You are on page 1of 28

အခ်စ္သင့္ပုံျပင္

ခင္ျငိမ္းခ်မ္း

နိဒါန္း

ေလယာဥ္ပ်ံက သိမ့္ခနဲတုန္ပနာ အာကာထက္သို႕ တစ္ရိွန္ထိုး , ထိုးတက္လားစြာနန္႔ ရင္ဘတ္တစ္ေတာလုံး
ျပဳတ္က်က်န္ခေရပိုင္ ၀မ္းနည္းအားငယ္မႈတိ လိုင္ေျခာင္း၀သို႕ ဆို႔ပနာ တက္လာကတ္ေတ။ ေအခ်င့္ အဂင့္လား ။
အိမ္မက္တစ္ခုရာလား။ “ ႏု “ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္။ အိမ္မက္တစ္ခု မဟုတ္ဆိုစြာကို မ၀ံ့
ဒ၀ံ့လက္ခံပလိုက္ေတခါ ထိုင္နိန္ယင္းနန္႔ “ ႏု “ တစ္ကိုယ္လုံးႏုံးခ်ိလာေရ။ “ မဟုတ္ပါကဲ့ ၊ ေအခ်င့္
အဂင့္မဟုတ္ပါကဲ့ “ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနန္႔ တတိုးတတိတ္ အသံထြက္လာပနာ ေခါင္းကို ေဟြဖက္ေအဖက္
ယမ္းပလိုက္မိေရ။ ေဘးခံုက မေမေခ်က နားလည္ရခက္ေတပံုစံနန္႔ “ ႏု “ ကို တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ ၾကည့္နိန္
ခလား သေသ ခ်ခ်ာေတာ့ခါ “ ႏု “ မသိ ။ “ ႏု “ ျမင္ကြင္းထဲမွာ ခ်စ္သူ႕ပံုရိပ္တစ္ခုကရာ ထထင္ ရွရွား ဟိပနာ
အရာအားလုံးက ၀ါးနိန္စြာ။ “ ႏု “ ရို႕၀ီးကတ္ဗ်ာယ္လား ။ “ ႏု “ ခ်စ္သူနန္႕ အ၀ီးဆုံး, တစ္ခါေခ်ေလ့ေသာ့
ျပန္မတြိႏိုင္ေရအ၀ီးဆုံးကို ထြက္လာခဗ်ာယ္လား။ ခ်စ္သူနန္႕ ျပန္မတိြႏိုင္ယာဆိုစြာကို တြီးမိရံုနန္႔ပင္ ဟင္းလင္းျပင္
ၾကီးထဲမွာ အဆုံးအစမဟိ ေမ်ာပါနိန္ေရပိုင္။ လြဲမွားျခင္းဆိုေရ လက္ေဆာင္တစ္ခုကို “ ႏု “ အတြက္ တစ္ဘ၀စာလုံး
ပီးခေရ ကံၾကမၼာကိုရာ အျပစ္တင္ရဖို႕လား။ ယင္းပိုင္မဟုတ္ေကေလ့ ခ်စ္သူ႕ရင္ခုန္သံေခ်တိထဲမွာ မမိန္႕မမူး
ေပ်ာ္၀င္စီးက်ခြင့္ရခေရ ယင္းကံၾကမၼာကိုပင္ ေက်းဇူးတင္လိုက္ရဖို႕လား။ ေဒဂုတစ္ေအာင့္ေခ်မွာ“ ႏု “ မသိ။ ခ်စ္သူနန္႔
ဆံုတြိခြင့္ပီးခေရ ညစာဖက္ကလြဲလို႔ “ ႏု “ တစ္ခုေခ်ေလ့ေသာ့မသိ။

အခန္း ( ၁ )

“ ခ်စ္သူ ့ ညစာဖက္တစ္ခု
လီအေသာ့နန္႕
ျပဳတ္က်က်န္ခ “

ယင္းနိန္႔ညစာဖက္ ရုံးကဆင္းလာစြာနန္႕ဘုတ္ကီး (Boat Quay) ဖက္ကို မျဖစ္မနိန္လားၾကည့္ခ်င္ေရစိတ္က “ ႏု “ ကို
ျပျပင္း ထထန္လႈံ႕ေဆာ္နိန္ခေရ။ စကၤာပူေရာက္လို႕ အလုပ္,လုပ္နိန္စြာ ရွစ္လေလာက္ ဟိယာေကေလ့ေသာ့
ေအဘုတ္ကီး ( Boat Quay ) နားတစ္၀ိႈက္ကို သေသ ခ်ခ်ာလွည့္ပတ္မၾကည့္ဖူး။ ျဖတ္လား ျဖတ္လာေလာက္ရာ
သမန္ကာလွ်ံကာၾကည့္ပနာ လားဖူးသိမ့္ေရ။ ထိုသူရို႕နည္းပညာတိုးတက္မႈတိနန္႔ အတင္းအဓမၼလုပ္ယူထားေရ ေအ
အလွအပ ျမင္ကြင္းတိကို “ ႏု “ မခံစားၾကည့္ခ်င္ ( “ ႏု “ ရို႕ႏိုင္ငံကလူတိ ကံမေကာင္းတိုင္း “ ႏု “ စကာၤပူကို
စိတ္ပုတ္ပနာ ယင္းပိုင္ကိုယ့္အတၱေခ်နန္႕ တမင္တကာ အေတြးေခ်ာင္ ထားစြာေလ့ ျဖစ္ေတ။ ေအအတြက္နန္႕ေတာ့ခါ
“ ႏု “ မွာအျပစ္ဟိဖို႕မဟုတ္တန္ရာကား )။ “ နင္ရို႕ေခ်ာင္းစိေကေခ် သာယာစြာေလာက္ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းသိမ့္ေရ

အရိုင္းအစိုင္းအတိုင္းလွနိန္ေရ ႏုရို႕ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ၾကီး နိန္၀င္စအခ်ိန္ နင္ရို႕ကို ျပလိုက္ခ်င္ယင့္ “ လို႔ “ ႏု

“ စိတ္ထဲမွာ ခေနာ္ခနဲ႔သေရာ္နိန္က်။ ေယေကေလ့ေသာ ယင္းနိန္႕က “ ႏု “ ကို “ ႏု “ မသိလိုက္ေတ
စိတ္တြန္းအားတစ္ခုစြာ ဘုတ္ကီး (Boat Quay) ဖက္ကို လားျဖစ္ေအာင္ လားၾကည့္ဖို႔ ဆြဲေဆာင္နိန္ခေရအတြက္နန္႕
“ ႏု “ ရို႕ အီးဖက္ဂ်ီ ( EFG ) ဘဏ္အရိွတတည့္တည့္က စကၤာပူပါလီမန္ဖက္ကို လမ္းျဖတ္ကူးလိုက္ပနာ
ေနာ့သ္ဘေရ႕ဒ္ဂ်္လမ္းမထက္က (North Bridge Road) အယ္လ္ဂ်င္းန္တန္းထား (Elgin) ထက္ကို
ေလွ်ာက္လာလိုက္ေတ။
“ ယာ…, မဆိုးကားေယ ေအနိန္႕ညစာဖက္ေခ် ……”
တန္းထားအလယ္ တတည့္ကိုေရာက္ေတအခါ “ ဖူလတန္ဟိုတယ္ ၊ ေမ ဘဏ္ ၊ ယူအိုဘီဘဏ္ ၊ ေကဗင္နာ့ဂ်္
တန္းထား ( Cavenagh Bridge ) ရို႕ေနာက္ခံနန္႕ တဗ်င္းလွနိန္ေရ ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ပနာ “ ႏု “ ကိုယ့္စြာကိုယ္
မလုံမလဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိယင္ ့။ ညစာဖက္ ေျခာက္နာရီ
က

ေက်ာ္နိန္ယာခါ ေခ်ာင္းကမ္းပါးေဘး

( River PoolSide )

စားေသာက္ဆိုင္တိမွာ က်က်ိတ္တိုး စည္ကား နိန္စြာ မလား။ ေဟြက ေအက ပ်ံ႕လြင္႕ ထြက္လာေရ

ဂီတသံစိုင္တိ ထဲမွာဘီယာနံ ့ေပါင္းစံုကိုေလ့ “ ႏု “ ရႈပစ္လိုက္ရသိမ့္ေရ ။ " အဘာေလ ပ်ေပ်ာ္ ပပါး
ခြက္ခ်င္းေတ့နိန္ကတ္လိုက္ေတ၊ ဆိုနိန္ ကနိန္ကတ္လိုက္ေတ၊ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္တိ စားနိန္ကတ္လိုက္ေတ ၊
ျမဴးထူး နိန္ကတ္လိုက္ေတ အျဖဴေကာင္တိ ၊ အျဖဴေကာင္မတိ ၊ မျဖဴတျဖဴတိ အစံုဆိုမွ အစံု

“ ႏု “

ျဖတ္လာယင္းနန္႕ မ၀ရီစာဘ၀ေခ်တိ အေၾကာင္းကို အလို,လို စိတ္ေရာက္လားပနာ
ထိုသူရို႕ေပ်ာ္ၾကီးက်နိန္ကတ္စြာကိုလည္း မနာလိုျဖစ္လိုက္ျပန္သိမ့္ေရ ။
လူခ်င္းခလုတ္တိုက္လဲက်ဖို႔ေလာက္ ၀ , ၀က္ကြဲ စည္ကားနိန္ေရ ယင္းဆိုင္တိအရွိက “ ႏု “ ေၾကာင္တိ
ေၾကာင္ေတာင္ ေလွ်ာက္လာခစြာ ဆိုင္တိအဆုံး ဘိုတာရို ငွက္ရုပ္တု ( Botero ) ဟိေရ

ကမ္းဘားေဘးကို

ေရာက္ေတအခါမွရာ တနားကမြန္းက်ပ္နိန္ခစြာတိ္ ျပေျပ၊ လ်ေလ်ာ့ေခ်ျဖစ္လာခပနာ သာသာယာယာ
ၾကည္ႏူးမႈတစ္ခုကို စပနာခံစားရေရ။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေခါက္တုန္႕ေခါက္ျပန္ အေပ်ာ္စီးနိန္ ကတ္ေတ ဘုတ္တိကို
ၾကည့္ယင္း ၊ တသြင္သြင္ေခ် တိုက္ခတ္နိန္ေရ လီညွင္းရို႕အရသာကို ယင္းကမ္းဘားေဘးမွာ ထိုင္ခံစားယင္း
နီ၀င္ခ်ိန္ကို ႏႈတ္ဆက္နိန္ကတ္စြာေလ့ လြမ္းစရာေခ်ပင္ေကာင္းသိမ့္ယင့္။ တစ္ေယာက္တည္း ရူးေၾကာင္ မူးေၾကာင္
လာခစြာကိုပင္ “ ႏု “ အျပစ္တင္ပစ္လိုက္ခ်င္သိမ့္ေရ။ သူမ်ားရို႕မွာအေဖာ္တိနန္႕ခ်ည္း။
တစ္ေယာက္တည္း။

“ ႏု “ မွာရာ

ေအအခ်ိန္ထိ တစ္ကိုယ္တည္း လက္သီးဆုပ္ထားေရ“ ႏု “ ရြီးခ်ယ္ထားမႈကို ေစာဒက

တက္ပစ္လိုက္ရဖို႕လား။ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာေခ် ျဖစ္လာစြာေတာ့ခါအမွန္ပင္။ ေယခါ
အေကာင္းသားလို႔ “ ႏု “ ေတြးမိပနာ “ ကိုဦး “ ပါးသို႔ “ ႏု “

“ ကိုဦး “ ကို ေခၚလာခေက

အေတြးက ေရာက္လားချပန္ေရ ။

ကိုဦးအတြက္ေတာ့ခါ “ ႏု “ စြာ သူ ကေကာင္းတန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးရေရ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္နိန္လီဖို႔ ။ “ ႏု “
အတြက္ရာဆိုေက “ ကိုဦး “ ညည္းညဴေရလို႔ တစ္ခါေလ့ေသာ့မဟိ ။

ဇာအခ်ိန္ၾကည့္ ၾကည့္ “ ကိုဦး “

မ်က္၀န္းထဲမွာ “ ႏု “ ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္းတိနန္႔ အေရာင္ ေတာက္နိန္စြာ ။ “ ႏု “ သူ႕ကို လွလိႈက္ လွလွဲ
ခံစားတတ္လာဖို႔အခ်ိန္ကို ယယံုၾကၾကည္ေစာင့္နိန္စြာလတ္ ။

“ ႏု “ ကေတာ့ခါ “ ကိုဦး “ကို အလိုအပ္ဆုံး

သူငယ္ခ်င္းပိုင္ ၊ အားကိုးအရဆုံး အစ္ကိုတစ္ေယာက္ပိုင္ ခံစားရစြာ။ “ ႏု “ စိတ္ပ်က္အားငယ္စရာတိနန္႔ ရင္ဆိုင္
ရတိုင္းလည္း “ ကိုဦး “ ပက္ခုံးထက္မွာငိုခ်ပနာ ရင့္ကိုေပါ့ပစ္လိုက္တတ္ေတ။ “ ႏု “ ၀မ္းသာစရာတိနန္ ့
ၾကံဳရေကေလ့ “ ကိုဦး “ ကို၀ီမွ်ပနာ ေပ်ာ္ပစ္လိုက္တတ္ေတ ။ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ပိုင္ ခ်စ္လားလို႕ “ ႏု “

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေလ့ မိန္းခြန္းထုထ္ဖူးပါယင့္ ။ အခ်စ္ဆိုစြာက, ကေကာင္း နားလည္ဖို႔ခက္စြာလား “ ႏု “ မေျပာတတ္။
“ ကိုဦး “ ကို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ပိုင္ အဂုထိ ခ်စ္လို႔မရသိမ့္။ ေယေကေလ့ ဇာတစ္ခုပင္ျဖစ္, ျဖစ္ “ ႏု “ “ ကိုဦး “ ကို
သတိရပစ္လိုက္တတ္စြာက အက်င့္ျဖစ္နိန္ယာ။ အဂုေလ့ေသာ့ “ ႏု “ တစ္ေယာက္တည္း
ဇာကိုလြမ္းပစ္လိုက္ရဖို႕လို႔ေလ့မသိ။ ကိုယ့္ျပည္ကိုလြမ္းခ်င္ေရပိုင္ ၊ ကိုယ့္မိကိုယ့္ဖ ဆြီမ်ဳိးတိကိုလြမ္းခ်င္ေရပိုင္ ၊
သူငယ္ခ်င္းတိကို လြမ္းခ်င္လာေရပိုင္။
တစ္ေယာက္တည္း ေတာင္တိဗရနန္းအေတြး(တြီး) တိနန္႔ အားငယ္စိတ္က ၀င္လာပနာ
ကမ္းဘားတစ္ေလွ်ာက္ ျဖေျဖးေခ် ေလွ်ာက္လာ နိန္မိေရ။
မီးေရာင္စံုတိနန္႕ ညစာဖက္အလွ က

တစ္စ တစ္စနန္႕ အေမွာင္ဖက္သို႕သမ္းလာေရခါ

ပိုပနာ အသက္၀င္ လာယင့္ကား။

ေမဘဏ္ အရိသ
ွ ို႕ေရာက္ေတအခါ

ႏြားကာရီရုပ္တုအရိွမွာ “ ႏု “ ဓါတ္ပံု ရိုက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာယင့္ ။ ေယခါ ျပသနာက စေရ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ပီးဖို႔ အရင္းႏွီးဆုံး
လူတစ္ေယာက္ေလာက္ “ ႏု “ ေဘး နားမွာ မဟိခေရ ယင္းညစာဖက္ကို ပထမဆုံးအၾကိမ္ စိတ္ကသိ ကေအာက
္ျဖစ္မိပနာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လာနိန္ေရ အင္ဒိုနီးရွားမတစ္ေယာက္ကို

ဓါတ္ပံုရိုက္ပီးဖို႔

အကူအညီေတာင္းလိုက္ရသိမ့္ ယင့္ကား။ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးေရ အခါ “ ႏု “ ခံစားနိန္ရစြာတိကို တစ္ေယာက္,ေယာက္ပါးသို႔
ဖြင့္ခ်ပစ္လိုက္မွရာ ရင္ထဲမွာ စိေကေပါ့လားဖို႔ လို႔ေတြးပနာ ထုံးစံ အတိုင္း လက္က “ ကိုဦး “
ပါးသု႔ိ….ႏွိပ္မိျပီးသားျဖစ္နိန္ခယင့္။
“ ကိုဦး “
…………………….…………………………………………………,

ႏု တစ္ခုေလ့ေသာ့မေျပာပဲ
ေအအတိုင္းရပ္ထားေရအခါ တစ္ဖက္က………..

“ ႏု တစ္ခုခု ျဖစ္နိန္စြာလာ “
……………………………………………..

“ ကိုဦး, ႏု ဘုတ္ကီး ( Boat Quay ) မွာ တစ္ေယာက္တည္းဟိနိန္စြာ ကေကာင္း အားငယ္နိန္ေရပိုင္ ခံစားနိန္ရလို႔

“ အဟား…. ဟား…

ဟား ႏု အရူးမေခ် ၊ ကိုဦး က ႏု ဇာျပသနာမေသ ျဖစ္နိန္လဲလို႔ “

ကိုဦးကေျပာယင္းနန္႔ ဆက္ပနာ ရယ္နိန္ေရစြာကို ႏု ၾကားနိန္ရေရအခါ ဇာေျပာရဖို႔လို႔ေလ့မသိ စိတ္ဆိုးဆိုးနန္႕
ေကဗင္နာ့ဂ်္တန္းထား ( Cavenagh Bridge ) ကို ခသုတ္သုတ္ေခ်ျဖတ္ပနာ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးအတိုင္းပင္
ေအစီအမ္ျပတိုက္ ( Asian Civilisation Museum ) ဟိေရဖက္ကို ေလွ်ာက္လားနိန္မိေရ။

ႏု ဖက္က

တိန္းလခေရအခါ ႏု စိတ္ဆိုးလားဗ်ာယ္ သို႔တည္းမဟုတ္ ပိုပနာ ၀မ္းနည္းလားခေရလို႔ ထင္စြာလားမသိ။ ကိုဦး
အသံက စိေကေခ်ေပ်ာ့ပနာ ေခ်ာ့သေယာင္ ၊ ႏွစ္သိမ့္ပီးသေယာင္နန္႔ တစ္ခုခုအတြက္
သူ႔ပါးကလိုအပ္ေတအခါတိုင္း “ ႏု “ ကို သူေျပာနိန္က် စကားလုံးတိနန္႔ ျဖီေလွ်ာ့ပီးခေရ။
“ ႏု တစ္ေယာက္တည္းလို႕ ခံစားရေရအခါတိုင္း ႏု ေဘးနားမွာ ကိုဦးဟိေရလို႕ ေျပာထားေရမနား “
ကိုဦးပါးက ေအစကားလုံးတိကိုၾကားရေက “ ႏု “ မအီမသာခံစားနိန္ရစြာတိ အတန္အသင့္ေျပေပ်ာက္လား ကတ္စြာ
အမွန္ပင္။ ေယခါမွရာ ကိုဦးေျပာနိန္ေရစြာကို အင္း ၊ အဲ လုပ္ယင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဒူးရင္းသီးအေဆာက္အအုံနန္႔
( ျမန္မာျပည္ကသူတိအေခၚ ) ဖူလတန္ဟိုတယ္ဖက္ကိုလည္း ေနာက္ျပန္လွည့္ပနာ ငမ္းမိသိမ့္ေရ။
အလင္းမေဖ်ာ့ခင္ စေစာေခ်က ျဖတ္လာခေရ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဘိုတာရိုငွက္ရုပ္တု ( Botero Bird ) ၊ ေမဘဏ္ (
May Bank ) ၊ လိုင္ပင္းတစ္္ဆုံးေမာ့ၾကည့္နိန္ရေရ ဆင္းတဲလ္ ( SingTel )၊ ယူအိုဘီပလာဇာ ( UOB Plaza )နန္႔
ကက္ပီတယ္လ္လန္းဒ္ ( Capital Land ) အေဆာက္အအံုရို႕ ဇာေလာက္ၾကည့္လို႔ေ ကာင္းေရ ဆိုစြာကိုေလ့
တစ္စံုတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ “ ႏု “ မွင္တက္မလားခင္အခ်ိန္ထိ အေခ်တစ္ေယာက္ပိုင္ ကိုဦးကို
ေျပာျပနိန္ခေရ။ဟုတ္ေတ။ ယင္းတစ္စံု တစ္ေယာက္ကို မပီ၀ိုး၀ါးမျမင္ရခင္အခ်ိန္ထိ ကိုဦးကို
ေျပာျပနိန္ေရစြာကနိန္ပနာ ဖုန္းကိုျဖဳတ္ခ်ပလိုက္ဖို႕ မလိုေလာက္ ေအာင္ “ ႏု “ အတြက္ “ ကိုဦး “ က
အေရးပါနိန္ခစြာပါ ။

ေယေကေလ့ေသာ့ ေအစီအမ္ျပတိုက္ က်ေက်ာ္ေခ်ေလာက္က ဘုတ္စီး လက္မွတ္ေရာင္း

အေဆာက္အဦးကိုေက်ာ္ပနာ ရီတမာပင္ပိုင္ အပင္တိ အရွိဖက္နားထိုင္ခံုတန္းေခ်တိထက္က ထိုင္ခံုတစ္ခုမွာ “ ႏု “
နန္႕အရိွတတည့္လည္းမဟုတ္၊ ေဘးတိုက္လည္းမက်တက်ထိုင္နိန္ေရ
ရွပ္လက္ရွည္အျပာႏုေရာင္နန္႔သူတစ္ေယာက္ကို “ ႏု “ ၀ေ၀ ၀၀ါး ျမင္လိုက္ရေရအခါ ကိုဦးနန္႕
ဖုန္းေျပာနိန္စြာကနိန္ပနာ အလိုလို တန္႔ပစ္လိုက္ျပီးသားျဖစ္နိန္ခေရ ။ ဇာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔ ကိုျမင္လိုက္ ေတစြာနန္႔ “
ႏု “ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာေရပိုင္ ၊ ၀မ္းနည္းအားငယ္မိေရပိုင္ ၊ ရရင္းႏွႏွီးသိက်ြမ္းဖူးေရပိုင္ ခံစားခ်က္တိကို
တစ္ျပိဳင္နက္တည္း ခံစားလိုက္ရေရ။ “ ႏု “ ေအအတိုင္းပင္ ရပ္ၾကည္႕နိန္မိခေရလား။ ဇာလုပ္နိန္ခေရဆိုစြာ “ ႏု “ ကို
“ ႏု “ သတိမထားမိေလာက္ေရအထိ ကိုဦးပါးက ဖုန္းထပ္ေခၚလာခါမွရာ ကိုဦးကို ျပန္ထူးဖို႔သတိရေရ။

