‫رﺑﺎﻋﻴﺎت وﺣﺸﻲ ﺑﺎﻓﻘﻲ‬

‫زﻧﺪﮔﻴﻨﺎﻣﻪ وﺣﺸﻲ ﺑﺎﻓﻘﻲ‬
‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺷﻤﺲاﻟﺪﻳﻦ )ﻳﺎ ﻛﻤﺎلاﻟﺪﻳﻦ( ﻣﺤﻤـﺪ وﺣﺸـﻲﺑـﺎﻓﻘﻲ از ﺷـﺎﻋﺮان اﻳﺮاﻧـﻲ ﺳـﺪه دﻫـﻢ ﺑـﻮد‪.‬‬
‫دوران زﻧﺪﮔﻲ او ﺑﺎ ﭘﺎدﺷـﺎﻫﻲ ﺗﻬﻤﺎﺳـﺐ ﺻـﻔﻮي و ﺷـﺎه اﺳـﻤﺎﻋﻴﻞ دوم و ﺷـﺎه ﻣﺤﻤـﺪ ﺧﺪاﺑﻨـﺪه‬
‫ﻫﻢزﻣﺎن ﺑﻮد‪ .‬وي در ﻧﻴﻤﻪ اول ﺳﺪه دﻫﻢ )‪ 939‬ﻫﺠﺮي ﻗﻤـﺮي( در ﺑـﺎﻓﻖ ﺑـﻪ دﻧﻴـﺎ آﻣـﺪ‪ .‬او در‬
‫ﺳﺎل )‪ 991‬ﻫﺠﺮي ﻗﻤﺮي( درﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
‫‪--------------------------------------------------------‬‬

‫ﻳﺎرب ﻛﻪ ﺑﻘﺎي ﺟﺎوداﻧﻲ ﺑﺎدا‬
‫ﻫﺮ اﺷﺮﺑﻪاي ﻛﺰ ﭘﻲ درﻣﺎن ﻧﻮﺷﻲ‬

‫ﻛﺎﻣﺖ ﺑﺎدا و ﻛﺎﻣﺮاﻧﻲ ﺑﺎدا‬
‫ﺧﺎﺻﻴﺖ آب زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﺑﺎدا‬

‫ﻋﺸﺮت ﺑﺎدا ﺻﺒﺢ ﺗﻮ و ﺷﺎم ﺗﺮا‬
‫ﺷﺒﻬﺎي ﺗﺮا ﺑﺎد ﻧﺸﺎط ﺷﺐ ﻋﻴﺪ‬

‫آﻏﺎز ﺗﻮ را ﺧﻮﺷﻲ و اﻧﺠﺎم ﺗﺮا‬
‫ﻧﻮروز ز ﻫﻢ ﻧﮕﺴﻠﺪ اﻳﺎم ﺗﺮا‬

‫ﺷﺪ ﻳﺎر و ﺑﻪ ﻏﻢ ﺳﺎﺧﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻣﺮا‬
‫ﭼﻮن ﺳﻮي ﭼﻤﻦ روم ﻛﻪ از ﺑﺎد ﺑﻬﺎر‬

‫ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﺑﻪ درد دل اﻓﻜﺎر ﻣﺮا‬
‫دل ﻣﻲﺗﺮﻗﺪ ﭼﻮ ﻏﻨﭽﻪ‪ ،‬ﺑﻲﻳﺎر ﻣﺮا‬

‫ﺟﺎن ﺳﻮﺧﺖ ز داغ دوري ﻳﺎر ﻣﺮا‬
‫ﻣﻦ ﻛﺸﺘﻨﻴﻢ ﻛﺰ او ﺟﺪاﻳﻲ ﺟﺴﺘﻢ‬

‫از ﺑﻬﺮ ﻧﺸﻴﻤﻦ ﺷﻪ ﻋﺮش ﺟﻨﺎب‬
‫ﮔﺮدﻳﺪ ﺳﭙﻬﺮ ﺧﻴﻤﻪ و اﻧﺠﻢ ﻣﻴﺦ‬

‫اﻧﺪر ره اﻧﺘﻈﺎر ﭼﺸﻤﻲ ﻛﻪ ﻣﺮاﺳﺖ‬
‫ﻣﻦ ﻧﺎم ﺑﮕﺮداﻧﺪم و ﻳﻌﻘﻮب ﺷﺪم‬

‫اﻓﺰود ﺳﺪ آزار ﺑﺮ آزار ﻣﺮا‬
‫اي ﻫﺠﺮ ﺑﻪ ﺟﺮم اﻳﻦ ﺑﻜﺶ زار ﻣﺮا‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺧﻮش دﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ داد اﺳﺒﺎب‬
‫ﺷﺪ ﺳﺪ ره ﺳﺘﻮن و ﻛﻬﻜﺸﺎن ﮔﺸﺖ ﻃﻨﺎب‬

