heeft gedaan, dan zal na deze concentratie een hele wirwar van gedachten op U afkomen. De wirwar die uit deze concentratie volgt die moet U proberen vast te houden. Wanneer U dit doet, dan zult U hieruit een idee krijgen hoe het eerste huis van Uw persoonlijkheid a.h.w. , dus het behoefte- en begeerteleven, ongeveer geconstrueerd is. U herhaalt deze proeve met verschillende onderwerpen ongeveer zeven maal. Daarna neemt U daaruit de leidende factoren. Dan blijkt dat enkele gedachten voortdurend op de voorgrond komen bij elk dezer zeven verschillende concentraties, dat enkele dezer gedachten a.h.w. gelijkluidend kunnen worden opgeschreven en genoteerd en een betrekkelijk scherpe indruk achterlaten. Wanneer U deze gedachten nu neemt, zijn zij Uw concentratiepunt voor een lichamelijk magische handeling. Wanneer U dus magisch wilt handelen en U wilt Uzelf concentreren, dan kunt U daar deze zinnen voor gebruiken. Zij betekenen dat U zich volledig op het stoffelijke afstelt en hiermede krijgt U dus ook een harmonisch contact met al bet stoffelijke, en wel in zoverre het in verband staat met alle begeerte- en driftleven. Dat betekent dat b.v. een medicus op deze wijze vaak gemakkelijker zijn patiënten kan begrijpen, onderzoeken en aanvoelen; dit betekent dat voor een normaal mens, die te maken heeft met anderen, wier belangen mogelijkerwijze met de zijne in strijd zijn of die hem willen gebruiken om hun eigen belangen naar voren te schuiven, hierdoor in staat is een zodanig sterke harmonische te wekken in zichzelve, dat hij daaruit hun eigenlijke drijfveren en gedachten, zelfs diegene die zij niet bewust in zich dragen, kan aflezen. Dit betekent dat een richtend vermogen te geven is op de stoffelijke basis. Dan nemen wij een andere concentratie-oefening en deze zullen wij negen maal herhalen. In deze concentratie-oefening beginnen wij met een geestelijk iets voor te stellen. Er zijn bepaalde factoren in Uw leven die op U een buitengewoon grote indruk maken. Enkele daaronder zouden kunnen zijn: vrede, universele liefde, God als zodanig, al datgene dus wat met het esoterische en religieuze in verband staat. Of U dit groot of klein neemt, of U een enkel bijbelwoord neemt of een citaat van een of andere ingewijde of alleen maar een begrip, is van minder belang. U concentreert U daarop. U moet dit voor U zien, dit moet als een werkelijkheid kosmisch uiteindelijk voor U geprojecteerd worden. De oefening op zichzelf zal waarschijnlijk vragen qua concentratie: 20 min. voorbereiding, 1/2 uur concentratie en daarna een periode van ongeveer een uur waarin nog verschillende indrukken opkomen. De indrukken die naar voren komen zullen wederom bij de herhaling, 9 maal, verschillende gelijkluidende punten te zien geven. Deze punten zijn bruikbaar zodra men zich op kosmische geestelijke krachten wil afstemmen. Zij kunnen dus gebruikt worden wanneer men buiten zichzelve om, machten wil bezitten voor een moment vooral om anderen te helpen. Wil men het doen om anderen te schaden dan kan dit alleen via het demonische en deze methode zal ik U niet vertellen; daar is een andere wijze van concentratie voor mogelijk. Wij kennen dan verder een gebied - en daar zal ik het dan bij laten voor vandaag - en dat is n. l. het gebied 196

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 van het persoonlijk-geestelijke. Om het persoonlijk-geestelijke tot uiting te brengen, zou het interessant zijn om 2 x 3 oftewel in het geheel 6 maal te concentreren en wel in 2 reeksen, dus 2 reeksen van 3 concentraties die liggen, laten wij zeggen, binnen een week, met dan een week tussenpauze. In deze concentraties zult U zich op Uw eigen persoonlijkheid concentreren. U zult trachten Uw eigen leven te beschouwen, U zult trachten, wanneer U dit heeft gedaan, b.v. te nemen de mogelijkheid van vroegere verschijnings- en levensvormen, dus vorige bestaanswaarden, Uw eigen geestelijk peil, U kunt nemen al datgene wat onmiddellijk met Uw persoonlijk leven in verband staat en Uw persoonlijkheid in haar geheel omschrijft. Wanneer U dit doet, kunt U de persoonlijke krachten in U, door ook hieruit weer een gemiddelde te trekken, in Uzelve zeer sterk richten en opwekken. En wanneer U deze dan gebruikt, evenals in andere gevallen, voorafgegaan door een sterke en intense wilsakte, zult U hierdoor in staat kunnen zijn, de mensen uit Uw eigen vermogen te helpen. U zult in staat zijn om uit Uzelf gemerkt hebben dat we vandaag met een tamelijk stormtempo bezig zijn, want uiteindelijk, Uw vakanties zijn nu wel voorbij, en ik geloof dat wij bepaalde dingen op het ogenblik goed kunnen gebruiken. Ik wil hier nog één ander ding aan toevoegen. Er zijn problemen waarbij speciaal de scheiding tussen stof en geest op de voorgrond komt. Waar dit het geval is, is het voor Uzelf het beste om een uittreding te bewerkstelligen. Hoe U dit kunt doen, heb ik U reeds enige malen getracht te beschrijven, of hebben andere broeders van mij op deze avonden uiteengezet. Wanneer dit niet mogelijk is echter, zou de suggestieve methode kunnen worden gebruikt d.w.z. , wanneer U iemand, onder suggestieve drang, kunt krijgen tot een volledig ontspanning van eigen wezen, terwijl anderzijds, hetzij door recente gebeurtenissen, het vertonen van een portret of iets dergelijks, de concentratie dus volledig gericht is op één persoonlijkheid, zal in 9 van de 10 gevallen een belevenis plaatsvinden, waarbij inderdaad contact met die persoon wordt gemaakt zo dit enigszins mogelijk is. Het geheel wordt over het algemeen als een droombeeld teruggevonden in het bewustzijn en kan in deze veel klaarheid schaffen. Dat is mijn deel van deze avond voor vandaag, vrienden, ik moet helaas nog elders spreken en ik verzoek U dus om hiermede genoegen te nemen. Ik geef het woord over aan een andere bekende van U. Goeden avond. Goeden avond vrienden, Nou, dan zullen we maar eens gaan kijken wat U allemaal misschien nog heeft over wat er de vorige keer behandeld is. Is daar niets over te zeggen? Dan gaan we verder. Is er wat te vragen over wat er zoeven behandeld is? Ook niet hé? Nou, dan kan ik van mezelf nog wel even van wal steken. Kijk eens. . . eens. . . Ik had U dit willen vragen: die heren of engelen, die wij in onze persoon moeten wakker maken, moeten we die als volkomen zelfstandige grootheden zien, of onafhankelijk van onszelf? Ja, kijk eens, wanneer er een levensboom staat, die heeft vele takken. Wanneer aan bepaalde van die takken vruchten hangen, moeten wij dan die vruchten beschouwen als deel van de boom, of als een product van de boom? Beide, ja. Ja, en dat is nu ook met deze heren waarover wordt gesproken en deze engelen in Uw eigen wezen. Ik geloof dat het misschien aardig is om daar een ogenblikje op door te gaan, ja? Ja. Kijk eens, wanneer een mens voor de eerste maal als deel van de grote Adam tot zelfstandigheid komt, dan is deze mens één-zinnig, d.w.z. hij is als een zaadje waaruit een hele boom kan groeien, maar in zichzelf nog een absolute eenheid. Wanneer die mens zich gaat ontwikkelen, dan zie je net als bij een plantje, dus in het bewustzijn, in het wezen, één sprietje naar boven komen, één sprietje met een paar blaadjes, dat is dus dé persoonlijkheid met haar uitingen. Maar hoe meer dit boompje groeit hoe meer er takjes aan komen. Al die takjes streven wel naar de hemel toe, maar hetgeen wat werkelijk hemel en aarde verbindt is altijd bestand, dus dé persoonlijkheid. Maar wanneer we nu heel goed gaan kijken - en dan nemen we daarvoor de originele luchter, de originele joodse luchter, die kent U, dus dat is de zeven lichten, één los licht en zes vaste lichten - dat is n. l. ook een symbool van de 197

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 levensboom. Wanneer een mens bewust is, dan branden de zeven lichten, omdat zijn persoonlijkheid als geheel het licht draagt. Maar uit deze persoonlijkheid als geheel zijn voortgekomen bepaalde bewustzijnstoestanden, bepaalde voertuigelijkheden als ik het zo moet zeggen, die elk in zichzelve een licht kunnen dragen op een bepaald gebied. En nu kan het zijn, dat bij U b.v. ontwikkeld is het laatste licht ter linker zijde. Dan wil dat zeggen dat Uw redelijk verstand buitengewoon goed ontwikkeld is, maar als alle andere lichten gedoofd zijn, dan bent U niet de ware levensboom, want dan dreigt de stam af te sterven terwijl alleen de loot voortbestaat. Wanneer we dat nu uitdrukken in de term van "heren", dan zeggen wij: zonder evenwicht heeft de engel van de materie de overhand, en wanneer die overhand er is, dan gaat dus deze levensboom kapot, tenzij er een tegenwicht komt. En dat tegenwicht dat er ligt, dat is dan het aanvoelen ofwel het super-sensitief ervaren. Dat is n. l. de laatste arm te rechter zijde. Zijn die twee er, branden ze allebei, dan is er een evenwicht, de boom kan blijven staan, maar in zichzelf heeft hij verder nog niets tot stand gebracht. Dit is het symbool van de doodgewone mens nog. Elk van deze twee heren, van deze twee delen van de persoonlijkheid, hebben op zichzelf het vermogen om uit het totaal van de kracht der stam te putten. Zij kunnen naar buiten toe een deel van die persoonlijkheid lichtend uiten. Vandaar dat als de rituele kandelaar, goed wordt aangestoken, men begint met de eerste lamp te linker zijde, dan met de eerste lamp te rechter zijde en zo weer terug tot op het laatst het losse middellicht wordt aangestoken. Dat heeft deze betekenis: er zit nog een arm aan. Deze arm staat weer voor iets anders, dat wat wij noemen "de geest. Maar die geest op zichzelf die heeft geen waarde, ook al is hij zich van zijn eigen persoonlijkheid bewust, of hij moet kennen het geestelijk ervaren en bewustzijn. Dus hier zit de mogelijkheid om jezelf te realiseren, maar daar zit de mogelijkheid om boven je en buiten jezelf uit te komen tot een grotere bewustwording. En dan zitten daarin nog weer twee armen. En deze twee armen die betekenen de zielekracht. Eigenaardig genoeg de eerste keer dat de kracht aan de linker kant zit en het bewustzijn der ziel aan de andere kant, dus rechts. Wanneer al deze lichten branden, is de persoonlijkheid op alle drie bestaansplannetjes, bestaansvlakjes, gelijktijdig dubbel bewust en wel in de praktijk a.h.w. en in de theorie, zoals U het zou noemen, ofwel in het materieel uitdrukken en in het geestelijk bewust zijn, om het aards te zeggen. Wanneer nu deze zes lampen branden, kan daaruit geboren worden de realisatie van de kern van het wezen. Wanneer die ook brandt, dan brandt de zevende, de losse lamp. En dat die lamp los is, is ook niet maar zo. Die lamp is los, omdat de mens eerst tot een groot zelfvertrouwen, maar ook gelijk tot een zelfopofferen moet kunnen komen vóór bij de volledige religieuze betekenis van de zes armen kan begrijpen. Wanneer dat zevende licht brandt, betekent dit, dat het geheel van de stoffelijke uitingen in één bewustzijn werd opgenomen. En dat ene bewustzijn, dat is eigenlijk de hoofdzaak, daar gaat het om, dat is Uw persoonlijkheid. Al de andere lichten dat zijn a.h.w. delen van Uw persoonlijkheid die zich door speciaal ervaren, door speciaal leven en denken in U ontwikkelen. En wij noemen elk van deze lichten een heer of engel, omdat hij een deel is van hét grote evenwicht en in God als zodanig ook geuit is, omdat alleen door deze veelheid de vlakken en mogelijkheid, een schepping kan bestaan. Heb ik het nu voor U toch wel redelijk duidelijk gemaakt, ja? Ja, dank U. Nou, is daar verder geen vraag op? Uit die zes armen ontstaan daar ook nog andere stralingen uit? Ja, elk van de zes armen behoort in zichzelf te dragen de negen lichten en uit elk der negen lichten behoort voort te komen het twaalftal der kleine lichten. En dat zit n. l. zo. Wanneer wij in onszelf in één van deze gebieden bewustzijn hebben gevonden, dan blijkt ons dat deze factor van het bestaan niet zonder meer ervaren wordt, maar wordt opgebouwd uit een aantal andere factoren; a.h.w. de hoofdtak van de levensboom draagt kleine takken. En wanneer deze lichte takken stuk voor stuk gevolgd worden, dan blijkt het dat ook zij nog niet zonder meer recht blijven, ook zij zijn vertwijgd, en in het symbool zijn dan twaalf twijgen. Die twaalf twijgen betekenen de daadwerkelijke realisaties die uit het oorspronkelijk bewustzijn van de eerste tak is voortgekomen. En het mooiste wat wij kunnen zien van de levensboom is dus wanneer elke tak van de zeven draagt negen maal twaalf vruchten. En als we dan de ouden mogen volgen hierin, dan betekent dat ook tevens, dat wanneer dat vervuld is, het leven als zodanig gesloten is en de boom zelve onmiddellijk staat in het hemels-Jeruzalem, in het huis 198

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 van onze Vader dus, en wordt vaak vereenzelvigd dan met Abrahams schoot in onze duiding. Dus dat betekent dat elke keer dat je leeft, kun je zo'n tak tot ontwikkeling brengen, elke keer dat je zo'n tak tot ontwikkeling brengt doe je iets, maar je bent pas klaar wanneer die tak in al zijn aspecten vrucht gedragen heeft. En ofschoon dat bij ons nooit zo hardop wordt gezegd, is dat eigenlijk de mystiek joodse opvatting van reïncarnatie als noodzaak. En kunnen wij vanuit die straling, vanuit die zes armen en dan de negen of twaalf stralingen in verbinding komen met een andere boom die dezelfde - ja, hoe zou ik dat het beste kunnen zeggen - hetzelfde streven heeft? Dat staat weer in verband met wat anders, maar ik zal proberen om het U toch ook verklaarbaar te maken zonder dat ik dat direct behoef te tekenen. Ja, ik hoop dat ik het goed aanvoel zoals U het bedoelt en zoals de werkelijkheid dan is. Laten wij zeggen: alle bomen staan in de aarde en alle bomen reiken tot de hemel, maar tot een bepaald deel, tot een bepaalde wolk. Dat is het simpelste voorbeeld. Ja, menselijk gezien Op het moment dat één van hun takken de gelijke wolk raakt die een andere boom met zijn takken beroert, terwijl ze gelijktijdig hun voedingsbodem, de aarde, gemeen hebben, bestaat tussen deze twee een geslotenheid waarbij de persoonlijkheden, zover het zich deze bepaalde tak betreft, volledig kunnen aanpassen, volledig kunnen uitwisselen en dus tijdelijk tot een volledige eenheid komen. Dat is het simpele voorbeeld. Het bij ons gebruikte is wat ingewikkelder en dat heet dit: Wanneer men gebruikt de lettertekens en men zet naast elkaar aleph en schien, dan blijkt dat schien en aleph tezamen in de levensboom alle parallellen verbinden, dit betekent dus dat elke gelijksoortige ontwikkeling in leven, de kleine levensboom, een direct contact brengt door aleph en schien - U weet dat zijn twee symbolen voor godheid - een tijdelijke eenheid vormen. Aleph en schien zijn de verbindende factoren die al het gelijke brengt in het bewustzijnsvlak, waardoor zij wat dit betreft tot eenheid worden. En wanneer deze eenheid bevestigd wordt binnen dit vlak, krijgen wij een absolute realisatie. Dat is eigenlijk de. . . Ja, U spreekt over tijdelijk, maar Eeuwig, eeuwig. U sprak over tijdelijk. Ik nam het tijdelijk voorbeeld, maar in het tweede heb ik de eeuwige factor aangesneden. Ja,ja. Is het ook mogelijk dat je dan zo, laten we zeggen, de boom staande in de stof, ook binding kunt hebben met één van de twijgen of meerdere in de sfeer of op een andere planeet? Inderdaad, want de levensboom op zichzelve is een boom die één voedingsbodem moet hebben, maar wat is de levensboom? De levensboom is het goddelijke, de uiting van de schepping, vergeet dat niet. De waarheid. Ja, symbool voor vele waarheden die in de waarheid schuilen. Als het dé waar heid zonder meer was, zou het geen boom zijn. Mag ik U hierop wat vragen? Heeft ieder mens of iedere geest zijn eigen levensboom? Ja, in de voorstelling zoals wij die geven, wel. Wij nemen aan dat ieder een eigen levensboom heeft, tot het moment dat de delen, deze kleine bomen, en die moeten dan inderdaad bloeien, zoals dat heet, of branden zoals een andere uitdrukking zegt - denkt U maar aan een kandelaar - kunnen worden samengesmolten tot een deel van de grote levensboom. Dat hangt weer in verband met de voorstelling van de grote Adam, waar we ook al meer over hebben gesproken, de grote Adam die is de personificatie van de totale ontwikkeling "geest en stof" op deze planeet, maar in werkelijkheid verdergaat en kosmisch gezien mag worden gesteld als het symbool van alle geest die in eenheid en gebondenheid, eenheid én gebondenheid dus, met de materie het bewustzijn bereikt. Er gaat een legende, zoals U weet, dat op het moment dat de laatste vonk, dus de laatst tot licht gekomen levensboom met de grote levensboom wordt vereend, het oude paradijs weer zal bestaan. Dat is niet zo dwaas, al is het dan symboliek. Nou, vrienden, hebben we daar nog wat over te zeggen? 199

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Is het daarom mogelijk dat - laten we het zo plastisch eens zeggen - dat de ene levensboom al zijnde in een andere sfeer of planeet, hoe je het noemen wilt, toch zo'n vaste binding nog kan hebben met een levensboom die nog in de stof is of op deze planeet, wat wij dan stof noemen, terwijl ze elkaar misschien niet gekend hebben, zoals wij elkaar kennen? Komt dat door een zekere trilling of een zelfde kleur die ze bezitten? Als U het zou zien als helderziende ja, dan zou U zeggen; "dezelfde kleur" en technisch gezien dan zou men waarschijnlijk moeten zeggen "dezelfde trilling", symbolisch zouden we zeggen "de gelijke ontwikkeling, dus gelijke concentratie in een bepaald deel van eigen levensboom". En het eigenaardige is dat op het moment dat Uw wezen dus ligt in dat deel van de persoonlijkheid of van dé levensboom, waar hij staat uiteindelijk, voor de persoonlijkheid, terwijl een andere kracht in de volheid van zijn, daar ook in geconcentreerd is, dan kan er contact ontstaan. Is dat contact tot stand gebracht, dan vinden we dat op dit gebied vaak een zeer intens samengroeien ontstaat, waarbij een simulatie zelfs van omstandigheden op kan treden. Dus het lijkt net of er naast het voor U b.v. zuiver stoffelijke en voor de andere het zuiver geestelijk beleven, een derde beleven is gekomen waarin de waarden én van stof én van geest gelijktijdig hun vervulling schijnen te vinden. Voor de mens is dat een soort van droomleven; voor de geest evenzeer. Het is een afzondering van eigen werkelijkheid. Daarop is b.v. gebaseerd het hele principe van bidden. Als U bindt concentreert U in een bepaald deel van Uw wezen, bepaald door de intentie van Uw gebed plus de intensiteit van Uw gebed, Uw eigen leven en U zult dan in contact komen met al datgene in het leven, het bewuste leven, dat de gelijke afstemming op het moment heeft, zowel in de geest als in de stof. En daaruit kan dan de verwerkelijkende kracht geboren worden, die eerst in U en dan pas buiten U bestaat. Dus al deze dingen kunnen gebeuren zonder dat je het jezelf bewust behoeft te zijn, alleen doordat je dezelfde trilling hebt ben je in contact? Ja, natuurlijk. Wanneer dus het contact bestaat, kan het voorkomen dat U denkt iets zelf te doen, terwijl U het helemaal eigenlijk niet zelf bent, maar alleen in sympathie met een andere persoonlijkheid, die precies zo is afgesteld, komt tot een beleving en uiting op een moment: zó en niet anders. Dat is dus inspiratie. Nietwaar, precies hetzelfde zoals ik nu hier zit, de naam delende met een andere broeder, en de taak. Maar dan ben ik in contact met een hele hoop anderen, maar juist met degenen die het nodig hebben. Heeft U zich wel eens af gevraagd hoe dat kan zijn? Alleen door mijn afstelling. dus mijn ingesteld zijn op dit moment, ben ik in contact met een groot aantal anderen, en ik heb nu de gave, of het bewustzijn misschien beter, waardoor ik bewust dit contact gebruik om krachten daaruit te putten en krachten te geven. Dus dan worden de mogelijkheden ook veel groter? De mogelijkheden zijn groter, omdat het toeval niet meer zo op de voorgrond komt. Maar over het algemeen, juist in het begin, is er ook geen toeval, maar het is een natuurwet dat datgene wat in U het sterkste is op het gelijke vlak, het sterkst wordt opgevangen en het sterkst In de persoonlijkheid wordt verwerkt, wordt opgenomen. U zendt dus aan alle kanten Uw trilling uit? Ja, U zou kunnen zeggen: eigenlijk is dit wat ik nu op het ogenblik doe, een soort sultimentaan-seance - Ik hoop dat Ik het goed zeg Ja, ja. (bedoeld werd hier door de intelligentie: simultaan-seance). want er zit één man aan het bord, maar er zijn, als ik hier met U spreek, niet één maar misschien wel een paar honderd of een paar duizend meespelers. Sommigen geven mij een deel van hun kracht alleen, anderen geven mij hun steun, dus de verzekerdheid "dit is goed, ga verder", anderen geven mij de veiligheid, de geborgenheid. Er zijn er ook die geven mij, zover Ik dat nodig heb, de gedachte-impuls waardoor ik beelden kan brengen die niet alleen in mijzelve liggen. Duidelijk nietwaar? U zou ons dus ook eens een avond kunnen vertellen over de oude kaballistische leer? Zou ik kunnen doen, ja. Want dat is toch zeer interessant als wij daar eens iets van krijgen te horen door iemand vanuit het oude volk. 200

