You are on page 1of 11

‫رﺑﺎﻋﻴﺎت‪ ،‬ﺗﻚ ﺑﻴﺘﻲ و ﻣﻘﻄﻌﺎت ﻫﺎﺗﻒ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ‬

‫زﻧﺪﮔﻴﻨﺎﻣﻪ ﻫﺎﺗﻒ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﻣﻴﺮاﺣﻤﺪ ﻫﺎﺗﻒ اﺻﻔﻬﺎﻧﻲ از ﺷﺎﻋﺮان ﭘﺎرﺳﻲﮔﻮي اﻳﺮاﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬او ﻫﻢ دوره ﺑﺎ دو دودﻣﺎن زﻧﺪ‬
‫و اﻓﺸﺎر در اﻳﺮان ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﻪ دو زﺑﺎن ﭘﺎرﺳﻲ و ﻋﺮﺑﻲ ﭼﻴﺮﮔﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﺷﻬﺮت او ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑـﺮاي‬
‫ﺗﺮﺟﻴﻊ ﺑﻨﺪﻫﺎي ﻋﺎرﻓﺎﻧﻪ اوﺳﺖ‪ .‬وي ﺑﻪ ﺳﺎل )‪ 1198‬ﻫﺠﺮي( دﻳﺪه از ﺟﻬﺎن ﻓﺮو ﺑﺴﺖ‪.‬‬

‫‪--------------------------------------------------------‬‬

‫رﺑﺎﻋﻴﺎت‬

‫اي واي ﺑﻪ ﺧﺠﻠﺖ و ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﻣﺎ‬ ‫ﮔﺮ ﻓﺎش ﺷﻮد ﻋﻴﻮب ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﻣﺎ‬
‫ﮔﺒﺮان ﻣﺘﻨﻔﺮ از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﻣﺎ‬ ‫ﻣﺎ ﻏﺮه ﺑﻪ دﻳﻦداري و ﺷﺎد از اﺳﻼم‬

‫ﺑﺎ ﻳﺎر ﺷﺐ و روز ﻛﺸﻢ ﺟﺎم ﺷﺮاب‬ ‫اي ﻏﻴﺮ ﺑﺮ ﻏﻢ ﺗﻮ درﻳﻦ دﻳﺮ ﺧﺮاب‬
‫ﺗﻮ ﺧﻮن ﺟﮕﺮ ﺧﻮري و ﻣﻦ ﺑﺎدهي ﻧﺎب‬ ‫از ﺳﺎﻏﺮ ﻫﺠﺮ و ﺟﺎم وﺻﻠﺶ ﺷﺐ و روز‬

‫ﻫﺮ دم رﺳﺪم ﺑﺮ دل و ﺟﺎن ﻗﻮت و ﻗﻮت‬ ‫از ﻋﺸﻖ ﻛﺰ اوﺳﺖ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ﻣﻬﺮ ﺳﻜﻮت‬
‫ﻋﺸﻖ اﺳﺖ و ﻋﻠﻲ ذاﻟﻚ اﺣﻴﻲ و اﻣﻮت‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻨﺪهي ﻋﺸﻖ و ﻣﺬﻫﺐ و ﻣﻠﺖ ﻣﻦ‬
‫ﺑﺎﻏﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻫﺮ ﮔﻠﻲ آراﺳﺘﻪ اﺳﺖ‬ ‫روي ﺗﻮ ﻛﻪ رﺷﻚ ﻣﺎه ﻧﺎﻛﺎﺳﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫آﻧﻲ ﻛﻪ دل ﻣﻦ از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﺳﺖ‬ ‫ﮔﺮ زان ﻛﻪ ﺧﺪا ﻧﻴﺰ وﻓﺎﺋﻲ ﺑﺪﻫﺪ‬

‫ﺧﺼﻢ ﺗﻦ و ﺟﺎن ﻣﻲﭘﺮﺳﺖ ﻣﻦ و ﺗﻮﺳﺖ‬ ‫ﺳﺎﻗﻲ ﻓﻠﻚ ارﭼﻪ در ﺷﻜﺴﺖ ﻣﻦ و ﺗﻮﺳﺖ‬
‫در دﺳﺖ ﻣﻦ و ﺗﻮ‪ ،‬دﺳﺖ دﺳﺖ ﻣﻦ و ﺗﻮﺳﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﺟﺎم ﺷﺮاب و ﺷﻴﺸﻪي ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺷﻤﺸﻴﺮ وﻛﻴﻞ آن ﺷﻪ ﻛﺸﻮرﮔﻴﺮ اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺗﻴﻎ ﻛﻪ ﺷﻴﺮ ﻓﻠﻜﺶ ﻧﺨﺠﻴﺮ اﺳﺖ‬
‫آن دﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻗﺒﻀﻪي اﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮ اﺳﺖ‬ ‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻛﻠﻴﺪ ﻓﺘﺢ دارد در ﻣﺸﺖ‬