“ ဟုတ္ , ကိုဦး အရာတစ္ေအာင့္ေလာက္က်ေက ႏု ျပန္ဆက္လိုက္ေမ “

ဆိုပနာ ဖုန္းကို ပိတ္လိုက္မိေရအထိ။ ကိုဦး “ ႏု “ ကို စိတ္ပူနိန္ဖို႔လား ( သို႕ ) ဇာပိုင္ေတြးနိန္လီဖို႔ လဲဆိုစြာ “ ႏု “
မစိုင္းစားႏိုင္ခ။ “ ႏု “ အသံေၾကာင့္လား၊ အျခားတစ္ခု ခုေၾကာင့္လား သူ “ ႏု “ ဖက္ကိုလွည့္ၾကည့္လာေရအခါ သူ
နန္႕ ႏု တိုင္ပင္မထားပဲ အၾကည့္ခ်ုင္း ဆုံျဖစ္လိုက္ကတ္ေတ။ ရင္ထဲမွာ စကားလုံးတိနန္႔ ေဖာ္ျပဖို႔ခက္ခဲေရ
စီးေၾကာင္းတစ္ခု ျဖတ္ဆင္းလားခေရ စြာကို ႏု တအံ့တၾသ ခံစားလိုက္ရေရ။ အဂုမွ တိမ္ခြပ္ပစ္လိုက္ေတပိုင္
တစ္ခ်က္စိေကေခ်။ အဂင့္တစ္ခ်က္စိေကေခ်ရာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိုင္လိုက္ရေရ သူတစ္ေယာက္ကို “ ႏု “
ေအပိုင္ခံစားခ်က္တိနန္႕ တုန္လႈပ္သင့္ပါယင့္လား?။ “ ႏု “ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေခ်တစ္ေယာက္ပိုင္ ဇာတ္ကား
တိကိုၾကည့္ပနာ အရူးထမိေရစြာေလ့မဟုတ္ပါပဲနန္႔ ေအပိုင္ျဖစ္သင့္ပါယင့္လား?။ တနားေခ်အတြင္း
အာရုံကိုစုစည္းပနာ “ ႏု “ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ထိန္းလိုက္ေတ။

သူထိုင္နိန္ေရခံုတန္းကို ေက်ာ္ပနာ ရီတမာပင္ပိုင္အပင္တိ တန္းစီရာလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ဖို႔ ျခီလွမ္းကို
ျဖေျဖးခ်င္းအားယူေရအခါ အ့ံၾသဖို႕ ေကာင္းေလာက္ေတအထိ “ ႏု “ ျခီလွမ္းတိကတုန္႔ဆိုင္းနိန္ခေရ။
ေယေကေလ့မျဖစ္။ “ ႏု “ ထိုသ႔ူနံပါးက ထြက္လားဖို႔ကို တုန္႔ဆိုင္းနိန္ရေလာက္ေတအထိေတာ့ခါမျဖစ္သင့္။
တတ္ႏိုင္သမွ် အတည္ျငိမ္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထိန္းယင္း သူ႕ေနာက္နား (သူက ႏုကို
ေနာက္ခိုင္းထားေရအနိန္အထားနန္႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေခ်ာင္းထဲက ဘုတ္တိလားနိန္ကတ္စြာကိုၾကည့္နိန္ေရလား၊
ဓါးလြယ္ခုတ္အနိန္အထားနန္႔ဟိနိန္ေရ ဘုတ္ကီး စားေသာက္ဆိုင္တန္းတိက လူေရာင္စံု ၊
မိန္းေရာင္စံုတိကိုၾကည့္နိန္စြာလား၊ ဆင္းတဲလ္နန္႔ ယူအိုဘီပလာဇာရို႕ကို ၾကည့္နိန္စြာလား၊ ႏုမသိ ) က
ျဖတ္ေလွ်ာက္လာခေရ။ သူ႕ေနာက္နားတတည့္က ျဖတ္ရေရအခါ သူ႕ပါးက သသင္းေခ်မႊီးနိန္ေရ ရမႊီးနံ႕တိကို “ ႏု “
တတိုးတတိတ္ေခ် ခိုးရွဴပစ္လိုက္ခသိမ့္ေရ။ ေနာက္ကိုေတာ့ခါ “ ႏု “ ျပန္လွည့္မၾကည့္၀့ံခ ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို “ ႏု “
သတိထားမိလိုက္ေတအခါ ယင္းညစာဖက္စြာ အေမွာင္သို႕ ထထဲ ၀၀င္ဖိတ္က်လခယာ။ သူက ဇာပိုင္
က်န္နန
ိ ္ခေရလဲ။ “ ႏု “ နန္႔ သူ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္မိခင္မွာ သူ ဇာတိလုပ္နိန္ခေရလဲ။ သူစြာဇာလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္လဲ ။
စကၤာပူလူမ်ဳိး တစ္ေယာက္လား ။ ေအ အရိွတိုင္းသားထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္စြာေတာ့ ေသခ်ာေရဆိုေရ
အေတြးေပါင္းစံုနန္႔ “ ႏု “ ရင္ထဲမွာ ရေရာင္း သတ္နိန္ကတ္ေတ။ “ ႏု “ သူ႕ရိွမွာ ကေကာင္းသိသာ ေလာက္ေရအထိ
အိေျႏၵပ်က္နိန္ခေရလား မေျပာတတ္ယာ။ သူနန္႕တြိျပီးေရ အခ်ိန္စိေကေခ်ေလာက္ကပင္ စပနာ

“ ႏု “ အတြက္

ယင္းညစာဖက္စြာ လင္းလာလိုက္ ေမွာင္လားလိုက္။ ၀မ္းသာမိေရပိုင္။ အားငယ္မိေရပိုင္။ ခရီးလားဟန္လြဲ တစ္ခ်က္ေခ်
အၾကည့္ခ်င္းဆုံမိခကတ္ေတစြာကို “ ႏု “ ေအေလာက္ ကတုန္ကယင္ျဖစ္မိေရအခါ ကိုယ့္စြာကိုယ္
အထင္ေသးစိတ္ပင္ ျဖစ္မိပါယင့္။

“ ႏု “ နင္က ငါသိထားေရ “ ေစာႏုသြင္ “ မဟုတ္ေရအတိုင္းလို႔ အျပစ္တင္မိလိုက္သိမ့္ေရ။ ကိုဦးပါးက
တယ္လီဖုန္းလာနိန္ေရခါမွ တစ္ေအာင့္နိန္ေက “ ႏု “ ျပန္ဆက္ဖို႕ေျပာထားခစြာကို သတိရျပန္ေရ ။

“ ႏု ဇာျဖစ္နိ္န္စြာလဲ , တစ္ခု ခု ျဖစ္နိန္ေရမဟုတ္လား ? “

ကိုဦးအသံက စိုးရိမ္နိန္ပံုရပနာ အယင္စလိုမိန္းလာေရအခါ ႏု ကိုယ္ ႏု

မထိန္းထားလိုက္ႏိုင္ပဲနန္႔ ကိုဦး

နားမလည္ႏိုင္ေရ ယင္းစကားလုံးတိကို ျဗဳန္းကနဲထြက္လားချပီးသားျဖစ္နိန္ေရ။

“ ကိုဦး , ႏု ယင္းသူတစ္ေယာက္နန္႕ တြိနိန္ခေရ “

ႏု စကားလုံးတိ အဓိပၸါယ္ကို ကိုဦး သေဘာေပါက္ပံုမရ ။ တစ္ခု ခုျဖစ္နိန္ေလာက္ယင့္လို႕ အေသအခ်ာေတြးပနာ
စိတ္ရႈပ္လားခပံု လည္းရေရ။ ဆက္ပနာ “ ႏု “ ဇာပိုင္ေျပာရဖို႔ဆုိစြာကို စကားစထပ္ရွာ(ၾဟာ) မရေရပိုင္
ေျပာခ်င္ေရစိတ္တိေလ့ လီးလံနိန္ကတ္လို႕ ကိုဦးကို ေတာင္းေတာင္း ပန္ပန္နန္႕ ဖုန္းျပန္ခ်ပလိုက္ရသိမ့္ေရ ။ ဘုတ္ကီး
၀န္းက်င္ကို လုံး၀ေက်ာ(ေၾကာ)ခိုင္းလိုက္ျပီးေက MRT ( ရထားဘူတာရံု )သို႕ တရိြခ်င္း ေလွ်ာက္လာေရအခါ
ရွပ္လက္ရွည္အျပာႏုေရာင္နန္႔ သူ႔ပါးမွာ “ ႏု “ စိတ္တိ ဖိတ္က် က်န္နိန္ခစြာကို အရူးတစ္ေယာက္ပိုင္ သိလိုက္ရပနာ
တစ္နိန္ရာမွာ သူ႕ကို ျမင္ဖူးခလားဆိုေရ ၀ိုးတိုး၀ါးတားအေတြးစတစ္ခုက ႏု အာရံုမွာ လာျငိတြယ္ကတ္ျပန္ေရ ။ သူနန္႔

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခေရ ယင္းတစ္ခ်က္ေခ်ကို ျပန္အတြက္ေပၚမိေရအခါ ယင္းညစာဖက္ထဲမွာ “ ႏု “ ေၾက ေၾက နပ္နပ္
က်ဆုံးလားခယာဆို ိုစြာကိုလည္း သိလိုက္ရပါေရ။

အခန္း ( ၂ )

“တိမ္မဆင္ဘဲ
ျပိဳက်ခ်င္ေရ
မိုးစက္ေခ်တိ “

မိုးထဖက္ကပင္ တစီစီနန္႔ရြာနိန္ခေရ မိုးေၾကာင့္ဟိဖို႔ ဘုတ္ကီးတစ္၀ႈိက္မွာလည္း လူလားလူလာတိၾကဲပနာ ဆြဲေဆာင္မႈ
ကေကာင္း ကင္းမဲ့နိန္ေရလို႔ “ ႏု “ ထင္ေရ။ ေယေတာင္မွ “ ႏု “ ရင္ထဲမွာေတာ့ခါ ဘုတ္ကီး၀န္းက်င္ကို
တတိတ္ေခ်သာယာမိပနာ ေအနိန္ရာ ေအ၀န္းက်င္ကို ႏု စြဲစြဲ လန္းလန္းျဖစ္လာမိစြာ သီတင္းပတ္ သုံးပတ္ေတာင္
ျပည့္လာခယာ။ တစ္ခ်က္စိေကေခ် မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခရေရ လူတစ္ေယာက္ကို ေအပိုင္သတိရ တမ္းတျခင္းတိနန္႔
ညစာဖက္တိုင္း “ ႏု “ သူ႕ကိုလာရွာ(ၾဟာ)နိန္တတ္စြာေလ့ အၾကိမ္တိမနည္းယာ။ သူ႕အရိပ္အေယာင္ကို မတြိရပဲနန္႔
အိပ္ျပန္လာရေရအခါ “ ႏု “ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာ။ လလီး လလံေလ့တြိပိုင္ အိမ္သို႔ေရာက္ေတ အခါဆိုေက
ျခီကုန္လက္ပမ္းက်ပနာ စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္ ကုန္ခမ္းေရအထိ သူ႕အရိပ္က “ ႏု “ ကို လႊမ္းမိုးနိန္ချပန္ေရ ။ ခါတိုင္း
ကိုဦးနန္႔ဖုန္းေျပာေက အနည္းဆုံးနာရီ၀က္ေလာက္အထိ ေျပာျပီးမွရာ အဆုံးသတ္တတ္ေကေလ့ေသာ့ အဂုက်ေက
ကိုဦးကိုေတာင္ ဟဟက္ ပပက္ေျပာခ်င္စိတ္မဟိ ။ အယင္ကဆိုေက ကိုဦး အလုပ္ဆင္းစြာ ေနာက္က်ဖို႔ဆိုေကေတာင္
မရ အရေခၚပနာ စီးတီးေဟာ ( City Hall ) တစ္၀ိႈက္မွာ လားသရမ္းနိန္က်။ အဂုေတာ့ခါ ကိုဦးလာဖို႕လ႔ို
ၾကိဳဆက္ထားေကေတာင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပေရွာင္ပနာ ဘုတ္ကီးနားမွာ ငငူ ငငိုင္လားထိုင္မိေရအထိ “ ႏု “
ေရာဂါက ရင့္လာခဗ်ာယ္ ။
ကိုဦးက “ ႏု “ လူတစ္ေယာက္နန္႔ ပတ္သက္လို႕ ထထူး ဆဆန္းေခ်ျဖစ္နိန္ေရ ဆိုစြာကို ယင္းနိန္႔က “ ႏု “ ကေယာင္
ကတမ္း ေျပာလိုက္ေတ စကားတိအရ ရိပ္မိပုံရေကေလ့ ဇာက ဇာပိုင္ျဖစ္ေတ ဆိုစြာကို ေကာက္ခ်က္ခ်တတ္ပံုမရပဲနန္႔
အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္နိန္ပံုရယင့္။ ေယေကေလ့ ကိုဦးေရ ကေကာင္း လိမ္မာ ပါးနပ္ေတသူျဖစ္ေတအတြက္နန္႔ “ ႏု
“ ေအပိုင္အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္နိန္စြာကို မသိက်ဳိးက်ြံျပဳပနာ တတိတ္ေခ် အကဲခတ္နိန္စြာကို “ ႏု “ သိပါေရ ။
ယင္းပိုင္သိယင့္နန္႔ပင္ “ ႏု “ အတြက္ “ ကိုဦး “ က အေရး မၾကီး ယာလား ။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရေက “ ႏု “
ကိုဦးကို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ပိုင္ ခ်စ္လို႔မရစြာကလြဲလို႔ “ ႏု “ အတြက္ တန္ဖိုးထားေလးစားရဆုံး သူတစ္ေယာက္။
အခက္ အခဲတစ္ခုခုနန္႕ၾကဳံလာခတိုင္း ကိုဦးရာ “ ႏု “ နံပါးသို႔ ေရာက္လာေက “ ႏု “ အတြက္ ျပသနာကို တစ္၀က္္
ေလာက္ ေအာင္ျမင္လားယာလို႕ ခံစားရေရအထိ “ ႏု “ အတြက္ အေရးၾကီးပါလ်က္နန္႔ ဇာျဖစ္လို႕ တစိမ္းျပင္ျပင္
သူတစ္ေယာက္ကို အရူးပိုင္စြဲမက္ တမ္းတမိေရလဲဆုိစြာ

“ ႏု “ ကိုယ့္စြာကိုယ္ေလ့

ကေကာင္းအံ့ၾသတုန္လႈပ္မိပါယင့္ ။ ႏု ကေကာင္း အရူးထနိန္မိယာနန္႔ တူပါေရ ။ ဟုတ္ပါယင့္ ကိုယ့္စြာကိုယ္
ယင္းပိုင္ေတြးမိေရအခါမွရာ ပိုပနာ စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္လာျပီးေက ႏု အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္ခုေလ့ေသာ့ မဟိပဲနန္႔
ၾကိဳင္းၾကီး ၾကိဳင္းငယ္ခ်လို႔ ငိုပစ္လိုက္ခ်င္လာေရ ။

မိုးစဲလားခယာတာေလ့ေသာ့ မိုးဖြဲစိေကေခ်တိ က်နိန္သိမ့္လို႔ ထိုင္စရာနိန္ရာေလ့ မဟိေရတတူ ျဖေျဖးေခ်ေငး
ယင္းေတြးယင္းနန္႔ ေလွ်ာက္လာနိန္ခစြာ “ ႏု “ သူနန္႔တြိခေရ ယင္းနိန္ရာသို႔ေရာက္လာျပန္ေရ။ ရီတမာပင္ (အပင္နာ
မည္မသိ ႏု ကိုယ့္စြာကိုယ္ ပီးထား ေရနာမည္ ) တိက မိုးရီေသာက္ထားရလို႔ လလန္းဆဆန္းေခ်
ျဖစ္နိန္ကတ္ပံုရေကေလေသာ့ “ ႏု “ ရင္ထဲမွာကား ႏြႏြမ္း နနယ္။ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးက
လက္ရမ္းထက္မွာလက္ေထာက္ပနာ ယူအိုဘီဘဏ္ေအာက္ျခီနားက အလွစိုက္ထားေရ၀ါးပင္ စစိမ္း စစိုေခ်တိကို
အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးေမာၾကည့္နိန္လိုက္ေတ။ ရင္ထဲမွာ လလြမ္း ဆေဆြးေခ်နန္႔ အထီးက်န္လိုက္ေတဆိုေရ
ခံစားမႈကဇာကဇာပိုင္ ေရာက္လာကတ္ျပန္ေရမသိ ။ ႏု အဂင့္ ငိုခ်င္နိန္မိယာလား ။ နံေဘးမွာ ပပူ နႏီြးလာဟပ္ေတ
ကိုယ္ငြိတစ္ခုရလို႕ “ ႏု “ ဇ ဇတ္ေခ်ျ ျဖစ္ပနာလန္႔လား ခေရ ။
“ ကိုဦး …………..“
ဖ်တ္ကနဲလွည့္အၾကည့္မွာ ကိုဦး ကို “ ႏု “ တိြလိုက္ရစြာ ။ ကိုဦး “ ႏု “ ကို တစ္ခုေလ့ေသာ့မေျပာပဲ “ ႏု “
ေခါင္းထက္မွာ ေဟြတစ္စက္ ေအတစ္စက္ တြဲေလာင္းခိုနိန္ကတ္ေတမိုးရီတိကို ေျခာက္လားေအာင္
သူ႕လက္ေခ်ာင္းေခ်တိနန္႔ ခဖြဖြေခ်ဆြပနာ သုတ္ပီးနိန္ေရအခါ ႏု တစ္ခုေလ့ေသာ့ မေျပာႏိုင္ပဲနန္႔ ျငိမ္ခံနိန္လိုက္ရေရ ။
ေအရက္ပိုင္းမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္မဟိ အရူးထနိန္ခစြာတိအတြက္ေလ့ “ ႏု “ ကိုဦး ကို တစ္ခု ခု ေျပာဖို႔ စကားလုံးတိ
ရွာ(ၾဟာ) လို႔မရ ။ သူ စိတ္ေၾကနပ္ေတအထိ “ ႏု “ ဆံပင္တိကို ပြတ္သပ္ပီးလို႔ျပီးေရအခါ…….
“ မက္ေဒါနားလ္ ( Mc Donald‘s )ကို လားကတ္ေမနန္႔

“ အမိန္႔ပီးစြာနန္႔ ေခ်ာ့စြာေရာထားေရ သူ႕ရြီးခ်ယ္မႈကို

အာစီးနိန္ေရ သူတစ္ေယာက္ပိုင္ “ ႏု “ ျငင္းပစ္လိုက္ဖို႔ေတာ့ခါ စိတ္ကူးမဟိ ။ မိုးရီထဲမွာ တစ္ညစာဖက္လုံး အလြမ္း
သင့္နိန္ခေရ “ ႏု “ အတြက္ သူရြီးခ်ယ္ပီးလိုက္ေတ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္က ဂုအခ်ိန္မွာ အႏြီးထြီးဆုံးျဖစ္နိန္လီဖို႕ ။
သူ႕စိတ္တိုင္းက်ခ်ည္း ဆရာၾကီးလုပ္ေတဆိုေရ အဓိပၸါယ္နန္႔

ကိုဦးကို မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးပစ္ခပနာ

ႏု “ အရိွက အယင္ထြက္လာခေရ ။

“ အဟား ဟား စိတ္ၾကီးလိုက္ေတစြာမွာေလ့ ႏွစ္ေယာက္ မဟိပါကား ေမးေမေစာႏုသြင္ “
ကိုဦးက “ ႏု “ ကို စပနာ ေနာက္က ျဖေျဖးေခ် လိုက္လာခယင့္ ။ ရီတမာပင္တိကို တစ္ပင္ခ်င္းျဖတ္တိုင္း
ရွပ္လက္ရွည္ ္အျပာႏုေရာင္ ္နန္႔ သူ႕အရိပ္တိက “ ႏု “ နန္႔ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္နိန္ကတ္ေတစြာကို,
ကိုဦးရာသိလိုက္ေက ေအပိုင္ ရယ္ႏိုင္ဖို႔သိမ့္လားဆိုေရ စိုးရိမ္စိတ္ တစ္ခုက
ထထန္၀င္ေဆာင့္နိန္ခေရ ။

အခန္း ( ၃ )