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Ik geloof dat mijn mede-Abraham van plan is wel om U te gelegener tijd - het is altijd een heel eigenaardig woord - maar te zijner tijd zou ik haast zeggen, bepaalde kaballistische waarheden te leren, maar die zijn gebaseerd op een betrekkelijk ingewikkeld iets zoals U weet Ja. Want om de kaballa werkelijk te kunnen volgen, moet men beginnen met elk der letters van het alphabet in zijn goddelijke en esoterische betekenis, in zijn stoffelijk-symbolische betekenis en in zijn getalbetekenis te ontleden. En als je dat voor één letter goed wilt doen, met eventueel bijkomende vragen, omdat er altijd een probleemstelling aan verbonden zit, denk ik dat je daar ongeveer een 40 minuten voor nodig zou hebben per keer. Ja, maar het zou voor ons, moderne mensen, zeer zeker toch een grote waarde weer krijgen als wij de betekenis kregen van de letters, al was het alleen maar met het geven van een naam aan een kind. Ja, maar dan zit je weer met de moeilijkheid dat de kaballistiek eigenlijk is opgebouwd niet op Uw alpbabet maar op het joodse ook, zodat er in Uw lettertekens een aantal waarden zijn die nooit volledig gelijk kunnen worden gesteld. Nee, nee, maar we zouden er toch wel rekening mee kunnen houden. 0 zeker. Om eens wat te zeggen: zo is b.v. elke naam die in zich draagt een a een s en een t is goed, omdat deze symbolen alle drie staan voor goddelijke tendenzen en invloeden. Wat U dan verder kiest als klinkers of medeklinkers is niet zo erg, maar ik zou vermijden om een dubbele o te gebruiken. Die factoren die zijn weer minder prettig. Maar de moderne naamgeving enfin, dat krijgt U vanzelf nog wel wanneer wij verder gaan met de magie van de persoonlijkheid waar U vanavond al wat over gehoord hebt - is eigenaardig genoeg niet persoonsbepalend maar de persoon is naambepalend. Ja. En het eigenaardige is dus dat er heel veel mensen zijn die naast de naam waarbij ze geroepen worden op aarde, een tweede naam dragen of kiezen. Ja. En juist die tweede, die geheime naam, die is veelal de eigenlijke persoonlijkheid, die geven ze weer. Vandaar ook dat soms mensen die een geestelijke bewustwording ondergaan, een andere naam kiezen. En nu is het natuurlijk zo, dat juist omwille van het plechtige gevoel ze dan heel vaak een, nu ja, laten we maar zeggen, buitenlandse naam kiezen, nietwaar, b.v. Annekenanda of zo iets. Maar in sommige gevallen zou het evenveel betekenend zijn om, als je Sara geheten hebt, je Marie te gaan noemen, want daarin zit eigenlijk eenzelfde verschil verborgen. Maar ja, het staat niet deftig genoeg denk ik, en deftigheid is ook wat. Maar ik geloof toch dat alle aanwezigen het interessant zouden vinden en leerzaam, als wij daar ook enige lessen van U over kregen, over de ondergrond van het kaballisme. Nou, U krijgt er toch wel zo tussen neus en lippen door genoeg over te horen, want wat ik U vertelde over de levensboom en de kandelaar, weet U wel dat dat ook de kaballistische basis is met het joodse ritueel waar we over spreken? Ja, ja, ja. En zo krijgen we natuurlijk nog meer van die dingen. Ja. Maar op het ogenblik geloof ik dat het in de bedoeling ligt om eerst af te gaan maken de magie van de persoonlijkheid, juist omdat nu door een hernieuwde benadering van een probleem dat al eens behandeld is in andere zin, nu ja, de hoop bij ons bestaat, dat we het voor U niet alleen begrijpelijk, maar ook praktisch realiseerbaar maken, daar gaat het eigenlijk om. En dan krijgt U vanzelf de bijkomstigheden als de kaballa en, enfin wat U nog meer interesseert. U heeft ook altijd nog het recht om zelf een onderwerp te stellen, nietwaar, dus. U hebt zoeven gezegd dat het erom gaat om praktisch realiseerbaar te maken in onze levens en dat is ook volgens onze gevoelens de hoofdzaak. Maar dat is ook tevens voor ons de grote moeilijkheid omdat we allemaal met onze aardse levens zitten en onze aardse werkkring die ons betrekkelijk weinig tijd laat. zou U ons misschien, wat dat probleem 201

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 betreft, nog iets kunnen zeggen op welke wijze wij dit zouden kunnen oplossen, de moeilijkheid die daarin schuilt? Ik geloof dat de oplossing die daar zoeven werd gegeven wel niet zo erg veel tijd vraagt, want je kunt dit uiteindelijk praktisch alles, behalve de derde factor, doen zoals je wilt, je kunt het doen desnoods met één uur in de week. Maar heb je die resultaten eenmaal, dan kun je met een beetje oefening die elke keer toepassen in zeer korte tijd, want daarvoor worden juist de kernzinnen gezocht van een persoonlijkheid, nietwaar? Dus dat wordt op een gegeven ogenblik de kernwaarde van Uw wezen, en door die in Uzelf plotseling scherp te stellen, krijgt U automatisch de aansluiting die U hebben wilt. U leert a.h.w. de telefoonnummers van Uw eigen gemoed kennen, en heeft U die eenmaal, dan krijgt U heel gauw aansluiting. Maar U begrijpt, we konden daar nooit direct mee beginnen want, stelt U zich voor dat we in het begin dit hadden verteld, dan had U het erg mooi gevonden, maar U had zich niet die moeite getroost die sommigen Uwer zich getroost hebben; anderen die laten het er een beetje bijhangen, nu ja, zeggen: tijd, je vak, je gezin, er zijn altijd van die dingen. Maar U heeft een degelijke voorbereiding gehad en U heeft een scholing gehad in een bepaalde wijze van denken. Ik weet niet of U zich dat gerealiseerd heeft, maar met U allemaal, zoals U hier zit, is naar voren gekomen een sterke verandering van Uw persoonlijk denken, niet zozeer in wat U denkt als de manier waarop U het denkt; Uw reageren wordt anders, in vele gevallen scherper. En juist omdat dat gebeurt, krijg je natuurlijk ook de mogelijkheid om de ezelsbruggetjes die U geleerd worden, een beetje beter te gebruiken. En dan zou ik zeggen, vrienden, gaat U maar eerst eens pauseren, want om nu een onderwerp aan te gaan snijden, dat is eigenlijk, al daar is te weinig tijd voor. Aan de andere kant heeft U genoeg stof die U heus wel eens een paar keer kunt nagaan en overdenken. Nou, goeden avond. Hierna volgt dan hetgeen wij reeds aan de leden van de Studiekring als uittreksel uit het verslag deden toekomen en wat we hier dus niet meer zullen opnemen. Mag ik nog even terugkomen op een gezegde van één van de voorgaande sprekers? Jawel. Die had het over de symboliek die uitging van deze zeven armen-kandelaar en had het over het evenwicht tussen stof en geest, en in verband hiermee de incarnatie. zou U ons over dit evenwicht van stof en geest en het probleem van de incarnatie iets willen vertellen? Ja, ik zou het in ieder geval kunnen proberen. Kijkt U eens, wanneer wij natuurlijk een evenwicht bereiken, stoffelijk en geestelijk, dan gaan we over verschillende trappen, dat zult U begrijpen. Wanneer wij echter een evenwicht hebben gevonden in geestelijke bewustwording tegenover de zuiver stoffelijke drijfveer, dan is het duidelijk dat wij niet meer geïncarneerd behoeven te worden op een plan waarbij de lusten van het lichaam beperkend zijn voor de mogelijkheden tot geestelijke uiting. Dat is duidelijk, nietwaar? Dus kunnen we verdergaan, maar als we dit alleen maar in theorie bezitten en niet in de praktijk, dan blijft de onbeheerstheid van de stof bestaan. En die onbeheerstheid van de stof bestaat meer In eigenlijk, ja laten we zeggen, in voorstellingen dan in feite, want de materie, de stof zelf, het lichaam dus, bevrijd van allerhand gewoonten e. d. die er eigenlijk meer psychisch worden ingelegd, is over het algemeen geneigd om gezond zichzelve in stand houdend te leven en kent in zichzelf bepaalde beperkingen. Dus dat lichaam op zichzelf is gezond genoeg, maar geestelijk heeft men daar meestal allerhand impulsen bijgelegd, waardoor je de meest fantastische dingen krijgt. Die geestelijke impulsen moeten dus weg, de gezonde praktijk van het lichamelijk bestaan in evenwicht met het geestelijk bewustzijn moet gevonden worden. En dat betekent dat het lichaam het natuurlijke evenwicht krijgt, waarbij geen sprake is van een tekort maar ook niet van een overvoeding, waarbij geen sprake is van een tekort aan verdere stoffelijke belevingen, maar ook niet van een overvloed, dus in het juiste natuurlijk harmonisch evenwicht, wat in de natuur de levensvorm "de mens" past, en in het lichaam is gevonden en in de praktijk wordt gebracht op basis van een geestelijk bewustzijn, dat deze vorm als juist erkent en zich buiten alle, laten we zeggen, bijkomstige redelijke en psychische bijvoegseltjes, afvoegseltjes e. d. houdt, dan krijgen we een evenwicht waarbij stof en geest in een bepaal de vorm volledig harmonisch zijn. Is die bereikt, dan krijg je dat symbool van het vruchtdragen, hoe het werd gebruikt, dan draagt dit leven vrucht, want doordat je een 202

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 absolute harmonie weet te verkrijgen tussen geest en stof, krijg je ook de grootst mogelijke uiting van geestelijke vermogens op stoffelijke basis en de grootst mogelijke hoeveelheid stoffelijke ervaringen die in geestelijke bewustwording worden omgezet, nietwaar? Kun je op deze trap niet verder. En wanneer je dus incarneert dan moet dat op de volgende trap zijn, begrijpt U? En zo loopt deze wet van incarnatie dus, die gebaseerd is op het bereiken van een volledig evenwicht. Op het moment dat Uw stoffelijk leven in evenwicht is met Uw geestelijk bewustzijn, dan krijgen we een nieuwe vorm van incarnatie. Wat bedoelt U met een nieuwe vorm van incarnatie? Nou kijkt U eens, om het heel eenvoudig te stellen. Het ik-bewustzijn moet worden uitgebreid, een geest komt in de wereld, die zal waarschijnlijk op het ogenblik worden een aapachtige of een huisdier, begrijpelijk? Wanneer nu een totaal der ervaringen die in deze vorm te vinden is, is doorgemaakt en in de praktijk wordt opgezet, dan zal dit wezen dus mens worden. Heeft men dit als mens doorgemaakt, dan zal men opnieuw incarneren d.w.z. een taak krijgen waarbij men gebonden is aan de stof, verantwoordelijk is voor de stof en werkt met de stof, dat is uiteindelijk een incarnatie, nietwaar? Levenvorm. Maar die ligt dan boven het menselijk peil. En om U dat nu precies te gaan vertellen dat wordt natuurlijk erg ingewikkeld, want dan moeten we de werking van de verschillende krachten in de natuur nagaan, en in hoeverre de geest daarin ook heersend kan zijn. Dan moeten we verder nagaan in hoeverre incarnaties op andere planeten mogelijk zijn waar wederom een ander stoffelijk, geestelijk evenwicht bestaat dan hier op aarde. Maar het komt dan toch wel daarop neer, dan incarneer je dus niet meer op deze wereld als mens, maar je incarneert b.v. als de groepsgeest misschien als een wezen, een soort mens, op een andere planeet, waar heel andere bewustwording bestaat reeds en waar ook een geheel andere lichamelijke vorm een mogelijkheid geeft tot een totaal nieuw ervaren en bewustworden waarbij de vroegere ervaring en bewustwording gebruikt kan worden, maar tevens wordt uitgebreid. En de incarneringen, gaan die automatisch d.w.z. als gevolg van je groei hierzo, of is daar nog een bewust streven bij aanwezig? Ja, daar zit natuurlijk wel een bewust streven bij, soms, en wel wanneer een zekere graad van bewustzijn bereikt is en men zich dus volledig in de hand heeft, men weet: dat heb ik nodig en dit ga ik nu op de meest eenvoudige en de kortste weg zoeken. Maar het is eigenlijk in zekere zin ook weer een natuurproces. Wanneer U niet eet en U gebruikt energie, dan krijgt U honger, dat is natuurlijk. Dat is nu bij incarnatie ook zo iets, dus op een gegeven moment komt de behoefte tot incarneren zo scherp, dat een voortbestaan in de huidige vorm zonder te incarneren praktisch onmogelijkheid wordt. Dat komt op den duur, maar voor die tijd kan dus een bewust wezen reeds zeggen: nu is het tijd dat ik incarneer, want dan kan ik met een veel kortere en doelmatiger incarnatie volstaan en kan dus met een grotere geestelijke gezondheid en een grotere bewustwording in kortere tijd datgene volbrengen wat mij nu eenmaal als taak is gelegd in mijzelf. Gebeurt dat hier bij mensen die nog in de stof zijn ook al? Soms wel. Het eigenaardige wat je krijgt als mensen die in de stof zijn, incarneren, d.w.z. een verandering van geestelijke bewustwording en daarmee ook van stoffelijke praktijk en bestaan doormaken is echter dit: op het moment dat dat bij iemand in de stof gebeurt, zien we vaak gelijktijdig een verandering in de zuiver fysieke verschijnselen en mogelijkheden. Iemand die dat dus overkomt, die kan van verlamd lopend of van lopend verlamd worden, die kan beperkt denkend, orthodox denkend plotseling worden tot een grote vrijgeest etc. , maar dit kan ook worden uitgedragen in zuiver stoffelijke vormen. Dus dat is a.h.w. een achter je gooien van een bepaald milieu en dan het aanvaarden van een nieuw milieu waarbij het lichaam ook tevens een rol meespeelt. Het komt niet zo erg vaak voor, in verhouding, er komen dus meer normale reïncarnaties voor, dan hernieuwde incarnaties in de stof, maar zij komen ook voor. Maar wat is het, als je iemand die je nooit gezien hebt en een hand geeft, dat je denkt: hé, dat is een oude ziel, jij leeft niet lang meer, jij gaat hier weer gauw vandaan. Straalt die persoon dat al uit of voel je dat hij klaar is hier in de stof? Onbewust. Kijkt U eens, U moet altijd zo denken: ook een oude ziel op deze aarde kan een zeer hoog bewustzijn hebben, maar is zich over het algemeen - ik moet weer zeggen 203

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 "algemeen" omdat uitzonderingen mogelijk zijn - niet bewust van het moment dat deze taak volledig volvoerd is, maar geestelijk is hij daar wel van bewust. Nee, nee, dat dacht ik ook, maar hij straalt het wel uit. Ja, geestelijk ben je je ervan bewust, dus weet je. Dat is met een hele hoop dingen zo. Als U nagaat wat b.v. de kwestie van toekomstvoorspelling is, pronostic zoals dat heet, dat berust voor een groot gedeelte op het puren van datgene wat in de mens ligt als een geestelijke zekerheid en weten, maar bewust niet was doorgedrongen, uit de persoon zelf. En ook wanneer we de wereld gaan bekijken en het wereldlot b.v. Wanneer ik U op het ogenblik zeg dat Duitsland, beginnend met een betrekkelijk klein leger, dit leger binnen drie jaar zal verviervoudigen, dan vindt U dat misschien heel vreemd, maar het ligt op het ogenblik al vast. En zo zijn er meer van die dingen. Ja, wat voel je nu eigenlijk? Nu ja, je kunt het uitdrukken als gevoel, maar je kunt beter zo zeggen: geestelijk weet je. Ja, en je brengt het over op je albewustzijn. Als mens ben je niet in staat om dit natuurlijk in rede over te zetten, omdat je aan een beperkt denken gebonden bent, daardoor kom je dan tot het idee: ik voel, ik voel aan of ik zie of ik hoor. Heel bekende termen bij de mensen, terwijl ze in werkelijkheid zouden moeten zeggen: ik weet of ik herken. Nou, dat is een heel aardig ter zijde zo eigenlijk eventjes, hé? Maar het is een zeer interessante materie, want dan komen we op de verhoging van de sensitiviteit van de mens. En nu is het eigenaardige dat een mens wordt sensitiever naarmate zijn voorstellingsvermogen groter is, wist U dat? En een levendig voorstellingsvermogen dat gaat over het algemeen gepaard met een betrekkelijk sterke fantasie. U zult zeggen: wat is eigenlijk de relatie? Nu, dat is eigenlijk heel eenvoudig. Hoe sterker je voorstellingsvermogen is, hoe meer je de gevoelsmatige impressies, tenminste wat de mens gevoel noemt, om kunt zetten in beelden en situaties. Hoe sterker je dus bent in je voorstellingsvermogen en beheerst, fantastisch. Niet onbeheerst, hoor, want dan krijg je die eigenaardige voorspellingen die in de kern eigenlijk wel waar zijn, maar die bedorven worden door de veelheid van feiten die ze erbij noemen. Ik heb eens een keer in Uw kring ook iemand gezien, die leed ook aan die kwaal, dat was een helderziende. Maar enfin, wanneer je dit beheerst, dan krijg je dus dat je jezelf bewust wel banden aan gaat leggen, je gaat niet zo maar er op los fantaseren, maar je bent in staat om je gevoelens om te zetten in de redelijke voorstellingen, dus in denkbeelden. En uit die denkbeelden kun je dan over het algemeen zeer sterk de waarheid puren. En dit gaat zover, dat je komt tot een zien en kennen van feiten, toestanden etc. die jezelf eigenlijk helemaal niet kent. Ik kan mij voorstellen dat iemand in een dergelijke toestand aanvoelt b.v. een fout in een hart en voor zichzelf precies weet waar die fout zit en zegt: ik zie dit hart. Dat is niet waar, dat hart wordt niet gezien, maar het totaal van de straling a.h.w. die daarvan uitgaat, de totale tendenz wordt opgenomen en aangevoeld. Dat kan, wordt overgebracht naar het bewustzijn als een gevoel, maar dit gevoel wordt zo verknoopt met bepaalde voorstellingen, dat men ziet. Dat is hetzelfde met het licht. U zult heel vaak horen dat mensen die helderziend zijn, of zelfs maar sensitief zijn, op een gegeven moment de indruk hebben dat b.v. rond mij op het ogenblik een aura is, een uitstraling van een bepaalde kleur licht. Wanneer U die ziet of waarneemt, dan betekent dit eigenlijk niets anders dan dat U een zekere trilling aanvoelt en die vergelijkt in Uzelve met een soort licht. Vandaar dat het aantal schakeringen dat bij ons mogelijk is in Uw uitstraling, veel groter is dan wat U ooit in licht zou kunnen zeggen, of in licht zou kunnen zien. U ziet het n. l. niet; U voelt het aan? U kent het zoals de geest kent, met een veel grotere verscheidenheid van mogelijkheden, maar daarbij de beperking van uitdrukking waardoor je blauw moet zeggen tegen zo ongeveer 2400 kleuren. Wanneer je zou zeggen: ik voel het aan of ik weet het, dan zouden ze je voor gek verklaren, dus je moet er een bepaalde naam aan geven. Dat is nu allemaal een kwestie van een hocus-pocus. En dat ben ik volledig met U eens die de ingewijde de oningewijde moet voormaken, om aannemelijk te maken de resultaten van zijn waarneming. Onze woorden zijn te "beschränkt".