‫ﻫﻢ دﺷﻤﻦ ﻋﻤﺮ و ﻫﻢ ﻋﺪوي ﺟﺎن اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺗﻴﻎ ﻛﻪ در ﻛﻒ آﺗﺸﻲ ﺳﻮزان اﺳﺖ‬
‫ﭼﻮن در ﻛﻒ ﻓﻴﺎض ﻫﺪاﻳﺖ ﺧﺎن اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﺎن ﺑﺨﺸﺪ اﮔﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﮕﻔﺖ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮم ﻣﻜﺮم و ﻣﺤﺘﺮم اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻪ رﺷﻚ ﮔﻠﺴﺘﺎن ارم اﺳﺖ‬
‫از ﻫﺮ ﺧﻄﺮ اﻳﻤﻦ اﺳﺖ ﺗﺎ در ﺣﺮم اﺳﺖ‬ ‫ﺑﮕﺮﻳﺰ در آن از ﺳﺘﻢ ﭼﺮخ ﻛﻪ ﺻﻴﺪ‬

‫ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ دﻣﻲ ﻫﻤﺪم و ﻫﻤﺮاز آﻳﺪ‬ ‫ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ دﻣﺴﺎز آﻳﺪ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮود وﮔﺮ رود ﺑﺎز آﻳﺪ‬ ‫از ﻛﻮي ﺗﻮ ﮔﺮ ﺳﻮي ﺑﻬﺸﺘﺶ ﺧﻮاﻧﻨﺪ‬
‫ﺑﺮ ﻣﻦ زﻏﻤﺖ ﺑﻪ ﺗﺎب و ﺗﺐ ﻣﻲﮔﺬرد‬ ‫ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و ﻃﺮب ﻣﻲﮔﺬرد‬
‫ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﺪاﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺷﺐ ﻣﻲﮔﺬرد‬ ‫ﺗﻮ ﺧﻔﺘﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ و ﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﺮا‬

‫وز رﻓﺘﻦ ﺟﺎن رﻫﻢ ز ﻫﺠﺮان ﭼﻪ ﺷﻮد‬ ‫ﻳﺎرب رود از ﺗﻨﻢ اﮔﺮ ﺟﺎن ﭼﻪ ﺷﻮد‬
‫از ﻣﺮگ ﺷﻮد ﻣﺸﻜﻠﻢ آﺳﺎن ﭼﻪ ﺷﻮد‬ ‫ﻣﺸﻜﻞ ﺷﺪه زﻳﺴﺘﻦ ﻣﺮا ﺑﻲ ﻳﺎران‬

‫ﺟﺎﻣﻲ ﻛﻪ دﻫﺪ ز ﺳﺎﻏﺮ ﺟﻢ ﺧﻮﺷﺘﺮ‬ ‫دﺳﺖ ﺳﺎﻗﻲ ز دﺳﺖ ﺣﺎﺗﻢ ﺧﻮﺷﺘﺮ‬
‫در ﻧﻲ‪ ،‬ز دم ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺮﻳﻢ ﺧﻮﺷﺘﺮ‬ ‫آن دم ﻛﻪ دﻣﺪ ز ﮔﻮﺷﻪي ﻟﺐ ﻧﺎﻳﻲ‬

‫وي دﻳﺪهي ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮان را ز ﺗﻮ ﻧﻮر‬ ‫اي ﻣﺴﺘﻤﻌﺎن را ز ﺣﺪﻳﺚ ﺗﻮ ﺳﺮور‬
‫ﮔﻮﺷﻢ ﻛﺮ ﺑﺎد اﻟﻬﻲ و ﭼﺸﻤﻢ ﻛﻮر‬ ‫ﺟﺰ ﺣﺮف و رﺧﺖ ﮔﺮ ﺷﻨﻮم ور ﺑﻴﻨﻢ‬

‫وز درد ﻓﺮاق ﭼﻬﺮهام زرد ﻧﮕﺮ‬ ‫ﺑﺎز آي و ﺑﻪ ﻛﻮي ﻓﺮﻗﺘﻢ ﻓﺮد ﻧﮕﺮ‬
‫ﺑﻴﻤﺎر ﻧﮕﺮ دواﻧﮕﺮ درد ﻧﮕﺮ‬ ‫از ﻣﺮگ دواي درد ﺧﻮد ﻣﻲﻃﻠﺒﻢ‬

‫در ﺳﻴﻨﻪي ﮔﺮﻣﻢ ﻧﻔﺲ ﺳﺮد ﻧﮕﺮ‬ ‫ﺑﺎز آي و دﻟﻢ ز ﻫﺠﺮ ﭘﺮدرد ﻧﮕﺮ‬
‫در زاوﻳﻪي ﺑﻲﻛﺴﻴﻢ ﻓﺮد ﻧﮕﺮ‬ ‫در ﮔﻮﺷﻪي ﺑﻲﻣﻮ ﻧﺴﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻦ‬
‫روز ﺳﻴﻬﻲ و ﺷﺎم ﺗﺎري ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬ ‫دارم ز ﻏﻢ ﻓﺮاق ﻳﺎري ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬
‫روزي ﻛﻪ ﻣﮕﻮي و روزﮔﺎري ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬ ‫از دوري ﻣﻬﺮ دل ﻓﺮوزي اﺳﺖ ﻣﺮا‬