‫ﺑﻲ ﻧﻮر ﺷﺪ و وﺻﺎل ﺗﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪاﺳﺖ‬
‫اي ﻳﻮﺳﻒ ﻣﻦ ﻧﺎم ﺗﻮ ﻳﻌﻘﻮب ﭼﺮاﺳﺖ‬

‫آن ﺳﺮو ﻛﻪ ﺟﺎﻳﺶ دل ﻏﻢ ﭘﺮور ﻣﺎﺳﺖ‬
‫از دوري او ﺑﻪ ﻧﺎﺧﻦ ﻣﺤﺮوﻣﻲ‬

‫ﺟﺎن در ﻏﻢ ﺑﺎﻻش ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﻼﺳﺖ‬
‫ﺳﺪ ﭼﺎك زدﻳﻢ ﺳﻴﻨﻪ ﺟﺎﻳﺶ ﭘﻴﺪاﺳﺖ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ دوﺳﺘﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ آﺳﺎن اﺳﺖ‬
‫ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ وﺻﻞ را ﻧﻤﻲدارم دوﺳﺖ‬

‫دﺷﻮار ﺑﺮﻳﺪن اﺳﺖ و آﺧﺮ آن اﺳﺖ‬
‫از ﻏﺎﻳﺖ ﺗﻠﺨﻴﻲ ﻛﻪ در ﻫﺠﺮان اﺳﺖ‬

‫ﺷﺎﻫﺎ ﺳﺮ ﺑﺨﺖ ﺑﺮ در دوﻟﺖ ﺗﺴﺖ‬
‫ﮔﺮ ﺧﻴﻤﻪي ﭼﺮخ را ﺳﺘﻮﻧﻲ ﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻳﻚ ﺧﻴﻤﻪ ﻓﻠﻚ ز اردوي ﺷﻮﻛﺖ ﺗﺴﺖ‬
‫اﻧﺪازه ﺳﺘﻮن ﺧﻴﻤﻪي رﻓﻌﺖ ﺗﺴﺖ‬

‫اﻛﺴﻴﺮ ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ‬
‫آن ﻣﺎﻳﻊ ﻛﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪي ﻋﻴﺶ و ﻃﺮب اﺳﺖ‬

‫ﺷﻮﺧﻲ ﻛﻪ ﺧﻄﺶ آﻳﻪي ﻓﺮخ ﻓﺎﻟﻲ اﺳﺖ‬
‫ﺗﺎ ﺷﻤﻊ رﺧﺶ ﻧﻬﺎن ﺷﺪ از ﭘﻴﺶ ﻧﻈﺮ‬

‫ﺟﺰ ﻓﻜﺮ ﺟﺪا ﺷﺪن ز دﻟﺪارم ﻧﻴﺴﺖ‬
‫دﻧﺪان ﺑﻪ ﺟﮕﺮ ﻧﻬﺎدﻧﻲ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ‬

‫ﻣﺠﻨﻮن ﻛﻪ ﻛﻤﺎل ﻋﺸﻖ و ﺣﻴﺮاﻧﻲ داﺷﺖ‬
‫اﻳﻦ ﻣﻬﺮ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻬﺮي ﺳﺖ ﻛﻪ آن‬

‫ﻛﺎم دل و آرزوي ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ‬
‫آﻧﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ و در زﻣﺎﻧﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ‬

‫ﻧﺎدﻳﺪن آن ﻣﻮﺟﺐ ﺳﺪ ﺑﺪ ﺣﺎﻟﻲ اﺳﺖ‬
‫ﺷﺪ دﻳﺪه ﺗﻬﻲ ز ﻧﻮر و ﺟﺎﻳﺶ ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ‬

‫اﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﻫﺮاﺳﻨﺪه وﻟﻲ ﻳﺎرم ﻧﻴﺴﺖ‬
‫اﻣﺎ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﺻﺒﺮ ﺟﮕﺮ دارم ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﻣﻬﺮي ﻧﻪ ﭼﻮ اﻳﻦ ﻣﻬﺮ ﻛﻪ ﻣﻴﺪاﻧﻲ داﺷﺖ‬
‫ﺑﺎ ﻳﻮﺳﻒ ﻣﺼﺮ ﭘﻴﺮ ﻛﻨﻌﺎﻧﻲ داﺷﺖ‬

‫ﺷﺎﻫﺎ ﺳﺮ روزﮔﺎر ﭘﺎﻣﺎل ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫ﻫﺮ ﺻﻴﺪ ﻣﺮادي ﻛﻪ ﺑﻮد در ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﮔﺮدون ز ﻛﺘﻞ ﻛﺸﺎن اﺟﻼل ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫ﻓﺘﺮاك ﭘﺮﺳﺖ رﺧﺶ اﻗﺒﺎل ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫ﺷﺎﻫﺎ ﭼﻮ ﻛﻤﺎن ﻗﺪر ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫آن ﺳﻴﻨﻪ ﭘﺮ داغ ﻛﻪ ﺧﺼﻤﺖ دارد‬