204

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Zelfs wanneer dat niet het geval zou zijn, dan is het nog nodig, weet U waarom? Omdat je nu eenmaal niet het geestelijk niveau, zelfs wanneer je de woorden hebt, aannemelijk voor kunt stellen voor iemand die leeft op het z. g. redelijke. Dat is zo. Dat is onmogelijk. Nu wil ik U een vraag stellen, misschien is het een idiote vraag, maar ik wil haar toch wel eens beantwoord hebben van Uw kant. Ik weet niet of ik het goed zie. Die vraag is mij zelf gesteld. Iemand, een geest, die reïncarneert bij ouders die van geestelijke of occulte dingen niets afweten, dus ook niet van reïncarnatie, en zo'n geest moet, laten we zeggen, zo'n vier of vijf stofjaren hier leven, dus als kind van vier, vijf jaar overgaat en daar de ouders een ontzaglijk verdriet mee bereidt. Is dat nodig, kan dat? Zou zo'n geest dan niet beter kunnen reïncarneren bij ouders die van deze dingen afweten en weten dat ze dat kind maar te leen hebben? Vindt U dat een gekke vraag? Ik vind het helemaal geen gekke vraag, ik vind het zelfs voor de stofwereld een betrekkelijk belangrijk probleem, om eerlijk te zijn, tenminste als je aan dit denken gewend bent. Nu moet U eens even goed kijken. Zou het niet mogelijk zijn - ik stel het als een mogelijkheid - dat een occult-bewuste geest, of esoterisch bewuste geest zoals ik het moet uitdrukken, nietwaar, op deze aarde incarneert bij ouders aan wie deze geest een zekere schuld heeft en dit korte leven aanvaardt, niet in de eerste plaats voor zichzelve, maar om de ouders door dit leed tot bewustzijn te brengen, daarmee beginnende een werk door een sterke verstoring te realiseren in het leven dezer ouders, zodat ze uit hun gezapige gangetje van alle dag los worden geslagen, om te trachten daarna als geest onmiddellijk, met impressies werkende, hen te voeren tot het hoger bewustzijn. Dat zijn gevallen die voorkomen. Daar zit wat in, ja. Ja, dat is één kant, maar er zijn ook mensen die door dat verlies van dat geliefde kind bitter worden, hard. Dan is er niets bereikt zou je zo zeggen. Zou je zo zeggen, inderdaad, want het eigenaardige is weer, als een mens bitter en hard wordt tegen de buitenwereld, weet U waarom hij dat is? Omdat hij van binnen weet dat het toch goed is. Omdat hij van binnen zo erg week is. Ja. Let U maar op, U kunt het in de natuur zien, aan een dier dat stevige spieren heeft, nou dat heeft meestal maar een redelijk dun velletje, hé? Maar denk nu eens aan een weekdier; o zo kwetsbaar, en daaromheen een schelp die zo vast is, dat als het nodig is, sommige daarvan eenvoudig eventjes je een enkeltje, desnoods de nek afknijpen. Dat heb je nu met die bitterheid ook; veel verbittering van de mensen komt voort uit het feit dat ze in zichzelf zo week zijn, dat ze in zichzelf zo gevoelig zijn en dat ze bang zijn om door deze gevoeligheid zelf gekwetst te worden, nog één maal, en daardoor in verzet zich anders voordoen. Het eigenaardige is, dat de mens die werkelijk hard is van binnen, die zal zich over het algemeen vlot, heel vriendelijk en heel plooibaar voordoen. Hoe onverzettelijker een mens lijkt, hoe meer hij zich over het algemeen van zijn eigen bezwaren bewust is. Ik kan mij voorstellen dat vele mensen met deze vraag worstelen. Inderdaad, dat is ook wel het geval, maar laten we er ook even bijzeggen dat de meeste mensen deze oplossing, ofschoon ze volledig juist en redelijk is, niet zullen aanvaarden. En dat is nu juist de grote moeilijkheid. Kijk, je moet begrijpen dat, wanneer je leeft, dit leven eigenlijk maar een fase is, meer niet. En wanneer U zegt: "U krijgt een kind ter leen`, is dit ook nog niet eens waar. Nee, dat is ook een verkeerde uitdrukking, ja zeker. Nietwaar, maar je bent gebonden aan bepaalde personen en entiteiten en die binding blijft bestaan. En nu is het maar de vraag: hoe ligt deze binding? Ik kan mij voorstellen dat op een gegeven moment een kind incarneert met het speciale doel - dat komt inderdaad voor - om de ander schade toe te brengen, een binding niet door liefde en genegenheid maar door haat. Dat zijn niet de mooiste incarnaties, integendeel, die zijn heel erg schadelijk, maar ze komen voor. 205

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Nee, maar wel een bewijs dat de incarnatie vrijwillig is. In een dergelijk geval zeer zeker. Dat zijn twee factoren die sterk bepalend zijn, ook bij het incarneren en praktisch bij elke handeling voor de vrijheid waarin men zich beweegt, en dat zijn liefde en haat. Is haat de keerzijde van liefde? Ja, haat is een geperverteerde liefde, want iemand haten wil vaak zeggen, iemand beminnen om de voldoening van het lijden dat je die mens kunt toevoegen. En heel vaak betekent liefde, iemand minnen ondanks het lijden wat je hem toevoegt. Ik weet niet of U met deze generalisatie het eens kunt zijn, maar het komt heel sterk voor. Ik zit er diep over te peinzen. Het is zo, hoor. Wanneer je een mens liefhebt, dan heb je die mens lief ondanks het lijden dat hij je aandoet. En wanneer een mens U liefheeft, is dat evenzeer het geval, nietwaar? Dus hierbij wordt het lijden veredeld en in het "ik" gedragen als offer. Haat is precies het tegenovergestelde. Hier wordt dus het lijden veruiterlijkt en de voldoening, de liefde a.h.w. verinnerlijkt. Zo is zij het negatieve deel ofwel de omgekeerde waarde van de liefde, maar in wezen en kracht precies dezelfde. Kunt U het begrijpen? Ja. Simpel zijn die dingen eigenlijk, hé? Zoals de boer zegt: je moet er maar op komen. Maar in werkelijkheid weet U dat allemaal wel; wat ik hier zeg dat is helemaal geen nieuwe waarheid, dat zijn dingen die U allang weet, maar och, het is wel eens prettig als iemand ze voor U onder woorden probeert te brengen. Ja, dat is het. U had het zojuist over de uitbreiding van het ik-bewustzijn. Het is wel eens bij mij opgekomen, het was gezegd en het zal ook wel zo zijn, dat je langzamerhand je "ik", je ego moet oplossen. Nu vraag ik mij af: als dat opgelost is, waar ageer je mee, waar handel je mee? Dan ageer je niet meer en dan handel je niet meer. Kijkt U eens, het is voor de Westerling een zeer moeilijke toestand, maar weet U hoe de Oosterling een nirwana beschrijft, ja? Ik kan het wel voelen maar ik kan het niet onder woorden brengen. Als een volledig zijn en doorleven van alle dingen, toch zijnde in een stille zee van grote gelukzaligheid, zonder beweging. En dat is eigenlijk het oplossen van je ego. En nu zien de mensen dat vaak heel verkeerd, ze zeggen: "je moet je ego wegcijferen", dat is onzin. Nee, dat kan niet. Maar je moet je ego zodanig uitbreiden dat zoveel andere ego's deel uit beginnen te maken van het ego, zodat meer en meer van een egocentrisch beoordelen der dingen sprake is; dat is het begin. En ga je vandaar verder, dan wordt er zoveel van de schepping deel van je bestaan, dat steeds groter evenwicht bestaat. Dat kunt U toch begrijpen, nietwaar? Dat is de wet van gemiddelde. Heeft U wel eens van gehoord? Als ik tien kansen heb, dan heb ik een grotere mogelijkheid van een onevenwichtige uitkomst, laten we zeggen, 2 op 8, dan ik heb wanneer ik honderd kansen heb. En heb ik er duizend dan ga ik hoe langer hoe meer naar het gemiddelde toe, en begin ik inderdaad met tienduizenden, dan kunnen we zeggen dat ik een voortdurend evenwichtige waarheid behoud; die kan maar heel weinig variëren. Maar nu is tienduizend maar een heel klein getal bij de hele schepping, nietwaar? Dus dit sluit eigenlijk in, dat je zoveel leven, zoveel krachten, zoveel vreugde en zoveel leed gelijktijdig in je eigen wezen ervaart, dat de handelingsbehoefte geheel wordt uitgeschakeld en dat de vrede, dus de innerlijke evenwichtigheid, voortdurend blijft bestaan, terwijl dan door de veelheid van leven datgene wat de mens normalerwijze nog niet zozeer heeft, de bewustheid van leven als een geluk zonder meer, ook zeer op de voorgrond treedt en geeft de gelukzaligheid. Het zijn wordt een gelukzaligheid, de ervaring wordt het medium waarin het evenwicht wordt uitgedrukt en het totale "ik" wordt een kracht die niet zelfhandelend optreedt, maar welks handelingen, instanties en impulsen volledig bestuurd worden door de uiting van het geheel die in het "ik" is opgenomen. En aangezien de totalen der uiting door God worden bestuurd, is op dit moment dus die ik-heid geworden tot niets anders dan een werktuig Gods. Mijn vriend Abraham zou waarschijnlijk zeggen: Heer der schepping. 206

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Is dat dan het, dat je in het opene treedt, zoals in "De steen der wijzen". door Anker Larsen wordt beschreven? en dat je je één voelt met de schepping en je alles in je op kunt nemen? Inderdaad, juist. Ú ziet, het is op zichzelf al weer niet erg moeilijk om het je voor te stellen, het is zelfs met zuiver stoffelijke wetten en statistiek te bewijzen. Het is alleen maar zo, dat het menselijk voorstellingsvermogen niet in staat is dit als realiteit, wel als theorie, maar niet als realiteit in zich te bevatten, omdat de mens zelf gebaseerd is, zeker in zijn stoffelijk bestaan, op een gebonden en beperkt wezen, en dit wezen ervaart, als gesteld zijnde tegenover de wereld en daardoor zich nooit een volledige grote eenheid kan voorstellen en realiseren. Vandaar dat dit voor U voorlopig wel theorie zal blijven. Dan zou je haast zeggen dat Frederik van Eeden die "De kleine Johannes" schreef, dat bijna ervaren heeft voor honderd procent, anders had hij het niet kunnen schrijven. Neen, bij heeft het niet voor 100% ervaren, want wij mogen nooit vergeten dat de kleine Johannes, Frederik van Eeden is, zodat in het totaal besef van werkelijk gebeuren, zeer sprookjesachtig uitgedrukt, de ik-heid nog centraal blijft en als de werkelijke factor eigenlijk leeft. En juist daar ziet U dan het aardige, hoe ver de mens kan komen in dat bewustzijn, maar ook tevens hoe een mens dit bewustzijn kan misverstaan; dat leert het leven van Frederik van Eeden. Ja, het latere leven in ieder geval, maar toen hij het boek schreef, zou je haast zeggen dat hij toch in het opene leefde, anders had bij toch die mooie passages niet neer kunnen schrijven. Hij kon, aan zichzelf ontrukt, een inspiratie verwerven die ver boven hem stond. En het mooie is, hij kon deze omvatten, en door zijn dichterlijke geest, een vorm schone uitdrukking geven die praktisch in zijn tijd hem eigenlijk geen ander had kénnen geven, uitgezonderd misschien Couperus. Couperus die had het nu ook nog wel gekund. Dus hij leefde boven zichzelf op die momenten. Juist. Men zou het waarschijnlijk uit kunnen drukken met een sterke onderbewust zijnstoestand, waarbij het waakbewustzijn sterk onderdrukt, de geestelijke factoren, zover op de voorgrond komen, dat van een geestelijk contact in bovenbewustzijn kan worden gesproken, waardoor een totale realisatie van in het totale bewustzijn levende factoren in de persoonlijkheid mogelijk werd om tot uitdrukking te komen. Waar je al niet op terecht komt, hé? Zo leer je van elkaar. Ja, dat is ook de bedoeling. Hoe meer U eigenlijk vraagt - U vindt het misschien vreemd dat ik dat zeg - maar vooral in dit tweede gedeelte. het eerste gedeelte daar krijgt U Uw lesje opgelepeld, en wanneer het ons niet past, krijgt U niet eens de gelegenheid om er ook maar één woord tussen te zeggen; dat heeft U wel eens gemerkt. Maar in het tweede gedeelte moet U aan de beurt komen. En wanneer U Uw eigen gedachten naar voren brengt, en deze op de juiste wijze weet te poneren, dan heeft U ten eerste voor Uzelf gewonnen in uitdrukkingsvermogen - het is moeilijk om Uzelf uit te drukken, nietwaar? en liet is erg moeilijk vaak omdat in het begin te krijgen - maar hoe meer U Uw eigen gedachten naar voren kunt brengen, hoe zuiverder een samenspel tussen onze krachten en gedachten en de Uwe plaatsvinden en hoe harmonischer we dus als eenheid kunnen werken. Nou, dan de volgende vraag of het volgende onderwerp maar weer, hé. U heeft in het begin van Uw betoog iets verteld over de toestand in Duitsland, dat dat militarisme nu weer, nu ja, in gang gezet wordt en dat het waarschijnlijk binnen een paar jaar weer verviervoudigd zou zijn. Daar staat dit tegenover, zou ik zeggen, een dezer dagen, misschien meerderen van ons, dat weet ik niet, hebben we een brochure ontvangen over een Big-Ben-actie, die klaarblijkelijk al bestond voordat Eisenhower zijn woorden gesproken had, waarbij hij tot uitdrukking bracht, dat wanneer het mensdom in zijn geheel meer zou bidden om vrede, de vre de ook makkelijker in de wereld gerealiseerd zou kunnen worden. En die Big-Ben actie die bestaat nu daaruit dat men om 9 uur 's avonds de radio aanzet en men luistert naar de slagen van de Big-Ben en zich dan concentreert op een gedachte van vrede, of, naarmate men protestant, katholiek, joods of wat ook is, bidt 207

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 om vrede, waardoor een bereiking zou kunnen worden verkregen in de richting van een betere wereld en van een wereld mét vrede. Gehoord hebbende deze kwestie, in tweede instantie gehoord hebbende wat U vanavond hebt gezegd over de ontwikkeling van het nieuwe militarisme in Duitsland, zijn daar m. i. twee controversen. Kunt U mij daar iets van zeggen? Die actie die toch min of meer dan misschien verder ondersteund of ingezet is door Eisenhower, is dat een inspiratoire kwestie geweest; heeft dit nut, heeft dit doel en zou er iets mee bereikt kunnen worden, of blijven we toch weer het probleem houden van, nu ja: wie de vrede wil bereidt zich voor op de oorlog? Ik vermoed dat men het laatste inderdaad als inlegging en uitdrukking op aarde zou gebruiken, maar in werkelijkheid is er dit: Er is op het ogenblik een sterke behoefte aan vrede in verschillende staten en zij zoeken die langs alle mogelijke wegen te verwerkelijken, want zij zitten met een groot probleem. Men heeft praktisch vanaf het einde van de eerste wereldoorlog en ook gedurende de tweede en na de tweede wereldoorlog, de nadruk gelegd op de sterke verschillen en scheidingen die tussen de staten aanwezig waren, en men heeft voortdurend een zekere oorlogsdrang, een haatgedachte dus gezaaid in de mensen. Op het moment lijkt het niet mogelijk, volgens de lijnen der politiek die thans wenselijk schijnen, te komen tot een onmiddellijke vredesactie, men kan die mensen niet ineens kortsluiten. En nu heeft men daarom gesanctioneerd van officiële zijde, een aantal acties ingezet, die betiteld worden als: acties van stilte, gebedsacties etc. die in zichzelf echter niet anders zijn dan een soort methode Couvée, waarbij de mens zichzelf de vrede zo moet aanbevelen dat hij voor de verwerkelijking daarvan ook daadwerkelijk gaat streven. Maar de feitelijke toestand, wat ik aanhaalde over Duitsland - als U het wilt weten, dan kan ik U wel vertellen hoe ik eraan kom, hoor - dat is dit: Reeds voordat een beslissing daaromtrent was gevallen, had men een drietal regimenten bij elkaar gebracht die een speciale officiersscholing doormaakten; drie regimenten in officiersscholing, weet U wat dat betekent aan divisies? Heel wat, ik ben geen militair. Zes tot acht. En wanneer we dat dan uit gaan rekenen verder en we komen tot de conclusie dat dit een begin is en dat men de bedoeling heeft een tweetal divisies zover als kader op te leiden, dat ze opleiding onmiddellijk te betrekken, daarbij over het algemeen een voldoende aantal leermiddelen reeds bezit en op wapens kan rekenen binnen zeer korte termijn - die staan voor verscheping gereed op het ogenblik, dus wat men verder nodig heeft voor de praktische oefeningen - kan daar m. i. uit geconcludeerd worden, dat een genoemd leger dat waarschijnlijk tussen de vierhonderdduizend en de zeshonderdduizend man zal bedragen, in werkelijkheid met bijna 2 miljoen zou kunnen worden vermeerderd op basis van het thans opgeleide en op te leiden kader. Dat is logica, nietwaar? En dit geheel komt natuurlijk voort uit de behoefte om een zeer sterke drang te stellen tegenover de acties op het ogenblik van Rusland, speciaal in Europa en de Oost-zone. En dit is heel begrijpelijk ook al weer. Ik hoop dat U het mij niet kwalijk neemt dat we even op iets anders zitten, maar misschien dat ik U meteen iets van die interpretatie kan leren daarbij. Op dit moment, dat is heel aardig, zien wij dat de grote belangstelling van Rusland speciaal uitgaat naar Azië en dat alle manoeuvres die op het ogenblik in Europa worden ondernomen, van, nu ja laten we zeggen, secondair belang zijn. Dit betekent dus dat de Russen op het ogenblik zeker niet geneigd zijn om grote geschillen of offensieven in Europa te dulden. Echter hebben ze op het ogenblik, juist in Duitsland, een sleutelpositie die o. a. de clandestiene Oost-Westhandel sterk in de hand werkt. Dit nu, is niet te tolereren door de Amerikanen die wel wapens aan Rusland willen verkopen, maar dan als ze het zelf doen; dat mag Engeland niet doen en zeker geen Duitser. Om dit nu te kunnen bewerkstelligen als volledige zekerheid dat deze grens dicht is, heeft men behoefte aan een veel groter leger. Men heeft veel behoefte aan een zekere autonomie die bovendien een steun zou betekenen voor Adenauer. Adenauer die ondertussen, als we het nagaan, reeds verschillende malen verraden en verkocht is en nu de laatste tijd weer. Wanneer we alleen denken aan wat er hier gebeurd is met deze z. g. E. E. G. , waar Adenauer alles op had gezet, dan zult U wel begrijpen wat deze moeilijkheden zijn. Aan de andere kant is het voor de Ver. Staten buitengewoon belangrijk natuurlijk om iemand te houden die speciaal Amerikaans georienteerd is, en dit is Adenauer. En elk van zijn tegenstanders op het ogenblik en de meest aanvaardbare candidaten die op het ogenblik beschikbaar zijn, zijn over het algemeen Duits-nationalistisch getint. Ook bier moest men dus weer iets toegeven aan de Duitse drang, 208

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 begrijpt U? En dit geheel betekent dus in werkelijkheid, dat deze bewapening niet is een poging om het oorlogspotentieel te versterken, maar wel een poging om de verdere vrede in Europa af te dwingen, zo mogelijk zelfs een zekere vrede in de koude oorlog. En wanneer ik juist interpreteer, dan kan ik, afgaande op al deze feiten, zeggen, dat op het ogenblik ondergronds a.h.w. diplomatieke verhandelingen bezig zijn, waarbij een bevrijding van de Oost-Westhandel voorop te zien staat. De zekerheid dat deze Oost-Westhandel volledig zou kunnen worden genekt in, laten we zeggen 1 tot 11/2 jaar tijd, terwijl de Oostzones, de Oostelijke gebieden op het ogenblik wel een noodzaak is, is alweer een argument meer. Men probeert hier dus een ander overwicht te scheppen dan een zuiver militair. Dit houdt in dat de huidige toestand zich toe zal spitsen in ten hoogste twee jaren. En na ongeveer twee jaar, dus dat zal zijn, nu ja laten we zeggen, nou laten we het heel royaal nemen, tot maximaal 1958, de huidige situatie volledig veranderd moet zijn en er tekening in is gekomen. En deze tekening leidt dan óf tot onmiddellijke gewelddadigheden, noodzaak door de te scherpe scheiding tussen deze twee groepen, óf wij zien een tijdelijke samenwerking van deze twee groepen om een andere vijand, die ze beide zeer vrezen n. l. de onrust der massa's in de hand te houden. En weet U nu - ik heb nu voor U geïnterpreteerd - wat daar de geestelijke achtergronden van moeten zijn? Nee. Niemand die er een idee van heeft? Dat is toch heel begrijpelijk. Wat moet de geestelijke tendenz zijn voor deze wereld? Bewustwording, nietwaar? Hoe ontstaat bewustwording? Doordat tegenstellingen met elkaar in aanraking komen. M. a. w. dit geheel leidt ertoe dat op het ogenblik zeer eenzijdige beschouwingen van theorieen etc. , voor de mensen moet veranderen en dat ze een inzicht krijgen in de voordelen en bezwaren wederkerig, van bepaalde regimes, bepaalde stellingen, bepaalde levenshouding. Dit wordt op deze wijze bewerkstelligd, waardoor we aan mogen nemen dat de na 1956 volgende 10 jaren, dus inderdaad betekenen een steeds grotere bewustwording der menigte, waardoor we over 10 of 20 jaar kunnen spreken van een mogelijkheid tot nieuw begin der mensheid. Begrijpt U? Aardig, hé? Dat had Uzelf ook uit kunnen vinden. Wat ik U hier vertel, dat had U op het ogenblik, met alles wat we U geleerd hebben, zelf uit kunnen vinden. In welke richting gaat dat nieuwe begin der mensheid? Naar een grotere bewustwording? Ja, natuurlijk, maar dus ook wel een veranderde instelling dunkt me. Een veranderde instelling, inderdaad, een instelling waarbij het belang van de medemens en vooral de vrijheid van de medemens, veel meer respect zullen genieten dan tegenwoordig. Wij zullen waarschijnlijk komen tot een maatschappij, die op een gegeven moment een zodanige morele dwang legt, dat de feitelijke en organisatorische dwang, die op het ogenblik de mode is, geheel zal kunnen verdwijnen, begrijpt U? Ja. Dat is eigenlijk de voornaamste verandering, die brengt met zich mee natuurlijk allerhand economische en sociale verandering, maar dat is eigenlijk de hoofdzaak aan de hand van de zuiver stoffelijke verandering. Dus na de grote gebondenheid waarschijnlijk zelfs eerst een drijven tot anarchie, dat is begrijpelijk, nietwaar? Ze zullen uit de band springen, waar daarna een zeer snelle terugkeer tot een gematigdheid van vrijheid, waarbij men door het oordeel der menigte a.h.w. beperkt blijft in zijn mogelijkheden, door eigen vrije verkiezing dus, en niet meer geregeerd wordt in de eerste plaats door dé wet. Maar als je terugkomt op dat oordeel der menigte, dan kom je uiteindelijk weer terug op dat oude dat we gehad hebben, Dat we op het ogenblik hebben bedoelt U. Nu ja, nu is het een wet, maar vroeger was het: men vond dit en men vond dat, dus dit deed je niet om dat. Ja, inderdaad, en daar komt U ook weer terug. Vindt U dat een vooruitgang? Inderdaad, want kijkt U eens, U moet niet vergeten, de mens is losgeschud uit de gezapigheid voor een jaar, van wat ;'men` zegt. Maar op een gegeven moment krijg je dit: Men heeft respect voor de behoefte van een ander. Een dief komt, wordt betrapt en wat zegt men tegen die dief? Arme kerel, heb je geen werk? ik zal je werk geven. Voor een dief niet erg prettig 209

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 waarschijnlijk, maar het heeft toch wel een zekere productieve werking, hé? Als iedereen komt en zegt, "god kerel, dat jij gestolen hebt, je kunt bij mij gaan werken"; dan zal zo'n mens op den duur gaan werken, alleen maar om aan deze vriendelijkheid te, ontkomen, of zij gaan de menigte onttrekken. Beide mogelijkheden bestaan. Onttrekt men zich aan de menigte, dan zal men juist door de elasticiteit waarmee deze menigte in haar oordeel U opvangt, genoopt worden om ook de mensheid als zodanig te ver laten, begrijpt U? of' kunt U zich die toestanden nog niet helemaal indenken? Maar dan kan die toestand toch geen doel zijn, alleen maar een middel om tot iets anders te komen. Inderdaad, natuurlijk, elke toestand is op zichzelf een middel tot een volgende toestand, maar dat is de eerste ontwikkeling. Eerste ontwikkeling, ja, ja. Ik kan mij nog niet voorstellen dat het mogelijk is dat wij, om nu maar bij Europa te blijven, in 10 of 20 jaar zo'n uniforme denkvorm erop na gaan houden, dat wij dat t. o. v. elkaar kunnen rechtvaardigen, dat kan ik mij niet voorstellen. Ja, die tijd lijkt kort; we leven snel, ja. In één jaar tijd kwamen in Nederland de katholieken en de communisten tot een intense samenwerking. Onder druk. Tegen een gemeenschappelijke vijand. Inderdaad, en er is een gemeenschappelijke vijand, laten we dat niet vergeten. Die gemeenschappelijke vijand is niet, zoals men dat misschien denkt de Rus of de Amerikaan, nee, die is veel erger, dat is een vijand waar de mensen veel meer bang voor zijn: gebrek, ziekte, daling van levensstandaard, begrijpt U? En dat is nu de druk die al deze dingen tot elkaar brengt. U behoeft mij niet te geloven, maar de Europeaan is binnen vijf jaar tot een hechte eenheid gesmeed onder druk der noodzakelijkheid, het kan niet anders meer, ze hebben te kiezen: óf in hun eentje ondergaan óf allen met elkaar tenminste nog een kans hebben. Dus U denkt dat na 1955 de nieuwe lijnen zichtbaar zijn. Inderdaad, daar ben ik van overtuigd. Ik had zelf waarschijnlijk als kroonjaar 1956 gezet en als overgangsperiode de periode 1955-10,56, dan als opbouwperiode de - pardon 1966 natuurlijk, hé? En dan de opbouwperiode ongeveer van 1966 tot het jaar 1994-1995. Dan helpen wij al mee aan de andere kant, meest. U zult er nog voldoende van zien, maakt U zich daar geen zorgen over, hoor. Zijn er nog andere mensen die aan deze mensen geïnteresseerd zijn? Je leest tegenwoordig niets anders in de kranten dan over vliegende schotels die dan hier blijkbaar eens komen kijken of er proeven zijn genomen met atoombommen. . Dat is nu een onderwerp dat eigenlijk op deze avond niet erg thuis hoort, maar laten we zeggen, die vliegende schotels komen ongeveer op de voorgrond als vroeger het monster van Loch Ness, het is een aardige attractie, het houdt de mensen bezig. Dat ze in feite bestaan is weer iets anders, maar daar kunt U voldoende over horen en lezen wanneer U de verslagen daarover even na wilt slaan. Maar dan krijg je de kernvraag, je kunt het wel begrijpen en die heeft wel iets te maken in zoverre voor onze medebroeders deze avonden. We weten die dingen die zijn er, die dingen die komen hier, dat staat vast, maar we zitten met één moeilijkheid: tijd. Want in onze tijd, wat wij onder tijd verstaan, dan zijn die afstanden dusdanig lang, dat die personen die dan hier niet overeenkomen Met de geschatte leeftijden. Nu is de moeilijkheid dus de kwestie "tijd". Als we dus in een hoge dimensie gaan, die tijdruimtelijkheid, nietwaar, dan ben ik er wel en dan kom ik helemaal op dit gebied, want dan kom ik in een volkomen correlatie met de apporte, dus met de spiritistische, spiritische apporte. Dus nu zit ik hier met mijn voorstellingsvermogen, met mijn voorstellingswereld, met de moeilijkheid dat ik heb, ze komen hier met materie. Als ze overgaan, dus willekeurig, van tijd en ruimtewereld in een tijdruimtelijke wereld dan, dan is die waardering er niet meer, ik heb geen Dat is niet juist. 210

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 De ruimtelijke localiteit is weg. De ruimtelijke localisatie is weg, inderdaad. En nu is de aardigheid dit: U kunt zich tijdruimte ongeveer zo voorstellen als een bol; dat kunt U zich voorstellen, ja? Ja. En een bol die in sterke rotatie is. Ik kan langs de buitenkant van die bol reizen en ik kan langs de middellijn reizen, langs de radius. Wanneer ik langs de radius reis, dan is mijn weg onnoemelijk veel korter. Dan heb ik dus reeds een sterke bekorting en dat is het principe dat op het ogenblik door deze wezens het meeste wordt toegepast. Dus dit is een kwestie waarbij men de onderlinge veldwerkingen van de verschillende sterren zodanig tot één geheel terugbrengt, dat men de preciese middellijn hier, de z. g. kortste afstand, inderdaad kan afleggen; dat is niet de afstand van het licht, dat is een andere afstand. Neen, dat is niet de afstand van het licht, dat is zo. Dan krijgen we ten tweede daar dit bij: dat het mogelijk is om op een gegeven moment buiten deze bol te treden. Wanneer ik buiten deze bol treed, dan blijf ik stilstaan, want ik sta buiten de tijd en ik sta niet buiten de ruimte, ik sta n. l. in die begrenzing van het ruimtelijke. . . Dat kan ik mij voorstellen. Ja, maar wanneer ik nu in de ruimte ben en buiten de tijd, dan wil dat zeggen dat ik een persoonlijke tijd heb en dat deze persoonlijke tijd gebaseerd is op mijn eigen verhouding tot dat geheel d.w.z. dat in een dergelijke toestand een duizend jaar, dus voor mijn persoonlijke tijd zou dit kunnen worden teruggebracht tot honderd dagen. Ja, inderdaad. En wanneer ik nu in staat ben om de verhouding tussen mijn eigen tijd en de kosmische tijd vast te stellen, dan kan ik op een gegeven moment wederom a.h.w. door deze bol heendringen en in de werkelijke tijd vallen. En val ik weer in deze werkelijke tijd, dan is daar ondertussen zoveel duizend jaar voorbijgegaan, maar bovendien is de totale wending zodanig geweest dat ik in een ander punt van de ruimte terecht kom, van de besloten ruimte, de tijdruimte, dan ikzelf was. Het gehele geval berust n. l. hierop: er is niet slechts één tijd- en ruimtewereld die dan onmiddellijk wordt gevolgd door een tijdruimtewereld, maar er zijn een groot aantal onafhankelijke tijd- en ruimtewerelden die elkaar voortdurend beroeren, maar elkaar niet doordringen. Op het moment dat ik kan doordringen in een andere wereld, dan krijg ik, óf een zeer grote versnelling van mijn eigen tijd óf een grote vertraging van mijn eigen tijd. In het eerste geval krijg ik een versnelling, dan leef ik honderd jaar, en ik kom op aarde terug en ik ben pas één dag ouder. Ja, op de aarde zeggen ze tegen mij: "je bent honderd jaar weggeweest," en dan zeg ik: "nee, ik ben maar een dag weggeweest, kijk maar op mijn kalender en kijk maar op mijn klok'-. Maar nu is de moeilijkheid, nu theoretiseren we erover. . . . . . . . moet het dus bewust in die toestand kunnen verplaatsen. Dat is betrekkelijk eenvoudig. Kijkt U eens, deze tijdruimtewerelden hebben ieder een eigen veld en dit veld vertoont een eigen polariteit. Nu kent U bij Uw magnetische velden Noord- en Zuidpool, hé? Zou U zich voor kunnen stellen dat ik op een gegeven moment een magneet zou kunnen construéren met alleen een Zuidpool? Ik zou dat kunnen voorstellen, ja. Inderdaad. Op het moment dat ik dit doe heb ik een kracht geschapen, die mij plaatst buiten de directe tijdruimteverhouding waarin ik besta. Wanneer ik nu dit veld van deze Zuidpool zodanig kan bepalen, terwijl die polariteit uit het veld uitgaat, beter gezegd, dat ik mijzelve met ettelijke andere dingen in het middelpunt bevind, heb ik mijzelf verplaatst in een andere wereld, want ik weet een tegenpool hebben voor die Zuidpool en die is niet meer te vinden krachtens hetgeen ik geschapen heb in mijn eigen tijdruimteverhouding, zodat ik zit op een gegeven moment met een, laten we het maar Noordpool noemen; eigenlijk zou het dan een Westpool moeten zijn, want het ligt a.h.w. om de hoek, nietwaar, waardoor, ja, het is een lastige verklaring, maar laten we het nu eens proberen plastisch voor te stellen. (er wordt even gewacht voor het opzetten van een nieuwe band) We gaan verder. Kijkt U eens, stelt U zich voor dat ik hier een magneet heb en ik heb hier een magneet. Nu neutraliseer ik deze pool; ik heb deze pool, die tegengesteld is aan die pool, wat zal er gebeuren? De onderlinge 211

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 aantrekkingskracht zal bij een vrije beweging mij omdraaien en ik sta in een ander vlak. En dat is nu eigenlijk wat er gebeurt. Ik word dus inderdaad, buiten mijn normale tijdruimte gezet, maar omdat ik geneutraliseerd word in mijn huidige positie door deze andere pool waartoe ik werd aangetrokken, heb ik een in zich besloten veld, en kan ik dus niet zeggen dat ik mij in andere tijdruimte bevind, maar ik bevind mij tussen deze beide a.h.w. in, in een veld waarin ik binnen de begrenzing van deze beide polariteiten een eigen tijdruimtelijke verhouding heb geschapen. Begint het duidelijk te worden? Ja, maar hoe gedraagt zich daar de materie dan? De materie gedraagt zich daar volkomen normaal, met deze eigenaardigheid, dat er sommige stoffen zijn die, en het zijn vooral samengestelde stoffen, hun geaardheid veranderen, en zo zou het b.v. kunnen zijn, als U met normaal ijzer hierdoor zou gaan, dat dit ijzer zo bros en breekbaar als glas zou zijn. Dus de trilling. . . . Ja, als U 't precies wilt uitdrukken: op het moment van verandering treedt een sterke versnelling van moleculair-rotatie op, die betekent een interne evenwichtsverstoring in de materie, waaruit ze zich vaak niet geheel kan herstellen, en daardoor in haar eigenschap verandert. Dat is inderdaad waar. En kunnen ze weer, wanneer ze uit deze materie komen, kunnen ze dan weer terug in hun zelfde basis komen of moeten ze in die materie blijven, of kunnen ze zich weer terugontwikkelen? Men kan inderdaad wel teruggaan, maar de omzetting der materie die kan ik niet ongedaan maken, omdat ik tweemaal een versnelde rotatie krijg, waarbij de eerste maal een versnelling betekent in de eigen wentelingsrichting, terwijl ik in de tweede kant een remming krijg en een tijdelijke omkeer in wentelingsrichting. En dat betekent dus dat de kwaliteit van de stof verandert en daardoor alleen voertuigen bruikbaar zijn die een speciale afschermende buitenhuid hebben van een zekere materie, die het veld binnen het voertuig zelf onderdrukt. zou U die niet hebben, dan zou Uzelf ook tevens het slachtoffer worden, want U zou waarschijnlijk wel levend naar de andere kant komen, maar niet levend terug. Daarom stelde ik die vraag. Maar door die afscherming is dat inderdaad mogelijk. Maar ja, dat zijn geen vliegende schotels meer, die zijn niet zo simpel, die voertuigen. U vindt een vliegende schotel misschien wel een hele prestatie, maar bij deze dingen vergeleken is het praktisch niets. Als ik U alleen vertel dat voor veldopwekking wordt gebruikt in een besloten circuit een spanning van ongeveer 900 miljoen volt en dat deze in een zeer beperkt circuit wordt gebruikt voor een voortdurende versnelling van bepaalde electronen. Kunt U zich dat voorstellen of niet? Ongeveer. Nou, laten we het heel eenvoudig zeggen. Stelt U zich voor dat U een knikker heeft in een klein rond kommetje, zo groot. Kunt U zich voorstellen? en dat U daar een motor van 100 PK zou zetten die voortdurend met volle kracht de snelheid van dat kogeltje verder drijft tot het moment dat het zo'n grote snelheid heeft, dat het zelfs binnen de baanvorming niet meer in staat is door deze materie gevangen te blijven en er eenvoudig doorheen barst. Of er bovenuit vliegt. Er bovenuit vliegen kan in dit geval niet, het is een bol. Maar U moet niet vergeten, we hebben niet te maken met knikkers, we hebben hier te maken met electronen en een bepaald soort protonen die beide versneld worden op een verschillende wijze in twee circuits en die op een gegeven moment komen tot een uitbreken in een zeer krachtige straling waarbij ze elkaar raken en daardoor nieuwe veldwaarden scheppen, die tijdelijk tegengesteld is aan de totale veldwaarde van het eigen heelal, waardoor de afzondering van één pool uit de z. g. dubbele polariteit, mogelijk wordt. En wanneer dit verschijnsel plaatsvindt, dat kan alleen plaatsvinden in de ruimte, dus op een afstand van laten we zeggen ten minste veertigduizend km. ongeveer van de planeet, anders komen er ongelukken van, zo groot zijn die krachten die ontwikkeld worden, nietwaar, dan wordt het buiten het vaartuig ontwikkeld en het vaartuig zelve dat wordt a.h.w. op dit moment vanuit die kern, die, ja, als je het voor zou willen stellen, laten we zeggen het is een ei, dan zit het in de punt en kan daardoor een zeer scherp veld bouwen dat 212

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 als een trechter daaromheen ligt. Terwijl het vaartuig zichzelf voortbeweegt in grotere snelheid dan het veld terug kan vallen, wordt het a.h.w. door deze veldkracht heengedrukt en bevindt zich dan in een andere tijdruimtelijke verhouding. U zegt daar zo, heel eenvoudig "dan wordt dat zo gedaan". Is dat door de werking van de wil? Nee, dat is niet door de werking van de wil, maar dat is door de werking van de electronische stuwkracht. Maar die moet toch in werking gezet worden?. . . Ja zeker. Daar zijn ook wezens voor nodig. Ik noem het nu "wil", maar het is natuurlijk iets anders. Het moet wel een groot intellect zijn dat daar aan het werk is. Ja, in feite kunt U het voorstellen, beperkt aards, dat er een wezen is, een dergelijke bestuurder, die is zeer gespecialiseerd, speciaal met deze dingen en doet ook niets anders, dat deze mens ligt in een soort zetel, laten we het zo voorstellen, met een kap die enigszins doet denken aan een kap die een zeer groot aantal electronen in zich draagt en onmiddellijk tastbaar is voor de denk processen. En nu is het eigenaardige hiervan dit: de man die dit tot standbrengt, bevindt zich in een soort van trance-toestand. Het wordt overigens door een kunstmiddel veroorzaakt meestal, maar dat doet minder ter zake, dus in een toestand van onbewustzijn eigenlijk, waarbij hij a.h.w. tijdelijk één wordt met het totaal van wat het schip ervaart en volkomen automatisch reageert. Die reactie in die persoon: "dus nu is het tijd" wordt omgezet a.h.w. in de reactie van de motor van het schip. Dat kunt U zich waarschijnlijk voorstellen. U beschrijft nog altijd een mens; doet U dat om het ons gemakkelijk te maken, of is het nog een mens? Nou, ik doe het om het U een beetje makkelijk te maken. Wat is de reden dat ze het doen? Wat is de reden dat Columbus naar Amerika wilde? Ze hebben toch de menselijke vorm? Er zijn inderdaad van die wezens met een humanuide vorm, maar dergelijke bestuurders hebben die niet. Nee, nee, dus dan komt het toch daarop neer dat het een soort denkkracht is die het doet veroorzaken. Ja, inderdaad. U moet niet vergeten, dat wat U denkt als zijnde alleen mens, bestaat eigenlijk niet, hoor. Er zijn inderdaad humanuöiden oftewel mensvormigen genoeg in het heelal, maar daarnaast zijn een groot aantal andere denkende wezens die hun speciale eigen capaciteiten bezitten en in sommige gevallen komt het tot een samenwerking. En de piloten van deze voertuigen zijn over het algemeen geen mensen. Men heeft het geprobeerd met een soort robot, maar deze robots die hadden het grote nadeel, dat ze, wanneer er een kleine storing optrad, niet verder te controleren waren, terwijl men hier een relais gebruikt van twee piloten, waarbij de een iets meer is blootgesteld aan de krachten dan de ander, maar bij het wegvallen van de absolute gedachte, onmiddellijk door volledige projectie van alle krachten plaatsvindt op het denkvermogen van de ander en daarmee de uit wisseling normaal doorgaat. Men heeft dus een dubbele zekerheid geschapen, die mechanisch niet voldeed. Daarom is men tot het denkend wezen teruggekomen. Wat ik niet begrijp is, hoe het mogelijk is dat dergelijke wezens, schotels van bepaalde constructie, bestand zijn tegen de kosmische straling en de dreiging die plaats heeft in deze kosmische straling, dat daar geen verbranding of sublimatie voorkomt, dat is mij volkomen een raadsel, dat dat niet gebeurt. Ja, bedoelt U nu deze ei-vormige voertuigen of de werkelijke vliegende schotel? Deze ei-vormige vliegtuigen en deze schotels allemaal, alle voorwerpen die gebruikt worden in de ruimtevaart.