‫رﻧﺠﻮر ﺗﻮ را روز ﻣﻼﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬ ‫ﻣﻬﺠﻮر ﺗﻮ را ﺷﺐ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬
‫در ﮔﻮﺷﻪاي اﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬ ‫ﮔﻔﺘﻲ ﻫﺎﺗﻒ ﭼﻪ ﺣﺎل داري ﺑﻲ ﻣﻦ‬

‫در ﺟﺎن و دل اﻧﺪوه و ﻣﻼﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬ ‫دارم ز ﺟﺪاﻳﻲ ﻏﺰاﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬
‫ﭘﺮﺳﻲ ﭼﻪ ﺑﻮد ﺣﺎل ﺗﻮ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﭙﺮس‬ ‫ﮔﻮﺋﻲ ﭼﻪ ﺑﻮد درد ﺗﻮ دردي ﻛﻪ ﻣﮕﻮي‬

‫در ﭘﻴﺮهزﻧﻲ دﻳﺪم ازو ﻣﺮدي ﺑﻴﺶ‬ ‫ﺑﺲ ﻣﺮد ﻛﻪ ﻻف ﻣﻲزد از ﻣﺮدي ﺧﻮﻳﺶ‬
‫ﻣﺮدﻧﺪ وﻟﻲ ﺑﺎ ﻟﺐ و ﺑﺎ ﺳﺒﻠﺖ و رﻳﺶ‬ ‫اﺑﻨﺎي زﻣﺎﻧﻪ دﻳﺪم اﻏﻠﺐ ﻫﺎﺗﻒ‬

‫ﺟﺎن ﺳﻮﺧﺘﻪ از آﺗﺶ دﻟﺴﻮز ﻓﺮاق‬ ‫دﻟﺨﺴﺘﻪام از ﻧﺎوك دﻟﺪوز ﻓﺮاق‬
‫ﺷﺐﻫﺎ ﺷﺐ ﻫﺠﺮ و روزﻫﺎ روز ﻓﺮاق‬ ‫دردا و درﻳﻐﺎ ﻛﻪ ﺑﻮد ﻋﻤﺮ ﻣﺮا‬

‫ﺑﻲرﻧﮕﻲ و ﺟﻠﻮه ﻣﻲﻛﻨﻲ رﻧﮓ ﺑﻪ رﻧﮓ‬ ‫اي در ﺣﺮم و دﻳﺮ ز ﺗﻮ ﺻﺪ آﻫﻨﮓ‬
‫در ﻣﺴﺠﺪ اﺳﻼم و ﻛﻠﻴﺴﺎي ﻓﺮﻧﮓ‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪ ﺗﻮ را ﻣﻤﻦ و ﺗﺮﺳﺎ ﺷﺐ و روز‬
‫داﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﺮش ﭼﻴﺴﺖ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻛﺎﻛﻞ‬ ‫آن ﮔﻞ ﻛﻪ ﭼﻮ ﻣﻦ ﻫﺰار دارد ﺑﻠﺒﻞ‬
‫ﻳﺎ ﺳﺮزده در ﺑﻨﻔﺸﻪ زاري ﺳﻨﺒﻞ‬ ‫روﺋﻴﺪه ﻣﻴﺎن ﺳﺒﺰهزاري رﻳﺤﺎن‬

‫ﺻﺤﺮا ﻫﻤﻪ ﺳﺒﺰه ﻛﻮﻫﺴﺎران ﻫﻤﻪ ﮔﻞ‬ ‫اﻛﻨﻮن ﻛﻪ زﻣﻴﻦ ﺷﺪ ز ﺑﻬﺎران ﻫﻤﻪ ﮔﻞ‬
‫وز ﻃﻠﻌﺖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻳﺎران ﻫﻤﻪ ﮔﻞ‬ ‫از ﻓﺮﻗﺖ ﺗﻮﺳﺖ در دل ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﺎر‬

‫وز ﺑﻴﺪادش ز ﻋﻤﺮ دﻟﮕﻴﺮ ﺷﺪم‬ ‫از ﺟﻮر ﺑﺘﻲ ز ﻋﻤﺮ ﺧﻮد ﺳﻴﺮ ﺷﺪم‬
‫ﻧﺎﻛﺮده ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺮ ﺷﺪم‬ ‫از ﺗﺎزه ﺟﻮاﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮي ﺑﺮﺳﺪ‬

