You are on page 1of 4

Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας : Χερουβικός Ὕμνος

Κατά τήν διάρκεια τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου δέν εἶναι μόνο ὁ πιστός λαός πού
ἐτοιμάζεται νά ὑποδεχθεῖ τόν Βασιλέα τῶν ὅλων «ὡς τόν Βασιλέα τῶν ὅλων
ὑποδεξόμενοι…» ἀλλά περισσότερο ἀπό τόν καθένα οἱ λειτουργοί τοῦ
Ὑψίστου πού γνωρίζουν τό ὕψος τοῦ Μυστηρίου πού πρόκειται νά ἐπιτελέσουμε.
Αύτοί μόνον μέ τήν ἱερατική τους εὐαισθησία μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν τί
σημαίνει νά «δανείζεις» τά χέρια σου καί τό στόμα σου, τό σῶμα σου τό
ἀνθρώπινο στό Θεό καί νά ἐτοιμάζεις τίς προϋποθέσεις γιά νά ἔρθει τό Πανάγιο
Πνεῦμα νά μεταβάλει τόν ἄρτο καί τόν οἶνο σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.
Ἀντιλαμβάνονται τήν ταπείνωση πού θά πρέπει νά ἐπιδεικνύουν καί αὐτή ἡ
βαθύτατη ταπείνωση ἐκφράζεται μέσω μιᾶς εὐχῆς κατά τήν ὥρα τοῦ Χερουβικοῦ,
ὅπου οἱ ἱεροψάλτες ψέλνουν «οἱ τά Χερουβείμ μυστικῶς εἰκονίζοντες…»
καί ἡ ὁποία εὐχή ἀπαγγέλλεται ἀπό τόν λειτουργό σιωπηλά.
Ἀπευθύνεται λοιπόν συγκλονισμένος
στόν Κύριο καί λέγει :
* «Δοξασμένε Βασιλιά, κανένας
ἄνθρωπος, πού εἶναι δεμένος μέ
σαρκικές ἐπιθυμίες καί ἀπολαύσεις –
καί γι’ αὐτό ἁμαρτωλός καί ἔνοχος –
δέν εἶναι ἄξιος νά προσέρχεται
ἐνώπιον Σου ἤ νά Σέ πλησιάζει ἤ νά Σέ
ὑπηρετεῖ. Γιατί τό νά υπηρετεῖ κανείς
Ἐσένα, καί γι’ αὐτές τίς ἐπουράνιες
δυνάμεις
τῶν
ἀγγέλων,
τῶν
πνευμάτων αὐτῶν τῶν καθαρῶν καί
ἁγιασμένων, εἶναι ἔργο μεγάλο τόσο,
ὥστε νά ἐμπνέει φόβο.
_________________________________________________________________
(* μετάφραση τῆς εὐχῆς τοῦ Χερουβικοῦ ἡ ὁποία λέγεται μυστικῶς «Οὐδείς ἄξιος τῶν
συνδεδεμένων…»)

1

Ἀλλ’ ὅμως Σύ ἐξαιτίας τῆς ἀνέκφραστης καί ἀμέτρητης φιλανθρωπίας Σου
ἔγινες ἄνθρωπος χωρίς νά μετατραπῇ καί νά ἀλλοιωθῇ ἡ θεία οὐσία Σου. Ἔγινες
δέ καί Ἀρχιερέας δικός μας γιατί προσέφερες ὡς θυσία τήν ζωήν Σου καί ἵδρυσες
τό μυστήριο αὐτό τῆς λειτουργικῆς καί χωρίς αἷμα θυσίας, τοῦ ὁποίου τήν τέλεση
παρέδωσες σέ ἐμᾶς σάν Δεσπότης καί Ἐξουσιαστής τοῦ σύμπαντος. Διότι Σύ
μόνος Κύριε ὁ Θεός μας, δεσπόζεις καί ἐξουσιάζεις πάνω καί στίς ἐπουράνιες καί
στίς ἐπίγειες δυνάμεις. Σύ πού ἔχεις σάν θρόνο δόξης τά Χερουβείμ, πού εἶσαι ὁ
Κύριος τῶν Σεραφείμ καί Βασιλιάς τοῦ νέου Ἰσραήλ, τῶν πιστῶν δηλαδή ὀπαδῶν
Σου. Σύ πού εἶσαι ὁ μοναδικά Ἅγιος καί ἀναπαύεσαι σέ ὅσους ἀγωνίζονται νά
γίνουν ἅγιοι.
Ἐσένα λοιπόν παρακαλῶ Τόν μόνον ἀγαθό καί ἔτοιμο νά ἀκούσει τίς δεήσεις
τῶν δούλων Σου. Ρίξε τό βλέμμα Σου μέ συμπάθεια σέ μένα τόν ἁμαρτωλό καί
ἄχρηστο δοῦλο Σου καί καθάρισε τήν ψυχή καί τήν καρδιά μου ἀπό κάθε πονηρία
καί ἁμαρτία. Καί ἀφοῦ ἀξιώθηκα νά ντυθῶ τήν χάρη τῆς ἱεροσύνης Σέ παρακαλῶ
νά μέ κάνεις ἱκανό, μέ τή δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά παρασταθῶ μπροστά
στήν Ἁγία Τράπεζά Σου καί νά τελέσω τήν ἱερουργία τοῦ ἀχράντου Σου Σώματος
καί τοῦ τιμίου Σου Αἵματος.
Διότι σέ Σένα - ὄχι σέ ἄλλον – προσέρχομαι κάμπτωντας τόν αὐχένα τοῦ
σώματος καί τῆς ψυχῆς καί Σέ παρακαλῶ μή ἀποστρέψεις μέ ὀργή τό πρόσωπό
Σου ἀπό μένα καί μή μέ ἀποδοκιμάσεις κρίνοντάς με ἀνάξιο. Ἀλλά ἀξιωσόν μέ νά
Σοῦ προσφέρω ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός καί ἀνάξιος δοῦλος Σου σάν θυσία τά δῶρα
αὐτά. Διότι Σύ εἶσαι στήν πραγματικότητα ὁ Ἀρχιερεύς πού προσφέρει τήν
θυσία. Σύ ὅμως εἶσαι καί τό προσφερόμενο θύμα. Σύ δέχεσαι τή θυσία αὐτή
σάν Θεός ἀλλά καί Σύ δίδεις τόν Ἑαυτό Σου νά Σέ κοινωνήσουν οἱ πιστοί Χριστέ ὁ
Θεός μας. Καί σέ Σένα ἀναπέμπομεν τήν δόξα καθώς καί στόν ἄναρχο Πατέρα
σου στό πανάγιο καί ἀγαθό καί ζωοποιό Σου Πνεῦμα. Τώρα καί πάντοτε καί
στούς ἀπεράντους αἰῶνας.»
Τήν μυστική αὐτή εὐχή ὁ ἱερέας τήν ἀπαγγέλει ὑποκλινόμενος ἐνώπιον τῆς
Ἁγίας Τραπέζης ὅσο ἀκοῦμε τούς ψάλτες νά ψέλνουν «οἱ τά Χερουβείμ
μυστικῶς εἰκονίζοντες καί τῇ ζωοποιῷ Τριάδι…». Ἐδῶ στό «Τριάδι» ὁ
ἱερέας θυμιᾶ τήν Ἁγία Τράπεζα καί ἐξέρχεται διά τῆς Ὡραίας Πύλης θυμιατίζοντας
τίς Ἅγιες Εἰκόνες καί τόν πιστό λαό πού ὑποκλίνονται σ’ αὐτή τήν θυμίαση, ὥστε
πλημμυρισμένοι μέ τέτοια συναισθήματα νά ὑποδεχθοῦν τά Ἅγια Δῶρα. Μετά
τήν θυμίαση θά βγεῖ ὁ λειτουργός στήν Ὡραία Πύλη κάνοντας ὑπόκλιση στόν λαό
καί θά ζητήσει ἀπ’ αὐτούς ταπεινά νά τόν συγχωρέσουν ἄν σέ κάτι σάν
ἄνθρωπος τούς ἔχει λυπήσει : «Συγχωρήσατέ μοι ἀδελφοί».
Ἐμεῖς πάλι οἱ πιστοί ἐντυπωσιαζόμενοι ἀπό τήν τόσο ταπεινή στάση τῶν
λειτουργῶν μας ὑποκλινόμαστε εὐλαβικά καί ὑιϊκά καί παραδειγματιζόμαστε ὥστε
νά ἀκολουθήσουμε κι’ ἐμεῖς καί νά βαδίσουμε τό ἴδιο δρόμο ἄν θέλουμε νά
συναντήσουμε στόν δρόμο τῆς ταπείνωσης, τῆς μετανοίας καί τῆς ἀγάπης τόν
Κύριο τῆς δόξης.
Μέ ἀγάπη Χριστοῦ
π.Μηνᾶς Ἀλεξιάδης
2