213

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Dat is weer heel eenvoudig. Elke straling kan afgebogen worden, elke afbuiging is mogelijk door een veld. Elk dezer voertuigen bezit in zichzelf een kracht die rond dit voertuig een veld schept dat niet alleen tegenover materie, maar ook tegenover straling, meteorieten etc. praktisch voldoende afwering is, tenzij er krachten worden aangewend die betekenen een honderdvoudige versnelling tegenover de eigene, plus een verveelvoudiging, tenminste vertienvoudiging van de massa. Dus als er een meteoor opaankomt die tien keer zo groot is als dit voertuig zelve, en bovendien een snelheid heeft die honderd keer zo scherp is, dan zal die door dit veld heen kunnen dringen, inderdaad. Maar de verbreking van het veld geeft dan totaal een plotselinge verandering van beweging, waarmee dan over het algemeen aan het gevaar nog wel ontkomen wordt. Nu is het mij wel enigszins duidelijk. Om deze zaak enigszins populair weer te geven is op zichzelf al erg moeilijk maar hoe is het bestaanbaar dat in dergelijke ruimtevaartuigen zodanige krachten gebundeld kunnen zijn, opgestapeld kunnen zijn, dat zij ruimtestralen, kosmische stralen tegen kunnen gaan. Dat is een begrip dat kunnen wij eenvoudig niet vatten. Ach, toch is het voorbeeld weer heel eenvoudig. Gebruiken zij niet de rechte lijn die bier in de stof gebruikt wordt; gebruiken zij de golvende lijn, de gebogen lijn met golving? Ja, zegt U maar het oneindigheidssymbool. . . . Wij gebruiken hier de rechte lijn. Ja, maar. . . Daarom heb ik wel eens gezegd dat zoveel straaljagers hier vallen, komt doordat hier de rechte lijn nog gebruikt wordt; zij zullen tot een andere buiging moeten komen. Voor de aarde is het belangrijk, natuurlijk, dat je de grote-kromme kent en deze aanpast in je eigen bewegingen en die varieert bij elke snelheid. Want zolang wij de rechte lijn blijven gebruiken, zullen er hoe langer hoe meer ongelukken gebeuren met de straaljagers. Ja ach, weet U hoe het is? De grote fout ligt eigenlijk hierin: Wanneer je een rechte lijn, of tenminste wat je op aarde een rechte lijn noemt - het is inderdaad ook een gebogen lijn natuurlijk - wanneer je die gebruikt met een snelheid die, laten we zeggen, de 5 a 600 km te boven gaat per uur, dus daar behoef je niet eens een straaljager voor te hebben, dan krijg je het eigenaardige verschijnsel dat er een hoekskracht ontstaat, d.w.z. een tweede kracht, die onder een hoek staat van ongeveer 95 graden. Dus dat is betrekkelijk veel. En deze hoek betekent dus een absolute tegenwerking die overwonnen wordt maar nooit volledig. Hierdoor ontstaat een zij-stuwende kracht. En nu heeft U misschien wel eens ervaren dat U één beweging goed uit kon houden, maar dan een tweeledige beweging voor een gedeelte van Uw organisme te erg werd. Dat kunt U zich voorstellen. Wanneer nu deze krachten gaan werken op een persoon die zich daarin bevindt in zo'n vliegtuig, dan krijgen we dus daar ook het fatale resultaat van gebrek aan beheersing. En dit gebrek aan beheersing leidt tot reacties die niet meer volautomatisch kunnen blijven; dat zouden ze eigenlijk moeten zijn, maar deze mens is niet meer vol-automatisch en reageert foutievelijk. En dan krijgen we daardoor het ongeluk, het onjuist afschatten, het onjuist begrip voor ruimteverhouding, hoeksverhouding etc. , dat treedt dan op. En dat kan alleen wanneer men in de fout in de bouw, zelf deze fout volgens de aardse geometrie, meteen mede verwerkt in de koers. Dan krijgt men ten eerste een zuiverder op het doel aanvliegen nog, en ten tweede krijgen we bij een vermindering van wendbaarheid een vergroting van zekerheid en een vermindering van druk op de piloot. Dus kan een grotere versnelling worden doorstaan zonder schadelijke gevolgen. Ziet U in de tijd dat wij, of de geleerden dan, van de rechte lijn af zullen gaan en de gebogen golvende lijn zullen gaan volgen? Ik meen dat in principe deze theorie reeds aanvaard is door sommigen. Maar voor dat dit tot algemene kennis van de wereld zal worden, zal m. i. nog wel een 150 tot 200 jaar moeten duren. De wereld is altijd achterlijk. Jammer. 214

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Ja, kijkt U eens, eigenlijk is het zo, nietwaar: de oude Egyptenaren die hadden heilige katten en als je een heilige kat oneerbiedig behandelde, dan was dat ongeluk op je pad, en daar hebben ze later van gemaakt een zwarte kat en vandaar dat nog een hoop mensen bang zijn voor een zwarte kat. Dat is vierduizend jaar, dan vind ik tweeduizend jaar zo lang nog niet om van de rechte lijn af te stappen. Nee, in de eeuwigheid is het niet lang, maar voor de mensen van deze tijd is het wel lang. Maar ach, we leven snel, misschien komt het wel. Mag ik misschien, nu U toch aan het teruglopen bent, ook nog even terugwandelen? Bij deze vliegende-schotelsmaterie was natuurlijk ook de geschiedenis nagegaan voorzover die ons voor de hand ligt en is men tot de ontdekking gekomen dat in diverse delen van de wereld een zelfde soort sagen en legenden de ronde doet, die erop zou wijzen dat inderdaad bier ook een ras geleefd zou hebben wat die materie beheerste en wat op een gegeven moment in de loop van vliegende schotels verdwenen zou zijn. Zit daar iets in; is daar iets van waar of is dat een puur fantasietje van de schrijver geweest? Nou, het is geen puur fantasietje maar het was nu niet direct een kwestie van vliegende schotels, d.w.z. de schotelvorm in die voertuigen, die kwam nog niet voor in die dagen. Maar het is inderdaad waar dat in een vroegere beschaving, door U waarschijnlijk nog genoemd het Stenen Tijdperk, omdat in die tijd vooral plastische steenbewerkingen plaatsvonden, men vindt uit die tijd b.v. buitengewoon mooi gedraaide urnen uit één steen en vazen, maar die werden z. g. met steen bewerkt en met zuren overigens. Maar in deze tijd had men dan een methode gevonden om een voertuig te scheppen dat gebaseerd op sommige krachten in de materie zelve, zich inderdaad van de aarde kon verwijderen en dat had een vorm die we het beste kunnen beschrijven als een schildpad. Dus een schelp. Schelp ja, nog beter zelfs. En met deze voertuigen hebben zich inderdaad enkele mensen van de aarde verwijderd. Maar dat is een betrekkelijk klein aantal geweest en ik meen dat het geheel niet meer was dan 64. Ik zou het U niet met zekerheid kunnen zeggen. En de periode waarin dit plaatsvond ligt ongeveer een dertigduizend jaar terug. Dus wat daarvan over is gebleven moet wel zo schaars zijn. Ik vermoed dat dat niet meer redelijk is na te gaan en dat een schrijver hierover tot een persoonlijke interpretatie komt, waarbij hij natuurlijk probeert om zijn eigen argumenten te versterken. Ja, of een van de intelligenties zou daar gedocumenteerd bewijs van kunnen leveren,of gedocumenteerd niet, maar toch wel veel waarvan we zouden kunnen zeggen dat het op waarheid berust. Ach, er zou iets over te zeggen zijn. Er is m. i. op het ogenblik nog wel één plaats in de wereld waar daar nog getuigenis over te vinden is, en dat zijn de z. g. bedolven tempels van Tehuantepec. Ik kan het met deze mond niet eens gemakkelijk uitspreken; ik kon het vroeger beter. Dat is n. l. een tempel die ligt in het vulkaangebied van de Andes en deze tempel is ongeveer 14000 jaar oud. De uitbarsting die plaats heeft gevonden is ruim 8000 jaar geleden gebeurd en daarbij is een deel overspoeld, maar niet is alle steen aangetast, dat begrijpt U wel, vooral omdat een deel van die steen reeds bedekt was door vulkanische as. En zo bevinden zich daar nog enkele vertrekken in, waar beeldtekeningen bestaan waarin deze tocht wordt beschreven. Men noemde dit later n. l. een soort van goddelijk iets; dat waren goden die waren weggegaan en die terug zouden komen. Dat is later hernieuwd gebeurd bij deze volkeren en er is weer een nieuwe interpretatie van gebeurtenissen uit voort gekomen, waardoor we dan komen tot het geloof van de tijd van de Inka's b.v. En het aardige is ook dat in de tijd dat deze mensen nog op aarde bestonden, dat zij een groot aantal impulsen hebben gegeven voor onderling vervoer en dat houdt in, dat zelfs nog 8000 tot 10000 jaar geleden een regelmatig verkeer tussen alle landen plaatsvond, speciaal door mensen die een bepaalde bekwaamheid hadden, zodat U b.v. vaatwerk, instrumenten e. d. - denkt U nu maar aan het meest primitieve - aan de vuisthamer die gebruikt werd in het z. g. stenen tijdperk. Die vindt U over de gehele wereld waar U ook gaat kijken in precies dezelfde vorm. Hetzelfde voor vaatwerk, voor vazen, voor bepaalde grafgebruiken, voor sommige schotels. Al deze dingen die zijn nog een overblijfsel uit deze periode dat het vervoer inderdaad mogelijk was. En eigenaardig genoeg was dat geen vervoer over zee in deze tijd, maar door de lucht; het 215

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 zeevervoer zien we pas later komen en wel in de periode ongeveer van het 7de Atlantisch ras, het 6de of 7de Atlantische ras. Maar vindt U het niet wonderlijk dat er zelfs nu in deze tijd in dit jaar zelfs in Amerika en vanuit Nederland en nog meer landen, groepen zijn gegaan, professors met hun leerlingen, naar het Andesgebergte om daar proeven te nemen omdat daar de beste plaats is voor onderzoek naar kosmische stralen. Ja, dat is inderdaad waar. Dat is ook heel begrijpelijk, die plaats wordt nog beter en ze zullen daar op sommige punten toch niet zo erg makkelijk komen, behalve dan de ingewijden onder hen, omdat een deel van het Andesgebergte, waar die kosmische stralen zo sterk zijn, maar inderdaad ook bruikbaar zijn voor sommige dingen, dat wordt daar bijzonder afgeschermd. Daar zijn andere krachten, andere mensen, andere broeders eigenlijk aan het werk. Want ze zijn daarheen geweest, dit jaar zelfs nog en hebben daar ook gewerkt. Maar er zijn nog andere gebieden waar ze nooit zullen komen. Ja, dat begrijp ik. Totdat de tijd rijp is dat ze het wél mogen gebruiken. Tot de tijd rijp is. Maar dat duurt nog wel even denk ik; dat duurt nog wel een paar jaar. Maar het is zo typisch dat juist in deze jaren ze naar het Andesgebergte gaan om daar die proeven te nemen. Ze weten er dus wel iets van. De wetenschap voelt toch dat het daar moet zijn. De wetenschap is op het ogenblik zo iets als iemand die in het donker loopt te tasten en meent ergens een vonkje licht te zien, maar voor zichzelf het niet wil geloven omdat hij zegt: er brandt geen licht in huis. Maar het valt me op omdat U deze namen gebruikt en ik mensen ken die daar juist vandaan gekomen zijn. En die daar waarschijnlijk ook heel veel eigenaardige dingen hebben vastgesteld. Ja, er zijn een paar mensen die veel van de occulte dingen afweten dus die voelen het anders dan de gewone geleerden natuurlijk. Ja, er zijn nog een hele hoop dingen op het ogenblik. Ja, we zitten zo gezellig te praten. Ik hoop dat U het net zo gezellig vindt als ik. We komen juist tot een uitwisseling van gedachten door dit praten. Ik zal U zeggen: op deze wijze komen we tot het beroeren van een hoop onderwerpen, die U waarschijnlijk zeer interesseren en waar we anders nooit aan toe zouden komen. Maar het aardige is n. l. in dit gebergte dit: Daar heb je bepaalde wolkenformaties en schaduwformaties die veranderen. Je hebt er het gebied van de steenregens en het dal van de wandelende stenen, kortom je hebt er gebieden waarin deze krachten, deze bijzondere krachten zeer sterk tot uitdrukking komen. En we hebben al eens meer gepraat over de mogelijkheid van deze krachtvelden. Herinnert U het zich misschien? Het is U indertijd wel eens geleerd als ik me niet vergis door Matthias. Dus past U dat daar nu maar toe. En U weet nu natuurlijk dat daar allerhand fenomenen makkelijker voor konden komen dan ergens anders. En de periode waarin deze kracht versterkt wordt is op het ogenblik komende. Over enkele jaren dan is het maximum van kracht wederom in het Andes gebergte te vinden. En wanneer dit het geval is, ja dan kan de wereld waarschijnlijk nog heel wat eigenaardige verschijnselen verwachten, want de gehele tendenz moet gericht zijn wel op een groei van het occultisme in de mensen, nietwaar? Ja. Het wonderlijke was dat mensen die zo nuchter waren als mijn schoenen, daar dikwijls vreselijke angsten hadden, terwijl ze niet wisten waarvan, waar het vandaan kwam. Dus er zijn krachten die ze niet kunnen zien en tasten, maar wel voelen. Ja, en krachten waar ze zo bang voor zijn, juist omdat ze zich niet kunnen realiseren dat er andere krachten zijn. Ze weten niet wat. Als je niet weet waar je tegen vecht dan is dat moeilijk. Kom, vrienden, het was allemaal heel aardig. Hebben we nog iets anders? Nee. 216

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 Dan zou ik zeggen, laten we dan als laatste woord de meditatie een ogenblik uit laten spreken en dan daarmede de bijeenkomst beëindigen. Ik dank U wel voor Uw aandacht natuurlijk, en voor het werkelijk heel gezellig gesprek. Wij danken U. Goeden avond vrienden, Ik mag vanavond de meditatie voor U uitspreken. Heeft U een bepaalde voorkeur? Krachten. KRACHTEN. Wanneer er krachten zijn, moeten ze kenbaar zijn, want een kracht die zich niet uit, blijft een potentie verborgen, onwezenlijk. Maar wanneer ik denk, dan is dit een kracht die de beelden in mij schept. Wanneer ik leef, dan is dit een kracht die zich in mij uit. Wanneer rond mij een wereld bestaat, moet deze uit krachten gebouwd zijn. Er is geen moment dat ik zonder krachten kan leven. Er is geen ogenblik dat ik zeg: nu ben ik in een ledig niet, waarin geen kracht geuit werd. Ik weet dat ik aan alle kanten word bestormd door krachten en machten die tracht n zichzelf op mij af te drukken, waar ik ook ga in de sfeer, in de wereld. Of ga tot de uiterste verborgenheden van de kosmos, of ik blijf in de innige bezonkenheid van mijn eigen wezen, aan alle kanten zijn er krachten die aan mij rukken, die op mij indrukken en waartegen ik mij tracht te verweren, want de krachten deren mij het meest in wat ik denk te zijn: mijzelve. Maar ben ik mijzelve, vrees ik deze krachten, roem ik deze krachten, aanbid ik deze krachten misschien alleen, omdat ik niet weet wat ik zelve ben? Ben ik wel? Of ben ik misschien de plaats waarop in een hevig steekspel bepaalde krachten zich met elkander meten? Meten deze krachten zich misschien om hun oneindigheid, en ben ik het resultaat van de tegenstrijdigheid in haar stroming en beweging? Als ik dat zou zijn, dan zou ik het hulpeloos kind moeten zijn, dat door het noodlot gedreven, zonder enige kracht en persoonlijkheid in mijzelve. Maar ik leef en ik weet dat ik in mijn leven en mijn denken veel zelf bepalen kan. Ik kan volgens mijn eigen wil mijzelve richten. Het idee "wil"; alleen reeds in mij zegt dat ik een kracht moet hebben, hoe kan ik anders tot deze voorstelling komen? Zo ben ikzelve een kracht, want dan is het begrijpelijk dat ik foutievelijk vaak, mij stel tegenover het spel der krachten; dat ik een eeuwig steekspel probeer met dingen die ik niet begrijp, dat ik afweer wat voor mij "leven" zou zijn en aantrek wat voor mij ;'dood" is. Ik moet leren de krachten te bevatten, de krachten te waarderen op hun juiste waarde, ik moet mijzelve maken tot een wil gedreven door eeuwige krachten die rond mij spelen. Ik moet het zijn die deze krachten stuur en richting geeft. Dan ben ik meester niet slechts van mijzelve, maar van de schepping. Dan kan ik gaan van sfeer tot sfeer en van wereld tot wereld, niets kan mij tegenhouden, dan kan ik bergen verplaatsen, woestijnen tot vruchtbaar land maken en vruchtbaar land tot zee. Wanneer ik weet hoe ik deze krachten moet laten stromen door mijzelve. Wanneer ik de richting bepaal van al het grote dat hier samenkomt. Maar wanneer ik weet hoe ik deze krachten mijn wil op kan leggen, als ik weet hoe ik ze in mij kan doen varen totdat ik worde een reus, verduizendvoudigd hebbend mijn eigen kracht en wezen, boe kan ik dan nog anderen naar mijn wil voegen? Want ik weet dat mijn weten beperkt is. Wanneer mijn wil een kosmos kan bouwen, weet ik dat mijn voorstellingsvermogen tekort schiet daarvoor. Ik voel de krachten rond mij en ik mag ze niet gebruiken zoals ik zou willen, zoals ik zou denken te kunnen doen, omdat ik weet dat ik te beperkt ben en gebonden. Maar ik kan ze gebruiken om mijn eigen leven te versterken, ik kan ze gebruiken om in anderen de levende kracht te versterken, ik kan ze maken tot een zwepende gesel die als met schorpioenen voortjaagt het bewustzijn der mensheid. Ik kan ze maken tot een lichtende kracht die wegvaagt de zelfgesponnen nevelen van de lage sferen. Uit krachten kan ik bewustzijn scheppen door de tegenstellingen te plaatsen daar waar men ze zou willen ontgaan. Ik kan de mensheid met de krachten der eeuwigheid confronteren; ik kan mijzelve maken tot een maanstem dezer krachten, maar niet heb ik het recht om ze zonder meer te regeren. Neen, hoe zal ik, die met moeite en nood regeer de krachten der eeuwigheid, regeren? Maar in mij zijn ook krachten, krachten die ik steeds meer tracht te ontwikkelen. In mij is een vermogen tot grootheid, tot begrip, in mij is een vermogen tot scheppen, tot waarheid. Deze krachten kan ik zoeken en kennen. En wanneer de wind uit het oneindige aanvaart, geladen met nieuwe kracht, met 217