‫در دل ز ﻏﻢ ﺗﻮ ﺧﺎر ﺧﺎري دارم‬ ‫از ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺟﺎن ﺑﻲ ﻗﺮاري دارم‬
‫ﻣﻲﭘﻨﺪاري ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻛﺎري دارم‬ ‫ﻫﺮ دم ﻛﺸﺪم ﺳﻮي ﺗﻮ ﺑﻴﺘﺎﺑﻲ دل‬

‫دﺳﺖ از دﺳﺘﻢ ﻛﺸﻲ ﻛﻨﻮن داﻣﻦ ﻫﻢ‬ ‫اول ﺑﻮدت ﺑﺮم ﮔﺬر ﻣﺴﻜﻦ ﻫﻢ‬
‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻮ ﭼﻨﺎن ﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﻮدي ﻣﻦ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ آن ﺳﺮم ﻛﻪ ﮔﻴﺮم ﺳﺮ ﺧﻮﻳﺶ‬

‫ﺑﺲ دور زد آﺳﻤﺎن و ﮔﺮدﻳﺪ اﻧﺠﻢ‬ ‫زان روز ﻛﻪ ﺷﺪ ﺑﻨﺎي اﻳﻦ ﻧﻪ ﻃﺎرم‬
‫وان در ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻛﻴﺴﺖ ﻣﺮﻳﻢ ﺧﺎﻧﻢ‬ ‫ﺗﺎ ﻳﻚ در ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ آﻣﺪ ﺑﻪ وﺟﻮد‬
‫وز ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻬﻴﺪان ﺗﻮ ﻣﻈﻠﻮمﺗﺮم‬ ‫ﻣﻦ از ﻫﻤﻪ ﻋﺸﺎق ﺗﻮ ﻣﻐﻤﻮمﺗﺮم‬
‫ﻣﺸﺘﺎقﺗﺮم وز ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺮومﺗﺮم‬ ‫ﻓﺮﻳﺎد ﻛﻪ ﻣﻦ از ﻫﻤﻪ دﻳﺪار ﺗﻮ را‬

‫در ﻛﻮي ﺗﻮ ﭼﻮن ره ﮔﺪاﻳﻲ دارم‬ ‫در دﻫﺮ ﭼﻪ ﻏﻢ ز ﺑﻴﻨﻮاﻳﻲ دارم‬
‫ﭼﻮن ﺑﺎ ﺳﮓ ﻛﻮﻳﺖ آﺷﻨﺎﻳﻲ دارم‬ ‫ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﮔﺮ ز ﻣﻦ ﺧﻠﻖ ﭼﻪ ﺑﺎك‬

‫رﺳﻮا ﺷﺪهي ﻛﻮﭼﻪ و ﺑﺎزارم ازو‬ ‫اﻳﻦ ﮔﻞ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻴﻚ و ﺑﺪ ﺧﺎرم ازو‬
‫دل ﻧﮕﺬارد ﻛﻪ دﺳﺖ ﺑﺮدارم ازو‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ دﺳﺖ ازو ﺑﺮدارم‬

‫ﺑﻲروي ﺗﻮ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺧﺎر آﻳﺪ ازو‬ ‫ﻫﺮ ﮔﻞ ﻛﻪ ﺷﻤﻴﻢ ﻣﺸﻜﺒﺎر آﻳﺪ ازو‬
‫اي ﺟﺎن ﺟﻬﺎن ﺑﻲ ﺗﻮ ﭼﻜﺎر آﻳﺪ ازو‬ ‫ﺟﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﮔﺮاﻣﻲﺗﺮ از آن ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻛﺎر ﻫﻤﻪ ﻛﺲ ز آﺳﻤﺎن ﻧﺎﻟﻪ و آه‬ ‫ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻧﻪ ﻛﺎر ﻳﻚ ﻛﺲ دﻟﺨﻮاه‬
‫ﺑﺲ دﻳﺪن ﺧﺎك ﺗﻴﺮه و دود ﺳﻴﺎه‬ ‫ﻛﺎري ﭼﻮ زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺸﺎﻳﻨﺪ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺪا ﺳﺎﺧﺘﻲ ﺟﺎﻧﻲ ز ﺗﻨﻲ‬ ‫اﻳﻦ رﻳﺨﺘﻪ ﺧﻮن ﻣﻦ و ﺻﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻨﻲ‬
‫ﺑﺮ داﻣﻦ ﺧﻮﻳﺶ دﺳﺖ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻛﻔﻨﻲ‬ ‫ﻋﺬرت ﭼﻪ ﺑﻮد ﭼﻮ روز ﻣﺤﺸﺮ ﺑﻴﻨﻲ‬
‫ﺟﺎن ﮔﻴﺮي و ﻧﺎن در ﻋﻮض ﺟﺎن ﻧﺪﻫﻲ‬ ‫اي ﺧﻮاﺟﻪ ﻛﻪ ﻧﺎن ﺑﻪ زﻳﺮدﺳﺘﺎن ﻧﺪﻫﻲ‬
‫از ﺑﻬﺮ ﺗﻮ ﺟﺎن دﻫﻨﺪ و ﺗﻮ ﻧﺎن ﻧﺪﻫﻲ‬ ‫ﺷﺮﻣﺖ ﺑﺎدا ﻛﻪ زﻳﺮدﺳﺘﺎن ﺿﻌﻴﻒ‬

‫وز ﻋﻤﺮ ﮔﺮاﻧﻤﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ ﺑﺴﻲ‬ ‫اﻓﺴﻮس ﻛﻪ از ﻫﻤﻨﻔﺴﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺴﻲ‬
‫ﺑﺎ ﻫﻤﻨﻔﺴﻲ ﺑﺮ آرم از دل ﻧﻔﺴﻲ‬ ‫دردا ﻛﻪ ﻧﺸﺪ ﺑﻪ ﻛﺎم دل ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‬

‫ﺣﻴﻒ از ﺗﻮ وﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﻊ ﻫﺮ اﻧﺠﻤﻨﻲ‬ ‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻠﭽﻬﺮه و ﺳﻴﻤﻴﻦ ﺑﺪﻧﻲ‬
‫ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﮕﻮ ﺣﺮﻓﻲ و ﻣﺸﻨﻮ ﺳﺨﻨﻲ‬ ‫اي ﻳﺎر وﻓﺎدار اﮔﺮ ﻳﺎر ﻣﻨﻲ‬

‫ﺗﻚ ﺑﻴﺘﻲ‬

‫ﻛﺰ ﻣﺮدن ﻣﻦ ﻏﻴﺮ رﺳﺎﻧﺪ ﺧﺒﺮ آﻧﺠﺎ‬ ‫آن ﻣﻲﻛﺸﺪ ار دور ز ﻛﻮي ﺗﻮ ﺑﻤﻴﺮم‬
‫ﻣﻘﻄﻌﺎت‬

‫ﺧﺎر ﺑﺪرودن ﺑﻪ ﻣﮋﮔﺎن ﺧﺎره ﻓﺮﺳﻮدن ﺑﻪ دﺳﺖ‬

‫ﺧﺎر ﺑﺪرودن ﺑﻪ ﻣﮋﮔﺎن ﺧﺎره ﻓﺮﺳﻮدن ﺑﻪ دﺳﺖ ﺳﻨﮓ ﺧﺎﻳﻴﺪن ﺑﻪ دﻧﺪان ﻛﻮه ﺑﺒﺮﻳﺪن ﺑﻪ ﭼﻨﮓ‬
‫ﻟـﻌﺐ ﺑﺎ دﻧﺒﺎل ﻋﻘـﺮب ﺑـﻮﺳـﻪ ﺑﺮ دﻧـﺪان ﻣﺎر ﭘـﻨـﺠﻪ ﺑﺎ ﭼـﻨـﮕﺎل ﺿﻴﻐﻢ ﻏـﻮص در ﻛﺎم ﻧﻬﻨﮓ‬
‫از ﺳـﺮ ﭘـﺴـﺘـﺎن ﺷـﻴـﺮ ﺷـﺮزه دوﺷﻴﺪن ﺣـﻠﻴﺐ وز ﺑـﻦ دﻧـﺪان ﻣـﺎر ﮔـﺮزه ﻧـﻮﺷـﻴﺪن ﺷﺮﻧﮓ‬
‫ﻧـﺮه ﻏـﻮﻟﻲ روز ﺑـﺮ ﮔـﺮدن ﻛـﺸـﻴـﺪن ﺧـﻴـﺮﺧـﻴـﺮ ﭘﻴﺮهزاﻟﻲ در ﺑﻐﻞ ﺷﺐ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻨﮓﺗﻨﮓ‬
‫از ﺷـﺮاب و ﺑـﻨـﮓ روز ﺟـﻤـﻌﻪ در ﻣـﺎه ﺻﻴـﺎم ﺷﻴﺦ را ﺑـﺎﻻي ﻣـﻨـﺒـﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﺴﺖ و ﻣﻠﻨﮓ‬
‫ﺗـﺸـﻨـﻪ ﻛـﺎم و ﭘـﺎ ﺑـﺮﻫـﻨﻪ در ﺗـﻤـﻮز و ﺳـﻨﮕﻼخ ره ﺑـﺮﻳـﺪن ﺑﻲ ﻋﺼـﺎ ﻓﺮﺳـﻨﮓﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺎي ﻟﻨﮓ‬
‫ﻃـﻌـﻤﻪ ﺑﮕﺮﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺧـﺸـﻢ از ﻛـﺎم ﺷـﻴﺮ ﮔـﺮﺳﻨـﻪ ﺻﻴﺪ ﺑﮕﺮﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻗﻬﺮ از ﭘﻨﺠﻪي ﻏﻀﺒﺎن ﭘﻠﻨﮓ‬
‫ﻧﻘﺶﻫﺎ ﺑﺴﺘﻦ ﺷﮕﺮف از ﻛﻠﻚ ﻣﻪ ﺑﺮ آب ﺗﻨﺪ ﻧـﻘﺐﻫﺎ ﻛﺮدن ﭘﺪﻳﺪ از ﺧﺎر ﺗﺮ در ﺧﺎره ﺳﻨﮓ‬
‫روزﮔــﺎر رﻓـﺘـﻪ را ﺑـﺮ ﮔـﺮدن اﻓـﻜـﻨـﺪن ﻛـﻤـﻨــﺪ ﻋﻤـﺮ ﺑـﺎﻗـﻴـﻤـﺎﻧﺪه را ﺑـﺮ ﭘـﺎ ﻧــﻬـﺎدن ﭘﺎﻟﻬﻨﮓ‬
‫ﻳﺎر را ز اﻓﺴﻮن ﺑﻪ ﻛﻮي ﻫﺎﺗﻒ آوردن ﺑﻪ ﺻﻠﺢ ﻏـﻴـﺮ را ﺑـﺎ ﻳـﺎر از ﻧـﻴـﺮﻧـﮓ اﻓﻜﻨﺪن ﺑﻪ ﺟﻨﮓ‬
‫ﺻـﺪ ره آﺳـﺎﻧـﺘـﺮ ﺑـﻮد ﺑﺮ ﻣﻦ ﻛـﻪ در ﺑــﺰم ﻻم ﺑﺎده ﻧﻮﺷﻢ ﺳﺮخ و زرد و ﺟﺎﻣﻪ ﭘﻮﺷﻢ رﻧﮓ رﻧﮓ‬
‫ﭼـﺮخ ﮔـﺮد از ﻫـﺴـﺘـﻲ ﻣـﻦ ﮔـﺮ ﺑـﺮآرد ﮔـﻮ ﺑﺮآر دور ﺑـﺎدا دور از داﻣــﺎن ﻧــﺎﻣـﻢ ﮔــﺮد ﻧـﻨـﮓ‬

