You are on page 1of 1

Revista O Xas Nmero 4 Outubro de 2001

En papeis de xaneiro a sa pequena silueta esvara polo insomnio das tardes, a tempestade presente ameaza as rachas o abeiro inmediato. Chegabas ata min obviamente adolescente, sen sospeitar que te nutras do ancho ro da poesa, cun elixir de mandrgoras navegando nos teus sos e a falacia do futuro asombrndoche a mirada. E pareca que vieses empuxado polas chuvias, coa furia das fervenzas habitando nos cabelos, hipotecando lgrimas posundo ceos, achegndote, sen ti sabelo, s mundos propios dos perdedores radicais, eses que viven en cabanas e quentan os ps con fogatas de palabras. Ante os ventos clamaban as ondas un ruido inexacto, a orixe dun porto. Era no tempo suspendido, era no momento infinito que contn o misterio de toda ferida. Si, era esa intuicin de mareas na que deron para tanto aqueles pretritos, azuis, tres versos de amor; o sal, as illas, as velas, os pasos dunha muller, desa muller que buscaba outras melancolas. Si, agora decatbase, comprenda que cinco palabras tia que agradecer, esa frase aboiando, ese espacio de auga, ese silencio de area onde restar oculto agardando pola derradeira primavera das escumas.

Susana Antn

19