“ အိမ္မက္တစ္ခု ဆန္းၾကယ္ႏုသစ္
ခ်စ္သူ႕ျခီရာ ေကာက္ရလိုက္ေတ “

“ ႏု “ ရင္ဘတ္ကို ျပျပင္း

မီးေရာင္စံုတိနန္႔ လွပသာယာနိန္ေရ ယင္းညစာဖက္မွာ ႏု ရို ႔စီးလာေရကား ( SFP999C ) စြာ ၆၉ ႏွစ္ေျမာက္
စကာၤပူ - ကိုးရီးယား သံအမတ္ မစ္စတာေဂ်ာင္ေဆာင္အဲလ္ ( Mr.Jong Song Rol ) မြီးနိန္႔ပြဲသို႔
အခ်ိန္မွီေရာက္ေအာင္ မိုင္ႏႈန္းကို အျမင့္ဆုံးတင္ပနာ ေျပးလမ္းမထက္မွာ ပန္း၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားနိန္ခေရ။ ႏု နံေဘးက
ခရစ္စတီးနား ( MS Christina ) က နာရီကို ငံု႔တစ္ၾကည့္ၾကည့္နန္႕။ အိိုင္ဖုန္းထဲက လမ္းညႊန္ကိုၾကည့္ပနာ ကားသမား
ဂ်ဳိးလီ ( Mr.Joeli ) ကိုလည္းတတြတ္တြတ္နန္႔ေျပာနိန္ရသိမ့္ေရ။ “ ငါရို႕ေတာ့ခါ ကေကာင္းေနာက္က်နိန္ယာ“
ဆိုစြာကို တရုတ္ပိုင္ ေျပာလိုက္ အဂၤလိပ္ပိုင္ေျပာလိုက္နန္႔ ခရစ္စ္တစ္ေယာက္ စိတ္မြန္းက်ပ္နိန္ပံုရယင့္။ ႏု
ကေတာ့ေက ကိစၥမဟိ ။ ယင္းသူရို႕နန္႔ သိစြာေလ့မဟုတ္လို႔ ကေကာင္းမ်က္ႏွာပူဖို႔မလို။ ခရစ္စ္ေခၚလို႕
လိုက္လာခရေရ သူစိမ္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္နိန္လို႕ အနိန္အထိုင္မေသ က်ဳံ႕နိန္ဖို႕လားဆိုစြာကိုရာ စိတ္ထဲမွာ
တတိတ္ေခ် စိုးရိမ္မိေရ ။
“ အိုေက အရိွက လမ္းက ဂ်ဳိးခ်ဳိင္းယက္လမ္းသြယ္ ( Joo Chiat Lane ) “ လို႕ ခရစ္စ္က ေျပာလိုက္ေတအခါ
မၾကာခင္မိနစ္ပိုင္းမွာ ကိုးရီးယားသံအမတ္ အိမ္ေတာ္ထဲကိုေရာက္ဖို႔ယာလို႔ ႏု သိလိုက္ေတ။ ဂ်ဳိးလီက ကားကို
အိမ္ရွိတစ္ခုမွာ ထိုးရပ္ပစ္လိုက္ေတအခါ

( No.60 Joo Chiat Lane ) ဆိုေရစာလုံးကို အိမ္အ၀င္၀

မုခ္ေဘးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားစြာကိုတြိလိုက္ရလို႔ ေအအိမ္ဗ်ာယ္ဆိုစြာသိလိုက္ပါယင့္။ ႏုရို႕သုံးေယာက္
ကားထက္ကဆင္းလာကတ္ ေတအခါ အာဂႏၱဳတိကိုၾကိဳဖို႔လူတစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ အျပင္မွာမဟိကတ္ယာ။
ေနာက္က်နိန္ခစြာအတြက္ “မ်က္ႏွာပူလိုက္ေတ” လို႔ ခရစ္စ္က ႏု ကိုအသာေခ်ကပ္ေျပာပနာ အရွိကဦးေဆာင္ဗ်ာယ္
၀င္လားေရအခါ ႏု နန္႔ ဂ်ဳိးလီက ေနာက္ကလိုက္လားကတ္ေတ ။
အိမ္တန္းခါးမၾကီးကိုဟရုံေခ် ဟလိုက္စြာနန္႔ ျငိမ့္ေညာင္းညင္သာေရသံစိုင္ေခ်တစ္ခု တတိုး ညွညွင္း ထြက္နိန္ေရစြာကို
အယင္ဆုံး ၾကားလိုက္ရေရ ။ အ၀င္၀ကနိန္ပနာ အာဂႏၱဳခန္းမထဲကို လွည့္၀င္လိုက္ကတ္ေတအခါ လူတစ္ေယာက္
ေတးခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆိုနိန္ပနာ သူ႕ေတးခ်င္းထဲမွာအားလုံး နနစ္ ပပစ္ျမဳပ္၀င္နိန္ကတ္ပံုရေရ ။
ေနာက္က်နိန္ေရသူတိျဖစ္လို႔ ေဘးဘီ ၀ဲယာကို ကေကာင္းအကဲ မခတ္၀ံ့သိမ့္ပဲ ေတးခ်င္းဆိုနိန္ေရသူပါးသို႔ မ်က္ႏွာကို
ရႊိၾကည့္လိုက္ေတအခါ ႏု ၾကက္သီ သီလားခေရ။ ဘုရားသခင္! သူ,ယင္းသူမွ ယင္းသူစစစ္။ ႏု အံ့ၾသသင့္အားၾကီးလို႔
သူေတးခ်င္းဆိုနိန္စြာကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ပံုစံနန္႔ ေငးၾကည္႔နိန္မိေရ။ ကိုးရီးယားရိုးရာ၀တ္စံု ၀တ္ထားေရ

,ေမေခ်တစ္ေယာက္ အေအး(အီး)လာကမ္းပီးေရအခါ “ ႏု , ယူလိုက္ပန “ ဆိုေရသေဘာနန္႔ ခရစ္စ္က ႏု
တန္းေတာင္ဆစ္ကို မသိမသာေခ် တြန္းပစ္လိုက္ေတအခါမွ ႏု ေၾကာင္နိန္စြာက ဖ်တ္ကနဲအသိ၀င္လာေရ။ ႏု
ရွက္စိတ္ မႊ,မႊန္ေခ်နန္႔ ေလာင္ဗန္းထဲက တတည္႔က်ေရခြက္တစ္ခြက္ကိုေကာက္ယူလိုက္ပနာ သူ႕ကိုေလ့ လွမ္းၾကည့္
မိေရအခါ ႏု အနိန္အထားကို သူနားလည္ေရပိုင္ အျပဳံးတစ္စေခ်နန္႕ ေတးခ်င္းဆိုနိန္ယင္းက တုန္႔ျပန္လိုက္လို႕ တစ္ခ်ဳိ႕
ေနာက္ကိုေတာင္ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ကတ္ သိမ့္ေရ ။ သူဆိုနိန္ေရေတးခ်င္းက ဇာေတးခ်င္းဆိုစြာ ႏု မသိ ။
တတိုးတတိတ္နန္႔ ျငျငိမ့္ ညေညာင္းေခ်ထြက္ေပၚနိန္ေရ ကန္းထရီး စတိုင္အဂၤလိပ္ေတးခ်င္းက ရင္ထဲကို အေအး(အီး)
ခ်ခ်မ္း စီးဆင္းလားကတ္ေတလို႕ ႏု ခံစားရစြာေတာ့ခါအမွန္ပါရာ။ ေတးခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ေအေလာက္ပပိုင္ နႏိုင္
ဆိုႏိုင္ေရသူ႕ကို ခ်ီးက်ဴးမိပါယင့္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ သူစြာ ဇာပိုင္လူတစ္ေယာက္လဲ ၊ သူဇာလုပ္လဲဆိုေရ သိခ်င္စိတ္
တိက ႏု အတြင္းစိတ္မွာ ေယာက္ယက္ခတ္နိန္ကတ္ျပန္ေရ ။
သခြါးမသီးအေရာင္ ရွပ္အင္းက်ီလက္ရွည္နန္႔ စတိုင္ေဘာင္းဘီအမဲေရာင္ကို
တြဲ၀တ္ထားေရ သူ႕ပံုစံက ၀င္းဖန္႕ေက်ာ့ရွင္းပနာ

ကေကာင္း ၾကည့္လို႕ေကာင္းေရ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ဆိုစြာ ႏု

စိတ္ထဲမွာရရိုးသသား၀န္ခံ ပစ္လိုက္ေတ။ ေတးခ်င္းဆိုေက တစ္ေၾကာင္းဆုံးေအာင္မရေရ ႏု က သူနန္႔
၀ါသနာတစ္ခုေတာ့ခါ လြဲလားခဗ်ာယ္လို႕ မဆီမဆိုင္အေတြး၀င္ ပစ္လိုက္သိမ့္ယင့္။ လက္ခုပ္သံတိ ခအုပ္
အုပ္ထြက္လာေရအခါမွရာ သူ ေတးခ်င္းဆိုစြာ ျပီးလားဗ်ာယ္လို႕ အသိ၀င္လာျပန္ေရ။ သူ ဆိုလို႕ျပီးေရအခါ
ကိုးရီးယားလူၾကီးတစ္ေယာက္က သူ႕ပါးက မိုက္ကိုယူပနာ စက္ထဲမွာ အသင့္ထည့္ထားေရ တီးလုံးနန္႔
ကိုးရီးယားေခတ္ ေဟာင္းလို႕ထင္ရေရ ေတးခ်င္းတစ္ပုဒ္ ကိုဆိုဖို႕ တီးလုံးအ၀င္ကို ေစာင့္နိန္ယင့္။
ေတးခ်င္းဆိုလို႕ျပီးလားေရအခါ သူ ဇာလုပ္ဖို႔လဲ ၊ သူ ဇာသူတိနန္႔ ဇာပိုင္ဆက္ဆံေရးတိ
ဟိကတ္ဖို႕လဲဆိုစြာကိုေတြးပနာ ႏု တတိတ္ေခ် ရင္ခုန္နိန္မိျပန္ေရ။

အေအး(အီး)နန္႔ ၀ိုင္မ်ဳိးစုံတင္ထားေရ ေကာင္တာသို႔ သူအယင္ဆုံးေလွ်ာက္လားလိုက္ပနာ
၀ိုင္တစ္ခြက္ကိုလွမ္းယူလိုက္ေတလို႕ ႏု ထင္ေရ။ သေသ ခ်ခ်ာမၾကည့္၀့ံလို႕ ဖ်တ္ကနဲတစ္ခ်က္ေခ်ခိုးၾကည့္ပနာ
မ်က္လႊာကိုခ်ဖို႔ ပ်င္ရံုရာဟိသိမ့္ေရ သူ႕အျပံဳးစ, စေခ်တိနန္႔ ႏု ပါးကို တတည့္ မမတ္ေလွ်ာက္လာနိန္ေရအတြက္ ႏု
အိုးတိုးအန္႔တန္႔နန္႔ ျပန္ျပံဳးျပ လိုက္ေတ။ပါးစပ္ကတစ္ခုေလ့ေသာ့မေျပာသိမ့္ပဲ လက္ထဲက၀ိုင္ခြက္ကို
သူကအယင္ေျမွာက္လိုက္ပနာ ႏု ေျမွာက္လာဖို႔ကို ေစာင့္နိန္ေရအတြက္ ႏု လက္ထဲကခြက္ကို သူနန္႔အျမင့္
တတူတူေလာက္အထိ လိုက္ေျမွာက္ပစ္ လိုက္ေတအခါ စပ်စ္၀ိုင္ႏွစ္ခြက္ နခမ္းအနားသားခ်င္း ထိပစ္လိုက္ကတ္ေတ
အသံတစ္ခု ႏုရို႕ ၾကားရံုေခ် ထိုးေဖာက္ ထြက္လာခယင့္။ ႏု ရင္ထဲမွာ ေအး(အီး)ျမညင္သာေရျမစ္တစ္စင္း
ႏွလုံးသားတည္နိန္ရာ တတည့္က ျဖတ္ထြင္းစီးဆင္း လားခေရ။ ခြက္ခ်င္းေတ့ထားေရ နိန္ရာက
သူ႕လက္ကိုျပန္ရုပ္ပနာ ေသာက္ကတ္ေမဆိုေရဟန္နန္႔ ခြက္က ိုေမးေစာင္းထိုးျပျပီးေက မ်က္ႏွာကိုစိေကေခ်
ေမာ့လိုက္ေတ။ စပ်စ္၀ိုင္ကို သူ႕နခမ္း၀နားေရာက္ခါမွ တစ္၀က္ေလာက္သို႔ ျပန္ခ်ပနာ……..
“ တြိရစြာ၀မ္းသာပါေရ ႏု “ လတ္။
ယင္းစကားတစ္ခြန္းကိုေျပာျပီးေက ခြက္ထဲက ၀ိုင္တစ္က်ဳိက္ေလာက္ကို သူေမာ့ေသာက္ပစ္လိုက္ေတ။ နခမ္းေပါက္၀
တတည့္တည့္မွာ ေသာက္ခ်လိုက္ဖို႕ပ်င္နိန္ေရ ၀ိုင္ကိုအရွိန္သတ္ပနာ ႏု သူ႕ကိုတအံ့တၾသ ေမာ့ၾကည့္မိေရ။ ႏု
နားၾကားမွားလားခစြာလား။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ နေ၀တိမ္ေတာင္ျဖစ္နိန္စိုင္မွာပင္………..
“ ႏု ကို ကိုယ္သိနိန္လို႔ အံ့ၾသနိန္စြာလား၊ ယင္းနိန္႔ က ကိုယ္အမွတ္မထင္ၾကားလိုက္ခလို႕ပါ “ …………
ဘုရားသခင္ ! ။ ႏု စိတ္ထဲက ရြတ္ပစ္လိုက္မိေရ ။ ယင္းနိန္႔ကဆိုေက သူအစစ္ မွန္ေရပ ။ယင္းနိန္႔ကို သူေလ့ မွတ္မိ
နိန္ေရပ ။ …………………။

“ ေယေက ရခိုင္တစ္ေယာက္ ဟုတ္ , ဟုတ္ပါလား “

ႏု မယံု၀ံ့ ယံု၀ံ့နန္႔ သူ႕ကို ထထစ္ အ အ လွမ္းမိန္းလိုက္ေတ ။
“ ကိုယ္ ရခိုင္တစ္ေယာက္ျဖစ္နိန္စြာ ႏု အတြက္ ေအေလာက္အံ့ၾသစရာ ေကာင္းနိန္လား ? “
ဟုတ္ေတဆိုေရ အဓိပြါယ္နန္႔ ႏု သူ႕ကိုျပံဳးျပနိန္လိုက္ေတအခါ သူကေလ့ ႏုကိုျပန္ျပံဳးျပေရ ။

“ ႏု ၀တ္လာေရ၀တ္စံုနန္႕ ကေကာင္းလိုက္ပါေရ “
လို႔ သူက ေကာက္ကာ ငင္ကာ ထေျပာေရအခါ ႏု ဇာျပန္ေျပာ ရဖို႔မွန္းမသိပဲ ခရွက္ ရွက္ေခ်ျဖစ္မိသိမ့္ယင့္ ။
“ အမွန္အတိုင္းေျပာစြာပါ ႏု ကိုယ့္ရိုးရာဒီဇိုင္းကို ေအပိုင္အိုင္ဒီယာ ကေကာင္းေခ်နန္႔ ေအနိန္႔၀တ္လာခစြာ
ဂုဏ္ယူပါေရ “

သူ ေျပာလိုက္ေတ ယင္းစကားလုံးတိထဲမွာ အဓိပြါယ္တိ အမ်ားၾကီးပါေရဆိုစြာ ႏု သိလိုက္ေတ ။ ဇာျဖစ္လို႔ေလ့ဆိုေက
အိမ္ေတာ္ထဲက မ, မတိ

အၾကီး အငယ္မရြီး အားလုံးသူစြာ သူရို႕ကိုးရီးယား ရိုးရာအ၀တ္အစားကို ၀တ္ထား ကတ္

လို႔ပင္ျဖစ္ေတ ။ ဂုမွရာ ႏု ကိုယ္၀တ္လာ ခစြာကို ျပန္သတိျပဳမိေရ ။ အနက္ေအာက္ခံမွာ အနီေရာင္ခ်ိတ္တိနန္႔ ဒီဇိုင္း
ဆဆန္းေခ်ထိုးထားေရ ရခိုင္ရိုးရာအဆင္ကို စကပ္နန္႔တြဲပနာ လက္အတိုေခ်ကို အပ္ျခည္ေၾကာင္းတိနန္႔ ပန္းပြင့္ေခ်
ပံုစံခ်ဳံ႕ျခဳပ္ထားေရ မရိုးမဆန္းပြဲတက္၀မ္းဆက္အျဖစ္ ႏု ၀တ္ထားစြာပါ ။လိုင္ပင္း မွာ ပုလဲပုတီးေခ်တစ္ကုံးကိုဆြဲထား
ပနာ

ေလဒီရွဴးအနက္ေရာင္ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ကို စီးထားေရအခါ ေျပာင္၀င္းနိန္ေရအသားနန္႔ ယယဥ္ ေခ် လိုက္ဖက္နိန္

ေရ ႏု စြာ လူမ်ဳိးျခားတစ္ေယာက္အနိန္နန္႔ တစ္မ်ဳိးၾကည့္လို႕ေကာင္းနိန္လီဖို႔ ။ ႏု ၀တ္လာစြာကို ျမင္, ျမင္ခ်င္း
ခရစ္စ္က........
“ ႏု နင္ ကေကာင္းလွေရ ၊ ေအစြာနင္ရို႕ ရိုးရာအဆင္လားလို႕ “
မိန္းခစြာကို သတိရလိုက္သိမ့္ေရအခါ ႏု ၀မ္းသာေၾကနပ္မႈအျပည့္နန္႔ ကိုယ့္စြာကို ျပံဳးမိပနာ သူ႔ကို စေစာင္းေခ်
လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတ ။ အိုး ,သူ နန္႔ ႏု မ်က္လုံးခ်င္း ဆိုင္မိျပန္ေရကား။ ႏု ခြက္ထဲက စပ်စ္၀ိုင္ကို ေသာက္ဖို႕ရည္ရြယ္
ခ်က္ နန္႔မဟုတ္ပဲ ကေယာင္ကတမ္း ေမာ့ခ်လိုက္ေတအခါ စပ်စ္နံ႔နန္႔ေရာနိန္ေရ ၀ိုင္နံ႔ မႊ မႊီးေခ်တိ ရင္ထဲကို ဖိန္းတိန္း
တိန္း ရိွန္းတိန္းတိန္း စီးဆင္းလားခေရ ။
“ ႏု နင္ရို႕က အသိတိလားလို႔ “
ခရစ္စ္က မိန္းလာေရအခါ ႏု ဇာျပန္ေျပာရဖို႔မွန္းမသိပဲ ေၾကာင္အမ္း အမ္းေခ်ျဖစ္နိန္စိုင္မွာ…….
“ က်ြန္ေတာ္ရို႕က ငယ္သူငယ္ခ်င္းတိ ဂုမွျပန္တြိကတ္စြာ “
လို႔ၾကားျဖတ္ေျပာပနာ သူ႔ေအကနာမည္က “ Royl “ ျဖစ္ပနာ ျမန္မာျပည္ကနာမည္က “ ေအာင္ျမတ္လင္း “ လတ္ ။
ရိြဳင္ နန္႔ ေအာင္ျမတ္လင္း။ ယင္း နာမည္ႏွစ္ခုကို မိန္႔က်လားဖို႕ေၾကာက္ေတသူပိုင္ ႏု တစ္ခ်က္ေခ်အတြင္း
အေခါက္တိမနည္း စိတ္ထဲက နိန္ပနာရြတ္နိန္စိုင္မွာ ခရစ္စ္နန္႔ သူ စကားလက္ဆုံက်လားခကတ္ေတ။
အဂၤလိပ္စကားကို လီယူလီသိမ္းေကာင္းေကာင္းနန္႔ ပပိုင္ နႏိုင္ေျပာနိန္ေရ သူ႕ပံုစံကိုၾကည္႔ပနာ ႏု သေဘာက်မိေရပိုင္
အထင္ၾကီးစိတ္ေလ့ျဖစ္မိျပန္ေရ။ အရွိက ေတးခင္းဆိုနိန္ေရ သူရို႕အစီ ီအစဥ္ျပီးလားခဗ်ာယ္ဟိဖို႔ လႈပ္စိ လႈပ္စိနန္႔
အသံ ဗလံတိထြက္လာပနာ အစားအေသာက္ အစီအစိုင္ဖက္ကို အာရံုေျပာင္းကုန္ ကတ္ေတအတြက္ တခ်ဳိ႕ကအစား
အေသာက္ခန္းမမွာ လားတန္းစီနိန္ကတ္ေတပိုင္ တခ်ဳိ႕ကေလ့ အခ်င္းခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ စကားစျမည္ေျပာ
နိန္ကတ္ေတ။
“ ဟိုင္း မစၥတာ ရိဳြင္ “
လို႕ဆိုပနာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လာကတ္ေတသူတိ ေလးငါးေယာက္ထက္္မကလို႕ ႏု အလိုက္တသိ သူ႕နံပါးက ခ,
ခြါခြါေခ် ေနာက္ဆုတ္ပီး ေရအခါ သူက ကိုယ္ကိုစိေကေခ်ယို႕ပနာ “ ႏု အိတ္က္စ္က်ဳစ္မီ “ လို႔ေျပာလိုက္သိမ့္ေရ ။
ခရစ္စ္နန္႕ဂ်ဳိးလီကလည္း သူရို႕အသိတိနန္႔ တိြပနာ ႏႈတ္ဆက္နိန္ကတ္သိမ့္လို႕ယင္းတစ္ခ်က္ေခ်မွာေတာ့ခါ ႏု
တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္အမ္း အမ္းေခ်ျဖစ္နိန္ခယင့္။ ခုနစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေရအခါ …….
“ ႏု ကိုယ္ရို႕ဘူေဖး တန္းစီဖို႕လားကတ္ေမ “
ဆိုစြာကို အဂၤလိပ္ပိုင္ တတိုးေခ် ကပ္ေျပာပနာ အရိွကထြက္လားခလို႕ ႏု သူ႕ေနာက္က လိုက္ပါလားလိုက္ေတ ။ ႏုရို႕
တန္းစီရံုယာဟိသိမ့္ေရ ဂ်ဴိးလီနန္႔ ခရစ္စ္က တစ္ပြဲေတာင္ကုန္ခါနီးယာ ။
“ ႏု ၾကိဳက္စြာ အားလုံးယူစားပါ “

