You are on page 1of 11

Wojciech Ufel Politologia II rok Grupa przywództwo polityczne

Wrocław, 06.06.09

Nowoczesne metody zarządzania administracją publiczną

Keynesa i związane z budową „welfare state”.1. a także – co w kontekście niektórych proponowanych rozwiązań staje się bardzo istotne – poczucie braku legitymizacji systemu zarządzania sektorem publicznym oraz poczucie niedoboru demokracji w administracji publicznej. Tradycyjny model zarządzania administracją publiczną sięga XIX-wiecznemu systemowi wprowadzonemu w Stanach Zjednoczonych Ameryki. która została przyspieszona kryzysem gospodarczym końcówki tamtej dekady. a wpływ wysokich urzędników służby cywilnej na politykę mógł się przejawiać tylko w akcie wyborczym. Stała się ona odpowiedzialna przed politykami. 2 . M. Praktyka funkcjonowała zupełnie inaczej. Kryzys lat siedemdziesiątych spotęgował wynikające z tego problemy ekonomiczne i zmusił rządy państw europejskich do wprowadzenia reform. gdyż ulegali naciskom grup interesu oraz partykularnym interesom osobistym. Był to finał trwającej od początku lat siedemdziesiątych kampanii przeciwko biurokracji. poprzez wprowadzenie większej ilości stanowisk z czysto politycznym kryterium nominacji. Nominacje na stanowiska w administracji z klucza politycznego miały być ograniczane do najwyższych stanowisk w ministerstwach. W Europie Zachodniej system zarządzania administracją uległ erozji przede wszystkim z powodu zbyt wysokich kosztów obsługi socjalnej – model „welfare state” był dużo bardziej rozwinięty i wdrożony na znacznie większą skalę niż w USA. a później także i w praktyce zarządzania administracją. Zmierzch tradycyjnego modelu administracji publicznej. prowadzące do europeizacji rynku przemysłowego i finansowego. Jednak teoretycy nauk politycznych i prawnych już wcześniej zauważali. wyraźnie oddzielonej od polityki i partykularnych interesów jej uczestników. Przełom lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku przyniósł jednak znaczącą zmianę tego paradygmatu w nauce. chociaż postulowana już wcześniej. niż wynikałoby to z powszechnych oczekiwań i przekonań o etycznych i moralnych zachowaniach pracowników służby cywilnej. że urzędnicy przestali być bezstronni i obiektywni. których celem było lepsze wykorzystanie zasobów sektora publicznego przez administrację. Opierał się on na ściśle pionowo zhierarchizowanej strukturze. Główne jej założenia zmieniały przede wszystkim aksjomat o dychotomii administracji i polityki. Reformy zdecydowanie osłabiły autonomię i pozycję administracji w systemie politycznym. Na ewolucję tego systemu ogromny wpływ (zauważalny zwłaszcza w państwach Europy Zachodniej) miały idee zapoczątkowane przez J. a więc też od nich zależna. Wpływ na reformę miały też procesy integracyjne. W Stanach Zjednoczonych Ameryki kluczowe znaczenie miała reforma korpusu służby cywilnej wprowadzona przez prezydenta Ronalda Reagana.