‫اﻟﻬﻲ ازﻳﻦ ﺷﺸﭙﺮ ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ‬

‫ﻋﺪو را دل اﻓﻜﺎر و ﺟﺎن ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺎد‬ ‫اﻟـﻬـﻲ ازﻳﻦ ﺷـﺸـﭙـﺮ ﺑـﻲﻧـﻈـﻴـﺮ‬
‫ره ﭼـﺎره از ﺷـﺶ ﺟﻬﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎد‬ ‫ﺑﻪ ﺧـﺼـﻢ ﺑﺪ اﻧﺪﻳﺶ در زﻳﺮ آن‬
‫ﮔﻔﺖ ﻓﻴﺎض ﺧﺎن واﻻ ﺷﺎن‬

‫ﺧــﻨــﺠــﺮ آن ﺧـﺪﻳـﻮ ﻧـﻴـﻜــﻮ ﻧﺎم‬ ‫ﮔـﻔـﺖ ﻓـﻴـﺎض ﺧـﺎن واﻻ ﺷﺎن‬
‫اﻳﻦ ﻧﻬﻨﮓ و ﻧﻬﻨﮓ ﺧﻮن آﺷﺎم‬ ‫آن ﺑـﻮد ﺑـﺤـﺮ و ﺑـﺤـﺮ ﺑـﻲ ﭘﺎﻳﺎن‬
‫ﺑـﺎد اﻳـﻦ را زﻳﻤﻦ ﺑﺨﺖ ﻣﺪام‬ ‫ﺑـﺎد آن را ز ﻟــﻄـﻒ ﺣـﻖ داﺋـﻢ‬
‫ﺳﻴـﻨـﻪي ﺧـﺼـﻢ ﻛـﺞ ﻧـﻬـﺎد ﻧﻴﺎم‬ ‫ﺧـﻮن ﺑـﺪﺧـﻮاه ﻧـﺎﻣـﺮاد ﺧـﻀـﺎب‬

‫ﻣﺠﻮش اي ﻓﺮوﻣﺎﻳﻪ ﮔﺮ ﻣﻦ ﺗﻮ را‬

‫ﺑﻪ ﺷـﻮﺧﻲ ﮔﻞ ﻫﺠﻮ ﺑﺮ ﺳﺮ زدم‬ ‫ﻣﺠﻮش اي ﻓﺮوﻣﺎﻳﻪ ﮔﺮ ﻣﻦ ﺗـﻮ را‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎم ﺗﻮ اﻳﻦ ﺳﻜﻪ ﺑﺮ زر زدم‬ ‫ﺗـﻮ را ﺗـﺎ ز ﮔـﻤـﻨـﺎﻣـﻲ آرم ﺑـﺮون‬
‫ﻧﻪ از دﺷﻤﻨﻲ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺧـﻨﺠـﺮ زدم‬ ‫ﻧﻪ از ﻛﻴـﻦ ﺑﻪ روي ﺗﻮ ﺗـﻴﻎ آﺧـﺘﻢ‬
‫ﭘـﻲ اﻣـﺘـﺤـﺎن ﺗـﻴـﻎ ﺑـﺮ ﺧﺮ زدم‬ ‫ﺑـﻪ ﻃـﺒـﻊ آزﻣـﺎﻳﻲ ﻫـﺠـﺎ ﮔـﻔـﺘـﻤـﺖ‬