လို႔ သူက ႏု ေနာက္သို႕လွည့္ပနာ ေျပာလိုက္သိမ့္ေရ။ တီဗြီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ျမင္ဖူးသမွ် ကိုးရီးအစားအစာတိနန္႔
မျမင္ဖူးသိမ့္ေရ အစားအစာတိလည္းအစံု ဆိုမွ အစံု။ အမ်ဳိးအမည္တစ္ခုခ်င္းစီအလိုက္ စာကပ္ထားပနာ နာမည္
တစ္ခုကိုေတာ့ခါ စာမကပ္ပဲထား,ထားလို႔ ယင္းနားကိုေရာက္ေတအခါ သူက ႏုကို လွည့္ပနာ မိန္းခြန္း ထုတ္လိုက္
သိမ့္ေရ။

“ႏု ေအခ်င့္ဇာလဲ သိေရမဟုတပ
္ ါလား “ …
သူ႕ပံုစံက ရယ္က်ဲက်ဲေခ်နန္႔။ တစ္ခ်က္ေခ်မွာ ႏု ေၾကာင္လားခေရ ။ ေယေကေလ့ ႏု ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ႏိုင္ပါယင့္။
………………………။

“ သိပါေရ ေအခ်င္႔ ဂင္ခ်ီ “
ေဂၚဖီထုပ္တိနန္႔လုပ္ထားေရ ကိုးရီးယားရို႕ အသည္းစြဲ ဂင္ခ်ီ တစ္မ်ဴိးတည္းကို နာမည္မေရးပဲထား, ထားစြာပါ ။ ႏု
အေျဖ တတည့္က်လို႕ သူက ႏု ေတာ္လိုက္ေတဆိုေရ အဓိပြါယ္နန္႔ လက္မေထာင္ျပသိမ့္ေရ ။ အေပ်ာ္လိႈင္းတိ ႏု
ရင္ထဲသို႕ ပပူ နႏြိီးဆင္းနိန္ကတ္စြာမနား။ ထိုင္ဖို႔နိန္ရာလို႔ သီးသန္႕ခ်ထားစြာမဟိေရအတြက္ ေဟြတစ္စု ေအတစ္စု
မတ္တပ္ရပ္ပနာ စားနိန္ကတ္ရေရစြာကပင္ တစ္မ်ဳိးေခ် စိတ္လႈပ္ရွားဖို႕ ေကာင္းနိန္ျပန္သိမ့္ေရ။ စားဖူးသမွ်ညစာတိ မွာ
ႏု အတြက္ေအနိန္႔ညစာက ပိုပနာအရသာ ဟိနိန္သေယာင္ ။

ႏု , ျပန္ဖို႕စြာအဆင္ေျပပါလား ၊ ကိုယ္ လိုက္ပို႕လို႔ရပါလား “

ဖရဲသီးတစ္စိတ္ကို ခက္ရင္းနန္႔ထိုးဆြယင္း သူက ႏု ျပန္ေျပာဖို႕စြာကို ေစာင့္နိန္ပံုရေရ ။ အယ္… ႏု ဇာပိုင္ျပန္ေျပာ
ရဖို႔ေလ့မသိ အက်ပ္ရိုက္လားခေရ။ ခရစ္စ္ရို႕နန္႕လည္းမတိုင္ပင္ရသိမ့္။ အမွန္ေတာ့ခါ ခရစ္စ္နန္႔ဂ်ဳိးလီက ခရမ္း
ေရာင္လမ္းေၾကာင္းမွာ နိန္ေရသူတိျဖစ္လို႕ သူရို႕ ႏွစ္ေယာက္က လမ္းေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းတည္း ။ အနီေရာင္
လမ္းေၾကာင္းမွာ နိန္ေရ ႏုအတြက္ေတာ့ခါ သူရို႕နန္႕တစ္ျခားစီ။ ေယျပီးေက သူ႕ကိုက ဂုမွရာ သိက်ြမ္းရသိမ့္ေရ
သူစိမ္းတစ္ေယာက္ ။
“ ကေကာင္းစိုင္းစားနိန္ပါကား ကိုယ့္ကိုယ္မယံုလို႔ေတာ့ခါ မဟုတ္ေလာက္ပါနန္႔ “
ရယ္ က်ဲက်ဲေခ်ပံုစံနန္႔ သူက ႏုကို ထပ္ေျပာျပန္သိမ့္ေရ ။ ေယမွာပင္ ခရစ္စ္က နံပါးကိုေရာက္လာပနာ……….,
“ ႏု , ငါရို႕လားဖို႕ယာ၊ တစ္ခါတည္းလိုက္ခဖို႕လား၊ အဂုမွျပန္တိြရေရ သူငယ္ခ်င္းနန္႕ စကားေျပာက်န္ခဖို႔လား “
ဆိုစြာကိုမိန္းေရအထိ ႏု ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္နိန္တုန္းသိမ့္။ အမွန္ေတာ့ခါ ႏု မသိစိတ္ထဲမွာ သူနန္႔ တတူ တူ ျပန္ခ်င္ေရလို႔
ေျပာလိုက္စြာက အၾကိမ္ေထာင္ေသာင္းမကယာ။ သိစိတ္မွာက ႏု ဆင္ျခင္တံုတရားနန္႔ ႏု သိကၡာကို ထိန္းကြပ္
ပီးနိန္ရစြာ ။
“ ငါက ေျပာရာေျပာနိန္ရစြာ၊ မစၥတာရိြဳင္က ႏု ကို ကေကာင္းလိုက္ပို႕ခ်င္နိန္ပံုရေရ, မဟုတ္ေက
ငါရို႕အလိုက္မသိျဖစ္နိန္ဖို႕သိမ့္“

လို႔ဆိုစြာကို ခရစ္စ္က စေရ ေနာက္ေရပိုင္ေျပာပနာ သူ႕အတြက္လမ္းေၾကာင္းထပ္ဖြင့္ပီးလိုက္ေတအခါ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ
အေပ်ာ္ရိပ္ေခ်တစ္ခု မသိလိုက္ မသိသာ ျဖတ္ျပီးလားခစြာကို ႏု ဖမ္းယူလိုက္ႏိုင္ေရ ။ခရစ္စ္က သူေျပာထားေရအတိုင္း
ႏု ရို႕ အမွန္ပင္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတိထင္လို႕ ေအပိုင္လမ္းေၾကာင္းဖြင့္ပီးခစြာျဖစ္ပါဖို႕ ။
ခရစ္စ္နန္႔ဂိ်ဳးလီရို႕ထြက္လားခကတ္ေတအခါ အိမ္ေတာ္ထဲမွာက ႏု နန္႔ သူ အပါအ၀င္ အားလုံးဆယ္ေယာက္
က်ေက်ာ္ ေလာက္ရာဟိယာျဖစ္ေတအတြက္ ျပန္ကတ္ဖို႕ယာဆိုပနာ သူက သံအမတ္ၾကီးနန္႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို
လိုက္ႏႈတ္ဆက္နိန္ေရ။ အားလုံးက ႏု ကို တေစ့(စိ)တေစာင္းအကဲ ခတ္နိန္ကတ္ေတအခါ သူက ခရစ္စ္နန္႔ဂ်ဳိးလီကို
မိတ္ဆက္ပီးခေရပိုင္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတိ ဂုမွျပန္တိြကတ္ေတဆိုစြာနန္႔ု သူ သိထားေရအတုိင္း “ ႏု “ နာမည္တစ္လုံး
တည္းကို မိတ္ဆက္ပီးေရအခါ အားလုံးက “ ႏု “ လို႕ မပီ တပီလိုက္ဆိုၾကည္႔ပနာ ရယ္နိန္ကတ္သိမ့္ယင္ ့။
သူနန္႔တတူျပန္ဖို႔ အိမ္ရိွကို ထြက္လာကတ္ေတအခါ စေစာကထက္ ႏု စေကေခ် မသိမသာတုန္လႈပ္နိန္ခေရ။ ဂုမွသိေရ
သူစိမ္း ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္နန္႔ညည့္ခါသား ကိုးနာရီေလာက္မွာ တတူတူ ျပန္သင့္ပါယင့္လား။
ေအပိုင္လိုက္ျဖစ္ဖို႔အထိ တြန္းအားပီးခေရ အေျခအနိန္ ္တိအရေလ့ ႏု သူနန္႔မလိုက္ျဖစ္ဖို႔ ျငင္းခြင့္မဟိခေရပိုင္
ျငင္းေလ့မျငင္းခ်င္ခ ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ခါ သူ႕ကိုအေကာင္းဖက္က ျဖည့္ေတြး(တီြး) ပနာ ႏု သူ႕ကားေနာက္တန္းခါး

ဘယ္ဖက္ေပါက္က ၀င္ဖို႔ရပ္နိန္ေရအခါ သူနန္႔တတူတူ အရိွကခံုမွာထိုင္ဖို႕ တန္းခါးလာဖြင့္ပီးလို႔ ႏု ကေယာင္
ေတာင္တမ္း ၀င္ထိုင္လိုက္ရျပန္သိမ့္ေရ။ ေမွ်ာ္လင့္မထားပဲ ထိုင္ခံုခါးပတ္ ကိုႏုေခါင္းထက္က ေက်ာ့ယူပနာ
ပတ္ပီးေရအခါ သူ႕ကိုယ္သင္းနံ႕ မႊမႊီးေခ်တိကို ႏု မမိန္႔ မမူးရွဴပစ္လိုက္မိခေရလား….. ။

အခန္း ( ၄ )

“လျီပီတစ္ခ်က္ ညင္သာတိုက္ခတ္
အျပဳံးစနန္႕ လီမွာလြင့္ေမ်ာ
ေပ်ာ္ဖူးကတ္ေတ “

“ ေအာင္ “ လို႔ သူ႕နာမည္ကို အဖ်ားဆြတ္ပနာ ေခၚခြင့္ရေရလူတစ္ေယာက္ဘ၀ထဲသို႕ ႏု နနက္ ရွရိႈ္င္းနန္႔
တစိမ့္စိမ့္တိုး၀င္နိန္မိေရအခါ သူ႕ပါးမွာဟိနိန္ေရ ဆန္းၾကယ္မႈရို႕ကို စိတ္လႈပ္ရွားမႈတိနန္႔ ႏု ဖတ္နိန္တတ္ခေရ ။ သူစြာ
ထူးခ်ြန္ထက္ျမက္ပနာ စိတ္သေဘာထား ျမင့္ျမတ္ျပီးေက ႏူးညံ့သိမ္မြိမ့္သူ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ယင့္။ ဖေဖာ္ရေရြ
နိန္တတ္ပနာ တစ္ဖက္သားကို ကေကာင္းနားလည္ သည္းခံ တတ္သူေလ့ ျဖစ္ေတဆိုစြာကို တစ္ျဖည္းျဖည္းနန္႔ ႏု
သိလာခရေရ ။ ေယေကေလ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သသီးသသန္႔နိန္တတ္ေတ သူ႕စရိုက္ေခ်တစ္ခုကို သတိျပဳမိေရပိုင္
စကားလုံးတိနန္႔ ႏု ေျပာျပဖို႕မတတ္ေတခံစားခ်က္တစ္ခု သူ႕ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္း နိန္ကတ္ေတလို႕ ႏု ခံစားမိျပန္
သိမ့္ေရ ။ စကၤာပူ ရုံးခြဲတစ္ခုျဖစ္ေတ “ The Kids First Fund “ ဆိုေရ ကမၻာတစ္၀န္းက , ကေလးသူငယ္
ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာ နည္းဗ်ဴဟာစီစစ္ေရးနန္႔ စီမံကိန္းေရးဆြဲေရးဌါနက ( Strategic Analysis
and Planning Department) မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္အနိန္နန္႔ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေရ သူ႕စြမ္းရည္ကို ႏု ေလးစား
အားက်မိပါယင့္။ ႏု သိထားသေလာက္ သူ႕အေၾကာင္းတိကို ျပန္ေတြး(တြီး)ပနာ သူနန္႔တတူတူ သီးသန္႕ ဘြတ္ကင္
ယူထားေရအခန္းတစ္ခန္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကို ေစာင္႔နိန္ခကတ္ေတ ။ တန္းခါးလက္ကိုင္ကို တြန္းဖြင့္ပနာ ၀င္လာေရ
အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတအခါ ႏု ကေကာင္း အံ့ၾသသင့္လားခစြာမနား ။

ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးနန္႔ ဘုန္းၾကီးအသိမိတ္ေဆြလို႕ထင္ရေရ လူတစ္ေယာက္၀င္လာစြာကို တြိေရအခါ ႏု
ခေၾကာင္ေၾကာင္ေခ် ေငးပနာ ၾကည္႕နိန္မိေရ။ ေအာင္က ႏု ကို တစ္ခုေလ့ေသာ ၾကိဳမေျပာထားခေရအတြက္ ႏု
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္နိန္စြာကိုၾကည့္ပနာ သေဘာက်နိန္ပံုရယင့္ ။ ဘုန္းၾကီးက ၀င္လာ,လာခ်င္း ႏုရို႕
ႏွစ္ေယာက္ကို အကဲခတ္နိန္လိုက္ပနာ “ ယာ ဇာပိုင္လဲဒကာ ေအတစ္ခါ တိုးတက္နိန္ယာဟန္“ လို႔ အရိုးခံ
အတိုင္းဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ေျပာခ်ပစ္လိုက္ေရအခါ ရွက္(ၾဟက္)စိတ္နန္႔ ႏု မ်က္ႏွာ တတြတ္ ရဲနိန္ခ လီဖို႕။
မသိမသာေခ် “ ေအာင့္ “ ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတအခါ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ၾကည္ႏူးရိပ္တိသမ္းပနာ အျပဳံးရိပ္ေခ်တိ
ေၾကေၾက နပ္နပ္ ဖိတ္က်နိန္စြာကို တြိလိုက္ရေရ။
“ ႏု ၊ ဆရာေတာ္ဘြဲ႕နာမည္က ဦးေခမာစာရ ။ ေက်ာက္ျဖဴျမိဳ႕နယ္ထဲကမင္းျပင္ရြာမွာ ေက်ာင္းစားနိန္ေရ “
ဆရာေတာ္ဘြဲ႕နာမည္နန္႔ ေအာင္က ႏု ကို မိတ္ဆက္ ပီးေရအထိ သူရို႕ဇာလုပ္နိန္ကတ္ေတဆိုစြာ ႏု မသိသိမ့္ ။
တစ္ျဖည္းျဖည္းနန္႔ သူရို႕ ေျပာဆိုေဆြးႏြီးနိန္ကတ္ေတ အေၾကာင္းအရာတိကို ခ်ိတ္ဆက္မိလာေရအခါ အေၾကာင္း
အရာတစ္ခုကို ႏု ေကာက္ေၾကာင္းဆြဲ လိုက္ႏိုင္ခေရ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းအထိဟိေရ မင္းျပင္ရြာမွာ ေက်ာင္းလာ
တက္ကတ္ေတဆင္းရဲႏြမ္းပါး အေခ်သူငယ္တိနန္႔ မိဘမဟိေရ အေခ်သူငယ္တိကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ပီးနိန္ေရ
ဆရာေတာ္တစ္ပါးပင္ျဖစ္ေတ။ ဆရာေတာ္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ထားေရမိဘမဲ့ အေခ်သူငယ္တိထဲက “ ေမာင္ျမင့္ထန
ြ ္း “
ဆိုေရအေခ်က ပညာထူးခ်ြန္ပနာ ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ ဆီးေက်ာင္း၀င္ေရအခါ ေပသာမဟိလို႕
ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏိုင္ေရအေျခအနိန္နန္႔ၾကံဳခရေရ။ ဆရာေတာ္ေလ့ အလႈရွင္တိကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနန္႔ ရွာ(ၾဟာ)ဖြီ
စံုစမ္းယင္း “ ေအာင္ “ နန္႔ ဆက္သြယ္မိခကတ္ စြာနန္႕တူယင့္။ ေမာင္ျမင့္ထြန္း ပညာသင္စရိတ္ ေလးဆယ္
ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကို ေအာင္က ေထာက္ပံ့ပီး နိန္ေရဆိုစြာ သိလိုက္ရေရအခါ ႏုရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းျဖစ္မိစြာကို
တစ္ျပိဳင္နက္တည္းခံစားလိုက္ရေရ။ သူ႕ကို အထင္ၾကီး ေလးစားမိေရစိတ္တိ တစ္ဗိြဗြိေပၚလာပနာ ဇာေၾကာင့္မွန္းမသိ
သူ႕ကိုၾကည့္ျပီးေက ဆေဆြးျမေျမ႕ေခ်ခံစားလာရပိုင္လည္းတိြေရ။ ပံုျပင္ေခ်တစ္ပုဒ္ပိုင္ ႏု သိနိန္ခေရအျဖစ္မွန္ေခ်
တစ္ခုကိုလည္း တတိုက္ဆဆိုင္ အတြက္ေပၚလိုက္ပနာ “ ယင္း ဟန္ထူးဆိုေရ ကေလ့ေခ် “ ကို ႏု သနား
လိုက္မိျပန္သိမ့္ေရ။ ႏု ၾကားခပံုအရဆိုေက ယင္းကေလေခ်ဟန္ထူးေလ့ မိေကာင္းဖေကာင္းနန္႔တြိလို႔ ပ်ေပ်ာ္
ရႊရြငဟ
္ ိနိန္လီဖို႕ရာမေတာင္လို႕ ေျဖေတြး(တြီး)ပနာ စိတ္မေကာင္းစြာကို အတင္းေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ရသိမ့္ယင္ ့။
ဆရာေတာ္နန္႔ ကိစ၀
ၥ ိစၥတိျပီးေရအခါ ႏု ရို႕ႏွစ္ေယာက္ ဘုတ္ကီးက

( Boat Quay ) “ L Opertta “

သို႕ေရာက္လာကတ္ေတ။ ရာသီဥတုကေလ့မိုးအံု႕နိန္ပနာ မမိႈင္းဆဆိုင္းေခ် ျဖစ္နိန္စြာကပင္ တစ္မ်ဳိးေခ် နိန္လို႕
ထိုင္လို႕ ေကာင္းနိန္ချပန္ေရ။ နိန္လည္း မေစာင္းသိမ့္လို႕ လူတိနည္းနိန္သိမ့္ေရအခါ တတိုး ျငျငိမ့္ေခ် ဖြင့္ထားေရ
တရုတ္ေတးခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုနားေထာင္ယင္း သူနန္႕ တတူတူဟိနိန္ရစြာက ရင္ထဲမွာ သံစိုင္တစ္ပုဒ္ကို အခ်ဳိးက်က်
တီးခတ္နိန္ရေရပိုင္ သာယာခ်မ္းေျမ႕စီခေရ။ ပန္းအိုးထဲက အနားတတြန္ု႕ေခ်နန္႔ ဥကန္းစြန္းပင္ ေပါက္စေခ်တိ
လီထဲမွာသသြယ္တတန္း လြင့္က်နိန္ကတ္စြာတိ၊ ထင္းတုံးအပိုင္းေခ်တိကို မျပီတျပီျဖီပနာ ဖရုိဖရဲခ်ထားစြာတိ၊
ပန္းေရာင္ရရင္႔ေခ်တိ အဆုပ္လိုက္,အဆုပ္လိုက္ ပြင့္နိန္ကတ္ေတစြယ္ေတာ္ပင္ပ်ဳိတိကအစ ႏု အတြက္
ကဗ်ာဆန္လွပနိန္ကတ္ျပန္ေရ ။
“ ကိုယ္ ဆရာေတာ္နန္႔္ကိစၥ ၾကိဳမေျပာထားခရစြာ… “
လို႕ဆိုပနာ သူ႕စကားကို တစ္၀က္တစ္ပ်က္တန္႔ထားလိုက္ျပီးေက ပဲစိျပဳတ္နႏူးအအိေခ်တိကို တူနန္႔တစိခ်င္း
ေကာက္စားနိန္ေရ သူ႕ကိုၾကည့္ပနာ တစ္ခုခုေျပာစရာဟိနိန္ေရလားလို႕ ႏု အေတြး(တြီး)၀င္မိလိုက္သိမ့္ေရ။ တစ္ခုခု
ကို ဖြင့္ေျပာျပဖို႕ အနိန္က်ပ္ နိန္လားမသိလို႕ စိုင္းစားမိပနာ ……….
“ေအာင့္ကိုနားလည္ပါေရ ကိစၥမဟိ“

လို႕အဓိပြါယ္ရစြာ ကို သူနန္႔ ႏု ႏွစ္ေယာက္တည္းရာ နားလည္ထားေရဘာသာေဗဒပိုင္ ႏု က ေခါင္းကို ေဟြဖက္
ေအဖက္ စေစာင္းေခ် ယမ္းပနာ လုပ္ျပေရအခါ သူ က ႏု လုပ္ျပစြာကို သေဘာက်ေရပံုစံနန္႔တတိတ္ေခ် ရယ္နိန္ခေရ

“ ေက်းဇူးတင္ပါေရ ႏု ၊ တခါတလီ ကိုယ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသူမွန္းမသိလည္းျဖစ္တတ္သိမ့္ေရ “
ယင္းပိုင္ေျပာပနာ ႏု ၾကိဳက္တတ္ေတ မိႈဟင္းဖတ္ ပ်ေပ်ာ့အအိေခ်တိကို တယုတယထည့္ပီးနိန္ခယင့္ ။

“ ႏု ကို ကိုယ္ တစ္ခုေလာက္ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါေရ “
လေလးနနက္ေျပာလာခေရ သူ႕အမူအယာကိုၾကည့္ပနာ ဇာလဲမသိလို႔ ႏု ခတြန္႕တြန္႕ေခ်ျဖစ္လားမိသိမ့္ေရ ။ ……
“ေအနိန္႔ဆရာေတာ္နန္႔ကိစၥကို ကိုယ့္အမိနန္႔အဘာကို မသိစီဖို႔ပါ “
သူ႕ပါးကယင္းစကားလုံးတိကို ၾကားရလိုက္ေတအခါ ႏု စိေကေခ်ထက္မက သူ႕ကိုအ့ံၾသသင့္မိေရပံုစံနန္႔ ဆတ္ကနဲ
ေခါင္းေထာင္ၾကည့္္မိေရအထိ ။ နႏြီးထထြီးခ်စ္ခင္မႈတိနန္႕ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈဟိေရ သူနန္႕သူ႕မိဘရို႕ၾကားမွာ
ေအပိုင္လ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္တိေလ့ ဟိပါေရလား။ ႏု အ့ံၾသသင့္လားခစြာကို သိယင့္နန္႔ပင္ ယင္းအတြက္သူ႕မွာ ရွင္းျပဖို႕
စကားလုံးတိ အဆင့္သင့္ဟိနိန္ပံုမရ ။ အမွတ္မထင္ပဲျဖစ္လားခေရ ႏု တအံ့တၾသပံုစံကို ျပန္ထိန္းပနာ

သူ႕ကို

အားနာဟန္နန္႔ ……………………..
“ ေဆာရီး ေအာင္, ႏု…… “……
ႏု စကားလုံးတိ မဆုံးသိမ့္ခင္ စ, ေစာေခ်က ႏု သူ႕ကိုလုပ္ျပခေရပံုစံအတိုင္း သူက “ ႏု ကိုနားလည္ပါေရ “ ဆိုေရ
အဓိပြါယ္နန္႔ သူ႕ေခါင္းကို ေဟြဖက္ေအဖက္ စေစာင္းေခ် လႈပ္ျပေရအခါ ႏု ရို႕ႏွစ္ေယာက္စလုံး တိုင္ပင္္မထားပဲ ျပိဳင္တူ
အသံထြက္ပနာ လွလိႈက္ လွလဲွရယ္ပစ္လိုက္ခကတ္ေတ။ အခ်စ္ဆိုစြာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေရသူတစ္ေယာက္နန္႔ တတူတူဟိ
နိန္ရေရအခ်ိန္မွာ သာယာၾကည္ႏူးျခင္းတိနန္႕ ရင္ခုန္သံခ်င္းေလ့ၾကားနိန္တတ္ပနာ ေသာကတိအားလုံးကိုေျပေပ်ာက္
စီႏိုင္ေရအစြမ္းတိေလ့ အလိုလိုဟိနိန္တတ္ပါေရလားေ၀ ။

အခန္း ( ၅ )

“ နာက်င္ခံခက္ အသိနက္ေလ့
ထားခဒဏ္ရာ

အလြမ္းႏြီနန္႔

သူ ငိုနိန္လီဖို႕လား “

နိန္ရာသစ္တစ္ခုကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲေရာက္လာခေရယင္းညည့္က တတိုက္ဆဆိုင္လကြယ္ရက္ျဖစ္လို႔
ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံး ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ပနာ လင္းဆြဲလို႔ထင္ရေရအေကာင္တိ နားရြက္နားက ျဖတ္ဗ်ာယ္ တ၀ွီး၀ွီး
နန္႔ပ်ံနိန္ကတ္ေတအခါ ႏု နေၾကာတိ စိမ့္လားခေရအထိ ေၾကာက္စိတ္၀င္စျပဳလာေရ။ ေၾကာက္စိတ္ ၀င္နိန္ေရ
အာရုံကိုေျပာင္းပနာ အျခားရယ္စရာျပံဳးစရာေခ်တိနန္႔ အစားထိုးၾကည့္ေကေလ့ ယင္းေၾကာက္စိတ္ကို ေဖ်ာက္ပစ္
လိုက္လို႔မရ။ လူသူေလးပါးတိတ္ဆိတ္နိန္ေရ ယင္းပိုင္ညည့္မွာမွ ႏု ဇာေၾကာင့္ေအပိုင္နိန္ရာမွာ အႏၱရာယ္ကိုေတာင္
မေၾကာက္ပဲအရဲစြန္႔ပနာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္နိန္ရစြာလဲ။ အမွန္ေတာ့ခါ ႏု အသံတစ္သံကိုၾကားလို႔ ယင္းအသံရွင္ကို
လိုက္ရွာ(ၾဟာ)ယင္းနန္႔ေအနိန္ရာသို႕ရာက္မွန္းမသိေရာက္လာလတ္စြာ။၀မ္းနည္းအားငယ္သံ ေပါက္နိန္ေရ ယင္းအသံ
ရွင္က ႏု နန္႔ ၀ီးလားခလိုက္ အျပီးေက ပါးလာျပန္လိုက္နန္႔ ႏု သူ႕ကိုရွာ(ၾဟာ)ရစြာ ကေကာင္း ေညာင္းလာေရပိင
ု ္
ေၾကာက္အားၾကီးလို႔ဒူးေတာင္တုန္လာခယာ။ ေနာက္ဆုံးရွ(ၾဟာ)ၾကည့္ေရအနိန္နန္႔ အရွိသို႔ စိေကေခ်ရြိၾကည့္လိုက္
ေမလို႔ဆုံးျဖတ္ပနာ ျခီလွမ္းငါးလွမ္းေလာက္ တိုးၾကည့္လိုက္ေတအခါ အရိွေဒါင္႔ခ်ဳိးနားမွာ မီးဇာကုန္ခါနီးမွန္အိမ္ကို
ကိုင္ထားေရလူတစ္ေယာက္ ထိုင္နိန္ေရပိုင္အရိပ္တစ္ရိပ္လွမ္းျမင္ရလို႔ ႏု အသာေခ်တန္႔ပနာ အကဲခတ္ၾကည့္နိန္
လိုက္ေတ။ ဟုတ္ေတ။ ယင္းခ်င့္ ႏု လိုက္ရွာ(ၾဟာ)နိန္ေရအသံရွင္ဟိဖို႕။ ႏု သူ႕ကို လွမ္းေခၚလိုက္ရေက
ေကာင္းဖို႕လို႕အေတြး(တြီး)၀င္လာပနာ ပါးစပ္ကိုဟဖို႕ရာပ်င္သိမ့္ေရ ဧရာမရလင္းဆြဲငွက္ၾကီးတစ္ေကာင္ ႏု
ပါးတစ္ဖက္ကို အရီဖတ္ပိုင္သူ႕အေတာင္တိနန္႔တစ္ျဖန္းျဖန္းလာသပ္ေတအခါ ႏု ေၾကာက္အား လန္႔အားနန္႔ထေအာ္
ပစ္လိုက္မိေရ။ ထူးဆန္းစြာက ေၾကာက္ၾကီးက်နိန္လို႕ ႏု ေအာ္လို႔မရ။ ဇာပိုင္လုပ္ဖို႔လဲ ။ ေအနားမွာအသက္ဟိေရလူ
ဆိုလို႔ ႏု နန္႔ ထိုသူႏွစ္ေယာက္တည္းရာဟိဖို႕။ေအာ္လို႕မရေရအခါ ႏု လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို တီးပနာ အရိွကလူ
ၾကားေအာင္လုပ္ေတ။ ေယေကေလ့မရ။ ေအအေမွာင္ထုနန္႔ ေအငွက္တိအထဲက ႏု ဇာပိုင္ ထြက္လို႔ရပါဖို႔။
ေဟြလူကေလ့ ရြိေလ့မရြိ၊ လႈပ္ေလ့မလႈပ္ အသက္ဟိေရသူပင္ဟုတ္ပါယင့္လားလို႔ ႏု စိုင္းစားနိန္တုန္း ယင္းသူ
ေျဖးေျဖးခ်င္း ႏု ဖက္သို႔လွည့္လာနိန္ေရ ။ မီးဇာကုန္ဖို႔ယာခါ မွန္အိမ္အလင္းကလည္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ႔ေခ်ရာဟိယာ ။
အမိေယေလ ဘုရားသခင္! အလင္းမွမွိန္ေခ်ေအာက္မွာ ႏြမ္းခြီနိန္ေရမ်က္ႏွာနန္႔ ႏု ဖက္ကိုလွည့္လာေရသူက
ဇာသူဟုတ္ဖို႕လဲ “ ကိုဦး “ ျဖစ္နိန္ေရ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ႏု ကိုျမင္ေရအခါ ကိုဦး အားတက္လားခပံုရေရ ။ ျဖျဖဴ
ဖဖပ္ျဖစ္နိန္ေရ သူ႕မ်က္ႏွာက ႏုကိုျမင္စြာနန္႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုေရပိုင္ သြီးေရာင္ေခ်ျပည္႔လာစြာကို မီးေရာင္မွမွိန္ေခ်
ေအာက္မွာ ျမင္နိန္ရေရ ။ ယင္းအခ်ိန္မွာပင္ ဧရာမရလင္းဆြဲငွက္တိ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေရအသံတစီစီနန္႔ တ၀ွီး၀ွီး
ပ်ံလာနိန္ကတ္ေတ ။
“ ႏု မီးဇာကုန္ဖို႔ယာ ကိုဦးပါးသို႔အယင္လာလတ္ “
ကိုဦးက ႏု ကို သတိပီးပနာ ဟိသမွ်အသံနန္႔ အားကုန္ေအာ္ေရအခါ ႏုေလ့ ဟိသမွ်အားတိနန္႔
ကုန္းရုန္းထပနာ ကိုဦးပါးသို႕
ျပီးလားဖို႕ ၾကိဳးစားေရ။ ေယေကေလ့ထလို႔မရ။ ေၾကာက္စိတ္နန္႔ အသက္ထြက္က်ဖို႕ပိုင္ျဖစ္နိန္ေရ အခ်ိန္မွာပင္
မီးဇာကုန္ပနာ မွန္အိမ္ေလ့ ကိုဦးလက္ထဲကလြတ္က်လို႔ ကြဲက်လားခေရအသံကိုပင္ၾကားလိုက္ ရသိမ့္ေရ။
အေမွာင္တကာ့ အေမွာင္တိနန္႔ ပိန္းပိတ္လားပနာ ကိုဦးကိုလည္း မျမင္ရယာအခါ ႏု လိပ္ျပာစိုင္လားယာ
လို႔ေတာင္ထင္မိေရ ။

“ ကို..…ကိုဦး ….ကိုဦး ဇာျဖစ္လားခဗ်ာယ္လဲ “
ႏု ဟိသမွ် အသံတိနန္႔ကုန္းေအာ္ပနာ က်ဳံးထလိုက္ေတအခါ လက္ထဲမွာ ထြီးလုံးပတ္လုံးတစ္ခုနန္႕ ျငိပနာ
ေမွာက္ခုံထိုးလဲက်လားခေရ ။ ဘုံး ……အင္ ့။
ႏု ကုတင္ထက္က အရုပ္တစ္ရုပ္နန္႔ ထြီးလုံးပတ္လုံး ျပဳတ္က်လားခစြာျဖစ္ပါယင့္ ။ ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းေရ
အိမ္မက္တစ္ခုကိုတင္္ပနာ ႏု ေဇာေခ်ြးျပန္နိန္ခစြာမနား ။ အိမ္မက္ထက
ဲ ၾကြက္နသီးပိုင္နန္႔ လင္းဆြဲအၾကီးမသန္တိကို
ျမင္ေယာင္မိေရအခါ ႏု ၾကက္သီးျဖျဖန္း ထလာမိေရအထိ။ အာေျခာက္ပနာ ရင္တုန္နိန္သိမ့္လို႕ ရီတစ္ခြက္
ေသာက္လိုက္ေရခါမွရာ ရင္စိေကျငိမ္းလားပနာ တည္တည္ ျငိမ္ျငိမ္ျပန္ျဖစ္လာေရ။ ညစာဖက္က ကိုဦးမြီးနိန္႔မွာ
ႏုကိုပီးခေရ မြီးနိန္႔လက္ေဆာင္၀က္၀ံရုပ္ၾကီးကို ဖက္အိပ္ပနာ ႏု လူးက်လားခစြာ

( ကိုဦးက

သူ႕မြီးနိန္႔တာေလ့ေသာ့ ႏု ကို အမွတ္တရတစ္ခု ခုျပန္ပီးနိန္က် ) ။ အိမ္မက္ထဲမွာ ႏု , ကိုဦးကို စိတ္ပူရလိုက္ေတပင္ ။
ျဖဴျဖဴ ၊ ဖပ္ဖပ္ျဖစ္နိန္ေရ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ

၀မ္းနည္းအားငယ္နိန္ေရစြာကို ထင္ထင္ရွရွားျမင္ရပနာ

တစ္ခုခုဆုံးရံႈးလိုက္ရလို႕ သူ ၾကီကြဲခံစား နိန္ရစြာက ေပၚလြင္နိန္ေရအခါ အိမ္မက္ထဲမွာေကေလ့ ႏု စိတ္မေကာင္း။
ကိုဦးနန္႔ ႏုရို႕ႏွစ္ေယာက္စ လုံး မြီးနိန္႔တိကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဖတ္လာခကတ္ေတႏွစ္တိက နည္းေတာင္မနည္းယာ။
ေယေကေလ့ေသာ့ ညစာဖက္က သူ႕မြီးနိန္႔မွာေတာင္ ကိုဦး ေပ်ာ္ရႊင္မနိန္ေရအခါ ႏု ရင္ထဲမွာမေကာင္း။ အထူးသျဖင့္ ႏု
ကိုယ္တိုင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားဖူးေရ ဆန္းၾကယ္မႈတစ္ခုကို ႏု ႏွႏွစ္ျချခိဳက္ျငိတြယ္စျပဳလာေရအခါ (သို႕ )
ယင္းလူတစ္ေယာက္နန္႔ တူညီေရခံစားခ်က္တိကို ေျပာျပစရာမလိုပဲ
အလုိလိုသိနားလည္နိန္ကတ္ေတေႏွာင္ဖြဲ႕ျခင္းတစ္မ်ဳိးနန္႔ ကိုဦးပါးက ႏု မသိလိုက္မသိသာ ၀ီးကြာ
လာနိန္ခယာလို႔ထင္ေရ ။
“ ႏု ေအ Reality ကို, ကိုဦး ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါဖို႕လားလို႔ စိုးရိမ္စျပဳလာယာ “
အဆက္အစပ္မဟိ ေကာက္ေျပာပနာ ႏု ဆံျခည္မွ်င္ေခ်တိကို

ပြတ္ကစပ္နိန္ခေရ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ

နာက်င္ၾကီကြဲမႈတိ အျပည့္နန္႔။ ဂုမ,ွ မၾကာခင္ကမွရာ သိက်ြမ္းခရေရလူတစ္ေယာက္ကို ႏု တစ္ခ်ိန္လုံး
သတိရနိန္တတ္ပနာ ယင္းလူနန္႔ ဆံုႏိုင္ခြင့္မဟိဖို႔စြာကိုေလ့ ေတြး(တြီး) ေၾကာက္နိန္တတ္ေတဆိုေက ဆယ္စုႏွစ္တိနန္႔
နေနာင္းနနင္း အျမစ္တြယ္ထား ေရရီေသာက္ျမစ္တစ္ခုကို ဆြဲႏႈတ္ပစ္ရဖို႕စြာက ကိုဦးအတြက္
ဇာေလာက္ခက္ခဲလိုက္ပါဖို႕။ အခ်စ္ဆိုစြာ ဇာပိုင္ ဆန္းၾကယ္မႈ တိနန္႔ ျပဳစားတတ္ေတ တန္းခိုးရွင္လဲမသိ ? ။

“ ႏု အသံကို မၾကားရေရ ညစာဖက္တိမွာ ကိုဦး နိန္သားမက်ႏိုင္သိမ့္ပါကားေ၀ “
တမင္တကာ လုပ္ယူထားေရအရယ္အျပံဳးတိနန္႔ ကိုဦးက သူ႕ေသာကကို ၀ွက္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္ပံုရေရ ။ တစ္ခုခု
ျပန္ေျပာဖို႕ စကားလုံးတိကို ရြီးခ်ယ္နိန္ရစြာကပင္ ႏု ကိုဦးပါးက ထြက္လာနိန္ေရသေဘာတိ ျဖစ္နိန္ဗ်ာယ္လား ။
အျခားလူတစ္ေယာက္ကို တြယ္ျငိမိလားေရစြာက ကိုဦးနန္႔ ႏု ကို မ်ုဳိင္းေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းပိုင္ ျခားပစ္လိုက္ေမလို႔ ႏု
မေတြး(တြီး) ထင္ဖူးခ ။
“ ကိုဦးကို ႏု တစ္ခုခု လုပ္ပစ္လိုက္မိယာလားမသိ “
ေအထက္ရြီးခ်ယ္လို႕မရႏိုင္ေရ စကားလုံးတိနန္႔ ကိုဦးကို ေတာင္းပန္ၾကည့္မိစြာလား (သို႕) ႏွစ္သိမ့္ပီးမိစြာလားဆိုစြာ ႏု
ကိုယ္တိုင္ သေသခ်ခ်ာမသိ ။
“ ႏု သူ႔ကိုခ်စ္မိလားစြာ အျပစ္တစ္ခုမဟုတ္ပါကားေ၀၊ ကိုဦးက ႏု ကိုခ်စ္ေတပိုင္ပ ။ ေယေကေလ့ ႏု ကိုဦးနားမွာ
မဟိေရရက္တိကို ဇာပိုင္ရင္ဆိုင္လားရဖို႔လဲဆိုစြာ ေၾကာက္နိန္မိေရ “

သက္ျပင္းခ်ပနာ လီပူတိကိုမႈတ္ထုတ္ယင္းေျပာနိန္ခေရ ကိုဦးပံုစံက ႏု မ်က္စိ(ေစ့)ထဲကမထြက္ ။ ညစာဖက္တိုင္း
အလုပ္ဆင္းရစြာ တဗ်င္းေနာက္က်ဗ်ာယ္ ထြက္လာလို႔မရေရအခါတိကလြဲလို႔ ကိုဦးက ႏု အရိပ္တစ္ခုပိုင္ ျဖစ္နိန္ခ
စြာကနိန္ပနာ ယင္းညစာဖက္တိကို ဖဲ့ယူခံရလိုက္ရေရခံစားခ်က္တိက သူ႕အတြက္ ကေကာင္းခါးနိန္လီဖို႕ဆိုစြာ ႏု
နားလည္ႏိုင္ယင့္နန္႔ပင္ အျခားတစ္ေယာက္ပါးမွာ တြယ္ျငိနိန္ေရ စိတ္တိကို ျပန္ေကာက္ယူလို႕မရႏိုင္ ။ ရႈပ္ထြီးမႈတိနန္႔
မြန္းက်ပ္နိန္ခါ ႏု ျပန္အိပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္လို႔မရ ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိျခင္းအတြက္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က
နာက်င္ခံစားရေရအထိ အခ်စ္ဆိုစြာ အဆိပ္သင့္တတ္ပါေရလား ။

အခန္း ( ၆ )

“ ရင္ခုန္
ခ်ဳိျမ
အနမ္းတစ္ပြင့္ သူပီးခဗ်ာယ္… “

ယင္းနိန္႔က စနိန္နိန္႕ညစာဖက္တစ္ခုျဖစ္ပနာ ႏု စိတ္တိလီးနိန္ခေရ။ ညာဖက္မ်က္စိေအာက္ဖက္ တစ္ခ်ိန္လုံး
လႈပ္နိန္ေရအခါ အမွန္အတိုင္းေျပာရေက ႏု အျပင္သို႕ထြက္ခ်င္ေရစိတ္ လုံး၀မဟိခ ။ ေယေကေလ့ေသာ့ ေအာင့္ကို
ပီးထားခေရ ကတိတစ္ခုကို မ်က္စိလႈပ္ေတအေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုနန္႔ ဖ်က္ပစ္လိုက္ဖို႕ေလာက္အထိ ႏု သူ႕ရွိမွာ
အယူမသီး၀ံ့ခါ ေအာင္နန္႔တတူတူ စကာၤပူ - ကိုးရီးယား ခ်စ္ၾကည္ေရးအထိမ္းအမွတ္ ျပဇာတ္ကပြဲတစ္ခုကို လားျဖစ္
ခေရ ။ ကိုးရီးယားသံအမတ္တူျဖစ္ေတ မစၥတာပါ့ခ္ ( Mr. Kim Myong Pak ) က ေအာင္နန္႔တတူတူ “ The Kids
First Fund “ မွာျဖစ္လို႕ သူရို႕ႏွစ္ေယာက္က ဇာလုပ္လုပ္ တစ္ပူးတြဲတြဲျဖစ္နိန္တတ္ေတ ။ မစၥတာပါ့ခ္က ႏု နန္႔
ရင္းရင္း ႏီွးႏွီးျဖစ္လာယာခါ ႏု ကို စတတ္ေျပာင္တတ္လာပနာ တခါတလီ ေအာင္နန္႔ပတ္သက္ေတ အတည္ေပါက္တိ
ကိုလည္းဖြင့္ခ်တတ္သိမ့္ေရ။
“ ႏု နင္ ကေကာင္းကံေကာင္းေရ။ ရဳြိင္ကိုၾကိဳက္ေတ ကေလေမေခ်တိ တစ္ပံုတစ္ပင္ဟိစြာထဲက နင့္ကို
သူရြီးလိုက္စြာေယ “
လို႕ဆိုစြာတိကို ေျပာနိန္တတ္သိမ့္ေရကား။ အဂုေလ့ေသာ့ မစၥတာပါ့ခ္ဖိတ္လို႕ ႏုရို႕ ျပဇာတ္ၾကည့္ဖို႕
ေရာက္လာကတ္စြာျဖစ္ေတ။ ျပဇာတ္က စကၤာပူကတစ္လွည့္၊ ကိုးရီးယားကတစ္လွည့္စီ တင္ဆက္ကျပရဖို႕ ျဖစ္ပနာ
ရွန္ဂရီလားဟိုတယ္က ( Shangri La Hotel ) ခန္းမတစ္ခုမွာ စစည္ ကကား က်င္းပနိန္ခစြာျဖစ္ယင့္။
အာဂႏၱဳျဖစ္ေတ ကိုးရီးယားက အယင္ကျပခြင့္ရပနာ ကိုးရီးယားရွိေဟာင္းရာဇ၀င္တစ္ခုကို အခ်ိတ္အဆက္မိမိနန္႔
တင္ဆက္ကျပနိန္စြာက, ကေကာင္းစိတ၀
္ င္စားဖို႕ေကာင္းယင့္နန္႔ပင္ ႏုမွာ စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ပဲ ခ်မ္းအားၾကီးလို႕
ခိုက္ခိုက္တုန္နိန္ခေရ။ ညစာဖက္က လားခ်င္လာခ်င္စိတ္မဟိပဲ လလီးလလံျဖစ္နိန္ေရအတြက္နန္႔ သင့္ေတာ္ဖို႕လို႕
ထင္ေရ၀တ္စံုတစ္စံုကို ေကာက္၀တ္လာခစြာက လက္အတို၊ စကတ္အတိုျဖစ္ပနာ အဲယားကြန္းေအာက္တတည့္က
ထိုင္နိန္ရအခါ ခ်မ္းအားၾကီးလို႕ ႏု ခခိုက္တုန္လာခဗ်ာယ္။ အဘာေလ ,ေအပံုစံအတိုင္းရာဆိုေကေတာ့ခါ ႏု
သီရလီဖို႕ယာ။ ႏု တစ္ခု , ခုျဖစ္နိန္စြာကို ေအာင္ ရိပ္မိလားခပံုရပနာ ႏု လက္ေခ်ာင္းတိကို လာစမ္းၾကည့္ေရ။
လက္ႏွစ္ဖက္စလုံး ရခဲတုံးပိုင္ ေအး(အီး) စက္နိန္ျပီးေက တစ္ကိုယ္လုံး ခခိုက္တုန္နိန္ေရ ႏုကို ထိုင္ခံုထက္ကအတင္း
ဆြဲပနာအျပင္သ႔ို ေခၚထုတ္လာခယင့္ကား။