Departamenty zawierały z agencjami stosowne umowy na wykonanie zleconych usług. funkcjonując jak prywatne firmy. ale także reformy mające na celu promować wśród pracowników administracji publicznej efektywność działania. tworząc system w dużej mierze oparty na administracji menedżerskiej. w: Ferens. (3) wzmocnienie pozycji obywatela jako konsumenta usług świadczonych przez administrację publiczną. Macek. Metody. Administracja brytyjska po reformie „Next Steps Initiative” z 1988 opierała się na zasadach nauk o zarządzaniu oraz regułach rachunku ekonomicznego. Reformy administracji publicznej w latach 80. Reforma doprowadziła do podziału zadań administracji centralnej – departamenty gabinetowe miały pełnić jedynie funkcje polityczne.85-86). Zachodu. w Stanach Zjednoczonych dominujący charakter w teorii 3 . opierały się na następujących założeniach: (1) ograniczenie udziału sektora publicznego do tych dziedzin. 73-75. Natomiast reformy deregulacyjne dotykają struktury zatrudnienia oraz organizacji agend i komórek administracyjnych. poprzez system premii lub zmiennej płacy w zależności od pracy włożonej w realizację swoich zadań. s. Reformy o orientacji rynkowej to właśnie reformy idące w kierunku agencyfikacji (jak opisana wyżej reforma w Wielkiej Brytanii). W celu zwiększenia efektywności wykorzystania zasobów przez administrację. co zbliża działanie sektora publicznego do sektora prywatnego. natomiast funkcje operacyjne zostały zdekoncentrowane na tworzone w tym celu agencje. za Herbut. 1999. Macek. partycypacyjne oraz deregulacyjne. 51-53) wyróżnia następujące typy reform administracji: o orientacji rynkowej. B. s. chociaż nie były one najwcześniejsze (wcześniej np. dając im możliwość bardziej elastycznego zarządzania własnymi zasobami – zarówno finansowymi. (2) prywatyzacja własności publicznej. Holandia). Peters (1997. jak i kapitałem ludzkim oraz czasem i pracą. 1999.G. które miały miejsce w Wielkiej Brytanii. z których korzystał tamtejszy prawodawca. działającego na wolnym rynku (zob.2. w: Ferens. Reformy partycypacyjne dążą z kolei do inkluzji jak największej ilości podmiotów do procesu debaty publicznej i podejmowania decyzji administracyjnych. Za modelowe chciałbym przedstawić reformy. s. Według A. a same agencje – prowadzone przez profesjonalnych menedżerów – wprowadzały decyzje administrajci centralnej. działania podjęły władze wszystkich najbardziej rozwiniętych krajów tzw. Jabłońskiego. 3. Normatywne aspekty nowoczesnego zarządzania administracją publiczną. w których uważany on jest za niezbędny. (4) zastosowanie efektywności jako kryterium oceny. Jabłoński.

agencyfikacja. Supernat w swoim wykładzie o NPM (Supernat. jak i deregulacyjnym. W odniesieniu do typu rynkowego. którego istota zawiera się we „wprowadzaniu i stosowaniu demokratycznych form konsultacji (dyskursu) pomiędzy organem administracji a obywatelem-adresatem usług publicznych” (Jabłoński. które mogą 4 . R. s. (2) model partycypacyjno-komunikacyjny. sama będzie dążyć do jak najkorzystniejszej alokacji zasobów. że wiele zachodzących tam zmian znajduje swoje odbicie w katalogu idei określanych jako New Public Management. outsourcing.administracji publicznej mają dwa nurty: (1) czysto teoretyczny i idealistyczny nurt powrotu do tradycyjnych cnót republikańskich. która rozwijała się w latach osiemdziesiątych w Australii. Oczywiście NPM to nie tylko skupienie się na idei urynkowienia działań administracji. W tym kontekście szereg reform o charakterze zarówno rynkowym. 3. takich jak prywatyzacja. Autor. Macek. (3) zorientowanie administracji na konsumentów. a w latach dziewięćdziesiątych także i w USA. jak i model partycypacyjno-komunikacyjny mogłyby znaleźć swoje odbicie w katalogu reform typu partycypacyjnego. jakim jest Unia Europejska (używane zamiennie z Wspólnoty Europejskie). Wielkiej Brytanii oraz Nowej Zelandii. W kontekście typologii Petersa. Celem mojej pracy jest opisanie niektórych z tak wielu koncepcji nowego zarządzania sektorem publicznym. 2003). (6) stworzenie urzędnikom służby cywilnej możliwości przejawiania własnych inicjatyw i realizacji własnych pomysłów. w którym państwo staje się zbiorem powiązanych sieci złożonych z aktorów rządowych i społecznych. Dodatkowo będę się też starał pokazać niektóre modele eksplanacyjne dotyczące administrowania wewnątrz tak nietypowego systemu politycznego. 1992). Gaebler. mówiąc o governance przytacza definicję Rhodesa: „governance oznacza taki system rządzenia.1 New Public Management New Public Management jest stosunkowo starą koncepcją. która. 86). ale też wskazanie ścieżek deregulacji czy zwiększenia partycypacji. Herbut wskazuje w przytaczanym już przeze mnie artykule. (5) deregulacja administracji. dezagregacja czy dzielenie jednostek administracji na mniejsze. Są to: (1) zorientowanie administracji na osiąganie wyników. Z kolei w nawiązaniu do reform w Wielkiej Brytanii. autor wskazuje na coraz to częstsze używanie czasownika 'governance' zamiast 'government. wskazują natomiast w swoim dziele Osborne i Gaebler (Osborne. 80). (4) organy administracyjne powinny realizować swoje usługi poprzez inne podmioty z sektorów drugiego i trzeciego. działając jak prywatna firma. zarówno w zakresie produkcji usług. w: Ferens. wymienia J. 1999. (2) korzystanie z mechanizmów wolnej konkurencji. s. jak jakości ich wpływu na życie publiczne. Główne cechy modelu New Public Management. zarówno governance. z których żaden nie posiada władzy umożliwiającej mu sterowanie lub regulację całego systemu” (tamże.

2009. s. s. Sroka wskazuje także inne charakterystyczne cechy deliberacji. które towarzyszyć muszą procedurom deliberacyjnym – są to zasady związane z 5 . (2) dążenie do osiągnięcia konsensusu oraz (3) publiczny charakter dyskursu” (tamże. 1999. Jabłoński wskazuje za Foxem konkretne wymagania stawiane tak pojmowanemu dyskursowi społecznemu: (1) dyskutujący powinni mieć zdolność do zabierania głosu z perspektywy szerszej niż indywidualny interes. s. a nawet powinien być brany pod uwagę. mają one stać się podstawą dochodzenia do konsensusu i podejmowania decyzji w ramach deliberacji. Za J. (3) każdy powinien wnosić do debaty coś istotnego (Jabłoński. (10) utrzymanie apolityczności administracji – nie ma ona być odpowiedzialna przed politykami. Tak samo pomijam ocenę NPM. a przed społeczeństwem. żeby deliberujące gremium nie uległo erozji. innowacyjność. (2) inkluzywność. 81). czyli swoimi klientami. w: Ferens. które odnoszą się już konkretnie do działania: (1) neutralność ośrodków władzy.41). czyli „(1) perswazyjny sposób doboru argumentów. (7) większe zwrócenie uwagi na wykorzystanie własnych zasobów – zrobienie więcej z ich mniejszym wykorzystaniem. chociaż interes jednostkowy może. w której pisana jest ta praca.19-21). jak: architektura konsensusu.2 Deliberacja Deliberacja sama w sobie nie jest nową metodą administrowania. (2) aktywny stosunek uczestników do przedmiotu dyskusji. jednak pojawia się ona jako trzon licznych koncepcji partycypacyjnych. jednak z powodu konwencji. będącej przeciwieństwem biurokracji (elastyczność. Wyżej wymienione informacje o New Public Management są przedstawione oczywiście w wielkim skrócie. (3) decyzyjność. Istotny wkład w teorię deliberacji miała koncepcja sprawiedliwości Johna Rawlsa. nie chcę zagłębiać się w ten temat. Habermasem wskazuje jeszcze inne wymagania stawiane takim debatom publicznym. a decyzje faktycznie weszły w życie w formie ustalonego na daną chwilę konsensusu (tamże. którą w tym kontekście szerzej pokazuje J. iż legitymizacja systemu będzie miała swoje źródło w aktywności społecznej i udziale obywateli w podejmowaniu decyzji. różne sposoby interpretowania tej idei oraz konkretne etapy rozwoju koncepcji Nowego Zarządzania Publicznego 3. Sroka (Sroka. Nie wchodząc w szczegóły interpretacji tej teorii w spektrum deliberacji. Z przedstawionych powyżej tez wynikają inne zasady. przedsiębiorczość i umiejętność rozwiązywania problemów). (9) wprowadzenie do działań administracji publicznej elementów adhokracji. szczególnie jej krytyczne aspekty. 28).doprowadzić do bardziej efektywnego służenia klientom (empowerment). Sygnalizowane już w tej pracy rozwiązanie partycypacyjno-komunikacyjne uznaje. Macek. która jest o tyle istotna. komunikacja i efektywne działanie na arenie lokalnej czy także bycie wzorem etycznego postępowania. s. (8) zwiększenie roli kierowników odpowiednich komórek organizacyjnych administracji – mają zacząć pełnić takie role.

mianowicie osłabienie zdolności państwa (rządu) w zakresie kierowania społeczeństwem i efektywnego rozwiązywania problemów społecznych. Tworzą one także nowe formy organizowania się społeczeństw.55). czyli równość dostępu do debaty i równe podleganie jej regułom Metody deliberacyjne zastępują tradycyjne formy dialogu w stosunkach przemysłowych. grup interesu i partii politycznych. kierowanie korporacyjne. wielopoziomowe rządzenie sieciowe. systemy cybernetyczno-społeczne. które z klasycznych form przekształcają się w sieci (policy networks). państwo staje przed problemem związanym z odpowiednim organizacyjnym koordynowaniem związków pomiędzy aktorami życia publicznego (społeczeństwo. pozwalający w sposób dość czytelny zakwestionować wiele tradycyjnych założeń dotyczących np. jak pluralizm czy korporatywizm. 2009. Kształtować się zaczynają sieci organizacyjne. W ostatnich dwóch dekadach XX wieku termin ten „usamodzielnił się” od terminu „government”. które rozwinęły się głównie w europejskich demokracjach. o czym piszę w dalszej części tej pracy. który prowadzi do zmiany paradygmatu. które stanowią alternatywny dla tradycyjnego (państwowego) mechanizm koordynacji oraz alokacji dóbr (tamże. które obejmuje wiele aspektów zarządzania administracją czy wewnątrz administracji. 57-58). 6 . II i III sektora. chcących mieć na niego wpływ). s. ale główną uwagę skupiają na różnych interpretacjach sieciowych (networks). 3. W efekcie tego procesu. Herbut traktują governance jako „nowy <<punkt odniesienia>>. s. Wiąże się to też z zamazaniem podziału na sektor publiczny i prywatny oraz społecznymi żądaniami do innego traktowania obywateli (jako uczestników procesu. s. przede wszystkim governance (w niektórych znaczeniach tego słowa). New Public Management.demokratycznością dyskursu.3 Governance Governance jest bardzo szerokim pojęciem. administracji publicznej czy procesu podejmowania decyzji” (Antoszewski. zewnętrzna oraz wewnętrzna koordynacja układów sieciowych. natomiast Kersbegen i Waarden dodają jeszcze następujące: rządzenie bez rządu. jako szeroko pojętego konceptu.). 45-46) A. 2009. Ten aspekt deliberacji staje się podstawą licznych koncepcji nowego zarządzania administracją publiczną. organizacje I. Autorzy ci wpisują NPM do jednego z modeli governance. Cytowany już Rhodes wymienia następujące pojęcia korespondujące w literaturze swoim znaczeniem z terminem governance: państwo minimum. samokoordynacja w obrębie sieci powstających między podmiotami gospodarczymi (Sroka. samoorganizujące się układy sieciowe. Antoszewski i R. Herbut. Wskazują też na najbardziej charakterystyczne cechy procesu. z którym jeszcze w latach siedemdziesiątych był utożsamiany. politycy etc. dobre rządzenie.

