You are on page 1of 20

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΣΤΑ

ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


2ο Δημοτικό σχολείο Περάματος
Δ1 2018 - 2019
©tosxolikopareaki@blogspot.com
Ο βωμός του ναού της Περγάμου
Μουσείο Περγάμου στο Βερολίνο
Ο Βωμός της Περγάμου θεωρείται από πολλούς ειδικούς ως το όγδοο θαύμα του κόσμου. Κάθε
χρόνο πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες πηγαίνουν στο αποκαλούμενο νησί των μουσείων στο
Βερολίνο για να απολαύσουν το αριστούργημα των ελληνιστικών χρόνων.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, Γερμανοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μνημεία της αρχαίας πόλης της
Περγάμου. Εξαγόρασαν από τους Τούρκους έναντι 20.000 ταλάντων τον βωμό του Δία μαζί με
άλλα ευρήματα, όπως αγάλματα και επιγραφές.
Ο βωμός μεταφέρθηκε σε κομμάτια από την Μικρά Ασία στο Βερολίνο και συναρμολογήθηκε
ξανά. Η ζωφόρος του έχει μήκος 113 μέτρα και αναπαριστά την γιγαντομαχία.

Αρετή Γ.
Αμφορέας Burgon
Βρετανικό μουσείο
Ο αμφορέας Burgon είναι ο αρχαιότερος Παναθηναϊκός
αμφορέας που έχει βρεθεί. Έχει πάρει το όνομά του από
τον Thomas Burgon, συλλέκτη και αρχαιολόγο, πρώην
κάτοχο του αμφορέα.
Βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο και δημιουργήθηκε από
αρχαίο Έλληνα αγγειοπλάστη το 560π.Χ.
Φέρει μελανόμορφη αγγειογραφία της Αθηνάς, μιας
σειρήνας και μιας γλαύκης.
Είναι μελανόμορφος αμφορέας κι έχει ύψος 61 εκ. Έχει
σχήμα κοντό και κάπως πλατύ στην κοιλιά, με πολύ κοντό
λαιμό και χαμηλό στόμιο. Έχει πολύ χαμηλή βάση και δύο
λαβές πολύ μικρές και πολύ κοντά στο σώμα.
Ήταν επίσημο βραβείο για τους νικητές των
Παναθηναίων.
Άννα Κ.
Η πληγωμένη Αμαζόνα
Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης – Βιέννη

Η ανάγλυφη «Πληγωμένη Αμαζόνα»,


που χρονολογείται περί τον 4ο π.Χ.
αιώνα, βρέθηκε στις ανασκαφές
της Εφέσου.
Βρίσκεται στο αυστριακό μουσείο
στο κέντρο της Βιέννης.