Η υλική ανταμοιβή – «Και άν τό κάνω τί θά κερδίσω ;»
Αν παρατηρήσουμε την κοινωνία μας ξεκάθαρα διαπιστώνεται πως η
πλειονότητα έχει καθορίσει σαν «επιτυχία» μια υλική ανταμοιβή – ένα μετάλλιο/
κύπελλο, μια θέση σε ένα μουσείο. Έχει ευθυγραμμίσει την επιτυχία με τη
χρηματική αμοιβή, όπου συμβίβασε και την ηθική της, η οποία μετριέται με το
μέγεθος του επάθλου-αξίας.
Πριν δώσουμε ζητούμε να λάβουμε. Θα κάνουμε κάτι, μόνο και μόνο για την
Αναγνώριση και την Ανταμοιβή. Κανείς δεν προσφέρει τίποτα δωρεάν και όλοι
πάντα κάτι θέλουν σαν αντάλλαγμα. Και σαν αποτέλεσμα κανείς δεν δίνει κάτι
πίσω επειδή πιστεύουν ότι το έχουν κερδίσει και είναι δικαίωμα τους – είναι η
ελεύθερη επιλογή τους.
Το σύστημα της Ανταμοιβής αντί της Αρχής, διαπαιδαγωγεί τα παιδιά μας, τα
οποία δεν σέβονται τη Ζωή. Τα χειραγωγούμε μέσα από ένα σύστημα
ανταμοιβής, και τους διδάσκουμε να ανταποκρίνονται σε υλικά βραβεία και όχι σε
ηθικές αξίες που είναι καλύτερες για όλη τη Ζωή. Και αυτό έχει συνέπειες και
καθρεφτίζεται πάνω μας. Για να δούμε όμως παραδειγματικά πως καθημερινά
ανεπαίσθητα δίνουμε αυτά τα διδάγματα στα παιδιά μας !
«Η μητέρα του Γιωργάκη παρακαλάει
το παιδί της να τη βοηθήσει στις
δουλειές του σπιτιού γιατί τον τελευταίο
καιρό εργάζεται πολλές ώρες και δεν
προλαβαίνει. Η απάντηση του Γιωργάκη:
«Kαι αν το κάνω, τί θα κερδίσω;». Η
μητέρα αν και στην αρχή φαίνεται να τα
χάνει για λίγο, υποκύπτει λέγοντας :
«Γυρνώντας από τη δουλειά θα σου
πάρω το παιχνίδι που σου υποσχέθηκα».
Στο παραπάνω παράδειγμα, φαίνεται ο
τρόπος που σκέφτεται η μητέρα για να
πείσει το παιδί της να τη βοηθήσει σε
κάτι (εκμεταλλεύεται το δώρο), όπως
επίσης φαίνεται και ο τρόπος που
αντιλαμβάνεται το παιδί τη συνεισφορά
του στην οικογένεια. Σκεφτείτε για λίγο
τί
είναι
αυτό
που
διδάσκει
η
συμπεριφορά της μητέρας στο παιδί
(όταν βοηθάω στο σπίτι παίρνω κάτι),
καθώς επίσης και τί είναι αυτό που κερδίζει ουσιαστικά το παιδί μέσα από αυτή
τη συναλλαγή βοήθειας – ανταμοιβής (ας αρχίσω να σκέφτομαι από τώρα τί θα
ζητήσω την επόμενη φορά που θα χρειαστούν βοήθεια αφού πάντα πιάνει).