ျပဇာတ္ကနိန္ေရအခ်ိန္ျဖစ္လို႕ ႏုရို႕ႏွစ္ေယာက္ ပ်ာယီးပ်ာယာ ထြက္လာခစြာက စိေကေခ်
၀ရုန္းသုန္းကားျဖစ္နိန္ခပနာ ပြဲၾကည့္သူ တခ်ဳိ႕တလီ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ကတ္လီဖို႕။ ခသုတ္သုတ္ေခ်
ေခၚယူလာခေရ သူ႕ေနာက္သို႕ ႏု လိုက္ရာလိုက္လာခေရ ဇာလုပ္ဖို႕ေခၚလားမွန္းေလ့မသိ။ တန္းခါးသုံးေလးခုကို
ခယင္ယင္ေခ် ျဖတ္ပလိုက္ကတ္ပနာ ဓါတ္ေလွကားသို႕ေရာက္ေတအထိ ျဖတ္လားရဖို႕ ထြက္ေပါက္ ( Exit )
အခန္းထဲကို ေရာက္ေတအခါ သူဇာလုပ္လိုက္ေတဆိုစြာ ႏု တစ္ခ်က္ေခ်ေၾကာင္လားခသိမ့္ေရ။ ႏု ကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲသို႔
ဆြဲသြင္းလိုက္ပနာ ႏု တစ္ကိုယ္လုံး သူ႕ပါးကလြတ္က်လားဖို႕ကို ေၾကာက္ေတပိုင္ပံုစံနန္႔ သူ ႏုကို
တတင္းက်က်ပ္ဖက္ထားခေရ။ ႏု လက္ေခ်ာင္းတိကို သူ႕လက္တိနန္႔ ပြတ္သတ္ပီးနိန္ခစြာလား။ ႏု နခမ္းတိ
သြီးေရာင္လႊမ္းဗ်ာယ္္ ပူႏြီးလာခဗ်ာယ္္လား ႏု မသိ။ ႏု သိစြာကရင္ခြင္တစ္ခု။ ပပူ နႏြီးစီးဆင္းနိန္ေရ ႏု နန္႔
အပါးဆုံးရင္ခြင္တစ္ခု။ အျပီးေက တတိုးတတိတ္ ၾကားလိုက္ရေရ မထင္၀ိုး၀ါးအသံေခ်တစ္ခု။
“ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသူမွန္းမသိေကေလ့ ႏုကို, ကိုယ္မခ်စ္ပဲ မနိန္ႏိုင္ဆိုလား ဇာလား ဗလုံးဗထီြးစကားတိ “
ကိစၥမဟိ ေအစကားတိကို ၾကား ၾကား, မၾကားၾကားကိစၥမဟိ။ ဟုတ္ေတ။ ဂုအခ်ိန္မွာ ႏု နန္႔ အပါးဆုံး
စီးဆင္းနိန္ေရရင္ခြင္တစ္ခု ဟိ့နိန္ဖို႕ေလာက္ ဇာအရာကေလ့ေသာ့ ယင္းထက္ပိုပနာ အေရးၾကီးမနိန္ခပါေ၀ ။

အခန္း ( ၇ )

“ပဲ့ၾကြီႏွလုံးသား
ေလာင္ျမိဳက္က်ြမ္းစီ မရြယ္ရည္ေလ့
၀င္လာမုန္တိုင္း ျငိဳးမာန္ဖြဲ႕က…. “

ခ်ဳိျမိန္မိန္းမူးဖို႕ေကာင္းေရ သူ႕အနမ္းစ,စေခ်တိေအာက္မွာ ပူႏြီးခြင့္ရခေရနခမ္းတစ္စံုကို ျပန္ပြတ္သပ္ နိန္မိယင္းက
ရင္ခုန္ခရေရ ယင္းညည့္မွာ အမွတ္တရၾကယ္စုေခ်တိလည္းအမ်ားၾကီး။ လြန္ခေရေလးႏွစ္ေလာက္က ယူနီဆက္ဖ္နန္႔
ျမန္မာအစိုးရရို႕ ပူးေပါင္း လုပ္ေတ

မိဘမဲ့ကေလးသူငယ္တိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးအစီအစဥ္က

က်င္းပေရဆီမီနာတစ္ခုမွာ ႏု ၀တ္လာခေရ ရိုးရာျဖစ္ ခရမ္းေရာင္ခ်ည္ထည္၀မ္းဆက္ကိုနန္႔ပင္ သူ မွမွတ္ရရ
ေျပာျပနိန္ခစြာက ႏုအတြက္ အိမ္မက္တစ္ခုပိုင္။ ဘုရားသခင္ ! ယင္းနိန္႕က ႏု သူ႕ရွိမွာ ဇာပိုင္ပံုစံနန္႕ဟိခပါေလ့။
တစ္နိန္ရာ,ရာမွာ သူ႕ကို ရင္းႏီွးက်ြမ္း၀င္ဖူးခေရလို႕ခံစားမိနိန္စြာက ယင္းေၾကာင့္ပင္လား။ ေယေက ႏုကို သူသိနိန္ခစြာ
လြန္ခေရေလးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကပင္နန္႔ရာ။ အိုး ! ဇာေလာက္ေတာင္ ရင္ခုန္ဖို႕ေကာင္းေရ ဆန္းၾကယ္မႈတစ္ခုပါေလ့။
ေရာင္စံုအိပ္မက္ေခ်တိနန္႔ အလွပဆုံးျဖတ္သန္းခရေရယင္းညည့္ကို အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္ မကုန္က်လားခ်င္ခ ။
ႏွစ္ႏွစ္ ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္လို႔ ေကာင္းခကား ႏု ႏိုးလာေရအခါ ကိုးနာရီေတာင္ထိုးျပီးပါဗ်ာယ္။ စိတ္ကူးျဖေျဖာင့္ေခ်နန္႔
အိပ္ရီး၀လို႕ ေဖာင္းနိန္ေရမ်က္ႏွာနန္႔ ကပိုကရို ျဖစ္နိန္ေရကိုယ့္ပံုစံကို မွန္ထဲမွာတစ္ခ်က္ၾကည့္ပနာ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႕
ပေပါ့ပါးထြက္လာခလိုက္ေတ။ မ်က္ႏွာသစ္လို႕ ျပီးခါနိန္းဆဆဲမွာ ရီခ်ဴိးခန္းတန္းခါးကို တဒုန္းဒုန္းလာေခါက္ေတ
အသံေၾကာင့္ အလန္႔တၾကားနန္႕တန္းခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတအခါ ေမွ်ာ္လင့္မထားေရ သတင္းတစ္ခုက ႏု ရင္ဘတ္ကို

အရိွန္အဟုန္ ျပျပင္းနန္႕ ၀င္ေဆာင့္လာကတ္ေတ။ ႏု အခန္းထဲက ဖုန္းကိုေခၚလို႕မရေရအခါ ဧည့္ခန္းမွာဟိေေရ
ဖုန္းကတစ္ဆင့္ တစ္ဖက္ခန္းက မသြယ္ကို ယင္းသတင္းပီးထားခပံုရေရ ။
“ ႏု , ကိုေက်ာ္မင္းဦး ညည့္ခါက ဆိုက္ထဲမွာျပဳတ္က်လို႔ ၊ ေခါင္းထိလားခေရနန္႕တူေရ ၊ အေရးေပၚတင္ထား
ရေရလတ္ “
ႏု နားၾကားလြဲစြာေတာ့ခါမျဖစ္ႏိုင္။ ယိုင္လားေရျခီလွမ္းတိကိုထိန္းပနာ ကုတင္ထက္သို႕ေရာက္ေအာင္
မသြယ္အကူအညီနန္႔ မနည္းၾကိဳးစားေလွ်ာက္လာခရေရ ။ မ်က္ရည္တိက ဒလေဟာ စီးက်လာကတ္ပနာ ညည့္ခါက
အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္နိန္ခေရကိုယ့္ကို တနားေခ်မွာ ရြံမုန္းပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ပင္ေပါက္လာေရ။ ညည့္ခါကဆိုေက သူ
အိုတီဆင္းနိန္ရလို႔ဟိဖို႕။ ဇာျဖစ္လို႕ စနိန္နိန္႕ညည့္ကိုနန္႕ပင္ အိုတီကဆင္းနိန္ရသိမ့္လဲလို႕ စိတ္ထဲကေလ့
အျပစ္တင္ပနာ သူ႕ကို စိတ္ပူအားၾကီးလို႕ ရင္ထဲမွာဗေလာင္ဆူနိန္ကတ္ေတ ။
မသြယ္နန္႔တတူတူ ေဆးရံုကိုလာခေရလမ္းထက္က ျပန္ပနာလွည့္ျပီးလားခ်င္ေရစိတ္ကို မနည္း ထိန္းထားရေရ။
အေရးေပၚဆိုေက ဇာအေျခအနိန္ထိဆိုးရြားႏိုင္လဲ ႏု မသိ။ ၾကားရဖို႕သတင္းစကားတိကို ႏု ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါဖို႕လား။
ကိုဦးဟိနိန္ေရ အခန္းေပါက္၀ ေရာက္ေတအခါ သူ႕အခန္းေဖာ္ ကိုထြန္းလင္း နန္႕ပက္ပင္တိုးေရ ။ ႏု
တံတြီးကိုက်ိတ္ပနာ အသာေခ်မ်ဳိခ်ပလိုက္ျပီးေက ကိုထြန္းလင္းေျပာဖို႕စကားကို ပင္ပမ္းတၾကီးေစာင့္နိန္လိုက္ေတ ။
“ ကံေကာင္းလို႕ ေခါင္းကိုမထိခ ဂုနေခ်ကသတိရပနာ ျပန္အိပ္ပါလားခေရ ၊ ေယေကေလ့ ဘယ္ဖက္လက္,
လက္ေကာက္၀တ္ အေျခအနိန္ ကေကာင္းဆိုးေရ၊ က်ဳိးလခေရနန္႕တူေရ “
ကိုထြန္းလင္းေျပာအျပီးမွာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခိုးရွဴလိုက္ပနာ တတုန္ ယယင္နန္႕ ေဆးရံုထရံမွာ
မွီနိန္လိုက္ရသိမ့္ယင့္။ အသက္ေဘးက လြတ္ခစြာနန္႔ေခါင္းတစ္ခုခုမျဖစ္ခစြာကိုပင္ေက်းဇူးတင္ရဖို႕လားမေျပာတတ္
ဗ်ာယ္။ ကိုထြန္းလင္းက ကင္တင္းလားကတ္ေမလို႕ ႏု တစ္ေယာက္ထဲကို ေခၚထုတ္လာစြာက တစ္ခုခုေျပာစရာ
ဟိနိန္ပံုရေရ။ ကိုဦးနန္႕ ပတ္သက္နိန္ဖို႕ဆိုစြာကို အလိုလို သိနိန္တာေလ့ ဇာျဖစ္ဖို႕ဆိုစြာ ရွရွင္းၾကီးေတာ့ခါမွန္းလို႕မရ

“ ႏု ရို႕ ဇာျဖစ္ကတ္လဲဆိုစြာ က်ြန္ေတာ္မသိ။ ကိုေက်ာ္မင္းဦး ေအေလး-ငါးလမွာ ကေကာင္းေျပာင္းလဲလားခစြာပါ ။
အခါတိုင္းေအေလာက္ တက္တက္ၾကြၾကြနိန္တတ္ေတသူ မိႈင္မိႈင္ေခ်ျဖစ္နိန္ခစြာၾကာယာ။ အစက က်ြန္ေတာ္မသိလို႕
သူ႕ကိုေတာင္ စလုိက္မိသိမ့္ေရ “
ကိုထြန္းလင္းက စကားကိုတေထာက္ေခ်တန္႔ပနာ ေကာ္ဖီတစ္က်ဳိက္ေသာက္နိန္လိုက္ေတ။ ကိုထြန္လင္း ေျပာနိန္ေရ
လမ္းေၾကာင္းတိက ႏုပါးသို႕တတည့္လာနိန္မွန္းသိေကေလ့ ျပန္ေျပာဖို႔ စကားလုံး, တစ္လုံးေတာင္ ႏု ပါးမွာဟိမနိန္ခပဲ
သူဆက္ေျပာလာဖို႕စြာကို ရာေစာင့္နိန္မိေရ ။
“ ေယေကေလ့ သူ ကေကာင္းေတာ္ေရလူရာနန္း။ သူ႕ခံစားခ်က္ကို ေတာ္ရံုနန္႔ထုတ္ျပတတ္ေရသူကားမဟုတ္ ။
က်ြန္ေတာ္ေတာင္ သူ႕အခန္းေဖာ္ျဖစ္လို႕ရိပ္မိစြာ။ ေအရက္ပိုင္း က်ြန္ေတာ္ထင္ေရ သူ လုံး၀အိပ္မရနန္႕တူေရ ။
အိပ္ေရးဆက္တိုက္ပ်က္နိန္ခေရအထဲ ကြန္ကရစ္ေလာင္းစြာကို ညည့္လုံးျပတ္ၾကီးၾကပ္နိန္ရေရအခါ သူ……..“
ကိုထြန္းလင္းက သူ႕စကားကို တိုးလိုးတန္းလန္းနန္႕တန္႕ထားလိုက္ေတ။ ႏု ကို တစ္ခ်က္အကဲခတ္လိုက္ျပီးခါ
………………..
“ က်ြန္ေတာ္ ႏု ကို တစ္ခုခု တြန္းအားပီးခ်င္လို႕ မဟုတ္ပါ ၊ ေအေလာက္ေတာ့ခါ သိထားသင့္ေရဆိုေရ သေဘာနန္႔ရာ“

လို႕ ေျပာလာေရ ကိုထြန္းလင္းကို ႏု တစ္ခုခုေတာင္ျပန္မေျပာႏိုင္ခ ။

နိန္႕ခင္းဖက္တစ္နာရီေလာက္မွာ ကိုဦး

ျပန္ႏိုးလာခေရ။ ေခါင္းနန္႕တစ္ကိုယ္လုံးမွာ ပတ္တီးတိ ဖေဖြးျဖဴနိန္ေရ သူ႕ကိုၾကည့္ပနာ ႏု ရင္ထဲမွာ
ဆို႕နင့္နိန္ကတ္ေတ။တမိုးထလုံးငိုခ်င္သမွ် ေအာင့္ထားရလို႕ ႏွာပိတ္ေတလည္းမခ်ိယာ။ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးကို
ၾကည့္ျပီးခါမွ သူ႕မ်က္ႏွာကို စေစ့ၾကည့္ဖို႕မ၀ံ့ဒ၀ံ့။ ဘုရားသခင္ ! ကိုဦး ေအပိုင္ျဖစ္ရစြာ ႏု ေၾကာင့္လို႕ ႏု
ကိုယ္တိုင္ခံယူမိနိန္ေရလား။ ႏုနန္႔မ်က္လုံးခ်င္း တတည့္ဆံုေရအခါ ကိုဦးက အျပံဳးတစ္ခုကို အားယူပနာ ျပံဳးျပေရ။
သူ႕ကို မစိုးရိမ္ကဲ့ဖိဆိုေရသေဘာ။ ႏုေၾကာင့္ ကိုဦး ေအပိုင္ျဖစ္ရစြာမဟုတ္ဆိုေရသေဘာ။ ယင္းသေဘာတိကို
စကားလုံးတိနန္႕မေျပာျပပဲေတာင္ ႏု နားလည္ႏိုင္ပါယင့္နန္႔ ဇာျဖစ္လို႕ သူ႕ပါးကထြက္လာမိေရ ဆိုစြာ ႏု
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္နိန္မိျပန္ေရ ။
ပတ္တီးစတိလြတ္နိန္ေရ သူ႕လက္၀ါးတစ္ဖက္ကိုအသာေခ်ဆုပ္ကိုင္ပီးေရအခါ သူ႕လက္ဖ၀ါးနန္႔တင္းႏိုင္သမွ်
တင္းေအာင္ ႏု ကိုျပန္ဆုပ္ထားခေကေလ့ အယင္ကပိုင္ အားနန္႕အင္နန္႕ နေနာင္းက်က်စ္မဟုတ္။ ေမွးမွိန္နိန္ေရ ကိုဦး
အၾကည့္တိထဲမွာ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တိကို အျပီးသပ္လႊတ္ခ်ျပီးခယာေတာင္မွ ႏုကို သူ႕ပါးကထြက္မလားကဲ့လို႕
ေျပာနိန္ကတ္စြာလား။ သူ႕ ခ်စ္ျခင္းတိနက္ရိွဴင္းမႈကို သူ႕မ်က္လုံးတိကတစ္ဆင့္ ႏု ကိုေျပာျပနိန္စြာလား။ သူ႕မ်က္လုံး
တိက ယင္းပိုင္ဖြင့္ဆိုမႈတိနန္႔ ႏုကို အသနားခံေတာင္းပန္နိန္ကတ္စြာလားေ၀။ နင့္သီးပနာ ရင္၀သို႕အလိႈက္,
အလိႈက္တက္လာကတ္ေတ ၀မ္းနည္းမႈတိကို ပေစာင္ပိုင္မႈတ္ထုတ္ရပါဖို႕။ တခါတလီဘ၀ဆိုစြာ ေအပိုင္နာက်င္
ေၾကကြဲစရာတိ၊ အထစ္အေငါ့, အေကြ႕အေကာက္တိနန္႔ရာ ရင္းႏီွးက်ြမ္း၀င္ နိန္တတ္ပါေရလား ။

အခန္း ( ၈ )

“ ႏွစ္ေယာက္တစ္သက္ ကိုင္းခ်င္းႏြယ္ယွက္
ခ်စ္သူေပ်ာ္ေက ကိုယ္လည္းေပ်ာ္ေရ
ခ်စ္သူႏြမ္းေက ကိုယ္လည္းႏြမ္းေရ “
ေလဆိပ္ကျပန္လာေရ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး

ႏု ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာနန္႔ ၀မ္းနည္းနိန္မိေရ ။ ဂုရက္ပိုင္းမွ

ေလဆိပ္ကို လာၾကိဳရစြာ ကပင္ တိုက္ဆိုင္လြန္းနိန္လားမေျပာတတ္ယာ။ ေလဆိပ္ေရာက္ေက လြန္ခေရသုံးလ
ေလာက္ကအိမ္ျပန္လားခေရ ကိုဦးကို ပိုပနာသတိရ, ရလာတတ္ေတ။ လက္ေကာက္၀က်ဳိးလားခလို႕
စတီးရိုးထည့္ထားရေရအခါ ယင္းခ်င္႔ျပန္ဆက္မိေရအထိ အခ်ိန္တစ္ခုကို ကိုဦး ပီးဆပ္လိုက္ရဖို႕သိမ့္။ အင္ဂ်င္နီယာ
တစ္ေယာက္အတြက္ လက္တစ္ေခ်ာင္းကိုရာ ဆုံးရႈံးလိုက္ရဖို႕ဆိုေက ႏု စိတ္ကူးနန္႕ေတာင္ မေတြး(တြီး)ၾကည္၀
့ ံ့ ။
ေအေလာက္ ခါးသီးဖို႕ေကာင္းေရ မွားယြင္းမႈတိကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရစြာ ကိုဦး ဇာေလာက္ ပင္ပမ္းလိုက္ပါဖို႕။ ကိုဦး ,
ႏု ကို နာၾကည္းမိလီဖို႕လား ။
“ ဘယ္လိုလဲ ေဒၚေစာႏုသြင္ တိတ္လွေခ်လား “
ႏု ရို႕( MPDB )ဘဏ္ဒုဥကၠဌ ဦးသူရိန္ေမာ္( မႏၱေလးဇာတိ)က ကားရွိခန္းကေနာက္ျပန္လွည့္ပနာ လွမ္းစလိုက္ေတ
အခါမွရာ ႏု ဇာေလာက္ထ,ိ တိန္းပါလာခစြာကို သတိရျပီးေက ဆရာ့ကို အားတုန္႔အားနာဟန္နန္႔ျပဳံးျပမိေရ ။

“ ဒါန႔ဲညည္းေတာင္ျပန္ရဖို႕နီးလာျပီထင္တယ္။ ညည္းဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ ႏွစ္,ႏွစ္ခြဲရတာမလား၊ ခုဘယ္ေလာက္
က်န္ေသးလဲ “

ဆရာက မိန္းလဲမိန္း သူ႕စြာသူလဲ ျဖည့္ေျပာပနာ ႏု ျပန္ေျပာစြာကို ေစာင့္နိန္ေရ။
“ သမီး ဒီမွာေနရမွာ ေလးလပဲ က်န္ေတာ့တယ္ဆရာ “
ျပန္လားရဖို႕ဆိုစြာကိုၾကားေရအခါ စိေကေခ်စိတ္မပါသံေပါက္နိန္ေရလီသံနန္႔ျပန္ေျပာလိုက္မိေရ။
…………………………………………………….
“ ဘာလဲ ညည္း ဒီက မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူးနဲ႔ တူတယ္။ ဒီလိုလဲ မျဖစ္ျပန္ဘူးကြဲ႕။ ဒီႏွစ,္ ႏွစ္ခြဲမွာ ရထားတဲ့ မင္းအေတြ႔
အၾကံဳေတြကို ငါတို႕ဘဏ္က အခုတကယ္လိုအပ္ေနျပီ ။ မင္းလုပ္ႏိုင္မွာပါ ။ ဘရိုင္က မင္းသိပ္ေတာ္တဲ႔အေၾကာင္း
ခဏ, ခဏေျပာတာပဲ “
ႏု လီပူတစ္ခ်က္အသာေခ်ခိုးထုတ္ပနာ ေယပ။ ဟုတ္ေတပလို႕ ဆရာေျပာနိန္စြာတိကို စိတ္ထဲက ဇာကို အလို
မက်မွန္းမသိ ဘုေတာ, ေတာနိန္မိေရ။ EFGဘဏ္ ေငြေၾကးစီမံခန္႔ခြဲေရးတာ၀န္ခံ မစၥတာဘရိုင္ယန္က ဆရာ့
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လို႕ ႏုကို ေအမွာ ထရိန္နိန္ ႏွစ္,ႏွစ္ခြဲ လာဆင္းခိုင္းခစြာျဖစ္ေတအတြက္ မၾကာခင္မွာ ႏု ျပန္ရဖို႕ယာ ။
ယင္းပိုင္ဆိုေက ေလာေလာဆယ္ ႏုရို႕ႏွစ္ေယာက္ ၀ီးနိန္ကတ္္ရဖို႕သိမ့္ဆိုေရ အေတြး(တြီး)တစ္ခုက ရင္ထဲကို မေမာ
ပပမ္း၀င္လာချပန္ယင့္။ ဆရာ့ကို အာမိုကိုက သူ႕ႏွမအိမ္သို႕၀င္ပို႕ျပီးေရ အခါ ႏု အိမ္သို႕တန္းျပန္လာခပနာ စိတ္ၾကိဳက္
အ၀တ္တစ္စံုကိုရြီးနိန္မိေရ။ အလယ္မွာခါးပတ္အမဲေရာင္ပတ္ထားရပနာ ဒူးဆစ္ေလာက္ ေရာက္ေတ
အျပာေရာင္ဒီဇိုင္း ဆန္းဆန္းဘေလာက္စ္ကိုရြီး၀တ္ျပီးေရအခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မွန္ရွိမွာ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ၾကည့္ပနာ
စိတ္ေၾကနပ္နိန္မိေရ ။ အိမ္ရွိအေပါက္၀ကိုထြက္လိုက္စြာနန္႔ ပန္းအိုးထဲမွာတတြတ္ရဲပနာ ပြင့္နိန္ေရႏွင္းဆီပြင့္ေခ်တိ
လီသသြင္ေခ်နန္႕ ဘယ္ညာယိမ္းထိုးနိန္ကတ္ေတစြာကအစ တစ္မ်ဳိးေခ်ၾကည့္လို႕ေကာင္းသိမ့္ယင့္။
ခ်စ္သူနန္႔တိြရဖို႕ဆိုေရ တြန္းအား တစ္ခုနန္႔ပင္ အရာ ရာက ႏုပ်ဳိဆန္းသစ္ျခင္းတိနန္႔ ၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းနိန္ျပန္ေရ။
စေစာဖက္က မမႈန္ သသုတ္ ျဖစ္နိန္ခစြာေခ်တိ မသိမသာအေရာင္ ပါးလားခဗ်ာယ္္။ အနီေရာင္ဟြန္ဒါကားတစ္စီး
ျမင္ကြင္းထဲကို ေရာက္လာေရအခါ ႏု အျပဳးံတိ ကေကာင္းအသက္၀င္လွပနိန္ကတ္ လီဖို႕ဆိုစြာ ႏု ကိုယ္ ႏု
သိျပီးသားနန္႔ရာ။ ဓါတ္ေလွကားမွာကပင္ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ခုန္နိန္တတ္ေတစြာက ႏုအတြက္ ရိုးပင္မရိုးႏိုင္။ ထိုင္ခံုခါးပတ္
ပတ္ပီးနိန္ေရ ေအာင့္ပါးက ကိုယ္သင္းနံ႕ကို ႏု ခိုး,ခိုးရႈတတ္စြာေလ့ သူသိဖို႕မဟုတ္။ အျဖဴေရာင္မွာ
ခရမ္းေရာင္အစင္းတိ ိေဖာက္ထားေရ ရွပ္လက္ရွည္နန္႔ သူ႕ပံုစံကတစ္မ်ဳိးေခ် သန္႔ျပန္႔နိန္ျပန္သိမ့္ေရ။
…………………………………………… …………………

ကိုယ္ရို႕ ဇာကိုလားကတ္ဖို႔လဲ မသိခ်င္ပါလာ “

ညကပင္ နိန္ရာအတိအက်မေျပာပဲတစ္နိန္ရာသို႕ လားဖို႕ဟိေေရလို႔ရာေျပာထားခေရအတြက္ ဇာသို႕လားနိန္ေရ
လဲဆိုစြာ ႏု သသီးသသန္႔မမီးခ်င္ခ။
“ ေအာင္ကမွ မေျပာထားစြာ , ႏု ပေစာင္သိပါဖို႕လဲ “
ၾကိဳမေျပာထားလို႕စိတ္ေကာက္ခ်င္ဟန္နန္႔ ႏု နခမ္းစူျပေရအခါ သူက ကားေမာင္းနိန္ယင္းက ဘယ္ဖက္လက္နန္႔
ယမ္းပနာ ႏုေခါင္းကို ဖြ,ဖြေခ်လွမ္းထုေရ။ တေအာင့္ေလာက္ ဆဆိတ္ေခ်ျဖစ္လချပီးခါ ျငိမ့္ျငိမ့္ ညင္ညင္ တီးလုံးေခ်

တိနန္႔ ဖိတ္က်လာေရေတးခ်င္းတစ္ပုဒ္က ႏု ပါးႏွစ္ဖက္ကို ရဲတက္လာစီခေရ ။

“ Toby Keith “

ဆိုထားေရ

( You Shouldn’t Kiss Me Like this ……..)
“ …….မင္းနခမ္းတိနန္႔ ငါ့ကိုထိလိုက္ေတယင္းတစ္ခ်က္ေခ်မွာ,ထူးဆန္းေရခံစားခ်က္တစ္ခု ငါ့ရင္ထဲမွာ
လိႈင္းတစ္စင္းပိုင္ျဖတ္စီးလားခ ……, …………., လွ်ပ္စစ္အားနန္႔အတို႔ခံလိုက္ရေရပိုင္ အဂင့္တစ္ခ်က္စိေကေခ်ရာ ။
အစကပင္ရာ မရည္ရြယ္ခဆိုေက , မင္းယင္းပိုင္ ေတာ့ခါ မနမ္းသင့္ပါေ၀ , …………., ………….., မင္းအနမ္းေခ်တိ
ေအပိုင္ငါ့ကိုပီးေရအခါ,ယင္းခ်င့္ မင္းေျပာျပခ်င္ေရစကားလုံးတိမွန္း ငါ သိနိန္ပါယင့္။ ေယဇုနက္ ေဘဘီ (အခ်စ္ေခ် )
ငါ့ကို မင္းအနမ္းတိ တစ္ခါထပ္ပနာပီးလာလိုက္ပါေ၀ ….. ”
ရွန္ဂရီလာဟိုတယ္မွာ ကိစၥျဖစ္ျပီးေရေနာက္ပိုင္း ေအေတးခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းကိုရာ ေအာင္ ဖြင့္,ဖြင့္နိန္ တတ္ေတ ။
ေတးခ်င္းထဲမွာပိုင္ ႏု သူ႕ကိုျပန္နမ္းမိခေရလား ။ အိုး ႏု မမွတ္မိ ။ ခ်မ္းလို႕ခခိုက္ တုန္နိန္စြာက ႏု နခမ္းတိ
နႏြီးထထြီးျဖစ္လာခစြာကိုရာ မွတ္မိနိန္ေရ။ ႏု ရွက္(ၾဟက္)လို႔ပါးႏွစ္ဖက္ ရဲတက္လာရာဆိုေက ယင္းခ်င့္ကို
ေအာင္က အရသာခံပနာ လွည့္ၾကည့္, လွည့္ၾကည့္လုပ္တတ္သိမ့္ေရ။ ဘဒုတ္ဖက္ ( Badok )ခ်ဳိင္းခ်ီလမ္းက ျခံ
တစ္ျခံထဲကိုခ်ဳိး၀င္ဖို႕ပ်င္ခါမွ ေအာင္က ေတးခ်င္းကို ပိတ္ပစ္လိုက္စြာ။ အသက္ ၅၅ ႏွစ္ေလာက္ဟိေရ
တရုတ္မတစ္ေယာက္ထြက္လာပနာ ကားေနာက္ခန္းမွာ ထည့္လာခေရ ပစၥည္းထုပ္တိကို ႏု ရို႕ပါးကႏိုင္သေလာက္
ကူဆြဲပီးပနာ အိမ္ထဲသို႕၀င္လားကတ္လိုက္ေတ။ အထဲသို႕ေရာက္ေတအခါ ႏု အေျခအနိန္တစ္ခုကို နားလည္
လိုက္မိေရ။ တႏုိင္တပိုင္ ထူေထာင္ထားေရမိဘမဲ့အေခ်တိ ေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာေခ်တစ္ခု။ ေအာင္က
သူ၀ယ္လာခေရပစၥည္းတိနန္႔ စကာၤပူေဒၚလာ တစ္ေထာင္ကို အလႈေငြျဖတ္ပိုင္းပံုစံမွာျဖည့္ပနာ တနားေခ်က
ထြက္ၾကိဳေရေဂဟာမွဴးပါးသို႕ လွဴစြာကိုတြိရေရအခါ ႏုအတြက္ စိေကေခ်အံ့ၾသဖို႕ေကာင္းနိန္ေရပိုင္။ ယင္းအေခ်တိ
လႈပ္ရွားမႈမ်ဳိးစံုနန္႕မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုတိကို ႏု လွည့္ပတ္ၾကည့္နိန္ယင္းက အေခ်တစ္ေယာက္ကိုအတြက္ေပၚလာ
ျပန္ေရ။ မိဘမဲ့အေခ်သူငယ္တိနန္႔ ပတ္သက္လာေရအခါတိုင္း ႏု ယင္းကေလေခ်ကို သတိရမိတတ္စြာကိုေလ့
ကိုယ့္စြာကိုယ္ေတာင္ အ့့ံၾသမိေရအထိ။ ေဂဟာမွဴး ခ်ေက်ြးေရမုန္႕တိကို မေကာင္းတတ္လို႕တတို႕ေခ်ေလာက္ စားပနာ
စိတ္ထဲမွာက ယင္းကေလေခ်အေၾကာင္းကရာ စိုးမိုးနိန္လို႕ ခ်ဳိင္းခ်ီကျပန္လာေရ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ႏု ဆဆိတ္ေခ်
ပါလာ ခေရအခါ , ေအာင္က………………………………..

“ ႏု ကေကာင္းပင္တိတ္ေတကား “ …………………………………“

“ အင္း , ႏု ဇာျဖစ္နိန္စြာလည္းမသိ ….”
ႏု စကားကိုက အူလလည္ျဖစ္နိန္လို႕ ေအာင္ကနားလည္ပံုမရဟန္နန္႔ ေခါင္းကိုယမ္းျပေရ ။
“ ႏု ယင္းပိုင္ သတိရနိန္တတ္စြာကို ကေကာင္းထူးဆန္းေရလို႕လည္း ခံစားနိန္ရျပန္ေရ “
ေျပာစြာကို တိုးလိုးတန္းလန္းရပ္ထားလိုက္ပနာ ႏု စိုင္းစားပိုင္လုပ္နိန္ေရအခါ သူက ဇာေျပာခ်င္လဲဆက္ေျပာဆိုေရ
သေဘာနန္႕မပြင့္တစ္ပြင့္ေခ်ျပံဳးပနာ ေခါင္းညိတ္ပီးေရ။ ႏု အက်ိတအ
္ ခဲတစ္ခ,ု ခုျဖစ္နိန္စြာကို နားေထာင္ပီးေမ
ဆိုေရသေဘာ ။

“ေအာင္သိလား လြန္ခေရဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကဟိဖို႕။ ႏု ကုန္သြယ္ေရးဌါနမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၀င္လုပ္ခသိမ့္ေရ”

ေအာင္က “ အင့္၊ အင္း “ နားေထာင္နိန္ေရ ဆက္ပနာေျပာဆိုေရသေဘာနန္႔ ေခါင္းညိတ္ျပျပန္ေရ ။
“ ယင္းခါက ညႊန္ၾကားေရးမွဴးအန္တီၾကီးနန္႕ သူ႕လက္ေထာက္တစ္ေယာက္ေျပာနိန္စြာကို ႏု အဂုထိေလ့ သတိရပနာ
စိတ္မေကာင္းျဖစ္နိန္ခစြာ “
ႏုက တေထာက္ရပ္ပနာ ေအာင့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတအခါ ေအာင္ကလည္း ႏုကို လွမ္းၾကည့္လိုက္လို႕
အၾကည့္ခ်င္းေတာင္ ဆံုပစ္လိုက္ကတ္သိမ့္ယင့္ ။
“ ယင္း မ,မက မုဒံုဇာတိကဆရာ၀န္ေပါက္စေခ်လတ္။ ယင္းသူ႕ေယာက်ၤားကေလ့ ဆရာ၀န္ေပါက္စေခ်
ရန္ကုန္သားလတ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ဇာျဖစ္ကတ္ေတဆိုစြာ အန္တီရို႕ေလ့အေသအခ်ာေတာ့ခါမသိ။ ယင္းလူနန္႔ရေရ
သားကို လုံး၀မယူခ်င္ဆိုပနာ ဟန္ထူးေခ်ကို အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ပါးကို ပီးပစ္ခေရလတ္“
က်ြီကနဲ တစ္ခ်က္ျမည္ပနာ ကားက ဘရိတ္မနည္းအုပ္ပလိုက္ရလို႕ ႏု လန္႔လခဗ်ာယ္ ဘုရားတလိုက္မိေရ ။ ေအာင္
ဇာျဖစ္လဲမသိလို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတအခါ စတီယာရင္မွာလက္ႏွစ္ဖက္ကိုတင္ထားပနာ ကိစၥမဟိ ဆက္ေျပာ
ဆိုေရသေဘာနန္႕ ေခါင္းညိတ္ျပလို႕ စ, ေစာက စကားကို ႏု ျပန္ဆက္လိုက္ေတ ။
“ေယေကေလ့ ယင္းဟန္ထူးေခ်ေလ, ကေကာင္းကံေကာင္းေရ ။ သူ႕ကိုမြီးစပ္ေတ မိဘတိကေလ့ သေဘာေကာင္း
မေနာေကာင္း၊ ပညာတတ္ ဥစၥာလည္းဟိ၊ အငယ္ေခ်ေလာက္ကပင္ စကၤာပူကိုေျပာင္းလားခကတ္ေတလတ္ ။ ႏု
စိတ္ထဲမွာ သူ႕အမိန္႔ေသက သူ႕ေယာက်ၤားကို စိတ္နာေကေလ့ သူ႕သားအရင္းတစ္ေယာက္လုံးကို ဇာျဖစ္လို႕
ေအပိုင္သူမ်ားကို ပီးပစ္ခရလဲဆိုစြာ စိုင္းစားလို႕မရ။ ေပသာလည္းႏွစ္ဖက္စလုံး ကေကာင္းခ်မ္းသာေရလတ္။
သူမ်ားတိကေတာ့ေက အရြယ္လည္းငယ္ကတ္သိမ့္ေရအခါ မရင့္က်က္ကတ္သိမ့္လို႕ ႏွစ္ေယာက္ မာနျပိဳင္ကတ္စြာ
ျဖစ္ဖို႕လို႕ ထင္ကတ္ေတ ။ ႏု ကေတာ့ခါ ယင္းဟန္ထူးေခ်ကိုခ်ည္း အလိုလိုအတြက္ေပၚပနာ သနားနိန္မိေရ “
တစ္ခ်ိန္လုံးတႏုံ႕ႏုံ႕ျဖစ္နိန္စြာကို ဖြင့္ခ်ပစ္လိုက္ေတအခါ ရင္ေပါ့လားခပိုင္တြိလို႔ စိေကေခ်လန္းလာေရ မ်က္ႏွာနန္႕
ေအာင့္ကို ၾကည့္လိုက္ေတ။သူ႔မ်က္ႏွာက စေစာကပိုင္ရႊရႊင္လလန္းမဟုတ္လားလို႔။ ႏုပါးက စိတ္မေကာင္းစြာတိ
သူ႕ပါးသို႕ကူးလားေရဟိဖို႕လို႔ ကိုယ့္စြာကိုယ္ ျပန္ေတြး(တြီး)ပနာ ဆဆိတ္ေခ်နိန္လိုက္ေတ ။
“ ႏု , ရစီပီစ္ ( RECIPES ) ကို ၀င္ကတ္ဖို႕လား “
ႏုရို႕ဘဏ္နန္႕ေဘးတိုက္တစ္လမ္းေက်ာ္က ေအဆိုင္မွာ ႏုရို႕စားနိန္က်။ ႏုက ဆာဆာနန္႕ အီတလီေခါက္ဆြဲ
တစ္ပြဲလုံးကုန္ေအာင္ တီးပစ္လိုက္စြာကို ေအာင္က ေအပိုင္ထိုင္ၾကည့္နိန္ခပံုရယင့္။
“ အင္, ပီဇာ ေအေလာက္ၾကိဳက္ေတသူက ဇာလို႕မကုန္လဲ “
ႏုက အံ့ၾသသင့္ပနာမိန္းေရအခါ ,
“ ကိုယ္ , တရုတ္မ တိုက္လိုက္ေတ ေကာ္ဖီ ကေကာင္းေသာက္ပစ္ခလို႕ ရင္ကယ္နိန္ေရ“ လတ္ ။
သူ ႏု ကို အိမ္ျပန္လိုက္ပို႕နိန္ခေရအခါ အျပန္လမ္းက စိေကေခ်တိတ္ဆိတ္နိန္ေရလို႕ႏုထင္ေရ။ အခါတိုင္း
ဖြင့္နိန္က်ေတးခ်င္း (You Shouldn’t Kiss Me Like this )ေတာင္ မဖြင့္ျပန္ေရအခါ တစ္ခ,ု ခုလိုနိန္ေရပိုင္ ႏု
ခံစားမိသိမ့္ယင့္။ တစ္နိန္ရာေရာက္ေတအခါ သူေရ ကားကိုတုန္႔ကနဲရပ္ပစ္လိုက္လို႕ ခ်ဳိင္းခ်ီကျပန္လာခါကပိုင္ ႏု

လန္႔လားျပန္သိမ့္ေရ။ ကားဇာျဖစ္လို႕လဲမသိဆိုေရစိတ္နန္႔ အကဲခတ္ ္ၾကည့္လိုက္ေတအခါ ကားတစ္ခုေလ့ေသာ
ျဖစ္ပံုမရ။ ေအာင္ စိေကေခ်ထူးဆန္းနိန္ေရလို႕ထင္နိန္တုန္းမွာပင္ သူ ႏု ဖက္ကိုယိမ္းထိုး လာခပနာ ႏုကို
သိမ္းက်ဳံးဖက္ယူထားလိုက္ေတ။ ႏု အသက္ရႈေတာင္က်ပ္လားဖို႕ေလာက္။ သူ ဇာျဖစ္နိန္စြာလဲ။ ႏု တစိေခ်
ေၾကာက္စျပဳ လာပနာ သူ႕လက္ေမာင္းတိတို ခြါခ်ေကေလ့ ခြါလို႕မရ။ ျပ ျပင္း၊ ရွရွ သူ႕အနမ္းတိေအာက္မွာ သူ႕ကို
နားမလည္ႏိုင္ ။ သူစြာ တဆိတ္ေခ် စိတ္နန္႔ကိုယ္နန္႕ လြတ္နိန္ေရသူပိုင္ ။

“ ေဆာရီး ႏု , ကိုယ္ ……… “
ဆက္မေျပာပဲေအေလာက္နန္႔တန္႔ထားပနာ အေခ်တစ္ေယာက္ပိုင္ ႏု ပက္ခုံးထက္မွာ မိွန္နိန္ျပန္ေရအခါ ႏု သနား
စိတ္နန္႔သူ႕ကိုပြတ္သတ္ ပီးနိန္မိေရ ။

ေအာင္ဇာျဖစ္လို႔လဲ

ႏု မ၀့ံ၊ ဒ၀ံ့ မိန္းၾကည့္ေကေလ့ သူကဆဆိတ္ေခ်ပင္ ႏု ပါးမွာမွိန္နိန္တုန္း။ ပုံမွန္ထက္ စိေကေခ်ယင္နိန္ေရ
သူ႕အသက္ရွဴသံတိကို ႏု အတိုင္းသားၾကားနိန္ရယင့္။ လက္၀ါးခ်င္းထပ္ပနာ ဆုပ္ထားကတ္လို႕ သူ႕လက္ဖ၀ါးက
သြီးေၾကာေခ်တိ ဆဆတ္ေခ်ခုန္နိန္စြာကိုေလ့ ႏု သိနိန္ရျပန္ေရ ။ တနားေခ်မွာပင္ စိတ္လက္မအီမသာျဖစ္လာပံုရေရ
ခ်စ္သူကို ႏု ဇာပိုင္လုပ္ပီးရပါဖို႕။ ႏွလုံးသားထဲမွာ သူ႕ကို နနက္ ရွရိႈင္းစိုက္ထားျပီးခယာျဖစ္လို႕ ခ်စ္သူေပ်ာ္သမွ် ႏု
ေၾကနပ္နိန္တတ္ပနာ ခ်စ္သႏ
ူ ြမ္းရိနိန္ျပန္ေကေလ့ ႏွလုံးသားကပါလိုက္ပနာ ႏြမ္းနိန္တတ္ေတအခါ အခ်စ္ဆိုစြာ
ကုိင္းခ်င္းဆက္ သစ္ပင္ေခ်တစ္ပင္ပိုင္လည္း ျဖစ္တတ္သိမ့္ပါေရလားေ၀ ။

အခန္း ( ၉ )

“ ဒဏ္ရာတစ္စ ႏွလုံးသားမွာ
ခ်န္ချခီရာ ရင္နန္႔ ရင္းခါ
ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ အခ်စ္သင့္စ…
ီ ………”
ေဗဒင္တစ္ခုေလ့မဟုတ္ခ။ ပံုျပင္တစ္ခုေလ့မဟုတ္ခ။ ႏု ရွိတတည့္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေျပာနိန္ခကတ္ စြာျဖစ္လို႕
နားၾကားလြဲျခင္းေလ့မဟုတ္ခ။ ထိုခါက ႏု ၾကားခရပိုင္ တစ္ဆင့္စကားေလ့ မဟုတ္ပါပဲနန္႔ ႏု မယံုၾကည္ခ်င္။
“ အရီးက ကိုယ့္၀မ္းနန္႔ မလြယ္ခရစြာရာတစ္ခ,ု မြီးကင္းစ ႏွစ္ပတ္သားေလာက္ကပင္ ယင္းကေလ့ေမေခ်
လာပီးခစြာ၊ ျပတ္သလားမမိန္းကဲ့ တစ္နာရီေတာင္မထုိင္ခပဲ အိမ္ထက္ကဆင္းလားခေရ ။ ေယတာေလ့အေခ်ကို
အရီးရို႕ပါးသို႕ ပီးဖို႕ၾကိဳတင္ေလ့လာထားခပံုရေရ “
ေအာင့္အမိ အရီးေအာင္မျဖဴက မ်က္ရည္စတိကို လက္သုပ္ပ၀ါနန္႔ စစမ္း၊ စစမ္းတို႔ပနာ ေျပာနိန္ခစြာတိ ။

“ အငယ္ေခ်ခါ ခ်ဴခ်ာအားၾကီးလို႕ သူ႕နာမည္ သက္ဟန္ထူး ကနိန္ဗ်ာယ္ နိန္႔နံကိုက္ေအာင္ ေအာင္ျမတ္လင္းလို႕
အဖေသမွာေျပာင္းပစ္လိုက္ခစြာ “
“ ေအာ့ “
ႏု ဟန္လုပ္ပနာ ေသာက္နိန္ခေရေကာ္ဖီတိ လိုင္ေျခာင္းအေပါက္၀သို႔ ျပန္ထြက္လာကတ္ေတ ။

“ ဟန္ထူးေခ်ကို အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ပါးကို ပီးပစ္ခစြာလတ္ “
သူ႕ရိွမွာမွ ႏု ေျပာထြက္ခရေရလို႕။ ညႊန္ၾကားေရးမႈဴးအန္တီရို႕က သူ႕အသက္အရြယ္နန္႕ ယင္းအေခ်လို႕ ေျပာနိန္
ကတ္ေလ့ေသာ့ ယင္းအေခ်က ႏု နန္႔ရြယ္တူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေရလို႕ ဇာျဖစ္လို႕ မစိုင္းစားႏိုင္ခပါေလ့ ။
“ ေျခာက္တန္းေလာက္မွာ သူ႕အဖဖက္က အေဘာင္မေသ ေအာင္ေခ်ကို တြိခ်င္လို႕ေရာက္လာခေရအခါ ေအာင္ေခ်
မသိေအာင္ အရီးရို႕မွာ ဖုံးဖိရသိမ့္ေရ။ အေဘာင္မေသက ေအာင္ေခ်ခုနစ္တန္းမွာ တစ္ခါျပန္ေရာက္လာပနာ
အေခ်ကိုျပန္ပီးပါလတ္။ အရီးကိုယ္ခ်င္းစာေကေလ့ ဇာပိုင္ျပန္ပီးႏိုင္ပါဖုိ႕သိမ့္ေလ ့။ ယင္းေၾကာင့္ပင္ အရီးရို႕စကၤာပူကို
စေစာ၊ စစီးေရာက္လာခကတ္စြာ။ အေဘာင္မေသနန္႔ အရီးရို႕ေျပာနိန္ကတ္စြာ တခ်ဳိ႕တလီကို ေအာင္ေခ်
ၾကားနိန္ခစြာမနား။ အေခ်မလို႕ဆက္စပ္မစိုင္းစားတတ္ခစြာလတ္။ ယင္းနိန္႕ခါေ အာင္ေခ်ေျပာျပမွရာ
အရီးရို႕လင္မယားသိရစြာ ။သနားဖို႕ေကာင္းလိုက္ေတအေခ် ၊ ေအအခ်ိန္ထိ က်ိတ္ပနာခံနိန္ခစြာ “
မ်က္ရည္ ခ်ေခ်ာင္းစီးဗ်ာယ္ အရီးေျပာနိန္ခစြာတိကို ႏု ၾကားတစ္ခ်က္ မၾကားတစ္ခ်က္။ ရင္ထဲမွာနာက်င္
ရအားၾကီးလို႕ ႏွလုံးသားက တစ္စစီပဲ့ၾကြီဖို႔ယာ ။
“ ေအေလာက္ၾကာျပီးခါမွ အရီးရို႕၀ါထားခကတ္ေတလို႕ထင္ဖို႕စြာကို အေၾကာက္ဆုံး “
…………………………………………………………………….”

က်ိန္စာတစ္ခုကို ႏု အရွင္လလတ္ က်ခံနိန္ရစြာလား ။ ႏု ဇာ၀ဠ္ၾကြီးတိဟိခလို႕ မွားယြင္းမႈတိကို စနစ္တက် ပီးဆပ္
နိန္ရစြာပါေလ့ ။
“…သူ႕သားအရင္းတစ္ေယာက္လုံးကို ဇာျဖစ္လို႕ ေအပိုင္သူမ်ားကို ပီးပစ္ခရလဲဆိုစြာ စိုင္းစားလို႕မရ……”
ယင္းစကားလုံးတိနန္႕ ႏုခ်စ္သူကို ႏု ျမႈပ္သပ္ပစ္လုိက္မိယာ ။ ယင္စကားလုံးတိနန္႕ သူ႕စိတ္ကို အနာတရျဖစ္စီခယာ ။
ဘ၀မွာ ေအေလာက္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းေရ တိုက္ဆိုင္မႈဆိုေကေလ့ေသာ့ ယင္းတိုက္ဆိုင္မႈက က်ိန္စာတစ္ခုကို
အံထုတ္ပစ္လိုက္ခဗ်ာယ္္ ။
“ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသူမွန္း မသိေကေလ့ ႏု ကို,ကိုယ္မခ်စ္ပဲ မနိန္ႏိုင္ယာ “
ဆိုလား၊ ဇာလား ဗလုံးဗထီြးစကားတိကို ႏု နားမလည္ႏိုင္ခ။ သနားဖို႕ေကာင္းလိုက္ေတခ်စ္သူ။ သူ႕ကိုယ္သူ
ဇာသူလဲမသိဆိုေရ မထင္၀ိုး၀ါးခံစားမႈတစ္ခုနန္႕ရွင္သန္နိန္ခရလို႕ရာ သူ႕မ်က္လုံးထဲမွာ ႏု မဖတ္တတ္ေတ အရိပ္တစ္ခု
ဟိနိန္ခစြာမနား ။ မိဘမဲ႔အေခ်တိကို ဇာပိုင္ခံစားမႈတိနန္႕ သူျဖည့္ဆည္းပီးနိန္ခလီဖို႕။ ဇာျဖစ္လို႕ ႏုရို႕ ပါးကိုရာ

ေအမွားယြင္းမႈက ေရာက္လာခစြာလဲ ? အဟင့္, ေအခ်င့္ ႏု မယံုပါရစီကဲ့ ။ ေအပိုငၾ္ ကြီကြဲမႈတိနန္႔ ခ်စ္သူကို
မပူေလာင္ပါရစီကဲ့။ ႏု စိတ္တိ လြတ္ထြက္လားခဗ်ာယ္လား ႏု ကိုယ္ ႏု မသိ ။ လမ္းလား ၊လမ္းလာတိက
ႏုကိုၾကည့္ပနာ တစ္ခုခု ေျပာလားကတ္ေတလား ႏု မသိ။ ႏု ရင္ထဲမွာ စစူး နနစ္နာက်င္နိန္ေရစြာကိုရာ ႏု သိေရ ။
ရင္ငြိ႕နႏြီးေခ်တစ္ခု ႏု ေနာက္ေၾကာမွာ လာဟပ္စြာကိုရာ ႏု သိေရ။ အေနာက္ကနိန္ သိုင္းဖက္ပနာ အရွိသို႕ေလွ်ာခ်
လာေရ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္စရာမလိုပဲနန္႔ တတင္း က်က်ပ္ဆုပ္ညွစ္ထားမိေရလား။ တစ္သိမ့္သိမ့္နန္႔
ရိႈက္ငင္နိန္ရလို႕ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးပါ ႏုနန္႔ တတူတူလိုက္တုန္နိန္ခဖို႕။ မ်က္ရည္တိကို သူသုတ္ပီးနိန္ယင္းကမွ
တာက်ဳိးက်ေရပိုင္ စီးဆင္းလာကတ္ျပန္ယင့္။
“ ႏု “
ၾကြီကြဲဆို႕နင့္နိန္ေရ သူ႕အသံမွာ အင္အားတိမဟိ။
“ ေအာင္ ၊ ႏု ကို တစ္ခု ခုလုပ္ပစ္လို္က္ပါလာ………”
ႏု စကားတိဆုံးေအာင္ မေျပာလိုက္ရသိမ့္ခင္ သူ႕လက္ေခ်ာင္းတိက ႏု နခမ္းကို လာပိတ္ထားလိုက္ကတ္ေတ ။
“ ႏု ဇာမွားယြင္းခလို႔ေလ့၊ ႏု ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဟန္ထူးေခ်ဟိနိန္ခလို႕ရာ ကိုယ္ရို႕ခ်င္းတြိခြင့္ရကတ္စြာမနား ၊
ကိုယ္ရို႕ခ်င္း မတြိခင္ကပင္ ကိုယ္ရို႕သိနိန္ခကတ္ေတေလ “
ေခ်ာ့သိပ္ပနာျပဳံးျပနိန္ေရ သူ႕မ်က္ႏွာက ႏြမ္းနယ္လွပါယင့္ ။ သူ ေအခ်င့္တိကို ဇာပိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ပါဖို႕ေလ့ ။ သူ႕မိဘ
အရင္းတိကို သူဇာပိုင္စိတ္ထားမ်ဳိးနန္႔ မြတ္သိပ္နိန္လီဖို႕။ သူ႕ခ်စ္သူကို ဇာပိုင္ႏွစ္သိမ့္မႈတိ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္
တိနန္႕စြန္႔လႊတ္ပစ္ခ၀ံ့ဖို႕။

“တြိခြင့္ရရံုသက္သက္က ႏုရို႕အတြက္မရက္စက္လြန္းအားၾကီးလား ေအာင္ “
သူ႕ရင္ခြင္မွာ မွိန္ထားယင္းကေျပာေရ ႏု အသံက ထြက္ေတဆိုရံုေခ် ။
“ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရေရ ၊ ရာရာမသိထားေရ လူတစ္ေယာက္ကိုမွ ………. “
လီထဲမွာလြင့္ပါနိန္ကတ္ေတ ႏု ဆံမွ်င္စေခ်တိကိုလိုက္ဖမ္းယင္းက သူ႕စကားလုံးတိကို တစ္၀က္တစ္ပ်က္နန္႔
ရပ္ပစ္လိုက္ေတ။

“ ႏု ရို႕ အခ်ိန္တစ္ခုနန္႔ ကုစားၾကည့္ကတ္ဖို႕လား ေအာင္ “
သူ သက္ျပင္းတစ္ခုကို ႏု မသိေအာင္အသာေခ် ခိုးခ်ဖို႕ၾကိဳးစားယင္းက
“ ကိုယ္ရို႕အျဖစ္က အခ်ိန္နန္႔ကုစားလို႕ရႏိုင္လို႕လား၊ ႏုနန္႔ ကိုယ္က မ်ဳိးႏြယ္မတူကတ္ဗ်ာယ္္ေလ………..”
…သူ႕အသံက……တိမ္၀င္လားခေရလား ။……
“ ေအာင္, လသားေခ်ကပင္ ရခိုင္တစ္ေယာက္ျဖစ္နိန္ခစြာေလ “

သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးကို လႈပ္ခါပစ္လိုက္ယင္းက ႏု စိေကေခ်, က်က်ယ္ လေလာင္ေအာ္ေျပာပစ္လိုက္ေတ ။
သူရယ္နိန္ယင့္။ ရယ္နိန္ေရသူ႕မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္စတိ တြဲလြဲခိုနိန္ကတ္ဗ်ာယ္္လား………။ …
“ အမွန္တရားတစ္ခုကိုသိယင့္နန္႕ပင္ ယင္းခ်င့္ကို မဟုတ္လို႕ မသိက်ဳိးက်ြံျပဳထားရေရ စိတ္ဒုကၡမ်ဳိး ႏုကို, ကိုယ္
မရစီခ်င္ ၊ ႏုရို႕မ်ဳိးႏြယ္ကို ႏုျမတ္ႏိုးသေလာက္ ကိုယ္ ယင္းခ်င့္ကို အေလးထားပါေရ ႏု ၊ “
သူ႕စကားလုံးတိကို ခြန္းတုန္႕ျပန္ဖို႕ ႏုမွာ အင္အားတိ မဟိယာ။ ဧကႏၱ သူ ေအစကားလုံးတိနန္႔ ႏွစ္သိမ့္ပနာ
သူ႕ခ်စ္သူပါးက ထြက္ခါြလားဖို႕ ပ်င္နိန္ယာလားမသိ။ နာက်င္နိန္ရစြာတိ ျပေျပ ပ်ေပ်ာက္ဟိဖို႕ဆိုေက ႏု တစ္ခ်က္ေခ်
သီးခံေစာင့္ပီးပါေမ ။ ထြက္မလားပါကဲ့ခ်စ္သူ ။ တစ္ခ်က္ေလာက္ ထြက္မလားလိုက္ပါက့ဲ။ ………
“ ႏု ကေတာ့ခါ အရူးတစ္ေယာက္ပိုင္ ျဖစ္နိန္လီဖို႕ထင္ေရ “
ႏု လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္စလုံးကို ဆုပ္ကိုင္ပီးလာေရ သူ႔လက္ဖ၀ါးတိက ေဟြတစ္ခါကပိုင္ ပပူ နႏြီးမဟုတ္။ ဘုရားသခင္ !
သူ႕လက္ေခ်ာင္းတိေလ့ေအး (အီး) စက္လို႕ပါကားေ၀ ။
“ သတိရေရစြာတိကို ႏု ေျပာေရ အခ်ိန္တစ္ခုနန္႔ ကုစားလို႕ရေရေလ, ေနာက္ဆိုေက ႏု နိန္သားက်လားလိမ့္ေမ “
ေသခ်ာေရ။ ေအႏွစ္သိမ့္မႈတိနန္႕ ႏု ၾကားထားခေရအတိုင္း သူ ႏု ပါးက ထြက္လားဖို႔ပ်င္နိန္စြာ ။
“ ေအာင္ အဂင့္ဆုံးျဖတ္ျပီးယာပ ၊ ယင္းကိုလားဖို႕ “
တခ်ိန္လုံး မမိန္းခ်င္ခေရစကားတစ္ခြန္းကို ႏု ခရီးမိုင္ေထာင္ခ်ီကလာခေရ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈပိုင္မ်ဳိးနန္႔ သူ႕ကို
မိန္းလိုက္ေတ။ မေျပာလိုက္ပါက့ဲ။ ကိုယ္ဆုံးျဖတ္ျပီးယာလို႕အခ်က္ေလာက္ မေျပာလိုက္ပါကဲ့ ခ်စ္သူ။ ႏု
ဆုေတာင္းေရအတိုင္း သူ မေျပာလိုက္ခ ။ အဂယင့္ကိုမေျပာလိုက္ခစြာ ။ ေယေကေလ့ ႏု ဆုေတာင္းမျပည့္၀ခပါေ၀ ။
ဆ, ဆိတ္နိန္ျခင္းေရ ၀န္ခံျခင္းတစ္ခုဆိုစြာကို ႏု သတိလက္လြတ္ျဖစ္မိလိုက္ေတမနား။

လတ္ဗီးယား ( Latvia )

အထိေတာင္မွ။ ဘာလတစ္ပင္လယ္( Baltic Sea )နားက လတ္ဗီးယားဆိုေရႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ သူ႕တာ၀န္ကို
ထမ္းေဆာင္းယင္း ဘ၀ထဲကအိမ္မက္ဆန္ေရရက္စက္မႈတိကို မိန္႕ႏိုင္သေလာက္မိန္႔ေပ်ာက္ပစ္လိုက္ဖို႕ သူ
ထြက္လားဖို႕ယာ။ ဟင့္အင္း လတ္ဗီးယားအထိမက သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးေရ မ,မတစ္ေယာက္ပါးကပါ တစ္ဘ၀စာလုံး
ထြက္လားဖို႔ယာ။ လားလီ ေအေလာက္လားခ်င္နိန္မွေတာ့ခါ လားလီ။ ၀ီးႏိုင္သမွ် ၀,၀ီးလားလီ။ ႏု သူ႕ရင္ဘတ္
တစ္ျပင္လုံးကို အရူးတစ္ေယာက္ပိုင္ ထုေထာင္းနိန္မိစြာလား။

ပင္ပန္းအားၾကီးလို႕ သူ႕ရင္ခြင္မွာ တနားေခ်

မွိန္းနိန္မိလိုက္ေတအခါ နားနန္႕ၾကားနိန္ရေရ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါမႈတစ္ခုက သူ႕ငိုသံလား။ ခ်စ္သူ႕ငိုသံလား။
ခ်စ္သူ႕ငိုသံဆိုမွေတာ့ခါ နာက်င္ၾကြီကြဲရပါယင့္ေ၀ ……..။

နိဂုံး

ျခီသံလံုလုံနန္႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္နိန္ခေရဆန္းၾကယ္မႈတစ္ခုက ပီးလာဖို႕၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈတိကို
ႏွလုံးသားနန္႔ရင္းပနာ ပီးဆပ္ လိုက္ရဖို႕လို႕ ဆံျခည္မွ်င္ေခ်တစ္မွ်င္ေလာက္ေတာင္ ႏု မေတြးမိဖူးခ။

ဆယ္စုႏွစ္တိနန္႔

နေနာင္းနနင္း ရစ္ပတ္ဖြဲ႕ေႏွာင္ထားေရ လူတစ္ေယာက္ ကို နာက်င္ယင့္နန္႔ပင္ လွႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ခဖို႕အထိ
တြယ္ျငိစီး၀င္လာေရ အျခားနက္ရိႈင္းမႈတစ္ခုထဲမွာ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာ ျခင္း တိကို ပန္းေခ်တစ္ကုံးပိုင္ သီကုံးနိန္မိ
လိုက္ေမလို႔ေလ့ အိမ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးခပဲနန္႕ ဂုေတာ့ခါရင္ဘတ္ထဲကအိမ္မက္တစ္ခုကို္ ႏု အမွတ္တရ

သိမ္းထားခြင့္ရလိုက္ေတ ။ ယင္းအိမ္မက္ကို သိမ္းထားရဖို႕စြာက အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအထိလား၊ တစ္ရာသီစာလုံးလား
ႏုမသိ။ လီဟာနယ္တစ္ခုထဲမွာ

ဦးတည္ရာမဲ့လြင့္ပါနိန္ေရျဒပ္စိုင္တစ္ခုပိုင္ ႏွလုံးသားကလပ္ဟာနိန္ပနာ

လည္ေျခာင္း ေပါက္၀တစ္ေလွ်ာက္ နင့္သီးမႈတိနန္႔ ပိတ္ဆို႔မြန္းက်ပ္နိန္ကတ္ေတစြာကိုရာ သိနိန္မိေရ ။ ျဖဴျဖဴ လြလႊ
တိမ္တိုက္ တိၾကားမွာ

တဒုန္းဒုန္းနန္႔ေဆာင့္မိနိန္စြာက ေလယဥ္ပ်ံကိုယ္ထည္လား။ ႏွလုံးသားတစ္ခုလား။

သို႔တည္းမဟုတ္ အခ်စ္သင့္စီခေရ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ရာဇ၀င္လား ။
ေလးစားမႈနန္႔
ခင္ျငိမ္းခ်မ္း ( ၀၂.၀၇.၂၀၁၁ )

( " အာရကၡရသ စာစု " က ကူးယူေဖာ္ျပပါေရ )