Κωνσταντίνα Κ.
Ο θησαυρός της Αίγινας
Βρετανικό μουσείο

Ο θησαυρός της Αίγινας είναι πλούσια αρχαιολογική συλλογή


αρχαίων ελληνικών κοσμημάτων. Φυλάσσεται και εκτίθεται στο
Βρετανικό μουσείο.
Τα εκθέματα του θησαυρού της Αίγινας είναι κοσμήματα από
χρυσό και πολύτιμους λίθους. Παρουσιάζουν χαρακτηριστικά
Μινωικής και Μυκηναϊκής τέχνης με Αιγυπτιακή επιρροή.
Αποτελούν μια από τις πιο αξιόλογες συλλογές αρχαίων έργων
τέχνης της εποχής του χαλκού που σώζονται μέχρι σήμερα.
Βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα στην Αίγινα υπό
αδιευκρίνιστες συνθήκες και πουλήθηκαν στο Βρετανικό
Μουσείο από τον έμπορο George Brown.
Δημοσιεύθηκαν από τον Έβανς, ο οποίος τα χρονολόγησε στον
8ο αιώνα π.Χ. Σήμερα αξιολογούνται μεταξύ 1850 και 1550
π.Χ., εποχή κατά την οποία, η Αίγινα κατοικείτο από Μινωικές
αποικίες.
Ρένος Τσ.
Απόλλων του Στράνγκφορντ
Βρετανικό μουσείο
Ο Απόλλων του Στράνγκφορντ είναι αριστουργηματικό έργο τέχνης.
Ο τόπος ανεύρεσής του δεν είναι γνωστός, λέγεται όμως ότι βρέθηκε
στην Ανάφη των Κυκλάδων. Ονομάζεται έτσι από τον πρώην ιδιοκτήτη
του, Πέρσυ Σμιθ, 6ο Υποκόμη του Στράνγκφορντ, ο οποίος εκτός των
άλλων είχε διατελέσει πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1820.
Διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση με λίγες φθορές στο πρόσωπο, ενώ
λείπουν τα χέρια από τις μασχάλες, και τα πόδια από τα γόνατα.
Ο κούρος ύψους ενός μέτρου παριστάνει έναν έφηβο που κάνει με το
αριστερό πόδι ένα βήμα μπροστά. Η έκφραση του προσώπου είναι
σοβαρή, με έναν αμυδρό υπαινιγμό του χαρακτηριστικού «αρχαϊκού
μειδιάματος». Η κοντή κόμη είναι εξαιρετικά περιποιημένη και
στεφανώνει με μπούκλες το όμορφο κεφάλι. Η απόδοση των μυών του
σώματος είναι ανατομικά σωστή και χαρακτηρίζει καλλιτεχνικά την
άριστη σωματική αγωγή αριστοκρατικού εφήβου.
Αριόλ Κ.
Η Αφροδίτη της Μήλου
Μουσείο του Λούβρου
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι πολύ γνωστό μαρμάρινο
άγαλμα, του τέλους ελληνιστικής - αρχών ρωμαϊκής
εποχής (περί το 150 - 50 π.Χ.), το οποίο βρέθηκε, την
άνοιξη του 1820, σε αγροτική περιοχή της Μήλου.
Το άγαλμα βρέθηκε σε πάνω από 6 χωριστά κομμάτια
και κατέληξε ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του
Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. Στο μουσείο
της Μήλου υπάρχει πιστό αντίγραφό του, το οποίο
έστειλε αργότερα ως δωρεά το Λούβρο.
Η Αφροδίτη της Μήλου θεωρείται καταπληκτικό έργο της
ελληνιστικής τέχνης, το οποίο συνδυάζει αρμονικά τη
γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα. Άλλοτε θεωρείτο
έργο του Πραξιτέλη, σήμερα όμως είναι σαφές ότι ο
δημιουργός της είναι άλλος. Είναι σήμα κατατεθέν της
Μήλου ή προσδιοριστικό στοιχείο του τουρισμού της και
οπωσδήποτε ένα από τα σημαντικότερα αποκτήματα
του Λούβρου.
Γιάννης Στ.
Η Αφροδίτη του Heyl
Μουσείο του Βερολίνου
Το αγαλματίδιο θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του
Παλαιού Μουσείου και είναι γνωστό με το όνομα Αφροδίτη
Heyl, γιατί αγοράστηκε το 1930 από τη συλλογή του βαρόνου
Heyl.
Βρέθηκε στη Μύρινα και απεικονίζει τη θεά Αφροδίτη, ενώ
λείπουν τα χέρια και το ένα πόδι. Από παραστάσεις σε
αγγειογραφίες η θεά πρέπει να κρατούσε στο χέρι καθρέφτη,
ενώ στα δεξιά της βρισκόταν ο γιος της, ο Έρωτας, προς τον
οποίο έστρεφε τρυφερά το βλέμμα. Παρά το μικρό της
μέγεθος, η μορφή διακρίνεται για την εξαιρετική απόδοση της
κίνησης που τονίζεται από τη συστροφή του σώματος κι από
τις πτυχώσεις στο αριστερό πόδι.
Χρονολογείται στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. , έχει ύψος
37,6εκ.και είναι φτιαγμένο από πηλό.
Κωνσταντίνα Πρ.
Ο Απόλλων της Πάρου
Μουσείο του Λούβρου
Ο Απόλλων της Πάρου είναι ελληνικό έργο αρχαϊκής τέχνης.
Βρέθηκε το 1901 κατά τις ανασκαφές του Ασκληπιείου της Πάρου
στην βορειοδυτική γωνία του ιερού και φυλάγεται σήμερα
στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι
Το μαρμάρινο άγαλμα έχει ύψος 1,035 μέτρα, ενώ λείπουν τα δύο
κάτω άκρα από το γόνατο. Παρουσιάζει έναν έφηβο (κούρος), στην
γνωστή όρθια βηματιστή στάση. Το αριστερό πόδι κάνει ένα βήμα
μπροστά.
Το άγαλμα είναι σμιλευμένο από μάρμαρο της Πάρου. Φέρει μικρά
θραύσματα και φθορές στην επιφάνειά του, αλλά γενικά είναι σε
καλή κατάσταση. Η μύτη είναι σπασμένη. Ο αριστερός βραχίονας
βρέθηκε δίπλα στο σώμα σπασμένος σε τρία κομμάτια και
ανασυγκροτήθηκε. Ο δεξιός βραχίονας λείπει από την μασχάλη.
Άγγελος Μπ.
Η Νίκη της Σαμοθράκης
Μουσείο του Λούβρου
Η Νίκη της Σαμοθράκης είναι μαρμάρινο γλυπτό αγνώστου καλλιτέχνη
της ελληνιστικής εποχής που βρέθηκε στο ιερό των Μεγάλων Θεών ή
Καβείρων στη Σαμοθράκη.
Παριστάνει φτερωτή τη θεά Νίκη. Έχει ύψος 3,28μ. (με τα φτερά) και
χρονολογείται μεταξύ 220 και 190π.Χ. – οι περισσότερες εκτιμήσεις
συγκλίνουν στο 190 π. Χ.
Φιλοτεχνήθηκε από λευκό παριανό μάρμαρο και ίσως κρατούσε στεφάνι
για το νικητή ή είχε υψωμένο το χέρι της στο στόμα για να διαλαλήσει
τη νίκη χωρίς να κρατά τίποτα ή , τέλος, ίσως χαιρετούσε.
Οι ειδικοί εικάζουν ότι το έργο ήταν σχεδιασμένο για να το βλέπει ο
κόσμος από τα αριστερά, κατά τα ¾ του προφίλ, επειδή η μία πλευρά
του είναι πιο καλοδουλεμένη. Στα ελληνιστικά χρόνια αυτό
συνηθιζόταν για την πλευρά που έβλεπε το κοινό.
Το γλυπτό εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου από το 1889.
Δημήτρης Σ.
Βικιπαίδεια
Η τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, Γ. Κοκκόρου-Αλευρά
Ο Δισκοβόλος του Μύρωνα
Μουσείο του Βατικανού