‫ﻋﺰﻳﺰم ﺑﻬﺮ آزارم ﻧﻬﺎﻧﻲ‬

‫ﻣـﺮس ﺑـﺮداﺷــﺖ از ﻛــﻠـــﺒـﻲ ﻣـﻌـﻠـﻢ‬ ‫ﻋــﺰﻳﺰم ﺑــﻬـــﺮ آزارم ﻧـــﻬــﺎﻧــﻲ‬
‫اﻟــــﻢ ﻳــــﻌـــﻠـــﻢ ﺑـــﺎن اﷲ ﻳــﻌــﻠــﻢ‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ داﻧﺴﺖ ﻛﺎﻳﻦ را ﻣﻦ ﻧﺪاﻧﻢ‬
‫اﻣﻴﺮ داد ﮔﺴﺘﺮ ﺧﺎن ﻋﺎدل‬

‫دﻟـــﻴـــﺮ ﻋـﺪل ﭘـﺮور ﺷــﺎﻫــﺮخ ﺧﺎن‬ ‫اﻣـﻴــﺮ داد ﮔــﺴــﺘــﺮ ﺧــﺎن ﻋــﺎدل‬
‫ﻧـﭙـﭽــﻴـﺪ آﺳـﻤــﺎﻧـﺶ ﺳــﺮ ز ﻓـﺮﻣﺎن‬ ‫ﺧـﺪﻳﻮ ﻛـﺎﻣـﺮان ﻛـﺰ ﻳـﺎري ﺑــﺨــﺖ‬
‫ﺗــﺒـﺮزﻳـﻨـﻲ ﺑـﻪ دﺳــﺘـﺶ داد دوران‬ ‫ﺑﺮاي ﻗﻄـﻊ ﻧﺨـﻞ ﻫـﺴـﺘـﻲ ﺧــﺼـﻢ‬
‫ﺗــﺒـﺮزﻳـﻦ ﻧـﻪ ﻧﺸﺎن ﺷﻮﻛﺖ و ﺷﺎن‬ ‫ﺗﺒﺮزﻳﻦ ﻧﻪ ﻛﻠﻴﺪ ﻓـﺘـﺢ و ﻧــﺼـﺮت‬
‫ﻛـﻪ اﻧـﮕـﻴـﺰد ز ﺧــﻮن ﺧـﺼـﻢ ﻃـﻮﻓﺎن‬ ‫ﺗـﺒـﺮزﻳﻦ ﻧﻪ رگ اﺑـﺮي ﺷـﺮر ﺑــﺎر‬
‫ﻛﻪ ﻗﻮت اوﺳﺖ ﻣﻐﺰ اﻫﻞ ﻋـﺪوان‬ ‫ﺗـﺒـﺮزﻳﻦ ﻧﻪ ﻋﻘـﺎﺑـﻲ ﺻـﻴـﺪﭘـﻴـﺸـﻪ‬
‫ﭼـﻮ ﻣـﻮﺳـﻲ و ﻳـﺪ ﺑـﻴـﻀـﺎ و ﺛـﻌـﺒـﺎن‬ ‫ﻛـﺴـﻲ ﻛﻮ ﮔـﻴـﺮدش ﺑﺮ ﻛـﻒ ﻧﻤـﺎﻧﺪ‬
‫ﺳﺮ دﺷﻤﻦ ﭼﻮ ﮔﻮي از ﺿﺮب ﭼﻮﮔﺎن‬ ‫ز آﺳـﻴـﺒـﺶ ﭘـﺮﻳــﺸــﺎن ﺑـﺎد داﻳﻢ‬

‫ﺻﺒﺢ و ﺷﺎﻣﻲ و ﻣﺎهرﺧﺴﺎري‬

‫ﺑﺎ دو زﻟـﻒ و دو رخ دو ﺧﺎل آﻧﮕﺎه‬ ‫ﺻـﺒـﺢ و ﺷـﺎﻣـﻲ و ﻣـﺎه رﺧــﺴــﺎري‬
‫اﺧـﺘـﺮي ﺑـﺎ دو ﺗـﻴـﺮه اﺑـﺮ و دو ﻣﺎه‬ ‫روزي و از ﻗـﻔـﺎ ﺷــﺒــﻲ و ز ﭘــﻲ‬
‫ﭘــﻨــﺞ از زﻧــﮕــﺒــﺎرﺷــﺎن ﻫـﻤـﺮاه‬ ‫دو ز اﻫـﻞ ﺣـﺒـﺶ ﭼــﻬــﺎر از روم‬
‫ﮔـﺮ ﺗـﻮ ﻧـﻪ ﻧـﻪ ﺷـﻤــﺎري اي آﮔﺎه‬ ‫دو ﮔــﻬــﺮ ﻳــﻚ ﺷــﺒـﻪ دو ﻟــﻞ را‬
‫ﺑـﻲﺷـﻚ و ﺷـﺒـﻪ داﻧـﻪاي ز ﺳـﻴﺎه‬ ‫ﺑـﻌـﺪ وﺿـﻊ ﻧـﻬـﻢ ﻧــﺨـﻮاﻫـﺪ ﻣـﺎﻧـﺪ‬