które to metody mają najwięcej wspólnego z koordynacją zewnętrzną sprawowaną przez narzędzia.. ale jednak obecną) hierarchią.) to także działania koordynacyjne o charakterze wewnętrznym. która jest sygnalizowana chociażby poprzez supremację prawa europejskiego. Wielopoziomowość zarządzania ma tutaj specyficzny charakter i odbywa się na trzech poziomach: Unii Europejskiej. Wydaje mi się. Co jest istotne. którą uczestniczą w procesie deliberacji czy implementacji rozwiązań. Na znaczenie tego zjawiska mają przede wszystkim wpływ realia. Kersbergena i Waardena aspektami. a mają związek z tworzeniem supranarodowej struktury.) na decentralizacji i dekoncentracji.. gdzie nie jest możliwe ustanowienie tradycyjnej hierarchii. co nie oznacza absolutnej ucieczki od hierarchii. jakie prawo stanowione daje ośrodkom władzy państwowej (. quasi-rynkowa formuła powoduje problem z jednoznacznym zakwalifikowaniem do struktur administracji publicznej) będzie polegała na umiejętnym i płynnym przechodzeniem pomiędzy wymienianymi przez Rhodesa. Pojęcie rządzenie wielopasmowe wyraźnie jest odróżnione od wielopoziomowego rządzenia sieciowego. poziomami czy pasmami konsultacji.J. polegająca na decentralizacji i dekoncentracji. samorząd terytorialny oraz organizacje obywatelskie i gospodarcze”(Czaputowicz.. Można je porównać do swoistych instytucjonalnych implantów. a potrzeba jest koordynacja relacji między państwem a podmiotami z nim współpracującymi oraz pomiędzy samymi podmiotami. że stwierdzenie to odpowiada wizji. czyli network governance „polega (. Jednak – mimo swojego rodzaju podrzędności wobec rządzenia wielopasmowego – jest to zjawisko o tyle istotne. gdyż „w zarządzaniu uczestniczą struktury ponadnarodowe.. Sroka. że warto mu poświęcić parę słów w osobnym akapicie. które w network governance się zawiera – jest to bowiem ten bardziej związany z państwem aspekt i koordynacja z zewnątrz. W tym modelu zaciera się granica między zewnętrznymi a wewnętrznymi granicami państwa. będąc w pełni świadomym niejednoznaczności pojęcia governance. Działania te pojawiają się zatem tam. Rządzenie wielopasmowe. s. że powstaje on na podstawie kolegialnego działania bądź chociażby kolegialnej legitymizacji przez państwa członkowskie. państw narodowych oraz regionów. wprowadza pojęcie rządzenia wielopasmowego. 145). każdy z tych poziomów realizuje inne funkcje i ich autonomia jest wyraźnie zaznaczona. 2009. 2008. s. ale jednak utrzymującej związek z administracją centralną i pewną (niekoniecznie sztywną. 85). w której przyszłość zarządzania administracją (i nie tylko – bo przecież też niepaństwowymi strukturami społecznymi czy agencjami. Jednak nawet sam proces powstawania tego prawa jest o tyle wyjątkowy. które „wszczepione” autonomicznym podmiotom pozwalają w zadowalającym zakresie koordynować nimi od wewnątrz” (Sroka. których quasi-rządowa. które zaistniały we współczesnej Europie. jaką są Wspólnoty Europejskie. Natomiast wpływ pojedynczych rządów na treść prawa europejskiego zostaje 7 .

a nie „na dół” 8 . s. W takiej strukturze wzrasta znaczenie grup interesów. Dlatego też właściwie nie ma oporu „starego systemu” przed radykalnymi zmianami na nowe rozwiązania. 2008. W UE wyróżnić należy dwa poziomy zarządzania. zawartych w rozlicznych teoriach korespondujących zarówno z NPM. że jest to twór stosunkowo nowy i tworzony odgórnie.ograniczony. Otwarta metoda koordynacji (OMC) została przedstawiona w Lizbonie w 2000 roku. finansami i działaniami. że warto skupić się szczególnie na metodach z poziomu makro. wprowadza i modyfikuje w praktyce wiele z dotychczasowych koncepcji nowego zarządzania. Metoda wspólnotowa opiera się na rozwoju struktur technokratycznych (Komisja Europejska). który obok Komisji Europejskiej stanowi proceduralną ścieżkę wymuszania na państwach członkowskich stosowania prawa europejskiego (tamże. co pociąga za sobą spadek demokratycznej legitymizacji systemu. ale też ekonomiści. ale kompetencje są przekazywane „do góry”. Na poziomie mikro z kolei wymienia się m. Ponadto struktura Unii – w której suwerenne państwa wciąż odgrywają bardzo istotną. w: Czaputowicz. które tworzą i narzuacają wspólne prawo (niektórzy badacze nazywają UE „regulatory state” wzbudza to przede wszystkim kontrowersje w kwestii drugiego członu tej nazwy). jaką jest Unia Europejska. jeśli nie najistotniejszą rolę – w naturalny sposób koresponduje z ideami decentralizacji i samorządności pojawiającej się we wszystkich nowoczesnych sposobach zarządzania administracją publiczną1. 83-84) Wydaje mi się.in. jak i z governance. iż wynika to przede wszystkim z tego. więc na kształt rozwiązań systemowych zastosowanych chociażby do formowania procesu decyzyjnego wpływ mają specjaliści i teoretycy akademiccy (głównie prawnicy. agencyfikację. matematycy czy politolodzy). Ważnym elementem tej metody jest Europejski Trybunał Sprawiedliwości. ale w zamian za nią niejednokrotnie otrzymują decydujący wpływ na kształt ostatecznych decyzji (regulacji).84-85). (3) decentralizacja polityk unijnych. podnoszenia kompetencji urzędników czy nowatorskie metody zarządzania kadrami. 3.4 Zarządzanie w Unii Europejskiej Taka struktura. Na poziomie makro występują metody charakteryzujące działanie instytucji unijnych. które po prostu są implementowane w strukturalną pustkę. (Grosse. jako 1 Pragnę przy tym zauważyć. które charakteryzują się specjalistyczną wiedzą. s. Wydaje mi się. outsourcing zadań. metodę wspólnotową uznaje się już za tę tradycyjną. ale dalsze rozwiązania są już traktowane jako innowacyjne. (2) otwarta metoda koordynacji. Z samych metod z poziomu makro z kolei. czyli: (1) metoda wspólnotowa. Tutaj system ten jest tworzony przez centrum. iż znowu nie jest to wynik naturalnego kształtowania się oddolnej samorządności ani też pojawiającej się chyba głównie w systemach Europy środkowej i wschodniej decentralizacji narzuconej z góry. gdyż pozostałe zostały już w tej pracy opisane bądź jakoś wspomniane.

a polega na odejściu od narzucania wszystkich rozwiązań regulacyjnych z góry. 3. albo uniknąć strat.5 Administracja inteligentna Relatywnie nowym i słabo zbadanym w polskiej literaturze prawniczej i politologicznej tematem jest administracja inteligentna. słabą efektywnością w pełnieniu swoich zadań oraz nikłą legitymizacją systemu. lecz jedynie zaakcentowanie jednego z wycinków działania administracji publicznej w systemie politycznym. ale bez poszukiwania uniwersalnych rozwiązań. bez dodatkowych wysiłków organizacyjnych. kryterium racjonalności oraz wymogami słuszności. a mianowicie 9 . które w danych warunkach administracja mniej inteligentna niewątpliwie by poniosła. Wynika to bowiem z przekonania o zbyt słabej pozycji regionów czy dużych miast w ramach rządzenia wielopoziomowego. Jest to „taka administracja. wzbogacić wartości leżące u podstaw jej kreacji i funkcjonowania oraz jednocześnie załatwić zindywidualizowaną sprawę czy ciąg spraw zindywidualizowanych. nakierowana była na zatrudnianie ludzi mądrych i znających się na problemach państwa i społeczeństwa. s. Jeżewski. Jej cechą charakterystyczną jest przewidywanie. urzędnicy nie są ściśle związani normami prawnymi i właśnie tam administracja taka może wykazać się swoją inteligencją w praktyce. na inicjację dalszych postępów w decentralizacji. żeby polityka kadrowa jednostek organizacyjnych administracji. s. Istotnym elementem administracji inteligentnej.(tamże. a także najlepiej zadbają o partykularne interesy obywateli czy regionów. którymi dysponują (również te przekazywane od rządów państw czy bezpośrednio z budżetu europejskiego). działając zgodnie z prawem. które – w opinii elit UE oraz wielu ekspertów – same najlepiej będą w stanie zagospodarować środki i zasoby. w kwestii zadań.87) Decentralizacja z kolei polega na naciskaniu na państwa oraz na regiony. co skutkuje niezrównoważonym rozwojem. nakładów finansowych i ludzi potrafi. Boć. która należy do ich kompetencji. 2003. lub poniósłby adresat jej działań” (Błaś. z preferencją wymiany doświadczeń pomiędzy krajami. s. Nie jest to całościowy system nowego zarządzania administracją. Jest to przykład zasstosowania w praktyce zasady subsydiarności. a jednocześnie wykazujących się obiektywnością i nierealizowaniem partykularnych interesów w dziedzinie.392). która kierując się zasadami logiki. Tym właśnie problemom ma zapobiegać zwiększanie roli samorządów. 391). Zatem. dając państwom członkowskim możliwość samodzielnej implementacji niektórych polityk unijnych. W związku z tym tworzy się jeden z głównych zarzutów stawianych takiej koncepcji zderegulowanej administracji. dlatego ważne jest. jest daleko posunięta deregulacja jej działań: „prawo stanowi tylko sieć norm uznających zachowania możliwe bądź obowiązkowe” (tamże.element strategii lizbońskiej.