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 nieuw leven. met nieuw bewustzijn, zo kan ik trachten een deel daarvan in mijn wezen op te nemen, totdat ikzelf moge zijn eens een kracht tussen krachten, een uiting van een ander, een groter bewustzijn dat wél weet hoe te scheppen. Dat in mij het bewustzijn is geworden tot de tweeling mijner ziel, tot het wezen, dat is mijn bewustzijn, mijn geluk en mijn begrijpen. Zo zal het zijn tot eens de krachten in perfect evenwicht tegen elkaar afgewogen, alle uiting doen verbleken, stilstand brengen in het leven en doden de sterren. Maar nog zal ik zijn een kracht wanneer het woord klinkt dat het evenwicht verstoort. Ik zal verder jagen, trachtend te scheppen een groter bewustzijn tot misschien eens in mij het woord geboren wordt, waarmee ook ik in de verstarde wereld leven en nieuw bewustzijn kan scheppen. Ik dank U voor Uw aandacht. Goeden avond. Uittreksel uit het verslag van de Studiekring van 5 Oct. 1954 No. 11 NA DE PAUZE (In de pauze heeft een uitwisseling van gedachten plaatsgehad waarop de entiteit hier nader ingaat). Goeden avond vrienden, Nou, we hebben zo de gesprekken al eventjes gadegeslagen en we hebben daaruit mogen concluderen dat U met bepaalde problemen worstelt. Inderdaad. Kijkt U eens, van onze kant kunnen we er dit over zeggen - U heeft gelukkig nog over andere dingen ook gepraat, dus we hebben er eventjes beraad over kunnen plegen: wij hebben er persoonlijk geen bezwaar tegen wanneer de cursus als zodanig zou worden vervolgd, maar wij menen dat er van Uw kant uit een ernstig bezwaar was; wanneer dat wegvalt, natuurlijk, dan houden we ons er verder buiten. T. a. v. het uitbreiden van de kring: Kijkt U eens, wij willen geen bepaalde personen aan gaan wijzen daarvoor, wij laten die dingen liever hun natuurlijk beloop, maar wij zouden dlt voor kunnen stellen: wanneer U te lezen geeft aan deze personen de eerste drie verslagen, dan het verslag van vóór de vakantie en dit ver slag; wanneer zij dit kunnen verwerken en menen hier verder interesse voor te hebben, is er onzerzijds geen bezwaar dat ze zich bij de kring voegen, maar op de volgende voorwaarden: dat wij ons tempo niet behoeven te verlagen voor deze personen en zij dus de eerste twee tot drie maal van de bijeenkomst, persoonlijk geen vragen, ten minste in het gedeelte vóór de pauze, naar voren brengen; dat zij verder, wanneer zij zich hier volledig mee accoord verklaren en toch bepaalde problemen voor zichzelve hebben, deze problemen willen stellen in een kleine tijdsruimte van ongeveer 20 minuten, die dan speciaal voor deze nieuwelingen zullen worden ingelast elke avond en viel na mij, dus nadat ik gesproken heb en voordat U met de meditatie het slot van de avond krijgt. Ik meen dat dit een zeer redelijk voorstel is onzerzijds. En nu geloof ik dat we nog verder even een ander punt hebben en dat is dit: U zit op het ogenblik met de zeer hoge lasten voor het verslag. In hoeverre deze lasten redelijk of onredelijk te noemen zijn moet U zelf besluiten, dat is een kwestie waar wij ons niet mee kunnen bemoeien, maar maar indien bij de verkoop van aaneengesloten nummers van deze bijeenkomsten van af heden, dus vanaf dit nummer - de andere willen we daar nog buiten laten, de andere nummers - een redelijke verlaging van Uw kostende prijs kan worden verworven, bestaat er onzerzijds ook geen bezwaar tegen. Wel menen wij dan voorop te mogen stellen dat deze verslagen niet aan iedere willekeurige persoon geleverd worden, t. o. v. personen die U wenst te introduceren in deze kring, zou ik willen zeggen dat elk van degenen die introduceert, dit alleen doet met medeweten en goedvinden van de gehele kring. Ik geloof dat daarmee het probleem wel zover besproken en opgelost is. Heeft U Uwerzijds nog iets naar voren te brengen? Mag ik U nog de vraag stellen hoe U in de praktijk uit zou willen maken wie wél en wie niet deze verslagen mogen lezen en deze verslagen zouden mogen bestuderen door verkoop van deze verslagen? Wie maakt dat uit? Ik zou in dit geval het volgende willen opmerken; Deze verslagen, mits verkocht aan vaste abonné's - dit is nu maar een opmerking - van het blaadje wat U regelmatig elke week 218

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 uitgeeft, het verslag van de Vrijdagavonden, zou over het algemeen wel redelijk verantwoord kunnen zijn. Per slot van rekening, degenen die ongeveer een jaar lang geabonneerd zijn op dit blaadj,g daarvan kunnen we aannemen dat ze ten eerste in dit blaadje reeds zeer veel stof hebben gevonden en ten tweede, dat ze toch redelijk ver zijn doorgedrongen in een bepaalde materie. Aangenomen dat zij het studieverslag niet kunnen verwerken, zullen ze het waarschijnlijk niet verder betrekken; kunnen ze het wel verwerken, dan staat daartegenover natuurlijk het feit dat ze dan reeds tot een regelmatige afname over kunnen gaan. Ik zou echter hier niet een volledig losse stukverkoop willen zien, maar een verkoop waarbij tenminste een maand nadat het blad is uitgekomen, dus voor de kring - dus eerst de kring beleveren en dan de anderen - het blaadje verder wordt verkocht, het verslag, en meen dat dan op deze wijze een redelijke verruiming van afzet mogelijk is. Mag ik U hierbij de suggestie doen om het uitzoeken van personen die zich daarvoor interesseren, te willen houden op één van ons uit deze kring, die wij daarvoor zullen aanwijzen om deze verslagen aan de betrokken personen uit te reiken, omdat er toch altijd nog een zekere graad van inwijding in deze materie, in deze lessen ligt, en een tweede is dat er ook nog een persoonlijk ding van de kringleden in aanwezig is. Ik zou U dus willen voorstellen om één van ons de toestemming te geven om de personen die zich daarvoor interesseren, aan te wijzen of deze verslagen uit te reiken aan diegenen die zich daarvoor interesseren. Vindt U dat goed, gaat U daarmee accoord? Onzerzijds geen bezwaar, dus dat is in Uw handen. We laten dit alleen toe, dat moet U zich goed realiseren, om U dit gemakkelijker en eenvoudiger te maken, waarbij wij dus van onze kant proberen om alle medewerking te geven, dat U althans stoffelijk de zaken redelijk kunt regelen. Ik maak er U wel op attent natuurlijk, dat wij - en op het ogenblik is dat mogelijk zullen spreken zoveel mogelijk in een taal die voldoende versleuteld is. Ja, voor U klinkt het niet versleuteld meer, wat wij U vertellen, U heeft geleerd ons te begrijpen, maar wie daar wildvreemd tegenover komt te staan, zal waarschijnlijk heel veel onklaarheden en onduidelijkheden daarin vinden; dat zeg ik vantevoren aan U. Wanneer nu de voorgaande verslagen niet worden verkocht en dus niet ook ter inzage worden gegeven aan anderen dan nieuwe leden van de kring, dan kunnen wij er wel zeker van zijn, dat degeen die een dergelijk verslag inderdaad begrijpt, in staat is om het daarin gezegde volledig voor zichzelf te waarderen en te gebruiken. We zullen alleen dan in het vervolg ook tevens maatregelen treffen dat we de versleuteling zodanig stellen, dat geen onbevoegd misbruik van bepaalde dingen plaats kan vinden. Dat is deze keer nog niet gebeurd, maar een volgende keer zullen we dat wel doen. De waarde van het gesprokene zelf zal er waarschijnlijk niet onder lijden en hoogstens zal de duidelijkheid van het verslag voor onbevoegden iets minder worden, maar waar U het gesproken woord erbij heeft gehad, nietwaar, is dat toch wel heel begrijpelijk. Wij maken onzerzijds slechte één voorbehoud, dat we op bepaalde punten, bij beantwoording van vragen, mogen opmerken dat deze vraag wél of niet voor verdere publicatie geschikt is. Maar ik geloof, dat als deze kring uitgebreid wordt, al deze bezwaren opgeheven zijn, want we hebben het totnogtoe steeds voor elkaar kunnen brengen. Inderdaad, ja, en ik neem aan dat deze mogelijkheid ook verder bestaat. Als je nu vier of vijf mensen erbij hebt. Het maximum van deze kring, dat wil ik U wel zeggen, mag 20 zijn; meer in geen geval. Met verdient de voorkeur de kring uit te breiden en de verslagen niet te verspreiden. Dat is Uw eigen keuze. In dat geval, vóór U tot verspreiding overgaat, zou ik graag willen dat U ons daarvan in kennis stelt. We weten het toch wel, hoor, maar we willen het graag officieel horen. Nou, vrienden dat is het dan. Ik geloof dat we ons allemaal opgelucht voelen dat dit probleem uit de lucht is. Ja, op het ogenblik is het gemakkelijker dan het, laten we zeggen, twee á drie maanden geleden was, want U moet niet vergeten dat wij op het ogenblik een nieuwe richting zijn ingeslagen, dat heeft U misschien gemerkt. Wij hebben daar ook weer een kleine voorbereiding aan vastgeknoopt, maar we zijn nu op het ogenblik zeker hard bezig met een praktische inwijding, en dat kunnen we natuurlijk heel gemakkelijk handhaven op een 219

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 11 – 5 oktober 1954 zodanige manier dat een vreemde er niets of bijna niets aan heeft, tenzij de persoon in kwestie reeds op de hoogte is met veel van deze materie. En is iemand werkelijk voldoende op de hoogte, dan bestaat er onzerzijds natuurlijk geen bezwaar dat er gebruik van wordt gemaakt; het zijn alleen de kinderen die vaak brandstichten zonder het te willen, de geestelijke kinderen nog meer vaak dan de stoffelijke kinderen. Nou, vrienden, en dan kunnen we een onderwerp aansnijden waar 'Uzelf interesse in heeft of vragen beantwoorden, precies wat U wilt.

220

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 2 November 1954

LES 12

Goedenavond vrienden, We zullen allereerst even afwijken van het gewone programma, omdat het vandaag, zoals U misschien weet, voor ons een ietwat andere dag dan anders is; een bijzondere dag n. l. de dag van Allerzielen en nu zullen we ons daardoor niet te veel in onze cursus op laten houden, maar het is misschien toch goed om even op te merken, dat, juist op deze dag, deze dagen van herdenken, zeer veel persoonlijkheden die anders wat verder van de aarde afblijven, weer dichter naar die aarde worden toegetrokken en dat wij dus vanavond werken a.h.w. in een groot gedrang. Nu mogen we dit zeer zeker niet onvruchtbaar noemen want op deze dagen wordt er vaak zeer veel goeds verricht, juist doordat de gedachten van de mens hierdoor een stimulans vormen voor het geestelijk leven voor diegenen, die sterk aardgebonden zijn of nog bekrompen blijven in zichzelve. Het zou mogelijk zijn, dat wij daardoor vanavond enigszins het normale karakter moeten wijzigen, waar wij door de vele aanwezigen, misschien niet helemaal vrijuit kunnen spreken. Er zijn n. l. dingen, die we ook niet graag bespreken, wanneer er wezens uit onze wereld zijn, die we daarvoor niet capabel op rijp achten. Ik hoop, dat dit voor U geen teleurstelling betekent,daarvoor zijn er andere waarden die weliswaar niet worden uitgesproken op deze avond, maar die voor U toch ook zekere krachten, zekere steun kunnen betekenen. Dan wil ik even terug komen, op datgene wat wij de vorige maal besproken hebben. Wij hebben daar n. l. verschillende meditatie-oefeningen uiteengezet en er zijn er onder U, die zich daar inderdaad al een gewaagd hebben, maar ik vermoed, dat daar wel enige bezwaren bij zijn gerezen. Wanneer dat het geval is en U heeft daarover vragen te stellen, wil ik U daar eerst graag op antwoorden, lk wilde U vragen, ik heb die oefeningen verschillende keren beoefend en dan had ik wanneer ik een concentratie van langere duur deed, dat de gedachten vrij snel aan het afdwalen gaan en als men er dan mee ophoudt, den zou een wirwar van gedachten komen, maar dan komt er helemaal niets. Ik geloof, dat het een kleine vergissing is. De wirwar van gedachten komt op het moment, dat de concentratie zelf stop staat en als zodanig, dus op het moment, wat U noemt, dat je gedachten af gaan dwalen, wanneer je op dat moment natuurlijk steeds weer naar het concentratiepunt teruggaat zonder de aandacht te schenken, aan datgene, wat je zelf doorleeft als gevolg van deze concentratie, dan is het doel der oefeningen eigenlijk voorbijgegaan en heeft men dat niet kunnen bereiken. Men moet dus we degelijk ook aandacht schenken juist op de trant, de tendenz van deze afdwalende gedachten. Wanneer men begrijpt op welke wijze de gedachten zich associëren, dan kan men komen, war gelang het onderwerp van concentratie, tot een roalisatie van de waarden, die in Uzelf liggen. We moeten nog meer tijd hebben om deze concentratie-oefeningen voor Uzelve uit te voeren, maar dan kunt U uitvinden, wat de drijvende krachten zijn in Uw wezen. Zoals wij reeds gesproken hebben, o. a. Broeder Abraham heeft U dat heel goed uiteen gezet, nietwaar, de kwestie van de verschillende Heren en Huizen. Wij moeten komen tot een realisatie van bepaalde krachten in ons zelf en nu is er in elke mens een bepaalde tendenz beheersend op een zeker moment. Vandaar, dat als U er toe over zou gaan van deze krachten, van wie wij U thans de sleutel geven regelmatig gebruik te maken, dat U, laten wij zeggen ongeveer 6 maandelijks deze concentratie-oefeningen moet herhalen, om de nieuwe tendenz van Uw wezen vast te stellen, maar wanneer U dit heeft gedaan dan grijpt U bepoelde oergedachten, bepaalde reacties binnen de rede liggende, die op een gegeven moment Uw hele wezen beheersen. Die liggen niet in het onderwerp der meditatie; het onderwerp der meditatie wordt gegeven, b.v. bij het begin nietwaar, de zinnen prikkelende. U kunt dan zelf verder bepalen wat dit in Uw geval is. Maar wanneer U daarmee begint, dan krijgt u automatisch dus een realisatie van Uw lustleven,

221

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 Uw begeerte, Uw drangleven. Het betekent voor U een groot gemak, wanneer U weet zonder zelfvergoding, in welke richting Uw begeerten, Uw drijfveren gaan. Want nu kunt U de krachten, die normalerwijze gefrustreerd worden, wanneer men deze begeerten voor zichzelf ontkent of tracht te benevelen), positief gaan gebruiken en men kan door z. g. transsubstantintie, de oorspronkelijke kracht plus de oorspronkelijke begeerten op een nieuw doel stellen en hierdoor in zichzelf grote krachten vrijmaken. Door komt bovendien bij, dat elk van deze krachten, zoals trouwens ook reeds gezegd, in verbinding staat met krochten buiten U en voor de zuiver stoffelijke tendenzen is dat de kracht der aarde. Deze kracht der aarde betekent dus een versterking van Uw eigen pogen en wanneer U in harmonie dit op deze wijze tot stand weet te brengen, krijgt U een grote verveelvoudiging van Uw eigen kracht en daardoor een mogelijkheid tot versnelde bereiking van vele dingen, die voor U belangrijk zijn. U moet dus goed onthouden: niet de meditatie - of de concentratie - oefening op zichzelf is de hoofdzaak, de hoofdzaak is juist de gedachte die daaruit voortvloeit. Wanneer U dus begonnen bent met deze oefening, dan houdt U eerst eventjes een tijdje vol. Een tijdje roept U steeds weer die gedachte tot orde en dan op een gegeven moment, dan voelt U, dat die gedachten haast niet meer te dwingen zijn. Dan laat U ze afdrijven, U laat ze dus rustig afdwalen, maar deze afdwaling, die noteert U zoveel mogelijk en U weet, dat is dan voor elke oefening eens wat anders, nietwaar, voor de één is het 7-malige voor de ander 6 malige- voor de volgende 9 malige vergelijking. Ik weet niet, of de oefeningen in deze volgorde worden gegeven, maar U kunt ze dan wel terug vinden in het verslag van die bijeenkomst waarin dit besproken werd. Begint het U iets duidelijker te worden, hoe U het moet gebrui ken? (Ja. ) Nu, dat is het dan. Zoudt U willen toelichten die transsubstantiatie; als men nu gevonden heeft een bepaalde gedochte of een bepaalde lust, of een bepaalde begeerte, hoe moet men nu die transubstantiatie bewerken? De transsubstantiatie, die komt onmiddellijk tot stand wanneer een associatie tussen het gestelde doel en de drift in Uzelve wordt vastgesteld. Een voorbeeld. Op een gegeven moment - nu blijf ik even in het dierlijke - is voor een bepaald mannetjes dier de paring belangrijk. Hierdoor blijkt het wezen in zichzelve strijdlustiger, krachtiger, moediger te zijn dan onder andere omstandigheden en zal niet slechts in een strijd, direct met het zinnelijke in verbond staande, maar ook in verdediging tegen aanvallers en aanranders een grotere bekwaamheid moed,en uithoudingsvermogen ten toon spreiden. Ik neem dit voorbeeld in de hoop, dat U uit dit vergelijk met het dierlijke zult kunnen begrijpen, dat deze trznssubstantiatie praktisch automatisch is, zodra een relatie bestaat tussen hetgeen men bereiken wil en de drijfkracht, die aanwezig is. Het is nu mogelijk om redelijk praktisch elke begeerte op aarde te koppelen aan elke angst op aarde en begeerten en angsten beheersen het hele stoffelijke. Elke stoffelijke bereiking, drijfveer kan dus worden gevonden vanuit elk willekeurig punt in het begeerteleven, of in het angstleven. Wordt het nu in de vrees, in de angst gevonden, dan is deze bestreving negatief en wordt men geleid. Wordt zij in het begeerteleven gevonden echter, dan leidt men zelve en beheerst men de angst. Is dat duidelijk? (Ja). Is door nog meer bij, wilt U daar nog meer over weten? Of vindt U het voldoende zo? U krijgt later nog wel nadere uiteenzettingen natuurlijk. Nog meer? Mag ik nog een vroeg stellen? Wat ik graag zou willen weten is dit; dat de gedachte, die je krijgt tijdens de concentratie - oefeningen telkens verschillen. Het zullen de ene keer deze zijn en een andere keer andere gedachten. Is het nu de bedoeling, dat wij door het schriftelijk noteren van deze gedachten,uiteindolijk van de ene gedachte en de andere gedachte, bij ieder andere concentratie-oefening weer komen tot een concentratie-oefening ten opzichte van deze verschillende ontstane gedachten? Nee, dat is geen concentratie, dat is een overweging. Het is n. l. zo, dat elke gedachtenassociatiereeks terug te leiden is tot bepaalde punten in de persoonlijkheid, die steeds weer naar voren komen. Nu zal na een dergelijke concentratie-oefening, waarbij het afdwalen der gedachten onwillekeurig is een groot gedeelte van deze onbewuste impulsen in de lijn der gedachten geopenbaard worden. Er zal dan blijken een gelijke tendenz te zijn, soms zelfs een uiteindelijk gelijke gedachtengang na een aantal concentraties. Deze punten, die gelijktijdig met de concentratie regelmatig in Uw wezen aanwezig zijn, zijn voor U de sleutel 222