‫ﭼﻮن ﮔﻮي ﻓﻠﻚ در ﺧﻢ ﭼﻮﮔﺎن ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫ﺻﻨﺪوﻗﻪ ﺗﻴﺮﻫﺎي ﭘﺮان ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫ﺻﻴﺪ اﻓﻜﻨﻲ ﻣﺮاد آﻳﻴﻦ ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫ﻫﺮ ﺳﺮ ﻛﻪ ﻧﻪ در ﭘﺎي ﺳﻤﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﻮد‬

‫ﺷﺎﻫﺎ در ﺟﻬﺎن ﻋﺮﺻﻪي در ﮔﺎه ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫اﻳﻦ ﺧﻴﻤﻪي ﺑﻲ ﺳﺘﻮن ﻛﻪ ﭼﺮﺧﺶ ﺧﻮاﻧﻨﺪ‬

‫ﺟﺮم اﺳﺖ ﺳﺮاﭘﺎي ﻣﻦ ﺧﺎك ﻧﻬﺎد‬
‫اي واي اﮔﺮ ﻋﻔﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬اي واي‬

‫ﻛﻮي ﺗﻮ ﻛﻪ آواره ﻫﺰاري دارد‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻪ ﻣﻨﻢ ﺗﺸﻨﻪي دﻳﺪار‪ ،‬آﻧﺠﺎ‬

‫ﻋﻴﻮق ﺷﻜﺎرﮔﺎه ﺷﺎﻫﻴﻦ ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫ﺑﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻃﺒﻞ ﺑﺮزﻳﻦ ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫آﻓﺎق ﭘﺮاز ﺧﻴﻤﻪ و ﺧﺮﮔﺎه ﺗﻮ ﺑﺎد‬
‫ﻗﺎﻳﻢ ﺑﻪ ﺳﺘﻮن ﺧﻴﻤﻪي ﺟﺎه ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫ﻟﻴﻜﻦ ﺑﻮدم ﺑﻪ ﻋﻔﻮ او ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺎد‬
‫ﻓﺮﻳﺎد اﮔﺮ ﺟﺮم ﻧﺒﺨﺸﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎد‬

‫ﻫﺮﻛﺲ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻧﺠﺎ ﺳﺮ و ﻛﺎري دارد‬
‫ﺟﺎﻳﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻀﺮ ﻫﻢ ﮔﺬاري دارد‬

‫وﺣﺸﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﻞ ﺳﺎﻏﺮ دارد‬
‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻛﺪوﻳﺶ ز ﻣﻲ ﻧﺎب ﭘﺮ اﺳﺖ‬

‫ﺟﺰ ﺑﺎده ﻛﺸﻲ ﭼﻪ ﻛﺎر دﻳﮕﺮ دارد‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﺪام ﺑﺎده در ﺳﺮ دارد‬

‫ﮔﺮ ﻛﺴﺐ ﻛﻤﺎل ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻣﻲﮔﺬرد‬
‫دﻧﻴﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻴﺎل اﺳﺖ ‪ ،‬ﺧﻴﺎل‬

‫ور ﻓﻜﺮ ﻣﺠﺎل ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻣﻲﮔﺬرد‬
‫ﻫﺮ ﻧﻮع ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻣﻲﮔﺬرد‬

‫ﻓﺮﻳﺎد ﻛﻪ ﺳﻮز دل ﻋﻴﺎن ﻧﺘﻮان ﻛﺮد‬
‫اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ﻣﻦ از ﺟﻔﺎي ﻫﺠﺮان دﻳﺪم‬

‫ﺑﺎ ﻛﺲ ﺳﺨﻦ از داغ ﻧﻬﺎن ﻧﺘﻮان ﻛﺮد‬
‫ﻳﻚ ﺷﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﺪ ﺳﺎل ﺑﻴﺎن ﻧﺘﻮان ﻛﺮد‬

‫ﺗﻴﺮت ﭼﻮ ره ﻧﺸﺎن ﭘﺮان ﮔﻴﺮد‬
‫از ﺣﻴﺮت آن ﻗﺪرت ﺑﺨﺖ اﻧﺪازي‬

‫ﻫﺮ ﺑﺎر ﻧﺸﺎن زﺧﻢ ﭘﻴﻜﺎن ﮔﻴﺮد‬
‫ﻣﺮدم ﻟﺐ ﺧﻮد ﺑﺨﺶ ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﻴﺮد‬

‫دل زان ﺑﺖ ﭘﻴﻤﺎن ﮔﺴﻠﻢ ﻣﻲﺳﻮزد‬
‫از داغ ﻓﺮاق اﮔﺮ ﺑﻨﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ‬