która zaskutkuje ich zrozumieniem i aprobatą. zdrowa sytuacja. a także swoimi działaniami mogą ją wspierać. którzy kontrolują i mają wpływ na administrację. Jednak. którego skutkiem jest chociażby tak liczna ilość często dość różnych teorii. Boć. to inteligencja urzędników powinna się przejawić w wytłumaczeniu odbiorcom tych aktów sensu i potrzeby takich zachowań. że głównym celem działania administracji inteligentnej jest lepsze prowadzenie spraw publicznych. zapewniając efektywniejsze rozwiązywanie problemów i świadczenie usług. że kwestie. zakłada się. Jeśli założyć jednak. gdyż niektórzy autorzy utożsamiają te dwa pojęcia. Zakończenie Doskonale zdaję sobie sprawę. Jednak doskonale to pokazuje brak spójności w nauce o administracji. którą staje się czy to New Public Management. że celem tych działań jest zapewnienie lepszej realizacji interesu publicznego. Pozwala to na interpretację tej koncepcji w nieco innym świetle. A i to nie zawsze jest takie oczywiste rozróżnienie. co jest szalenie istotne w tej koncepcji. zawartych w pewnej głównej idei. bowiem wielość różnych konfiguracji daje rządzącym bardzo szeroki katalog możliwości 10 . Boć i Jeżewski wskazują jednak na inne cele tej administracji. jakiś zakres służby zdrowia). Dla nauki nie jest to może i dobra. Błaś. 4. Może implikować rozliczne trudności w opisie czy analizie podanych zjawisk. czy governance.. które tutaj zaznaczyłem. Wydaje się. iż nauka o administracji publicznej ma służyć państwu. Dobra opinia wymaga jednak rzetelnej wiedzy o uwarunkowaniach i celach konkretnych decyzji podejmowanych przez urzędników. 2003). Jeżeli administracja wycofuje się z pewnych pól (np. Urzędnicy służby cywilnej nie działając według z góry ustalonych procedur mogą podchodzić do jednostkowych przypadków w sposób zindywidualizowany. Jeżewski.problem pozaprawnego funkcjonowania administracji. że administracja nigdy nie działa na szkodę obywateli. a w związku z tym należy zagospodarować korzyści z tego płynące i utrwalić swoje miejsce w systemie społeczno-politycznym. przedstawiając je jako kluczowe i najważniejsze w tej koncepcji. niż po prostu zwiększenie efektywności działania administracji będące esencją New Public Management. iż administracja jest inteligentna. Działania administracji mają dbać o dobrą jej opinię wśród obywateli-klientów. Są to: (1) utrwalenie przekonania. to zaledwie czubek góry lodowej. obywatelom. a jeśli jakieś jej decyzje takie się wydają. nie mówiąc już o własnym wkładzie wnoszonym do dyskursu. to musi mieć pewność. to sytuacja taka może jak najbardziej implikować pozytywne efekty. (2) prowadzenie działalności w celu budowania poszanowania administracji publicznej jako instytucji działającej dla dobra obywateli (Błaś. dobremu wypełnianiu usług publicznych itd.

Boć J..pl/artykuly/administracja_publiczna_w_swietle_koncepcji_new_public_manag ement. Deliberacja i rządzenie wielopasmowe. 2008. Gaebler T. Administracja publiczna.supernat. Wrocław. Warszawa Ferens A...... 2003. Jeżewski J. tłum. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego. dostępny w World Wide Web: <http://www. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.. Myślę. Wyzwania w dobie integracji europejskiej. Demokracje zachodnioeuropejskie. Wrocław Supernat J.. 1992. Wrocław. Wrocław.html> 11 . Administracja Publiczna. Poznań Sroka J. Kolonia Limited. Błaś A. Bibliografia Antoszewski A.. Analiza porównawcza.. Osborne D. 1999. Rządzić inaczej. że w najbliższym czasie należy spodziewać się licznej weryfikacji koncepcji teoretycznych w praktyce zarządzania administracją publiczną. Wprowadzenie. Administracja publiczna w świetle koncepcji New Public Management. Herbut R. Administracja i Polityka. Macek I.wprowadzania zmian i reform.. Teorie i praktyka. ich testowania w różnych warunkach i w efekcie osiągnięcia pożądanego celu. Czaputowicz. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego. 2008. 2009. PWN. Media Rodzina of Poznań. 2003. Andrzej Jankowski.