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 tot bepaalde invloeden in Uw persoonlijkheid. Dit behoeft U trouwens von mij niet te geloven, dat kunt U op het ogenblik aan elke analyst vragen. Elke psycho-onalyst kon U dit ook vertellen. Maar de oefening, die U doet is er op gericht om i. v. m. de bepaalde dingen in U associaties op te wekken, die niet worden beïnvloed, zoals dat ij een test b.v. gebeurt, door testwoorden, nietwaar, reactiegroepen etc. U moet dus volkomen uit Uzelf komen tot,een reeks van associaties. Uit deze reeks van associaties moet U voor Uzelf een overheersende tendenz vinden. Deze overheersende tendenz zult U dan redelijk kunnen terugbrengen,tenminste wanneer U niet Uzelf een volmaaktheid voor wilt praten, tot bepaalde kanten van Uw wezen, die op aarde over het algemeen negatief worden genoemd, omdat ze n. l. stoffelijk zijn en als zodanig de persoonlijkheid materieel uitdrukken. De materiële volledige uitdrukking van de persoonlijkheid is meestal in strijd met de belangen van de massa en wordt als zodanig meestal als immoreel of onwettig betiteld. Maar de kracht, die daarvoer gebruik wordt, die deze begeerte in U opwekt, die blijft in U, is een reële kracht. Een kracht, die normaler wijze wordt opgeslorpt door de innerlijke strijd en tweestrijdigheid tussen Uw redelijk wezen, Uw opvoeding en milieu en Uw eigen drijfveer. Wanneer U nu echter deze kern voor Uzelf realiseert en haar weet te transsubstantieren - ik kom weer op hetzelfde woord terecht dus eigenlijk te vervangen door een andere waarde, dit kan desnoods gebeuren door die andere waarde als bereikingsnoodzaak te stellen zelfs. Dus om aan deze innerlijke wens van mijzelf te voldoen moet ik eerst dit volbrengen; dan heeft men reeds een gedeeltelijke transsubstantiatie. Het gestelde doel wordt onmiddellijk deel van het gehele bestreven en waar het doel ligt binnen het voor het eigen-ik acceptabele, zou harmonie optreden tot het doel bereikt wordt en de vereenzelving van de lust of dwang plus doel leidt tot een grote eenheid, die pas wordt op gelost, wanneer het doel bereikt werd. Hierbij krijgen wij dus de harmonie in het eigen wezen. Die andere tendenzen, die er bij komen van magisch karakter, zullen wij later nog eens beschouwen, aangezien dit verhoudingen zijn, die op dit ogenblik iets te ver gaan nog. Is dat, voldoende duidelijk geworden? (Ja). Als U het niet duidelijk vindt, zegt U het maar. Ik blijf erbij dat het voor een menselijk wezen een moeilijk ding blijft om jezelf te analyseren. En deze zelf-analyse, die opgebouwd wordt zoals U zegt uit gedachtenassociaties dat is één van de meest moeilijke problemen, die voor ons eigenlijk aanwezig is en dit is een probleem, waar ik zelf op het ogenblik nog mee vecht. Kan ik wel begrijpen, vandaar dat de methode ook zo werd gesteld, dat alles wat niet meerdere malen optreedt. Aangenomen een getal dus van 6 concentratie-pogingen komen wij tot een resultaat van 4 x voorkomen van een bepaald gegeven. Dit is den een gegeven, wat kracht heeft; wat minder keren voorkomt kan terzijde gesteld worden, mag dus niet in de totale associaties worden mee berekend. Wat 6 keer voorkomt is de eigenlijke drijfveer. Wanneer wij de eigenlijke drijfveer kunnen vinden, dan hebben wij met de rest eigenlijk niet zoveel van doen. De grote fout, die men n. l. vaak maakt in psycho-onalyse en vooral, wanneer de mensen zichzelf soms als leken, proberen te analyseren wat meestal niet lukt, zoals deze, is, dat men een te groot aantal bijkomstige factoren mee in beschouwing neemt. Daar gaat het ons niet om, het gaat ons om een hoofddrijfveer, een hoofd-tendenz. Hebben wij die gevonden, dan kunnen wij daarop verder opbouwen. We nemen aan, dat U voor het totaal van die oefeningen, U opgegeven, die met goed gevolg moeten worden volbracht natuurlijk, een tijd nodig zult hebben, die ligt tussen de 2 en de 3 maanden; In ons werk en met onze betogen wordt doormee rekening gehouden. Wanneer U in deze tijd voor Uzelf de zaak heeft vastgesteld en U komt hier, aangenomen dus dat U de moed heeft, want het vraagt zelfs in deze kring een zekere moed om ons te zeggen: "Kijk dat en dat", nl is het dan ook maar "Durch die Blume", dan willen wij U gaarne van onze kant verder helpen: Maar U zult het zelf verder uit moeten zoeken. Dat is nu juist de moeilijkheid. Wanneer U het zelf niet uitzoekt, dan helpt het niet. U moet zelf door eigen ervaring en overtuiging hiertoe komen. Heeft U eenmaal deze analyses één of tweemaal gemaakt, dan zult U tot de conclusie komen, dat zelfkennis makkelijker wordt en dat het gebruik van de eigenschappen in het eigen wezen, ook aanmerkelijk vereenvoudigd wordt. Het is heus niet een onoplosbaar iets wat wij U voorstellen, het is geen raadsel en is ook zeer zeker niet een methode, die veel speling laat voor grote fouten. Wanneer U, zoals wij gezegd hebben, dus alleen de hoofdtendenz, desnoods alleen datgene wat zes of vijf keer voorkomt, als van belang rekent en alle bijkomstige associaties 223

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 verwaarloost, dan komt U zeer dicht bij de kernwaarde van Uw eigen wezen en die kernwaarde kunt U dan omschrijven. k geloof wel, dat dit Uw moeilijkheid voor een groot gedeelte oplost, wanneer U het in de praktijk brengt. Na onderzoek en poging spreken we verder over, waarde vriend. Het is een heel interessant probleem n. l. , maar een probleem, dat op het ogenblik even buiten onze beschouwing valt. Nog neer vragen? Als je nu b.v. tot de ontdekking komt, dat kern-problemen, of tenminste één daarvan, een machts-tendenz is? Machts-tendenz is zeer eenvoudig te gebruiken. Machts-tendenz is n. l. een tendenz om eigen wil, om ten koste van alles door te zetten en eigen meerderwaardigheid te bewijzen- Wanneer wij hierbij komen tot een associatie met b.v. "het dienen". Ik bewijs mijzelf, dat ik, meer ben dan een ander, door meer te doen dan een ander, inplaats van de anderen meer te laten doen, dan kan hierdoor dus ook al een hele verandering van instelling worden verkregen. Wil ik echter met een bepaalde machtstendenz, en sterke machtstendenz, werken, dan moet ik altijd rekening houden met het volgende: "Ik heb in mijzelf altijd de neiging, om te heersen. Een neiging om te heersen kan alleen reëel gebaseerd zijn op een achterstaand bewustzijn. Eén tendenz een probleem van eigen mindervaardigheid dus een voortdurend mij meerwaardig tonen, macht accepteren, omdat ik mijzelf in feite onbelangrijk en nu je, minderwaardig vind, of je deze machtstendenz een uiting van een voortdurend streven naar één bepaald doel, dat in mijzelf tot uiting komt, terwijl ik overtuigd ben, dat waard ben dan ieder, dus voel ik mij in deze uitoefening jan macht gerechtigd, of voel ik dit alleen maar als een, nu ja, compensatie". Dat is natuurlijk eventjes erg lastig en dan kunt U altijd wel dit ven mij aannemen, wanneer machtsuitoefening gebaseerd is op beter weten en kunnen, dan zal ze over het algemeen reeel zijn, dus hebben we te maken met een werkelijke machtstendenz. Hebben wij te maken met een machtstendenz, die gebaseerd is op het redeloze, dus alleen de lust tot heersen, is zij gebaseerd op een minderwaardigheidscomplex. Vandaar dat zoveel van de regeerderen dezer tijd minderwaardigheidscomplexen hebben. Hoe groter dat complex is, hoe ellendiger zij zich uiten op de wereld, omdat ze redelozer zijn. Deze redeloosheid erkent U in Uzelve en U zult dus niet meer gaan streven om door heersen anderen Uw meerderwaardigheid te tonen, maar U zult een automatisch trachten een andere weg te vinden. Die andere weg ligt in het daadwerkelijk je de meerdere tonen zonder heersen. Voor deze laatste tendenz, dus uit meerderwaardigheidscomplex geboren wellust, altijd de gedachten richten op het heersen, waarbij men zelf wordt gesteld als een centraal punt en eigen wilskracht de verwerkelijking betekent, mits het gehele wezen de gedachte in zichzelf draagt, dus volledig aangepast aan de mentaliteit, die in deze machtszin als compensatie als het ware naar voren brengt, tegenover de minderwaardigheid van het eigen wezen. Het verlevendigen van het voorstellingsvermogen brengt een totale poging tot compensatie in het wezen tot stond tot het tijdelijk harmonisch boven zichzelf wordt verheven en in een totale krachtspoging, de totale fysieke en psychische kracht uit in een bepaalde richting tot een gesteld doel. Het tweede geval ligt anders. Daar is de kwestie van meerderwaardigheid, werkelijke in het eigen-ik ervaren meerderwaardigheid aan de orde en hier krijgen wij iets anders. Wanneer dit moet worden gebruikt, U ziet dus, dat ik dit moet splitsen in twee delen, don kom ik tot een uiting op de volgende wijze: ik realiseer mij dat ik, ondanks het feit, dat ik meer weet dan een ander en beter in staat ben bepaalde dingen te volbrengen dan een ander, niet in staat ben totaal de wereld, de schepping etc. te verbeteren. Ik breng dus mijn machtszin terug tot een bereikingsdrang. Ik wil het totaal kunnen bereiken en niet alleen het totaal beheersen; wat ik beheers is onvolledig en mijner niet waardig. Hierdoor rek ik een zekere ontevredenheid in mijzelve en ik stel ernaast het doel, dat ik wens te bereiken. Wanneer die ontevredenheid in mijzelf groot genoeg is, zal mijn hele wezen fysiek, zowel als psychisch uitgaan naar dit ene punt. dat ik mij als voorlopig doel, als voorlopige bereiking heb gesteld. In beide gevollen wordt de totaliteit van de krocht in mijn wezen gebundeld op één doel, hierdoor reeds de maximale kracht bereikt, die ik als mens of geest geven kan. Daarnaast echter kom ik in éénheid tijdelijk. Als ik éénheid ben, ben ik in harmonie met gemeenssoortige waarden. Nu zijn voor deze beide waarden gelijkelijk de zuivere aardwaarden, dus de vaste waarde van groot belang. U zult het totaal van Uw krocht kunnen putten uit de eigen straling der aarde, waar het totaal dezer complexen gebaseerd is op zuiver materiele structuur. Duidelijk? 224

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 Als ik er nog eens over gedacht heb, waarschijnlijk wel. Bestudeert U het maar eens een keer. Het is volkomen logisch en volkomen redelijk en bovendien nog volkomen waar. Wanneer het dan als nog onduidelijk mocht blijken, kunt U zich later tot mij wenden, dan zal ik U verder gaarne tekst en uitleg geven. Wel nog meer, vrienden? Niets meer? Dan krijgt U van mij nog een paar korte mededelingen in aansluiting op het onderwerp, de vorige maal behandeld. Wanneer wij er op uit gaan om de magische krachten in ons zelf te wekken moeten wij ons realiseren, dat deze machten buiten ons zelf werkzaam zijn en dat buiten ons zelf werkzame oorzaken niet meer kunnen worden geremd door de persoonlijkheid zonder meer. Hoe groter onze concentratie, hoe groter onze kracht, hoe groter de macht, die wij buiten ons zelve in beweging stellen en in vele gevallen zal deze macht, vooral wanneer zij uit een harmonische kern voortkomt, als een lawine toenemen, zodat zij in het beging eenvoudig te stuiten is, uiteindelijk echter niet meer op te houden is, al had men ook duizendvoudige krocht. U dit realiserende, zou U zeer zeker niet trachten om enigerlei magische krachten of tendenzen in Uzelf toe te passen als corrector op het leven van anderen. We mogen dus het leven van anderen niet corrigeren. U kunt de uitwerking ervan ombuigen voor anderen. U kunt verheldering in het bewustzijn dor persoonlijkheid tot stand brengen, maar mag in geen geval in grijpen in levenswil, levensomstandigheden begeerteleven etc. Zeer belangrijk dat U zich dit voor ogen stelt. Het tweede punt is het punt uittreding. Dat wil ik ook gaarne even met U bespreken, omdat daar nu eenmaal een gegeven moment de noodzaak voor Uzelve komt dit te verwerkelijken. Degenen, die dit kennen - er zijn er enkelen hier aanwezig - die weten, hoe dat gaat - die hoef ik verder niets te vertellen. Het is voor de anderen. Uittreding kon alleen plaats vinden, wanneer het lichaam zich in een volledige trance-toestand bevindt. De trance-toestond echter kon worden opgewekt het eenvoudigste doordat men het totaal van de levensfuncties laat verslappen, dus slaap. Als zodanig zou over het algemeen de eerste uittreding het gemakkelijkste in de slaap plaats vinden. Later zal zij gedurende elke rustige periode plaats kunnen vinden. Wanneer U uittreedt dan blijft een zeer klein deel van Uw eigen wezen in contact met Uw lichaam. Hierdoor kunt U reageren op prikkels, die dit lichaam bereiken, maar de gevoeligheid voor prikkels van dit lichaam is zeer lang. Uzelf kunt natuurlijk U verplaatsen betrekkelijk willekeurig, in de ruimte en in de tijd. Om echter in den beginne op een eenvoudige wijze tot uittreding te komen is het goed, het onmiddellijk voorstellingsvermogen en fantasie-leven te verknopen met de richting, waarin de poging tot uittreding wordt gewaagd. Men zal dus een vaste voorstelling moeten hebben eerst van de punten waar men heengaat. Dit is al meermalen besproken. Nu wil U echter de volgende raad geven. Wanneer er iets optreedt, vooral in den beginne, dat U onaangenaam schijnt, dat U verschrikt etc. , laat U niet in paniek brengen en houdt voor Uzelve voorlopig vast aan de slagzin: "Ik droom, ik lig in bed". Ook wanneer Uw lichaam niet in bed ligt, brengt deze realisatie een onmiddellijk contact met het fysiek weer tot stand en bent U in volledig contact met Uw lichaam. Daarbij valt echter de plaats van uittreding en de ervaring van uittreding verder weg. Deze regel is zeer eenvoudig, ze kunnen U voor veel leed en onaangenaamheden behouden. U hoeft niet bang te zijn voor uittreding. Uittreding is in genendele gevaarlijk, wanneer zij op beheerste wijze geschiedt. Alleen diegenen, die zich in angst en paniek laten verzetten zullen hier mogelijkerwijze schadelijke gevolgen van kunnen ervaren. Ik zou U niet aan willen raden over te gaan tot pogingen om uit te treden, voordat U ook de geestelijke factoren van Uw leven aan een beschouwing hebt onderworpen, dus de negenvoudige concentratie. Nog een derde punt,wat ik met U te bespreken heb is van een andere geaardheid. U heeft besloten enkele personen toe te voegen aan Uw kring. Naar U weet heeft U onzerzijds de goedkeuring hiertoe, maar ik zou U erop willen wijzen dat wij, althans voorlopig, zullen trachten allereerst normaal verder te gaan. Op de leden van de oude kring rust dan de verantwoording tot nadere voorlichting - voor althansenigzins begrijpen van de behandelde materie - van de nieuw toegetreden ledenIk hoop, dat dit voldoende is. En dan ga ik nu het woord overgeven aan een andere spreker, waar wij verdere beschouwingen op het ogenblik, gezien de speciale dag gaarne uitstellen. Mag ik U even iets vragen? (gaat Uw gang) Bij het begin van Uw betoog,heeft U ons gewaarschuwd, dat wij ons niet mochten bemoeien met het leven, tenminste het innerlijke leven, op wat gebied het ook lag van de andere mens. Ben ik volkomen met U eens. Maar als je nu ziet dat een ander mens, doordat hun denken verkeerd gericht is, als je dan met 225

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 concentratie van je gedachten deze mensen op een beter spoor kon brengen, vindt U dat ook niet goed? Dat vind ik ook niet goed. Zodra het hier n. l. kwestie is van een magische beïnvloeding door gedachtekracht, waarbij dus een deel van de eigen persoonlijkheid wordt uitgeschakeld of tijdelijk geblokkeerd, krijgt U zelf de verantwoording te dragen voor het totaal van de resultaten en kunt U onbewust een uiterlijk beter leven met een grote innerlijke frustratie veroorzaken. Het is dus alleen wanneer U Uw meningen kunt open leggen. U kunt heel goed Uw kracht gebruiken om U gehoor te verschaffen. Dat iS wat anders, U kunt dus Uw eigen uitstraling zodanig varieren dat een welwillend gehoor U praktisch niet geweigerd kan worden, U kunt Uw analyse etc. voorleggen, U kunt Uw eigen denkwijze naar voren brengen. maar U zult het toch aan de ander moeten laten, of hij dit wil accepteren of niet. Wordt geaccepteerd, datgeen, wat U voorstaat, zonder beïnvloeding Uwerzijds dus, anders dan door middel van de rede, dan is het Uw volledig recht, om de verdere handhaving te vergemakkelijken door daarvoor additionele krochten of te staan. U hebt dus niet het recht een misdadiger te nemen en deze misdadiger tot een goed mens te maken, wanneer in deze mens zelf niet de begeerte om in een normale samenleving als een goed mens te leven aanwezig is. Anders zou U dus ingrijpen in het karma van een ander en dit betekent, dan dat het totaal van de waarde, die U vervangt door de persoon zelf toch moeten worden beleefd, terwijl anderzijds de verantwoording voor daden, verkeerde daden of ongelukkige reacties van de persoon zelve gedurende een periode van Uw beïnvloeding of als gevolg daarvan van Uw persoonlijke verantwoording vallen en door Uzelf in dit of volgende levens moet worden verwerkt. En ziet U dit nu ook zo op ziekte-gebied? Ik zie dit ook zo op ziekte-gebied, ja. Dus als iemand ernstig ziek is en je kan er door je gedachten iets dan doen om ze te doen herstellen, vindt U dat fout? Dat ligt er aan of het hier een kwestie is van een psychische of een mechanische kwaal. Wanneer het lichaam ziek is, dan is ene dergelijk ingrijpen zeer zeker m. i. goed. In dit geval doet U niets anders, dan voor de Geest datgene doen, wat ze zelf niet tot stand kan brengen. Waar echter een kwestie is van een psychische kwestie, dus van een zielsziekte, is het zonder meer bedwingen daarvan niet gezond, waar zij een deel van de persoonlijkheid noodgedwongen weg moet sluiten, of zelfs moet verbreken, nietwaar, om deze resultaten te bereiken. Vindt U het goed als iemand last heeft van angstdromen, angstpsychose, om door goed als operatief ingrijpen een deel van de hersenen uit te schakelen, zodat deze angstdromen niet meer voorkomen? Daar wordt dan ook een deel van het bewustzijn volledig en onherstelbaar afgesloten. Wanneer U met Uw gedachtekracht werkt in een persoon, die geestelijk ziek is op een dergelijke wijze, zonder daarbij rekening te houden met de eigen tendenz van het wezen, zult U ten alle tijde een vernietiging van een deel der persoonlijkheid, althans voor deze uitingsperiode tot stand brengen. Dit is onverantwoord, nietwaar?. Misschien mag ik U nog oven dit vragen? U doelt hier toch zeker in hoofdzaak op het tot stand brengen van een contact buiten medeweten van de persoon in kwestie? (Inderdaad). Niet het contact wat men rechtstreeks met de persoon heeft en tracht door overtuiging e. d. de man op een onder spoor en een betere weg te brengen. Dit valt binnen het gebied der rede en vindt plaats met goedvinden of zelfs op wens van de patiënt in kwestie en plaatst ons tussen een geheel andere verhouding. Ik wil U een vergelijking geven. Een patiënt heeft appendicitis, maar niet in een accuut stadium. De patiënt is om een of andere reden niet bij bewustzijn. Men opereert zonder te vragen, terwijl geen noodzaak tot operatie bestaat, niet ethisch verantwoord. De patiënt weet dit en heeft dit verzocht, verder de zelfde omstandigheden en wel ethisch verantwoord. Een gevaar, dat de patiënt zal succemberen als de operatie niet gebeurt, medisch gezien, ethisch verantwoord om in te grijpen ook zonder toestemming. maar alleen dan. Geestelijk nu is dit laatste punt het geheel ten gronde gaan niet aanwezig. Geest kan niet sterven. Als zodanig valt dit laatste weg en moeten wij ons dus beperken tot het: wij werken met toestemming van de patiënt of op verlangen van de patiënt. Wij kunnen nooit tegen de wil van de patiënt ingrijpen in diens leven, vooral in diens geestelijk leven.