‫ﻳﺎرب ﻛﻪ زﻣﺎﻧﻪ دﻟﻨﻮازت ﺑﺎﺷﺪ‬
‫رﺧﺶ ﺗﻮ ﺳﭙﻬﺮ و زﻳﻦ رﺧﺶ ﺗﻮ ﻫﻼل‬

‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻓﻠﻚ ﻛﻪ ﺗﻠﺦ ﻛﺎﻣﻢ ﺑﻜﺸﺪ‬
‫ﺑﺴﭙﺮد ﺑﻪ ﺷﺤﻨﻪ ﻓﺮاق ﺗﻮ ﻣﺮا‬

‫ﺷﺎﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﺪاوت ﺗﻮ ﻛﺲ ﻳﺎر ﻧﺸﺪ‬
‫ﺑﺎ ﻧﺸﺄهي ﺧﺼﻤﻲ ﺗﻮ آﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﺑﺨﻔﺖ‬

‫ﺑﺮق ﻏﻢ او ﻣﺘﺼﻠﻢ ﻣﻲﺳﻮزد‬
‫ﻳﺎران ﭼﻪ ﻛﻨﻢ‪ ،‬واي دﻟﻢ ﻣﻲﺳﻮزد‬

‫اﻳﺎم ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﺎر ﺳﺎزت ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻃﺒﻞ ﺑﺎزت ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻧﺎﻛﺮدهي ﻣﻲ ﻃﺮب ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻢ ﺑﻜﺸﺪ‬
‫ﺗﺎ او ﺑﻪ ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺗﻤﺎﻣﻢ ﺑﻜﺸﺪ‬

‫ﻛﺎو در ﻧﻈﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﺧﻮار ﻧﺸﺪ‬
‫در ﺧﻮاب ﺷﺪ آﻧﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺑﻴﺪار ﻧﺸﺪ‬

‫آﻧﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﻮﻳﻲ ﻧﮕﺮان ﻣﻲ ﮔﺮدﻧﺪ‬
‫از رﺷﻚ ﻧﺒﺎت ﻣﻲدﻫﻢ ﺟﺎن ﻛﻪ ﭼﺮا‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺟﺎن ﻣﻲ ﮔﺮدﻧﺪ‬
‫ﮔﺮد ﺳﺮ ﻫﻢ ﻧﺎم ﻓﻼن ﻣﻲ ﮔﺮدﻧﺪ‬

‫آن زﻣﺮه ﻛﻪ از ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮﻧﺪ‬
‫زاﻏﻴﻢ ﺷﺪه ﺑﻪ ﻋﻨﺪﻟﻴﺒﻲ ﻣﺸﻬﻮر‬

‫ﺳﺪ ﻧﻐﻤﻪي ﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻧﻚ زاﻏﻲ ﻧﺨﺮﻧﺪ‬
‫ﻣﺎ دﻳﮕﺮ و ﻣﺮﻏﺎن ﺧﻮش اﻟﺤﺎن دﮔﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﺠﻨﻮن ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻲ ﺳﺮ و ﭘﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﺟﻐﺪي ﺑﻪ ﺳﺮاي ﻣﻦ ﻓﺮود آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‬

‫ﻏﻤﺨﺎﻧﻪي ﻣﻦ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﻛﺎﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ وﻳﺮاﻧﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‬

‫اي ﭼﺮخ ﻣﺮا دﻟﻲ ﺳﺖ ﺑﻴﺪاد ﭘﺴﻨﺪ‬
‫ﻣﻦ ﺷﻴﺸﻪ ﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﺳﻨﮓ ﺗﻮام‬

‫ﺑﻴﻤﻢ دﻫﻲ از ﺳﻨﮓ ﺣﻮادث ﺗﺎ ﭼﻨﺪ‬
‫ﻣﺮغ ﻗﻔﺴﻢ ﻛﻪ ﮔﺸﺘﻢ آزاد ز ﺑﻨﺪ‬

‫ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻨﮓ و ﻧﺎم ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮد‬
‫اﻟﻘﺼﻪ ﻛﻤﺎل ﺟﻬﺪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد‬

‫ﻳﺎ ﺷﻬﺮهي ﺧﺎص و ﻋﺎم ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮد‬
‫در وادي ﺧﻮد ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮد‬

‫در ﻛﻮي ﺗﻮام ﭘﺎي ﺗﻤﻨﺎ ﻧﺮود‬
‫ﺧﻮاﻫﻢ ﻛﻪ ز ﻛﻮﻳﺖ روم اﻣﺎ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ‬

‫ﻣﻦ ﺳﻌﻲ ﺑﺴﻲ ﻛﻨﻢ وﻟﻲ ﭘﺎ ﻧﺮود‬
‫ﻛﺎﻳﻦ ﺑﻴﻬﺪه ﮔﺮد ﭘﺎ دﮔﺮ ﺟﺎ ﻧﺮود‬

‫ﺗﺎ ﭘﺎي ﻛﺴﻲ ﺳﻠﺴﻠﻪ آرا ﻧﺸﻮد‬
‫ﺑﺎز ار ﻧﺸﻮد ﺻﻴﺪ و ﻧﻴﻔﺘﺪ در ﻗﻴﺪ‬

‫او را ﺳﺮ ﻗﺪر آﺳﻤﺎن ﺳﺎ ﻧﺸﻮد‬
‫او را ﺑﻪ ﺳﺮ دﺳﺖ ﺷﻬﺎن ﺟﺎ ﻧﺸﻮد‬

‫در ﺻﻴﺪ ﮔﻬﺖ ﻛﻪ ﺟﺎن ﻃﺮب ﺳﺎز آﻳﺪ‬
‫ﻫﺮﺟﺎ ﻛﻪ ﺻﺪاي ﻃﺒﻞ ﺑﺎز ﺗﻮ رﺳﺪ‬

‫ﺳﻴﻤﺮغ اﺳﻴﺮ ﭼﻨﮕﻞ ﺑﺎز آﻳﺪ‬
‫ﺳﺪ ﻣﺮغ دل از ﺷﻮق ﺑﻪ ﭘﺮواز آﻳﺪ‬

‫ازدﻳﺪه ز رﻓﺘﻦ ﺗﻮ ﺧﻮن ﻣﻲآﻳﺪ‬
‫ﺑﺸﺘﺎب ﻛﻪ ﺑﻲ ﺗﻮﺟﺎن ز ﻏﻤﺨﺎﻧﻪي ﺗﻦ‬

‫ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ﺳﺮﺷﻚ ﻻﻟﻪ ﮔﻮن ﻣﻲآﻳﺪ‬
‫اﻳﻨﻚ ﺑﻪ وداع ﺗﻮ ﺑﺮون ﻣﻲآﻳﺪ‬

‫ﺧﻮش آن ﻛﻪ ره ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻲ ﭘﻴﻤﺎﻳﺪ‬
‫ﻳﻚ ﺳﻮ ﻧﻈﺮش ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﭘﻴﺪا ﻧﺸﻮد‬

‫ﺑﺮﺧﺎك رﻫﺶ روي ارادت ﺳﺎﻳﺪ‬
‫دل در ﻃﺮﻓﻲ ﻛﻪ ﻳﺎر ﻛﻲ ﻣﻲآﻳﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺷﻜﻞ ﻫﻼل ﮔﺮدد از ﭼﺮخ ﭘﺪﻳﺪ‬
‫روز و ﺷﺐ ﻋﻤﺮ ﺑﻲ زواﻟﺖ ﺑﺎدش‬

‫ﻛﺰ ﺑﻬﺮ در ﺷﺎدي ﻋﻴﺪ اﺳﺖ ﻛﻠﻴﺪ‬
‫ﻣﺴﺘﻠﺰم اﺟﺮ روزه و ﺷﺎدي ﻋﻴﺪ‬

‫ﻧﻮروز ﺷﺪ و ﺑﻨﻔﺸﻪ از ﺧﺎك دﻣﻴﺪ‬
‫ﻛﺲ را ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻲﮔﺬارد ﺑﻠﺒﻞ‬

‫ﺑﺮ روي ﺟﻤﻴﻼن ﭼﻤﻦ ﻧﻴﻞ ﻛﺸﻴﺪ‬
‫در ﺑﺎغ ﻣﮕﺮ ﻏﻨﭽﻪ ﺑﻪ روﻳﺶ ﺧﻨﺪﻳﺪ‬

‫آﻫﻨﮓ ﺳﻔﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ آن ﻣﺎه ﻋﺬار‬
‫در ﻣﺤﻤﻠﺶ آوﻳﺰ دﻻ ﻫﻤﭽﻮ ﺟﺮس‬

‫اي ﺟﺎن ﻛﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻴﺮ ﺷﺪي ﻧﺎﻟﻪ ﺑﺮآر‬
‫وزﻧﺎﻟﻪ و ﻓﺮﻳﺎد زﺑﺎن ﺑﺎز ﻣﺪار‬

‫ﻳﺎرب ﻛﻪ در اﻳﻦ داﻳﺮهي دﻳﺮ ﻣﺪار‬
‫ﻛﺎﻳﺎم ﺷﺮﻳﻒ ﻋﻴﺪش ار ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻨﺪ‬

‫ﺑﺎﺷﻲ ز ﭼﻨﺎن زﻧﺪﮔﻴﻲ ﺑﺮﺧﻮردار‬
‫ﺳﺪ ﻋﻤﺮ اﺑﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ رﺳﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺰار‬

‫داﻧﻲ ﺷﺎﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻬﺮ ﻓﺮﺧﻨﺪه اﺛﺮ‬
‫ﺗﺎ روز ﻧﺸﺎﻃﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﺸﻦ ﮔﺬرد‬

‫ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺣﻤﻞ ﻧﻤﻮد و ﺑﻮدش ﭼﻪ ﻧﻈﺮ‬
‫ﻫﺮروز ﻓﺰوﻧﺘﺮ ﺑﻮد از روز دﮔﺮ‬

‫اي ﺻﻴﺖ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎت ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﻴﺮ‬
‫ﻳﺎ رب ﻛﻪ ﺟﺪا ﻣﺒﺎد ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺖ‬

‫و آوازه ﺗﻮ ﻛﺮده ﺟﻬﺎن را ﺗﺴﺨﻴﺮ‬
‫ﺻﺤﺖ ز ﺗﻨﺖ ﭼﻮ ﻧﻮر از ﺑﺪر ﻣﻨﻴﺮ‬

‫آن ﺷﻤﻊ ﻛﻪ دوش ﺑﻮد ﺗﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮش‬
‫ﺗﺐ از ﺑﺪﻧﺶ راهﮔﺮﻳﺰي ﻣﻲﺟﺴﺖ‬

‫اي ﻣﻨﺸﺎء داﻧﺎﻳﻲ و اي ﻣﺎﻳﻪ ﻫﻮش‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻧﻪ‪ ،‬ﻛﻢ ﻧﻪ‪ ،‬آن ﻗﺪر ﺑﺨﺶ ﻛﻪ ﻣﻦ‬

‫ﺻﺤﺖ ﭘﻲ رﻓﻊ ﺗﺐ در آﻣﺪ ز درش‬
‫ﻓﺼﺎد ﺟﻬﺎﻧﺪ از ره ﻧﻴﺸﺘﺮش‬

‫ﺑﻔﺮﺳﺖ از آن ﻛﻪ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺧﻮردم دوش‬
‫ﻫﺸﻴﺎر ﻧﮕﺮدم و ﻧﻤﺎﻧﻢ ﻣﺪﻫﻮش‬

‫اي ﺟﺎن و ﺗﻨﻢ ﻣﻄﻴﻊ و ﺷﻮق ﺗﻮ ﻣﻄﺎع‬
‫ﻫﻴﻬﺎت ﻛﻪ ﺟﺎن وداع ﺗﻦ ﻛﺮد و ﻧﺪاد‬

‫ﻓﻦ ﺗﻮ و ﺳﺪ ﻫﺰار ﺑﺮﻫﺎن ﻛﻤﺎل‬
‫ﺗﻮ ﻣﻨﺰوي ﻣﺪرﺳﻪي ﻋﺎﻟﻲ ﻓﻀﻞ‬

‫در ﻧﺎﻣﻪ رﻗﻢ ز ﺧﺎﻧﻪاي ﻳﺎﻓﺘﻪام‬
‫از ﺷﻮق دﻣﻲ ﻫﺰار ﺑﺎرش ﺧﻮاﻧﻢ‬

‫ﺗﺎ ﻛﺎر ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﻛﺎم ﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺪام‬
‫در ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺸﺮت ﺗﻮ ﻏﻢ ﺧﻮردن دﻫﺮ‬

‫ﺗﺎ در ره ﻋﺸﻖ آﺷﻨﺎي ﺗﻮ ﺷﺪم‬
‫ﻟﻴﻠﻲوش ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺎل زارم ﺑﻨﮕﺮ‬

‫اﻣﺸﺐ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ز ﻫﺠﺮ ﻧﺎﻻن ﺑﻮدم‬
‫ﻗﺮﺑﺎن ﺷﻮﻣﺖ دي ﺑﻪ ﻛﻪ ﻫﻤﺮه ﺑﻮدي‬

‫رﻓﺘﻲ و ﺟﺪا زان رخ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺷﻌﺎع‬
‫ﭼﻨﺪان ﻣﻬﻠﺖ ﻛﻪ ﺗﻦ ﺷﺘﺎﺑﺪ ﺑﻪ وداع‬

‫ﺷﻐﻞ ﻣﻦ و ﻳﻚ ﺟﻬﺎن ﺧﻴﺎﻻت ﻣﺤﺎل‬
‫ﻣﻦ ﺑﻴﻬﺪه ﮔﺮد راﺳﺖ ﺑﺎزار ﺧﻴﺎل‬

‫وز ﻋﻨﺒﺮ ﺗﺮ ﺷﻤﺎﻣﻪاي ﻳﺎﻓﺘﻪام‬
‫ﮔﻮﻳﻲ ﺗﻮ ﻛﻪ ﮔﻨﺞ ﻧﺎﻣﻪاي ﻳﺎﻓﺘﻪام‬

‫ﻋﻴﺶ ﺗﻮ ﻣﺪام ﺑﺎد و ﻛﺎر ﺗﻮ ﺗﻤﺎم‬
‫ﻳﺎرب ﻛﻪ ﺑﻮد ﭼﻮ روزه در ﻋﻴﺪ ﺣﺮام‬

‫ﺑﺎ ﺳﺪ ﻏﻢ و درد ﻣﺒﺘﻼي ﺗﻮ ﺷﺪم‬
‫ﻣﺠﻨﻮن زﻣﺎﻧﻪ از ﺑﺮاي ﺗﻮ ﺷﺪم‬

‫ﺑﺎ ﺑﺨﺖ ﺳﻴﻪ دﺳﺖ و ﮔﺮﻳﺒﺎن ﺑﻮدم‬
‫ﻛﺎﻣﺸﺐ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﺮﻳﺎن ﺑﻮدم‬

‫از آﺑﻠﻪاي ﺗﺎزه ﮔﻞ ﺑﺎغ ارم‬
‫ﻧﻲ ﺟﻮﻫﺮ ﺣﺴﻦ ﻻﻟﻪ اﺳﺖ از ژاﻟﻪ‬

‫اي آﻧﻜﻪ ﺑﻪ ﻳﻜﺮﻧﮕﻲ ﺗﻮ ﻣﺘﺼﻔﻢ‬
‫ﺑﺎ »ﻓﺎف« و »ر« و »اﻟﻒ ‪،‬ب« و »ه« ز ﻛﺮم‬

‫ﺗﺎ ﻛﻲ ز ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻏﻤﺖ ﻳﺎد ﻛﻨﻢ‬
‫وﻗﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ دﺳﺖ از دﻫﻦ ﺑﺮدارم‬

‫رﺧﺴﺎر ﺗﻮ اي ﺗﺎزه ﮔﻞ ﮔﻠﺸﻦ ﺟﺎن‬
‫ﻻﻟﻪ ﺳﺖ وﻟﻲ آﻣﺪه ﺑﺎ ژاﻟﻪ ﻗﺮﻳﻦ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮد و ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﺟﻬﺎن‬
‫ﺑﻠﻘﻴﺲ اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻠﻚ ﺟﺎوﻳﺪان رﻓﺖ‬

‫ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺷﻤﺴﻪي ﻫﻔﺖ اﻳﻮان‬
‫زد رﻓﻌﺖ ﺷﺎه ﺧﻴﻤﻪ ﺑﻴﺮون از ﭼﺮخ‬

‫ﺣﺎﺷﺎ ﻛﻪ ﺷﻮد ﻃﺮاوت روي ﺗﻮ ﻛﻢ‬
‫ﻧﻲ زﻳﻮر ﺧﻮﺑﻲ ﮔﻞ اﺳﺖ از ﺷﺒﻨﻢ‬

‫در ﺑﻨﺪﮔﻴﺖ ﻣﻘﺮم و ﻣﻌﺘﺮﻓﻢ‬
‫ﺑﻔﺮﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ »ﻏﻴﻦ« و »ﻻم« و »اﻟﻔﻢ«‬

‫آﻫﺴﺘﻪ ز ﻓﺮﻗﺖ ﺗﻮ ﻓﺮﻳﺎد ﻛﻨﻢ‬
‫از دﺳﺖ ﻏﻤﺖ ﻫﺰار ﺑﻴﺪاد ﻛﻨﻢ‬

‫ﻛﺰ آﺑﻠﻪ ﺷﺒﻨﻤﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺳﺖ ﺑﺮ آن‬
‫ﻣﺎﻫﻲﺳﺖ وﻟﻲ ﻛﺮده ﺑﻪ ﺳﻴﺎره ﻗﺮان‬

‫از ﺣﺎدﺛﻪ دﻫﺮ ﻛﺮا ﺑﻮد اﻣﺎن‬
‫ﺟﺎوﻳﺪ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻲ اي ﺳﻠﻴﻤﺎن زﻣﺎن‬

‫ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻤﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن ﮔﺸﺖ ﻋﻴﺎن‬
‫ﻣﺎﻧﺪش ز ﺳﺘﻮن ﺧﻴﻤﻪ ﺑﺮ ﭼﺮخ ﻧﺸﺎن‬

‫در ﻧﻔﻲ رﺧﺖ ﺷﻤﻊ ﺷﺒﻲ راﻧﺪ ﺳﺨﻦ‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪهي ﻋﺎﺻﻴﻲ ﻛﻪ در روز ﺟﺰا‬

‫روزش دﻳﺪم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻛﻨﺠﻲ ﻣﺴﻜﻦ‬
‫ﺑﺎ روي ﺳﻴﺎه ﺳﺮ ﺑﺮآرد ز ﻛﻔﻦ‬