‫زﻧﮕﻴﻲ ﺑﺎ دو ﺗﺮك و دو ﻫﻨﺪو‬

‫ﺑــﻴــﻀــﻪاي ﺑــﺎ ﺳــﻪ زاغ اي آﮔﺎه‬ ‫زﻧﮕﻴـﻲ ﺑﺎ دو ﺗـﺮك و دو ﻫـﻨـﺪو‬
‫ﭼــﺎر ﺗـﻴـﺮه ﺷـﺐ و دو روﺷﻦ ﻣﺎه‬ ‫ﭘﺲ از آن ﭼـﺎر ﻛﻮﻛﺐ ﺗـﺎﺑــﺎن‬
‫ﻫﻔﺖ ﻫﻔﺖ ار ﺗﻮ ﺑـﺸﻤﺮي آﻧﮕﺎه‬ ‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ذﻛﺮ ﺟـﻤـﻊ آﻳﻨﺪ‬
‫ﻛـﻪ ﻧـﻤـﺎﻧـﺪ در آن ﻣــﻴــﺎﻧﻪ ﺳـﻴﺎه‬ ‫ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ را ﺑﺮون ﻛـﻨﻲ ﻣـﻴـﺪان‬
‫ﺗﻮ اي ﻧﺴﻴﻢ ﺻﺒﺎﺣﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﻚ دﻟﺸﺪﮔﺎﻧﻲ‬

‫ﻋـﻠﻲاﻟﺼـﺒـﺎح روان ﺷﻮ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫ﺗـﻮ اي ﻧﺴـﻴﻢ ﺻﺒـﺎﺣﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﻚ دﻟـﺸﺪﮔـﺎﻧﻲ‬
‫ﭼﻮ ﺻﺒﺢ ﺧﺮم و ﺧﻨﺪان ﺷﺘﺎب ﺳﻮي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫ﺳﺮاغ ﻣـﻨـﺰل آن ﻳﺎر ﻣـﻬـﺮﺑﺎن ﭼـﻮ ﮔـﺮﻓـﺘﻲ‬
‫ﻃﻔـﻴـﻞ روي ﺻـﺒـﻴـﺤـﻲ ﺑﺮو ﺑﻪ ﻛﻮي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫ﮔﺮت ﻫﻮاﺳﺖ ﻛﻪ در ﺑﺮ رخ ﺗﻮ زود ﮔﺸـﺎﻳﺪ‬
‫ﻧﺨﺴـﺖ ﺻﺒﺤﻚ اﷲ ﺑﺨﻮان ﺑﻪ روي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫ﭘﺲ از ﺳﻼم ﺑﻪ ﻛﻨﺠﻲ ﻧﺸﻴﻦ و ﺑﻬﺮ ﺗﺤـﻴﺖ‬
‫ﺣـﺪﻳﺜﻲ از ﻟﺐ ﺷﻴﺮﻳﻦ و ﺑﺬﻟﻪ ﮔﻮي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫اﮔـﺮ ﺑـﻪ ﻳـﺎد ﻏـﺮﻳــﺒــﺎن اﻳـﻦ دﻳــﺎر ﺑـﺮآﻳــﺪ‬
‫ﺷــﺒــﺎن ﺗـﻴـﺮه ﻧـﺸـﻴـﻨـﺪ در آرزوي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫ﺑﮕﻮ ﻛﻪ ﻫﺎﺗﻒ ﻣﺤﻨﺖ ﻧﺼﻴﺐ ﻏﻤﺰده ﺗﺎ ﻛﻲ‬
‫ﺻـﺒـﻮﺣـﻲ از ﻣـﻲ اﻧﻔـﺎس ﻣﺸﻜﺒﻮي ﺻﺒﺎﺣﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺎن رﺳﻴﺪه ز رﻧﺞ ﺧﻤـﺎر دوري و ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫‪--------------------------------------------------------‬‬
‫ﺟﺎوﻳﺪ اﻳﺮان‬
‫ﭘﺎﻳﻨﺪه اﻳﺮان و اﻳﺮاﻧﻲ‬
‫‪--------------------------------------------------------‬‬

‫اﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ راﻳﮕﺎن ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ و اﻧﺘﺸﺎر آن در ﺳﺎﻳﺘﻬﺎ و وﺑﻼﮔﻬﺎ آزاد اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭘﻴﻤﺎن‬