226

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 Mag ik U misschien nog iets vragen naar aanleiding van wat U zoeven zei over de vorming, of ik zou willen zeggen de nieuwvorming vsn onze kring. De vraag is n. l. gerezen, toen wij kans zagen om enkele mensen, die ook met dit soort werk bekend zijn en die al vele avonden van de "Orde der Verdraagzamen" hebben bijgewoond, om dat wij die wilden inviteren voor deze kring en dat men direct begon met te zeggen: ja, daar wil ik wel aan deelnemen, mits ook mijn vrouw in die kring kan komen en toen zijn wij, even gestoten op iets, wij meenden wat in de eerste cursussen op een van de eerste cursussen gezegd was, dat dit in hoofdzaak een kring zou zijn bestaande uit mannen. Ben ik door fout? Ik heb geaarzeld dat te accepteren, omdat ik in het eerste verslag al lees, dot bij afwezigheid van de één of ander het minder gewenst is om een andere hem of haar in de kring op te nemen, die niet op de hoogte was van de dingen, die hier gebracht werden. Daar zegt U zelf hem of haar (Inderdaad), dus U betrekt het vrouwelijk gedeelte, zou ik zeggen, wel in de kring. Is het ooit ons mogelijk geweest het vrouwelijk gedeelte te verwaarlozen? U moet mij dit niet kwalijk nemen, dit is geen kritiek, maar oorspronkelijk was de afspraak, dat de dames als toehoorsters aanwezig zouden zijn. Inderdaad is dat ongeveer vier avonden, althans ten dele, gehandhaafd, ofschoon zelfs zeer scherpe gedachtenreacties ook toen niet uitbleven. Sedert dat moment heeft ook het vrouwelijk element min of meer van zich laten horen, vooral bij monde van een bepaalde persoonlijkheid en wij kunnen dus zeggen, dat reeds langere tijd vrouwen actief deel uitmaken van deze kring en door ons, zij het enigszins noodgedwongen, zijn geaccepteerd. Ik meen dus, dat er geen bezwaar verder bestaat, wanneer ook vrouwen tot deze kring worden toegelaten, Ik geloof, dot dit alles is. Ik ben blij, dat U de zaak daarmee weer eens zuiver gesteld hebt. Dan weten wij ook waar wij aan toe zijn. Dan wil ik U voor vandaag een spreker laten, die niet tot de normale docenten van deze kring in deze avonden behoort. Een onderwerp echter, dat in verband staat met de materie, die we thans aansnijden, ongetwijfeld voor U van belang zal zijn. Ik mag daarbij de aandacht vestigen op het feit, dat de spreker in kwestie op aarde levende is. Goedenavond. 0-0-0-0 Goedenavond, vrienden, Ik wil met U vanavond spreken over de verschillende mogelijkheden van de magie, zoals zij in het Oosten wordt beoefend en de basis waarop zij gebouwd is. U bent op het ogenblik zelf bezig met een inleiding tot verschillende magische bereikingen. Ik zou U gaarne het Oosterse standpunt daaromtrent uiteen willen zetten. Ik ben mij ervan bewust dat de waarderingen in Uw wereld heel andere zijn dan in onze wereld op het ogenblik nog mogelijk zijn, ofschoon ook de Heer der drie Werelden uitdrukkelijk heeft gezegd, dat met deze laatste herboren DaLai Lama het Boeddhisme zijn ondergang tegemoet gaat in de huidige vorm. Dat is begrijpelijk, want het Westen breekt meer en meer de leefwijze en gedachtesfeer, waarop het Boeddhisme gegrondvest werd. Echter de magie, die, ouder dan het Boeddhisme, verwerkt is in een deel daarvan, kent bepaalde woorden, die ook voor U interessant en belangrijk zijn. Allereerst, ik bedoel hiermede niet alleen de rituele magie, want een Lambodchen, die eigenlijk in Uw wereld Doctor in de Theologie zou moeten zijn, wordt bij ons ook tovenaar genoemd. Dus de magie en onze wereld omsluit veel van hetgeen U hier wetenschap noemt en vele der lama's zijn dan ook vanuit Uw standpunt eerder geschoolde scheikundigen, zij het dan ook, dat hun scheikunde en vergiftenkennis een andere is dan de Uwe en dat zij werkelijk magiërs zijn. Zij ordenen hun magische krachten dus niet aan een stoffelijke bereiking, maar alleen aan een geestelijke gesteldheid. In het Westen wordt de wereld bezien als minder belangrijk dan in het Westen. In korte momenten wordt de wereld veel intenser en heftiger beleefd dan in het Westen mogelijk lijkt. De hartstochtelijkheid waarmee op bepaalde momenten de mensen van onze wereld leven, is voor velen Uwer onverstaanbaar, vooral omdat de eenvoudige feiten zo'n grote diepte en reliëf krijgen, terwijl zij in het Westen vaak vervlakken en vervagen. Echter dit gevoel beneden, dit gevoel van de kleine wereld wordt gezien als een betrekkelijk onbelangrijk iets, vergeleken bij de andere grote werelden. Werelden, die wemelen van goden, van grote invloeden, van demonen. Deze demonen, deze invloeden deze goden zijn de eigenlijke werkelijkheid van vele der oosterse volken en zelfs wanneer wij zoeken naar de weg en de waarheid, wanneer wij trachten te 227

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 ontkomen een alle gebondenheid aan stof en materie wij kunnen deze geestenwerelden niet ontgaan. Zo moeten wij dan beginnen ons lichamelijk in te stellen op een voortdurend contact met deze wereld, willen wij van daaruit kunnen komen tot verder en hoger bereiking. Ik hoop, dat ik voor U begrijpelijk en verstaanbaar blijf spreken, aangezien ik hier gebruik moet maken ven de capaciteiten van de persoon, die mij tijdelijk zijn lichaam afstaat. Ik zou allereerst dan de opleiding kort willen schetsen. Naarmate men de magie intenser wenst te gaan beoefenen is het noodzakelijk, dat men meer zijn eigen wereld achter zich laat, zodat afzondering, althans afzondering van de normale gemeenschap, aan het begin staat van elke opleiding. Deze afzondering van de gemeenschap gaat gepaard met rigoreuze lichamelijke oefeningen, waardoor ook het lichaam in een zekere toestond van evenwicht en gezondheid wordt gebracht. Wij zien b.v. het gebruik komen om de slaaphouding steeds meer die van een zittend en overdenkend mens gelijk te maken. Dit staat in verband met de stromingen in het lichaam zelf, die bij een zuiver liggende houding, plat op de grond, gunstig zijn, maar gehurkt zittende houding, benaderend de houding van het embryo, zal beter zijn en dus nog meer in staat stellen de mens om geestelijk te rusten en zich vrij te maken van het lichaam gedurende de slaapperiode. Dan wordt verder de nadruk gelegd op een zekere onthoudzaaamheid. Men moet meester zijn over zijn behoefte een voedsel en drank. Ook dit vraagt een zeer lange training. Men moet meester zijn over de omstandigheden buiten het lichaam. Velen geen hiermede zo ver, dat zij het lichaam zelf tot warmtebron kunnen maken in een zeer koude omgeving, zonder daarvan zelf schede op te lopen. En wel door een buitengewone wijze ven verbranding in het lichaam op te roepen. Het is geen geestelijk vuur het is lichamelijk vuur, meer lichamelijk vuur, dat gedurende twee - drie maanden kan worden gehandhaafd op zeer hoge temperatuur, zonder dat het lichaam hierdoor onherstelbaar beschadigd wordt. Wanneer al deze lichamelijke oefoningen plaats vinden komt daarnaast natuurlijk ook het geestelijke leven en de geestelijke overweging. De toekomstige magiër wordt in de eerste plaats geconfronteerd met de vele goden en kentekenen, met de vele symbolische wapens, de symbolische instrumenten, die bij de magie worden gebruikt. Ze worden allereerst in hun normale schijnbare betekenis voorgesteld. Wanneer een bepaald soort fluit wordt voorgesteld, den begint men met de leerling te vertellen; dit is gemaakt uit het schenkelbeen van een mens en hier op worden tonen gegeven, die speciaal aantrokken de duistere demonen, maar deze demonen ook gelijk enigszins bezweren door een bepaalde cadans te handhaven. De cadans, die wij kennen in onze muziek tonen dan ook zeer duidelijk, dat zij in de eerste plaats op psychische beïnvloeding, de tweede plaats pas op klankzuiverheid en melodiek zijn ingesteld. Nu begint men met te zeggen; "Deze fluit dus is om demonen te bezweren'. Veel later bemerkt echter de leerling-magiër, dat dit niet waar is. Deze fluit is niet om demonen te bezweren, maar zij is met haar speciaal geluid en de speciale cadancering van de daaruit voortgebrachte klanken, bestemd om een eenheid van wereld te scheppen tussen de mens en een demon, waardoor de gedachte-invloed en reactie op klank ven de mens voor een demon wordt tot muziek, zodat hier gedachtenwerelden worden gekoppeld en uiteindelijk zelfs zichtbaar worden gemarkt. De geestendolk b.v. , die gebruikt wordt voor de rituele magie, die gebruikt wordt bij het geestelijk offer is evenzeer in het begin een verdedigingswapen tegen de demonen. Later wordt zij het symbool van bepaalde krachten en blijkt zij terug te vellen tot vroeg phallische gebruiken, waarbij dus het totaal van de mannelijke krachten in de dolk wordt uitgebeeld en als zodanig omgevormd tot geestelijk vermogen, dient om demonen te bezweren, om krachten te binden enz. De leerling-magiër, die al deze dingen begrijpt en verwerkt -,nl op de duur natuurlijk de vraag gaan stellen: 'Maar waar zit nu de waarheid van de magie, die ik bedrijf. " Wanneer ik mijn geestenratel gebruik, wanneer ik op mijn tambourijn sla, dan roep ik werkelijk geen geesten, ik roep alleen wat in mijzelve op. In hoeverre zijn die geesten reeel? En nu is bij ons het klooster, dat zeer bekend is, (het klooster van Lambodchen), En in Lambodchen worden studies gemaakt, nl bijna 1500 jaar onafgebroken op het gebied der magie. Ik kon U natuurlijk niet alles vertellen van wat daar gebeurt, maar ik zou U toch wel enkele van onze conclusies voor willen leggen, zoals wij dat ook doen aan leerlingen, die beginnen te begrijpen over geestelijke waarden. De wereld van de geesten, van de demonen, van de goden, moet niet zonder meer worden beschouwd als een werkelijke wereld; want zij zijn er alleen voor ons in bepaalde omstandigheden. Anderzins mogen wij hen ook zeker niet vereenzelvigen met de krachten, die in ons wonen, want zij leven buiten ons, zijn soms strijdig met ons wezen, soms bevorderend, zijn grillig en kunnen nooit en te nimmer volledig in 228

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 overeenstemming worden gebracht met de menselijke psyche, de menselijke geest en haar werking. Zij zijn wel degelijk zelfstandig bestaande entiteiten Maar entiteiten, waarvan slechts een deel voor ons bereikbaar is, waarvan slechts een deel der vermogens voor ons te richten of te gebruiken. Deze werelden, die naast elkaar liggen of schijnen te liggen, zullen in werkelijkheid wel deel zijn van een grote eenheid. Maar deze ene grote eenheid is voor ons niet te benaderen en omdat wij haar niet benaderen kunnen, moeten wij dan ook, met zeer grote moeite, proberen deze werelden, elk voor zich, te benaderen in eigen begrensdheid. Wij kunnen dit op vele wijzen doen; wij kunnen dit doen door voor ons zelf iets te willen creëren, voor ons zelf iets te toveren, zoals men dit op aarde in Uw westerse wereld noemt, wanneer men komt tot dat gebied, waarbij men twee sferen gelijktijdig kan beleven, dan noemt men dat niet meer toveren, dan noemt men dit gewoon gedachten - creatie. Maar wanneer deze op het eigen - ik gericht is, (de fouten moet U mij vergeven; ik probeer zeer snel met het medium te werken, met de persoonlijkheid maar ik kon wel even misgrijpen, zo nu en dan), dus op de persoonlijkheid is, dan blijkt daarbij, dat wij ons eigen contact met deze andere wereld zeer sterk beperken en vernauwen. Hoe meer wij dus op een zuiver met ons zelf in verbond staand doel gericht blijven hoe groter de mogelijkheid wordt dat de andere wereld ook op ons inwerkt, naarmate ons doel echter buiten ons zelf ligt en zo mogelijk door geen enkele belangengemeenschap direct met ons gebonden is. Ik reken als directe belangengemeenschap dus: onmiddellijk contact als directe verdienste daarvan afhankelijk, niet vergroting van eigen reputatie of naam. De dingen zullen altijd meespelen, maar het welzijn van een andere persoonlijkheid of personen moet op de voorgrond staan. Nu wordt ook een relatie met die andere wereld tot stand gebracht, maar deze wereld gedirigeerd naar een ander deel van het bestaan in het leven, dat niet onmiddellijk toegang geeft tot Uw eigen wezen. Deze daden geven deze wereld geen macht over U, wanneer U dus werkt ten gunste van anderen met de grootste demonen, dan zult Uzelf nog onaantastbaar blijven, wanneer slechts Uw macht in staat is om het bevel op te leggen aan een demon. Dan merken wij vanzelf, dat deze wereld een groot aantal moeilijkheden biedt, wanneer wij haar willen dwingen in een bepaald keurslijf, want de wereld van de geest, de wereld dus van een demon van de goden is niet geheel gelijk aan de wereld, waarin wij leven: De levensbeschouwingen en waarden, die daar bestaan zijn anders. Wel ervaren wij een dupliciteit i. v. b. met functies, zoals zij op aarde bestaan. liet blijkt ons, dat vele voorstellingen, sociale verhoudingen en verbindingen met benadering van nauwkeurigheid kunnen worden uitgedrukt in de menselijke taal. Dus, vast te leggen zijn zelfs in Uw concrete westerse taal, die niet de schone vaagheid van klank kent die onze eigen taal brengt. Dit betekent, dat wij, wanneer wij werken met geestelijke woorden buiten ons zelf, altijd rekening moeten houden met het feit, dat wij te maken hebben met persoonlijkheden, die op hun beurt in hun eigen wereld verplichtingen en mogelijkheden hebben. Dit leidt ons tot een onderscheid van grote krachten en kleine krachten. De grote krachten worden gekroond door de sterke demonen en goden. De sterke demonen en de goden zijn voor ons machtige factoren, maar voor de eenvoudige magiër moeilijk te benaderen. Wij moeten dus tot een middelaarssysteem grijpen, een bemiddelingssysteem, waarbij wij één eenvoudige persoonlijkheid uit de geestenwereld proberen te brengen tot het vervullen althans gedeeltelijk van ons verlangen. Weten wij hieraan toe te voegen bepaalde beloningen, die voor deze persoon de vervulling van onze wens aantrekkelijk maakt, dan kunnen wij hem natuurlijk, of haar, bewegen om andere factoren, andere machten mede tot verwerkelijking te doen streven. Wanneer bij een grote bezwering offers worden gebracht, kleine torentjes van rijst gekleurde rijst en thee, verschillende andere offers, boter offers, dan is dit heus niet, omdat wij denken, dat wij daar iets mee aan een geest te eten kunnen geven. Maar wij weten wel, dat de essence van verschillende voedingsmiddelen zover doordringt, dat zij ook in hun wereld kenbaar is en voelbaar. Wij weten dus, dat zij zich kunnen verlustigen aan hetgeen wij aanbieden, dat het offer niet altijd zinloos is, dat het stoffelijk offer betekenis krijgt door de essence, die leeft in de voedingsmiddelen en de gaven, die wij aanbieden. De wijze, waarop wij ze aanbieden is hierbij echter zeer belangrijk. Vandoor dat een formalistische magie hieruit is voortgekomen, waarbij op een bepaalde wijze de rijstkoeken, de meeltorentjes enz. moeten worden aangeboden. Al deze rituele dingen krijgt de leerling voorgezet, volledig uitgewerkt. Echter weet de leerling zeer goed, dat achter al deze dingen de mogelijkheid schuilt voor het eigen wezen om beheerser te worden, ook over de goden, ook over de grote demonen. De kleine machten kon men zeer snel leren beheersen; dan is men nog geen volleerd tovenaar-priester 229

© Orde der Verdraagzamen 1953 – 1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 dan heeft men alleen inzicht in geestelijke verhoudingen en weet daar gebruik van te maken. Ik stel mij voor, dat men ook voor U datzelfde tot stand wenst te brengen. De grote machten zal men U niet kunnen leren beheersen. Deze grote mochten n. l. zijn op de wereld zo belangrijk, dat alleen een leven van studie en afzondering, van bijzondere lichamelijke en geestelijke beheersing ons in staat stelt deze grote machten tijdelijk te binden. De kleine machten zijn voor U wel bereikbaar. Maar de mens, die verder ken gaan dan dat - en de volledige onbelangrijkheid van alle waarden inziet wordt door deze onverschilligheid voor het ene gebied, waarop zij ons beïnvloeden, de meerdere van zelfs de god en de grote demon. In feite meerdere, omdat de grote god, de grote demon altijd iets verlangt van de menselijke geest. Zij zijn wezens, die leven in een wereld staande tussen Bordo en deze wereld. Dit betekent dus, dat zij hier, U zegt tussen de hel, klinkt erg vreemd, goden die leven tussen de hel en de wereld, toch is dit waar. De hel is n. l. een toestand van gebrek; voor deze wezens is de wereld vaak een plek, waarop zij dit gebrek kunnen aanvullen, zodat zij een volledige eenheid vormen. Naarmate zij dit doen in goede gezindheid, of een zure, nijdige manier, zijn zij god of demon in onze ogen; maar zij zijn afhankelijk van vele dingen, die de mens en vooral de menselijke geest hen geven kon. Als zodanig wanneer wij vrij zijn van begeerte en zij voor ons niets vervullen kunnen en ons ook niet dreigen kunnen, zijn zij van ons afhankelijk, zijn wij meester. Op het moment echter, dat wij iets van hen verlangen zijn wij hun slaaf. Wat nu degene, die neer magische bereiking streeft nooit en te nimmer zal mogen doen, is zichzelf tot slaaf maken van een demon of god. Men mag nooit dienaar worden. De magie betekent in vele der lagere factoren uiteindelijk een hendel tussen twee werelden, waarbij bepaalde krachten worden uitgewisseld, zoals bij een normaal handelscontract, waar men theetegels tegen boter ruilt. Natuurlijk zullen wij de goede relaties en goede betrekkingen willen handhaven met de wereld ven de geest. Wanneer wij eenmaal immers met hen in kennis treden zullen wij dus beleefd zijn; zoals bij ons nog zeer lang het gebruik is geweest en buiten de grote stad toch nog wel het gebruik is veelal: men biedt, wanneer men komt de gastheer een sjerp om. Men krijgt ook een sjerp terug, het is geen verlies, het is een hoffelijkheid. Zo zal men dan ook de geest erkennen; men zal hen zekerwaardering tonen, een zekere beleefdheid en eerbied, opdat zij ook ons een zekere achting en zekere eerbied zullen tonen. Wanneer wij dus deze beleefdheden uitwisselen, dan is dit geen kwestie van angst. Men moet zich realiseren, dat de geest in alle gevallen en alle tijden nu eenmaal thuishoort bij ons en met ons in contact staat en dat men zoals men een goede buurman een groet waardig moet achten, men ook de geest zijn groet niet mag onthouden. Voor Uw wereld klinkt dit misschien alles fantastisch, misschien zelfs bombastisch. Ik kan U echter verzekeren, dat wat ik hier beschrijf aan toestand, ook in de westerse wereld veel voor komt. Ook in Uw eigen wereld bestaan nog steeds de geesten, de demonen van onze wereld en de goden van onze wereld. Alleen U noemt ze in de spiritualistische kringen en ook in sommige parapsychologische kringen anders. U noemt ze entiteiten, intelligenten of misschien zelfs overgeganen. In vele gevallen is dit juist, niet altijd. Onder de demonen, zowel als onder de goden bevinden zich vele wezens, die op aarde als mens, of in de voormenselijke periode hebben geleefd. U zult begrijpen, dat juist deze zeer vatbaar zijn voor een zekere menselijke achting en zeker rekening houden met hun wezen en bestaan. U bent echter in staat op Uw wereld, zo leren wij dit ook aan de leerling-magiër, om deze wezens beter te begrijpen dan zij Uw wereld begrijpen, omdat een sterk verschil in waarde bestaat. Dit sterke verschil in waarde is voor U langs de psychische weg op te lossen. Voor hen echter, waar zij de fysiek van de wereld niet meer kennen, onmogelijk. U kunt dus in de stof, dank zij Uw psychisch inzicht, komen tot fysieke handelingen en daden, die voor deze wezens van groot belang zijn, die voor deze wezens een bevrijding, een zekere gave betekenen. Men mag hen die niet onthouden. Wanneer U in contact komt met invloeden, die U misschien zelfs maar verdenkt daarvan -"geest" te zijn: behandel ze met achting, met eerbied. Ik vraag niet van U, zoals de leerling bij ons moet doen, dat gij uit zult geen in de eenzaamheid naar een van de vervloekte plaatsen om zich daar als vleselijk en lichamelijk offer aan te bieden voor de demonen. Het kan in onze wereld nog wel en het is een beproeving van geestelijk zeer hoge waarde. In Uw wereld kan dit niet meer. Maar U kunt wel U realiseren, dat waar U denkt een geest aanwezig te vinden, een geest, die U gunstig of ongunstig gezind is, het voor U het beste is om hoffelijk te zijn. Is dit vertoog voor U te langdurig of interesseert het U? (Ja). Men heeft mij verzocht om deze onderwerpen te belichten voor U, juist omdat in Uw westerse wereld vandaag een 230

© Orde der Verdraagzamen 1953 -1954 - Herenkring Les 12 – 2 november 1954 dog wordt gevierd, waarbij men bij hoge uitzondering de geesten -en dan nog niet eens alle geesten - gedenkt. Dit gedenken op een dergelijke wijze is voor ons een dwaasheid. Wie zal de doden terugroepen tot het land waarvan zij zijn uitgegaan? Wie zal zeggen: "Hier is de woning, waarin je gewoond hebt en ik ben de eigenaar". Dit is dwaasheid. De afgunst van de goden mag men niet wekken, maar ook niet de nijd van de demonen. Men kan toch echter door zich voortdurend bezig te houden met deze geesten zeer veel goed doen. En juist door wie of misschien nl. langer werkt met deze krachten, zou ik dan van onze scholing uit een paar kleine raadgevingen willen geven. Ook wanneer U ze dwaas vindt, probeert U het. De leerling en de leerling is bij ons vaak zeer arm, heeft vaak niet veel voedsel en is aangewezen op de gaven, die het klooster krijgt. Brengt voor zijn bescherm goden een offer en hij doet dit op een eenvoudige