‫اي ﻣﺪت ﺷﺎﻫﻲ ﺟﻬﺎن ﻣﺪت ﺗﻮ‬
‫ﮔﺮ ﻋﻴﺪ ﺗﻮاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺠﺴﻢ ﮔﺮدد‬

‫در ﻋﻴﺪ ﺳﺮور ﺧﻠﻖ از دوﻟﺖ ﺗﻮ‬
‫آﻳﺪ ز ﭘﻲ ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺧﻠﻌﺖ ﺗﻮ‬

‫اي رﻓﻌﺖ و ﺷﺎن ﻓﺮوﺗﺮﻳﻦ ﭘﺎﻳﻪ ﺗﻮ‬
‫از ﺑﻬﺮ ﺧﺪا ﺳﺎﻳﻪ زﻣﻦ ﺑﺎز ﻣﮕﻴﺮ‬

‫ﺧﻮﺑﻲ ﻳﻜﻲ از ﻫﺰار ﭘﻴﺮاﻳﻪي ﺗﻮ‬
‫اي ﺳﺎﻳﻪي رﺣﻤﺖ ﺧﺪا ﺳﺎﻳﻪي ﺗﻮ‬

‫ﺧﻮش آن ﻛﻪ ﺷﻮد ﺑﺴﺎط ﻣﻬﺠﻮري ﻃﻲ‬
‫ﻣﻲﺟﻮﻳﻤﺖ آﻧﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﻣﻬﺠﻮر وﺻﺎل‬

‫ﮔﺮ درﺧﻮر ﻣﻬﺮم اﺣﺘﺮاﻣﻲ ﺑﻮدي‬
‫ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻛﺠﺎﺳﺖ‬

‫اي ﻛﺎش ﺑﺮات ﻣﻦ ﺑﺮاﺗﻲ ﺑﻮدي‬
‫ﺑﺎﷲ ﻛﻪ آﻧﭽﻨﺎن ﺑﺮاﻳﺖ ﻣﻲﺑﻮد‬

‫در ﺑﺰم وﺻﺎل ﻣﻲﻛﺸﻢ ﭘﻲ در ﭘﻲ‬
‫ﻣﺸﺘﺎق ﺗﻮام ﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﻣﺨﻤﻮر ﺑﻪ ﻣﻲ‬

‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺗﻮام ﻗﺪر ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﻮدي‬
‫ﮔﺮ ز آﻧﻄﺮف از ﻋﺸﻖ ﻣﻘﺎﻣﻲ ﺑﻮدي‬

‫ﻛﺮ ﻣﻔﻠﺴﻴﻢ ﺧﻂ ﻧﺠﺎﺗﻲ ﺑﻮدي‬
‫ﮔﺮ از ﻃﺮف ﺗﻮ اﻟﺘﻔﺎﺗﻲ ﺑﻮدي‬

‫در ﻋﻬﺪ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎت ﺗﻮ ﺑﻴﻤﺎري‬
‫ﻧﻲ از ﭘﻲ آزار ﺑﻪ ﺳﻮي ﺗﻮ ﺷﺘﺎﻓﺖ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻬﻲ ﻧﻈﺮ ﻛﻨﻢ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﻦ ﺑﻮدم و دﻳﺪﻧﻲ ﭼﻮ اﻳﻦ ﻫﻢ ﻣﻨﻊ اﺳﺖ‬

‫اي درﮔﻪ ﺗﻮ ﻋﻴﺪ ﮔﻪ روﺣﺎﻧﻲ‬
‫از ﻟﻄﻒ ﺗﻮ ﻋﻴﺪﻳﻲ ﻃﻤﻊ دارم ﻟﻴﻚ‬

‫ﺑﻴﻜﺎر ﺷﺪ از ﺷﻴﻮه ﺧﻠﻖ آزاري‬
‫آﻣﺪ ﻛﻪ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﻨﺪ از ﺑﻴﻜﺎري‬

‫ﻻزم ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻃﺒﻊ ﺧﻮد رﻧﺠﺎﻧﻲ‬
‫آن ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻳﺎران دﮔﺮ ارزاﻧﻲ‬

‫در ﺗﻬﻨﻴﺘﺖ ﻫﻢ اﻧﺴﻲ و ﻫﻢ ﺟﺎﻧﻲ‬
‫ﺗﺮﺳﻢ ﻛﻪ ﺗﻮام ﻃﻔﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮاﻧﻲ‬

‫‪--------------------------------------------------------‬‬

‫ﺟﺎوﻳﺪ اﻳﺮان‬
‫ﭘﺎﻳﻨﺪه اﻳﺮان و اﻳﺮاﻧﻲ‬
‫‪--------------------------------------------------------‬‬

‫اﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ راﻳﮕﺎن ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ و اﻧﺘﺸﺎر آن در ﺳﺎﻳﺘﻬﺎ و وﺑﻼﮔﻬﺎ آزاد اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭘﻴﻤﺎن‬