Purany
Uploaded by
ScribdTranslationsPurany
Uploaded by
ScribdTranslationsPurany
Purany to klasa tekstów literackich, wszystkie napisane w sanskrycie, których
kompozycja pochodzi z 4thwiek p.n.e. do około 1000 r. n.e. Słowo
"Purana" oznacza "stary", a ogólnie uważa się, że pochodzą z
chronologiczne następstwa epik, chociaż czasami Mahabharata,
który jest ogólnie klasyfikowany jako dzieło itihas (historii), jest również określane jako
jako purana. Niektórzy uczeni, tacy jak van Buitenen, skłaniają się do postrzegania tego
Purany pojawiły się około czasu, kiedy skomponowano
Mahabharata dobiegła końca, to znaczy około 300 r. n.e. Na pewno, w swoim końcowym
Mahabharata pokazuje cechy puran, a Harivamsa, która jest
dodatek do Mahabharaty, w którym opisane jest życie Kryszny lub Hariego
czasami był postrzegany jako purana. Specjalnym tematem
Purany to moce i dzieła bogów, a także jedno starożytne sanskryckie.
leksykograf, Amarasinha, piszący w piątym lub szóstym wieku n.e.
zdefiniował puranę jako mającą pięć charakterystycznych tematów, czyli pancalaksana: "(1)
Stworzenie wszechświata; (2) Jego zniszczenie i odnowienie; (3) The
genealogia bogów i patriarchów; (4) Panowanie Manusów, tworzące
okresy zwane Manwantarami; (5) historia ras Słonecznych i Księżycowych
królowie. Żaden purana nie może być opisany jako wykazujący w doskonały (lub nawet szorstki)
szczegółowo opisuje wszystkie pięć tych wyróżniających cech, ale czasami Vishnu
Puranais wydaje się najbardziej odpowiadać tradycyjnej definicji.
W czasach, kiedy purany zaczęły być po raz pierwszy tworzone, wiara w
określone bóstwa stały się jednym z głównych znaków
Wiara hinduska, a w pewnym stopniu purany, mogą być opisywane jako forma
literatura sekciarystyczna. Niektóre purany wykazują oddanie dla Shivy; w innych,
poświęcenie dla Wisznu dominuje.
Istnieje osiemnaście głównych puran, a także podobna liczba puran mniejszych lub
podporządkowane purany. Jedna metoda klasyfikacji puran wykorzystuje
tradycyjny trójpodział gun lub cech, które dążą do
czystość (sattva), nieczystość lub ignorancja (tamas) oraz pasja (rajas). Tak więc,
są takie purany, w których mówi się, że przeważa jakość sattwy,
a jest ich sześć: Wisznu; Narada; Bhagavata; Garuda; Padma;
i Varaha. Zgodnie z innym schematem klasyfikacji, są to również
purany, w których Wisznu pojawia się jako Najwyższy Byt. Drugi zestaw
Purany, również w liczbie sześciu, są opisane jako wykazujące cechy
ignorancja lub nieczystość (tamas), a w tych Shiva jest Bogiem, do którego
Oddanie jest składane: Matsya; Kurma; Linga; Shiva; Skanda; i Agni. W
trzecia seria sześciu puran, jakość rajas, czyli ślepa pasja rzekomo
przeważa: Brahma; Bramanda; Brahmavaivarta; Markandeya; Bhavishya; i
Wamana. Lista osiemnastu czasami jest powiększana do dwudziestu, aby uwzględnić
Wayu Purana i Harivamsa. A jednak wyraźnie ten sposób klasyfikacji,
które wykazuje wszelkie oznaki sekciarstwa, jest niewystarczające, ponieważ żaden z
Purany są poświęcone wyłącznie albo Wisznu, albo Szewie. Wśród nich
purany, Purana Wisznu i Purana Bhagavata (znana również jako
Bhagavatam) są, w odniesieniu do ich statusu jako dzieł nabożnych
literatura, wybitna; a Bhagawata Purana jest nawet dziełem najwyższym
literatury devocjonalnej o Krisznie. Ponieważ każdy z osiemnastu głównych puran
wymienia inne purany, rozsądne jest przypuszczać, że wszystkie purany
były zmieniane w pewnym momencie. Ich długość znacznie się różni: Skanda ma
80 000 coupletów, podczas gdy Purany Brahma i Wamana mają 10 000
dwa wersy w każdym.
Chociaż wszystkie Purany zostały przetłumaczone na główne języki indyjskie jako
dobrze jako angielski, tylko kilka z nich, głównie Wisznu Purana i
Bhagawatam można bezpiecznie opisać jako szeroko znany. Niemniej jednak,
opowieści opowiadane w Purana są częścią wspólnej waluty, a w tym
szanować Puranas można słusznie określić jako pisma popularne
Hinduizm. To Puranas były na myśli brytyjskich uczonych, gdy
wyśmiewał literaturę Hindusów jako fantazyjną, przesadną i absurdalną.
Genealogie, w których niektórzy królowie rzekomo rządzą przez tysiące lat, lub
koncepcje czasu, w których dziesiątki tysięcy lat są uważane za jedynie
natychmiast, nie zostały obliczone, aby sprawić, że Brytyjczycy będą postrzegać Puranas jako zestaw
racionalne teksty religijne. Jednak wymaga to zupełnie innej wyobraźni, ponieważ
cóż, jako strategia interpretacyjna, aby czytać Purany. Zakładać, że Hindusi
naprawdę wierzyć w „330 milionów bogów i bogiń” znaczy nie rozumieć
miejsce liczb w indyjskiej wyobraźni, oraz hermeneutyka,
interpretacyjne i twórcze dzieła, które tworzą liczby. Puranas to dzieła, które
największą miarą reprezentują głęboką mityczną strukturę cywilizacji indyjskiej,
i są postrzegane jako rozwijanie, modyfikowanie oraz
przekształcając ortodoksyjny braminizm Wedy, głównie przez
wprowadzenie do idei bhakti lub oddania. To Puranas, które, to jest
nie ma przesady w stwierdzeniu, że pomogłem w przejściu od brahminizmu do
Hinduizm, szczególnie taki, który był bardziej otwarty na elementy ludowe,
popularne formy oddania i kultu oraz codzienne sztuki, rzemiosło i
nauki. Puranas niosą opowieść o bogach, którzy stali się
obiekty oddania ludzi, a także o sposobach kultu tych
bogowie; ci bogowie nie są już bogami wedyjskimi, ale bogami, którzy tworzą hinduizm
trójca. Oprócz nich, Purany mówią o walce między dewami a
asury, a jeden z pewnością można odczytać te narracje jako alegoryczne opowieści
o walce wewnątrz każdej osoby między siłami 'światła' a
siły 'ciemności'. Purany określają obowiązki religijne przez
z którym każda osoba jest związana, a zatem są one przewodnikiem po dharmicznym życiu.
Chociaż Puranas są ogromnym zbiorem hinduskiej wiedzy i praktyk religijnych
— joga, śluby, puja, modlitwy, ofiary -- i codzienne zwyczaje, są
nie bez poczucia humoru i ironii, a one uzupełniają
metafizyczna surowość Upaniszad, magiczna i ofiarna wiedza
Awesta Wedy, a kapłańska ortodoksja Rig Vedy.