Ο Δισκοβόλος είναι φημισμένο χάλκινο έργο του αρχαίου Έλληνα


καλλιτέχνη Μύρωνα που χρονολογείται γύρω στο 450 π.Χ.
Το πρωτότυπο γλυπτό έχει χαθεί, αλλά στην αρχαιότητα βρισκόταν στην
Ακρόπολη της Αθήνας.
Εικονίζει έναν αθλητή, τη στιγμή που ρίχνει το δίσκο. Σκοπός του έργου
είναι να αναδείξει την ένταση της στιγμής, ενώ το γαλήνιο πρόσωπο
τονίζει την αυτοσυγκέντρωση του αθλητή.
Επίσης υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία σχετικά με το πού έχει στρέψει το
βλέμμα του. Αρκετοί υποστηρίζουν πως κοιτάει το δίσκο του, άλλοι
πως κοιτάει το κοινό κι άλλοι πως τον βοηθάει στην φόρα και στην
αυτοσυγκέντρωση.
Το γλυπτικό αντίγραφο εκτίθεται στο μουσείο της Ρώμης.
Χρήστος Σ
Βικιπαίδεια
Η τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, Γ. Κοκκόρου-Αλευρά
Η Καρυάτιδα
Βρετανικό μουσείο
Οι Καρυάτιδες πέρασαν δύσκολα στο πέρασμα
των αιώνων.
Το Ερέχθειο κάηκε, βομβαρδίστηκε, έγινε
εκκλησία στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους,
παλάτι στη Φραγκοκρατία, κατάλυμα για το
χαρέμι του τούρκου φρούραρχου στην
Τουρκοκρατία.
Το 1827, στην πολιορκία της Αθήνας από τον
Κιουταχή, μία Καρυάτιδα διαμελίστηκε κατά τον
βομβαρδισμό. Και λίγα χρόνια αργότερα ο λόρδος
Ελγιν άρπαξε άλλη μία και την πήγε στο Λονδίνο.
Παρασκευάς Στ.

Πηγή: Οι Καρυάτιδες που μας έκλεψαν | iefimerida.gr


Σύμπλεγμα πολεμιστή και Κένταυρου
Μητροπολιτικό μουσείο Νέας Υόρκης
Το ορειχάλκινο σύμπλεγμα της Γεωμετρικής εποχής που αναπαριστά
έναν πολεμιστή να μάχεται με έναν Κένταυρο, υπολογίζεται πως
έχει κατασκευαστεί στα μέσα του 8ου π.Χ αιώνα.
Οι δύο μορφές είναι γυμνές, όρθιες και φορούν ψηλό κωνικό κράνος.
Η λόγχη στην αριστερή πλευρά του Κένταυρου και η διαφορά
ύψους ανάμεσα στις δύο μορφές δηλώνουν την έκβαση της
μάχης.
Πιθανολογείται ότι το αγαλματίδιο προέρχεται από τη Ολυμπία κι ότι
πρόκειται για τον Ηρακλή και τον Κένταυρο Νέσσο. Ο καλλιτέχνης
απέδωσε μια βίαιη σκηνή μάχης. Χαρακτηριστικά όπως οι
αναλογίες των σωμάτων, οι στρογγυλές κεφαλές με τις γενειάδες
και τα μεγάλα σε μέγεθος αυτιά είναι κοινά μεταξύ του πολεμιστή
και του Κένταυρου. Ο άνθρωπος όμως σε σχέση με τον Κένταυρο
έχει έντονο βλέμμα και φυσικά ξεχωρίζει από το ύψος. Οι μορφές
μπορεί να αναπαριστώνται λιτές και απλές, όμως η ένταση που
επικρατεί, προσδίδει στο έργο μνημειώδη ποιότητα.
Μαρία Π.
Πηγή : elhalflashbacks.blogspot.com
Τα γλυπτά του Παρθενώνα
Βρετανικό μουσείο
Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα (ορθότερα: Γλυπτά του Παρθενώνα), γνωστά και
ως Ελγίνεια Μάρμαρα, είναι συλλογή γλυπτών που προέρχονται από την Ακρόπολη
των Αθηνών.
Αφαιρέθηκαν από τον Τόμας Μπρους, 7ο κόμη του Έλγιν, πρέσβη στην Οθωμανική
Αυτοκρατορία από το 1799 μέχρι το 1803, και μεταφέρθηκαν στην Βρετανία το
1806. Εκμεταλλευόμενος την Οθωμανική ηγεμονία στην Ελληνική επικράτεια,
κατάφερε και απέκτησε φιρμάνι από τον Οθωμανό Σουλτάνο για την αποκαθήλωσή
τους από τον Παρθενώνα με σκοπό τη μέτρηση και την αποτύπωσή τους σε σχέδια,
και στη συνέχεια προχώρησε στην αφαίρεση και φυγάδευσή τους. Η ύπαρξη
φιρμανιού και, αν υπήρχε, το ακριβές πνεύμα της άδειας, αμφισβητείται.
Τα γλυπτά αυτά αποθηκεύτηκαν στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου το 1816. Το
1936 τοποθετήθηκαν στην έκθεση Duveenπου δημιουργήθηκε για αυτό το σκοπό.
Από το 1983, με πρωτοβουλία της τότε Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, η
Ελλάδα καταβάλλει προσπάθειες να φέρει τα γλυπτά πίσω στην Αθήνα. Η προσπάθεια
των ελληνικών αρχών για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο τόπο
καταγωγής και δημιουργίας τους υποστηρίζεται ενεργά από διεθνή, ομότιτλη
επιτροπή.
Η εν λόγω συλλογή γλυπτών περιλαμβάνει μερικά από τα γλυπτά των αετωμάτων, των μετοπών,
που απεικονίζουν μάχες μεταξύ των Λαπίθων και των Κενταύρων, αλλά και
της ζωφόρου του Παρθενώνα που κοσμούσε το ανώτερο τμήμα των τοίχων του σηκού του ναού
σε όλο τους το μήκος. Ως εκ τούτου, αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 1/2 από ότι
απομένει από τον γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα που διασώθηκε: 75 μέτρα από τα αρχικά
160 μέτρα, 15 από τις 92 μετόπες, 17 τμηματικές μορφές από τα αετώματα, όπως επίσης και
άλλα τμήματα της αρχιτεκτονικής.
Τα αποκτήματα του Έλγιν περιλαμβάνουν ακόμη αντικείμενα από άλλα κτήρια της
Αθηναϊκής Ακρόπολης: το Ερέχθειο, που μεταβλήθηκε σε ερείπιο κατά τον ελληνικό αγώνα της
Ανεξαρτησίας (1821-33), τα Προπύλαια και τον Ναό της Αθηνάς Νίκης. Ο λόρδος Έλγιν πήρε
περίπου τα μισά από τα γλυπτά του Παρθενώνα και από τα υπόλοιπα δημιουργήθηκαν εκμαγεία
σε γύψο. Έκτοτε τα Μάρμαρα αναφέρονται συχνά ως Ελγίνεια.
Ένα από τα μάρμαρα του Παρθενώνα που επεστράφησαν, είναι το Τμήμα του
Παλέρμο. Πρόκειται για ένα μαρμάρινο γλυπτό 2.500 ετών του ποδιού και του φορέματος της
θεάς Αρτέμιδος. Το συγκεκριμένο τμήμα αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν στις αρχές του 19ου
αιώνα και παραδόθηκε στον Βρετανό Πρόξενο της Σικελίας το 1816.
Κατά τους δύο τελευταίους αιώνες, το τμήμα αυτό κρατούνταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Σαλίνας στο Παλέρμο. Η 13ετής προσπάθεια της Ελλάδας για την επιστροφή του τμήματος
ολοκληρώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2008, όταν ο Ιταλός πρόεδρος Τζόρτζιο
Ναπολιτάνο μετέφερε το μάρμαρο αυτό στην Αθήνα. Θεωρήθηκε πως αυτή η κίνηση θα
ενδυνάμωνε την θέση της Ελλάδας στην προσπάθεια της να φέρει πίσω τα υπόλοιπα μάρμαρα
από το Βρετανικό Μουσείο.
Μαίρη Π.
Πηγή: el.wikipedia.org
©tosxolikopareaki@blogspot.com