3

Σίγουρα οι γονείς θα πρέπει να σέβονται τις επιθυμίες και τα θέλω των παιδιών
τους, αλλά είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να ικανοποιούν μια επιθυμία επειδή
κρίνουν ότι είναι δυνατόν και πρέπει να εκπληρωθεί, και άλλο πράγμα να
ικανοποιούν μια επιθυμία επειδή ουσιαστικά εκβιάζονται για να το κάνουν. Όταν
συμβαίνει αυτό, τα παιδιά αν και ικανοποιούν τις υλικές τους ανάγκες,
δημιουργούν κενά συναισθηματικής φύσεως και κενά αξιών.
Κάποια πράγματα θα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα μέσα στην οικογένεια,
και αυτό όχι μόνο για να υπάρχει ισορροπία μεταξύ των μελών, αλλά και για να
διδάσκονται τα παιδιά αξίες πού θα φανούν χρήσιμες στη μετέπειτα ζωή. Η
ανταμοιβή, δεν έχει πάντοτε υλικό αντίκρισμα και αυτό πρέπει να το
κατανοήσουν τα παιδιά. Όταν για παράδειγμα η μητέρα μαγειρεύει για την
οικογένεια, ή όταν ο πατέρας βοηθάει το παιδί στα μαθήματα, δεν λαμβάνουν
υλική ανταμοιβή για τον κόπο τους. Αμείβονται ηθικά και συναισθηματικά πού
μπορούν και προσφέρουν στην οικογένεια και στα παιδιά τους.
Όταν η συνεργασία στο σπίτι λειτουργεί με δωροδοκίες, οι απαιτήσεις των
παιδιών για ανταλλάγματα και υλικές παροχές όλο και θα αυξάνουν. Και αν το
παιδί συνηθίσει σε τέτοιου είδους συναλλαγές, θα θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να
προσπαθεί για τίποτα αν κάποιος στο μέλλον του τις στερήσει.
Το συμμαζεμένο δωμάτιο, η προσπάθεια στο σχολείο, η βοήθεια στο σπίτι είναι
πράγματα για τα οποία τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται για να τα
αποδέχονται ως μέρος της συνεισφοράς τους στην οικογένεια και επειδή τα
βοηθάει να γίνουν τα ίδια καλύτερα. Όταν οι γονείς δωροδοκούν τα παιδιά τους,
τα στερούν τα κίνητρα για να συμμετέχουν ενεργά στην οικογένεια, τα κρατούν
στάσιμα χωρίς να έχουν τα παιδιά απαιτήσεις από τον εαυτό τους και τα
δυσκολεύουν να προσαρμόζονται κοινωνικά σε καταστάσεις όπου θα λείπει ἡ
υλική ανταμοιβή.
Αντίθετα, όταν τα παιδιά μαθαίνουν να συνεισφέρουν χωρίς να περιμένουν
τέτοιου είδους ανταλλάγματα, μπορούν και αξιολογούν τις υλικές του ανάγκες,
αποδέχονται το γεγονός ότι υπάρχει η πιθανότητα να μην αποκτήσουν όλα τα
υλικά αγαθά που επιθυμούν και ανακαλύπτουν νέους τρόπους για να αποκτήσουν
αυτά που θέλουν. Επιπλέον, κερδίζουν περισσότερες εμπειρίες, νιώθουν
μεγαλύτερη συναισθηματική ασφάλεια, έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις
δυνατότητές τους και αποκτούν εφόδια για το μέλλον.»
(Πηγή : Parentshelp.gr , Βιβλιογραφία : Rogge, J. U. (2007). Tά παιδιά Χρειάζονται Όρια Tά έχουν ανάγκη. Εκδόσεις Θυμάρι. Αθήνα.)

Ἐπιμέλεια : Ἀγγελή Βίκυ, Φιλόλογος

4