Παπαδιαμάντης Υπόγειο Νερό

Στέλιος Πελασγός

Ένα ποίημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού που διαβάστηκε στην βραδιά προφορικής ποίησης
«Νερό Ιερό» τον Γενάρη του 2014 στο Βόλο

Εχθές είδα στον ύπνο μου ξανά Παπαδιαμάντη
Τον είδα σ’ ένα τρίστρατο μονάχο, σκεφτικό
Το μαύρο πανωφόρι του σκέπαζε το διαμάντι
Έκρυβε την διαφάνεια τ’ είναι το φως σκληρό.
Σαν το νερό, το ένιωσα, ήταν η ύπαρξη του
Έπεφτε ευλογητικά μέσα απ’ τον ουρανό
Δοχείο άλλο έμπαινε κάθε φορά η ψυχή του
Βοσκόπουλο, ή γέροντα είτε παιδί μικρό
Να τον κρατήσει αδύνατο το μάτι του διαβάτη
Ότι του δώσεις έδινε, καθρέφτης το νερό
Το μαύρο το δαιμονικό αν έβλεπε το μάτι
Κάτι βαθιά σου σάπιζε από πολύ καιρό.
Ακούμπαγε την πλάτη του σε δέντρο ξεραμένο
Πώς να προκόψει τ’ έρημο μέσα στον κουρνιαχτό;
Τα δάκρυα δεν φτάνουνε αν σ’ έχουν στερημένο
Πώς να σε θρέψουνε τα Mall, το χρήμα, το μπετό;
Ψυχές ξερές που σέρνανε ευρωεπιδοτήσεις
Σαλεύαν στα κλαδάκια του και πίναν το χυμό
Παράσιτα, υφυπουργοί βουίζουν στις ειδήσεις
Ξεράνανε την φλούδα του και τ’ άφησαν στεγνό
Ο κυρ Αλέξανδρος σιγά μου είπε «μην φοβάσαι,
Έχει νερ’ από κάτω του, υπόγειο ποταμό.
Στον παγετό παράσιτα ψοφούν να το θυμάσαι
Εσύ σκοπιά ακοίμητη μην δώσουν το νερό

Τα βλέπεις τα ζωύφια, τα τρέφουν οι εταιρείες
γδέρνουν με τα ποδάρια τους του δέντρου τον κορμό
πουλούν αέρα και νερό, τους δρόμους, τις πλατείες
δημάρχους χώνουν στον φλοιό να πάρουν το νερό»
Πετάξανε τα έντομα, του μπλέχτηκαν στα γένια
Ακόλουθοι και δήμαρχοι σφυρίξανε φριχτά
Οχλαγωγή σηκώσανε πλάσματα τιποτένια
Να μην ακούσεις να μιλά ο γέροντας ξανά
Το δέντρο όμως σκίρτησε και έμπηξε τις ρίζες
Τράβηξε πάνω τους χυμούς απ’ το κρυφό νερό
Τα έντομα ψοφήσανε σαν τέλειωσαν οι μίζες
Κι ο γέροντας με έστειλε τ’ όνειρο να σας πω.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful