สมิงเขาใหญ

พล * นิกร * กิมหงวน
เอื้อเฟอหนังสือตนฉบับ โดย คุณนิดหนอย
พิมพ / แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง
แท็กซี่ออสตินแวนคันนัน้ แลนมาหยุดหนาประตูรั้วบาน ‘พัชราภรณ’ ริมถนนสุขุมวิท ผูที่กาวลง
มาจากตอนหลังรถเปนหนุม ใหญในวัย ๓๐ เศษ รูปรางสูงโปรงลักษณะทาทางคลายกับพวกพระเอกหนัง
ใบหนาหลอไมเลว ผมหยิกหยักศกตามธรรมชาติ ไมใชดดั ตามรานตัดผม เขาแตงกายแบบสุภาพชน กางเกง
ขายาวสีน้ําทะเล เชิ้ทฮาไวสีเทาออนสลับเหลืองออน มือขวาของเขาถือกระเปาผาใบ
เขาสงธนบัตรยอยรวม ๑๐ บาทใหคนขับรถ แลวถือกระเปาผาใบพาตัวเดินเขามาในบาน ‘พัชรา
ภรณ’ ชายหนุมผูนี้ มีนามวาสมิต สุวพงษ เกษตรศาสตรบัณฑิต ผูจดั การฟารม ‘สี่สหาย’ ที่เขาใหญในดง
พญาเย็น ลึกเขาไปจากถนนมิตรภาพเกือบ ๒๐ กิโลเมตร ซึ่งที่นั่นคณะพรรคสี่สหายของเรากับทานเจา
คุณปจจนึก ฯ ไดไปขอจับจองที่ดินหักรางถางพงเปนเนื้อที่ ๒๐๐ ไร จัดตั้งฟารมเลี้ยงโค ทําไรกาแฟและ
ละหุง โดยมอบใหสมิต สุวพงษ เปนผูจดั การมีหนาทีบ่ ริหารงาน ควบคุมดูแลพวกกรรมกร และมีอํานาจ
เต็มที่คลายกับวาสมิตเปนเจาของฟารมเอง และคณะพรรคสี่สหายก็ไมใครจะไดสนใจกับกิจการของฟารมนี้
เทาใดนัก ที่ตงั้ ฟารมขึ้นก็เพราะเห็นวาคนมีเงินเขาทําฟารมกัน ก็เอาอยางเขาบาง อยางไรก็ตามสมิตก็ตั้งอก
ตั้งใจบริหารงานใหคณะพรรคสี่สหายของเราดวยความขยันขันแข็งและซื่อสัตยสุจริต จนกระทั่งมีเหตุการณ
รายแรงเกิดขึ้น ทําใหเขาแกปญ
 หาเฉพาะหนาไมตก สมิตจึงเดินทางมากรุงเทพ ฯ ตัดสินใจมาลาออกจากงาน
แลวเขาก็จะหางานทําอยูในกรุงเทพ ฯ ตอไป
ชายหนุมรูสึกไมใครสบายใจนัก ที่เขาตองเผชิญหนากับสี่สหาย และเจาคุณปจจนึก ฯ ผูเปน
นายจางของเขา เมื่อเขาเดินผานหนาเรือนตนไมสมิตก็หยุดชะงัก เพราะไดยินเสียงคณะพรรคสี่สหายพูดคุย
อันเอะอะเอ็ดตะโร ซึ่งเวลาเย็นเชนนี้ เปนเวลาที่สี่สหายพักผอนการงานและดื่มเหลาสรวลเสเฮฮากันตาม
ประสาคนมีเงินอยางลนเหลือ
เจาคุณปจจนึก ฯ ตาไวแลเห็นผูจัดการฟารมสี่สหายกอนเพื่อน ทานรองออกมาดัง ๆ
“เฮ...สมิตหรือนั่น คุณสมิต...เขามาซี”
สี่สหายซึ่งนั่งรวมโตะกับทานเจาคุณปจจนึก ฯ ตางพากันมองดูสมิตเปนตาเดียว เกษตรศาสตร
บัณฑิตหนุม พาตัวเดินเขามาในเรือนตนไมอยางสงบเสงี่ยม เจาแหวยืนอาปากหวอมองดูเขา สมิตกระพุม


มือไหวคณะพรรคสี่สหายและเจาคุณปจจนึก ฯ โดยทั่วหนากัน แลวรับไหวเจาแหวซึ่งไหวเขาอยางนอบ
นอม
“ไปยังไงมายังไงกันคุณสมิต” เสี่ยหงวนกลาวทักอยางกันเอง “นั่งซี”
สมิตทรุดตัวนั่งบนเกาอี้เหล็กตัวหนึ่ง
“ผมมารถโดยสารครับอาเสี่ย ลงรถที่สถานีขนสงสายเหนือ แลวก็ขึ้นแท็กซี่มาที่นี่ อาเสี่ยกับ
คุณ ๆ สบายดีหรือครับ”
พลตอบแทนเพื่อน ๆ ของเขา
“ครับ สบายดี ตั้งใจวากลางเดือนนี้เราจะไปเที่ยวฟารมทีเดียว เพราะเขาหนารอนแลว” แลวพล
ก็รีบผสมวิสกี้โซดาใหผูจัดการฟารมของเขา
สมิตหันมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ
“ใตเทาคงสบายดีนะครับ”
เจาคุณสั่นศีรษะ
“ใตเทาไมสบายหรอกคุณ กําลังเปนแผลเหยียบเอาตะปูเขา แตหลังเทาเปนปกติดี”
นิกรยกมือทั้งสองขางจี้เอวตัวเอง แลวหัวเราะงอไปงอมา
“”โอย ขันวะ ตลกก็ไมยักบอก ฮะ ฮะ”
ท า นเจ า คุ ณ ทํ า ตาเขี ย วกั บ นิ ก ร นายจอมทะเล น หยุ ด หั ว เราะทั น ที พลส ง แก ว เหล า ให ส มิ ต
ตอจากนั้นสี่สหายก็ซักถามทุกขสุขและกิจการของฟารมสี่สหาย สมิตจึงตอบวา
“สําหรับผมไมสบายหรอกครับ มีเรื่องยุงยากเดือดรอนเกิดขึ้นที่ฟารมของเราครับ ผมแกไขอะไร
ไมไดเพราะหมดความสามารถ ที่ผมมาหาก็เพื่อจะขอลาออกจากงาน นับแตบัดนี้เปนตนไป”
สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ สะดุงเฮือกไปตามกัน เจาแหวพูดเสริมขึ้นทันที
“รับประทาน อยาครับคุณสมิต รับประทานอยาออกเปนอันขาด ถาคุณลาออกเจานายอาจสงผม
ไปเปนผูจัดการฟารมแทนคุณก็ได”
“ถุย” ดร.ดิเรกรองลั่น แลวหัวเราะลั่น “แกมีความรูอ ะไรในเรื่องฟารมวะ แกสําเร็จเกษตรรุน
ไหน”
เจาแหวยิ้มแหง ๆ นิกรกลาวกับสมิตอยางเปนงานเปนการ
“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เลาใหพวกเราฟงหนอยซีครับ เรื่องลาออกนะคุณอยาคิดเลย เราไมยอมให
คุณลาออกอยางเด็ดขาด ถึงคุณจะทิ้งงานไปอยูบานทุงมหาเมฆ เราก็จะบังคับใหคุณพอคุณสงตัวคุณไป
ทํางานที่ฟารมตามเดิม อยาลืมวาคุณพอของคุณเปนสมุหบัญชีอยูที่โรงแรมสี่สหายของเรา เรื่องยุงยากที่
เกิดขึ้น ถาคุณแกไมได พวกเราจะแกให”
ศาสตราจารยดิเรกพูดสนับสนุนนายจอมทะเลน
“ออไร พวกเราจะแกไ ขเอง และจะไมถื อวา เป น ความผิด หรือ ความบกพรอ งของคุณ พวก
กรรมกรสะไตรคหรืออยาไร”


“มิไดครับคุณหมอ เรื่องที่เกิดขึ้นก็คือวาวัวที่ฟารมถูกขโมยบอย ๆ ครับ จับมือใครดมไมได แตรู
วาพวกชาวบานปาขโมยเอาไปเชือดกิน สองสามวันหายไปตัวหนึ่ง วัวที่ฟารมหายไป ๑๕ ตัวแลว”
เสี่ยหงวนหัวเราะแลวพูดตัดบท
“กินเหลา กินเหลาเถอะคุณ ประเดี๋ยวพวกเราจะพาคุณไปกินขางนอกบาน เที่ยวบารหาความสุข
กันสักคืน วัวหายเรื่องเล็กนา ของมันหายกันได ชางตัวใหญกวาวัวเปนกองยังหาย ที่เชียงใหมชางหาย
ทีเดียวตั้ง ๓๐๐ ตัว ตํารวจเที่ยวหาชางจนตาเหล ในที่สุดไดคืนมา แตงวงชางหรือหางชางเทานั้น”
สมิตขมวดคิ้วเขาหากัน
“แลวตัวชางหายไปไหนละครับ”
“ก็ไมรูเหมือนกัน ชางที่เชียงใหมหายบอย ๆ บางทีก็ขโมยเอาไปซอนไวในเพดานหลังคาบาน
ซอนไวตามลิ้นชักตูบาง”
สมิตยิ้มแหง ๆ
“อาเสี่ยกําลังพูดถึงชางไมใชไหมครับ”
“ใช ชางจริง ๆ ใครจะกลาขโมยมันละคุณ มันจะไดเหยียบแบนเปนกลวยทับไปเทานั้น ผมพูด
ถึงชางที่เขาแกะดวยไมรูปรางเหมือนชางจริง ๆ ราคาก็แพงเหมือนกันนะคุณ ทําใจใหสบายนะสุวิทย”
สมิตสะดุงเฮือก
“ผมชื่อสมิตครับ สุวิทยนะพอผม”
“ออ ขอโทษที ลืมไป” กิมหงวนพูดยิ้ม ๆ “แตพวกเราไดพบปะและพูดคุยกับคุณสุวิทยบอย ๆ
เมื่อเราไปตรวจงานที่โรงแรมของเรา คุณพอคุณซื่อสัตยและทํางานดีมาก เสียอยางเดียว แตงตัวเหมือนลุง
อายพลที่ตายไปแลว”
ผูจัดการฟารมสี่สหายหัวเราะหึ ๆ
“คุณลุงเชยนะหรือครับ”
“ถูกแลว คุณไมรูจักหรอก คงไดยินแตชื่อเทานั้น ที่ใคร ๆ เขาใชคําวาเชยก็มาจากลุงเชยของอาย
พลนี่แหละ อา...นอกจากเรื่องวัวที่ฟารมถูกขโมย มีเรื่องยุงยากอะไรอีกละ คุณสมิต”
สมิตถอนหายใจหนัก ๆ
“ผมกําลังจะเรียนใหอาเสี่ยและพวกคุณ ๆ ทราบเดี๋ยวนี้เชียวครับ มันเปนเรื่องที่ทําใหผมเดินทาง
มากรุงเทพ ฯ และตัดสินใจลาออกจากงานครับ ผมเปนผูจัดการไร ผมปกครองดูแลพวกกรรมกรตั้ง ๕๐ กวา
คน แตผมใหความปลอดภัยแกเขาและครอบครัวของเขาไมได เสือลายพาดกลอนขนาดแปดศอกตัวหนึ่ง ได
บุกเขามาในฟารมคาบเอาคนงานของเราไปกินสองคนครับ แมยายคนงานคนหนึ่ง แลวก็ลูกคนงานอายุ ๖
ขวบอีกคนหนึง่ รวม ๔ คนแลว โดยเฉพาะแมยายคนงานมันเขามาคาบกลางวันแสก ๆ ครับ คาบไปตอหนา
ตอตาพวกเรา ขณะนี้คนงานตางหวาดกลัว อายลายพาดกลอนตัวนั้นอยางที่สุด”


คราวนี้คณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางตื่นเตนแปลกใจไปตามกัน เสียงจอกแจกจอแจ
ดังขึ้นทันที เจาแหวยืนฟงอยูหาง ๆ เปรีย๊ วปากอยากจะซักรายละเอียดในเรื่องนีเ้ ต็มทน ก็ไมกลาซักเพราะ
กลัวจะถูกพลเตะ
ดูเหมือน ดร.ดิเรกมีความสนใจมากกวาเพื่อน เมื่อเขาสบตากับสมิต เขาก็ถามผูจัดการฟารมสี่
สหายทันที
“ทําไมคุณไมยงิ มัน เรามอบปนไรเฟลใหคณ
ุ เอาไวใชตั้งสามกระบอก”
“ผมยิงมันแลวครับคุณหมอ ตอนที่มันเขามาคาบเอาเด็กลูกคนงานไปกินในเวลาพลบค่ํา ผมยิง
มันถูกอยางจังดวยกระสุนยิงชาง อายลาดพาดกลอนถึงกับทรุด แตแลวมันก็คาบลูกชายนายผันวิ่งหนีไป”
“คุณพาพวกคนงานติดตามหรือเปลา” พลซัก
“ตามครับ พรานปาคนหนึ่งและคนงานอีก ๕ คน เราตามไปทันมันที่เชิงเขาในเวลาสองทุม และ
เดือนกําลังหงาย พรานชุบไดยิงมันดวยปนแกปในระยะ ๔๐ หลา อายลายพาดกลอนรองลั่นปา กระโดดตัว
ลอยแลววิ่งหนีไป ทิ้งแตเด็กไว ซึ่งมันกินไปเกือบหมดตัวแลว พรานชุบยืนยันวาแกยิงถูกแสกหนาแนนอน”
เจาคุณปจจนึก ฯ ทําหนาตืน่
“แลวทําไมมันไมตาย”
สมิตนิ่งอึ้งไปสักครู
“พรานชุบแกบอกวา อายลายพาดกลอนตัวนั้นมันเปนเสือสมิงครับ”
“เสือสมิง” นิกรอุทานขึ้นดัง ๆ “หมายความวามันกินคนมามาก และปศาจมนุษยสิงอยูในตัวมัน
ใชไหม”
“ใชครับ เสือตัวนี้ใหญมาก พวกพรานเรียกมันวาอายบอด เพราะนัยนตาขางซายของมันบอด
ครับ มันอาศัยอยูในถ้ําเขาใหญ แรงปศาจทําใหมนั แปลงเปนคนได พรานและพวกชาวบานปากลัวมันมาก
ครับ เพราะปนยิงมันไมเขา อาวุธทุกชนิดก็ทําอะไรไมได”
ดร.ดิเรกพูดขัดขึ้นทันที
“อิมพอสิเบิล คุณเปนปญญาชนเปนบัณฑิต ไมนาจะเชือ่ ในสิ่งที่เชื่อถือในสิ่งที่เหลวไหลเชนนี้
อิทธิฤทธิ์ของผีสางมันมีที่ไหนกัน เสือตัวนี้มันเปนเสือโครงตัวหนึ่ง ยิงมันไมถูกก็หาวายิงมันไมเขา ฮะ ฮะ
คุณไมตองวิตกอะไรสมิต คืนนี้นอนเสียทีน่ ี่ พรุงนี้ผมจะใหอายแหวไปที่ฟารมของเรากับคุณ ผมเชื่อวาอาย
แหวคงปราบเสือลายพาดกลอนตัวนีไ้ ดโดยไมยากนัก แลวอายแหวก็คงจะเอาหัวและหนังของมันมาปูหอง”
เจาแหวกลืนน้าํ ลายเอื๊อก
“รับประทาน คุณหมอวายังไงนะครับ”
นายพลดิเรกหันมายิ้มใหเจาแหว
“ฉันจะสงแกไปยิงเสือโครงตัวนี้ คนงานที่ฟารมของเราจะไดปลอดภัย”
เจาแหวฝนหัวเราะ


“รับประทานไมสําเร็จครับ แฮะ แฮะ ขืนใหผมไปปราบมัน มันก็คาบเอาผมไปรับประทานเสีย
เทานั้น”
“แกกลัวมันดวยหรือ”
“อาว รับประทานเปนเสือนะครับไมใชหมา แลวก็เสือลายพาดกลอนตัวใหญตั้ง ๘ ศอก ถาเปน
เสือปลาผมก็พอจะสู”
ศาสตราจารยดิเรกหัวเราะหึ ๆ หันมาพูดกับสมิต
“ขอใหคุณทําหนาที่เปนผูจดั การฟารมขอเราตอไปนะครับ พวกเราจะจัดการกับเสือสมิงตัวนี้เอง
พรุงนี้เราจะเดินทางไปฟารมเขาใหญพรอมดวยคุณ เราจะไปพักอยูที่นนั่ จนกวาเราจะสังหารอายบอดได เสือ
มันจะทนลูกปนไดกใ็ หรูไป ผมเคยลาเสือโครงมาแลวเมือ่ ผมไปเที่ยวอินเดีย เคยยิงเสือขนาด ๒๐ ศอกตาย
คาที่ในระยะเผาขน”
อาเสี่ยเกือบสําลักเหลาเมื่อไดยินนายแพทยหนุมพูดเชนนี้
“ขนาด ๒๐ ศอกเชียวหรือหมอ”
“ออไร ๕ ตัวตอกันโวย” แลวดิเรกก็กลาวกับคณะพรรคของเขา “พรุงนี้เราตองไปฟารมของเรา
เอาจี๊ปใหญไป และออกเดินทางแตเชา เราตองรวมมือกันปราบเสือสมิงตัวนีใ้ หได”
เจาคุณปจจนึก ฯ เห็นพองดวย
“ถูกละ เราตองยอมเสียเวลาไปอยูที่ฟารมของเรา นอกจากปราบเสือโครงตัวนี้ เราจะตองสืบหา
คนรายที่ขโมยวัวดวย” พูดจบทานก็หนั มาทางสมิต “คุณพอจะรูเบาะแสบางไหม วาใครขโมยวัวของเรา”
“ก็พอมองเห็นครับใตเทา แตไมมีพยานหลักฐาน พวกหนองกระจับแหละครับ เพราะอยูใกลกับ
ไรเรา และอายหนุม ๆ ชาวบานปาเหลานัน้ สวนมากไมไดประกอบอาชีพอะไร มีคดีติดตัวก็หลายคน ความ
จริงผมก็เคยเอือ้ เฟออายพวกนี้ มาขอยา ขออาหารผมก็ให ไมนาจะมาขโมยวัวของเราเลย พวกคนงานของเรา
ก็กลัวมันครับ”
เสี่ยหงวนพูดโพลงขึ้น
“ถายังงั้นตองปราบไอพวกหนองกระจับใหราบคาบ”
ผูจัดการฟารมมองดูกิมหงวนอยางเปนหวง
“อาเสี่ยอยาคิดวาเปนเรื่องงาย ๆ นะครับ พวกหนองกระจับเหมือนกับพวกนอกกฎหมาย จิตใจ
โหดเหีย้ มปาเถื่อน หลายคนเปนอาชญากรชั้นเสือราย มีเสือเทียนเปนตัวการ เสือเทียนแหกคุกหนีมาจาก
โคราช พวกหนองกระจับแตงเคาบอยพกปนแทบทุกคนครับ”
กิมหงวนยิ้มแปน
“กอดีซีคุณสมิต ผมก็ไดชื่อวาเปนเสือปนเร็วคนหนึ่ง เรื่องนักเลงปนผมชอบ ใครดีใครอยู ใคร
พลาดก็เนา ผมปราบมือปนชั้นดีมาหลายคนแลว เสือปนเร็วขนาดชักปนยิงถูกลูกนัยนตาแมลงวันที่บินอยู
บนหัวยังถูกผมสงไปนรก” แลวเขาก็หันมาทางนิกร “สนุกแนอายกร พวกเรามีโอกาสแสดงบทเสือปนเร็ว
อีกแลว”


นิกรทําหนาเบ
“อากาศมันหนาวอยางนี้ กลัววาจะชักปนไมออกนะซีโวย ซองปนมันอาจจะหด แตวา...เอาก็เอา
เรื่องยิงฟนกันชอบ ลอกันจนเหงือกแหงยังได”
สมิตมีสีหนาชุมชื่นขึ้นแลว
“ตกลงผมไมลาออกละครับ
ผมจะเปนผูจัดการฟารมสี่สหายรับใชพวกคุณตอไป แลวก็ผม
อยากจะดูพวกคุณปราบสมิงเขาใหญครับ
ซึ่งผมหมายถึงเสือเทียนและพวกดาวรายทีห่ นองกระจับดวย
สําหรับพวกเดนมนุษยเหลานี้ ผมยอมรับสารภาพวา ผมกลัวมันครับ เสือเทียนมาที่ไร มันยิงปนอวดผมหรือ
ขมขูขวัญทุกที มันแมนจริง ๆ ครับ แลวก็ชักปนไวที่สุด”
นิกรวา “แตผมไวกวา...แมนกวา...มากกวา แลวก็ดกี วา...”
ศาสตราจารยดิเรกเลื่อนจานแหนมและไสกรอกใหสมิต
“กับแกลมนีย่ งั ไงคุณสมิต ประเดี๋ยวไปเทีย่ วกันนะ ผมเลี้ยงดูปูเสื่อเสร็จ คืนนี้ไปนอนบังกะโล
ทุงมหาเมฆยังได พาพาทเนอรไปปนเพื่อนคุยกันคนละคน”
“ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ ขอใหผมขึ้นไปกราบคุณหญิงและเยีย่ มคุณ ๆ ผูหญิงหนอยเถอะ
ครับ”
นายแพทยหนุม โบกมือ
“อยาขึ้นไปเลยคุณ คุณอากับเมีย ๆ ของเราไปบานสวนตั้งแตเชา กวาจะกลับก็คา่ํ เพราะเอาเรือ
ยนตลําใหญไป จายกับขาวไปเยอะแยะ”
พลหันมาทางเจาแหว
“ไปที่โรงครัว เอากับแกลมมาอีก ขอโซดาดวย”
เจาแหวเดินลอยหนาออกไปจากเรือนตนไม คณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางพูดคุยกับ
ผูจัดการฟารมสี่สหายอยางสนิทสนม ไตถามรายละเอียดในเรื่องเสือสมิง และพวกดาวรายที่หนองกระจับ
สมิตปลื้มใจมากที่พวกนายจางไดตอนรับเขาดวยอัธยาศัยไมตรีจิตเชนนี้.
โดยรถจี๊ปใหญ ซึ่งเหมาะแกการเดินทางในภูมิประเทศอันทุรกันดาร คณะพรรคสี่สหายพรอม
ดวยเจาคุณปจจนึก ฯ สมิต และเจาแหวก็มาถึงฟารมสี่สหายในตอนบาย ๑๔.๐๐ น. ของวันรุงขึ้น
รถคันนี้บรรทุกขาวของสัมภาระมาไมนอย มีเหลา, โซดา, เครื่องกระปอง, ของใชในการเดินปา
ยารักษาโรค ปนพกและปนยาว, เครื่องแตงกายแบบเคาบอยรวม ๖ ชุด นอกจากนี้ก็มีกลองถานรูป เชือก
บวงบาศ วิทยุทรานซิสเตอร ของใชที่จําเปนและไมจําเปนอีกหลายอยาง
พวกกรรมกรตางตื่นเตนดีใจไปตามกัน เมื่อทราบวาพวกเจานายมาปราบเสือสมิง คณะพรรคสี่
สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหว พักอยูที่บังกะโลใหญซึ่งอยูใกลกับไรกาแฟ มองแลเห็นเขาใหญสูง
ตระหงานเงื้อม ภูมิประเทศโดยรอบฟารมเปนปาโปรง มีลําธารใหญสายหนึ่งไหลผานเขามาในฟารมนี้
พวกกรรมกรและวัวประมาณ ๒๕๐ ตัว ไดอาศัยน้ําในลําธารนี้อาบกิน และมีน้ําตลอดป


ฟารมสี่สหายคลายตางประเทศ มีสํานักงาน บานพักคนงาน คอกวัวอันกวางใหญ โรงรีดนมโค
โรงเก็บพืชไร บานพักผูจัดการ มีถังน้ําขนาดใหญอยูบนหอสูงถึงสองแหง มีโรงเครื่องกําเนิดไฟฟาและสูบ
น้ํา สิ่งที่ปลูกสรางเปนระเบียบเรียบรอยงามตา โดยเฉพาะโรงมาสวยงามมาก มีมา ถึง ๑๕ ตัว เปนมาเทศ
ลูกผสมถึง ๘ ตัว
พอมาถึงยังไมทันจะไดพกั ผอน เจาคุณปจจนึก ฯ ก็ใชใหคนงานไปตามบุตรภรรยา หรือบิดา
มารดาของผูเคราะหราย ที่ถกู เสือลายพาดกลอนคาบเอาไปกินมาพบ ทานเจาคุณไดแสดงความเสียใจ และ
จายเงินใหครอบครัวของผูที่ตกเปนเหยื่อเสือรายละ ๑,๐๐๐ บาท ทําใหคนเหลานี้ซาบซึ้งใจไปตามกัน
เย็นวันนัน้ เอง
หลังจากสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวอาบน้ําเปลี่ยนเครื่องแตงตัวใหมเรียบรอยแลว
สมิตก็พาชายกลางคนอายุในราว ๔๐ เศษคนหนึ่งมาพบกับเจานายของเขาตามความประสงค ชายผูนี้ชื่อชุบ
วงศสูงเนิน รูปรางผอมเกร็ง ลักษณะทาทางบอกความทรหดอดทน มีอาชีพเปนพรานไพรมา ๑๕ ปแลว
ชํานาญภูมิประเทศในดงพญาเย็นทุกแหง
นายชุบหรือพรานชุบแตงกายแบบชาวพื้นเมือง กางเกงผาฝายสีดําขายาวคลุมหัวเขา สวมเสื้อ
คลายเสื้อกุยเฮงสีเดียวกัน มีผาขาวมาคาดพุงผืนหนึ่ง เมื่อขึ้นบันไดมาบนเรือน สมิตก็และเห็นเจานายของเขา
สนทนาสนทนากันเงียบ ๆ อยูในหองรับแขก เขาพาพรานชุบบุกเขาไปในหองรับแขกทันที นายสมิตยิ้มให
คณะพรรคสี่สหายแลวทรุดตัวนั่งบนเกาอี้ตวั หนึ่ง สวนนายพรานนั่งบนพื้น
“นี่นะเรอะพรานชุบ” กิมหงวนถามสมิต
“ครับ นี่แหละครับ พรานใหญของดงพญาเย็น รักใครชอบพอกับผมมาก” แลวเขาก็ยิ้มให
นายพราน “พี่ชุบ รูจักกับเจานายของฉันเสียซีนะ สามทานที่นั่งอยูบนโซฟาร คนซายคือนายพลตรี
ศาสตราจารยดิเรก คนกลางคุณนิกร การุณวงศ คนขวาอาเสี่ยกิมหงวนมหาเศรษฐีแหงประเทศไทย อา..ทาน
ที่นั่งริมหนาตางคือ พลเอกพระยาปจจนึกพินาศ และคุณคนนัน้ คือคุณพล พัชราภรณ ที่นั่งพับเพียบอยูขาง
ประตูคือนายแหว คนใชของทาน”
นายพรานยกมือไหวสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ อยางนบนอบ แลวตางก็เริ่มตนสนทนาวิสาสะ
กัน พรานชุบบอกวาเขาเพิ่งรูจักกับสมิตไดสามสี่เดือน แตเขารักใครเคารพนับถือผูจัดการฟารมสี่สหายมาก
ที่รูจักกันก็เพราะสมิตไปเที่ยวที่หมูบานของเขา หาซื้อไกและไข ตอมาพรานชุบปวยเปนไขปา คือมาเลเรีย
นั่นเอง สมิตไดนํายาไปฉีดใหเพียง ๓ เข็มก็หาย พรานชุบจึงสํานึกในบุญคุณของสมิต ไปมาหาสูส มิตบอย ๆ
หมูบานของเขาอยูทางทิศใตของฟารมนี้
เมื่อพล พัชราภรณไตถามถึงเรื่องเสือลาดพาดกลอน ทีอ่ ุกอาจมาคาบเอาคนงานไปกิน พรานชุบก็
เลารายละเอียดใหฟง และยืนยันวา อายบอดเปนเสือสมิงอยางไมมีปญ
 หา นอกจากนี้ยังอธิบายใหฟงดวยวา
เพราะอะไรเจาลายพาดกลอนตัวนีจ้ ึงกลายเปนเสือสมิงไป


“เจานายเปนคนมีความรู เปนคนทันสมัย คงไมเชื่อในเรือ่ งภูตผีปศาจ แตวาในปาดงพงไพรอยาง
นี้มันมีจริงขอรับ ไมใชเรื่องเหลวไหล พวกผมหากินอยูในปาตองสักการะเคารพเจาปา ซึ่งเปนนายผี เราตอง
มีเวทยมนตคาถาปองกันตัว ผีปานะมันดุรา ยไมใชเลนครับ ถาไมตายก็จับไขหวั โกรน”
นิกรหันมามองดูพอตาของเขา
“คุณพอเคยถูกผีหลอกกระมังครับ”
“ทะลึ่ง” เจาคุณตวาดแวด
ศาสตราจารยดิเรกชักสนใจในเรื่องนี้ ก็กลาวกับนายพรานอยางเปนงานเปนการ
“ที่อายลายพาดกลอนไมไดรับอันตรายจากกระสุนปน ก็เพราะแรงปศาจในตัวมันชวยปองกันมัน
ยังงั้นหรือ”
“ถูกแลวครับเจานาย ผมยิงถูกแสกหนามันอยางจัง แตมนั ไมเปนอะไรเลย เชื่อผมเถอะครับ มันคือ
เสือสมิง พวกเขาใหญรูดีวาอายบอดเปนเสือสมิง และมันไดกินคนบอย ๆ”
“ออไร อิท อิส เอ ดีวิล ไทเกอร.. เวอรี่ วันเดอรฟูล แลวทํายังไงเราถึงจะฆามันไดละ พรานชุบ”
นายพรานสั่นศีรษะ
“ไมมีทางครับ เพราะปนยิงไมเขา เอาหอกแทงเอามีดฟนมันก็ไมตาย เอาจั่นดักมัน มันก็รูไมยอม
เขาไปติดจัน่ เอายาพิษทาเนือ้ ควายแขวนลอมันมันก็ไมกนิ ปศาจมันคอยบอกอายบอดครับ”
พลวา “คุยกับฉันบางพรานชุบ คืนนี้ขนึ้ ๑๔ ค่ําเดือนหงาย แกนําทางพาพวกเราออกลาเสือสมิง
ตัวนี้ไดไหมละ”
พรานชุบยิ้มแหง ๆ
“โอโฮ เจานายจะใหผมไปพบกับความตายหรือครับ”
เสี่ยหงวนโยนธนบัตรใบละรอยบาทปกหนึ่งลงบนขานายพราน
“นี่คือคานําทางของแก ดูเหมือนพันบาท หนึ่งทุมตรงพวกเราจะออกจากฟารม ตกลงนะพรานชุบ
ถาไมตกลงก็หยิบเงินสงใหฉนั ”
นายพรานตอบอาเสี่ยทันที
“ตกลงครับเจานาย ตายก็ตายครับผมยอม ชีวิตผมมีคาไมถึงพันบาทหรอกครับ” แลวเขาก็หยิบ
ธนบัตรปกนั้นขึ้นมาถือ “ผมจะเอาไปใหเมียผมเขาเก็บไว ถาผมเพลี่ยงพล้ําถูกอายบอดฆาตายหรือคาบเอาไป
กิน เมียผมจะไดไมเดือดรอน”
“ดีมาก” เสี่ยหงวนพูดยิ้ม ๆ “อยาเหลวหรือหลบมุมนะโวย ถาแกเลนตลกกับกันละก็ เราเปนยิง
ทิ้งแกอยางเด็ดขาด”
“โธ – ผมสาบานใหก็ไดครับเจานาย คนอยางผมไมใชคนเหลวไหลหรอกครับ ถึงจะยากจนก็
ตองมีสัจจะ ผมจะมาพบทานกอนหนึ่งทุมครับ”
กิมหงวนพยักหนา
“ขอบใจ แกคิดวาแกสามารถที่จะพาพวกเรา ติดตามไปจนพบเสือสมิงตัวนี้ไหมพรานชุบ”


“ไมแนใจครับเจานาย ปาดงพญาเย็นมันกวางใหญมาก”
“แตแกตองพยายาม ถาแกพาพวกเราไปพบมัน ฉันจะใหรางวัลแกอีกพันบาท”
นายพรานลืมตาโพลง
“พันบาทก็ตองพบซีครับ ผมพลิดแผนดินหาเลย”
นิกรหัวเราะกาก
“แกคงชอบเงินกวาอยางอื่น ใชไหมพรานชุบ”
นายพรานยิ้มอาย ๆ
“ก็ไมชอบเทาไรหรอกครับ แตอยากมีติดกระเปาบาง แฮะ แฮะ ผมกลับละครับเจานาย จะตอง
รีบไปเตรียมตัว และทําพิธีเบิกไพรเสียใหเรียบรอยกอนตะวันตกดิน แตกรุณาใหผมเตือนพวกเจานายหนอย
นะครับ การติดตามลาเสือสมิงในตอนกลางคืนยอมมีอันตรายรอบขาง เสือสมิงมันปลอมตัวเปนคนได หรือ
เปนผีปศาจหลอกหลอนเราก็ได”
นิกรพูดตัดบท
“ไปเถอะ แกจะไปไหนก็ไป อยาพูดใหใจเสียหนอยเลยวะ แกควรจะรูว า ฉันกลัวผีที่สุดในโลก ฟง
แกพูดฉันก็ชกั เสียว ๆ แลว”
พรานชุบหันมาพูดกับผูจัดการฟารมสี่สหาย
“คืนนี้คุณจะติดตามเจานายไปดวยไหมครับ”
สมิตสะดุงเฮือก
“ไมไปละพี่ชบุ ผีปานะฉันไมกลัว แตฉันกลัวเสือ ดีไมดีอายบอดคาบเอาฉันไปกินก็เสร็จมัน
เทานั้น”
เจาคุณปจจนึก ฯ พูดโพลงขึน้
“อายเสือนี่นิสยั ชั่ว สัตวปามีถมไปไมกิน ชอบกินคน”
นายพรานลุกขึน้ ยืนและเดินกมตัวออกไปจากหองรับแขก ถึงแมพรานชุบอยูในปาดงพงไพร ไม
เคยไดรับการศึกษา แตเขาก็มีกิริยามารยาทดีมาก ซึ่งความสุภาพนอบนอมนี้เกิดขึ้นจากกมลสันดานของเขา
เอง
พอชิงพลบ คณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และสมิตก็ไดรวมรับประทานอาหารกันที่
เฉลี่ยงหลังเรือนบังกะโลใหญหลังนั้น และในราว ๑๘.๓๐ น. พรานชุบก็มาพบกับคณะพรรคสี่สหายตามที่
นัดหมายกันไว นายพรานมียามสะพายบาหนึ่งใบ และปนแกปคูมือของเขาหนึ่งกระบอก เปนปนแบบเกา
ลาสมัยยิงไดทลี ะนัด ตองบรรจุลูกปนและดินปน และใชแสกระทุงกวาจะยิงไดแตละนัดก็เสียเวลามาก
อยางไรก็ตามพรานชุบถนัดปนแบบนีก้ วาปนไรเฟลแบบทันสมัย เขาเปนพรานไพรที่ไดชื่อวายิงปนแมนราว
กับจับวาง ออกลาสัตวปาในคืนใดจะตองไดกวางหรืออีเกงกลับมาบานเสมอ เนื้อสัตวปาที่เหลือจากบริโภค
พรานชุบสงไปจําหนายที่ตลาดพอมีรายไดเล็ก ๆ นอย ๆ

๑๐
การรับประทานอาหารค่ําสิ้นสุดลงในเวลากอน ๑๙.๐๐ น. เล็กนอย พรานชุบกับเจาแหวนั่งคุยกัน
อยูบนเตียงไมที่เฉลียงหลังเรือนอยางเงียบ ๆ สวนสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และผูจ ัดการฟารมสีส่ หาย นั่ง
อยูที่โตะรับประทานอาหาร สูบบุหรี่และสนทนากันถึงเรื่องที่เกี่ยวกับกิจการของฟารม อาเสี่ยกิมหงวนของ
เรายังคงดื่มเหลาเรื่อย ๆ พล, นิกร, กิมหงวน, ดร. ดิเรก และเจาคุณปจจนึก ฯ แตงกายแบบเดินปาเรียบรอย
แลว กางเกงขาสั้นสีกากี เชิ๊ทแบบตรวจการแขนสั้นสีเดียวกัน คาดเข็มขัดปนพกมีปนพกคนละ ๒ กระบอก
สวนพรานชุบกับเจาแหวแตงกายแบบชาวพื้นเมืองในชุดสีดํา
ทันใดนั้นเอง เสียงคนงานหลายคนก็รองเอะอะขึ้นดังแววมา บางก็กตู ะโกนเรียกหากัน บางก็รอง
อุทานเปนเสียงขับไล บางก็ตีปบเคาะไมหรือทําใหเกิดเสียงดัง เมื่อเงีย่ หูฟงดู คณะพรรคสี่สหายก็รูวาอาย
ลายพาดกลอนบุกเขามาในไรอยางทะนงองอาจ
เสียงตะโกนของพวกคนงาน เสียงคํารามของพยัฆรายทําใหสีสหายตกตะลึงพรึงเพริดไปตามกัน
เจาแหวทําทาเหมือนกับจะเปนลมสิ้นสติ กรรมกรหนุม คนหนึ่งวิ่งขึน้ มาทางบันไดหลังเรือน และรองเอะอะ
เอ็ดตะโรดวยสําเนียงชาวอีสาน
“นาย นายครับ มันมาอีกแลว”
กิมหงวนพยายามปลอบใจตนเองใหเขมแข็ง จองมองดูชายหนุมผูนนั้
“ใครมาอายนองชาย” เขาแกลงถามทั้ง ๆ ที่รูแลววาทีก่ รรมกรหนุมผูนพี้ ูดถึงคือเสือสมิง หรืออาย
ลายพาดกลอน
“เสียครับนาย” เขาพูดคําวาเสือไมชัด
กิมหงวนขมวดคิ้วยน
“เสียหรือเสือ”
“เสียครับ ตัวเทามามีลายตามตัวหางยาวเฟอยเชียวครับ”
กิมหงวนฝนหัวเราะ
“นั่นมันเสือไมใชเสีย”
“ครับ แตผมพูดคําวาเสือไมชัด เร็วเขาเถอะครับ เสือสมิงตัวนั้นมันปวนเปยนอยูทางโรงรีด
นมวัวครับ”
นิกรพูดเสริมขึน้
“มันอยากกินนมวัวละกระมัง แกชวยหานมวัวไปใหมนั สักถังซี มันกินอิ่มแลวมันจะไดกลับไป”
พล ภัชราภรณดุเพื่อนของเขา
“อยาพูดเลนหนอยเลยวะอายกร แกสองคนมักจะพูดเลนเสมอ” แลวเขาก็หนั มาทางนายพราน
“พรานชุบ แกลงไปกอน แลวพวกเราจะติดตามไปในนาทีนี้ ถาแกสังหารเสือตัวนี้ได ฉันจะใหรางวัลแก
๓,๐๐๐ บาท”

๑๑
พรานชุบควาปนแกปทีพ่ ิงไวขางฝาหองลุกขึ้นยืน กมลงหยิบยามสะพายบาแลวชวนกรรมกร
หนุม ซึ่งเปนกรรมกรทําไรลงบันไดหลังเรือนพักไปอยางรีบรอน ดวยความหวังทีจ่ ะไดเงินรางวัล ๓,๐๐๐
บาทจากพล
ความโกลาหลอลหมานเกิดขึน้ ทั่วบริเวณฟารมสี่สหายแลว พวกกรรมกรและบุตรภรรยาของเขา
สวนมากหลบซอนตัวอยูใ นหองพักและชวยกันตีปบตีเกราะเคาะไม
หรือสงเสียงตะโกนหรือโหรองขึ้น
พรอม ๆ กัน เพื่อใหอายลายพาดกลอนตกใจหลบหนีออกไปจากฟารมนี้ พวกกรรมกรที่มีหนาที่เลีย้ งวัวหรือ
พวกโคบาลราว ๑๐ คน ใชปนลูกซองยิงขึ้นฟาขับไลเสือ เคาบอยประจําฟารมชุมนุมกําลังกันอยูที่คอกวัว
คอยปองกันไมใหอายบอดมาคาบเอาวัวไปกิน เพราะเสือโครง ๘ ศอกขนาดอายบอดยอมสามารถลากเอาวัว
ตัวใหญ ๆ ไปกินอยางสบาย
ขณะนีเ้ ดือนหงายแจมกระจาง อากาศคอนขางหนาวเย็น แตพวกกรรมกรและครอบครัวของเขา
กลัวเสือสมิง จึงรูสึกหนาวสั่นสะทานไปตามกัน
สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวถือปนไรเฟลคูมือคนละกระบอก เดินลงมาจากบังกาโล
ใหญหลังนัน้ ทิ้งใหนายสมิตอยูเฝาบาน ซึ่งสมิตมีความหวาดกลัวเสือสมิงมาก เขารีบปดประตูหนาตางทุก
บาน นั่งตัวสั่นงันงกอยูใ นหอง ๆ หนึ่ง
แสงจันทรชวยใหคณะพรรคสี่สหายมองเห็นสิ่งตาง ๆ โดยรอบฟารม ทุกคนเดินตรงไปยังโรงรีด
นมวัวซึ่งสรางคลายกับโรงนา หลังคามุงสังกะสี มีเครื่องมือเครื่องใชในการรีดนมแมโคอยางทันสมัย โค
พันธุนมราคาแพงของฟารมนี้มีอยูประมาณ ๔๐ ตัว นมที่รีดไดสงไปจําหนายที่จงั หวัดนครราชสีมา และ
ปรากฏวาขายดีมาก เพราะนมโคของฟารมนี้มีโคโกผสมอยูในตัวของมัน นอกจากนี้ยังมีรสหวานจัดไมตอง
เติมน้ําหวาน
เสียงปนดังขึ้นหนึ่งนัด ซึ่งเปนปนแกปของพรานชุบนั่นเอง คณะพรรคสี่สหายหยุดชะงัก และ
กระจายกําลังกันออกไป เตรียมพรอมที่จะสังหารอายลายพาดกลอนตัวนั้น แตแลวทุกคนก็แลเห็นพรานชุบ
ถือปนแกปคูมอื วิ่งปุเรง ๆ ตรงเขามาหา
พรานชุบหยุดเผชิญหนาคณะพรรคสี่สหาย แลวพูดระล่ําละลักแทบไมเปนภาษามนุษย
“เจานายครับ เสือสมิงมันปวนเปย นอยูที่เรือนพักพวกคนงานครับ”
“แกยิงถูกมันไหม” เจาคุณปจจนึก ฯ ถามเร็วปรื๋อ
“ถูกครับ ถูกแน ๆ ผมยิงมันในระยะหางเพียง ๖ วาเทานั้นเอง มันกําลังตบประตูหอ งเรียกคนงาน
ใหเปดรับมันครับ ผมแอบดูมันอยูตั้งนาน มันเที่ยวตบประตูหองโนนหองนีแ้ ลวขูคํารามเบา ๆ บางทีก็ยกขา
หนาขึ้นตะเกียดตะกายประตู ทาทางของมันบอกวามันหิวและดุรายมากเชียวครับ”
นิกรพูดเสริมขึน้ เบา ๆ
“มันแตงตังยังไง”
พรานชุบขมวดคิ้วยน

๑๒
“เปลาครับ มันแกผาไมไดใสเสื้อหรือนุงกางเกงหรอกครับ ผมยิงถูกมันอยางจัง แตมันไมเปน
อะไรเลย”
“แลวทําไมแกไมยิงซ้ํา” กิมหงวนถาม
“โธ – ยิงยังไงละครับ ปนของผมจะยิงทีหนึ่ง ก็ตองใสลูกปนใสดินปนแลวเอาแสกระทุงดินปน
ใหแนนเสียกอน มัวแตกระทุงดินปนเสือมันก็คงตะครุบเอาผมไปกิน เจานายรีบไปยิงมันเถอะครับ ผม
อยากจะดูฝมือแมนปนของพวกเจานายเหมือนกัน”
เสียงเจาลายพาดกลอนรองคํารามลั่น เสียงของมันดังจนกระทั่งคณะพรรคสี่สหายรูสึกวาแผนดิน
สั่นสะเทือน นิกรทําทาจะวิง่ หนีแตพลควาคอไว
“จะไปไหนอายกร”
นายจอมทะเลนกลืนน้ําลายเอื๊อก
“กลับไปกินยาลมโวย อื้อฮือ... พอไดยนิ เสียงมันเทานัน้ หัวใจแทบหยุดเตน โอย แขงขาออน
ปวกเปยกไปหมดแลว” พูดจบเขาก็หันมามองดูหนาพรานชุบ “อายบอดตัวมันใหญไหม พรานชุบ”
“ก็ไมใหญอะไรนักหรอกครับ ขนาดมาเทศแตขามันสัน้ กวาเทานั้น”
นิกรทําหนาชอบกล
“ถายังงั้นมันคงคาบฉันไปกินอยางสบายซินะ”
“ครับ อยางคุณมันคาบสะบัดไวบนหลังแลวพาวิ่งไปอยางสบายเลย”
ดร.ดิเรกพูดตัดบทวา
“อยามัววิจารณอะไรกันเลยวะพวกเรา ไปที่บานพักพวกคนงานเถอะ เราจะตองรวมมือกันฆาอาย
ลายพาดกลอนตัวนี้ใหได กอนที่มันจะคาบเอาคุณพอไปกิน”
เจาคุณปจจนึก ฯ ทําคอยน
“อาว ทําไมจะตองมาคาบฉันดวย คนอื่นมีถมไป”
ศาสตราจารยดิเรกอมยิ้ม
“แตคุณพออวนทวนมีเนื้อหนังและไขมันมากกวาพวกเรานี่ครับ อยางนี้เสือมันชอบ เสือที่อินเดีย
นิยมกินแตคนอวน ๆ เทานั้น”
พรานชุบรูสึกสนใจก็กลาวถามขึ้นอยางพินบิ พิเทา
“เสือเมืองแขกตัวใหญมากใชไหมครับ”
นายพลดิเรกนิง่ คิด “ก็พอดูเหมือนกัน ขนาดคาบชางสะบัดขึ้นบาแลวพากลับไปถ้ําที่อยูของมัน
อยางหนาตาเฉย ฉันเคยเห็นขนาด ๑๒ ศอกมาแลว”
พรานชุบขมวดคิ้วยน
“ประทานโทษ เสือหรืองูเหลือมครับ”
กอนที่นายแพทยหนุมจะตอบวากระไร เสียงเจาลายพาดกลอนก็ดังขึ้นอีกในระยะใกล เจาแหว
เสนผมบนศีรษะตั้งชัน เขาชี้มือไปขางหนา แลวพูดเสียงสั่นแตดังมาก

๑๓
“ออย...มัน...มาโนนแหลว.....”
ทามกลางแสงจันทร ทุกคนตางแลเห็นเสือสมิง หรือเจาลายพาดกลอนขนาดมหึมาตัวนั้นกําลัง
วิ่งดุม ๆ ตรงเขามา เจาแหวกลัวจนตัวสั่นเหมือนลูกนก ความกลัวทําใหเจาแหวแกลงถามกิมหงวนวา
“รับประทานนั่นหมาใชไหมครับ”
อาเสี่ยเคนหวัเราะ มองดูอายลายพาดกลอน ซึ่งหยุดยืนจังกาอยูขางตนไม
“โฮวโวย ไมใชเกา”
พรานชุบกลาวขึ้นดวยเสียงสัน่ เครือ
“เตรียมยิงซีครับเจานาย ผมไปกอนละครับ ผมจะไปรอฟงขาวที่บานพักของทาน”
เจาคุณปจจนึก ฯ ควาคอนายพรานไว
“ยังไงกันโวย แกเปนพรานทําไมถึงหนีเสือ”
“แลวแตจะโปรดเถอะครับ ผมเปนพรานกระตายครับ ไมใชพรานเสือ ผมชํานาญลากระตายหรือ
อีเกงเทานัน้ แหละครับ” พูดจบพรานชุบก็ถือปนแกปคูม ือของเขาวิ่งอาวไปจากที่นนั้
ความจริงถาอายลายพาดกลอนตัวนีเ้ ปนเสือธรรมดา พรานชุบก็จะไมเกรงกลัวมันเลย แตนี่มัน
เปนเสือสมิง ซึ่งพรานปาและชาวบานปาทัง้ หลายลวนแตหวาดกลัวผีปศ าจที่สิงอยูในตัวของมัน
สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางยืนรวมกลุม หันหนาไปทางอายบอดและยกไรเฟล
ขึ้นประทับในทาเตรียมยิง เพียงแตกระดิกนิ้วเหนีย่ วไกปนเทานั้น กระสุนปนสําหรับใชยิงสัตวใหญเชนเสือ
ชางหรือแรดก็จะระเบิดขึ้นทันที แตอายลายพาดกลอนเฉลียวฉลาดเกินกวาเสือทั้งหลาย มันแอบซอนตัวอยู
เบื้องหลังตนไมใหญตนนั้น และนาน ๆ ก็คอย ๆ โผลหนาออกมาดูแลเห็นนัยนตาเขียวปด นากลัว
“อยาเสียขวัญพวกเรา” พลกลาวกับทุกคน “มันจะเปนเสือสมิงหรือเสือกระบากอะไรก็ตามเถอะ
ปนของพวกเราทั้ง ๖ กระบอกนี้ คงจะสงมันไปนรกไดอยางไมตองสงสัย อยางนอยก็ตองถูก ๒ นัด อาว...
เฮย อายกรประทับปนใหมันถูกตองหนอยซีโวย”
นิกรมองดูปนเล็กยาวของเขาแลวสะดุงเฮือก ความตกใจทําใหเขาเอาปากกระบอกปนแนบไวทา
บา แลวเอาพานทายปนยื่นออกไปในทาเตรียมยิง นายจอมทะเลนรีบกลับปนประทับใหมใหถูกตอง คือยื่น
ปากกระบอกปนออกไปแลวกลาวกับพลวา
“ขอบใจโวยทีช่ วยเตือน ถาแกไมบอกกันเหนี่ยวไกตูมเดียวบาขวาของกันก็ทะลุ คนเราเวลา
ตกใจปอดลอยมักจะทําอะไรพลาด ๆ อยางนี้เสมอ กันหายปอดแลว แกดูซี เสือมันคอย ๆ โผลออกมาจาก
ตนไมมองดูพวกเราวะ อายลายพาดกลอนตัวนี้ฉลาดพอดู”
พลหันมาทางคนใชแกนแกวของเขา
“แกคอย ๆ ออมไปขางหลังเสืออายแหว พยายามยิงมันในระยะเผาขน”
“ปูโธ” เจาแหวรองลั่น “รับประทานคุณนึกวาผมกลาหาญเสียเต็มทนยังงั้นหรือครับ ขณะนี้
อุจจาระขึ้นไปอยูบนหัวขมองผมแลว รับประทานที่ออกมาเลอะกางเกงก็มี รับประทานเพียงแตลมพัดได
กลิ่นสาบเสือผมก็จะช็อคตายอยูแลว”

๑๔
ทันใดนั้นเอง อายลายพาดกลอนไดรุกคืบหนามาอยางรวดเร็ว วิ่งมาจากตนไมตน นั้น มายึดตนไม
ใหญอีกตนหนึ่ง หางจากคณะพรรคสี่สหายเพียง ๑๐ เมตรเทานั้น ซึ่งเปนระยะเผาขน หรือระยะอันตราย
“ระวังโวย” เจาคุณปจจนึก ฯ เตือน “แคนี้มันกระโจนพรวดเดียวถึงพวกเรา ถาเรายิงมันผิด มัน
อาจจะคาบพวกเราคนใดคนหนึ่งเอาไปกินได เอะ – เสียงอะไรจอก ๆ เหมือนใครเปดน้ํากอก”
-------------- (ขอความตนฉบับนาจะขาดหายไป) -------------เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มเล็กนอย
“แกรูไดยังไง”
“ฟงดูซีครับ เสียงมันดังจอก ๆ จังหวะเดียวติดตอกันไปไมมีหยุด ถาตัวเมียก็ตองมีปด จังหวะบาง
เปนครั้งคราว และไมดังจอก ๆ อยางนี้”
“แลวดังยังไง...” เจาคุณถามดวยความอยากรู
อาเสี่ยพูดเสียงหนัก ๆ
“สิบสี่....สี่สิบ...สี่สิบ.. ถาเปนเสือตัวเมียแก ๆ ก็อาจจะดัง ..หาสิบหา อยางนี้มันเปนความรูรอบตัว
ครับ รูไวใชวา ใสบาแบกหาม คนกับเสือก็มีเสียงดังเหมือนกัน”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอยางครื้นเครง แตแลวอายลายพาดกลอนก็รองคํารามขึ้น ดร.ดิเรกสงปนเล็ก
ยาวคูมือของเขาใหเจาแหวถือไว แลวกลาวดวยเสียงหนักแนนวา
“ยืนคุมเชิงกันอยางนี้เสียเวลาเปลา กันจะจัดการกับเสือสมิงตัวนี้เอง”
เจาแหวอาปากหวอ
“รับประทานคุณหมอจะสูกับมันดวยมือเปลา แบบทารซานหรือครับ”
นายพลดิเรกทําคอยน
“โน – มือเปลาสูมันไหวเรอะ มันจะไดขย้ําหัวกันปะไร” พูดจบนายแพทยหนุมซึ่งมียศทหาร
เปนพลตรีของกองทัพบกก็ลว งกระเปากางเกงขางขวา หยิบวัตถุกอนกลม ๆ สีดํามะเมือ่ มกอนหนึ่งออกมา
“หมอ” พลอุทานขึ้น “แกจะใชระเบิดฆาเสือตัวนี้หรือ”
“โน – ไมใชระเบิดสังหาร กันจะจับเสือตัวนี้นํามันไปกรุงเทพ ฯ มอบใหสวนสัตวเขาดิน เพื่อให
คนไดดูความใหญโตของมัน เสือขนาด ๘ ศอกอยางนี้ในปาเมืองไทยไมใครปรากฏ ทางเทือกเขาตะนาวศรี
เคยมีขนาด ๗ ศอกเทานั้น”
พลวา “ก็แลวมันไมตายหรือ ถามันถูกชิ้นระเบิดของระเบิดมือลูกนี”้
ศาสตราจารยสั่นศีรษะ
“โน – นี่คือระเบิดมือแบบพิเศษ เทียรแกส ปนกับลาฟแกสอยางละครึ่ง อํานาจควันของมันจะทํา
ใหน้ําตาไหลลืมตาไมขึ้น แลวเกิดอารมณขันนั่งหัวเราะงอไปงอมาแทบจะขาดใจตาย ยอมใหเราจับกุมโดย
ดี”
เจาคุณปจจนึก ฯ พูดเสริมขึ้นทันที
“เสือมันหัวเราะเปนหรือวะดิเรก”

๑๕
“ออไร สัตวหรือมนุษยก็ตาม ถาถูกควันเคมีของผมที่บรรจุอยูในลูกระเบิดนี้ น้ําตาจะไหลพราก
และเสนหัวเราะก็จะถูกบังคับใหทํางานเต็มที่ เสือก็มีหัวใจเหมือนกัน ทําไมจะหัวเราะไมได แตความยุงยาก
ในการดํารงชีวิตและสิ่งแวดลอมที่เลว ทําใหมันมีอารมณขุนมัวไมใครจะยิ้มหรือหัวเราะ เสือที่หัวเราะและ
ยิ้มเสมอ คือเสือละครสัตว เพราะมันอยูด ีกินดี เสือบางตัวหนาทะเลนเหมือนอายกรขี้หัวเราะครับ คนเลี้ยง
พูดอะไรนิดหนอยก็หัวเราะ เปนการประจบคนเลี้ยงไปในตัว ก็เหมือนกับคนเราแหละครับ เจานายพูดเรื่องที่
ไมนาขันสักนิดแลวหัวเราะ พวกลูกนองก็พลอยหัวเราะไปดวย ที่เสนลึกก็แอบเอามือจี้เอว”
เสี่ยหงวนกลาวกับนาพลดิเรกทันที
“เอาเลยหมอ กันอยากดูอํานาจระเบิดมือแบบนี้ของแก ไมยักรูว าแกเอาติดตัวมาดวย”
นายแพทยหนุม ตรวจดูกระแสลม ใหแนใจวาลมกําลังพัดจากเขา ไปทางอายลายพาดกลอน เขา
ดึงโซสลักนิภยั ลูกระเบิดออก แลวขวางระเบิดมือแบบพิเศษอันเปนประดิษฐกรรมของเขา ไปยังเสือสมิงตัว
นั้น
“ตุบ”
ระเบิดน้ําตาและระเบิดหัวเราะ ตกลงหางจากอายลายพาดกลอนเพียง ๒ เมตร แลวกลิ้งขลุก ๆ เขา
มาหามัน อายบอดรีบลุกขึ้นหมุนตัวกลับ ยืนหันหลังใหลูกระเบิด แลวยกขาหลังขางขวา ดีดลูกระเบิดมือเต็ม
เหนีย่ ว แรงเหนี่ยวของเทาเสือทําใหระเบิดมือลูกนั้น ลอยละลิ่วมาตกในกลุมคณะพรรคสี่สหาย เจาแหวได
ยินเสียงดังตุบก็กมหนามองดู พอแลเห็นระเบิดมือลูกนัน้ ก็ตกใจรองเสียงหลง
“โอย รับประทานเสือมันขวางกลับมาครับ ออย...ตายแน”
ทุกคนยืนตะลึง แตพลสติดกี วาเพื่อน เขารีบกมตัวควาระเบิดมือขวางไปทางอายลายพาดกลอน
โดยเร็ว
“ปูด” เสียงระเบิดมือระเบิดเบามากพอไดยิน แลวกลุมควันสีขาวก็กระจายไปทัว่ บริเวณนั้น อาย
ลายพาดกลอนสูดควันเขาไปเต็มปอด
นิกรมองดูหนานายแพทยหนุมดวยความแปลกใจ
“เฮย เสียงระเบิดของแกมันดังนาเกลียดจังวะ ไงยังงัน้ ลูกระเบิดมือมีแตดังตูม นี่ดังปูดเสียง
สั้น ๆ แตหนักแนน”
ศาสตราจารยดิเรกยิ้มอยางภาคภูมิ
“ออไร กันใสดินเระเบิดเขาไปเพียงนิดเดียวเทานั้น ตองการใหระเบิดเปลือกลูกระเบิดออก ไม
ตองการทําลายชีวิตมนุษยหรือวัตถุ ระเบิดแบบนี้สําหรับใช เมื่อตองการจับเปน ถาจับตาย หรือตองการ
สังหารขาศึก ก็ใชระเบิดมือแบบธรรมดา”
ทุกคนลดปนเล็กยาวลงจากทายืนเตรียมยิง สะพายปนไวบนบาตามเดิม และทอดสายตามองไปยัง
ตนไมใหญเบือ้ งหนา อันเปนที่มั่นของอายลายพาดกลอน ทันใดนั้นเอง คณะพรรคสี่สหายก็ไดยนิ เสียงเจาปา
ไอแคก ๆ ไอแบบสําลัก ทุกคนยิ้มออกมาได
“เสร็จกันแลว” นายพลดิเรกพูดเสียงหัวเราะ “เสือสมิงตัวนีห้ มดฤทธิ์แนน เขาไปดูกันเถอะ”

๑๖
นิกรวา “รออีกสักสองสามชั่วโมงคอยเขาไปไมดีหรือ เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา”
นายแพทยหนุม คอนปะหลับปะเหลือก
“ยูขี้ขลาดมาก เชื่อมือไอเถอะวะ ระเบิดของกันไดผลรอยเปอรเซ็นต ตอใหชางตัวโต ๆ ก็อยู
ควันที่มันสูดเขาไปจะทําใหเสนหัวเราะของมันทํางานอยางรวดเร็วผิดปกติ และเมื่อควันเขาตา นัยนตาของ
มันก็จะปวดแสบปวดรอนจนลืมไมขึ้น”
ครั้นแลวนายพลดิเรกก็เดินนําหนาพาเพื่อนเกลอของเขากับเจาคุณปจจนึก ฯ เดินเขาไปหาอาย
ลายพาดกลอนตัวนั้น ทั้ง ๖ คนยืนหอมลอมมองดูเสือโครงในระยะใกลชิด อายลายพาดกลอนนั่งหลับตา
น้ําตาไหลพราก มีความรูสึกเหมือนกับวามีใครเอาพริกขี้หนูตําใหละเอียด แลวยัดเขาไปในนัยนตาของมัน
แตมันมีตาขางขวาเพียงขางเดียวเทานั้น สวนนัยนตาซายบอด มีขาววาอายลายพาดกลอนเคยถูกยิงดวยปนลูก
ซองหลายปมาแลว กระสุนลูกปรายนัดหนึ่งถูกนัยนตาขางซายของมัน เมื่อพวกเสือดวยกันไมมีใครเปนจักษุ
แพทย อายลายพาดกลอนก็ตองเสียตาไปขางหนึ่ง แตความดุรายของอายบอดก็เปนที่เกรงกลัวของพวกพราน
ปา และพวกชาวบานปาโดยทั่วไป มันคาบชาวบานปา นายพราน หรือสัตวพาหนะ เอาไปกินบอย ๆ ถาไมมี
อะไรจะกินมันก็กนิ ชาง ฝูงสัตวปาไดยินเสียงอายบอดเปนตองวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
ณ บัดนี้ มันกําลังไดรับความทุกขทรมานจากควันน้ําตาอยางยิ่ง และแลวเมื่อเสนหัวเราะของมัน
ถูกควันเคมีบังคับใหทํางานอยางหนักที่สุด อายลายพาดกลอนก็หัวเราะงอหาย เสียงหัวเราะของมันดังกึกกอง
สมิงเขาใหญนงั่ พิงตนไมหวั เราะงอไปงอมา ทําใหคณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ อดหัวเราะไมได
“ฮะ ฮะ เกิดมาจากทองพอทองแม ก็เพิ่งเคยเห็นวันนี้แหละโวย เสือหัวเราะได ชอบกลแท ๆ” ทาน
เจาคุณพูดพลางหัวเราะพลาง
อายบอดหัวเราะแทบจะขาดใจตาย เสียงลงลูกคอเอิ๊กอาก ในที่สุดมันก็หมดแรงถึงกับลมตัวลง
นอนหัวเราะ บางทีก็หวั เราะคิก ๆ เบา ๆ บางทีก็ปลอยเสียกากใหญ
ดร.ดิเรกหันมาทางเจาแหว
“เฮ็ – ยูไปตามคนงานมาสิบคน ใหเขาเตรียมเชือกและหาไมมาหามอายลายพาดกลอนไปใสกรง
ขังไว”
“รับประทานกรงสําหรับขังเสือหรือหมีของเราไมมีนี่ครับ มีแตกรงขังสัตวปาขนาดเล็ก”
“ไมเปนไร ถาไมมีกรงขัง กันจะฉีดยาใหมนั นอนหลับไปสัก ๒๔ ชั่วโมง แลวพรุงนี้จะใหพวก
คนงานชวยกันสรางกรงขึ้นอยางมั่นคงแข็งแรง เสือโครงตัวนี้ถาไปอยูเขาดิน ผูคนคงแตกตืน่ มาดูอยางลน
หลาม เพราะตัวมันใหญมาก”
เจาแหวรีบพาตัวเดินไปจากที่นั้น สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางครึกครื้นรื่นเริงไปตามกัน เมื่อ
แลเห็นเสือลายพาดกลอนหัวเราะไดเหมือนคน อาปากหัวเราะงอหาย บางทีก็เหน็ดเหนื่อยหอบแฮก ๆ ทําทา
เหมือนจะขาดใจตาย
ในชั่วโมงเดียวกันนั้นเอง เสือสมิงก็ถูกนําตัวไปควบคุมไวที่โรงเก็บพืช มันถูกมัดมือมัดตีนอยาง
แนนหนา มันยังหัวเราะเอิก้ อากตลอดเวลา โดยเฉพาะตอนที่คนงานชวยกันมัดมัน มือของคนงานถูกฝาตีน

๑๗
ของมันเขา เจาลายพาดกลอนก็ดิ้นกระแดว ๆ แลวหัวเราะจนน้ําหูน้ําตาไหล มันถูกฉีดยานอนหลับ และหลับ
ไปในเวลา ๒๐.๐๐ น.
พวกกรรมกรฟารมสี่สหายตางสดุดยี กยองคณะพรรคสีส่ หายไปตามกัน เทาที่ปราบเสือสมิงได
อยางงายดาย โดยใชลูกระเบิดแกสน้ําตา และแกสหัวเราะรวมกัน พรานชุบหายหัวไปแลวดวยความอับอาย
ขายหนา ทั้งนี้ เพราะเขาเปนพราน แตปราบเสือลายพาดกลอนไมได คนงานหลายคนแลเห็นพรานชุบยิงเสือ
เมื่อคืนนี้ แลวก็ใสตีนหมาโกยอาววิ่งหนีอายลายพาดกลอนอยางไมคิดชีวิต
คณะพรรคสี่สหายตื่นนอนแตเชาผิดปกติ ทั้ง ๆ ที่หมอกยังปกคลุมไปทั่วบริเวณฟารมอันกวาง
ใหญ ทุกคนรีบไปดูเสือสมิง อายลายพาดกลอนยังคงนอนหลับสนิทอยูบนกองฟาง ภายในโรงเก็บพืชไร มือ
ตีนถูกมัดเหมือนหมู อํานาจยาฉีดของนายแพทยหนุมทําใหมันนอนหลับเปนตาย
ดร.ดิเรกสั่งสมิตผูจัดการฟารมใหจดั การระดมคนงานที่มคี วามรูในการชางไม สรางกรงขังอาย
ลายพาดกลอนโดยดวน สมิตรับรองวากรงเสือโครงจะเสร็จในเวลา ๑๔.๐๐ น. เพราะไมและเครื่องอุปกรณ
ตาง ๆ มีอยูในคลังพัสดุเรียบรอยแลว ชางไมที่ชํานาญงานก็มีอยูห ลายคน แตละคนเกงมาก นับตั้งแตเลื่อยไม
ไสไม เขาไม และขโมยไม หรือลักลอบตัดไมในปา
ตอนสายวันนัน้ เอง สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวก็อยูใ นเครื่องแตงกายแบบเคาบอย
ตะวันตกในหนังฮอลลี่วูด ทุกคนคาดเข็มขัดปนพกแบบเสือปนเร็ว คือสายเข็มขัดทางขวาหยอนลงไปเกือบ
ถึงหัวเขา มีเชือกหนังรัดซองปนขางขวาพันรอบขา เวนแตเจาคุณปจจนึก ฯ กับศาสตราจารยดิเรกเทานั้น ที่
คาดเข็มขัดปนตามธรรมดา
มาเทศลูกผสมทั้ง ๖ ตัวพาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวออกไปจากฟารมในเวลา
๑๑.๐๐ น. เศษ ทามกลางความรอนแรงของแสงอาทิตยทชี่ วยขับไลความหนาวในตอนกลางคืน และตอนเชา
มืดใหคลายไป ขณะนี้ปลายฤดูหนาวแลว แตอากาศในดงพญาเย็นยังเยือกเย็นจับใจ เฉพาะตอนใกลรุงอรุณ
ปรอทลงถึง ๖ ดีกรีเซนติเกรด
มาทั้ง ๖ ตัววิ่งมาตามทุงหญาอันเวิ้งวาง มองแลเห็นวัวของฟารมสีส่ หายไมต่ํากวา ๒๐๐ ตัว
เกลื่อนกลาดไปหมด บางก็กินหญา บางก็กินน้ําในลําธารใหญ บางก็นั่งหรือนอนพักผอนสนทนาวิสาสะกัน
ตามประสาวัว ที่มีสันดานขี้เกียจก็แอบไปนอนหลับเงียบ ๆ ตามลําพัง พวกเคาบอยหลายคนนั่งอยูบนหลังมา
ตามใตตนไมใหญคอยดูแลฝูงวัวเหลานี้
คณะพรรคสี่สหายหยุดทักทายกับโคบาลหนุมคนหนึ่ง
“เปนยังไงนองชาย” กิมหงวนถามยิ้ม ๆ “เลี้ยงวัวหนักใจไหม”
“ไมครับเจานาย ตระกูลผมมีอาชีพเลี้ยงวัวทั้งนั้นแหละครับ พอผมก็เปนโคบาลเลี้ยงวัว ปูและ
ทวดผมก็เลีย้ งวัว”
“ดีมาก เปนอันวาแกสืบตระกูลวัวโดยสายเลือด”
เจาหมอนัน่ สะดุงเฮือก

๑๘
“ตระกูลเลี้ยงวัวครับ ไมใชตระกูลวัว อา – เจานายจะไปไหนครับ”
นิกรตอบอยางหนาตาย
“ไปยิงกับเสือเทียนเลนแกกลุม มันใชใหลูกนองของมันมาขโมยวัวเราไปเชือดกินหลายหนแลว
เราจําเปนตองเก็บเสือเทียนเสีย วัวของเราจะไดอยูเย็นเปนสุข”
เจาหนุมรางใหญหนาซีดเผือด มองดูนิกรและคณะพรรคสี่สหายดวยความเปนหวงยิ่ง
“โอ-เจานายครับ อยาไปเลยครับ ที่ดงกระจับมีแตพรรคพวกของเสือเทียนทั้งนัน้ ขืนไปพวกเจา
นานเปนเทงทึงแน ๆ อายเทียนมันยิงปนแมนและชักปนเร็วที่สุดครับ”
นิกรยิ้มดวยมุมปากขางซายและเกกหนาใหเหมือนกับเสือปนเร็วชั้นดี
“แมนมากเชียวรึนองชาย” พูดจบเสือกรก็กระชากปนพกในซองปนขางขวาออกมา ยกขึ้นยิงผีเสื้อ
ตัวหนึ่ง ซึ่งกําลังบินอยูเหนือศีรษะเขาอยางรวดเร็วโดยไมตองเล็ง
“ปง”
ผีเสื้อตัวนั้นรวงผล็อยลงสูพื้นดินทันที เจาหนุมโคบาลรางใหญนัยนตาเหลือก เขาเกือบจะคิดวา
เขาฝนไป เขามองดูผีเสื้อสีเหลืองตัวนั้น แลวมองดูนกิ รซึ่งกําลังยกปากกระบอกปนขึ้นเปาควันอยางหนาตา
เฉย
“โอโฮ ทําไมคุณยิงแมนยังงี้ละครับ ในชีวิตผม ผมไมเคยเห็นมือปนหรือตีนปนคนไหนยิงแมนได
อยางนี”้
นิกรชักฉิว
“พูดหยาบคายเดี๋ยวถีบตกมาเลย ตีนปนมีทไี่ หนกันวะ”
“มีซีครับ เพื่อนผมเอง แขนมันดวนทั้งสองขางครับ เมื่อเด็ก ๆ ถูกรถรางทับมือขาดทั้งสองขาง
พอเปนหนุมกลายเปนมือปนรับจาง แตมันใชเทายิงปนครับเจานาย ใคร ๆ ก็เลยเรียกอายเดชวาตีนปน”
“แลวเดีย๋ วนี้เพือ่ นแกอยูที่ไหน”
“อยูบานที่ลพบุรีครับ”
“เลิกเปนตีนปนแลว”
“ครับ มันเคราะหรายถูกรถไฟทับขาขาดอีกสองขาง ทั้งมือทั้งเทาเลยดวนหมด ไปไหนไมได นั่ง
อยูกับบานเหมือนตุกตาลมลุก”
พล พัชราภรณ พาคณะพรรคของเขาควบขับมา เดินทางผานทุงหญาตอไป ตัดตรงไปยังขุนเขา
ใหญที่มองแลเห็นอยูที่ชายทุง และใกลเขามาตามลําดับ จนกระทั้งมองเห็นตนไมใหญนอยบนภูเขาอยางถนัด
ชัดเจน มาทั้ง ๖ ตัววิ่งเร็วมากเพราะเปนมาแขงลูกผสมที่คณะพรรคสี่สหายซื้อเลหลังมา เนื่องจากมาฝเทาเลว
ลงและขาดความสมบูรณ แตเมื่อถูกสงมาอยูที่ฟารมมันไดอาหารดีอากาศดี และมีแฟนพลอดรักกันจูจี๋กนั บาง
มันก็สมบูรณขึ้นถึงกับมาบางคู ลักลอบไดเสียกันมีลกู มีเตาดวยกัน แตผูจัดการฟารมก็ไมไดดุดาอะไร
เนื่องจากเห็นใจมาเหลานี้ เขาเองก็แอบไปยุง ๆ กับสาว ๆ ชาวบานปาเสมอ จนกระทั้งหมูบานของชาวบาน

๑๙
ปาแหงหนึ่ง หนาตาเหมือนกับสมิตมาก แตสมิตปฏิเสธวาไมใชลูกของเขา แมของเด็กคนนั้นชอบจองมองดู
เขาก็เลยมีครรภขึ้นเอง ซึ่งเขาไมไดเกี่ยวของดวย
ในที่สุดคณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหว ก็มาถึงหมูบ านหนองกระจับ ที่นี่ไมมี
หนองน้ําและไมมีกระจับแมแตตนเดียว แตเรียกกันมานมนานแลววาหนองกระจับ เชนเดียวกับบางกระบือที่
กรุงเทพ ฯ หาควายทํายาสักตัวเดียวก็ไมมี
หมูบานหนองกระจับมีบานเล็กเรือนนอยไมเกิน ๓๐ หลังคาเรือน สภาพของบานเหลานี้คลาวก
ระทอมขนาดใหญ ชาวหนองกระจับทํามาหารับประทานกันตามอัธยาศัย บางคนก็เก็บของปาขาย บางคนก็
เก็บของของตนที่มีอยูขาย บางก็เก็บของของคนอื่นขาย พลเมืองดีก็มีพลเมืองเสียก็มี แตสวนมากเปนพลเมือง
เสีย เปนตนวานักโทษในคดีอุกฉกรรจหลบหนีมาจากเรือนจํา ดวยการแหกหรือแหวกคุกเชนเสือเทียน
อาชญากรและฆาตกรโหดในวัย ๔๐ เศษ รูปรางสูงใหญเสียงดังฟงชัดแบบเสียงสเตอรีโอโฟนิค ชอบฆาคน
เปนงานอดิเรก สมุนแตละคนก็ลวนแตเปนมือปน และอาชญากรชั้นดาวราย มีเวลาอยูในคุกมากกวานอกคุก
พวกนี้มักจะมีธุระไปติดตะรางบอย ๆ แตบัดนี้มาชุมนุมกันอยูที่เชิงเขาใหญหมูบานหนองกระจับ มั่วสุมเลน
การพนันกัน ถามีโอกาสเสือเทียนก็พาพรรคพวกไปปลนตามหมูบานใกลเคียง ในปานี้ไมมีตํารวจ นายอําเภอ
ปลัดอําเภอ หรือกํานันผูใหญบานก็ไมมี ถามีคดีฆากันตายเกิดขึ้นกวาเจาหนาทีจ่ ะมาชันสูตรพลิกศพ ศพก็ขนึ้
อึ้ดทึ้ดแลว พนักงานสอบสวนกลัวผีแลเห็นศพเขาก็เปดแนบ แลวลงรายงานวาชันสูตรศพแลว ดวยเหตุนี้เสือ
เทียนจึงเปนผูใ หญยิ่ง เปนเจาพอเขาใหญ ไมชอบใจใครก็ยิงฟนเอาดวยการใชอํานาจเปนธรรม
มาทั้ง ๖ ตัววิง่ สะบัดยางผานถนนดินหรือทางเกวียนแคบ ๆ ตรงเขามาในเขตหมูบ านแลว สภาพ
ของหมูบานนีก้ ็คลาย ๆ กับหมูบานในหนังเคาบอย มีโรงแรมรานเหลา รานขายของเล็ก ๆ นอย ๆ รานตัดผม
โรงชางเหล็ก แตไมมีโบสถ หรือที่วาการอําเภอ ตลอดจนธนาคาร
คณะพรรคสี่สหายตางมองดูปายแผนหนึ่ง ซึ่งปกไวริมถนนหนาหมูบานมีขอความวา

ชาวหนองกระจับยินดีตอนรับทาน
แตตายไมรับรอง
พล พัชราภรณซึ่งอยูในเครื่องแบบเคาบอยชุดสีดํา และมีบุคลิกคลายกับเสือปนเร็วที่นาเกรงขาม
ขับมานําหนาพรรคพวกของเขาตรงมาหยุดที่หนาโรงเหลา และรานอาหารแหงหนึ่ง ซึ่งมีชื่อวา

เขาใหญโภชนา
ทุกคนตางกาวลงจากหลังมาคูขาและผูกมาไวยังที่ผกู มาหนารานเหลานี้
หนึ่งเดินเขามากลาวถามเสียหงวนดวยสํานวนไทยเดิม
“เฮย มึงจะจางกูดูมาใหพวกมึงไหมละ”
อาเสี่ยกลืนน้ําลายเอื๊อก
“แกพูดใหนาฟงกวานี้สักหนอยไดไหมอายนองชาย”
“ไมได เสียศักดิ์ศรีนักเลง กูไมเคยพูดกับใครเพราะ ๆ”

เจาหนุมหนาเสี้ยมคน

๒๐
กิมหงวนดึงธนบัตรใบละรอยบาทออกมาจากกระเปาเสือ้ หนึ่งฉบับแลวชูอวด
“ถาแกใชกิรยิ าวาจาอยางที่สุภาพชนเขาพูดกัน กันจะใหเงินแกไวดเู ลนสักรอยบาท”
เจาหมอนัน่ นัยนตาลุก เขาก็เหมือนกับมนุษยทั้งหลายที่เห็นเงินแลวตาโต เพราะเงินมันเปนแกว
สารพัดนึก เจาเอี่ยมหนุมหนาปลาจวดเปลีย่ นทาทีเปนคนละคน เขาถอดหมวกฟางเกา ๆ ออกแลวประนมมือ
ไหวกิมหงวนอยางนอบนอม
“กระผมขอฝากตัวเปนเด็กของเจานายสักคนนะครับ กระผมยินดีบริการมาของทานทั้งหกตัว หา
หญาหาขาวหาน้ําใหมนั กิน กระผมหวังอยางยิ่งวาเจานายคงกรุณาใหกระผมไดมีโอกาสรับใชทานสักครั้ง
กระผมชื่อเอี่ยมครับ เอี่ยม ไอยราครับผม”
เสี่ยหงวนสงเงินรอยบาทให
“เอา เอาไป คําวามึงกูนะ เขาพูดกันในสมัยพอขุนรามคําแหง เดีย๋ วนี้เขาเลิกแลว แกพูดเพราะ ๆ ก็
ไดนี่นา”
“ครับผม เจานายพาพรรคพวกมาที่นี่ทําไมครับ”
นิกรตอบแทนอาเสี่ย
“มาทายิงกับเสือเทียน เราเสือปนเร็วทั้ง ๖ คน ตองการพิสูจนความจริงวาเสือเทียนกับพวกเราใคร
จะแนกวากัน”
เจาเอี่ยมมองดูหนานิการอยางเศราใจยิ่ง
“เจานายครับ...” เอี่ยมพูดเสียงเครือ “ถาจะยิงกับพี่เทียนละกอ กลับไปสั่งเสียลูกเมียของคุณให
เรียบรอยกอนเถอะครับ โอโฮ...พี่เทียนนะแกยอดมือปนจริง ๆ ครับ ใครยิงกับแกเดงทุกราย มีเสือปนเร็วมา
จากทองถิ่นตาง ๆ หลายคนแลวเพื่อมาลองดีกับพี่เทียน แตแลวพี่เทียนก็ตองเสียงเงินจางสัปเหรอฝงศพ
มือปนตางถิ่น”
นิกรชักเสียขวัญ จึงหันมาพยักหนากับเพื่อนเกลอของเขา
“ถายังงั้นกลับไรเราดีกวา เรือ่ งวัวของเราเสือเทียนมันก็เอามาเชือดกินแลว ไมมีความจําเปนอะไร
สักนิด ที่เราจะตองมาแกแคนแทนวัวของเรา”
พลทําตาเขียวกับนิกร
“แกรักตัวกลัวตายก็กลับไปเถอะอายกร สําหรับกันไมกลับแน กันจะเจรจากับเสือเทียนอยางสันติ
วิธี ขอรองไมใหเขาบุกรุกเขาไปขโมยวัวในเขตฟารมของเรา ถาพูดกันโดยดีไมยอมเชื่อฟงก็ยิงกัน” แลวพล
ก็กลาวถามเจาเอี่ยม ซึ่งมีอาชีพดวยการรีดและไถ แตมวี ธิ ีการครึ่งไถครึ่งขอทาน “เฮ-นองชาย ชวยบอกกัน
หนอยเถอะเพือ่ น เราจะพบกับเสือเทียนไดที่ไหน”
“ในรานเหลานี่แหละครับ พี่เทียนกําลังนัง่ คุยกับสมุนของเขา”
“ดีแลว ขอบใจมากเอี่ยม”
พลกาวขึ้นบันไดเดินเขาไปในราน ‘เขาใหญโภชนา’ ทุกคนรีบติดตามพลเขาไป เมื่อคณะพรรคสี่
สหายปรากฏตัวขึ้น เสียงจอกแจกจอแจก็เงียบกริบลงทันที สายตาของพวกอันธพาลไมต่ํากวา ๓๐ คน ซึ่งนั่ง

๒๑
เรียงรายอยูตามโตะอาหารและลวนแตเปนสมุนของเสือเทียน ตางมองดูคณะพรรคสี่สหายเปนตาเดียว อา
เสี่ยกิมหงวนทําปากเบี้ยวเดินตรงไปที่เคาเตอรแลวหมุนตัวกลับ กระชากปนพกทั้งสองกระบอกออกมาจอง
ในทาทางขึงขัง แทนที่พวกอันธพาลหนองกระจับจะสะดุงสะเทือนหรือเกรงกลัว ตางหัวเราะงอหายไปตาม
กัน เวนแตเสือเทียนคนเดียวที่เพียงแตยิ้มไมยอมหัวเราะ เขาเปนชายกลางคนรูปรางสูงใหญ ใบหนาเหี้ยมไว
หนวดเครารุงรัง แตงกายแบบเคาบอยชุดสีดําแบบเดียวกับพล คาดเข็มขัดกระสุนปนพกแบบมือปน พกปน
สองกระบอก เสื้อกางเกงของเขายับยูย ี่และเหม็นสาบ ที่ไหลซายมีรอยปะและเย็บไว
เสี่ยหงวนจองปนพก และคอย ๆ หมุนตัวไปรอบ ๆ แลวรองตะโกนขึ้นดวยเสียงอันดัง
“ใครตองการดวลปนเรียงหนาเขามา เสี่ยหงวนเสือปนเร็วมาแลวโวย อยากเจอมือปนที่นี่ ไมมี
ใครสูเรอะ ฮี่โธ...นึกวาจะแน”
ใครคนหนึ่งบอกกับเพื่อนรวมโตะของเขา
“อายหมอนี่ไมสบายแน ถาทองไมผูก น็อตในตัวก็คงหลวมไปหลายตัว อยูดี ๆ มาทาพวกเรายิง
มันก็คนบาไมใชคนดี”
เสือหงวนรีบเก็บปนพกยัดใสซองปน แลวเดินเขาไปหาคณะพรรคของเขา ซึ่งพากันไปนั่งที่โตะ
วางโตะหนึ่ง คนรับใชในวัยสูงอายุคนหนึง่ ปราดเขามาหา
“ตองการอะไรบางครับ มือปน”
เสี่ยหงวนยิ้มแคน ๆ
“เอาเหลามากิน อาหารกลางวันมื้อนี้มีอะไรบาง”
“มีขาวเหนียว ลาบ และไกยางเทานั้นแหละครับ”
“อาหารฝรั่งเปนชุดไมมีหรือ”
คนรับใชทําหนาชอบกล
“ถาคุณจะกิน ผมก็พอจะหาใหคุณกินได มีสเตกเนื้อชาง สตูลิ้นหมา แลวก็ซุปงูหลาม จักจัน่ ทอด
กรอบ...”
อาเสี่ยโบกมือหาม
“พอแลว เพียงแตแกบรรยายใหฟง ฉันก็จะอวกแตกอยูแลว ไปเอาเหลาและลาบกับไกยางมา”
ดร.ดิเรกพูดเสริมขึ้น
“กาแฟมีไหม”
“มีครับ”
“ออไร ขอกาแฟรอนใหฉันหนึ่งแกว”
“ครับ เอาน้ําหรือเอาแหง”
นายพลดิเรกอาปากหวอ
“กาแฟนะโวย”

๒๒
“ก็กาแฟนะซีครับ กาแฟทีน่ มี่ ีทั้งน้ําและแหง อยางแหงใสถั่วงอก ใสเตาหู ถั่วลิสง น้ําตาล น้ําปลา
บีบมะนาวนิดหนอย อยางน้าํ ใสหมูบะชอ ผักชีใบหอม และพริกดองครับ ลองดูสักจานคุณจะติดใจ”
ศาสตราจารยดิเรกทําตาปริบ ๆ
“คนที่นี่เขากินกาแฟกันแบบนี้หรือ”
“ครับ อายที่ใสถุงชงใสนม ใสน้ําตาล เขาเลิกกันมานานแลว นัเลงกาแฟตองกินกาแฟน้ําหรือ
กาแฟแหงแบบนี้”
ดร.ดิเรกเมมปากแนน
“ถายังงั้นลองเอากาแฟแหงมาใหกนิ สักจานนะ” แลวเขาก็หันมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ “คุณพอลอง
ดูสักจานไหมละครับ”
ทานเจาคุณสัน่ ศีรษะ
“ไมละโวย สงสัยวากินเขาไปแลวมีหวังเปนอหิวาต แกกินเถอะ”
นิกรพูดเสริมขึน้
“กันเอาดวยโวยหมอ” แลวเขาก็เงยหนาขึ้นมองดูคนรับใช เจาของรางผอมกะหรองหนาตาเหมือน
ผีดิบคืนชีพ “พี่ชาย ขอกาแฟตมยําสักจานนะ เอาถัว่ งอกมาก ๆ แลวก็ขอตับกับไสออนมาก ๆ”
คนรับใชรับคําสั่ง พอเขาจะเดินกลับไป พลก็ควาขอมือไวแลวกลาวถาม
“ขอโทษพี่ชาย ชวยบอกกันหนอยเถอะวา เสีอเทียนนะคนไหน กันมีธรุ ะอยากจะพบกับเขา”
“พี่เทียนหรือครับ โนนครับ นั่งอยูโตะริมสุดทางซายมือนั่น คนที่แตงชุดดําหนาทะลุม ๆ ไว
หนวดไวเครานั่นแหละครับ”
พลยิ้มใหคนรับใช
“ขอบใจนะพีช่ าย” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน แลวกลาวกับคณะพรรคของเขา “กันจะไปพบกับเสือ
เทียน และเจรจากับเขาในเรือ่ งวัวของเรา แตกันจะพูดกับเขาอยางดีทสี่ ุด”
นิกรวา “ก็ไมเห็นจําเปนจะตองพูดอะไรกันนีห่ วา ใหกันไปทายิงกับเสือเทียนตัวตอตัวก็หมด
เรื่อง”
“เออ จริงโวย ดีเหมือนกัน ไปซีอายกร”
นายจอมทะเลนยิ้มแหง ๆ แลวพูดยานคาง
“พูดเลน แกดูหนาเสือเทียนซิ หนามันยังกะหมาบูลด็อก กันยิงกับมัน กันก็มองเทงเทานั้น แก
เถอะ พูดกับมันดี ๆ นะ อยาใหมีเรื่อง พวกเรามันลวนแตมือปนจําเปน ทาดีแตทีเหลว แฮะ แฮะ”
พลอดหัวเราะไมได เขาพาตัวเดินผานโตะอาหารหลายตอหลายโตะ ตรงเขาไปหาเจาถิ่นเขาใหญ
ซึ่งกําลังจองมองดูพลอายเสือรูปหลอของเรา สวนสมุนของเสือเทียนทั้งสองคน อยูในทาเตรียมพรอมที่จะ
ปฏิบัติตามคําสั่งของลูกพี่
พลหยุดยืนเผชิญหนาเสือเทียนในระยะใกลชิด แลวยิ้มใหดาวราย
“สวัสดีเพื่อน กันชื่อพล พัชราภรณ เปนหุน สวนคนหนึ่งของฟารมสี่สหาย”

๒๓
เสือเทียนยิ้มแคน ๆ
“สวัสดีครับ ยินดีครับทีไ่ ดรูจักกับคุณ ผมทราบขาวจากเด็กของผมแลววา พวกคุณมาจาก
กรุงเทพฯ เมือ่ บายวานนี้ และเมื่อเมื่อคืนนี้ พวกคุณไดจับเสือลายพาดกลอนตัวใหญไดในฟารมของคุณ ผม
ชื่อเทียนครับ”
พลถือวิสาสะทรุดตัวลงนั่งบนเกาอี้ขางเสือเทียน
“กันและพรรคพวกเราตั้งใจมาพบแก เพื่อขอรองแกในบางสิ่งบางอยาง”
“เรื่องอะไรครับ” เสือเทียนถามและแสยะยิม้
“เรื่องที่แกใชใหสมุนของแกไปขโมยวัวของเรามาฆากิน กันขอรองแก ขออยาไดทําเชนนั้นอีก
แกควรจะเห็นใจพวกเราบาง”
เสือเทียนเริ่มรวนทันที
“ผมเสียใจคุณพล ผมชวยอะไรไมได วัวที่ผมเอามาเชือดแบงกันกิน เราจับไดนอกเขตฟารมของ
คุณ”
“แตแกยอมรูดแี ลววา มันเปนวัวของฟารมเรา”
“ผมไมมีความจําเปนอะไรทีจ่ ะตองสอบสวนวาเปนวัวของใคร เมื่อเด็กของผมพบมันในปา หรือ
ตามละเมาะ มันก็จับเอามาเชือดแบงกันกิน ถาคุณไมอยากใหเรื่องเชนนี้เกิดขึ้นอีก ก็ใหคนของคุณระมัดระวัง
วัวของคุณไวใหดี อยาใหออกมาเพนพานนอกเขตฟารมซีคุณ ผมมันเสือ เห็นวัวก็อยากกินเปนของธรรมดา”
พลยิ้มเล็กนอย
“พูดยังงี้ เราก็เปนมิตรกันไมได”
“ผมไมสนใจครับ เรื่องเล็ก คุณจะเปนมิตรกับผมก็ได หรือจะเปนศัตรูกบั ผมก็ไดเหมือนกัน”
“แตเรานาจะเปนมิตรกันมากกวาเปนศัตรูกันนะเทียน เราก็เปรียบเหมือนเพื่อนบานกัน แกขาด
เหลืออะไรก็ไปเอาที่ฟารมกันได หยูกยาหรือเสบียงอาหาร...กันจะสั่งผูจ ัดการฟารมใหเขาจายใหแก”
“โธ...คุณกอ...ผมเอาวัวมาเชือดกินนาน ๆ สักตัว จะเปนไรไปนะครับ เทาที่ผมทราบ พวกคุณก็
ลวนแตเปนเศรษฐี วัวตัวหนึง่ คุณไมรูสึกอะไรหรอกครับ”
“ใช ราคาของวัวไมสําคัญ แตการกระทําของแกมันทําใหกนั และเพื่อน ๆ รูสึกวาแกขมเหงเรา
ดวยวิธีใชอํานาจเปนธรรม”
“แลวจะเอายังไงกับผม” เสือเทียนพูดสรุปเพื่อจะเอาเรื่อง
“ก็ขอรองแกนะซี ขอรองแกไมใหไปขโมยวัวของเราอีก”
เสือเทียนหัวเราะกาก
“ถาผมไมปฏิบัติตามคําขอรองของคุณ จะมีอะไรเกิดขึ้น”
พลยิ้มอยางใจเย็น
“ก็ยิงกันซีเพื่อน”
เสือเทียนเลิกคิว้

๒๔
“คุณทาดวลปน โอโฮ... ใจคุณเด็ดมาก อยางนี้เรียกวาลูกผูชายครับ แตคุณรูจักผมนอยเกินไป คุณ
กลับไปนั่งกินเหลากับพรรคพวกของคุณ และลองสัมภาษณกับคนที่นสี่ ักคนเถอะครับ วาเสือเทียนนะชักปน
ไว และยิงไดแมนยําเพียงใด คุณเปนเศรษฐี เปนนักธุรกิจ ไมใชมือปนหรืออาชญากรอยางผม ผมไมอยากฆา
คุณหรอกครับ แตถาคุณเปนคนดะดับเดียวกับผม ผมยิงคุณดับไปแลว ใหดิ้นตาย”
พลพยักหนาชา ๆ แลวลุกขึ้นยืน
“อยางไรก็ตาม กันไมกลัวแกหรอกเสือเทียน กันตั้งใจมาจากฟารมแลววา ถากันมาพูดขอรองแก
ไมสําเร็จ กันจะตองยิงกับแกตัวตอตัว กันรูดีวาแกเปนเสือปนเร็วที่นา เกรงขามมาก แตกันก็พรอมแลวที่จะ
ดวลปนกับแก เรื่องตายก็ไมใชเรื่องที่นาวิตกอะไร เพราะคนเราเกิดมาแลวก็ตองตายดวยกันทั้งนัน้ ลุกขึ้นซี
เสือเทียน ใหเกียรติกนั หนอยเถอะเพื่อน ออกไปยิงกับกันหนาโรเหลา คนอื่นจะไดไมตองรับเคราะหจาก
กระสุนปนของเรา”
เสือเทียนนั่งนิง่ เฉย เขาจองมองดูนายพัชราภรณดว ยความประหลาดใจยิ่ง นึกไมถึงวาพลจะกลา
ทาดวลปนกับเขา ในที่สุดเสือเทียนก็ลกุ ขึ้น แลวยิ้มใหพล
“ผมขอชมน้ําใจของคุณครับคุณพล คุณแนจริง ๆ คุณอาจจะเปนเสือซอนเล็บมีฝมือยิงปนดีกวา
ผมก็ได”
“เปลา กันไมไดเกงกาจอะไรหรอกเพื่อน ก็พอยิงปนเปนเทานั้น แตกค็ ิดวา ถาโชคเขาขางกัน กัน
ก็อาจจะชนะแกได”
“ถายังงั้นตกลงครับ” พูดจบเสือเทียนก็รองประกาศลั่น “เฮย... เจาของฟารมทากูดวลปนตัวตอตัว
โวย ใครอยากดูออกไปขางนอก”
เสียงจอกแจกจอแจดังขึน้ ทันที บรรดาสมุนของเสือเทียนตางผุดลุกขึ้น และวิพากษวจิ ารณกัน
แซดไปหมด พล พัชราภรณ ในบทบาทของเสือปนเร็ว เดินนําหนาพาเสือเทียนออกไปจากราน ‘เขาใหญโภช
นา’ โดยไมสนใจกับคณะพรรคของเขา ซึ่งทุกคนลวนแตเปนหวงพลอยางยิ่ง
เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับนิกร กิมหงวน และศาสตราจารยดิเรกอยางระล่ําละลัก
“ไปโวยพวกเรา ออกไปใหกําลังใจอายพลมัน สงสัยวาอายพลเปนรองเสือเทียนแน สมมุติวาอาย
พลเพลี่ยงพล้ําถูกยิงตาย เราจะทําอยางไรกัน”
อาเสี่ยยิ้มเล็กนอย
“ก็ชวยกันขุดหลุมฝงนะซีครับ จะยากอะไร”
เจาคุณคอนปะหลับปะเหลือก
“พูดภาษาสนมือ”
สามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางรีบลุกขึ้น พากันออกไปจากรานเหลาอยางรีบรอน
ปะปนกับพวกสมุนของเสือเทียน ซึ่งตางก็กระหายทีจ่ ะชมการดวลปนระหวางเจาถิน่ กับเสือปนเร็วเจาของ
ฟารมผูมาจากกรุงเทพ ฯ
เสือเทียนกับพลยืนเดนอยูบนถนน และกําลังตกลงกันดวยใบหนายิ้มแยมแจมใส

๒๕
“คุณบอกผมมาเถอะครับ จะเอาเงื่อนไขยังไงไดทั้งนัน้ มือปนอยางผมไมเคยเอารัดเอาเปรียบคู
ตอสู และการตอสูกันอยางซึ่ง ๆ หนาแบบลูกผูชายอยางนี้ผมชอบมาก โดยเฉพาะผมรักน้ําใจคุณเหลือเกิน
คุณกําลังจะดวลปนกับผม แตคุณไมไดตื่นเตนแมแตนอย”
พลหัวเราะเบา ๆ
“ก็เพราะกันปลงตกแลว กันพลาดกันก็ไปเมืองผี ไมมีเงื่อนไขอะไรหรอกแกเดินไปยืนที่ใตตนไม
ใหญโนน และกันจะไปยืนที่ขางเกวียนเลมนั้น ตอจากนั้นเราก็จะเดินเขามาหากัน จนเขาระยะแมนยํา ใครจะ
ยิงใครกอนเกีย่ วกับความวองไวและโชคของคนนั้น เขาใจดีแลวนะ”
“ครับ เขาใจดีแลว”
ตางคนตางผละจากกัน เสียง ดร.ดิเรกตะโกนลั่น
“เฮ-ระวังใหดพี ล พยายามยิงใหถูกหัวใจเสือเทียน อยาไปยิงหนาแขงหรือที่อื่น”
เจาแหวรองตะโกนขึ้นบาง
“รับประทานใจเย็น ๆ ครับ”
ความเงียบเกิดขึ้นแลว คณะพรรคสี่สหายกับบรรดาสมุนของเสือเทียน และพวกชาวบานหนอง
กระจับซึ่งยืนจับกลุมมองดูการดวลปน ตางยืนนิ่งเฉยมี่ใครปริปากพูดอะไรเลย ทุกคนใจเตนระทึกไปตามกัน
เมื่อมือปนทั้งสองเดินไปถึงจุดหมาย เสือเทียนยืนอยูขางตนกระแบบใหญ และพลยืนอยูขางเกวียนเลมหนึ่ง
ทั้งสองอยูหางกัน ๕๐ เมตรซึ่งเปนระยะทีข่ าดความแมนยําสําหรับปนพก
เมื่อพลยางเทากาวเดิน เสือเทียนก็ออกเดินบาง ตางฝายตางเดินเขามาหากันและใกลจะถึงตัวกัน
ทุกวินาที ระยะ ๕๐ เมตรรนเขามาเปน ๔๐ เมตร ๓๐ เมตร ๒๐ เมตร จนกระทั่ง ๑๐ เมตร
แลวสองเสือก็หยุดยืนเผชิญหนากันในระยะนี้ ตางฝายตางจองมองดูหนากัน และแลวตางก็เอื้อม
มือขวากุมดามปนพกในเวลาเดียวกัน กระชากออกมาจากซองปน
“ปง”
กระสุนรีวอลเวอรของพลระเบิดขึ้นกอน เสือเทียนสะดุงเฮือกสุดตัว ปลอยปนพกหลุดจากมือทั้ง
สองไขวควาอากาศ รางอันสูงใหญของเจาพอเขาใหญยืนโงนเงนอยูสักครูก็ลมฮวบลงสิ้นใจตาย
เสียงไชโยโหรองของคณะพรรคสี่สหายดังขึ้นทันที นิกร, เสี่ยหงวน, ดร.ดิเรก, เจาคุณปจจนึก ฯ
และเจาแหวตางพากันวิ่งเขามาหาพลดวยความปติยนิ ดีเหลือที่จะกลาว ทุกคนแยงกันจับมือกับพล สวนสมุน
ของเสือเทียน และพวกชาวบานหนองกระจับเงียบกริบไปตามกัน ไมมีใครคาดหมายวาเสือเทียนจะตอง
ปราชัยมือปนหนาใหมคนนี้
พลเก็บปนพกไวในซองปนแลวเดินเขาไปหาสมุนของเสือเทียน ทุกคนตางถอยกรูด และรูสึก
เกรงกลัวอายเสือรูปหลอ พลยิ้มใหอาชญากรเหลานี้แลวกลาววา
“กันเสียใจที่กนั จําเปนตองฆาลูกพี่ของแก แตวาเราก็ไดตอสูกันอยางลูกผูชายแลว ขอใหชวยกัน
จัดการกับศพเสือเทียนเถอะ และจําไวดวยวา มือปนทัง้ หลายนั้นมีชวี ิตอยูเพื่อรอใหมือปนที่มีฝม ือเหนือกวา
มาฆาเขา เชนเดียวกับนักมวยแชมเปย นโลกที่ครองตําแหนงแชมเปย นเพื่อรอการปราชัย กันไมใชมอื ปนหรือ

๒๖
ดาวรายหรอกพื่อน กันเปนนักธุรกิจ และเปนพลเมืองดี กันตั้งใจเจรจากับเสือเทียนดวยสันติวิธี แตเมื่อเขาไม
ยอมเปนมิตรไมตรีตอกัน เราก็ตองดวลปนกัน” พูดจบพลก็มองดูหนาคนรับใชที่เสิฟโตะเขา “มาเอาเงินซี
พี่ชาย โตะของกันคาเหลาคาอาหารเทาไร”
ชายผูนั้นยกมือไหวปะหลก ๆ
“ไมตองครับ กินฟรีครับ เจาของรานเขากระซิบสั่งผมเมื่อตอนที่คุณเดินเขามาพวกเราวา ใหพวก
คุณกินฟรีครับ”
“ขอบใจมาก ถาเชนนั้นกันลากอนละนะ สวัสดีทุก ๆ คน กันขอบอกกลาวไวดว ยวา ถาใครขโมย
วัวของเราที่ฟารมอีก คนนั้นจะถูกยิงทิ้ง แตผูจัดการฟารมยินดีจะใหความเอื้อเฟอชวยเหลือพวกแกทุก ๆ คน
ใครมีเรื่องเดือดรอนอะไร ถาตองการหยูกยาหรืออาหารก็ไปหาเถอะเพื่อน”
พลหมุนตัวกลับเดินเขามาหาคณะพรรคของเขา ทาทางของพลราวกับเสือปนเร็วทีน่ าเกรงขาม
เขายิ้มใหเพื่อนเกลอของเขาแลวกลาววา
“ไปโวยพวกเรา กลับไปไรเราเถอะ หมดเรื่องของเราแลว เราไดปราบทั้งเสือจริง ๆ และเสือคน
ราบคาบไปแลว พรุงนี้พวกเราเดินทางกลับบานได”
ทามกลางเสียงพึมพําของพวกดาวราย และชาวบานหนองกระจับ คณะพรรคสี่สหายกับเจา
คุณปจจนึก ฯ และเจาแหวไดตรงมาที่มาเทศลูกผสมทั้ง ๖ ตัว ซึ่งเจาหนุมผอมกระหรองยืนเฝาอยู ทุกคนตาง
แกสายบังเหียนที่ผูกไวกับเสาผูกมาออก แลวกาวขึ้นไปนั่งบนหลังของมัน ตอจากนั้นมาทั้ง ๖ ตัวก็วิ่งสะบัด
ยาง พาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวเดินทางกลับฟารม

อวสาน

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful