ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁

)
တခါတေလက်ေတာ့လည္း အနာတရေတြ ေဘးဒုကၡေတြ အလြမ္းေတြ အမွတ္တရေတြဟာ ငါ့က်မွပဲ

ၾကံဳရလြန္းေလသလား.. လို႔ ေတြးမိတတ္သလို စာေရးဆရာမို႔ပဲ အခံစားလြန္ေနတာလား.. လို႔လည္း ေတြးမိေနတတ္ပါတယ္။
"ေၾကကြဲခ်ိန"္
ပန္းေတြေၾကြ
ေလေၿပမတိုက္
ေမွာင္မိုက္တဲ့ည

႐ွတတအခ်စ္... လြင့္ေန။
ေၿခာက္ေသြ ့ၿမက္ခင္း
ပူၿပင္းတလင္းၿပင္

ေတးသီၿခင္းကင္းလို႔

ၿငိမ္ဆိတ္ၿခင္းနဲ႔အနားသတ္
ၿမတ္ေသာႏွလံုးလည္းမဲ့
ၿပာလဲ့တဲ့ေကာင္းကင္
ရင္ခြင္ေပၚပိသလို

ပီဘိ အက်ည္းတန္....။
စိုး႐ြံ ့ဆဲအေသြးသား
ၿမားသြားနဲ႔ၿငိ

ၾကမ္း႐ွတဲ့အေတြ ့အထိမွာ
ငါ...အနာတရနဲ႔ ..။ ။
အဲဒက
ီ ဗ်ာေလးကို က်မေရးတာ ၁၉၈၆ေလာက္ကတည္းကပါ။ အဲဒီ အသက္ ၂၁ႏွစ္မွာ အသည္းက
ကြဲဖူးျပီးသား။ အရာရာဟာ က်မအတြက္ အဓိပၸါယ္မဲ့တယ္လို႔ခ်ည္းထင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့လည္း ေတြးမိပါတယ္။

ေၾကေၾကကြဲကြဲခံစားရတဲံအခါေတြမွာေတာ့ လူတိုင္း အဲလိုရွိမွာပါပဲဆိုျပီးး ဒီကဗ်ာေလး ေရးျဖစ္ခဲ့တာ။ ခု 'မေနာ္ဟရီ'က
'ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း'ကဗ်ာေတြ တင္ေပးရင္း ဒီကဗ်ာေလးကို ျပန္တင္ေပးမွပဲ ေမ့ေတ့ေတ့ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီကဗ်ာေလးကို
ျပန္ေတြ႔ရတာ။ ('မေနာ္'ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ)။
ဒီကဗ်ာေလးကို

ျပန္ေတြးမိတယ္...။
သူ႔၀န္းက်င္မွာ

ျပီးေတာ့

တကယ္

ျဖစ္ေစခ်င္တာမို႔ေရာ၊

ျပန္ေတြ႔ရေတာ့

ေက်ာင္းလြမ္းခ်င္းေတြ

တန္ေအာင္

ေနာက္

ေက်ာင္း(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ)တုန္းက

က်မက

ေရးခ်င္လာတယ္။

ေနခဲ့ရတာမို႔ေရာ..

ျပီးေတာ့

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ

က်မက

ဘ၀ေတြကို

ဆယ္စုႏွစ္

အဲဒီကာလေလးေတြကို

နာမည္ေက်ာ္သူ

မွတ္မွတ္ရရ

၂စုစာေက်ာ္ေက်ာ္ကို

မွတ္တမ္းေလးလည္း

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔

နီးနီးကပ္ကပ္

ရွိခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တာေရာ ဆိုပါေတာ့။ (ဟဲဟ.ဲ . က်မနဲ႔အတူ မဟုတ္တာလုပ္ခဲ့တဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြေတာ့
မ်က္ခမ္းလႈပ္ေနေရာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ မရဘူး၊ ေရးမွာပဲ)။

အဲဒ၀
ီ န္းက်င္မွာ
ေဖာ္၀ါရီလအထိ)။

ေက်ာင္းသူဘ၀

က်မ

က်င္လည္ခဲ့တာ

ျပီးေတာ့

ဆရာမဘ၀..

ႏွစ္ကာလ
သူ႔ရင္ခြင္နဲ႔

အရွည္အၾကာ
တခါမွ

(၁၉၈၀-၈၁

၃လထက္ပို

ကေန

၂၀၀၅

မေ၀းခဲ့ဖူး..။

တခါက

ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီး post တခုတင္ေတာ့ 'ပန္ဒိုရာ' မွတ္ခ်က္ေပးတာေလး သတိရတယ္။ ကိုယ့္အိမ္လို ေနခဲ့တဲ့ေနရာေလး..
တဲ့။

တကယ့္ကိုပါပဲ..

ေဖေဖ့ေက်းဇူးလည္း

က်မအတြက္ေတာ့

ပါပါတယ္။

ေဖေဖက

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က
သူကိုယ္တိုင္

တကယ့္ကို

က်မရဲ႕

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို

အိမ္တလံုး။

(တကယ္ေတာ့

အစြဲအလန္းၾကီးခဲ့ေလေတာ့

က်မ

တကၠသိုလ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ စိတ္ၾကိဳက္ေပးေနခဲ့တာ။ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ထိ က်မ ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာေနခဲ့သမွ် ေဖေဖ တခါမွ
မဆူဖူးတဲ့အျပင္ ညမိုးသိပ္ခ်ဳပ္ရင္ လာေတာင္ ၾကိဳေပးတာပါ)။

က်မ တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့ RC-3 (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ)မွာ။ လူေနရပ္ကြက္ေတြ
ၾကားထဲက ေက်ာင္း၀င္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ျပီးေတာ့ ျမိဳ႔လယ္ေခါင္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ တက္ရတဲ့ ေက်ာင္းမို႔
ကိုယ့္မ်က္ႏွာသိေတြခ်ည္း..

တကၠသိုလ္နဲ႔ေတာင္

မတူ။

ဒါေပမဲ့

ကိုယ့္အဖြဲ႔ေလးနဲ႔ကိုယ္

ေပ်ာ္ခဲ့တာပါပဲ။

အထူးသျဖင့္ေပ်ာ္တာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကေန Main ထဲကို လမ္း ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ျပီး တကူးတက

သြားသြားလည္တာ။ ျပီးေတာ့ လူေျပာမ်ားလွတဲ့ RC-2 ထဲက 'ဗကပ ကင္တီး' လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဆိုင္တန္းရွည္ကေလးမွာ
သြားသြားထိုင္ရတာ

အေမာ။

မိန္းထဲကိုေတာ့

အေဆာင္ဒင္နာေတြကို အေရာက္ သြားရတာေပါ့။

တကယ္ေတာ့

ပန္းခ်ီျပပြဲေတြ..

တိုင္းရင္းသားရိုးရာ

တတိယႏွစ္ေရာက္လို႔ ေတာင္ငူေဆာင္မွာ

အစားအစာေရာင္းပြဲေတြ

တက္ရေတာ့မွ ေဖေဖ ေျပာေျပာျပတတ္တဲ့

ျမကၽြန္းသာရဲ႕ အရသာကို တကယ္ခံစားရတာပါ။ အဲဒီမွာ ' ၾကည္ေအး'ရဲ႕ 'ေမာင္ ကိုကို နဲ႔ ျမနႏၵာ'ကို ပို ခံစားရတာ။

'ေကဖြဲ႔ဆိုသီ'ကို ေတြ႔တာ။ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းရဲ႕ 'တခါတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ' နဲ႔ 'ျငိမ္းေက်ာ္' ရဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြ.. 'ေမာင္၀ဏၰ' နဲ႔

'မင္းလူ'တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေတြကို ပိုသိသြားရတာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ 7 July အရိပ္ေတြေအာက္မွာပဲ က်မတို႔ တကၠသိုလ္ရင္ခြငထ
္ ဲ
ေပ်ာ္၀င္ခဲ့တာပါပဲ။

အဲဒီတုန္းက

အႏုပညာသမားရူးေတြေပါ့...

က်မ

ေပါင္းတဲ့

အေပါင္းအသင္းေတြက

(ထံုးစံအတိုင္း ေယာက်္ားေလး

က်မလိုပဲ

ကဗ်ာဆရာရူး

စာေရးဆရာရူး

မ်ားတာေပါ့)။ က်မတို႔မွာ ခ်မ္းသာသမွ် (ပိုက္ဆံ

နာရီ

(တခါတေလ) ေရႊလက္စြပ္ပါပါေသး) ေတြကို ဦးခ်စ္ဆိုင္ရဲ႕ ငွက္ေပ်ာေတာအုပ္ေလးထဲက လက္ဘက္ရည္စားပြဲေပၚ ပံုခ်ၾကျပီး
(ကိုမင္းလူတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစု ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္တုန္းကလိုပ)ဲ လက္ေရးကဗ်ာ စာအုပ္ေလးေတြ ထုတ္ခဲ့ၾကတာ။ ညၾကီး
မိုးခ်ဳပ္ အထိ။

အဲဒီ

ငွက္ေပ်ာေတာအုပ္ေလးထဲမွာ....

ေယာက်ာ္းေလးေတြၾကားထဲ

ကဗ်ာအေၾကာင္း

စာအေၾကာင္း

ရည္းစားအေၾကာင္းေတြ ျငင္းရင္းခုန္ရင္း..၊ တခါတေလ သူတို႔ ေယာက်ာ္းေလး တေတြက ဘာဘာညာညာ ေကာင္းရင္း
ျငိမ္ေနၾက၊

က်မက

ဂစ္တာတလက္နဲ႔

'စစ္ကိုင္းလမ္း'

တို႔

'သိ.ု႔ ..

တရံတခါဆီ'

တို႔

'ေနာက္ဆံုးအိပ္မက္'တို႔

အဲဒီ

က်မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ခိုင္ထူးရဲ႕သီခ်င္းေတြကို ညည္းတီးေလး တီးေနရတာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။
အဲသလို က်မက ကိုယ့္ဘာသာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္။ က်မကို ၾကည့္မရတဲ့သူေတြကေတာ့ အပံုေပါ့။
က်မကေတာ့

မသိပါဘူး။

ဘယ္ေတာ့မွသိလဲဆိုေတာ့

က်မ

စတုတၳႏွစ(္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္)မွာ

Qualify

ျဖစ္ေတာ့မွ ေအာင္စာရင္းက က်မနာမည္ေဘးမွာ 'ရစရာလား လမ္းသူရဲမ' ဆိုတာေတြ၊ 'မဟာ၀ိဇၨာတန္းေတာ့ ပ်က္ပါျပီ'
ဆိုတာေတြ၊

'အေကာင္သားသမီးဆိုေတာ့ ရမွာေပါ့..' ဆိုတာေတြ

ေရးထားတာေတြ႔မွပဲ ကိုယ္ လူခ်စ္လူခင္ မ်ားမွန္း

သိေတာ့တာ။ (ေတာ္ေသးတာက ခုေခတ္လို ခိုးခ်တဲ့ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ ခိုးခ်ျပီး ရတာလို႔ေတာ့ မေျပာၾက)။ က်မကေတာ့

ေပ်ာ္တာ အလြန္ေပါ့။ က်မ သိပ္ႏွစ္ျခိဳက္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကို ဆက္သင္ခြင့္ရမွာရယ္.. က်မ စြဲလန္းလွတဲ့ ေက်ာင္းထဲ
ၾကာၾကာေနရဦးမွာအတြက္ရယ္ေပါ့။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂)

က်မအေပ်ာ္ဆံုးကလည္း ေနာက္ဆံုးႏွစ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူးတန္းတက္တဲ့ႏွစ္ေတြမွာပါပဲ။ ၁၉၈၄ ကေန ၁၉၈၈ ထိေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္း နည္းနည္း လူၾကီးျဖစ္လာေတာ့ အရာရာက မွတ္မွတ္သားသား ရွိလာ တယ္။ ၁၉၈၄
တုန္းကေတာ့ ေမျငိမ္းမျဖစ္ေသး။

စတုတၳႏွစ္မတိုင္ခင္ကေတာ့

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔

တရုန္းရုန္း..

ကန္ေပါင္ေပၚ

အာပူလွ်ာပူ

တကူးတက

သြားစား..။ အင္း၀လမ္းထိပ္က 'ေခမရ႒္ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင'္ မွာ တို႔ဟူးေႏြးေတြ ရွမ္းေခါက္ဆြဲေတြ ထမင္းခ်ဥ္သုတ္ေတြ သြား
သြား စား.. ဘုတ္ကလပ္က ဘူးသီးေၾကာ္ဆိုင္မွာ သီခ်င္းေတြေအာ္ဆို.. စံုတြဲေတြကို စၾက ေနာက္ၾက။

"တေန႔လံုးပဲကြယ.္ . ဒီေနရာေလးမွာ.. ေပ်ာ္ရႊင္စြာေက်ာင္းတက္ရတာ အေကာင္းဆံုးဘ၀ပဲ.. ခ်စ္သူခ်င္းေတြ..
တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ

ဒီလိုသာအျမဲတမ္းေနခ်င္တယ္..

တကၠသိုလ္ေျမေန၀င္မွာကို စိုးတယ္.."

ေအးျမတဲ့

ေက်ာင္းအရိပ္ကို

ခြဲရမယ့္အခ်ိန.္ .

ဘာ.. ညာ.. နဲ႔ေပါ့။
ေနာက္ စာၾကည့္တိုက္ေရွ႔ေရာက္ရင္ေတာင္ 'လိုင္ဘရီသာ စကားေျပာတတ္ခဲ့ရင္ ကိုယ္ ဘယ္လို မင္းကို
ခ်စ္တာ သူအသိဆံုး ေမာင့္အခ်စ္ဆံုးေရ႕' ဆိုတာေတြ ေအာ္ဆိုတဲ့ အရြယ္ေပါ့။ အပူအပင္ဆိုတာလည္း ၾကီးၾကီးမားမား မရွိခဲ့ပါ။

စတုတၳႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္း တက္ခ်င္စိတ္က ျပင္းပ်လာျပီ။ ျပီးေတာ့ တကယ္ပဲျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ (မွန္တာေျပာရရင္
ေတာ္ေတာ္ အထိနာျပီး အသည္းကြဲထားတဲ့အရွိန္လည္း ပါတာေပါ့ :P )။ အဲဒီ စတုတၱႏွစ္ မွာပဲ ကဗ်ာေတြ ေတာ္ေတာ္
ေရးျဖစ္ခဲ့တာ။

ေအးျမထိရ.ွ ..
ေဟမႏၱတဲ့။
ႏွင္းပြင့္ခ်ပ္ေတြ
လွပ္လွပ္ေျပးေဆာ့
ေလအေနာ့မွာ
ကလူမူႏြဲ႔

ဟန္ပန္ဖြဲ႔လို႔

ကိုယ့္ထံလာ..။
ကံ့ေကာ္ပြင့္ဦး
ႏွင္းလူးမနက္

ၾကင္ဖက္နဲ႔ဆို
ခ်ိဳတဲ့ရသ

ဘ၀မွာေ၀........။
ခုထိ

အဲဒီကဗ်ာေလး

မွတ္မိေနေသးတယ္။

စတုတၳႏွစ္ေက်ာင္းသူဘ၀...

ေက်ာင္းေတြ

ဖြင့္ရက္အစ..

ႏို၀င္ဘာ ဒီဇင္ဘာ..။ ေတာင္ငူေဆာင္ အရွည္ၾကီး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေတြေအာက္က စားပြဲေတြမွာ

ထိုင္မယ့္သူ နည္းေနတတ္တယ္။ ႏွင္းေတြ စိုေနတာကိုး။ က်မကေတာ့ ထိုင္တာပဲ... အဲဒီစားပြဲမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေပါ့။
ႏွင္းစက္ေတြ ေတာင္ပိႏၷဲရြက္ေတြေပၚ တေဖာက္ေဖာက္က်ေနတုန္း လဘက္ရည္ပူပူ နဲ႔ အီၾကာေကြးစားရင္း ကဗ်ာေရးဖို႔
စိတ္ကူးယဥ္ေနရတာ အရသာသိပ္ရွိ္တာေလ။

(နာဂစ္အျပီး ေတာင္ငူေဆာင္ကင္တီးျမင္ကြင္း၊ အရွည္ၾကီးဆိုင္က ေခါင္မိုးျပာျပာေလးေနရာပဲ)
အရွည္ၾကီးဆိုင္က အဲဒီတုန္းက သီခ်င္းဖြင့္လို႔ ရေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေဆာင္းမနက္ခင္းနဲ႔ အလိုက္ဆံုးနဲ႔

ပြဲအေတာင္းခံရဆံုးက ခင္ေမာင္တိုး ခိုင္ထူး မြန္းေအာင္နဲ႔ ခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ေဂ်ေမာင္ေမာင္ ရဲ႕ အခ်စ္ေရ႕
စီးရီးေပါ့။ အခ်စ္ေရ႕.. သနပ္ခါးေလး လွေအာင္လူးျပီးရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြးေနေပါ့ကြယ.္ . ဆိုတဲ့ သီခ်င္းတစ လြင့္လာရင္
သနပ္ခါးေတြေဖြးေနတဲ့ က်မက ရင္ခုန္ခ်င္ေသးတာ။

အဲဒီ ေဆာင္းမနက္ေတြမွာပဲ ေတာင္ငူေဆာင္တ၀ိုက္မွာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနတဲ(့ ခုေတာ့ လူၾကီးဖားဖား

ျဖစ္ျပီ) ကုလားေလး စန္းေမာင္က က်မဆီေျပးလာျပီး သူခူးထားတာလို႔ေျပာတဲ့ ကံ့ေကာ္ပန္းေတြ လာ လာ ေရာင္းတာ (ဟီဟ.ိ .

ရည္းစားက လာေပးတာမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့တာ စိတ္နာတယ္ :D)။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေဆာင္းမနက္ ေက်ာင္းထဲမွာ ကံေကာ္ပြင့္တခ်ိဳ႕
ငံုတခ်ိဳ႕ကို ေခါင္းမွာပန္ရတာေလာက္ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတာ မရွိ။ အဲသည္တုန္းက ေက်ာင္းထဲမွာ မိန္းကေလး
အမ်ားစုနဲ႔ ဆရာမအမ်ားစုေခါင္းမွာ ကံေကာ္ေတြ ေ၀လို႔.. တေက်ာင္းလံုး ကံေ့ကာ္ပန္းနံ႔က ေမႊးေနေရာ..။ က်မလည္း

ပါတာေပါ့.. ခါးလယ္ေက်ာ္တဲ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္ရဲ႕ နားသယ္စပ္မွာ ကံေကာ္ေတြပန္ျပီး.. အိုက္တင္မ်ား ေနတတ္တာေပါ့။
(ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျငိမ္းေက်ာ္ဇာတ္ေကာင္လိုလို ဘာလိုလိုေပါ့.. အဟဲ)။
အဲ့ဒီကာလမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း တအားညီေတာ့ က်မက ကဗ်ာေတြေရးဖိ.ု႔ .. ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ

ထုတ္ဖ.ို႔ .. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ဖ.ို႔ . ေနာက္.. ဂုဏ္ထူးတန္း တက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ပဲ ပိုျပီး အားသန္ေနခဲ့တယ္။ ညေန

ေနခ်ိဳျပီဆိုရင္.. အင္းလ်ားကန္ နေဘးက သစ္ပင္ေအာက္မွာ ဘူးသီးေၾကာ္စားရင္း သီခ်င္းတဆိုဆိုနဲ႔ စာက်က္ၾကတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန.္ ..
'စိန္ပန္းနဲ႔ ကံ့ေကာ္ပြင့္ေတြ ခင္းသည့္လမ္းမွာ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးပါသည္.. အခ်စ္ဆံုးရဲ႔ အျပံဳးအရယ္ေလးေတြ
စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနသည္.. မႈန္ရီရီ မ်က္၀န္းေ၀သီ အတိတ္ရဲ႕ပန္းခ်ီ အိမ္မျပန္ခ်င္ျပီ.. ရင္နာစြာ
ျပန္လည္ေတြးတိုင္းသတိရမိ ႏွစ္ကိုယ္တူညီ တခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္ဆ.ီ ..'

ဆိုတဲ့ ကိုင္ဇာေရးျပီး ေမခလာဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို အင္းလ်ားကန္နေဘးမွာ ညည္းရတာ သိပ္အဓိပၸါယ္ရွိတာေပါ့။
ျပီးေတာ့
'ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန.္ . စိန္ပန္းေတြလည္း ေျမမွာ က်ဲျပန္႔ေန.. ကံေကာ္ပန္းေတြနဲ႔အတူ သူနဲ႔ ေတြ႔ရာေျမ.. တကၠသိုလ္
သို႔မဟုတ္ ျမကၽြန္းသာ အင္းလ်ားကန္နယ္ေျမ..'
ဆိုတဲ့သီခ်င္း...
'ခ်စ္တဲ့သူရယ္..

ဒီလိုရႈခင္း

ျမင္ရျခင္းကိုက

ရႊင္ပ်အားရလွပါတယ္..

လမ္းမီးေတြ

လင္းလာရင္ေတာ့

တကၠသိုလ္မွာ

ႏွင္းေလးေတြမွ ဟုတ္ရဲ႔လား.. ႏွင္းေလးေတြမွ ဟုတ္ပါရဲ႕လားကြယ.္ .' ။

ေ၀တဲ့ႏွင္းရယ္..

ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြ.. ဆိုလို႔ အလြန္ေကာင္းေပါ့။
ညေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းလို႔

အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ျပီ။

အဲဒီအခါ

အင္းလ်ားကန္နေဘးကေန ျပည္လမ္းေပၚက မာလာမွတ္တိုင္ဆီကို ေနာ္လီဇာရဲ႕ 'မာလာေဆာင္ ေမာင္မလာဘူး' သီခ်င္းကို
ဆိုရင္း

လမ္းေလွ်ာက္ဆင္းျပီး

မာလာေဆာင္ေရွ႔

ကားမွတ္တိုင္ကေန

ျမိဳ႔ထဲကို

ဘတ္စ္ကားစီး

ျပန္ေပါ့..။

(အဲဒီလမ္းတေလွ်ာက္မွာပဲ ၁၉၈၈ မတ္လ ၁၆ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔ (တံတားနီေန႔) မွာ က်မ အသည္းအသန္ ေျပးခဲ့ရတာေပါ့..)။

တကယ္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ဆိုတာ သိပ္ၾကီးမတရားသျဖင့္ စိတ္ဒုကၡေတြ မေရာက္ရရင္..

ႏိုင့္ထက္စီးနင္းေတြ

မၾကံဳရရင္..

တင္းတင္းမာမာဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္တာေတြ

မလုပ္ခဲ့ရင္..

ေက်ာင္းသားဘာ၀

အေပ်ာ္ေတြ အလြမ္းေတြ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔ နပမ္းလံုးျပီး ေအးရာေအးေၾကာင္းေနခ်င္တဲ့ အရြယ္ေတြပါ။

အခ်စ္ေတြ

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၃)

ရပါတယ္။

အဲသည္ စတုတၳႏွစ္တုန္းက ေတာင္ငူေဆာင္အေပၚဆံုးထပ္က အခန္းအမွတ္ ၂၁၂ မွာ က်မ အတန္းတက္

က်မထိုင္တတ္တဲ့

ေနရာက

ဒဂံုေဆာင္ေရွ႕က

လမ္းသြယ္ေလးကို

ဆီးျမင္ရတဲ့

ဘယ္ဘက္ျခမ္း

ေနာက္ဆံုးခံုတန္းမွာ..။ (ဒဂံုေဆာင္ကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ Geology ေက်ာင္းသားမ်ား ရဲ႕အေဆာင္ေပါ့..။ တခါတုန္းက က်မ
ကိုယ၀
္ န္ၾကီးနဲ႔ အေဆာင္ေရွ႕က ျဖတ္အသြားမွာ ဆရာမမွန္းသိသိနဲ႔ "တရားခံ ဘသူလဲေဟ့.. ေျပာ.. တရားခံဘယ္သူလဲေဟ့"
လို႔

လွမ္းေအာ္စတာကို

သတိရေသး)

lecture

ေတြနားေထာင္ရင္း

သစ္ပင္ထိပ္ပိုင္းေတြကို

ျဖတ္ၾကည့္ရတာ

သိပ္

စိမ္းလန္းေအးခ်မ္းတာ။ သစ္ပင္ေတြကို ျဖတ္ျပီး က်မတို႔ဆီေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ေလကေလးက ေအးလို႔။ ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္
ဂ်ပ္စင္ထိပ္ပိုင္းကိုေတာင္ လွမ္းျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒဂံုေဆာင္ေနာက္က မိုးပိေတာက္ပင္ေတြကိုေရာေပါ့။

ေႏြဦးမ်ားေပါက္ရင္ ရွင္မဟာရ႒သာရရဲ႕ ေရႊစက္ေတာ္သြားေတာလားထဲက "သစ္ရြက္ေရာ္ရီ ဣႏၶနီ၀ယ္

သိဂႌတ၀က္ ဖက္၍ ေဆးစံုျခယ္ေသာပံုသ"ို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း တကယ္ကို ေရႊ၀ါေရာင္ နီညိဳေရာင္ေတြ ေဆးေရာင္ျခယ္သလို
လွခ်င္တိုင္း လွေနတာ ခုထိ ေမ့မရ။

ျပီးေတာ့

ေတာင္ငူေဆာင္အ၀င္လမ္းနေဘးက

က်မ

အင္မတန္စြဲလန္းတဲ့

ရွားရွားပါးပါး

စိန္ပန္းျပာပင္ပုပုေလးကို ေငးရင္း က်မစိတ္ေတြ လန္းဆန္းေနက်..။ အဲဒီအခါ စာသင္ခန္းမွာ အိပ္မငိုက္ဘဲ သင္သမွ်စာ
အကုန္လိုလိုကို လိုက္ႏိုင္ခဲ့တာ။

(ခ်စ္တဲ့ စိန္ပန္းျပာ)
(တကယ္ေတာ့ အဲဒါလည္း ေဖေဖ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါပဲ.. အမ်ားတကာမိဘေတြက သားသမီးကို ေဆး ရမွ..
စက္မႈ ရမွ.. အီကို ရမွ.. Law ရမွ.. လို႔ တြန္းေနတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ က်မက ျမန္မာစာပဲ သင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတာကို ေဖေဖက
တခ်က္ကေလးမွ မတြန္႔ဆုတ္ဘဲ အားေပးခဲ့တာ..။ က်မ၀ါသနာပါတာကို သင္ခြင့္ရလို႔ပဲ ထူးခၽြန္ခြင့္ရခဲ့တာ ထင္ပါတယ္..
ဒါေၾကာင့္ ခု ကိုယ့္သားသမီးကိုလည္း သူတို႔ ၀ါသနာပါတာပဲ လုပ္ဖို႔ အားေပးထားပါတယ္)။
စတုတၳႏွစ္မွာ ေနာက္ထပ္ အမွတ္တရျဖစ္စရာကေတာ့ Farewell Dinner ေဖ်ာ္ေျဖပြဲပါပဲ။ က်မတို႔စိတ္ထဲ

ႏွေမ်ာတသျဖစ္ရတဲ့

ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔

က်င္းပရတဲ့

ပြဲေပါ့။

(

က်မျဖင့္

အဲဒီတုန္းကဆိုရင္

ဒီႏွစ္

Final

year

လို႔

ဘယ္ေတာ့မွမေျပာ.. Forth year လို႔ပဲ ေျပာတယ္.. Final ဆို နိမိတ္မေကာင္းဘဲ ေက်ာင္းဆက္မတက္ရမွာ ေၾကာက္လို႔ေလ
:D) ။ အဲလိုႏွစ္မွာမွ Farewell ကလည္း စည္လိုက္တာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ေတြျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာစာ
ေက်ာင္းသူေဟာင္း 'ေမခလာ' ရယ္၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေဟာင္း 'ကိုင္ဇာ' ရယ္၊ ေနာက္ 'ခင္ေမာင္ထူး' နဲ႔

'လႊမ္းမိုး' လာတယ္။ ေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ့...။ စတုတၳႏွစ္ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ ေနာက္ထပ္အမွတ္ရစရာကေတာ့ တေက်ာင္းလံုး

ပတ္ျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကတာပဲ။ ဓာတ္ပံုရိုက္လို႔ကို မ၀..။ ဓာတ္ပံုဖိုးနဲ႔ကို မြဲမတတ္။ (ခုေတာ့ ေဆးသားေတြပ်က္လို႔ တပံုမက်န္
လႊင့္ပစ္လိုက္ ရျပီ)။
က်မတို႔စိတ္ထဲ ေက်ာင္းကို ခ်စ္တာ တကယ့္ကို နင့္နင့္ သီးသီး။
ျမသီလာေရ..
ခ်စ္သူကိုေတာင္မင္းရင္ခြင္မွာမွ
ပိုခ်စ္တယ္ထင္ရဲ႕..။
မင္းသာမရွိရင္

'ခ်စ္တယ္'ဆိုတာေတြလည္းမျပည့္စံု။
မင္းရင္ခြင္မွာမွသူ႔အနမ္းေတြကေတာင္
ယဥ္ေက်းခ်ိဳျမိန္ရဲ႕..။

မခြဲႏိုင္လို႔ မခြာရက္တာပါ ျမသီလာ..။
ကံ့ေကာ္ပန္းေတြကေတာင္
ျမသီလာဆီကခြာရင္

မေမႊးပ်ံ႕တတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ေနာက္
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္သာ

လိုက္ပရေစေတာ့.. တသက္စာ။
အဲလို ကဗ်ာလိုလို စာလိုလိုနဲ႔ ဘာမွန္းမသိတဲ့ စာေတြကို lecture လိုက္ေနရင္းကေန စာအုပ္ေနာက္ဆံုးက
စာမ်က္ႏွာေတြမွာ

ပြေနေအာင္

မ်က္ရည္တလည္လည္နဲ႔

ေနာက္ဆံုးရက္ေတြမွာပါပဲ။

ေရးခဲ့ဖူးတာလည္း

စတုတၳႏွစ္ေက်ာင္းတက္ကာလရဲ႕

တကယ္ပဲ တကၠသီလာ ျမကၽြန္းသာကို ခ်စ္သူထက္ စံုမက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
အဲသည္တုန္းက ေတာင္ငူေဆာင္မွာ ျမန္မာစာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာအတန္းေတြ..။ အမရေဆာင္မွာက သမိုင္းတန္း
ေတြ။ ရာမညေဆာင္မွာက ဥပေဒနဲ႔ စိတ္ပညာတန္းေတြ။ မႏၱေလးေဆာင္မွာက ဘူမိေဗဒတန္းေတြ။ အဲသည္ ပတ္ပတ္လည္
အတန္းေတြအခ်င္းခ်င္း

သူငယ္ခ်င္းေတြ

ျဖစ္ၾက။

စံုတြဲေတြ

ျဖစ္ၾကေပါ့။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္

၀င္းထဲမွာ

ေတာင္ငူေဆာင္ကေတာ့ အေခ်ာအလွေပါတာ နာမည္ေက်ာ္ေပါ့။ တကယ္ေျပာတာပါ..။ (က်မေတာ့ မပါပါဘူး :P)

အီကိုျပီးရင္

မႏၱေလးေဆာင္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ က်မအျမဲသတိရတာ ဆရာမ ေဒၚစ၀္ယဥ္ႏြယ္ ပဲ။ ဆရာမကိုေတြ႔တိုင္း

က်မ အျမဲေငးမိတာ။ (ၾကည့္ေကာင္းလြန္းလို႔ ဆရာမစာေမးပြဲခန္းေစာင့္တာနဲ႔ ကိုယ္ေျဖရတာၾကံဳရင္ မၾကာမၾကာၾကည့္မိတာနဲ႔
စာေျဖရတာေတာင္ မေျဖာင့္)။ ဆရာမရဲ႕ အသားအရည္က ၾကည္ျပီး စင္ေနတာ.. သလင္းေက်ာက္လိုပဲ။ အထူးျခားဆံုးက

ေတာက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြပဲ။ ျပီးေတာ့ အ၀တ္အစား၀တ္တာမွာ အက်ႌက ဘယ္ေတာ့မွ ပါးပါးမ၀တ္။ ျပီးေတာ့ ေတာ္ရံုလူ
မ၀တ္ရဲတဲ့ အပြင့္အခက္မပါတဲ့ ေျပာင္ အေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတြကို ထက္ေအာက္ဆင္တူ ၀တ္ေသးတာ။ ထူးျခားတာ

ေနာက္တခုက ဆရာမရဲ႕ အက်ႌလက္ ေတြက အဖ်ားမွာ ပြတဲ့ ေခါင္းေလာင္းလက္ပံုစံေတြ။ ဆရာမက အရပ္ျမင့္ျမင့္ ကိုယ္လံုး
သြယ္သြယ္ ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ ဘိနပ္အျမင္(့ Pencil heel)ေတြ စီးတာမို႔ သိပ္လိုက္တာပဲ။
(က်မကေတာ့

ကိုယ့္ဆရာမလည္း

မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔

ဆရာမကို

ဘယ္ေလာက္

သေဘာက်ခဲ့လဲဆိုရင္

ဆရာမလိုပဲ ကိုယ့္ဘာသာရပ္မွာ ေတာ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ဆရာမလည္းျဖစ္ေရာ အက်ႌေတြကို ဆရာမလိုပဲ
အသား ေပ်ာ့ေပ်ာ့ နဲ႔ မပါးတာေတြ ၀တ္တယ္၊ ျပီးေတာ့ လက္ကို ေခါင္းေလာင္းလက္၀တ္တယ္၊ ဟီးး ဒါမဲ့ ကိုယ္က
အရပ္မျမင့္ဘဲ

ကိုယ္ခႏၶာကလည္း

ျပားျပား..

ဒီၾကားထဲ

ခံုျမင့္ဘိနပ္လည္း

မစီးတတ္ဆိုေတာ့

ပုတက္ပုတက္နဲ႔.. လွလည္းမလွတဲ့အျပင္ ရယ္စရာေတာင္ ေကာင္းေနခဲ့မလားပဲ :) )။

ကားတား

ကားတား

ဆရာမကလည္း

အရွည္ၾကီးဆိုင္အဖ်ား

ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေတြေအာက္က

စားပြဲပဲ

ထိုင္ေလ့ရွိပါတယ္။

ဘူမိေဗဒဌာနကမို႔ ဆရာမ ကင္တီးလာရင္ အျမဲတမ္း မိတ္ေဆြဆရာေတြ ပတ္ပတ္လည္နဲ႔။ ဆရာမကို ၾကည့္တာနဲ႔ ေတာ္တာ
ထက္ျမက္တာေပၚလြင္ေနသလို တကယ္လည္း စာသင္ေကာင္းတယ္ ေတာ္တယ္လို႔ သတင္းေမႊးတယ္။

ေနာက္တခု သတိထားမိတာက ဆရာမက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဦးျဖိဳးေ၀၀င္းရဲ႕ ဇနီးပါ။ ျဖိဳးေ၀၀င္းဆိုတာက

ဗမာျပည္မွာ နံပါတ္၀မ္းၾကီးလို႔ အမ်ားေခၚတဲ့ ဦးေန၀င္းရဲ႕ သားတေယာက္ေပါ့။ အဲဒီ နံပါတ္၀မ္းၾကီးရဲ႕သားက ေက်ာင္း
ကင္တီးစုတ္စုတ္ေလးမွာထိုင္ရင္း

လက္ဘက္ရည္ေသာက္ရင္း

ဇနီးသည္ဆရာမ

ေက်ာင္း

အဆင္းကို

အျမဲ

လာေစာင့္ၾကိဳပါတယ္။ သူတို႔စီးတဲ့ကားေလးက အဲဒီတုန္းက 323 လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ိဳးအစားပါ။ နံပါတ္ေတာင္ မွတ္မိေသး က-

၄၄၄၄ ။ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ဆရာမက နံပါတ္၀မ္းရဲ႕ ေခၽြးမနဲ႔ မတူသလို ဦးျဖိဳးေ၀၀င္းကလည္း နံပါတ္၀မ္းရဲ႕သားနဲ႔
မတူလွတာပါပဲ။ အခါမ်ားစြာမွာ ဆရာမတို႔ရဲ႕သားကေလး (၅ႏွစ္သားေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕) ပါလာရင္လည္း ကင္တီးက
မုန္႔ေတြပဲ မွာစားတာပါပဲ။ သူကေလးကလည္း ခုကာလေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ စစ္ဗိုလ္သားသမီးေျမးျမစ္ေတြနဲ႔ မတူပါဘူး။ သူတို႔ဟာ
ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေတာ့ က်မတို႔နဲ႔ တန္းတူ လိုပါပဲ။ အဲဒါကိုကပဲ ဆရာမရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းမႈလို႔ ထင္ပါတယ္။

(နာဂစ္မတိုင္ခင္ ေခတ္သစ္ေတာင္ငူေဆာင္ကင္တီး- pti ဆီက ယူပါတယ္)
အဲဒီတုန္းက

က်မတို႔

ျမန္မာစာမွာ

၀န္ၾကီးသားေတြရွိပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ

၃ေယာက္ေတာင္။

(နာမည္ေတြေတာ့ ေျပာေတာ့ပါဘူး)။ သူတို႔ကေတာ့ ဆရာမတို႔နဲ႔ ကြာပါ့။ ေက်ာင္းကင္တီးေတာင္ လွည့္မၾကည့္တဲ့အျပင္

အတန္းထဲမွာေတာင္ ေဆာင့္ၾကြားၾကြားမို႔ မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္.. ဆိုျပီးေတာ့ က်မတို႔ ၾကည့္မရ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာလည္း
သတိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၈၈ ေနာက္ပိုင္းကာလ... စစ္တပ္က တန္ခိုးထြားလာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ တူသားရင္းျမစ္ေတြ တကၠသိုလ္
ပညာေရး၀န္းက်င္လို

ေနရာေလးမွာေတာင္

ဘယ္ေလာက္

ေဘာင္ဘင္ခတ္ၾက..

ရမ္းကားၾကတယ္ဆိုတာ

ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳရတာေလးေတြ ေျပာဦးမွပါ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ၈၈ မတိုင္ခင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ အနည္းဆံုး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ရိုးသားမႈ

ေလးေတြေတာ့ ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္တာပါပဲ။
(အခ်ိန္ရတုန္းေလးေတာ့

ဆက္တိုက္တင္ပါ့မယ္..

မအားရင္လည္း

နားမွာေပါ့...

ေနာ..။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆက္ပါဦးမည္...)
မွတ္ခ်က္.. ဆရာမ ေဒါက္တာေဒၚစ၀္ယဥ္ႏြယ္ကို က်မက တေလွ်ာက္လံုး အဲလိုပဲ မွတ္လာခဲ့တာ ခု ဘူမိသမားေတြက
ေဒါက္တာေဒၚယဥ္ယဥ္ႏြယ္လို႔ အမွားျပင္ေပးၾကပါတယ္။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၄)

အာဃာတေတြ...

ေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လြမ္းလို႔ေကာင္းတာေလးေတြကိုပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္တဲ့
ေဒါသသင့္စရာေတြကိုေတာ့

တမင္တကာကို

ထားခဲ့ခ်င္

ပါတယ္။

ဥပမာ..

က်မနဲ႔

ပတ္သက္တဲ့

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြဆို သိတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိမွာေပါ့..။ ဒါေပမဲ့ အက်ိဳးမရွိဘဲ တစံုတေယာက္ ထိခိုက္နစ္နာသြားမယ့္
ကိစၥမ်ိဳးေတြ

မေရးခ်င္ပါဘူး။

ေယဘုယ်ဆန္ဆန္

က်မက

အက်ိဳးရွိေစမယ့္

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

အေပ်ာ္ေလးေတြ

လြမ္းျခင္းမ်ိဳးကိုသာ

အေကာင္းေလးေတြ

ျပန္ျပီး

တူးဆြခ်င္တာ။

ခ်စ္စရာေလးေတြကိုသာ

ျပီးေတာ့

လွလွပပေလး

မွ်ေ၀ခ်င္တာပါ။
တကယ္ေတာ့

ေက်ာင္းနဲ႔

ပတ္သက္လို႔

က်မေရးရင္

က်မရဲ႕

လံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ

ဖတ္ဖူးထားတဲ့

သူေတြအတြက္ေတာ့ သိပီးသားေတြလို ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ က်မ ၀တၳဳေတြထဲ ေက်ာင္းအရိပ္ေတြနဲ႔ က်မၾကံဳခဲ့ဖူးသမွ်
ထည့္ထည့္ေရးေနက်ေလ..။

ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ

အမွတ္မထင္လို႔

ၾကံဳခဲ့ဖူးတာေလးေတြက

စာေရးဆရာဘ၀မွာ

စာေတြေရးေတာ့ အမွတ္ထင္ထင္ ထည့္မိတာ။ တခါတေလ ျပံဳးစရာေလးေတြေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ အရိုးသားဆံုး ေရးခဲ့တာေတာ့
'သီခ်င္းႏွင္းဆီ' ပါပဲ..။ အဲဒီ၀တၳဳေရးတုန္းက အသက္ကလည္း ငယ္ေသး.. ျပီးေတာ့ ပထမဆံုးလံုးခ်င္းလည္းျဖစ္ေတာ့
ပင္ပန္းလိုက္တာ။ (ေနာက္ပိုင္း ျပန္ဖတ္ၾကည္ေ
့ တာ့ အားနည္းခ်က္ေတြ အပံုလိုက္ ေတြ႔ရပါတယ္။ )

တကယ့္

၈၈အျပီး ေက်ာင္းရက္ရွည္ အပိတ္ထဲ ေက်ာင္းနဲ႔ ကြဲေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းလြမ္းနဲ႔ ေရးခဲ့တာေပါ့။

ကိုယ့္ရဲ႕

တကၠသိုလ္ေက်ာင္သူးဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ

ပါတဲ့

၀တၳဳလည္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ

၀တၳဳေလး

ျမစ္ဖ်ားခံတာကိုက ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက တကယ့္ ခံစ ားခ်က္ေတြကိုး။ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ က်မ တမင္ ေမ့ထားခဲ့တဲ့
အျဖစ္ဆိုးေတြ အေတြ႔အၾကံဳဆိုးေတြကေတာ့ ၀တၳဳေတြမွာ မပါခဲ့ဘူးေပါ့ေလ။
က်မတို႔ေခတ္က ျမန္မာစာေမဂ်ာမွာ ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ဖို႔ဆိုတာ တကယ့္ကို ဘုရားတခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနပါ။

ဘယ္ေလာက္ကိုယ္က ေျဖႏိုင္တယ္ထင္ေပမဲ့ ကိုယ့္အေရးအသားကို ဆရာေတြက တကယ္ၾကိဳက္ဦးမွေလ။ ပံုေသကားက်
က်က္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာ စာျပင္ျပီးေျဖရတာမို႔ အမွတ္ကိုလည္း ခန္႔မွန္းမရ။ က်မတသက္မွာေတာ့ အဲဒီ
စတုတၳႏွစ္

စာေမးပြဲအတြက္

ၾကိဳးစားရတာ

နဲ႔

စိတ္ေမာရတာက

အပင္ပန္းဆံုးပါပဲ။

အဲေလာက္မပင္ပန္းခဲ့။ ဒါေပမဲ့ ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း အရူးအမူး ေပ်ာ္ရတာေပါ့။

ဆယ္တန္းတုန္း

ကေတာင္

ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႔က .. အဲဒီ ေအာင္စာရင္းကပ္တဲ့ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေရွ႔မွာ .. သူငယ္ခ်င္းေတြ
က်မနဲ႔အတူ ဂုဏ္တူးတန္တက္ခြင့္ မရၾကတာကို စိတ္မေကာင္းတဲ့ၾကားကပဲ က်မ ေက်ာင္းဆက္တက္ရမွာကို ၀မ္းသာလြန္းလို႔

က်မ ျပံဳးေနရင္းကေန တကယ္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မကို ဂုဏ္ထူးတန္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဆရာဆရာမေတြကိုလည္း
လွမ္းျပီးေက်းဇူးတင္ေနမိပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့

ကန္ေပါင္ေပၚသြားျပီး

အင္းလ်ားကို

ေနပူပူေအာက္မွာပဲ

ျငိမ္ျငိမ္ေလး

အၾကာၾကီး ထိုင္ၾကည့္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ စိတထ
္ ဲမွာ 'စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ... စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ' လို႔ ေျပာေနမိတယ္။
(တကယ္ပါ.. ဖတ္ေကာင္းေအာင္ ေရးေနတာမဟုတ္ပါ.. က်မကိုက စိတ္ခံစားခ်က္ေနာက္ လိုက္တတ္တာပါ)။

(အင္းလ်ား - အင္တာနက္ထဲက ယူတာပါ)
ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းထဲ ျပန္၀င္ျပီးေတာ့ သစ္ပုပ္ပင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ၾကည္ႏူးေနခဲ့ပါတယ္။ ငါ ဒီမွာ
ဆက္ေနရျပီ လို႔လည္း တဖြဖြ ေတြးေနမိပါတယ္။

(သစ္ပုပ္ပင္ၾကီး - pti ဆီက ယူပါတယ္)

ကဗ်ာစာအုပ္ကို

ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ က်မ အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ ဆရာေအာင္ျပည့္ရဲ႕ "ေနရစ္ေတာ့ျမသီလာ"
ျပန္ထုတ္ဖတ္တယ္။

က်မ

ခ်စ္တဲ့ျမသီလာမွာ

ဆက္ေနခြင့္ရျပီ

ဆိုတဲ့

အသိက

စိတ္ခ်မ္းသာစရာ

ေကာင္းလိုက္တာ။ အဲဒီအေပ်ာ္နဲ႔ပဲ ဂုဏ္ထူးတန္းဆက္တက္ဖို႔ ေစာင့္ေနရတဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ထဲမွာ က်မ ၀တၳဳတိုေတြ

စေရးၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ေရးျဖစ္ေအာင္ႏႈိးဆြတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ ထဲမွာ စာေရးဆရာမ 'ၾကည္ေအး' 'ဂ်ဴး'နဲ႔ ကဗ်ာဆရာမ
'မအိ'တို႔ရဲ႕ စာေတြ ပါတာေပါ့။

၁၉၈၄မွာ 'ဂ်ဴး' က ရႈမ၀မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာေတြ ၀တၳဳတိုေတြ စေရးေနျပီ။ ေနာက္ မအိ (အသံအက္သြားတဲ့

ေခါင္းေလာင္းေလးကဗ်ာနဲ႔ လူသိမ်ား) ရဲ႕ ၀တၳဳတိုေတြက က်မကို လႊမ္းမိုးတယ္။ ၾကည္ေအး ကေတာ့ အထူးသျဖင့္ေပါ့။
ကဗ်ာနဲ႔ ၀တၳဳက ဆက္စပ္ေနျမဲမို႔ က်မ အလြယ္တကူပဲ ၀တၳဳေရးျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီပထမဆံုး၀တၳဳ.. က်မ ဘယ္ကိုမွ မပို႔ဘူး..
ဘာလို႔ဆို .. 'ၾကည္ေအး'လိုလ.ို . 'ဂ်ဴးး'လိုလ.ို . 'မအိ'လိုလို ျဖစ္ေနလို႔ ။ ဟုတ္ေသးပါဘူးဆိုျပီး ျပန္ေရးတယ္.. မၾကိဳက္ေသးဘူး။
အဲလိုနဲ႔ တပုဒ္မွ ေသခ်ာမျပီးဘဲ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြ ျပန္ေရာက္လာ ပါတယ္။

ထံုးစံအတိုင္း

မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့ မနက္ကိုက ၁၉၈၄ရဲ႕ ႏွင္းေတြေ၀တဲ့ ေဆာင္းဦး ႏိ၀
ု င္ဘာမွာပါ။

အရွည္ၾကီးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ

တေယာက္တည္း

ထိုင္ေနတုန္း

ျမကၽြန္းသာကံ့ေကာ္ေတာဆီကို

ေစာေစာလာေနက် ဥၾသတြန္သံ ၾကားေနရျပီဆိုတာ မွတ္မိတယ္။ ကံေကာ္ေတြေတာ့ မေတြ႔ေသး။

(ဟိုးတုန္းက ျမကၽြန္းသာ ကံ့ေကာ္ေတာအုပ)္
အဲဒီအခ်ိန္ က်မနဲ႔အတူ ရွိမေနႏိုင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘ၀မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ
ခ်စ္ခဲ့မိဖူးျပီး ဘယ္လိုမွ သက္ဆိုင္ခြင့္ မရခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္ရသူတေယာက္ (အခ်စ္ႏွင့္ ေနထိုင္ျခင္းထဲက ဇာတ္လိုက္ေပါ့ :) )ကို

လြမ္းေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူလည္း ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ရမွာမို႔ ျပန္ေတြ႔ၾကရဦးမွာကိုလည္း ေတြးျပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းသလိုလို

ျဖစ္ေနေသး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတခါ အလြမ္းမွာေတာ့ ခါတိုင္းလို ၀မ္းနည္း သိမ္ငယ္မႈေတြ ပါမေနခဲ့ဘူး။ က်မစိတ္ေတြ လန္းဆန္း
အားရွိေနခဲ့တာ မွတ္မိပါတယ္။

(တကယ္တမ္းမွာလည္း

အဲဒီ ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ ၁၉၈၄-၈၅-၈၆

က်မဘ၀အတြက္ အထင္ကရ အမွတ္တရေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ စိတ္အားရွိစရာကာလေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္)။

ႏွစ္မ်ားက

အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ေတာ့ အဲဒီမနက္မွာ က်မ စိတ္ၾကီး၀င္ ေက်နပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အသက္ ၂၁ႏွစ္အရြယ္မို႔
ေသြးကလည္း ၾကြေနတယ္ထင္ပါ့။ အဲဒီတုန္းက ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသားက ၅၂ေယာက္။ စတုတၳႏွစ္တုန္းက စာအတူတူ
က်က္တဲ့အုပ္စုထဲက က်မတေယာက္ပဲ ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ခြင့္ မီတာေၾကာင့္ က်မတေယာက္တည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေသးဘဲ
သင္ရေတာ့မယ့္ ဘာသာရပ္ေတြကိုပဲ ေလာဘတၾကီး စိတ္၀င္စားေနမိတယ္။ န၀ေဒးရတု ေပါင္းခ်ဳပ္.. တဲ့။ (ေသခ်ာတယ္ ..

ဒီဘာသာရပ္ ငါအမွတ္ေကာင္းမယ္ေပါ့။) က်မက နတ္သွ်င္ေနာင္ထက္ န၀ေဒးကို ၾကိဳက္တယ္။ ဦးယာ၏အဲခ်င္းမ်ား..တဲ့။
(အမေလး.. သင္ခ်င္လွျပီေပါ့)။ ဦးယာကေတာ့ ေခတ္ေဟာင္း 'ၾကည္ေအး' ပဲ။ သိပ္သစ္တာ သူ႔အေတြးေတြက။ သူ႔ရဲ႕
မင္းနန္ပ်ိဳ႕မွာဆို

'ညီေတာ္မင္းနန္'က

'ဇနပဒကလ်ာဏီ'ကို

ခ်စ္တဲ့အခန္းေရးတာ

လွမွလွ။

ေခတ္သစ္စာေပ..တဲ့။

စာေပေ၀ဖန္ေရးတဲ့။ ရာမရကန္တဲ့။ အာသံႏိုင္ေမာ္ကြန္း.. (ဒါေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္)။ ေခတ္၀တၳဳမ်ား..တဲ့။ ေခတ္ကဗ်ာမ်ား..တဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ က်မက ျမန္မာစာကို ေက်ာင္းစာလို႔မထင္ဘဲ စိတ၀
္ င္စားခဲ့တာ။ စာေတြကို က်က္လိုက္ရတာလို႔ကို မထင္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ
စာေမးပြဲရဲ႕ ေျခာက္လွန္႔မႈကို မခံခဲ့ရတာထင္ပါရဲ႕။

ေကာင္းေကာင္း

(ေနာင္ ဆရာမ ျဖစ္လို႔ ကိုယ့္အတန္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြကို အဲဒီခံစားခ်က္ကို ျပန္ ျပန္ ေျပာျပရင္ သူတို႔
နားလည္ပံုမရ။

ဘာလို႔ယူတာလဲေမးၾကည့္ေတာ့

သူတို႔အတြက္ေတာ့

ဒါပဲရတာကိုးတဲ့။

က်မ

ေက်ာင္းစာက

ငိုခ်င္သလို

ေက်ာင္းသားေတြ အေတြ႔မ်ားလာေတာ့ က်မ အဲလို မေမးေတာ့ပါဘူး)

စာေရးဆရာ

သင္မယ့္ဆရာေတြ

နာမည္စာရင္းၾကည့္ေတာ့လည္း

ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္တို႔

တကၠသိုလ္မင္းေမာ္တို႔

ခက္တာပါပဲ..တဲ့။

ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါျဖင့္

ေနာက္ပိုင္းကာလ

ကိုယ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့ဆရာေတြ။

တကၠသိုလ၀
္ င္းမြန္တို႔

ျမန္မာစာကို

ဒီလို

အထူးသျဖင့္ေတာ့

ေမာင္ခင္မင္(ဓႏုျဖဴ)

တို႔ေပါ့။

အတန္းတက္ရမယ့္ အခန္းနံပါတ္ၾကည့္ေတာ့ T- 212 တဲ့။ က်မရင္ေတြ ခုန္လာတာမွ ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး။ က်မ စတုတၳႏွစ္တုန္းက

တက္ခဲ့ရတဲ့အခန္းပဲေလ...။ ဒါျဖင့္ က်မထိုင္ေနက် ေနာက္ဆံုးခံုတန္းေလးရဲ႕ ေဘးနံရံမွာ မႏွစ္က ေက်ာင္းပိတ္ကာနီး က်မ
ေရးထားခဲ့တဲ့ "ျမကၽြန္းသာေရ... လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့မွာကိုလည္း အားနာပါတယ္ေလ" ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးမွ ရွိေသးရဲ႕လား...။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၅)
က်မဘ၀မွာ ေနရတာ အတန္ဆံုးကာလက အဲဒီ ၁၉၈၅-၈၆ တ၀ိုက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဘ၀ပဲ

ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ မနက္ဆိုရင္ အတန္းေတြက ၉နာရီမွာစပါတယ္။ အမွန္အတိင
ု ္း၀န္ခံရရင္ က်မ အတန္းမတက္တာ

မ်ားပါတယ္။ က်မ စိတ္၀င္စားတဲ့ အတန္းခ်ိန္ေတြကိုပဲ ေရြးတက္တာမို႔ က်မအမ်ားဆံုးရွိတာက အရွည္ၾကီးလဘက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕
ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေတြေအာက္မွာေပါ့။ မနက္ ၈နာရီဆိုရင္ က်မ ေက်ာင္းေရာက္ျပီ။ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေအာက္ စားပြဲတခုမွာထိုင္ရင္း

ရာမညေဆာင္ဘက္ လမ္းသြယ္ေလးကေန ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေလွ်ာက္လာတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ရတာ ဘယ္ေတာ့မွ ပ်င္းစရာ
မေကာင္းဘူး။

ေက်ာင္းသူေတြက

အလွအပ

ေသခ်ာျပင္လို႔။

အမ်ားစုကေတာ့ အတန္းမတက္ခင္ ကင္တီးလာတာပဲေပါ့။

ေမာင္စြမ္းရည္..

ေက်ာင္းသားေတြကလည္း

ေနာက္ထပ္ စိတ္ေက်နပ္စရာတခုက ေတာင္ငူကင္တီးကိုမွ
ေဒါက္တာသန္းထြန္း...

စာေရးဆရာျငိမ္းေက်ာ္..

တက္ၾကြလန္းဆန္းလို႔။

လာလာထိုင္တတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာတင္မိုး..

ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္..

တကၠသိုလ္မင္းေမာ္..

တကၠသိုလ၀
္ င္းမြန္တို႔အနားမွာ ထိုင္ျပီးေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားေတြကို တေမ့တေမာနားေထာင္ရတာက က်မအတြက္
သိပ္ၾကီးမားတဲ့ တန္ဖိုးေပါ့။ ဆရာၾကီးေတြ... သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ျငင္းၾက ခုန္ၾက စၾကေနာက္ၾက ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ
ေျပာၾက..။

အဲဒ၀
ီ ိုင္းေတြမွာ

ေငးေမာရင္းကေန

က်မ

စာေတြပို

ဖတ္ခ်င္လာတာ

ပိုဖတ္ျဖစ္လာတာေၾကာင့္

အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာလည္း တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။
ေနာက္ထပ္ က်မမွာ ကံေကာင္းတာက တူတူကဗ်ာေရးဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကင္တီးထိုင္ဖက္ ရွိေနတာပဲ။

သူ႕အၾကိဳက္ ကိုယ့္အၾကိဳက္ အယူအဆေတြ ျငင္းၾကခုန္ၾကနဲ႔ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာ..။ အဲဒီတုန္းက က်မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့
ကဗ်ာဆရာက

ေမာင္လင္းရိပ္

(ညႊတ္ေကြးစဥ္

က်ေနာ္

ဆယ့္ႏွစ္စိတ္)။

(ေနာက္

၁၀ႏွစ္ေလာက္အၾကာက်မွ

ဆရာေမာင္လင္းရိပ္ကို ေလထန္ကုန္းမွာ ဆံုခြင့္ရေတာ့ က်မက ဆရာ့ကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း "အမေလးဆရာရယ္.. ခုမွေတြ႔ရတယ္..

ဆရာ့ကို က်မသိပ္ၾကိဳက္တာ"လို႔ ေျပာေတာ့ အင္မတန္ရိုးတဲ့ဆရာက ရွက္အမ္းအမ္းၾကီး ျဖစ္သြားတယ္.. က်မဆိုတဲ့ေကာင္က
အဲလို)။ ေနာက္ က်မ ၾကိဳက္တာ ေဇယ်ာလင္း(အခု နာမည္ၾကီး ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာ)..။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းေလာကမွာ

ထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထဲမွာ တကယ့္အဆင့္မီ ကဗ်ာေတြ.. ကဗ်ာဆရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့တာေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ
ခင္ျမဇင္... ခင္ေအာင္ေအး... ၾသဂက္စ္လင္း... စန္းဦး.. တို႔ေတြလည္း လက္ေရးကဗ်ာ စာအုပ္ေရစီးေၾကာင္းထဲ ပါခဲ့ၾကတာ။
ေနာက္.. ျမန္မာစာအုပ္စုေတြ.. ေမာင္သာခ်ိဳ.. ေဇာင္းထက္.. ယမံ.ု .. ေနစိမ့္ .. ခင္လြန္းတို႔အဖြဲ႔က "ငါ့ကို ဇန္န၀ါရီျပန္ေပး..."
လို႔ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလး ထုတ္ျပီး ေတာင္းေနခ်ိန္ေပါ့။

ထုတ္ဖို႔ေပါ့။

အဲဒီအခါ ကဗ်ာေတြမေတာက္တေခါက္ေရးေနတဲ့ က်မရဲ႔ အိပ္မက္ကလည္း

အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္

ပထမဆံုးကဗ်ာစာအုပ္ေလး(အာရံုရိပ)္

ထုတ္တုန္းက

အဲလို ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ

တသသနဲ႔

ေပ်ာ္ခဲ့ရတာ။

တူတူေရးဖက္ေတြက တေယာက္က မင္းသခင္.. တေယာက္က ကိုတင္ေအး... ေနာက္တေယာက္က ေမာင္သံေခ်ာင္း။ က်မ
ကဗ်ာကေတာ့ ၃ပုဒ္ပါခဲ့တာ မွတ္မိတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ပါတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္မွာ က်မက
ျဖန္႔ထားတဲ့လက္ဖ၀ါး
ကမ္းထားကိုက.ို .
ျပီးရင္

ဘ၀ဆိုတဲ့တ လင္းကိုျဖတ္ဖို႔
အခ်စ္ဆိုတဲ့ဘိနပ္ကိုစီးလို႔
ေလွ်ာက္စို႔..။

လို႔ ေရးခဲ့တဲ့အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ (အဲဒီတုန္းက တကၠသိုလ္ကဗ်ာေလာကရဲ႕ ဥေသွ်ာင္ၾကီး) ေဇယ်ာလင္းက "အခ်စ္ကို
ဘိနပ္နဲ႔

တင္စားတာ

မေက်နပ္ဘူးကြာ"လို႔

ကဗ်ာေမာင္ႏွမေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။)

ေပါ့..။

လာေျပာခဲ့ပါတယ္။

(အဲလိုေျပာျပီးေနာက္မွာေတာ့

က်မတိ႔ု

သိပ္ခ်စ္တဲ့

အဲဒီတုန္းက ေဇယ်ာလင္း တခုတ္တရ လာေျပာတာဟာ က်မအတြက္ေတာ့ သိပ္ေက်နပ္စရာ ေ၀ဖန္ခံရမႈ

ေနာက္ ကဗ်ာတပုဒ္က "ျပည့္စံုျခင္း"... (ေနာက္ပိုင္း ေပဖူးလႊာမွာ ပါခဲ့တဲ့ ပထမဆံုး မဂၢဇင္း ကဗ်ာ)
ျပည့္စံုျခင္း
သည္ေဒသ

ျမႏွင္းေ၀ေ၀

ေနျခည္တေျပာက္
ႏွင္းေသာက္တဲ့ပန္းေတြ
လန္းစြင့္ေန။
သည္ေျမ
စိုေျပျမက္ခင္း

ထင္းရွဴးနံ႔သင္းလို႔
ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ခင္းတဲ့

တို႔မ်ားရဲ႕ဘ၀အိမ္။
သည္အိမ္တြင္း

ခ်စ္ျခင္းနဲ႔သပ္လွ်ိဳ
အပိုဂုဏ္မရွိစြာ…
အာလူးတအိတ္
ဆန္တအိတ္နဲ႔
သိပ္သည္းတဲ့ေရ..
ခ်ိဳျမိန္သစ္သီး
မီးလင္းတဖိန
ု ဲ႔

လိုခ်င္ျခင္းေတြကင္းတယ္။
ျပီး…

ခ်စ္ဇနီးအလွ၀မ္း၀ဖို႔
ၾကိဳးပမ္းရတဲ့ခ်စ္သူ
သူနဲ႔အတူကူညီရုန္းကန္
အားမာန္ျဖည့္တင္း
ျပိဳင္ဘက္ကင္းစြာ

လိမၼာတဲ့အိမ္သူက်မ

သည္ဘ၀ထဲမွာရွိတယ္။
သည္ဘ၀....လွပသာယာတယ္…။
အားလပ္တဲ့အခါ...
ကဗ်ာေတြစပ္စာေတြဖတ္နဲ႔
သဘာ၀မွာမ်က္ႏွာအပ္

စိတ္ဓါတ္ဟာလတ္ဆတ္ေနမယ္။
ညေနခင္း....

ေလညင္းအလာ
ျပတင္းမွာလက္တင္
ခ်စ္သူရဲ႕ရင္ခြင္ခ၀
ို င္လို႔

ခ်ိဳျမိန္တဲ့ကဗ်ာ
သာယာစြာဆိုညည္းမယ္။
ခ်စ္သူ႔ပခံုးဖ်ား

ခိုနားရင္းလည္း

အင္အားမ်ားစြာရလာမယ္။
အဲဒီအခါ
ကမၻာဟာ...
တို႔မ်ားရဲ႕

ရိုးသားတဲ့ခ်စ္ျခင္းကို
ႏွစ္လိုျခင္းမ်ားစြာနဲ႔

ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးလိမ့္မယ္…
ကဲကြယ္..။

ေနာက္ ကဗ်ာတပုဒ္က "ငွက္ကေလးေရ"....။
ငွက္ကေလးေရ..
လြမ္းေတးဖြဲ႔ဆို

အေဖာ္လိုလား
ေျပာျပပါကြယ္

ငွက္ကေလးရယ္...

လို႔ စတာ မွတ္မိတယ္။ ေနာက္အပိုဒ္ေတြက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ျပီ။ (အဲဒီကဗ်ာလည္း ေပဖူးလႊာမွာ ပါခဲ့တယ္)။
အဲဒီ

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ

ထုတ္ခ်ိန္မွာပဲ

ေမျငိမ္းဆိုတဲ့

နာမည္ကို

ယူျဖစ္ခဲ့တာ။

ကိုယ့္နာမည္ရင္းက

မာဆတ္ဆတ္ ႏိုင္တာမို႔ ကေလာင္နာမည္မဆန္ဘူးလို႔ ထင္ေနခ်ိန.္ . က်မရဲ႕ ဆရာလိုျဖစ္ေနတဲ့ အကို တေယာက္က
ေမျငိမ္းဆိုတာေလး ေရြးေပးေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အလြယ္တကူပဲ ေကာင္းသားလို႔ ေရြးခဲ့တာ.. ခုေလာက္တြင္သြားမယ္ေတာင္
မထင္ခဲ့။

ေနာက္ေတာ့

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ

လိုက္ေရာင္းရင္း..

တခါတေလ..

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလဲလယ
ွ ္ယူၾကရင္း

ကဗ်ာသူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီး တိုးတိုးလာ..။ ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္ထဲ ထြက္သမွ် ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထဲ က်မ ၀င္၀င္ပါျဖစ္ခဲ့တာ
အမ်ားၾကီး။ မနက္ေစာေစာ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း ေရးျဖစ္သမွ် ကဗ်ာေတြဟာ စာအုပ္ေတြထဲ ပါသြားတာခ်ည္း..။

အဲဒီအခါ ကဗ်ာအဖြဲ႔ေတြ.. အရွည္ၾကီးတလွည.့္ . ဂ်ပ္စင္ကင္တီးက ယင္းမာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာတလွည.့္ .

မာလာကင္တီးတ၀ိုက္မွာ တလွည့္.. အီကိုကင္တီးက ယမ္းဘီလူးမွာတလွည့္ ထိုင္ၾက။ ေမဂ်ာစြဲမရွ.ိ . အေဆာင္စြဲမရွ.ိ .
နယ္စည္းမျခား

ကဗ်ာသမားေတြ

စုမိလာ..။

အဲဒီမွာပဲ

ကိုသူရ(ဇာဂနာ)တို႔

ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦး

(ပိန္ပိန)္ တို႔

တက္တူ

(ဆံုးရွာျပီ)တို႔ စာေရးဆရာ ေဇာ္ဇင္တို႔ေတြကလည္း ဂ်ပ္စင္ကင္တီးက ယင္းမာ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ လာ လာ ထိုင္။

က်မတို႔ကဗ်ာအုပ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းမိျပီး တ၀ါး၀ါး တဟားဟား..။ ဇာဂနာ့ရဲ႕ လက္တမ္း ျပက္လံုးေတြေအာက္မွာ ဂ်ပ္စင္ေအာက္က
ညေနေတြ ဘယ္လို ေစာင္းကုန္မွန္း မသိခဲ့ၾက။

(အဲဒီ

ဂ်ပ္စင္ဘုရားေက်ာင္း

ေနာက္ဘက္စၾကံၤေလးရဲ႕

ဘယ္ဘက္ကို

ခ်ိဳးလိုက္ရင္

ယင္းမာ

လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးကို တန္းကနဲ ေရာက္ပါတယ္)

ေကျမိဳးတို႔

ခက္တာက မိန္းကေလးက ရွားရွားပါးပါး က်မတေယာက္ပဲ ပါတာ။ ကံ့ေကာ္ရြာပန္းခ်ီခန္းမွာ ၀င္းေမာ္ဟန္တို႔

ကိုစန္းဦးတို႔

မေမႊးတို႔

ပန္းခ်ီေရးေနၾကတာကို

သြားသြားေငးလည္း

အဲဒီေယာက်္ားေတြၾကားထဲမွာ

က်မ

တေယာက္တည္း ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ေပါ့..။ ဂ်ပ္စင္ခန္းမမွာ ကံ့ေကာ္ရြာပန္းခ်ီျပပြဲလုပ္လည္း က်မက ထိပ္ဆံုးက။ အဲဒီက်မက
မိန္းထဲ.. RIT ထဲ.. လိႈင္နယ္ေျမထဲ.. ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ လိုက္ေရာင္း..။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔.. ဗမာအက်ႌ ေသေသခ်ာခ်ာ
သပ္သပ္ယပ္ယပ္

၀တ္ထားတတ္တဲ့

ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသူ

မိန္းကေလးတေယာက္က

လြယ္အိတ္ၾကီး လြယ္ျပီး

ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားေနတာဟာ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔ က်မ တခါမွ မေတြးမိခဲ့ဖူးပါ။ က်မမိဘကလည္း
အဲဒါ

မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔

တခါမွမေျပာဖူးပါ။

(အေဖကဆို

သေဘာေတာင္

က်ေနတာ..

သူ႔တုန္းကလည္း

အဲလို

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ထုတ္ခဲ့တာ.. ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ ေနာက္ပိုင္းမွာေပါ့လို႔ တသသ ေျပာေသးတာ.. အဲဒီအခ်ိန္ထိေတာင္ သူ႔ကဗ်ာ
စာအုပ္ေလးေတြ သိမ္းထားတုန္း)။ (ဒါေပမဲ့ အဲလို အေနအထိုင္မ်ိဳးက ျမန္မာစာဌာနအေနနဲ႔ေတာ့ ျပႆနာရွိခဲ့ပါတယ္..
ေနာက္ပိုင္းမွ ေျပာျပပါဦးမယ္)။

အဲလိုနဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ လည္ေရာင္းရင္း.. ကဗ်ာအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္းကပဲ ကဗ်ာသမားေတြရဲ႕

အခ်ိတ္အဆက္နယ္ပယ္ေလးက

က်ယ္ျပန္႔လာပါတယ္။

(ခု

ဘေလာ့ဂါ

၀န္းက်င္ေလးလိုေပါ့)။

က်မအတြက္ကေတာ့

အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ အခ်ိန္ကာလတခု ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီ ကာလေတြထမ
ဲ ွာပဲ ေနာက္ထပ္
ဘ၀ေလးတခု စဖို႔ အေၾကာင္းပါခဲ့တာေလ..။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၆)
အဲဒီ

၁၉၈၅ပညာသင္ႏွစ္အစမွာပဲ

တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀န္းက်င္ကို
ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ျပီး

နည္းနည္း

သိပ္မၾကာခင္မွာ

က်မတို႔

ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့

ျပန္လႈပ္ခတ္သြားေစခဲ့တာလည္း

၁၉၈၃-၈၄အတြက္

ဒီေနရာမွာေတာ့

အနာေဟာင္းကေလးက
ထည့္မေျပာလို႔

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွစ္လည္မဂၢဇင္းေတြ

မရ။

ထြက္လာပါတယ္။

အဲဒီမဂၢဇင္းက က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ၾကားထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္မ်ား သြားေစခဲ့ပါတယ္။

ေဟာဒီမွာ လက္သီးဆုပ္ေတြ႔လား.. ေသြးေတြ စီးက်ေနသလိုပ.ဲ .တဲ့။ ဒီမွာက ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ့္ ဂူ..။

ေက်ာင္းသားေတြ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကတာေပါ့။ ဒီမွာ ေက်ာင္းသားအေလာင္းကို ထမ္းလာတာ။

ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ေပါ့...။ ေကာင္မေလးပံုကလည္း အမိန္႔ျပန္တမ္း ဖတ္ေနသလိုပဲ..။ ဘြဲ႔၀တ္စံု ကလည္း ေသြးေတြ စြန္းေနသလို...။

ဒါ... ငါတို႔ အျပစ္မဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို စစ္တပ္က အေၾကာင္းမဲ့ ပစ္သတ္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းပဲ..။ ပန္းခ်ီဆရာက ေမာင္ျမင့္ေဌး.. တဲ့။
လိႈင္က ေက်ာင္းသားပဲ.. တဲ့။ ရုတ္တရက္.. က်မ ၀န္းက်င္ တ၀ိုက္မွာ ေသြးေႏြးတဲ့ ကဗ်ာသမားေတြမို႔ထင္ရဲ႕.. အဲဒီ ကိစၥက
ေလးနက္သြားတယ္။

က်မက အခ်စ္ေတြ အလြမ္းေတြ အေပ်ာ္ေတြနဲ႔သာ တကၠသိုလ္ကို ခံစားေနခဲ့ခ်ိန.္ .. တကၠသိုလ္ဆိုတာ

အမွန္တရားအတြက္
ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕

သတိရလာေစခဲ့တယ္။

ေသြးစြန္းခဲ့တဲ့ေနရာတခု၊

တာ၀န္ဆိုတာထဲမွာ
ေနာက္

ႏိုင္ငံမွာ

အေဖေျပာတဲ့

ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးအတြက္

တရားမွ်တမႈထြန္းကားေရးလည္း

ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင.္ .။

အဲ့ဒီအခါက်ေတာ့

ေတာင္းဆိုခဲ့ရတဲ့

ပါတယ္...
ငါ့ကို

ေနရာတခု..

ဆိုတာေတြကို

ဇန္န၀ါရီျပန္ေပး..

ကဗ်ာစာအုပ္ေခါင္းစဥ္ကေတာင္ တကယ့္ လြတ္လပ္ေရးအစစ္ကို ျပန္ေတာင္းေလသလားလို႔ စဥ္းစားမိလာေစခဲ့တယ္။

ျပန္

ဆိုတဲ့

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ မ်က္ႏွာဖံုးေရးတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာေလး အဖမ္းခံရတယ္တ.ဲ့ .။ က်မစိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္

မေကာင္း

ျဖစ္သြားတယ္။

အဲဒီ

မဂၢဇင္းမ်က္ႏွာဖံုးသရုပ္ေဖာ္ပံုက

ဖမ္းရ

ဆီးရ

ေလာက္ေအာင္

သက္ေသ

အေထာက္အထားလည္း မခိုင္လ.ံု .။ ျပီးေတာ့ ဒါဟာ အႏုပညာ လြတ္လပ္ခြင့္လည္း ျဖစ္ေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ

နည္းနည္း ေလးနက္လာတယ္။ (ဒါေပမဲ့ ေနာက္ ၁၀ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ ေထာင္က လြတ္လာတဲ့ အဲဒီ ေမာင္ျမင့္ေဌးနဲ႔
ခင္သြားျပီး သူ႔ကို က်မရဲ႕ "အိပ္မက္တခုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင"္ ဆိုတဲ့ RITေနာက္ခံ လံုးခ်င္း၀တၳဳအတြက္ မ်က္ႏွာဖံုးပန္းခ်ီ
အပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမ်က္ႏွာဖံုးကို က်မ သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္.. Scan ဖတ္ျပီး တင္ေပးခ်င္ေပမဲ့ အဲဒီစာအုပ္ ေလာေလာဆယ္
လက္ထဲမွာ မရွိျဖစ္ေနလိ)ု႔ ။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့လည္း လူငယ္သဘာ၀အတိုင္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ပါပဲ..။

ေတြကို

ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ဆို.. အဲဒီတုန္းက တကၠသိုလ္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကလည္း ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားလူငယ္

ဖမ္းစားႏိုင္ေနေသးတာကိုး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..

ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ

ထုတ္ခြင့္ရတယ္..

ပန္းခ်ီျပပြဲေလး

ေတြ

လုပ္ခြင့္ရတယ္... ေက်ာင္းထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားခြင့္ရတယ္။ အေဆာင္ေရွ႔မွာ ညည "အေဆာင္သ.ူ .. အေဆာင္သူ..
အလြမ္းေျပ..

ေရာက္လာတယ္..."

လို႔

သြား

သြားေအာ္လို႔ရေသးတယ္။

မိုးခ်ဳပ္မွ

အင္းလ်ားကန္

ေပါင္ေပၚကေန

လမ္းေလွ်ာက္ဆင္းျပီး ရိုးမရိပ္သာေရွ႔မွာ ကိုတရုတ္ၾကီးရဲ႕ ၀က္သား တုတ္ထိုးကို ဇိမ္ဆြဲျပီး စားႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က
၀က္သားတုတ္ထိုး တေခ်ာင္း တမတ္)။ ေျပာခ်င္တာက.. ေက်ာင္းအရိပ္မွာ ေအးခ်မ္းေနခဲ့ပါေသးတယ္..ဆိုတာပါ..။

၁၉၈၆ဆန္းစ..

ဇန္န၀ါရီလထဲလို႔

ထင္တာပဲ..။

မာလာမွတ္တိုင္ေနာက္က

ယုဒသန္ခန္းမမွာ

ကံ့ေကာ္ရြာအဖြဲ႔ရဲ႕ ပန္းခ်ီျပပြဲရွိတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေန႔လယ္ အတန္းအားခ်ိန.္ .. ပန္းခ်ီျပပြဲ အေျပးအလႊား သြားၾကည့္ရတယ္။

ပန္းခ်ီဆရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါတဲ့ ပြဲပဲ။ ပန္းခ်ီကားေတြ လိုက္ၾကည့္ေနတုန္း .. မွတ္မွတ္ရရ က်မ အဲဒီပမ
ြဲ ွာ ေတာ္ေတာ္
သေဘာက် တာက ညိဳ၀င္းေမာင္ရဲ႕ "ခင္ခ်ိဳေအး၏အိပ္မက္" ဆိုျပီး ၁..၂..၃.. တပ္ထားတဲ့ ဆာရီယယ္ (Surrealism)
ကားေတြ။ ေနာက္
၀င္းသိန္း..

တီးတိ.ု .

ေကျမိဳးနဲ႔ ဆရာၾကီးျမင့္ေစာ..။ ေနာက္ ထံုးစံအတိုင္း ကိုမ်ိဳးျမင္.့ . မေမႊး.. ခင္ျမဇင္... ခင္ေဆြ၀င္း..
က်မသိတဲ့

ပန္းခ်ီဆရာေတြမ်ားပါတယ္။

(တခ်ိဳ႔

က်န္ေနခဲ့ရင္

ခြင့္လႊတ္ပါ)။

ပန္းခ်ီကားေတြ

ရပ္ၾကည့္ေနတုန္း "အမ.. ကဗ်ာစာအုပ္ ၀ယ္ပါလား ဟင္" လို႔ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလး
ေလးငါးေယာက္ တအုပ္စ.ု .။ လက္ထဲမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြနဲ႔။ ဘယ္ေလာက္လဲဆိုေတာ့ ၁က်ပ္တဲ့ (အဲဒီတုန္းက
လက္ဘက္ရည္

တခြက္လည္း

ေရာင္းစရာရွိတယ္"လို႔

ျပန္ေျပာျပီး

တစ္က်ပ္)။
က်မရဲ႕

က်မက

ရယ္လိုက္ျပီး

လြယ္အိတ္ၾကီးထဲက

"အေတာ္ပ.ဲ ..

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြကို

တို႔မွာလည္း

ကဗ်ာစာအုပ္

ထုတ္လိုက္ေတာ့

သူတို႔

စိတ္ညစ္သြားတာေပါ့။ က်မကို ေရာင္းရင္ တအုပ္တည္း ေရာင္းရျပီး သူတို႔က အနည္းဆံုးငါးအုပ္ေလာက္ ျပန္၀ယ္ရမွာကိုး။
အဲဒီေန႔က က်မတို႔ ကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္စီ အျပန္အလွန္ လက္ေဆာင္ေပးျပီး က်မဆီက ေနာက္ထပ္

ကဗ်ာစာအုပ၃
္ အုပ္

သူတို႔

၀ယ္ပါတယ္။

လဘက္ရည္လိုက္ေသာက္ေတာ့

က်မပဲ

(ဒါေပမဲ့

သူတို႔က

ပိုက္ဆံရွင္းလို္က္ရတာ

ဖိတ္တာနဲ႔

သူတို႔အဖြဲ႔ထိုင္ေနက်ဆိုတဲ့

ပိုေတာင္ကုန္သြားေသး)။

သူတို႔က

ယင္းမာမွာ

လိႈင္နယ္ေျမက

ေအာင္လာတဲ့ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြ... တဲ့။ သူတို႔ ကဗ်ာအုပ္က အေတာင့္သား။ ၁၀ေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္တဲ့။

(အဲဒီေန႔ကစျပီး အဲဒီအုပ္နဲ႔ က်မ အဖြဲ႔က်သြားလိုက္တာ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔နဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီး ထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့
အထိပါပဲ။) သူတို႔ ကဗ်ာစာအုပ္က ဒီဇိုင္းလွလွကေလး။

ေကာင္ေလး၅ေယာက္ အသီးသီး လက္မွတ္ထိုးၾကတယ္။ အာကာ... သုထက္ေက်ာ္.. ရြက္ႏုသစ္... ကိုခ်ိဳ..
ကိုဂ်က္... ဟိန္းသစ္ရည္သိမ္း.. တဲ့။ ဟိန္းသစ္ရည္သိမ္း.. ဆိုတဲ့ေကာင္ေလး လက္မွတ္ထိုးေတာ့ က်မက "မင္းနာမည္က

ေခၚရ မွတ္ရ ခက္ပါ့.." လို႔ ေျပာေတာ့ သူက ကဗ်ာစာအုပ္ကို ျပင္ဆင္တဲ့ ဒီဇိုင္းနဲ႔ ဖေယာင္းလက္ေရး ေရးတာ သူပါဆိုျပီး
လက္မွတ္ကို ျပတယ္။ (တကယ္ေတာ့ သူက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္းမွာ သရုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီေတြ ဆြဲေနတဲ့သူပါ)။
အဲဒီေတာ့မွ ပိုဆိုးတာပဲ.. ဗမာစာလို ပီပီသသ စာလံုးေတြေပမဲ့ ဖတ္မရ..။ က်မက "ဟာ... ဘာၾကီးလဲ..." လို႔ တမင္

ေျပာေတာ့မ.ွ . "အမကလည္း မွန္ေထာင္ဖတ္ေပါ့" ဆိုျပီး ရယ္ေနတယ္။ လက္မွတ္ထိုးတာကိုက ေျပာင္းျပန္ေဇာက္ထိုး။ (အဲဒီ
သူ႔ရဲ႕ လက္မွတ္ကို အဲဒီေခတ္ တကၠသိုလ္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကပါတယ္)။ (အဲဒီလို အေတြးကိုက ခြက်က်ႏိုင္တဲ့
လူမ်ိဳးကို

ရည္းစားလုပ္ရမယ္..

အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္

ေရြးရမယ္လို႔မ်ား

အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ

တေယာက္ေယာက္က

နိမိတ္ဖတ္သလို လာေျပာခဲ့ရင္ က်မ ရယ္မိခဲ့မွာ ထင္ပါရဲ႕)။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသူတေယာက္အေနနဲ႔ဆိုရင္ က်မ အတန္းလစ္တာက နည္းနည္း

မ်ားလာပါတယ္။ လိႈင္နယ္ေျမထဲက ဗကပကင္တီးမွာ သြား သြား ထိုင္ ရတာကို သေဘာက်လာတာလည္း ပါပါတယ္။
ေနာက္တေၾကာင္းက

က်မရဲ႕

ေက်ာင္းစာေတြကို

သိပ္မေၾကာက္တာလည္း

ပါပါတယ္။

ေနာက္ထပ္

အေရးပါတဲ့

တေၾကာင္းကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ စာအုပ္စာတမ္း ၀ယ္ရတာေတြ မ်ားလာေတာ့ အေမက ပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔

"သမီးရယ္... ဂုဏ္ထူးတန္းျပီးရင္ အေမ့ေက်ာင္းမွာပဲ SAT (အထက္တန္းျပ) ၀င္လုပ္ေတာ့ ေနာ္.. အေမ မဟာ၀ိဇၨာတန္းထိ
ဆက္ထားမႏိုင္ေတာ့ဘူး..

ျပီးရင္

Thesis

ကလည္း

ပိုက္ဆံကုန္မွာ"

တဲ့။

အဲဒီတုန္းက

B.A(Hons;)

ဆိုရင္

အထက္တန္းျပဆရာမ ျဖစ္ျပီေလ။ တကယ္လည္း က်မတို႔ အေဖက အရာရွိေပမဲ့ လူမွန္မို႔ က်မတို႔မိသားစုက အင္မတန္
က်ပ္တည္းတာေလ။

ဒါေၾကာင့္

ေသခ်ာေနတာက

က်မ

ဒီတႏွစ္ပဲ

ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ေတာ့မယ္

ဆိုတာပါပဲ။

သိပ္

၀မ္းနည္းခဲ့ရေပမဲ့ ကိုယ့္အေျခအေနကို အသိဆံုးမို႔ ေနလို႔ရတုန္း ေက်ာင္းမွာ တန္ေအာင္ေနမယ္ဆိုတဲ့ ညစ္က်ယ္က်ယ္
စိတ္နဲ႔သာ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနပစ္လိုက္တာ လည္း ပါခဲ့တာေပါ့ေလ။

အဲဒီထဲမွာ အျမတ္ရတာကေတာ့ တကယ့္ ဆရာသမားေတြ.. စာသမားေပသမားဆိုတဲ့သူေတြ.. အႏုပညာ

တကယ္ခံုမင္တဲ့သူေတြ..

၀ါသနာတူသူငယ္ခ်င္းေတြကို

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ

ကဗ်ာအသိုင္းအ၀ိုင္းၾကီးက

အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ
ၾကီးလာလိုက္တာ..

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ပလူပ်ံထြက္တဲ့ ေနရာလို ျဖစ္ေနခဲ့တာပါပဲ. ..။

ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္တာပါပဲ။

ေတာင္ငူေဆာင္

အဲဒီတုန္းက

ကင္တီးတ၀ိုက္ဟာ

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၇)

ဒါ့ထက္ပိုတဲ့

တကၠသိုလ္ဆိုတာက

အနက္ဆိုရင္ေတာ့

တကၠသိုလ္ဆိုတာက

တင္းက်ပ္တဲ့

တကၠသီလာ...

က်ယ္ေျပာတဲ့

ျမင့္ျမတ္ေသာအက်င့္တို႔

ဗဟုသုတေတြ

နယ္ပယ္အကန္႔အသတ္ေတြ...

ရွာေဖြဆည္းပူးရာအရပ္

ရွာေဖြရာအရပ္ေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ပဲ

စည္းမ်ဥ္းေပါင္ေတြကေန

ဆိုပါေတာ့။

တကယ္လည္း

ကင္းလြတ္ျပီး

လိုအပ္တဲ့

စည္းကမ္းေလးေတြန.ဲ႔ .. ေက်ာင္းသားေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္န.ဲ႔ . ပညာဆည္းပူးႏိုင္ရမယ့္
ေနရာပဲ ျဖစ္ရမွာေလ..။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ "သီရိသူအခ်စ္ဆံုးမိန္းကေလးအတြက္ ကိုယ္ရည္ရြယ္သီခ်င္းတပုဒ္ ဆိုမယ္.." ဆိုတဲ့

ျမိတ္သား အဆိုေတာ္ေအာင္ႏိုင္လည္း ကဗ်ာအုပ္ထဲေရာက္လာ..။ ျပက္လံုးေတြ ျပက္တဲ့ေနရာမွာ ကင္တီးမွာတင္ ပြဲခြင္တခြင္

ျဖစ္သြားေစတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ ျဖတ္ထံုး(Law) ကလည္း ျပက္လံုးတင္ရတာမဟုတ္၊ ကဗ်ာမွာလည္း နရီ(ျမိတ)္ ဆိုျပီး အပ်ံစား။

ေနာက္ က်မၾကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ရဲနႏၵာမိုးဆိုတာကလည္း ခုန လိႈင္နယ္ေျမထြက္ ကဗ်ာအုပ္ထဲက တေယာက္ေပါ့။
သူကလည္း သိပၸံေက်ာင္းသားကေန ေတာင္ငူကင္တီး လာ လာ ထိုင္။ ေနာက္ေတာ့ မိုးေမာင္ေမာင္... ႏြယ္သာကီ(မိုးခိုင)္ ..
မင္းထက္ကိုကို..

ေမာင္သ.ူ .

Hယင္းမာ၊

အက္စ္ခိုင္ျငိမ္း။

မိဆူးပြင့။္

ေနာက္ေတာ့

ေမာင္ႏွမအရင္းလို

ခ်စ္သြားရတဲ့

အံ့ဘြယ္ေက်ာ္ (စာေရးဆရာ မင္းေက်ာ္ရဲ႕သား.. ျမန္မာစာေက်ာင္းသား..၊ ခုေတာ့ စစ္ဘီလူးေတြရဲ႕ ေထာင္ထဲမွာ ၃ခါျပန္

၀င္ေနရျပန္ပါျပီ)။ သီခ်င္းေရးတဲ့ ညီညီသြင.္ .။ အဲ့ဒီအျပင္ ခုထိ စာနယ္ဇင္းေလာကထဲ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့

ကဗ်ာဆရာ မင္းထက္ေမာင္(သူက အဲဒီတုန္းကတည္းက စာနယ္ဇင္းကဗ်ာဆရာျဖစ္ေနျပီ)..။ ျပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းကတည္းက
ဘာသာျပန္ေတြ

ၾကိဳးစားေရးေနျပီျဖစ္တဲ့

ေဖသက္န.ီ .။

တခါတေလ..

အဲဒီတုန္းက

ဘဲဥလို႔ေခၚတဲ့

ကိုေက်ာ္ျမင့္လြင္

(ထူးအိမ္သင္)။ သူတို႔ေတြလည္း အရွည္ၾကီးဆိုင္မွာ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ ၾကဖူးပါတယ္။
ဘာရယ္မဟုတ္

အဲဒီအခ်ိန္ေတြထဲမွာပဲ

ေျခဆန္႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။

ေရာက္တတ္ရာရာ

အင္းလ်ားကန္ေပါင္ေအာက္
အဲဒီ

ဖတ္ထားသမွ်ေတြ

တံတားျဖဴမွတ္တိုင္က

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ

ေျပာၾက

ခရမ္းျပာ

အကိုႏွစ္ေယာက္ရွိတဲ့

ျငင္းၾက

ေဆြးေႏြးၾက..။

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထိ..

ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူေလး

ရီရီနဲ႔

သူ႔အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း မိုးမိုးဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ.. မ်က္ႏွာခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြနဲ႔။ က်မတို႔က
ရီရီ႕ကို နာမည္ေပး ထားတယ္.. ခ်ိဳစိမ့္လို႔။ (ေနာက္ေတာ့ က်မနဲ႔ ညီအမေတြလို ခ်စ္သြားခဲ့ၾကတာ... ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင.္ .)။

သူ႔အကို ႏွစ္ေယာက္မရွိရင္ က်မတို႔က "ရီရီ.. မိုးရဲရင္ ေဆာင္းရဲရမယ္.." လို႔ ဆိုျပီး စၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက
ခရမ္းျပာမွာ မဇၥ်ိမလိႈင္းက ကိုရဲလြင္ကို ေတြ႔ရတတ္တယ္.. ေနာက္ ကိုေန၀င္း၊ ကိုခင္၀မ္း...။ က်မကေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ
သူတို႔ရွိရင္

ေပ်ာ္ေနတာပဲ..။

တခါတုန္းမွာ

ကိုခင္၀မ္းက

စားပြဲအစြန္းမွာ

ဖန္ခြကတ
္ ခြက္ကို

က်လုက်ခင္

တင္ျပီး

ျငိမ္ၾကည့္ေနေတာ့ က်မက "အား...ကိုခင္၀မ္း ဖန္ခြက္က်ေတာ့မယ္.."လို႔ စိတ္ပူျပီး လွမ္းေျပာမိတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုခင္၀မ္းက
"ေဟာ.. ေတြ႔လား... ဖန္ခြက္ကေလးရဲ႕ ေအာ္သံကို ခင္ဗ်ားတေယာက္ပဲ ၾကားတယ္.. အဲဒါ Sense ပဲ " လို႔ ေျပာဖူးတာကို
အျမဲ သတိရတယ္။
ခရမ္းျပာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးး က်မ ဘေလာ့မွာ တခါ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆိုင္နံရံက

သစ္သားေခ်ာင္းေလးေတြ

ခပ္က်ဲက်ဲကာထားတာမ်ိဳးမို႔လို႔

အင္းလ်ားကန္ေပါင္ရိုးကို

လွမ္းျမင္ေနရတာ..။

အျပင္ကို

ခ်ိန္းထားတဲ့

ေခ်ာင္းၾကည့္

သူငယ္ခ်င္းေတြ

သလို

ျမင္ေနရတာ..။

ေနာက္

ကန္ေပါင္ေလွကားထစ္ေတြကေန

ဆင္းလာကတည္းက ျမင္ေနရျပီ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာက သီခ်င္းျငိမ့္ျငိမ့္ေလးေတြပဲ ဖြင့္တာ မ်ားတယ္ေလ..။ ခရမ္းျပာက

တံတားျဖဴမွတ္တိုင္နဲ႔ကလည္း နီးနီးေလးမို႔ ျပန္ဖို႔လည္း အဆင္ေျပတယ္..။ ခရမ္းျပာ မွာကေတာ့ ကဗ်ာမေရးျဖစ္။ (ဒါေပမဲ့
ေနာက္ပိုင္း က်မ ၀တၳဳေရးေတာ့ ခရမ္းျပာကေန inspiration ရလာတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္)။
အဲလိုနဲ႔

ကဗ်ာရပ္၀န္းၾကီးျဖစ္လာေတာ့

က်မလည္း

ကဗ်ာေတြ

ေတာ္ေတာ္

ေရးျဖစ္လာတာေပါ့။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြကို ၀ယ္ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာတို႔ RC(အပန္းေျဖခန္းမ)မွာ တင္တာတို႔ပါ
လုပ္လာႏိုင္ၾကပါတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္မွာ တကယ့္ ပန္းအစိုေလးေတြကို အရာထင္ေအာင္ ကပ္တာတိ.ု႔ . ဒီဇိုင္းလွလွေလး
ဆြဲတာတို႔ လုပ္ၾကပါတယ္။

ေနာက္ထပ္သတိရစရာကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းအျပန္ အခ်ိန္ရျပီဆိုရင္ က်မက တကူးတကပဲ..
မဂိုလမ္း (ေရႊဘံုသာလမ္း) အလယ္ဘေလာက္မွာရွိတဲ့ လမင္းတရာစာအုပ္ဆိုငက
္ ို ၀င္ျပီး ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ငွားရတယ္။

အဲဒီဆိုင္က ကိုေအး၀င္းက ခပ္ေအးေအး..ျပီးေတာ့ စာဖတ္ခ်င္တဲ့သူကို သူစိတ္ခ်ျပီဆိုရင္ သူသိမ္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ

ထုတ္ထုတ္ငွားတာ..။ မွတ္မွတ္ရရ.. ၾကည္ေအး၀တၳဳေတြ.. ဒဂုန္တာရာ့စာေတြ.. စံုေအာင္ဖတ္ရတာ သူ႔ဆီက။ ရႈမ၀မဂၢဇင္းေတြ
အတြဲလိုက္ဖတ္ရတာလည္း သူ႔ဆီက..။ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတာလည္း သူ႔ဆီက..။ သူေျပာတဲ့ စာအုပ္အေၾကာင္းေတြ

နားေထာင္ျပီးမွ ေအာက္ဘေလာက္မွာရွိတဲ့ က်မရဲ႕ အိမ္ကို ျပန္ျဖစ္တာ။ က်မက ေက်ာင္းစာထက္ အျပင္စာအုပ္ေတြပဲ
ဖတ္ခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ လမင္းတရာနဲ႔အကိုက္ေပါ့။

က်မ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထုတ္ျဖစ္ေတာ့ ကိုေအး၀င္းကို ၾကြားတာေပါ့။ မွတ္မိေသးတယ္။ ကိုေအး၀င္းက

က်မကို ကဗ်ာေတြ မဂၢဇင္းေတြဆီကို ပို႔ပါလားလို႔ စျပီး ေျပာတဲ့သူ။ ဒါေပမဲ့ က်မစိတ္ထဲေတာ့ မဂၢဇင္းဆိုၾကီးက ကိုယ္နဲ႔
အလွမ္းေ၀းလွတယ္ပဲ ထင္ပါတယ္။ တခါမွလည္း စိတ္မကူးဖူးဘူး။ ကိုေအး၀င္းကို "မျဖစ္ပါဘူးအကိုရာ.. ေၾကာက္ပါတယ္.."
လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တာ..။

အဲဒီအခ်ိန္ ဂ်ဴးတို႔ မအိတို႔လက္ရ ာေတြနဲ႔

ကိုယ့္မေတာက္တေခါက္ ကဗ်ာေတြ ယွဥ္ေတြးရင္ကို

မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ပဲ ေတြးမိတာေလ။ (ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ အားရွိသြားတာ တကယ္ပါ..
ကိုေအး၀င္းလို စာဂ်ိဳး(စာခ်ိဳး)ၾကီးက ေျပာတာဆိုေတာ့) ။ (ဒါေၾကာင့္ တကယ္ မဂၢဇင္းေတြကို ပို႔ဖို႔ စိတ္ကူးၾကည့္မိေစခဲ့တာ

ကေတာ့ ကိုေအး၀င္းက စတယ္ဆိုပါေတာ့၊ ေနာက္အနားမွာရွိတဲ့ ကဗ်ာအတူေရးဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားေပးတာလည္း
ပါတာေပါ့)။

တခါတေလမွာေတာ့ လူေတြ ကိုယ့္၀န္းက်င္ေလးကို စြဲလန္းတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ့္ဘ၀ေၾကာင္းနဲ႔လည္း

အမ်ားၾကီး ဆက္စပ္ေနမယ္ ထင္ပါတယ္။

အဲလိုနဲ႔ပဲ ၁၉၈၆ ရဲ႕ေႏြဦးကို ေရာက္လာတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္(Mid term) နီးလာခ်ိန္

မတ္လထဲမွာေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း မနက္ေစာေစာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ေနတုန္း ... အဲဒီရက္ေတြထဲ ကံ့ေကာ္ေတြလည္း
ပြင့္ေနၾကတုန္း... က်မ ရည္းစားစကား အေျပာခံ ရပါေလေရာ။ ဟို ခြက်က်ေကာင္ေလး... ဆိုတာေပါ့။ ပန္းခ်ီလည္း ဆြ.ဲ .
ကဗ်ာလည္းေရး..

လူေလးက

ျဖဴျဖဴေပ်ာ့ေပ်ာ့

မ်က္မွန္ေလးနဲ႔၊

က်မထက္လည္း

၁၁လ

ငယ္ေသးတယ္။

ျပီးေတာ့

အဲဒီေကာင္ေလးက အဖြဲ႔ထဲမွာ က်မနဲ႔ စကားေျပာမတည့္ဆံုး... ။ သူက ေမာ္ဒန္.. ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကမွ တကယ္ေကာင္းတဲ့

အႏုပညာလို႔ တရားလြန္ ျငင္းတတ္သ.ူ .။ သူက စာဖတ္ကလည္း နာေတာ့ ျငင္းျပီဆို အကိုးအကားနဲ႔၊ ကပ္တီးကပ္ဖဲ့။ က်မက
စြာကလည္း စြာ.. ျပီးေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့အႏုပညာဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတဲ့ အႏုပညာလို႔ သတ္မွတ္သူ။ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔
ထိပ္တိုက္ေတြ႔ရေနက်..။ (အဲဒါကလည္း ျမသီလာနဲ႔ က်မရဲ႕ ဘ၀မွာေတာ့ အေရးပါတဲ့ ဇာတ္ကြက္တကြက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္)။
တကယ္တမ္းမွာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေမာင္လင္းရိပ.္ . ေဇယ်ာလင္း.. စန္းဦး
တို႔ ျပီးရင္ သူ႔ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးေလ..။ သူေရးတာေတြက သူမ်ားနဲ႔ မတူဘူး.. အေတြးက သစ္တယ္။ အမ်ားစုက

အခ်စ္ကို ရိုးရိုးေလးေရးတဲ့အရြယ္မွာ သူက "မီးလွ်ံျဖဴ" ဆိုျပီး အိပ္မက္ထဲကို ေရာက္ ေရာက္ လာတတ္တဲ့ နတ္သမီးတပါးကို

စြဲလန္းမိတဲ့ အခ်စ္ကို ေရးတယ္.. အဲလိုမ်ိဳး။ အဲဒီတုန္းက အသက္ ၂၀အရြယ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ အေနနဲ႔ေတာ့
သူေရးတာေလးေတြကို ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္လ႔ို က်မ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မမွာ ရွိေနတဲ့ သူ႕ကဗ်ာေလးႏွစ္ပုဒ္ကို သူ
စာစီခဲ့တဲ့အတိုင္း တင္ေပးလိုက္ပါတယ္္။

မိုးတေန႔ရဲ႕ မိုးပံုျပင္
မိုးစက္ေတြသစ္ရြက္ေပၚက်ေတာ့
သစ္ရြက္ေတြျမဴးတူးစြာကခုန္
ေလေျပက အဲဒီပံုျပင္ကိုေျပာ

ေန႔တေၾကာလံုး မဆံုးေတာ့ေခ်။
တစက္က်လာလိုက.္ .

ကၾကိဳးတခုဖန္ဆင္းလိုက္
ေနာက္ထပ္တစက္က်လာလိုက္

ေနာက္ထပ္ကၾကိဳးတခု ဖန္ဆင္းလိုက္...။
(ေဟ့ ေလေျပေလညင္းေရ...
မင့္ပံုျပင္ကမဆံုးေသးဘူးလား...)
အို...မဆံုးႏိုင္ပါဘူး.....
မိုးစက္ေတြအမ်ားၾကီး

သစ္ရြက္ေတြကလည္း အမ်ားၾကီး...။ ။
(ဟိန္းသစ္ရည္သိမ္း- ၁၉၈၅ )
ေနာက္တပုဒ္....

တမ္းတမိုး
ေလအျငိမ္
လႈပ္တိမ္းယိမ္းျမက္တို႔
ေခါင္းမတ္ထူေမာ့ခ်ိန္မွာ

မိုးမည္းတို႔ က်လာျပန္ေပါ့။
ကေလးေရ...

ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုရဲ႕
ေ၀းခဲ.့ ..ေတေလသာ

ငါ့စိတ္ေတြသာေရာက္ျပန္ေပါ့
သူ႔ဆီ။

မိုးမပီတဲ့မိုးကိုမုန္းတယ္။

သစ္ရြက္ေတြကိုရင္ခ်င္းကပ္
သိတတ္သူတို႔အပါးမွာ..။
မင္းဟာ

ငါေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တဲ့ကဗ်ာ
မာရ္နတ္ခိုးယူသြားခဲ့

အရြယ္နဲ႔အတူ။
ဘုရားသခင္သိမ္းယူသြားခဲ့
နာက်ည္းမႈနဲ႔အတူ။

ငလ်င္တို႔ထူေျပာတဲ့
ဘ၀ထဲ

ခဏေလးပဲအျငိမ္။
မင္းဖို႔အိမ္ကေလးေဆာက္ခဲ့
ျပိဳခဲ့ရွာ

စိမ္းသစ္စြာေသာေခါင္မိုးမ်ား
နံရံမ်ား၊ၾကမ္းခင္းမ်ား

အေရာင္မဲ့ သစ္ပင္တို႔ၾကားမွာ။
ျပာလြင္ေသာေကာင္းကင္ကိုရွာခဲ့
ေဟာဒီလိုစိမ္းတဲ့မိုးညမွာ

ခမ်ာသူဟာအေရာင္ဆြံ႕ရွာတယ္
တိတ္ဆိတ္ေၾကကြဲစြာ

ထီးတည္းအခန္းငယ္မွာတမ္းတ
ႏွစ္လည္ညမို႔ မဟုတ္ပါ။

ေဟာဒီမွာ..မင္းႏႈတ္ခမ္းက

မ်ိဳးယူပ်ိဳး၊လွဴတဲ့ပန္း..သစၥာေတြ
မိုးေရထဲ
အေအးမိ၊နာဖ်ား၊တဆတ္ဆတ္တုန္
လမ္းအၾကံဳ

ငါျမတ္ႏိုးတဲ့အၾကည့္တစံု

မဆံုခ်င္လိုက္နဲ႔ ကေလးေရ။
ဆယ္စုႏွစ္တခုရဲ႕
တခုေသာဇူလိုင္ရဲ႕လြမ္းညမွာ
မိုးခါးမ်ား သြန္းခ်ျပန္ျပီ။ ။

(ဟိန္းသစ္ရည္သိမ္း-၁၉၈၆)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၈)

ေမာင္၀ဏၰတို႔

အဓိကေျပာျပခ်င္တာကေတာ့
ကိုမင္းလူတို႔

ႏူးညံ့ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုပါပဲ..။
နားလည္တဲ့သူေတြ

ေရးသလိ.ု .

က်မတို႔ေခတ္

ႏြြမ္ဂ်ာသိုင္းေရးသလိ.ု .

က်မတို႔ေခတ္ေတြမွာ

ရွိပါေသးတယ္။

တကၠသိုလ္၀န္းက်င္ဟာ

ေမာင္စိန၀
္ င္း(ပုတီးကံုး)ေရးသလိ.ု .

ကဗ်ာေရးတဲ့သူေတြ...

ကိုယ့္အဖြဲ႔ေလးနဲ႔ကိုယ္

ဆရာျငိမ္းေက်ာ္

စာဖတ္တဲ့သူေတြ...

ေရးသလိ.ု .
တကယ္ပဲ

ေက်ာင္းေပ်ာ္

ေတြကို

ျငိမ္းခ်မ္းလို႔ေပါ့။

ကိုယ့္အဖြဲ႔ထဲမွာ

ခ်စ္သူရည္းစားေတြ

ကုန္လုျပီဆိုရင္

ေတာင္ငူကင္တီး..

အန္းက်ိတ္ဆိုင္က

ျဖစ္သြားၾကလည္း အဖြဲ႔ကေတာ့ အတူ သြားလာမပ်က္..။ ရည္းစားေတြပါ အသီးသီး ေခၚလာျပီး ကင္တီးမွာ စားၾက
ေသာက္ၾက။
သူငယ္ခ်င္းတစု

လကုန္ကာနီး

မုန္႔ဖိုးေတြ

ကန္စြန္းပလိန္းေၾကာ္နဲ႔ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ မွာျပီး.. အလကားရတဲ့ မွန္ေရာင္ဟင္းခ်ိဳ ခ်ဥ္စပ္နဲ႔ ထမင္း ၀ိုင္း စားလိုက္ၾကတာပဲ။
အဲဒီတုန္းက ထမင္းေၾကာ္ၾကက္ဥေဆာင္း (ရွယ)္ တပြဲမွ ၃က်ပ္ေလ..။ က်မက အဖြဲ႔ထဲမွာ ဆင္းရဲတဲ့အထဲ ပါတယ္။ တလမွ

မုန္႔ဖိုး ၁၀၀ ရတာကို စာအုပ္ပါ ၀ယ္ရေသးတာ။ (အဲဒီတုန္းက အေဖ့အရာရွိလစာကမွ ၁၇၀၀..)။ ရည္းစားလုပ္သူကက်ေတာ့
တပတ္ ၁၀၀ ေတာင္ရတာ။ က်မတို႔ထဲမွာ ၄ေယာက္ေလာက္က ပိုက္ဆံရွိျပီးေတာ့ ၈ေယာက္ေလာက္က ငမြဲေတြ.. ဒါေပမဲ့
သာတယ္ နာတယ္ မရွိ.. ဒီလိုပဲ ၀ိုင္းျပီး စားၾက ေသာက္ၾကတာပါပဲ..။

က်မကေတာ့ အဲဒီရက္ေတြမွာ ကဗ်ာေရး စာေရးလို႔ေတာ့ ပိုေကာင္းလာသလိုလို ရွိသား..။ အရင္က

မျပီးမျပတ္ရွိေနခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြေတာင္ အဆံုးေတြ ဘာေတြ သတ္လို႔။ ၀တၳဳေတြဘာေတြေတာင္ ေရးျဖစ္ေသး။ တေန႔...
ခါတိုင္းလို

မနက္ေစာေစာ..

ေႏြဦးမွာ

ႏွင္းေတြ

မကုန္ေသးသလိုလို..

ျမဴေတြပဲ

ေ၀ေနသလိုလ.ို .။

အဲဒီမနက္မွာ

ကံေကာ္ေတြလည္း ပြင့္ေကာင္းတုန္း..။ ကံ့ေကာ္အရွည္ၾကီး ဆိုင္ရဲ႕ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေတြ ေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း.. စိတ္ထဲ
သာသာယာယာနဲ႔ အရင္က မျပီးျပတ္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတာင္ အဆံုးသတ္ ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္ေတြအတြက္
သံုးတတ္ရင္ အခ်စ္ဟာ ေမာင္းႏွင္အားတမ်ိဳး ျဖစ္တယ္ဆိုသလို ထင္ပါရဲ႕။

တမ္းခ်င္း
ႏွင္းပြင့္ထိရွ
ေဟမႏၱတ.ဲ့ ..

ရင္၀လာရိုက္

စိုက္လိုက္မတ္တတ္
လွပ္လွပ္ေျပးေဆာ့
ေလအေနာ့မွာ...။

ႏွင္းၾကားေလေအး
ဟိုးအေ၀းက

ဖြဖြေျပးအလာ
ရင္မွာတမ္းျဖစ္
ကံ့ေကာ္သစ္နဲ႔

ခ်စ္သူ႔ပံုရိပ္
တိတ္တိတ္ေလး ေ၀
ႏွင္းေတြနဲ႔အတူ
ကလူမူႏြဲ႔

ဟန္ပန္ဖြဲ႔လို႔

ကိုယ့္ထံလာ...။
ဆႏၵကိုျမွဴ ေမႊးၾကဴရနံ႔
ကံ့ေကာ္အကူနဲ႔
ခ်စ္သူ႔ကိုယ္ပြား
ရင္ၾကားတိုး၀င္

ၾကင္သူေရ လာခဲ့
ျပည့္စံုတဲ့ ေဆာင္းမနက္
တသက္တာ စြဲမက္စရာ
အမွတ္သညာခ်န္ထား
ေ၀းသြားတဲ့အခါ.. လြမ္းရေအာင္..။

ႏွင္းစြက္ကံ့ေကာ္
ေမ့ကို ေမာ္ဖူး
ႏွင္းလူးမနက္

ၾကင္ဖက္နဲ႔ဆို
ပိုညက္တဲ့ရသ
ကံ့ေကာ္ရြာဘ၀
တမ္းတမေျပ

လြမ္းျမဲ.. လြမ္းေနရေစမယ္..။ (၁၉၈၆)
တကယ္တမ္းေတာ့ သူနဲ႔ က်မက ၀ါသနာတူခ်စ္သူေတြဆိုျပီး ကိုယ္စာေရးတာ သူဖတ္ေပး သူေရးတာ

ကိုယ္ဖတ္ေပးနဲ႔ ေနမွာလို႔ ေတြးခဲ့ဖူးသမွ်..။ သူက က်မ ကဗ်ာေတြကို မၾကိဳက္ပါ။ က်မေရးတာကို ဖတ္ျပီး ျပံဳးတာပဲ..

ဘာမွမေျပာ..။ သူေရးတာက အႏုအရြေပမဲ့ သူဖတ္တာက သိပၸံ၀တၳဳေတြနဲ႔ မင္းသိခ.ၤ ..။ ၀တၳဳတိုမွာ ေက်ာ္စြာထက္နဲ႔ ႏိုင္ေဇာ္ကို

ၾကိဳက္တာေလးတူလို႔သာ ေတာ္ေသး။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတာတခုက က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္က အရင္လိုပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ

အတိုင္း စာေတြ ေပေတြ ကဗ်ာေတြ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ျငင္းၾက ခုန္ၾက ရန္ျဖစ္ၾကတုန္းပဲ။ ဆိုေတာ့ ေတြးစရာ ေခၚစရာ
မွတ္စရာအသစ္ေတြေတာ့ ရတာေပါ့ေလ..။ ၀တၳဳတိုေရးခ်င္စရာ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျမွာက္ေပးလို႔ သူတို႔နဲ႔အတူ မဂၢဇင္းတိုက္ေတြ လိုက္ၾကည့္ရင္း
ရႈမ၀ရယ္..

ေပဖူးလႊာရယ္ကို

စိစစ္ေရးကိုျဖတ္ျပီးမွ

ကဗ်ာေတြ

၀တၳဳေတြ

စာေရးရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို

ပို႔လိုက္ေသးတယ္။

မၾကိဳက္တာမို႔

(ရည္းစားလုပ္သူက

မဂၢဇင္းေတြကို

ဘယ္ေတာ့မွ

မလိုက္ပါ..

သူက

မပတ္သက္ဘူးလို႔

ေျပာေနတဲ့သူေလ)။ အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ က်မက ေက်ာင္း၀န္းက်င္ထက္ေက်ာ္ျပီး စာေပေလာကဆိုတာၾကီးကို ေခါင္းျပဴ
ၾကည့္မိသြားေတာ့တာ။

သေဘာေတြက်လို႔ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက

စာေရးဆရာေတြအထိုင္မ်ားတဲ့

မုတ္ဆိတ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

ထိင
ု ္ရတာကိုပဲ

အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ စိတ္လႈပ္ရွားစရာကိစၥတခုကို က်မ ထပ္ ၾကံဳရတာပါ။ တကၠသိုလ္အဆင့္အတြက္
နည္းျပဆရာမေတြလိုလို႔ အလုပ္စာေမးပြဲေျဖဖို႔ ေခၚတဲ့သတင္းပါ။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔အတန္းက သိပ္ငယ္ေသးတာပါ။
ဒါေပမဲ့ က်မတို႔ အတန္းသားေတြပါ ေလွ်ာက္လႊာ တင္ႏင
ို ္တယ္...တဲ့။ က်မအတြက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အိပ္မက္တခုေပါ့။
ျဖစ္ႏိုင္ေခ်

နည္းလွေပမဲ့

ေပါင္းလိုက္ေတာ့

တကယ္တမ္းသာ

က်မတေယာက္

လိုပါေတာ့တယ္။ ေျဖရမွာ ေမလဆန္း..။
အဲဒီတုန္းက

အလုပ္ရခဲ့ရင္

က်မ

အလုပ္ရႈပ္ရေတာ့တယ္။

ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုတာက

မဟာတန္း

ဆက္တက္ႏိုင္မွာ..

ၾကည့္လိုက္ေတာ့

ေရးေျဖေျဖဖို႔

တရား၀င္ေပးလိုက္တဲ့

ဆိုတဲ့

အိပ္မက္ပါ

တလေက်ာ္ေလးပဲ

အတန္းနားရက္ေတြသာျဖစ္ျပီး

ေက်ာင္းတံခါးၾကီး ပိတ္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳး မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႔ ဂုဏ္ထူးတန္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ Term Paper

ေရးဖို႔ နဲ႔ အလုပ၀
္ င္စာေမးပြဲေျဖဖို႔ ေက်ာင္းကို ခါတိုင္းလိပ
ု ဲ လာေနၾကရပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေႏြပိတ္ရက္မွာ
ထူးျခားတာကေတာ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲအမွတ္ေတြ စစ္တာမို႔ ကင္တီးေတြကလည္း ပိတ္တယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ အဲဒီ ေႏြတလ..
က်မနဲ႔

အတန္းေဖာ္

သူငယ္ခ်င္းတသိုက္

(၇ေယာက္တဖြဲ႕)

အုပ္စုလိုက္

Term

အလုပ္၀င္စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ရတာ တဘက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားလိုက္ၾကရပါတယ္။

Paper

ေရးရတာ

တဘက္..

က်မအေနနဲ႔ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ခင္သြားတာလည္း အဲဒီ ကာလမွာပါပဲ..။
တကယ္တမ္းးက်ေတာ့ က်မက လူဆိုးလိုျဖစ္ေနေပမဲ့ က်မရဲ႕ အတန္းေဖာ္ေတြက က်မကို ခ်စ္ၾကသားပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ခ်ိဳ ..
ေအး နဲ႔ ေလးေလး..။ က်မ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ.. က်မထက္ အသက္နည္းနည္းပိုၾကီးၾကေတာ့ က်မကို
အငယ္လိုသေဘာထားျပီး အျမဲအလိုလိုက္ၾကတဲ့ သူေတြေပါ့။ အဲလို အလိုလိုက္ခဲ့ၾကတာ.. ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ...။ သူတို႔ကို က်မ

ခြဲခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ၂၀၀၅ ေဖေဖာ္၀ါရီလအထိ ဆိုပါေတာ့။ (ဘ၀မွာ အဲလို အေပးအယူသေဘာ လံုး၀မပါဘဲ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့
သူစိမ္းေတြ ကိုယ့္မွာရွိတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စရာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာကို က်မ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မွာ
မဟုတ္ပါ။)
ဒီလိုနဲ႔

ေမလဆန္းထဲက ရက္တရက္မွာ ေရးေျဖစာေမးပြဲ

ေျဖပါတယ္။

တရက္တည္းကို

အေထြေထြ

ဗဟုသုတ.. အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ျမန္မာစာ ေျဖတာပါ။ ရည္းစားနဲ႔အတူ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း Hယင္းမာက
ကင္တီးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနေပးပါတယ္။ စာေမးပြဲေျဖအျပီး အျပင္ေရာက္ေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ ႏွစ္ေယာက္က အိုေကလား..တဲ့။

က်မက "အင္းး မဆိုးပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ခက္တာက အားလံုးက ေျဖႏိုင္တဲ့သူခ်ည္းပဲ.. ေျဖတဲ့သူက ျမန္မာစာေမဂ်ာတခုထဲေတာင္
ေထာင္ေက်ာ္တာ..။ အတန္းၾကီးေတြလည္း အမ်ားၾကီးပဲ.. တို႔ေတြ မရႏိုင္ဘူးထင္ပါတယ္.." လို႔ ေျဖမိတယ္။ ဟုတ္တယ္..
အားလံုးေျဖႏိုင္ၾကတာပဲ..။ ဒါနဲ႔ပဲ ေျဖျပီးထြက္လာတဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ထံုးစံအတိုင္း ကန္ေပါင္ေပၚတက္..

ေက်ာက္ျဖဴရခိုင္မုန္႔တီဆိုင္မွာ ထိုင္။ ဗူးသီးေၾကာ္စား.. အာပူလွ်ာပူေသာက္ရင္း အင္းလ်ားရဲ႔ ညေနကို အပူပင္ ကင္းကင္း
ခံစားလိုက္ေတာ့တယ္။

(ခုေခတ္ အင္းလ်ားက ဗူးသီးေၾကာ္ဆိုင္.. က်မတို႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ သစ္သားခံုပုေလးေတြနဲ႔ပါ)
(အဲဒီ ေမလမွာပဲ က်မရဲ႕ ဆြဲငင္သိမ္းရစ္ရင္းႏွင့္ပင္.. ပထမဆံုး၀တၳဳတိုကို ေပဖူးလႊာက ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္..
က်မ မ်က္ရည္လည္ရေလာက္ေအာင္ ၀မ္းသာခဲ့ရတဲ့ ေမလေပါ့.. အဲဒီတုန္းက စာမူခ ၁၀၀ ရတာ.. သူငယ္ခ်င္းေတြကို
အကုန္ေကၽြးပစ္ လိုက္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ရႈမ၀မဂၢဇင္းကို ပို႔ခဲ့တဲ့ 'အမရဒ႑ာရီ'ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေလးကေတာ့ အပယ္ခံရပါတယ္.. )

ဒီလိုနဲ႔ ေမလဆန္းမွာ ဒုတိယႏွစ၀
္ က္ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြျပန္ေရာက္..။ ဒီႏွစ္၀က္ကေတာ့ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔
နပမ္းလံုးရေတာ့တယ္။

က်မက

Literature

မွာသာ

ခၽြန္ေပမဲ့

Phonetics

&

Linguistics

က်ေတာ့

ညံ့တယ္။

အဲဒီအခါက်ေတာ့လည္း အဲဒါကို အားစိုက္ရတာ တဘက္.. ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ထုတ္တဲ့ အရွိန္က တက္လာတာ တဘက္ေပါ့။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ထူးတန္းမွာ စာေမးပြဲက်ရင္ ရိုးရိုးတန္း ျပန္ဆင္းရသလိုပဲမို႔လား..။ ပိုက္ဆံေတြ ကုန္ထားရတာ.. အေမ့ကို
သနားတာေပါ့။

ႏွစ္ေယာက္တြဲျပီး
ကဗ်ာေလးကို

အဲဒီလို ေက်ာင္းစာနဲ႔ စိတ္ပင္ပန္းေနတဲ့ၾကားကပဲ ဇူလိုင္လရဲ႕ မိုးေရစက္လက္ ရက္ေတြထဲမွာ ကိုဂ်က္နဲ႔ က်မ
ကဗ်ာစာအုပ္လွလွေလးတအုပ္

အဲဒီစာအုပ္မွာ

ထည့္ျဖစ္တာေပါ့။

လုပ္ျဖစ္ပါေသးတယ္။

အဲဒီစာအုပ္ကေလးရဲ႕

(စာအုပ္နာမည္ေတာ့
ထူးျခားခ်က္က

ေမ့သြားျပီ)။

ေက်ာင္းထဲမွာတင္

တမ္းခ်င္း
အုပ္ေရ

၅၀၀ေလာက္ ကုန္သြားတာပဲ။ ခါတိုင္းဆို အုပ္ေရ ၂၀၀ေလာက္ပဲ ကုန္ေလ့ရွိတာ။ က်မတို႔မွာ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ..။ အဲဒီ
ဇူလိုင္လမွာပဲ က်မရဲ႕ ျပည့္စံုျခင္းကဗ်ာကို ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းက ေဖာ္ျပပါတယ္။ အဲဒီဇူလိုင္လရဲ႕ တမနက္ခင္းမွာပဲ က်မတို႔

ေျဖထားခဲ့တဲ့ အလုပ၀
္ င္ ေရးေျဖစာေမးပြဲရဲ႕ ေအာင္စာရင္း ထြက္လာပါတယ္။ ဘုရားေရ.. က်မ ေအာင္တယ္..တဲ့။ ေအး နဲ႔
ခ်ိဳေတာ့

မပါဘူး..

တဲ့။

ေျပာလာတဲ့

သူငယ္ခ်င္းကို

ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ျပီး

'ေဟ့...

မေနာက္နဲ႔ေနာ္'လို႔

က်မ

ျပန္ေျပာလိုက္ေသးတာ..။
ဒါေပမဲ့ တကယ္ပ.ဲ . က်မ ေရးေျဖေအာင္ခဲ့ပါတယ္..။ ေနာက္လာမယ့္ ၂ပတ္မွာ ႏႈတ္ေျဖ အင္တာဗ်ဴး...တဲ့။

အဲဒီေန႔က က်မ သိပ္ေပ်ာ္မယ္ထင္ေပမဲ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ က်မထက္ၾကိဳးစားတဲ့ ခ်ိဳ နဲ႔ ေအး
မပါတာကို

လက္မခံႏိုင္သလိုျဖစ္ေနျပီး

မေအာင္တာကိုလည္း

နားမလည္ႏိုင္

က်မတို႔ထက္အတန္းၾကီးတဲ.့ .

ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့

တကယ္ပဲ

စာၾကိဳးစားတဲ(့ က်မအသိ)

အမၾကီးေတြ

ေျဖတဲ့သူ

၂၅၀

ေထာင္ေက်ာ္မွာ

ေအာင္ပါတယ္။ အဲဒီထဲကမွ အင္တာဗ်ဴးနဲ႔ ျပန္ေရြးဦးမွာတဲ.့ .။ ဒီလိုနပ
ဲ႔ ဲ က်မ အင္တာဗ်ဴး ၀င္ရပါေတာ့တယ္။

လႈပ္ရွားရ..၊

နီးပါး

အင္တာဗ်ဴးအတြက္ က်မတို႔ ဆံထံုးေတြ ထံုးရ..၊ ဗမာအက်ီၤ ရင္ဖံုးလက္ရွည္ ခ်ဳပ္၀တ္ရ..၊။ စိတ္ေတြ

ျပီးေတာ့

က်မတို႔က

ကိုယ့္

ဘာသာရပ္နဲ႔

ပတ္သက္တာေတြ

ဖတ္သြား

က်က္သြားလိုက္ရတာ..

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘာမွလည္း မေမး..။ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ က်မနာမည္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး
အျမဲ ေျဖရ ရွင္းရတတ္ပါတယ္။ ခုနစ္တန္းကစျပီး လူရည္ခၽြန္အတြက္ ႏႈတ္ေျဖေျဖရတဲ့ အခါေတြမွာ ဆရာၾကီးေတြက
"သမီးနာမည္က

အဆန္းပဲ..

ဘသူေပးတာလဲ..

ဘာလို႔

အဲလိုေပးတာလဲ.."

ဆိုတဲ့

ေမးခြန္းေတြ

ေမးေလ့ရွိပါတယ္။

(ေကာင္းသား.. တျခားေမးခြန္းသိပ္မေမးျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ နာမည္ေပးတဲ့ အေဖ့ေတာင္ေက်းဇူးတင္ရေသး) ခု ဆရာမ
အလုပ္ ၀င္ရမယ့္ အင္တာဗ်ဴးလည္း ဒီနာမည္ကို အေမးခံရျပန္တာပဲ..။

ဒါေပမဲ့ က်မမွာ ခြက်တာ တခုတည္း။ မင္း လမ္းစဥ္ပါတီ၀င္ျပီးပလား..ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း..။ ဟင့္အင္း.. ေပါ့။
((အေဖေတာင္မွပဲ ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိျဖစ္ေနျပီး ပါတီ၀င္မဟုတ္ရံုမက ပါတီ့မိတ္ေဆြ ဆိုတာေတာင္ မဟုတ္ (ဒါေၾကာင့္
ရာထူးဆက္မတက္))။ ဆရာၾကီးေတြက ဆက္ေမးတယ္.. လမ္းစဥ္လူငယ္ေရာ.. ဟင့္အင္း..။ သူတို႔ ျပံဳးၾကတယ္။ ျပီးမွ

အလုပ္ရရင္ ၀င္လိုက္ေနာ္ သမီး.. တဲ့။ ဟုတ္က.ဲ့ .ေပါ့။ (ၾကည့္ပါဦး.. တကယ္ေမးရမယ့္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာေတြကိုေတာ့ မေမး..
တကယ္ေတာ့ အဲဒါကိုက တကၠသိုလ္ေတြမွာ စညံ့လာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို က်မ ေတာ္ေတာ္
ေနာက္က်မွ သိခဲ့ရပါတယ္)။ ေနာက္ေတာ့.. "ကဲ .. ညည္းကို အလုပ္ခန္႔ရင္ ဘယ္ေဒသ သြားခ်င္လ.ဲ ." တဲ့။ က်မက

"သမီးကေတာ့ ရန္ကုန္မွာပဲ လုပ္ခ်င္တာေပါ့.. ဒါေပမဲ့ နယ္သြားရမယ္ဆိုလည္း သြားရမွာပါပဲ.. ဒါေပမဲ့ အညာဘက္ေတာ့
မသြားခ်င္ဘူး.. ပူတယ္"လို႔ ျပန္ေျဖတာ..။ ဟီဟိ..။ သူမ်ားေတြကေတာ့ အလုပ္လိုခ်င္လြန္းလို႔ ဘယ္ပို႔ပို႔ သြားပါ့မယ္... လို႔

ေျပာတာတဲ့။ ျပီးေတာ့ ပါတီ၀င္မဟုတ္တာလည္း က်မတေယာက္တည္း။ ဒီေတာ့ က်မခမ်ာ.. ေအာင္စာရင္းကို မေမွ်ာ္ရဲ
ေမွ်ာ္ရဲေပါ့..။

ဒါေပမဲ.့ ......

က်မဘ၀မွာ

အမက္ေမာဆံုး

အျမတ္ႏိုးဆံုး

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(လိႈင္နယ္ေျမ)ဆိုတဲ့ ေရႊအိုေရာင္နယ္ေျမမွာ စခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။

တကၠသိုလ္က

ျမန္မာစာဆရာမဘ၀ကို

(တခါက ေပ်ာ္စရာအင္မတန္ေကာင္းခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးပါ - ဓာတ္ပံုက ျမန္မာက်ဴးပစ္ကရတာပါ)

ဘ၀အတြကလ
္ ို႔

၁၉၈၆... ဟာ ကံတရားက က်မကို ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ထုပ္ေလး တထုပ္ပါပဲ။ ၁၉၈၆ မွာ တကယ့္
ရည္ရြယ္မိတဲ့

သူတေယာက္နဲ႔

ဆံုရတယ္..။

အိပ္မက္ဆန္ဆန္ပဲ

မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြအေပၚ

စာေရးဆရာတေယာက္အျဖစ္ ေရာက္သြားတယ္..။ တကယ့္ကို အိပ္မက္ဆန္ဆန္ပဲ အသက္ ၂၁ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာပဲ
တကၠသိုလ္က ဆရာမဆိုတဲ့ မယံုႏိုင္စရာေကာင္းလွတဲ့ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ထုပတ
္ ခုကို ထပ္ျပီး ရခဲ့ျပန္တယ္..။
တကယ့္ကို က်မအတြက္ ကံတရားက ေရႊေရာင္ေန႔ရက္ေတြ ေပးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ..။

(ျမသီလာအလြမ္းေျပမွာ က်မအေၾကာင္းကို အေသးစိပ္ေရးသလိုျဖစ္ေနတာက က်မတို႔ က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့

ဘ၀ေတြကို ျမင္ေစခ်င္တာရယ္.. ခုေခတ္နဲ႔ မတူတဲ့ အရင္က ေခတ္တေခတ္ကို ေရးျပခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ.. ေနာက္ပိုင္း
ဆရာမဘ၀ကို ဆက္ေရးပါဦးမယ္)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၉)
လိႈင္တကၠသိုလ္ဟာ

ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ

လိုက္ေရာင္းခဲ့တဲ့

ေနရာ။

အေဆာင္ကင္တီးက ပန္း၀တ္ရည္စာအုပ္ဆိုင္မွာ ေက်ာက္ခ်ထိုင္ျပီး ေက်ာင္း၀င္းနဲ႔ အေဆာင္ ကင္တီးၾကား ေနပူပူေအာက္က
ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕

ကြင္းျပင္က်ယ္ကိုေတာင္

ခ်စ္စရာလို႔

ျမင္ခဲ့ရတဲ့

ေက်ာင္း။

အဲဒီေက်ာင္းကို

ဆရာမအျဖစ္

ေရာက္သြားေတာ့ေရာ...။ က်မအတြက္ေတာ့ ဘာမွ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ ဒါျဖင့္ ဘာေတြက ေျပာင္းသြားရသလဲ..။

ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြက ဆရာမေပါက္စေတြ ငယ္လြန္းလို႔ ဆံထံုးထံုးရမယ္တဲ့။ ဒါမွ ေက်ာင္းသားေတြ

ဟန္႔မယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ က်မမွာ ဆံထံုးတခါထံုးရင္ လက္ေျမွာက္ရတာ ေညာင္းေတာင္ ေညာင္းပါရဲ႕။ ဆံညွပ္ကလစ္က လည္း
တဒါဇင္ေလာက္ ကုန္တယ္။ က်မဆံပင္က အထူၾကီး.. ျပီးေတာ့ ခါးလယ္ ေတာ္ေတာ္ ေက်ာ္တာမို႔ ဆံပင္ကို ဆံထံုးလို သိမ္းလို႔
ေတာ္ေတာ္နဲ႔

မရ။

ျဖတ္လိုက္ရတာ..

ေနာက္ဆံုးေတာ့...

ျဖတ္မယ့္ျဖတ္ေတာ့

အေမေရာ

အဖြားပါ

ပခံုးေလာက္ပဲ

စိတ္ညစ္ျပီး

က်န္ေရာ။

ဆံပင္သာ

အဲဒါကေတာ့

ျဖတ္ေတာ့ဆိုလို႔

ဆံပင္ေတြ

ဆရာမဘ၀မွာ

က်မ

ပထမဆံုးေပးဆပ္လိုက္ရတဲ့အျဖစ္။ ဆံပင္တိုသြားေတာ့ ျဖတ္ကနဲေခါက္ျပီး ပိုက္ကေလးနဲ႔ ဆြဲအုပ္လိုက္ေတာ့ ဆံထံုးျဖစ္ေရာ..။
ေအးေတာ့

ေအးသြားတာအမွန္။

ေနာက္က်ခဲ့ျပီ။) :(

ေနာက္တဆင့္..

(တကယ္တမ္းမွာ

က်မ

ေက်ာင္းသားေတြ

အင္မတန္ခ်စ္တဲ့

ဟန္႔တာက

ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ကို

ဆံပင္ပံုစံနဲ႔

မဆိုင္မွန္းသိေတာ့

မလြယ္ရေတာ့ဘူး။

ပခံုးသိုင္းအိတ္

ေျပာင္းလြယ္ရေတာ့တယ္။ အမေလး... တကယ့္ အဖြားၾကီးအို ေပါက္စ ေလးလိုေပါ့..။ ေနာက္ထုတ္တဲ့ စည္းကမ္းက အရင္လို
ကင္တီးမွာ ၾကာၾကာမထိုင္ရ.. တဲ့။ ဌာနမွဴးက က်မကို ေစာင္းေျပာေနသလိုပ.ဲ . ဟီး.။ (တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီဌာနမွဴးက
က်မ နည္းျပဆရာမ စျဖစ္တဲ့ ကာလဦး လိႈင္တကၠသိုလ္မွာ ၁၉၈၆ ကေန ၁၉၉၅ထိ ၁၀ႏွစ္နီးပါး အတူ လုပ္ခဲ့ရျပီး က်မ

ဆရာမဘ၀ထဲက ထြက္ေတာ့မယ့္ ၂၀၀၅ က်ေတာ့လည္း ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ သူက ပါေမာကၡ.. က်မက ကထိကဘ၀နဲ႔
တြဲလုပ္ခဲ့ရတာ.. ထူးျခားတဲ့ တို္က္ဆိုင္မႈပါပဲ)။

၁၉၈၆ ဒီဇင္ဘာ(၅ရက္ေန႔ထင္တာပဲ)မွာ ႏွစ္သစ္စာသင္တန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ က်မတို႔ေတြ ဆရာမအသစ္
ခ်ပ္ခၽြတ္ေတြအျဖစ္ စာသင္ခန္းေတြထဲ ၀င္ရျပီေပါ့။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ ႏိ၀
ု င္ဘာ ဒီဇင္ဘာ ႏွစ္လလံုး သင္ၾကားေရးအတြက္

မြမ္းမံသင္တန္းေတြ တက္ထားေပမဲ့ က်မတို႔ေတြ အတန္း၀င္ဖို႔ ေၾကာက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေက်ာင္းဖြင့္စမွာ
စသင္ရမွာက သဒၵါပိုင္း..။ က်မ အပ်င္းဆံုး အပိုင္းေပါ့။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းးသားေတြကို ဆြဲေဆာင္ရခက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ..။
၀ါက်ဟူသည္အဘယ္နည္း..တို႔၊

ေနာက္ဆက္တို႔...

ပစၥည္း..တိ.ု႔ .

အိုးး

စိတ္ညစ္ပါ့။

မွတ္မွတ္ရရ

ရွိတာက

က်မ

တာ၀န္ယူရမယ့္ အတန္းေတြက ရူပေဗဒ တန္းခြ(ဲ ၁) နဲ႔ သတၱေဗဒ တန္းခြ(ဲ ၁)။ (တခ်ိဳ႔တပည့္ေတြကို ခုထိမွတ္မိေသးတယ္)။
အဲဒီ

အေစာပိုင္း

စာသင္ရက္ေတြဟာ

ေတာ္ေတာ္ကို

မေသမသပ္နဲ႔

ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့

ရက္ေတြပါပဲ..။

ခုခ်ိန္မွာ

ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ အဲဒီရက္ေတြအတြက္ မၾကာခဏ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ (ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္တိုတို စာသင္သက္
တလေက်ာ္ ေလာက္မွာပဲ က်မက စာသင္ခန္း ေတြနဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္သြား ခဲ့ပါတယ္)။

(ျမန္မာစာဌာနရဲ႕ေနာက္နားမွာ ရွိျပီး တခ်ိန္က အင္မတန္စည္ကားခဲ့တဲ့ ကန္သာယာစားေသာက္ဆိုင္ျမန္မာက်ဴးပစ္ကရတဲ့ ပံုပါ)

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ေက်ာင္းသူတပိုင္းမို႔ မိန္းထဲက ကိုယ္တက္ရမယ့္ အတန္းေတြနဲ႔ လိႈင္က

ကိုယ္ျပန္သင္ေပးရမယ့္အတန္းေတြၾကား

ေျပးလႊားေမာပမ္းခဲ့ရတာ။

အဲဒီၾကားထဲ

ရည္းစားျဖစ္သူကလည္း

ဖိုင္နယ္

ေက်ာင္းသားမို႔ သူ႔ကိုလည္း အခ်ိန္ခြဲေပးရ ေသးတာေလ။ ငယ္စဥ္ဘ၀မွာေတာ့ အဲဒါကလည္း တာ၀န္တခုလို ျဖစ္တာကိုး..
ေနာ္။

ပိုဆိုးတာက

ကိုယ္က

ဆရာမျဖစ္သြားေတာ့

သူနဲ႔

နည္းနည္း

ကြာဟသလို

ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔

ပိုဂရုစိုက္ရတာလည္း ပါျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္ပင္ပန္းရတာကေတာ့ တကယ့္ အမွတ္တရပါပဲ။
အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ

ကဗ်ာေတြလည္း

မေရးျဖစ္..။

သင္ၾကားေရးအတြက္

နည္းနည္း

ျပင္ဆင္ရတာရယ္..

ကိုယ္သင္ယူရတဲ့ စာေတြကို ျပင္ဆင္ရတာရယ္..။ ခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေသေသခ်ာခ်ာမွ စာသင္ေပး
ႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လားဆိုတာကိုပဲ

မေသခ်ာေတာ့။

ခြင့္လႊတ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕)။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့

(အင္း

ေသခ်ာတာတခု

က်မက

သိပ္

အဲဒီ

ကေတာ့

၁၉၈၆-၈၇

က်မ

စာသင္ေကာင္းခ်င္တာ။

စာသင္ႏွစ္က

တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့
ျပီးေတာ့

တပည့္ေတြ

ဖတ္မိရင္ေတာ့

သင္ေပးျဖစ္ခဲ့မယ္

သူမ်ားနားမလည္မွာ

စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔

ဆိုတာပါ။

ေသခ်ာ

သင္ေပးခ်င္စိတ္လည္း ရွိလို႔ပါ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့

၁၉၈၆-၈၇

စာသင္ႏွစ္ဟာ

၁၀တန္းစနစ္ေဟာင္းေတြရဲ႕

ေနာက္ဆံုးႏွစ္အျဖစ္

အေအာင္မ်ားခဲၾ့ ကတာမို႔

ေက်ာင္းသားထဲမွာ အသက္၂၀ ေတာ္ေတာ္ ေက်ာ္ေနတာေတြ ပါလာပါတယ္။ အဲဒီအခါ က်မတို႔ ဆရာမေပါက္စေတြက
ငယ္ငယ္ .. (ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ.္ . ဆရာမေလးေတြက ငယ္ဂုဏ္ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕.. ၾကည့္ေကာင္းတာ မ်ားတယ္..
တကယ္ေျပာတာပါ :))။ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာလည္း ဆရာမေတြထက္

အသက္ပိုၾကီးတာေတြေတာင္ ရွိလာပါတယ္။

လိႈင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ေကာ္ရစ္ဒါ တေလွ်ာက္မွာ .. "သဒၶါက ပိုသည္... ဆရာမကိုပဲ အသည္းစြဲေအာင္ ခ်စ္မိျပီ" ဆိုတာေတြ၊
"အို... ဆရာမရယ္ အိမ္ကိုျပန္မလႊတ္ နဲ႔ အရင္ေနရာက နည္းနည္းနာလာတယ္.." ဆိုတာေတြ..ခဏခဏ ၾကားေနခဲ့ရတဲ့
အခ်ိန္ေတြေပါ့။

က်မအတြက္ ကဗ်ာပိုးကို ပိုတိုးေစတာကေတာ့ ကဗ်ာဆရာ(စာေရးဆရာ) (ေရႊျမိဳင္) မင္းသိုက္မြန္ က

တဌာနတည္းမွာ ရွိေနလို႔ပါပဲ။ သူကေတာ့ နည္းနည္းပိုျပီး ေမာ္ဒန္ကို လိုက္စားေနခ်ိန္ေပါ့။ ၾကည္ေအးကို Existentialist လို႔

သူက ေျပာေတာ့ က်မက "မဟုတ္ပါဘူး... Realist ပါ" လို႔ ျငင္းခဲ့ၾကရာက က်မက "ၾကည္ေအးရဲ႕ သရုပ္မွန္ စာေပ"
ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဌာနတြင္း စာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ စာတမ္းတစ္ေစာင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ သူနဲ႔က်မလည္း
တကယ့္ ေျပာမနာဆိုမနာ ေမာင္ႏွမအရင္းလိ.ု .၊ သူ႔ဇနီး မတူးမာနဲ႔ က်မနဲ႔လည္း ညီအမအရင္းလိ.ု . ခုေတာ့ အကို႔ခမ်ာလည္း

ဆံုးရွာပါျပီ။ သူဟာ တကယ္ေတာ္တဲ့ ျမန္မာစာဆရာတေယာက္၊ ျပီးေတာ့ ကဗ်ာသမား..၊ ျပီးေတာ့ ေအးေအးႏုႏုေလး
ေနခ်င္တဲ့သူ။ မူးရင္ေတာ့ စိတ္က်တတ္တဲ့သူ။ ဒါေပမဲ့ ဘ၀ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရုန္းကန္ပင္ပန္းရ..။ သူက ေျပာဖူးတယ္..

"ျမန္မာစာဆရာမ်ား ဘာမွ လုပ္စားမရ.. ကဗ်ာဆရာလည္း ဘာမွ လုပ္စားမရ.. ေမျငိမ္းရာ... ငါတို႔ဘ၀ေတြ အနည္းဆံုး
လူေလးစားခံရရင္ေတာင္
အသည္းေရာဂါပဲေပါ့)။

ေတာ္ေတာ္

အဲဒီတုန္းက

ေနလို႔

ဦးတိုးတင့္(ပါဠိပါရဂူဦးေအာင္မိုးရဲ႕သား)။

ေကာင္းဦးမွာေနာ္

ဌာနမွာ

အဲလိုပဲ

"တဲ့။

ေနာက္ထပ္

သူဆံုးေတာ့

သိပ္ေအးခ်မ္းႏူးညံျ့ ပီး

အသက္

၄၅..

(ထံုးစံအတိုင္း

က်မေလးစားရတဲ့တေယာက္က

ဆရာ

စာဖတ္နာသေလာက္

စာသင္ေကာင္းတဲ့

အတန္းတက္ရပါတယ္။

ေန႔လယ္မွာေတာ့

ဆရာတေယာက္။ သူတို႔က ရြယ္တူေတြ။ သူတို႔ေတြက က်မထက္ အသက္ၾကီးၾကေတာ့ ၀ါသနာတူ အကိုေတြလို။ ခုေတာ့
သူလည္း ဆံုးရွာျပီ။ (အင္းး အသည္းေရာဂါပါပဲ)။
အဲဒီတုန္းက

မနက္ပိုင္းကို

က်မတို႔

ေတာင္ငူေဆာင္မွာ

လိႈင္ကိုလာျပီး ကိုယ့္အတန္းေတြ ၀င္ရပါတယ္။ က်မက သူမ်ားထက္ ပိုတဲ့တာ၀န္က ညေန၅နာရီေလာက္မွာ Practical ျပီးမယ့္
ရည္းစားကို

မိန္းထဲမွာ

၀င္ၾကိဳရတာပါပဲ။

(သူက

ေန႔လယ္

လိႈင္ကို

လိုက္ပို႔ရေတာ့

ကိုယ္က

ၾကိဳရတာေပါ့)။

ေနာက္တေၾကာင္းက သူ႔ကို ၾကိဳရင္း က်မတို႔ ကဗ်ာအုပ္ေတြ စုၾက ဆံုၾကတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာသမားစံုတြဲေတြျဖစ္တဲ့
ကိုမိုး(မိုးေမာင္ေမာင္)နဲ႔ မပူစူးတို႔စံုတ.ြဲ . သက္ေမာင္ခိုင္နဲ႔ ခိုင္တို႔စံုတ.ြဲ . က်မတို႔စံုတ.ြဲ . အဲလိုကလည္း ဆံုခ်င္ၾကေသးတာေလ..။
ဘာရယ္လည္း

မဟုတ္..

ေတာင္ငူကင္တီးမွာပဲ

စကားေတြ

စုေျပာၾက။

စံုတြဲအခ်င္းခ်င္း

စိတ္ေကာက္ၾကရင္လည္း

သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ ၀င္ကူေခ်ာ့ေပးၾက။ တခါတေလ.. ကန္ေပါင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္.. ေန၀င္ခ်ိန္ကို ထိုင္ၾကည့္ၾက.. အဲလို။

(အင္းလ်ား)
အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကဗ်ာအယူအဆေတြ ျငင္းရင္း ရန္ျဖစ္ရတာကလြဲလို႔ တျခားေသာကေတြ မရွိခဲ့ၾက။ ဆင္းရဲ

က်ပ္တည္းတာေတာင္ အထူးအဆန္း မဟုတ္ခဲ့ၾက။ လူတန္းစားကြာဟမႈကလည္း သိပ္မရွိေသး။ က်မတို႔ အဖြဲ႔ထဲမွာ အမ်ားစုက
ညႊန္ၾကားေရးမွဴးသားသမီးေတြ...
သံုးေနၾကရသူေတြခ်ည္းပါ။

ပါေမာကၡ

သားသမီးေတြဆိုေပမဲ့

သူေဌးသားသမီးဆိုသူေတြကေတာင္

အားလံုးလိုလိုက

သိပ္

ပပ

ပိုက္ဆံကို

လႊားလႊား

ေနာက္ပိုင္းေခတ္နဲ႔ မတူတာေတြပါ..။ ၈၈ေနာက္ပိုင္းကို ေရးတဲ့အခါမွာ ေျပာပါဦးမယ္..)။
ဒီေတာ့

ကဗ်ာကိစၥနဲ႔

ျငင္းၾကရင္ကို

အသည္းအသန္

တိုင္းတိုင္းတာတာနဲ႔

မရွိခဲ့ၾကေသး။

ရန္ျဖစ္ၾကေတာ့တာ။

(အဲဒါက

အဲဒီ

၈၈

အျငင္းအခုန္က

က်မအတြက္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း က်မရဲ႕စာသင္ခန္းေတြမွာ စာေပေ၀ဖန္ေရးဘာသာကို သင္ေပးရေတာ့ ျဖန္႔ထြက္ ေတြးစရာ
အျမင္ေတြအျဖစ္ သံုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ က်မ ဆရာမ ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္က ပိုၾကီးလာပါတယ္။
ေဆးတကၠသိုလ္က
ပါခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြက

က်မကေတာ့

ေသြးနီးသလိုျဖစ္ျပီးေတာ့..

လိႈင္ကိုလာျပီး

ေျခေထာက္မွာပဲ

ေနာက္ျပီး

ကဗ်ာေတာင္းလို႔

ေဗြပါသလား..

ေဆး(၂)က

ကဗ်ာစာအုပ္

ဒါမွမဟုတ.္ .

သူငယ္ခ်င္းေတြ

စုထုတ္တဲ့အထဲလည္း

ကဗ်ာေရးတယ္လို႔

အားကိုးနဲ႔လည္း

ပါပါတယ္။

က်မ

ၾကားလိုက္ရင္ကို

ကဗ်ာသမားေတြနဲ႔

ေတြ႔ဖို႔ဆိုျပီး... ေဆး(၂)ထိ သြား သြား လည္ေသးတာ။ အဲသည္တုန္းက ထိုင္ခဲ့တာ မဂၤလာဒံု ေဆး(၂)ေက်ာင္း၀င္းေရွ႕က
"Blue Bird" ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကေလး ထင္ပါ့.. ။ (မွားရင္ ျပင္ေပးၾကပါ) ။

အဲဒီ စိတ္အင္အားေတြနဲ႔ .. ေနာက္ေတာ့ inspiration ရတာေတြနဲ႔ က်မ ၀တၳဳတိုေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္
ေရးႏိုင္ခဲ့တာ။ ၁၉၈၆၊၈၇ မွာကို ၁၀ပုဒ္ ေက်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ ေရးႏိုင္ခဲ့တာလည္း အဲဒီလို
ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ နီးစပ္ခဲ့တဲ့ အေနအထားေၾကာင့္ လို႔ ေျပာရမွာပါ။ (အထူးသျဖင့္ "သီခ်င္းႏွင္းဆီ"ေပါ့)။

တကယ္ေတာ့ ဆရာမတေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ က်မဟာ ေတာ္ေတာ္ မတည္ျငိမ္တဲ့ ဆရာမတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔

ကင္တီးထိုင.္ .

ကဗ်ာစာအုပ္ကိစၥေတြ

လုပ္..။

ဆရာမျဖစ္တဲ့အထိ

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြလည္း

လိုက္ေရာင္းေနေသး။ အင္း... ဆရာမတာ၀န္ကို ေက်လို႔သာ.. ဘာမွ ျပႆနာမျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ လူၾကိဳက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္

နည္းခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စိတ္နဲ႔ပဲ နီးစပ္လို႔လားမသိ.. စာသင္ခန္းေတြမွာေတာ့ က်မရဲ႕ ဆရာမဘ၀က
ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႔

ရဲရဲ

ေျပာရဲပါတယ္။

ေနာက္ထပ္

ေက်နပ္စရာေကာင္းတာကေတာ့

ကိစ၀
ၥ ိစၥေတြၾကားကပဲ က်မက ဂုဏ္ထူးတန္းစာေမးပြဲကို ေအာင္ခဲ့ေသးတာပါပဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

"ျမသီလာ"

ဆိုတာဟာ..

ေအးျမတဲ့

အရိပ္အာ၀ါသကိုေပးတဲ့

ဆိုရင္... က်မအတြက္ေတာ့ လိႈင္တကၠသိုလ္ဟာလည္း က်မရဲ႕ ဒုတိယ ျမသီလာ..။

အဲလို

ရႈပ္ေထြးတဲ့

ေက်ာင္းေတာ္။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၀)

(လိႈင္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္တခုျဖစ္တဲ့ အင္းလ်ားကန္သာယာ)
ကဗ်ာဆရာသစ္ေကာင္းအိမ္ရဲ႕စကား ငွားေျပာရရင္ေတာ့... က်မဟာ ျမသီလာကို စစ္ေျမျပင္မွာ စြန္႔ထားခဲ့ျပီး
ကိုယ္လြတ္ရုန္းေျပးခဲ့တ.ဲ့ .. သူရဲေဘာေၾကာင္တဲ့... ရဲေဘာ္ တေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနသလား... လို႔ ခဏခဏ ေတြးမိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ေတြေပၚမွာ

ေက်ာင္းတေက်ာင္းအေနနဲ႔ ေက်ာင္းပီပီသသ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းဖို႔ဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အၾကီးအကဲ

အမ်ားၾကီး

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး

မူတည္တယ္

ဦးေကာင္းညြန္႔နဲ႔

ဆိုတာ

ျငင္းလို႔မရပါဘူး။

ေမာ္ကြန္းထိန္းဆရာမၾကီး

ဒါေၾကာင့္

ေဒၚသိန္းကို

လိႈင္တကၠသိုလ္

ေမ့ထားလို႔

အေၾကာင္းေျပာရင္

မရႏိုင္ပါဘူး။

ဆရာၾကီးနဲ႔

ဆရာမၾကီး ဟန္ခ်က္ညီညီ ထိန္းသိမ္းမြမ္းမံခဲ့လို႔ပဲ လိႈင္ဟာ တကၠသိုလ္ပပ
ီ ီသသ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ပညာသင္ရာအရပ္
ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပါ။
ဆရာၾကီးဦးေကာင္းညြန္႔ရဲ႕

လက္ေအာက္မွာ

၁၀ႏွစ္နီးပါး

အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့တေလွ်ာက္

က်မတခါမွ

ဆရာၾကီးေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ မၾကံဳခဲ့ရဖူး.။ ဆရာၾကီး စိတ္တိုတာ တခါမွ မျမင္ခဲ့ရဖူး..။ ဆရာၾကီးဆူတာ တခါမွ

မခံခဲ့ရဖူးပါ။ ဆရာၾကီးဟာ သူ႔မ်က္ႏွာ ၾကည့္ေနရတဲ့ ဆရာဆရာမေတြေရာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြေရာအေပၚမွာ အျမဲ

စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ဆက္ဆံ တုံ႔ျပန္တတ္တဲ့သူ။ (ဆရာၾကီးက မွတ္မွတ္ရရ.. တခါမွာ အင္မတန္ရႊတ္ေနာက္တဲ့
ေဆာ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတအုပ္စု (ဘယ္သူေတြပါလဲဆိုတာ ခုထိ မွတ္မိေနေသး :))က ေက်ာင္းသားေရးရာ အေဆာက္အဦး
ေရွ႔မွာ ေက်ာင္းအုပ္ ၾကီး ပူေဇာ္ပြဲဆိုျပီး ေက်ာင္းရဲ႕ စဥ့္အုတ္တလံုးကို ပန္းေတြ အေမႊးတိုင္ေတြထြန္းျပီး ကန္ေတာ့ၾကတာ။ အဲဒါ
သူသိသြားေတာ့ သူ႕ရံုးခန္း(အေဆာင္တစ္) အေပၚထပ္ကေန လွမ္းၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေဆာ့တဲ့ ကေလးေတြ ၾကံၾကံဖန္ဖန္...

လို႔ ေျပာျပီီး ရယ္ေနတဲ့ သူမ်ိဳးပါ။ (ဆရာၾကီး ေတာ္လို႔ ၈၈ကာလမွာ လိႈင္တကၠသိုလ္ထဲ စစ္ဖိနပ္ေတြ ေျခခ်ခြင့္မရခဲ့တာလည္း
ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျပာျပပါ ဦးမယ္)။

ဆရာမၾကီးေဒၚသိန္းနဲ႔ကေတာ့ သိပ္ၾကာၾကာ မဆံုဖူးလိုက္ရပါဘူး။ ဆရာမၾကီး မိန္းထဲ ေျပာင္းသြားရလို႔ပါ။

ဒါေပမဲ့ ဆရာမၾကီး အျမဲ ျပံဳးေနတတ္ျပီး သိမ္ေမြ႔တာ မွတ္မိပါတယ္။ ဆရာမၾကီးရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ေမာ္ကြန္းထိန္းေတြကိုဆို
သိပ္ေတာင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ မရွိေတာ့တဲ့ အထိပါပဲ။ ၀န္ထမ္းေတြ လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြက အထက္အရာရွိေတြ..

အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ခ်စ္တယ္.. ေလးစားတယ္.. ရိုေသတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ရွားပါးတာပါ.. ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ
ေမတၱာကို ဆရာၾကီးနဲ႔ ဆရာမၾကီးတို႔က ရခဲ့ၾကပါတယ္။။

အဲဒီတုန္းကလို႔ ျပန္ေတြးလိုက္ရင္.. က်မအေနနဲ႔ လြမ္းစရာထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

ယဥ္ေက်းမႈကလည္း ထိပ္ဆံုးက ပါပါတယ္။ သူတို႔အရြယ္အရ ဆရာမေတြကို ခပ္ေ၀းေ၀းကေန မၾကားတၾကား သီခ်င္းေစာင္း
ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြ ရွိေပမဲ့ ရိုင္းပ်တဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ေတာင္ မၾကည့္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခတ္ပါ။
မွတ္မွတ္ရရ..

တေန႔..

က်မတို႔

ဆရာမတသိုက္

မိန္းထဲမွာ

အတန္းတက္ျပီး

ေန႔လယ္

လိႈင္ကို

အတန္းျပန္၀င္ဖို႔ ၄၅ဒတ္ဆန္းကားနဲ႔ အလုအယက္ျပန္လာၾကရပါတယ္။ (အဲဒီတုန္းက ဆရာမေတြ ကားဂိတ္မွာ ရွိလို႔ကေတာ့

ကားထဲက ေယာက်္ားေလးေတြက အျပင္ထြက္ တြယ္စီးျပီး ဆရာမေတြကို ေနရာဖယ္ ေပးၾကတာပါ)။ အဲဒီတေန႔က်ေတာ့

ကားအရပ္မွာ ဆင္းမယ့္အုပ္နဲ႔ အင္းစိန္ဘက္လိုက္ဖို႔ တက္မယ့္ လူအုပ္ကလည္းမ်ားေတာ့ က်မတို႔ ကားထဲက လူေတြ
အျမန္ဆင္း.. ဒရိုင္ဘာကလည္း ေလာေန။ က်မတို႔ဆရာမေတြ ဆြဲျခင္းေတာင္း တဘက္ အိတ္ေတြတဘက္နဲ႔ ဆင္းေနတုန္း

ရုတ္တရက္ ကားက ထြက္မလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်မက ေျခနင္းခံုမွာတန္းလန္း..။ က်မ ျပဳတ္က်ေတာ့မလို ျဖစ္သြားျပီး
ေအာ္မိတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္လည္း လန္႔သြားတာ။

(အဲဒီေနရာေလးမွာေပါ့.. ကားေစာင့္စီးၾကရတာ)
အဲဒီအခ်ိန္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေက်ာင္းသားေတြက စပယ္ယာကို ဆြဲ..၊ ကားကို ၀ိုင္းလိုက္ျပီး ဒရိုင္ဘာကို

အျပင္ထြက္စမ္း.. ခဗ်ားဘယ္လိုလုပ္တာလဲ.. ဒီမွာ ဆရာမေတြ ဆင္းတုန္း မျမင္ဘူးလား.. ျပဳတ္က်ရင္ ခင္ဗ်ားအေသပဲ.. လို႔
ေအာ္ၾကေရာ။ က်မတို႔မွာ အေျပးအလႊားနဲ႔ အဲဒီကေလးေတြကို တားရတယ္.. သားတို႔ရယ္.. ဘာမွမျဖစ္ဘူး.. ဆရာမတို႔ ဘာမွ

မျဖစ္ပါဘူး.. နဲ႔။ (အဲဒီကေလးေတြက ကိုယ့္ေမဂ်ာ ကိုယ့္အတန္းက ကေလးေတြလည္း မဟုတ္ၾကပါဘူး)။ ေက်ာင္းကားဂိတ္က
တာ၀န္က်လံုျခံဳေရးေတြလည္း

ေျပးလာၾကေပါ့။

ကေလးေတြက

မရဘူး။

ဒရိုင္ဘာနဲ႔

စပယ္ယာေတြ..

ဆရာမေတြကို

ေတာင္းပန္ရမယ္တို႔ ထိုင္ကန္ေတာ့ ရမယ္တို႔.. အိုးးး။ ေနာက္ဆံုး တကယ္ပဲ ဒရိုင္ဘာေရာ စပယ္ယာေရာ က်မတို႔ကို
ကန္ေတာ့ပါမယ္လုပ္လို႔။ က်မတို႔က ျပန္ေျပာရတယ္..။ ရပါတယ္.. ေနာက္ကိုသာ အဲလိုမျဖစ္ပါေစနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ
ျပီးသြားတာ။

(အဲဒီတုန္းက

က်မတို႔က

ဆရာမအေနနဲ႔

သိပ္ငယ္တာမို႔

ထင္ရင္ေတာင္ က်မတို႔က သား...တို႔၊ ကေလး...တို႔လို႔ တမင္ ေခၚၾကပါတယ္)။

ေက်ာင္းသားေတြကို

ကိုယ့္ထက္ၾကီးတယ္

(ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ေျပာျပခ်င္တာကေတာ့.. က်မ ၂၀၀၃မွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္ကို ကထိကအျဖစ္နဲ႔ ေရာက္ေတာ့
၂၀၇

အဲကြန္းဘတ္စ္ေပၚမွာ

ေနရာမရလို႔

အေပၚလက္တန္းက

လက္ကိုင္ကြင္းကို

မမီမကမ္း

လွမ္းဆြဲကိုင္ရင္း

ဆြဲျခင္းေတာင္းတဘက္နဲ႔ ကားေပၚမွာ ဒယိမ္းဒယိုင္ ကို႔ရို႕ကားယား ဟန္ပ်က္ေနတာၾကည့္ျပီး ထိုင္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား
ေက်ာင္းသူေတြက ရယ္ၾကပါတယ္။ အသက္ၾကီးၾကီးဆရာမၾကီးတေယာက္ ျဖစ္ပ်က္ေနတာဟာ သူတို႔စိတ္ထဲ ရယ္စရာလို႔
ျမင္တယ္

ထင္ပါရဲ႕။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

က်မစိတ္ထဲ

တခ်ိန္တုန္းက

ေက်ာင္းသားေတြကို

သတိတရနဲ႔

မ်က္ရည္ေတာင္

လည္မိခဲ့ပါတယ္..။ ဒဂံုတကၠသိုလ္မွာ အဲလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳခဲ့ရတာပါ။ က်မက အတန္း၀င္ဖို႔ အေျပးအလႊား
သြားေနတုန္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ Mobile phone ေျပာရင္း ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားက ၀င္တိုက္သြားျပီးေတာ့

ေဆာရီးလို႔ေတာင္ လွည့္မေျပာတာ..။ ဖဲ၀ိုင္းလုပ္ေနတာကို ဂ်ဴတီအရ ၀င္ဖမ္းရတဲ့ ဆရာမကို မေက်နပ္လို႔ သူ႔ေက်ာင္းသားက
ျပန္ျပီး Rape လုပ္တယ္ဆိုတာေတြဟာ.... တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလား.. အဲဒါကေရာ တကၠသိုလ္ရဲ႕ နိမိတ္ပံုလား....။
ေနာက္ပိုင္းမွာ အမ်ားၾကီး ေျပာပါဦးမယ္..။ ေျပာရရင္ က်မ အဲဒီဘ၀ထဲက ထြက္ေျပးခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေပါ့)။
က်မရဲ႕

မိန္းထဲက

ေက်ာင္းသူဘ၀ကေတာ့

နည္းနည္းပိုျပီး

စိတ္ညစ္စရာ

ေကာင္းလာပါတယ္။

မဟာ၀ိဇၨာတန္း မွာ စာေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းက က်မက ဆရာ ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ သင္တဲ့ Modern
literary Theory ခ်ိန္ေတြ စကားေျပ အေရးအသားခ်ိန္ေတြ စာေပေ၀ဖန္ေရးေတြပဲ တက္ခ်င္ေနတတ္တယ္။ Assignment
ေရးခိုင္းရင္လည္း

အဲဒီ

Paper

ေတြကို

က်မေရးရတာ

လက္အေတြ႔ဆံုး။

ျပီးေတာ့

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ

အဖြဲ႔က်ျပီေဟ့ဆိုလည္း ဆရာေဇာ္(ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္)တို႔ တကၠသိုလ္ မင္းေမာ္(ဆံုးရွာျပီ) တို႔နဲ႔ေလ။ ဆရာႏွစ္ေယာက္က

စကားႏိုင္လုၾကရင္ သိပ္ရယ္ရတာ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ေခတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း... နာမည္ေျပာင္ေတြအေၾကာင္း..
ေနာက္..

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့

အတင္းေတြေရာ..

ေျပာၾကရင္

သိပ္ရယ္ရတာ။

က်မမွာ

ဆရာေတြၾကားထဲ အျမဲ တခိခိနဲ႔ ရယ္ေနရ တာေပါ့။
တကယ္ေတာ့ က်မက ဆရာတကၠသိုလ္မင္းေမာ္ကို ေၾကာက္ရတာ။ က်မက သူ႔ဘာသာရပ္ (Phonetics &

Linguistics)မွာ ညံ့လို႔ ဆရာက နည္းနည္းမွ မေက်နပ္။ ဆရာက စကားေျပာရင္လည္း သူ႔ကဗ်ာေတြလိုပဲ သေရာ္ေတာ္ေတာ္
သိပ္ေျပာတတ္တာ။

ေနာက္တႏွစ္မွာ

က်မ

အိမ္ေထာင္က်သြားေတာ့

ဆရာေျပာတာ

မွတ္မိေနေသးတယ္။

"ေမျငိမ္း.

နင္ကေတာ့ေလ Linguistics ေတာ့ မရဘဲ လင္ယူလိုက္ေတာ့ လင္ပဲ ရျပီး ဂြစ္စတစ္ က်န္ေနဦးမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္.."
တဲ့။ ဟီဟိ.. အဲလို ဆရာမ်ိဳး။
ဆရာေဇာ္ကက်ေတာ့ စကားေျပာရင္ ေလသံေအးေအးေလးနဲ႔ ရုပ္ကေလးက မလွသေလာက္ (စိတ္ဆိုးမွာ
ေၾကာက္ပါဘူး..

ကိုယ့္အေဖပဲ..

ဟဲဟ)ဲ

ႏွလံုးသားကေတာ့

အင္မတန္

ခံစားတတ္။

အိမ္မွာ

ညအိပ္မေပ်ာ္ရင္

ေမာင့္လျပည့္၀န္းနဲ႔ လိမ္ေမာ္ခ်ိန္ သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္တည္းကိုပဲ တျခမ္းဆီ သြင္းထားတဲ့ အေခြကို နားေထာင္တယ္ဆိုတဲ့ ရိုမန္တစ္

(romantic) အဘိုးၾကီး... သူ႔ရဲ႕ ယုဇနမခင္ပ်ိဳထဲက စာသားေတြကို က်မက သူ႔ေရွ႕မွာ ရြတ္ျပရင္ ေတာ္စမ္းပါဟာ.. ဆိုျပီး
ရွက္ေနတတ္တဲ့

ေမာ္ဒန္အဘိုးၾကီးေပါ့။

က်မက

တခ်ိဳ႔

ဆရာ

ဆရာမေတြကို

ေ၀ဖန္ရင္

အင္းး

အဲလိုကေတာ့

ၾကံဳရမွာပါပဲဟာ...လို႔ ေရႊျပည္ေအး ေလသံနဲ႔ ေျပာတတ္ေသး။ ဆရာေဇာ္ကေတာ့ ေမျငိမ္း... ဟိုလို မေရးနဲ႔ ဒီလိုေရး.. လို႔
တခါမွ မေျပာဖူးပါ။
ဆရာတို႔ဆီက ရသမွ် ဗဟုသုတေတြကို က်မ ေလာဘတၾကီး စုပ္မ်ိဳယူေနတဲ့ ကာလေတြေပါ့။ ဟဲဟဲ..

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မတို႔၀ိုင္းကို ဌာနကေခၚတာ ဒန္္ဒန္အုပ္စုတဲ့။ (ေမာ္ဒန္ကို ေျပာတာ)။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုသာခ်ိဳတို႔ ကိုေဇာင္းထက္တို႔ကို ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေရးလို႔ဆိုျပီး ဌာနက တခ်ိဳ႔ေသာ ေရွးရိုးစြဲ
ဆရာၾကီး

ဆရာမၾကီးမ်ားက

ျပည့္တန္ဆာအေၾကာင္း
ျမန္မာစာမဟာ၀ိဇၨာ

ေခၚဆူတာတို႔

ေရးလိ.ု႔ .

ေက်ာင္းသူ

ေနအထိုင္ကလည္း မတတ္ေတာ့

ေနာက္

မ်က္ႏွာသာမေပးတာတို႔
မိန္းကေလးက

တေယာက္အေနနဲ႔
မ်က္ေစ့စပါးေမႊး

လုပ္ေနခ်ိန္။

က်မခမ်ာလည္း

ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြေရးလို႔

မေရးသင့္ဘူး..

တို႔၊

ခရီးသြား၀တၳဳလို

ဆရာမတေယာက္အေနနဲ႔

အေရးရဲလြန္းတယ္တို႔

ေခၚ

ေခၚေျပာခံရ..

စူးခံရ။ (တကယ္ေတာ့ အံၾ့ သစရာပါပဲ.. ျမန္မာစာလို ဌာနၾကီးမွာ

အႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာကို နားမလည္တဲ့ လူၾကီးေတြ ရွိေနတာ.. အဲဒါေတြလည္း မေမ့)။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီ မဟာ၀ိဇၨာႏွစ္အတန္းမွာ က်မ မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းမွာသာ ေပ်ာ္တာ။ စာသင္ခ်ိန္ေတြ

ကိုလည္း စိတ္တိုင္းမက်။ က်မကလည္း ကပ္ကပ္သပ္သပ္ ခံစားသလားမသိ။ က်မက ေမာ္ကြန္းဆိုလည္း ေမာ္ကြန္းေတြရဲ႕
အေရးအသားအဖြဲ႔အႏြဲ႕ကို အေသးစိပ္ လိုက္ခ်င္တာ..။ ေမာ္ကြန္းေရးရျခင္းအေၾကာင္းတို႔ သမိုင္းေနာက္ခံတို႔ဆိုတာေတြက

ျမန္မာစာ မဆန္ဘူးလို႔ ထင္။ ေနာက္ ေရွးကဗ်ာဆိုလည္း အဲဒီတုန္းက ဘယ္လိုေတြးလဲ.. ဘယ္လိုေရးလဲ.. ဘယ္လို

ခံစားခ်က္မ်ိဳး ရွိလ.ဲ . ဆိုတာေတြ အေသးစိတ္ လိုက္ခ်င္တာ။ န၀ေဒးဆိုလည္း သူ႔အဖြဲ႔အႏဲြ႔ကို အေသးစိတ္ လိုက္ခ်င္..
နတ္သွ်င္ေနာင္ဆိုလည္း သူ႔စကားလံုးအသံုးေတြ ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ၾကည့္ခ်င္။ စာေပေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းဆိုတာ ကေတာ့
စာအုပ္ထဲ ရွာဖတ္ဖို႔ပဲလို႔ ထင္တာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ Tutorial ေတြမွာ ေျဖတဲ့ က်မရဲ႕အေျဖေတြက ျပႆနာ စ ျဖစ္လာတယ္။

(က်မေရွ႕မွာ အင္မတန္ ခၽြန္တဲ့ ေက်ာင္းသားၾကီးႏွစ္ေယာက္ အဲလို ေထာ္ေလာ္ ကန္႔လန္႔ႏိုင္မႈေၾကာင့္ မဟာ၀ိဇၨာကေန
အေ၀းၾကီးကို လြင့္သြားခဲ့ရဖူးတဲ့ သာဓကလည္း ရွိပါတယ္)။ ဒါေပမဲ့ ေဖာက္ထြက္ေတြးတာကို ခြင့္မျပဳတဲ့... တေသြး တသံ
တမိန႔္ ဆန္တဲ့ စနစ္မ်ိဳးကိုေတာ့ က်မ ဘယ္လိုမွ မလိုက္နာခ်င္ ခဲ့ပါ။

ေျပာသာ ေျပာရတယ္.. က်မကလည္း သိပ္ေတာ့ အလုပ္မဟုတ္လွ။ ရကန္ရဲ႕ အကန္အေက်ာက္ဖြဲ႔ေတြကို

ေျဖရင္း အကန္အေက်ာက္ေတြေကာင္းေပမဲ့ တျခားသူေတြကို အသားလြတ္ အပုပ္ခ်တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ
မေကာင္းတဲ့

စိတ္ေနစိတ္ထားရဲ႕

နိမိတ္ပံုျဖစ္တယ္။

အဲဒါဟာ

ယဥ္ေက်းမႈတခု

စာေပသမိုင္းတခုထိ

တာသြားတယ္

ဆိုတာေတြပါ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္အျဖစ္ ေရးတာေလ။ ငယ္စိတ္ ငယ္မာန္နဲ႔ေပါ့။
ဒါနဲ႔ပ.ဲ . ကိုယ္ကလည္း paper တခုေျဖတာမွာ အားနည္း.. (သူမ်ားေတြလည္း တခုစီမွာေတာ့ အားနည္းတယ္
ေျပာတာပဲ)။ အင္းး က်မကေတာ့ ေခါင္းမာတာကိုလည္း ေလွ်ာ့မေပးခ်င္တဲ့ အခိုက္။ ဘ၀မွာ ပထမဆံုးအျဖစ္ စာေမးပြဲ
က်ပါေတာ့တယ္။

မဟာ၀ိဇၨာတန္းစာေမးပြဲမွာ

ျမန္မာစာဆရာမဘ၀

က်မ

တိုက္ပ၀
ြဲ င္ကာလေတြရဲ႕

ေသေသခ်ာခ်ာ

အစပ်ိဳးခ်ိန္ေတြ

က်ပါေတာ့တယ္။
ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔

ေျပာရရင္ေတာ့

၁၉၈၇

ဆိုရပါလိမ့္မယ္။

ဟာ

ဒါေပမဲ့

ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ က်တာမို႔ က်မ ၀မ္းပမ္းတနည္းေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ က်မခ်စ္တဲ့ တကၠသိုလ္ရင္ခြင္မွာ..
ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ေနရ ေနရေပါ့ ....။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၁)
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ၁၉၈၈ ၾကီးကို ေက်ာ္သြားလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ က်မစိတ၀
္ င္တစားေတြးေနမိတာတခုက

ဗမာျပည္က က်မတို႔အရြယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ေတြထဲမွာ ၈၈ က ဘယ္ေလာက္ လႊမ္းမိုး အေရးပါခဲ့သလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ၈၈
ထဲမွာ က်မတို႔ အရြယ္ေတြထဲမွာ အေတာ္မ်ားမ်ား ဘ၀ေတြ တိုက္ရိုက္ ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္ သလို ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၾကရတယ္။

တိုက္ရိုက္ မေျပာင္းလဲဘူး ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ အဆိုးဘက္ကို ဦးတည္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြဟာ ၈၈ ကေန စခဲ့တယ္လို႔
ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

၁၉၈၇ ရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္မွာ က်မတို႔ ႏွစ္ဘက္မိဘေရွ႕မွာ ေစ့စပ္ပါတယ္။ လာမယ့္ ၁၉၈၈ ေမမွာ
လက္ထပ္မယ္ေပါ့။ အေၾကာင္းရင္းးကေတာ့ သူက ဖိုင္နယ္ စာေမးပြဲျပီးျပီ။ ဘြဲ႔ရေတာ့မယ္။ က်မက ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ

ငယ္ငယ္ေလး။ (သူက စိတ္မခ်ဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာပါဘူး)။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ဘက္မိဘ သိေတာ့ အိေျႏၵရတယ္ေပါ့။ က်မကလည္း

မဟာ၀ိဇၨာေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပြဲ ေျဖအျပီး.. က်မယ္လည္း မထင္ေသး။ ဒီလိုနဲ႔ ေစ့စပ္ၾက.. ႏွစ္အိမ့္တအိမ္ ၀င္ထြက္ၾကေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ

က်မက က်မရဲ႕

ေနာက္ထပ္ျမသီလာျဖစ္တဲ့

ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ၾကီးနဲ႔

ပတ္သက္ရျပန္တာေလ..။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ကံေကာ္ရိပ.္ . ေရတမာရိပ္လို႔ တင္စားသလိ.ု . လိႈင္ကို ကုကၠိဳရိပ္လို႔ တင္စားသလိ.ု . RIT ကိုေတာ့
စြယ္ေတာ္ရိပ္လို႔ တင္စားၾကပါတယ္။

စက္မႈတကၠသိုလ္

သူက

စက္မႈတကၠသိုလ္က

ဆင္၀င္ေရွ႕ကေန

ပါေမာကၡတေယာက္ရဲ႕သားမို႔

ဗိသုကာဌာနဆီဆင္းတဲ့

စႀကၤံ

အဲဒီေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ

အမိုးလမ္းေလးအတိုင္း

ေနရပါတယ္။

ဆင္း..(ပံုထဲက

လမ္းေလးအတိုင္းေပါ့)။

ျပီး.. ဂ်ီေဟာေဆာင္ေရွ႕က ျဖတ္.. တည့္တည့္ဆက္ေလွ်ာက္.. ေဘာလံုးကြင္း အဆံုး ညာဘက္ျခမ္းက
ျခံက်ယ္ၾကီးေတြရဲ႕ တတိယေျမာက္ျခံထဲမွာ က်မ ၁၀ႏွစ္နီးပါး ေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီ ေခတ္အဆက္ဆက္ ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းတင္ခဲ့ရာ

အဲဒီေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ သိပ္မၾကာခင္.. ကမၻာပ်က္ေတာ့မယ္လို႔ က်မတို႔ လံုးလံုး မထင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒီ စြယ္ေတာ္ရိပ္
ျမသီလာကေတာ့ က်မရဲ႕ တတိယအိမ္။ ေႏြးေအး.. ေမတၱာေပါင္းကူး.. ေမာ္လျမိဳင္ဆိုင.္ .။ ေက်ာင္းေရွ႔က ေရပန္းစင္ေလးဟာ

က်မ ညေန ညေန လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ထိုင္တဲ့ေနရာ။ ေက်ာင္းေရွ႔က ကိုထိန္ရဲ႕ ေန၀န္းႏွင္းဆီ စာအုပ္ဆိုင္ေလးဟာ က်မရဲ႕
ဒုတိယ လမင္းတရာ..။

အဲလိုနဲ႔ စက္တင္ဘာမွာ မဆလအစိုးရက ေငြစကၠဴတခ်ိဳ႕ တရားမ၀င္ ေၾကျငာပါတယ္။ ႏွစ္ဘက္မိဘ

ရွိသမွ်ေလး မည္းကုန္။ ပိုဆိုးတာ ေယာကၡမေလာင္းေတြခမ်ာ က်မတို႔အတြက္သံုးဖို႔ ေရႊေရာင္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ မည္းကုန္။
ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ ေအာင္စာရင္းထြက္တာမွာ က်မ က်ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အ့ံၾသစရာေကာင္းတာက ေက်ာင္းေပ်ာ္လို႔

ေက်ာင္းေတာင္ မျပီးခ်င္ေသးေပမဲ့ မိန္းမ ယူခ်င္လို႔ စာေမးပြဲ ေသခ်ာ ေျဖခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ သူလည္း စာေမးပြဲ က်ပါေလေရာ။
(တကယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ နိမိတ္မေကာင္းတဲ့ ၈၈ ပါပဲ)။ ႏွစ္ဘက္မိဘလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။

မဂၤလာေဆာင္ ဖို႔ကလည္း အားလံုး စီစဥ္ျပီး။ ဒုကၡ..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာေမးပြဲပဲ ေရွ႔ႏွစ္ေတာ့ ေအာင္မွာေပါ့ ဆိုျပီး
ေရွ႔ဆက္တိုးလို႔သာ ျပင္ရေတာ့တာေပါ့။

လုပ္စားတတ္လို႔

မတ္လ ၁၃ရက္... မွတ္မွတ္ရရကိုပဲ အဲဒီေန႔က တနဂၤေႏြေန႔။ တနဂၤေႏြဆို က်မက သူတို႔အိမ္မွာ တခုခု
တေနကုန္

ရွိေနတတ္တယ္။

ျပီးေတာ့

တနဂၤေႏြဆို

စြယ္ေတာ္ရိပ္က

ပိုေပ်ာ္စရာ

ေကာင္းသလိုပဲ။

ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ လူအမ်ားစုက စိတ္ေအး လက္ေအး ပံုစံေလးေတြနဲ႔ စည္ကားေန တတ္တယ္ေလ။ က်မက မဂိုလမ္း
(ေရႊဘံုသာလမ္း) ျပန္မွာမို႔ အျပန္ဆို အင္းစိန္ဆူးေလကားေတြက ေခ်ာင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မက ေအးေအးေဆးေဆးမွ

ျပန္ေနက်။ အဲဒီညမွာလည္း က်မ ညေနေစာင္းမွ ျပန္လာတာပါ။ ဘာတခုမွ မထူးခဲ့။ ဒါေပမဲ့ က်မ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီး
မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ဆီက ဖုန္းလာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ျပႆနာျဖစ္တယ္ .. စစ္တပ္က ၀င္ပစ္ကုန္ျပီတဲ့။

အတြက္

အဲဒီည.. သူတို႔ တအိမ္လံုး အိမ္ေဘးျခံ၀င္းထဲက ငွက္ေပ်ာပင္ေတြၾကားထဲ ၀င္ပုန္းေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ

ဘုရားစာေတြ

ေျပးထြက္သြားရတဲ့

တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း..

ေက်ာင္းသားေတြအတြက္

ေက်ာင္းေနာက္ဘက္

ဆုေတာင္းရင္း...

ကေန

ဒဏ္ရာရထားတဲ့

ကိုးမိုင္တရုတ္

ကိုစိုးႏိုင္အတြက္

သင္းခ်ိဳင္းဘက္ထိ
ဆုေတာင္းရင္း...

အိမ္ေတြမွာ ေရစင္ေတြထဲပါမက်န္ လွန္ေလွာ ရွာေဖြေနတဲ့ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ေတြကို တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ ၾကည့္ရင္း.... တာ၀န္နဲ႔
ေက်ာင္းေပၚေရာက္ေနတဲ့ သူတို႔အေဖကို ေစာင့္ရင္း... တညလံုး ငုတ္တုတ္ မိုးလင္းသြား ခဲ့ရတယ္... တဲ့။
အဲဒီညမွာ

စစ္တပ္လက္ခ်က္နဲ႔

ကိုဖုန္းေမာ္

က်ဆံုးတာကိုပဲ

က်မတို႔

သိလိုက္ရတယ္..။

အဲဒါဟာ

အဲဒီေန႔ရက္ကစလို႔ စစ္တပ္လက္ခ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြ က်ဆံုးဖို႔ရဲ႕ အစျဖစ္တယ္လို႔ က်မတို႔ မသိခဲ့ၾကေသးဘူး။
စစ္တပ္လက္ခ်က္နဲ႔ ျမန္မာတျပည္လံုး က်ဆံုးဖို႔ရဲ႕ အစျဖစ္တယ္ဆတ
ို ာလည္း က်မတို႔ မသိခဲ့ၾကေသးဘူး။ ခု ႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္မွာ

ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ ၁၃ရက္မွာပဲ ဗမာျပည္တျပည္လံုး ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ခံရတာေတြ.. အသတ္ခံရျခင္းေတြ စခဲ့တယ္
ဆိုတာကို သိေနခဲ့ရပါျပီ။

ေနာက္တေန႔ ၁၄ရက္ေန႔မနက္ အိမ္ကို ဌာနမွဴးက ဖုန္းဆက္ပါတယ္..။ အေရးေပၚ အစည္းေ၀း..တဲ။့ လိႈင္မွာ

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သတင္းေတြ သိျပီး ျဖစ္ေနပါျပီ။ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔ေပါ့။ က်မတို႔ ဆရာဆရာမ အားလံုး
စပယ္ရွယ္ဂ်ဴတီ..တဲ့။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ၁၄ရက္ တနလၤာေန႔မွာ RIT ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ လိႈ္င္တကၠသိုလ္မွာ က်မတို႔

ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို လႈပ္ရွားမႈသသ
ိ ိသာသာ မျဖစ္ေသးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ RIT မွာ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔

အေပးအယူလုပ္ေနၾကတုန္းမို႔ အေျခေနၾကည့္ေနၾကတဲ့သေဘာဆိုတာ ေနာက္မွ ရိပ္မိပါတယ္)။ အဲဒီတေန႔ဟာ တခုခုကို
ေစာင့္ၾကည့္ၾကရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္သြားပါတယ္။ RIT ေက်ာင္း၀င္းကိုေတာ့ ၀င္ေပါက္ေတြ အားလံုး ပိတ္လို္က္ျပီး အေစာင့္ေတြ
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ခ်ထားျပီလို႔ သူက ဖုန္းဆက္ျပီး လွမ္းေျပာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတခ်ို႕ အဖမ္းခံရျပီး တခ်ိဳ႕ကေတာ့
ရွိေနၾကတုန္းပဲ.. တဲ့။

ေက်ာင္းကအျပန္

ဆင္းရဲသားဂိတ္ကေလးမွာ
၀င္ခြင့္ေပးပါတယ္။

အဲဒီ

အုတ္ဂူလုပ္မယ္ဆိုလား..။

ညေန၃နာရီေလာက္မွာ

ေက်ာင္းလံုျခံဳေရးေတြန႔.ဲ .။

အိမ္မျပန္ေသးဘဲ

ဆရာၾကီးေတြနဲ႔။

ဆင္းရဲသားဂိတ္ကေလးေနာက္က

က်မ

က်မကို

ျမက္ခင္းျပင္မွာ

RIT

ဘက္

သိေနတဲ့

ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

သူေတြရွိေနတာမို႔

ေက်ာင္းသားေတြက

အမွတ္တရ

ေက်ာင္းဆင္၀င္ေအာက္နဲ႔ ေရပန္းစင္တ၀ိုက္မွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ ရုံးစု ရံုးစု..။

ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက တင္းမာ အံု႔မိႈင္း ေနၾကပါတယ္။ RIT ဟာ စစ္ပြဲျပီးစ စစ္ေျမျပင္လိုပဲ..။

က်မ သူ႔အိမ္ရွိရာဆီကိုပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့ က်မကို ဘာလို႔လာသလဲလို႔ ဆူပါတယ္။ က်မကေတာ့
အေျခေနသိခ်င္တာပါပဲ။
အဲဒီေန႔မွာပဲ

အာဏာပိုင္ေတြက

ကိုဖုန္းေမာ္ကိစၥကို

ရပ္ကြက္ရန္ပြဲကေန

ေက်ာင္းသား

ေတြဘက္က

လြန္က်ဴးလို႔ ေျဖရွင္းရာကပဲ လက္လြန္သြားသေယာင္ သတင္းလိမ္လိုက္တဲ့အတြက္ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြကို
ဆြေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ပြဲမေသးေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာေနျပီ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ က်မကေတာ့
စစ္တပ္ မိုက္ရိုင္းတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ တိမ္တိမ္ေလး ေတြးေနခဲ့တာပါ။

မတ္လ၁၅ရက္ေန႔က်ေတာ့ ေက်ာင္းထဲမွာ သိသိသာသာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိလာတယ္။ ေန႔လယ္ေလာက္
က်ေတာ့ စာေတြေ၀တာ ကပ္တာေတြ ရွိလာျပီ။ ဆရာဆရာမေတြက မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကတယ္။ ရုံးစုရံုးစုေလးေတြ
ရွိလာျပီ။ မြန္းလြဲက်ေတာ့ မိန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ တရားေဟာတယ္တဲ့..။ ဆရာတခ်ိဳ႕ ဆရာမတခ်ိဳ႕ အိတ္ေတြျပင္.. လစ္ဖို႔
ေခ်ာင္း။ က်မထိပ္ဆံုးကေပါ့။

မတ္လ၁၅ရက္ရဲ႕

ေန႔လယ္မွာပဲ

ေတာင္ငူကင္တီး

အရွည္ၾကီးဆိုင္ရဲ႕

ေနာက္ဘက္

(ဦးခ်စ္ဆိုင္နဲ႔

အရွည္ၾကီးၾကား) ငွက္ေပ်ာပင္အုပ္ေအာက္မွာ အံ့ဘြယ္တို႔ ေလးငါးေယာက္ က်ိတ္က်ိတ္ က်ိတ္က်ိတ.္ .။ ဖေယာင္းစကၠဴမွာ
စာေတြလည္း ေရးၾက။ လွည့္ထုတ္ထားတဲ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ စာရြက္ေတြေရာ..။ ဒီတခါေတာ့ ကဗ်ာေတြမဟုတ္..။

ေက်ာင္းသားသတင္းကို လိမ္ေၾကျငာတာ ေက်ာင္းသားထုၾကီးအေနနဲ႔ လက္မခံဖို႔.. ေက်ာင္းသားေတြကို တမင္သက္သက္

ပစ္သတ္တာျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း..။ ေနာက္ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးေတြ..။ မဆလရဲ႕ မတရားမႈေတြ..။ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ကို
သတိတရ

ထည္႔ေျပာထား

တာလည္း

ပါတယ္။

အဲဒီေန႔မွာ

ေက်ာင္းသားေတြစ

စုျပီေပါ့။

ေနရာ

ကြက္ကြက္ျပီး

တရားေဟာတာေတြ ရွိတယ္ေျပာေပမဲ့ က်မက ဘြယ္တို႔နားမွာ ရွိေနလို႔ မသိခဲ့။ အဲဒီေန႔ အိမ္အျပန္မွာ သူတို႔္ေရးခိုင္းတဲ့
စာတခ်ိဳ႕ ေရးဖို႔ ပါလာတယ္ေလ။ က်မဆီမွာက ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ အထိမ္းအမွတ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ရွိေနတာမို႔ အဲဒီထဲက
ကဗ်ာေတြ စာစုေတြ ေရးထားဖို႔။ နက္ဖန္ နံရံေတြမွာ ကပ္မယ္ေပါ့။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျမိဳ႕ထဲေတြအထိတဲ့။
မတ္လ ၁၆ရက္ေန႔ .. ဗုဒၶဟူးေန႔။

ပိတ္မိေနတဲ့

အိမ္က ထြက္ကတည္းက က်မ လိႈင္ကို လံုး၀ မသြားေတာ့ဘဲ မိန္းထဲပဲ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ RIT ထဲ

သူကေတာ့

နကိုတည္းက

ခပ္ေအးေအးသမားမို႔

က်မကိုလည္း

အိမ္မွာပဲ

ေနရမတဲ့။

က်မနဲ႔သူ

အေခ်အတင္ျဖစ္ရေသးတယ္။ က်မ မိန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ တရားေဟာတာ RC ေရွ႔မွာတဲ့။ ေနရာတိုင္းမွာ

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားးေတြ ရံုးစု.. ရံုးစု..။ က်မ ေတာင္ငူေဆာင္ေရွ႕ေန RC ဘက္ ေလွ်ာက္ထြက္လိုက္တယ္။ RC ရဲ႕

ေရွ႔ဘက္ အမိုးျပားေလးေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းသူေတြ.. တကယ္ပဲ တရားေဟာေနၾကတာ။ ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ.႔ . ဟန္နဲ႔

မာန္နဲ႔..။

အဲဒီအခ်ိန္က်မွ

က်မ

ၾကက္သီးေတြ

ထလာတယ္။

တေယာက္က

က်မကို

လက္ေမာင္း

လာဆြဲတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္။ နင့္ကို ဘြယ္ေစာင့္ေနတယ္တ.ဲ့ .။ သူ႔ေနာက္လိုက္ သြားေတာ့ RC ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ျခမ္းအခန္းေလးထဲမွာ
အံ့ဘြယ္... ေရွ႔မွာ စာကူးစက္တစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။ သူ႔ေဘးမွာလည္း သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ wax ေရးလက္စ..။
က်မပါလာတဲ့ စာရြက္ေတြ ထိုးေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔ ေနာက္ထပ္ပို အလုပရ
္ ႈပ္သြားတယ္။ အံ့ဘြယ္က ထြက္လိုက၀
္ င္လိုက.္ .။
အဲဒီတုန္းမွာပဲ.. စစ္တပ္လာတယ္..တဲ့။ ဒိုင္းေတြ ဒုတ္ေတြကိုင္တဲ့သူေတြလည္း ပါတယ္..တဲ့။ အဲဒီတုန္းက

လံုထိန္းလို႔ မေသခ်ာၾကေသး။ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေနရာယူထားၾကျပီတဲ့။ ဘာလုပ္ၾကမလဲ.. ဘာလုပ္ၾကမလဲ.. ေခြးေတြ..

ေခြးေတြ.. စစ္ေခြးေတြ.. ၀င္လာျပီ... တဲ့။ နည္းနည္း ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက ရွိလာတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း မလာေသးပါဘူးတဲ့။

ကန္ေပါင္ဘက္သြားတယ္တဲ့။ စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕ကို ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေဒါက္တာဘသန္းဟက္ ေရာက္လာတယ္တဲ့။ က်မကေတာ့
အဲဒီအခန္းထဲမွာပဲ

စာရြက္ေတြ

စီေနတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ

အံ့ဘြယ္က

က်မကို

စာကူးစက္အတြက္

မင္လိုတယ္..

လွည္းတန္းမွာ သြား၀ယ္တဲ့။ နင္က ဆရာမဆိုေတာ့ ေအးေဆးပဲ..တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်မ ျပန္ထြက္ရတယ္။ ဂ်ပ္စင္ဘက္ကေန..
အဲဒီမွာေတာ့

လံုထိန္းေတြ

အဲဒီလမ္းအတိုင္း..။

မေတြ႔။

ေနာက္

စံရိပ္ျငိမ္ထဲက

ဆိုင္တဆိုင္မွာ

ရတယ္။

၀ယ္ျပီးျပန္လာေတာ့လည္း

က်မ RC ျပန္အေရာက္... လာကုန္ပီ... လာကုန္ပ.ီ . ရိုက္တယ္.. ရိုက္တယ္..။ ငိုသံေတြ။ ဘြယ္ေရာက္လာျပီး
က်မကို လက္ေမာင္းကိုဆြဲျပီး နင္လစ္ေတာ့ .. နင္ကဆရာမ .. မိလို႔မျဖစ္ဘူး...တဲ့။ မလစ္ဘူး... ဒီမွာပဲ ေနမယ္.. လို႔
က်မေျပာေနတုန္း.. ေက်ာင္းသား တေယာက္ ေျပး၀င္လာတယ္။ ငွက္ၾကီးေတာင္ဓါးတလက္ ဘယ္က ရလာတယ္ မသိ။ သူက

ငိုလည္းကငိုေနတယ္။ ေခြးေတြ ရိုက္ကုန္ပီဗ်.. ဆရာမ.. က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြ... ။ ဆရာမ ဒီဓါးယူထား.. ဒီေခြးေတြ

လာရင္ ခုတ္ပစ္တဲ့။ ေခြးလိုေကာင္ေတြ..ဆိုျပီး က်မလက္ထဲ ဓါးထိုးေပးျပီး သူ စကားဆက္မေျပာဘဲ ငိုတယ္။ က်မ ဓါးကိုင္ျပီး
ဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ က်မလည္း ငိတ
ု ာပဲ။ (အဲဒီေက်ာင္းသား.. ခု ဘယ္ေရာက္ေနျပီမသိ.. က်မ အျမဲ
သတိရတယ္)။
အျပင္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေျပး လႊား။ အံ့ဘြယ္က က်မကို ဆြဲျပီး ပထ၀ီဌာနဘက္ တြန္းလႊတ္တယ္။

နင္သြားေတာ့..တဲ့။ ေအာ္လည္းေအာ္ေသး။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ က်မလက္ကို ဆြဲျပီး.. ဆရာမ လာ..
ခ်ကုန္ျပီဆိုျပီး ေျပးၾကတာ။ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္းက သံတိုင္ေလးေကြးေနတဲ့ အေပါက္ထ.ိ . သူတို႔ က်မကို

တြန္းထည့္။ ဆရာမ ရိုးမရိပ္သာဘက္ေျပး..တဲ့။ (ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအေပါက္ေလးကို ျပန္လာ၀င္ၾကည့္ေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔
၀င္မရ)။

(က်မ ေျပးခဲ့တဲ့ သံတိုင္အေကြးအေပါက္ကေလးက အဲဒီနားမွာပါ)
အဲဒေ
ီ န႔က က်မ ငိုရင္းေျပးရင္း ရိုးမရိပ္သာထဲကေန ဘယ္လို စံရိပ္ျငိမ္ေရာက္လာလည္း မမွတ္မိေတာ့။

လွည္းတန္းလမ္းမၾကီး ပိတ္ထားလို႔.. က်မ ရသေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္တာ.. သမိုင္းလမ္းဆံု မွတ္တိုင္ထိ။ အဲဒီက်မွ
အင္းစိန္ဘက္သြားမယ့္ ကားတစီးေတြ႔ရလို႔ ျမိဳ႕ထဲမျပန္ရဲဘဲ RIT ဘက္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အိမ္ေရာက္မွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့

က်မထမီက ေဒါင္လိုက္ၾကီးျပဲလ.ို႔ .။ အဲသလို က်မ ျပန္ေနခ်ိန္မွာပဲ.. စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ေရွ႕မွာ ျမန္မာစာေနာက္ဆံုးႏွစ္
ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ (ကိုတင္ေအးနဲ႔ ကိုညိဳထြန္း)က ခြပ္ေဒါင္းအလံကို ေက်ာင္းသားအုပ္ထဲ ပစ္သြင္းလိုက္ျပီးေတာ့
တကၠသိုလ္ေျမမွာ

ခြပ္ေဒါင္းအလံကို

ပထမဆံုး

ျပန္ထူေစႏိုင္ခဲ့တာ။

ျပီးေတာ့

အင္းလ်ားရဲ႕

တံတားျဖဴက

တံတားနီ

ျဖစ္သြားခဲ့ရတာ။ အံ့ဘြယ္အပါ၀င္ ေက်ာင္းသားေတြ အဖမ္းခံခဲ့ရတာ..။ ေက်ာင္းသားေတြ ထပ္ျပီး အသက္ေပးခဲ့ၾကရတာ..။
(ေနာက္အပိုင္း ေတြမွာ အဲဒီေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေရးပါဦးမယ္။ ေရွ႔မွာ က်မတမင္ခ်န္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း
ႏွစ္ေယာက္ ေပါ့)။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၂)
ေရွ႕အပိုင္းေတြမွာ က်မ တမင္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္... ကိုတင္ေအးနဲ႔ ကိုညိဳထြန္းဆိုတာ....။

စစ္အစိုးရက ၁၉၈၉ ဇူလိုင္လမွာ ကြန္ျမဴနစ္ယူဂ်ီဆိုျပီး ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ရွည္ခ်ခံခဲ့ရတဲ့သေ
ူ တြေပါ့။ အဲဒီထဲက ကိုတင္ေအး
ဆိုတာက က်မ ေမျငိမ္းဆိုတဲ့ နာမည္ကို စသံုးျပီး ထုတ္တဲ့ ပထမဆံုးကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ေရးေဖာ္သူငယ္ခ်င္း။ ေနာက္..
ပထမဆံုး

မဂၢဇင္းတိုက္ေတြကို

အတူတူ

သြားခဲ့တဲ့

သူငယ္ခ်င္း။

ျပီးေတာ့

စာနယ္ဇင္းသမားေတြထိုင္ရာ

မုတ္ဆိတ္

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ အတူတူ ပထမဆံးု ထိုင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ က်မနဲ႔ တကၠသိုလ္ဘ၀မွာ ရွားရွားပါးပါး အဖြဲ႕အက်ဆံုး

အရင္းႏွီးဆံုး ရဲေဘာ္ သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ေထာင္ထဲမွာ ၁၆ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့ရျပီး အျပင္ထြက္လာေတာ့ က်မက
ဗမာျပည္မွာ မရွိေတာ့။ မႏွစ္က... သူ ဘယ္လိုမွ ေနမျဖစ္ေတာ့လို႔ ဗမာျပည္ထဲက ထြက္လာရပါတယ္။
အဲဒီေနာက္...

က်မတို႔

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္

ျပန္ေတြ႔ၾကေတာ့

ဘ၀ေတြ

အခ်ိန္ေတြ

အမ်ားၾကီး

ေျပာင္းသြားၾကေပမဲ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘာမွ ကြာဟမသြားခဲ့တာ အံ့ၾသစရာ..။ က်မ ျမသီလာ...

ေရးေနေတာ့ သူ အားေပးတယ္။ တခ်ိဳ႕ က်မ ေမ့ေနတာေတြ သူျပန္ေျပာျပတယ္။ သတိေပးတယ္။ က်မက အျပင္မွာ
ဘ၀ေတြအစံု

ျဖတ္သန္းခဲ့ရေတာ့

တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြကို

ေမ့ကုန္ျပီ။

သူကေတာ့

၁၇ႏွစ္လံုးလံုး

နံရံေလးဘက္ၾကားမွာ

တေယာက္ထီးတည္းျဖတ္သန္းခဲ့ရေတာ့ သူ႔ဘ၀မွာ သတိရအမွတ္ရစရာ အဲဒီ နာက်င္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက အျမဲ အသစ္
ျဖစ္ေနတာေလ..။ ခု သူေရးထားတဲ့ မတ္လ၁၃ရက္ေန႔၀န္းက်င္ကို အမွတ္ရေစမယ့္ စာေလးတပုဒ္ တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။
က်မေရးတာထက္ ပိုအေသးစိတ္ သိခြင့္ ျမင္ခြင့္ ရေအာင္ေပါ့။
ေက်ာင္းသုံးဗလာစာရြက္ေပၚက ရွင္သန္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအဓိပၸါယ္
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ မ်က္စိက်တတ္တဲ့လ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႕ယဥ္ပါးေနတဲ့လ၊ မတ္လ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ(၁၃)ရက္၊
အဲဒီေန႕က တနဂၤေႏြေန႕။
“မေန႕ကၾကားလား။

“ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ။”

“အာအုိင္တီမွာ ေက်ာင္းသားေတြကုိ အစုိးရက ေသနတ္နဲ႕ပစ္သတ္တာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပြဲခ်င္း ၿပီးေသသြားတယ္။
တခ်ိဳ႕လည္းဒဏ္ရာအျပင္းအထန္ရသြားၾကတယ္...တဲ့။”
“ဟင္....စစ္ေျမျပင္မွာမဟုတ္ဘဲ။”

ရပ္ကြက္

တနလၤာေန႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တအ
ဲ့ ခါ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲမွာ

မီးထေလာင္သလုိ

အာစီတူးကေက်ာင္းသားေတြ၊

တမဟုတ္ခ်င္း

ပ်ံႏွံသြားပါေတာ့တယ္။

ပုသိမ္ေကာလိပ္ကေက်ာင္းသားေတြ၊

ဒီသတင္းဟာ ဓာတ္ဆီ ေလွာင္ထားတဲ့
အာအုိင္တီက

ေမာ္လၿမိဳင္

ေက်ာင္းသားေတြ၊

တကၠသုိလ္က

ေက်ာင္းသား

ေတြ...ဘယ္ကေက်ာင္းသားျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းသားဆုိတာ ငါတုိ႕ေသြးသားေတြပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က အဲဒီလုိခံစားခဲ့ၾကတဲ့အတုိင္း...
ရန္ကုန္တကၠသုိလ္က

ေက်ာင္းသားေတြ၊

ေဒသေကာလိပ္လုိ႕ေခၚခဲ့တဲ့

နယ္ေျမတကၠသုိလ္ေတြက

ေက်ာင္းသားေတြ၊

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတုိ႕ ညီအစ္ကုိ ေတြရွိရာ အာအုိင္တီလုိ႕ေခၚတဲ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ဆီ
ကုိယ့္အစီအစဥ္နဲ႕ကုိယ္ ဦးတည္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္၀င္းထဲမွာ

ကုိဖုန္းေမာ္က်ဆုံးခဲ့တဲ့ေနရာတ၀ုိက္

ေသြးကြက္ေတြ၊

ဖိနပ္ေတြ၊

ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ... စတဲ့ ဖ႐ုိဖရဲျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေနေတြကုိ ၾကယ္ပုံအုတ္႐ုိးေလး ခတ္ၿပီး ျပသထားပါတယ္။ အားလုံးရဲ႕
မ်က္ႏွာ၊

အားလုံးရဲ႕စကားသံေတြမွာ

နာက်ည္းမႈအေရာင္ေတြ လႊမ္းလုိ႕ေပါ့။
ဒါေပမဲ.့ ..

ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း

ရန္သူစစ္အစုိးရဟာ

ဒီအေျခအေနကုိ

တစ္ေယာက္

အေသဆုိးနဲ႕

လက္ပုိက္ၾကည့္မေနပါဘူး။

ေသလုိက္ရ

မတ္လ(၁၅)ရက္

သလုိ

ေန႕

ညေနေစာင္းမွာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ထဲက ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြကုိ စစ္ေျမျပင္ စခန္းသိမ္း သလုိ ၀ိုင္းထားလုိက္ၿပီး၊
အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားေတြကုိ ဓါတ္ပုံေတြနဲ႕တုိက္စစ္ၿပီး၊ အခ်ဳပ္ကားေတြေပၚ ဆြဲတင္ သြားပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕ မတ္လ(၁၆)ရက္ေန႕၊ ရန္ကုန၀
္ ိဇၨာသိပၸံတကၠသုိလ(္ ရာဇူး)ထဲမွာ မေန႕က အာအုိင္တီကုိ
စစ္အစုိးရက ၀င္သိမ္းလုိက္ၿပီဆုိတဲ့သတင္းက ဟုိးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္။ ရက္စက္ပါေပ့။ မတရားလည္း ပစ္သတ္ ေသး၊
ဘာတာ၀န္မွလည္း မယူ၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့သတင္းေတြကုိလည္းလိမ္ေၾကညာ၊ အခု ငါတုိ႕ ေက်ာင္းသားေတြ ကုိ ဖမ္းသြားျပန္ၿပီ...
“ေတာက္...ဒါလုံး၀မတရားဘူး။”
မတရားမႈကုိ

ေက်ာင္းကင္န္တင္းမွာ

လက္ဘက္ရည္နဲ႕

ထုိင္မျမည္းတတ္တဲ့

ေက်ာင္းသူ

ေက်ာင္းသားေတြဟာ...
“အာစီတူးနဲ႕သြားေပါင္းမယ္၊အာအုိင္တီကုိခ်ီတက္မယ္ေဟ့...”
အဲဒီလုိနဲ႕ အဲဒီေန႕က ခ်ီတက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္တပ္ႀကီးေရွ႕ဆုံးကေန ဗမာႏုိင္ငံေရးသမုိင္းမွာ

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငုတ္လွ်ိဳးေနခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢခြပ္ေဒါင္းအလံဟာ အင္လ်ားကန္ေပါင္႐ုိးမွာ မုိးယံဆီ တလူလူျပန္လည္
လြင့္ပ်ံ႕လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

သြားပုံရပါတယ္။
ေက်ာင္း၀င္းထဲ

ကန္ေပါင္အဆုံး

ခြပ္ေဒါင္းကုိ

ဘယ္လုိမွ

ျပန္ျမင္လုိက္တဲ့

အဲဒီအခ်ိန္က

ဗုိလ္ေန၀င္း

ၾကာၾကာၾကည့္မေနႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

ကအထြက္ အင္လ်ားကန္ေပါင္ေရွ႕မွာတင္
ေရွ႕ကစစ္တပ္က

သံဆူႀကိဳးေတြနဲ႕ပိတ္၊

စစ္အစုိးရဟာ

အာစီတူးအထိ

ခ်ီတက္လာတဲ့
ေနာက္ကေန

ေသြးထဲက

အေရာက္မခံ၊

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား

လုံထိန္းတပ္က

သပိတ္တပ္ႀကီးကုိ

အဓိက႐ုဏ္း

အခ်ဳပ္ကားႀကီးနဲ႕တုိက္သတ္၊ လုံထိန္း တပ္သားေတြအလုံးအရင္းနဲ႕နံပါတ္တုတ္ေတြနဲ႕၀င္႐ုိက္ပါေတာ့တယ္။

ေန႕ပါပဲ။

စိမ့္ေၾကာက္

ႏွိမ္ႏွင္းေရး

ဒါေၾကာင့္ မတ္လ(၁၆)ေန႕ဟာ ကုိဖုန္းေမာ္တုိက္ပြဲမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ေက်ာင္းသားေတြ ေသြးေျမက်ခဲ့ရတဲ့

အဲဒီေန႕အျဖစ္အပ်က္ေတြေၾကာင့္

တြင္သြားခဲ့တာပါ။

အင္လ်ားကန္ေပါင္က

တံတားျဖဴကုိ

အမည္ေျပာင္းၿပီး

တံတားနီလုိ႕

အဲသလုိ စစ္ပုလိပ္ရဲ႕ဒဏ္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ေသြးေျမက်ခဲ့ရၿပီး ေနာက္တေန႕၊ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္

အမရ ေဆာင္ေရွ႕၊ ေက်ာင္း၀င္းအ၀င္အုတ္တုိင္ေလးႏွစ္ခုမွာ ဗလာစာရြက္ကုိ ဆုတ္ျဖဲၿပီး လက္ေရးအေသာ့ေလး ေတြနဲ႕
ေရးၿပီးကပ္ထားတဲ့

စာရြက္ေလးႏွစ္ရြက္ကုိ

ေက်ာင္းသူ

ေက်ာင္းသားေတြ၀ုိင္းဖတ္ေနၾကပါတယ္။

ေနာက္ေက်ာက

တကၠသုိလ္ဓမၼာ႐ုံထဲမွာေတာ့ စစ္ေရာင္ေတြ၊စစ္ကားေတြအျပည့္။
တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြဆုိ ကုိယ့္စာအုပ္ေလးေတြထုတ္ၿပီး၊ ကူးေတာင္ ကူးေနၾက ပါတယ္။ အဲဒီ

ဗလာစာရြက္နဲ႕ေရးထားတဲ့ထဲက ပထမတစ္ရြက္က ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးတဲ့သူက ဇာနည္ေမာ္ တဲ့။

ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က အေႀကြေစာတဲ့ၾကယ္တစ္ပြင့္။ ကဗ်ာစာသားေလးေတြကုိ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာရရင္
ဘုန္းေမာ္ ၿပံဳးေပ်ာ္ကာေသခဲ့၊
......
......
ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္းသူ
ေပါင္းကူကာလက္တြဲ
......
......

ရမ္းကားသူ ဒီပုလိပ္ကုိ ႏွိပ္ၾကစုိ႕လား။

....တဲ့။
ေနာက္တစ္ရြက္ရဲ႕

ေခါင္းစဥ္က

သတင္းမွန္ေၾကညာခ်က္။

အစုိးရက

ကုိဖုန္းေမာ္

အေရးအခင္းနဲ႕

ပတ္သက္ၿပီး၊ ေရဒီယုိကေၾကညာခဲ့တာဟာ မမွန္မကန္ လုပ္ၾကံဖန္တီးထားတာသာ ျဖစ္တယ္။ တကယ္ အျဖစ္အပ်က္
သတင္းမွန္က ဒီလုိပါဆုိၿပီး ေရးသားထားတာပါ။
အခုျပန္ၾကည့္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အႏွစ(္ ၂၀)ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ္.့ .. က်ေနာ္တုိ႕ ရင္ထဲမွာ ခုနေလးတင္

ျဖစ္သြားခဲ့သလုိ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႕က်င္ေရးေသြးေတြဟာ ေႏြးေထြးေနဆဲပါ....
ဒီအေၾကာင္းေတြကုိ

ျပန္ေတြးရင္း၊

က်ေနာ္ဖတ္ခဲ့ရတဲ့

လက္ေရးကေသာကေမ်ာနဲ႕

ဒီကေန႕အထိ

ဘယ္သူမွန္း မသိရတဲ့ ေက်ာင္းသူ သုိ႕မဟုတ္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္စီက ေရးထားတဲ့ အဲဒီဗလာ စာရြက္ႏွစ္ရြက္မွာ
ေဖာ္ျပေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအဓိပၸါယ္ေတြကုိ ေဖာ္ၾကည္ေ
့ နမိပါတယ္။

သတင္းမွန္ေၾကညာခ်က္လုိ႕ ဗလာစာရြက္ေလး နဲ႕ေရးၿပီး၊ အမရေဆာင္ေရွ႕အုတ္တုိင္ေလးမွာ ဘာေၾကာင့္

လာကပ္ထားရတာလဲ.ဲ .. ဒီမုိကေရစီမဲ့တာ၊ သတင္းေတြပိတ္ဆုိ႕ထားခံရတာ၊ အမွန္တရားကုိ ဖုံးကြယ္ထားခံရတာေတြ ကုိ
ေက်ာင္းသုံးဗလာစာရြက္ေလးတစ္ရြက္၊ ေဘာပင္န္ေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ဆန္႕က်င္ျပလုိက္တာပဲ မဟုတ္လား...
ၿပီးေတာ့ ဇာနည္ေမာ္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးထဲမွာပါတဲ့ ကဗ်ာစေတြကုိ ၾကည့္ပါဦး...
ဘုန္းေမာ္ ၿပံဳးေပ်ာ္ကာေသခဲ.့ ..
ဖိႏွိပ္မႈကုိ မေၾကာက္မရြံ႕ရင္ဆုိင္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္။
ေက်ာင္းသားနဲ႕ ေက်ာင္းသူ ေပါင္းကူကာလက္တ.ြဲ ..

ဒါ ညီညြတ္ေရးကုိ ေဖာ္ေဆာင္ဖ႔မ
ုိ ဟုတ္ဘူးလား...

ရမ္းကားသူ ဒီပုလိပ္ကုိ ႏွိပ္ၾကစုိ႕လား....တဲ့
လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ(္ ၂၀)က

ဗလာစာရြက္အၾကမ္းေလးေပၚက

လက္ေရးေသာ့ေသာ့ေလးေတြမွာ

ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့

ကဗ်ာ စာသားထဲက ႏုိင္ငံေရးအဓိပၸါယ္ေတြကုိ ျပန္ေဖၚၾကည့္လုိက္ေတာ့...
ရမ္းကားသူ စစ္အာဏာရွင္ကုိ က်ေနာ္တုိ႕ဆက္လက္ ႏွိပ္ကပ
ြ ္ၾကရဦးမယ္၊ တုိက္ပ၀
ြဲ င္သြားၾကရ ဦးမယ္...

ဆုိတာပဲ ျဖစ္ေနၿပီ။ ။
တင္ေအး

(ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၃)
တခါက (၁၉၉၆အေစာပိုင္းေလာက္မွာ) က်မ ဗိုလ္မွဴးတေယာက္နဲ႔ စကားအေခ်အတင္ ေျပာဖူးတာေလးကို
ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ျပီးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သူက ျမန္မာစာတတိယႏွစ္ အေ၀းသင္ေက်ာင္းသားအျဖစ္ ဘားအံေကာလိပ္မွာ
လာတက္ခ်ိန္။

က်မက

ဘားအံေကာလိပ္

မွာ

ယာယီ

တာ၀န္ခံ

ဌာနမွဴးလုပ္ေနခ်ိန္။

သူက

က်မကိုေျပာပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြက ကိုယ့္အလုပ္ကို မလုပ္လို႔ က်ေနာ္တို႔က ထိန္းေနရတာတဲ့။ က်မကသူ႔ကို ဆရာမကလည္းျဖစ္ေနေတာ့
ခ်က္ခ်င္း

ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

ဒါျဖင့္ ရွင္တို႔အလုပ္ကေရာ

လက္နက္မဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို ပစ္သတ္ျပီး

ထိန္းဖို႔ေပါ့..

ဟုတ္လား.. ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ..
မတရားလြန္းလိ.ု႔ . အႏို္င္က်င့္လြန္း လို႔သာ အံုၾကြၾကရတာ... လို႔။
(အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူက တပည့္၊ က်မက ဆရာမမို႔သာ က်မ အဖမ္းမခံရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ
ဗိုလ္မွဴးနာမည္ ခုထိ မွတ္မိတုန္း... ပိုျပီး မွတ္မိစရာေကာင္းတာက သူ႔မိန္းမက RIT က ေက်ာင္းျပီးတာတဲ့။ ဂ်ီေဟာမွာ
ေနခဲ့တာတဲ့။

၁၉၉၄မွာ

ေက်ာင္းျပီးတာတဲ့။

က်မက

ေျပာလိုက္ေသးတယ္။

ရွင့္မိန္းမက

ခ်ီးက်ဴးစရာပဲ..

ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပစ္သတ္ခဲ့တဲ့ စစ္တပ္က လူကို လက္ထပ္ႏိုင္တာလို႔။ သူ ရွဴးရွဴးရွားရွား ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့
ဆရာမ ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္မို႔လ.ို႔ . တဲ့။ တျခား ဗိုလ္မွဴးေတြကို အဲလို မေျပာမိပါေစနဲ႔တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ဘားအံေကာလိပ္မွာ
ဗိုလ္မွဴး ၃ေယာက္ အေ၀းသင္တက္ေနတာေလ)။

က်မ ဒါေလးကို ျဖတ္ေျပာရတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ျမသီလာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေရးရင္.. ေပ်ာ္စရာေတြ..

လြမ္းေမာစရာေကာင္းတာေတြ..

ခ်စ္စရာေကာင္းတာေတြပဲ

ေရးခ်င္တာေပါ့။

အထူးသျဖင့္

က်မက

၀တၳဳေတာင္

အခ်စ္အေၾကာင္းပဲ ေရးခ်င္တဲ့ စာေရးဆရာ။ ဒါေပမဲ.့ . အခ်စ္အေၾကာင္းေတြထဲ ဘ၀အေမာေတြပါသလိ.ု .. ျမသီလာကို

လြမ္းးရင္လည္း သူ႔ရဲ႕ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကိုပါ ထည့္လြမ္းရေပလိမ့္မယ္။ မတရားသျဖင့္ ႏွိပ္စက္ဖ်က္ဆီး ခံခဲ့ရတဲ့ဘ၀ေတြကို
ထည့္ျပီး သတိရရပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွပဲ ျမသီလာအတြက္ တာ၀န္ေက်မယ္ ထင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ စစ္တပ္က RIT ေက်ာင္းသားေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခဲ့တာဟာ ဦးေန၀င္းရဲ႕

ေက်ာင္းသား(အထူးသျဖင့္
စက္တင္ဘာ၅ရက္

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား)ဆိုတာအေပၚ

စေနေန႔ၾကီးမွာ

၂၅က်ပ္တန္..

၃၅က်ပ္တန္..

မေက်ႏိုင္တဲ့

၇၅က်ပ္တန္

ရန္ျငိဳးေၾကာင့္ျဖစ္သလို
ေငြစကၠဴေတြ

၁၉၈၇

ဒုတိယအၾကိမ္

တရားမ၀င္ေၾကျငာခဲ့စဥ္တုန္းက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြက ဆူဆူပူပူ အလုပ္ခဲ့ဆံုးမို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီစက္တင္ဘာတုန္းကလည္း အေဆာင္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဆိုရင္ ထမင္းစားဖို႔ ပိုက္ဆံ မက်န္ေတာ့တဲ့ အထိ
ျဖစ္သြားၾကရတာပါ။

အဲဒီတုန္းက အင္းစိန္ေစ်းဘက္မွာလည္း လုတာယက္တာေတြျဖစ္ျပီး သမ၀ါယမဆိုင္တဆိုင္ မီးရိႈ႕ခံရပါတယ္။
မေရွးမေႏွာင္းမွာပဲ မဆလအစိုးရရဲ႕ တာ၀န္မဲ့မႈကို မေက်နပ္တဲ့ RIT ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က အစိုးရပိုင္ မာဇဒါဂ်စ္တစီးကို
ေက်ာင္းေရွ႔မွာ

မီးတင္ရႈိ႕ပစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီဂယက္ေၾကာင့္

မႏၱေလးမွာပါ

ဆႏၵျပတာေတြ

ရွိလာတဲ့အတြက္

စာေမးပြဲေျဖေနတုန္း တန္းလန္း ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ရတာေလ။ အဲဒါကိုလည္း ဦးေန၀င္းက ေတးမွတ္ထားခဲ့ပံု ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ပဲ ခု မတ္လ၁၃ရက္ကိစၥမွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အလြန္လည္း မဟုတ္ဘ.ဲ . ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေျဖရွင္းရင္ေတာင္ ရႏို္င္တဲ့
ကိစၥေလးကို အေၾကာင္းျပျပီး အျပစ္မဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခဲ့တာ..။ ေမ့ႏိုင္ပါရိုးလားးးး။

ေက်ာင္း၀င္း

မတ္လ၁၆ရက္ျပီးေနာက္ရက္မွာေတာ့

လံုျခံဳေရးတာ၀န္ယူရမယ္

တဲ့။

RIT

ေက်ာင္းေတြက
ကိုေတာ့

တစျပင္လိုျဖစ္သြားတယ္။

စစ္တပ္က

၀င္စီးလိုက္ျပီ။

ဆရာဆရာမေတြက

ေက်ာင္းသားေတြကို

အိမ္ေတြျပန္ခိုင္းတယ္ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းပိတ္တယ္လို႔ေတာ့ မေၾကျငာေသး။ ေက်ာင္းေတြကိုေတာ့ စစ္တပ္နဲ႔ လံုထိန္းေတြက

၀ိုင္းထားျပီ။ က်မတို႔ေတြ စစ္သားေတြၾကားကေန ေက်ာင္းထဲ၀င္ၾကရတယ္။ ဒီေနရာမွာ RIT လိုပဲ စစ္တပ္က လိႈင္ေက်ာင္းထဲပါ
တပ္စြဲဖို႔ လုပ္တာ.. တဲ့။ ဆရာၾကီးဦးေကာင္းညြန္႔က "က်ေနာ့္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာဆရာမေတြကို တာ၀န္ယူတယ္..
ဘာမွမျဖစ္ေစရဘူး.. တကယ္လို႔ စစ္တပ္သာ ေက်ာင္းထဲေရာက္လာရင္ေတာ့ က်ေနာ္ သူတို႔ကို ထိန္းႏိုင္မယ္လို႔ အာမ မခံဘူး"

လို႔ တပ္က တာ၀န္ရွိသူကိုေျပာတယ္လို႔ က်မတို႔ အစည္းေ၀းကတဆင့္ သိရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ စစ္တပ္က လက္ခံျပီး

ေက်ာင္းေကြ႔လို႔ေခၚတဲ့ ျပည္လမ္းေထာင့္ ေက်ာင္းအ၀င္လမ္းမွာပဲ စစ္တပ္က ေစာင့္ပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြမွာ မသကၤာတဲ့
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ လြယ္အိတ္ေတြကိုေတာ့ လွန္ေလွာရွာေဖြပါတယ္။
အဲဒီရက္ေတြမွာပဲ

ရန္ကုန္ျမိဳ႔လယ္ေခါင္အထိ

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္

ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ

နဲ႔

မႏၱေလးတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတုိ႔ရဲ႕ ပူးတြဲေၾကညာခ်က္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ကုန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြ ျပန္
ဖြဲ႕စည္းၾကဖို႔

လႈံ႕ေဆာ္ထားတဲ့

စာေတြေပါ့။

တကယ္ေတာ့

အဲဒီစာေတြက

စက္တင္ဘာ

ေနာက္ပိုင္းကတည္းက တျဖည္းျဖည္း ပ်ံ႕ေနခဲ့ တာပါ။ ခုရက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရွိန္ ေတာ္ေတာ္ ျမင့္လာတာေပါ့။

ေငြစကၠဴျပႆနာ

မတ္လ၁၇ရက္ေန႔မွာေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို စစ္တပ္က ၀ိုင္းျပီး တပ္စြဲထားျပီ။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထီမထင္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးေတြနဲ႔ စစ္သားေတြေရွ႕မွာပဲ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲ
အဓိပတိလမ္းမနဲ႔

ဂ်ပ္စင္မွာေတာ့

ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က

တရားပြဲေတြလုပ္ေနၾကေသးတယ္။

လိႈင္မွာလည္း

က်မတို႔

ဆရာမေတြ စစ္သားေတြေရွ႔က ျဖတ္ျပီး ေက်ာင္းထဲ၀င္ရတာေပါ့။ ညေန ၃နာရီေလာက္မွာေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးကို

၀င္ေပါက္ထြက္ေပါက္ အကုန္ပိတ္ပစ္လိုက္ျပီး ေက်ာင္းထဲမွာ မိသမွ် ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြကို ဖမ္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့
ေထာင္ကားနဲ႔တင္ေခၚသြားပါတယ္။
ထင္တာပဲ။

အဲဒီေန႔မွာပဲ

အဲဒီညမွာပဲ

ပိတ္သြားခဲ့တဲ့

ေက်ာင္းေတြရက္အကန္႔အသတ္မရွိ

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ႕

ပိတ္လိုက္တယ္လို႔

၀င္းတံခါး

ေၾကျငာတယ္

ေတာ္ေတာ္မ်ားဟာ

ဒီေန႔ထက္ထိ

ျပန္ပြင့္မလာၾကေတာ့တာပါ။

တံခါးေတြ အပိတ္ခံထားရတဲ့အထဲ နာဂစ္ကပါ ဒုကၡေပးတာ ခံထားရတဲ့ ျမသီလာ
၁၈ရက္ေန႔ ေသာၾကာေန႔မွာ ေက်ာင္းသားေတြကို ဓာတ္ပုံေတြနဲ႔တိုက္စစ္ျပီး ဖမ္းေခၚတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ

ၾကားေနရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၁၆ရက္ေန႔တုန္းက ေက်ာင္းထဲကေန အလံုပိတ္ကားနဲ႔ အျပည့္အသိပ္ ဖမ္းေခၚသြားခံရတဲ့

ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕ အသက္ရွဴက်ပ္ျပီး ေသဆံုးကုန္တယ္ဆိုတာေတြ ၾကားလာရတယ္။ (အဲဒီသတင္းဟာလည္း
အမွန္ပါပဲ)။ ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသြးပ်က္လာ ၾကတယ္။ ေန႔လယ္ခင္းက်ေတာ့ ျမိဳ႕ထဲ ဆူးေလတ၀ိုက္နဲ႕
ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ ဆႏၵျပတယ္.. စာေ၀တယ္.. စာကပ္တယ္.. တရားေဟာတယ္လို႔ အိမ္က က်မဆီ

ဖုန္းဆက္ေျပာတယ္။ (ကိုတင္ေအးကေတာ့ ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ တရားေဟာတာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ မိုင္နီနီေအာင္လို႔
ေျပာပါတယ္။) ေနာက္ေတာ့ ျပည္သူ႔ကုန္တိုက္ကို မီးရႈိ႕တယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ က်မ ညေန အိမ္ျပန္ ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့
ျမိဳ႕ထဲ ျမင္ျမင္သမွ် လူငယ္ေတြကို ဖမ္းျပီး ေထာင္ကားနဲ႔ ေခၚသြားတယ္ဆိုတာ ၾကားရေတာ့တာပါပဲ။
အဲလိုနဲ႔

တနလၤာေန႔မွာ

ဂ်ဴတီအရ

က်မေက်ာင္းကိုလာေတာ့

ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ

အိပ္ငိုက္ေနတဲ့

စစ္သားတစုနဲ႔ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေက်ာင္း၀င္းၾကီးကိုသာ က်မ ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ ကိုဖုန္းေမာ္အေရးအခင္းဟာ
အဲဒီရက္ေတြထဲမွာေတာ့

တိတ္ဆိတ္

ျပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲသလိုပဲ

ကိုဖုန္းေမာ္ရဲ႕

စ်ာပနဟာလည္း

တိတ္ဆိတ္

ေျခာက္ကပ္စြာနဲ႔ပဲ ျပီးဆံုးသြားခဲ့ရပါတယ္။ (ျမန္မာႏိုင္ငံေက်ာင္းသားေတြ အဲလိုနဲ႔ အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တမႈ အတြက္
ေပးဆပ္ခဲ့ၾကရတာ.. ၆၂၊ ၇၄၊ ၇၆၊ ၈၈၊ ၉၆၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ)
ဒါေပမဲ့

ကိုဖုန္းေမာ္ကေတာ့

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕

ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈတက
ို ္ပြဲသမိုင္းထဲမွာ

ေလာင္ေလာင္ ျမည္ဟီး ထင္က်န္ခဲ့တယ္ဆိုတာကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ အထင္အရွား ပါပဲေလ။

က်ည္က်ည္

အဲလိုနဲ႔ ေက်ာင္းထဲမွာ ဆရာဆရာမေတြခ်ည္းပဲ က်န္ခဲ့ျပီး ပံုမွန္ ရံုးးတက္ရမယ္.. စာတမ္းေတြ ဖတ္ရမယ္..
သင္ၾကားေရးအတြက္

ဌာနတြင္းမြမ္းမံသင္တန္းေတြ

လုပ္ရမယ္ဆိုတာေတြ

ရွိလာပါတယ္။

စိတ္မေကာင္းစရာ

ေကာင္းတာကေတာ့

ကိုဖုန္းေမာ္ရဲ႕

ျပႆနာေတာင္

မွိန္ေဖ်ာ့သြားခဲ့တာပါပဲ။

RIT

ေက်ာင္းၾကီးေတာင္

ရံုးသမားေတြ

ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနသေယာင္။ ဒါေပမဲ့ ပံုမွန္မဟုတ္တာကိုေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔မဆိုင္တဲ့ စစ္တပ္ကို ေက်ာင္းနဲ႔

ပူးတြဲေတြ႔ေနရတာက သက္ေသပါပဲ။ ဒါကိုက အလြယ္တကူ ေမ့ေပ်ာက္မရဘူးဆိုတဲ့ အမွတ္အသားပဲ မဟုတ္လား။ အဲလိုနဲ႔
ဆရာမေတြအတြက္
ျပန္ၾကေပါ့။

ေႏြရာသီနားရက္

Vacation

ကာလ

ေရာက္လာပါတယ္။

အသီးသီး

ကို္ယ့္အိမ္ကိုယ္ယာေတြဆီ

ဒီေနရာမွာ ျပႆနာကေတာ့ က်မပါ။ စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း ေမလမွာ မဂၤလာက ေဆာင္ရေတာ့မွာ..။ ဒါေပမဲ့
စိတ္ထဲမွာက ေလးေလးလံလ.ံ . ဘာလို႔မွန္းလဲ မသိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေျပာထားဆိုထားတဲ့အတိုင္း မဂၤလာေဆာင္မယ္

ေပါ့။ က်မက ေက်ာင္းေတြ ဇြန္မွာေတာ့ ျပန္ဖြင့္မွာပါ... အဲဒီအခါ သူငယ္ခ်င္းေတြစံုမွာဆိုျပီး ဇြန္လမွာ မဂၤလာပြဲလုပ္ဖို႔
ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ျပင္ဆင္ေပါ့.. (ခုျပန္ေတြးရင္ေတာ့ စိတ္ထဲ မသက္သာ.. အားတုံ႔အားနာ)။

အဲဒီသၾကၤန္တရက္

က်မျမိဳ႕ထဲေရာက္တုန္း

က်မအတြက္

သတို႔သမီးအက်ႌခ်ဳပ္ေပးတဲ့

အန္တီေအး

(အဲဒီတုန္းက ဆရာမင္းသိခၤရဲ႕ ဇနီးပါ) ဆီ ၀င္ပါတယ္။ သူတို႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရွ႕နားက ေလးထပ္တုိက္ရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္မွာ
ေနပါတယ္။ က်မ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဆရာက ၀ရံတာမွာ ရပ္ေနပါ တယ္။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အန္တီေအးနဲ႔

စကားေျပာေနတုန္း ဆရာက က်မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဒီႏွစ္ သၾကၤန္ထူးတယ္ ဆရာမတိ.ု႔ .တဲ့။ ဟုတ္လားဆရာ.. ဘယ္လို

ထူးတာလဲလို႔ က်မတို႔က ျပန္ေမးေတာ့ ဆရာက.. သၾကၤန္လည္တဲ့ကားေတြမွာ လူငယ္ေတြက နဖူးစီးေတြနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ျပီး
အလံေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေထာင္ကိုင္ၾကတယ္... နဖူးစီးေတြကလည္း တိုက္တို္က္ဆိုင္ဆိုင္ အနီကဲတယ္... က်ေနာ္ အဲဒါကို
သေဘာမက်ဘူး...

အဲဒါ တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတာနဲ႔ တူေနတယ္... နိမိတ္တခုလို ျဖစ္ေနတယ္...

တိုင္းျပည္အေရးကလည္း

ေအးေသးတာမဟုတ္ဘူး... တဲ့။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ က်မက အဲဒီတုန္းက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ဟုတ္လား ဆရာေပါ့.. ။

ဒါေပမဲ့ ေျပာရရင္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ၈၈ ဟာ ျမန္မာတျပည္လံုး ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေက်ာ္.. အလံေတြ

စာတန္းေတြကိုင္ဆြဲ.. နဖူးစီးတပ္ထားတဲ့ လူငယ္ေတြက ဦးေဆာင္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပြဲ ႏႊဲရတဲ့ သမိုင္း၀င္ ႏွစ္ကာလ
ျဖစ္ခဲ့ပါေရာလား..။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၄)

၈၈ရဲ႕ သၾကၤန္ကို ၾကည့္ျပီး အားလံုးျငိမ္းျပီလို႔ ယူဆသလား မသိပါဘူး။ ေမလ ေနာက္ဆံုးပတ္ ေလာက္မွာပဲ

ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြ

ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။

ဇြန္လဆန္းမွာေတာ့

က်မလည္း

မဂၤလာေဆာင္ျပီးျပီမို႔လို႔

သူတို႔အိမ္ကို

ေရႊ႔ေနပါျပီ။ ဒီလိုနဲ႔ စြယ္ေတာ္ရိပ္သူ ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
စြယ္ေတာ္ရိပ္သူျဖစ္စ

ကာလေတြမွာပဲ

ဇာတ္လမ္းဆန္ဆန္

ျပန္ေျပာစရာေတြ

ေတြ႔လာရပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ RIT ေက်ာင္း၀င္းထဲက ညေတြမွာ ေခြးေတြ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူတာပါပဲ။ က်မတသက္လံုး တခါမွ
မၾကားဖူးတဲ့ အူသံမ်ိဳး။ အူသံက ဟိုးေက်ာင္းၾကီးေပၚကေန လက္ဆင့္ကမ္းအူလာသလိုမ်ိဳး... အဲသလို တေရြ႕ေရြ႕အူလာတဲ့
အသံဟာ ေက်ာင္း၀င္းေနာက္ဘက္အဆံုးထိ လြင့္သြားတာ..။ က်မဆို ၾကားတုိင္း ၾကက္သီးထလို႔ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ျပတင္းေပါက္

ထ ထ ပိတ္မိတဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒါကို ေျပာမိေတာ့ ၀င္းထဲမွာ လူတိုင္း အဲလို ခံစားၾကရပါတယ္တဲ့။ အမ်ားစုကေတာ့
ေက်ာင္းသားေတြ မကၽြတ္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။ လံုျခံဳေရး၀န္ထမ္းေတြကလည္း ေက်ာင္းၾကီးေပၚမွာ သိပ္ေျခာက္တယ္ေပါ့။
စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒါဟာ ေၾကကြဲစရာေကာင္းလွတဲ့ သတိရ စရာပါ...။ ဒါဟာ ကြယ္လြန္သူ၊ က်ဆံုးသူေတြရဲ႕ လြမ္းဆြတ္မႈ..
ဒါမွမဟုတ.္ . မေမ့ႏိုင္မ.ႈ .. ဒါမွမဟုတ.္ . က်န္ရစ္သူေတြ ေမ့မေနရေလေအာင္ သတိေပးမႈေပါ့။ (အဲဒီလို ေခြးအူသံဟာ ရက္ေတြ
အၾကာၾကီး ျဖစ္ေနလို႔ ေနာက္ေတာ့ ပရိတ္ရြတ္လိုက္ၾကပါတယ္)။

ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ခ်ိန္ RIT မွာကေတာ့ အရင္လို စည္စည္ကားကား

မရွိတဲ့အျပင္ သိသိသာသာ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ေသြ႔ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ မစံုခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကိုဖုန္းေမာ္၊
ကိုစိုးႏိုင္နဲ႔ ကိ၀
ု င္းျမင့္တို႔ အသက္ေပး ေသြးေျမက်ခဲ့ရတဲ့ေျမဟာ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စရာ အေၾကာင္းလည္း မရွိပါဘူး။ က်မတို႔

လိႈင္မွာလည္း သိပ္မထူးျခားသလိုရွိေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ ေတာ့ မေက်နပ္ခ်က္ေတြက တအံုေႏြးေႏြး တီးတိုး

တီးတိုး။ ျပီးေတာ့ စာေတြေ၀ၾက.. စာေတြ ကပ္ၾက။ အဓိကကေတာ့ ဖမ္းဆီးခံထားရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္လႊတ္ေပး...။
ကိုဖုန္းေမာ္တို႔ က်ဆံုးရတဲ့ကိစၥ သတင္းအမွန္ ထုတ္ျပန္ေပး...။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသား သမဂၢ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းေရးေတြ
ပါလာပါတယ္။ ဗကသ(ဗမာျပည္လံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ)လို႔ နာမည္ခံျပီး ထုတ္ျပန္တဲ့ စာေတြလည္း ပါတယ္လို႔
ထင္ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ အသံေတြ ၾကားလာရပါတယ္။ ကိုဖုန္းေမာ္ ၃လျပည့္ လုပ္မွာတဲ့။ မိန္းထဲ တရားပြဲေလးေတြ

အသံၾကားလာရ..။ အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ ေက်ာင္းသားေတြ သိပ္အင္အားေကာင္းလာ တယ္။ ရံုးစုရံုးစုေလးေတြ ရွိလာတယ္။

မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြ ေက်ာင္းထဲမွာ အမ်ားၾကီး ေတြ႔လာရတယ္။ စာသင္ခန္းေတြကလည္း အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့။
ဒီလိုနဲ႔

ဖမ္းထားတဲ့

ျဖစ္လာတယ္လို႔

ေက်ာင္းသားတအုပ္စု

ထင္ေနခ်ိန.္ ..။

၀ုန္း၀ုန္း

ျပန္လႊတ္တယ္လို႔
၀ုန္း၀ုန္း

ၾကားတယ္။

ျဖစ္လာ။

ေက်ာင္းထဲမွာ

ေနာက္ေတာ့

ပိုျပီး

တရားပြဲေတြ...။

အုပ္အုပ္

အုပ္အုပ္

က်မထင္တာေတာ့

အဲဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ မိုးသီးဇြန္ဆိုတာကို စၾကားလာရတာ။ စာေ၀တာေတြကေတာ့ ျမိဳ႕ထဲထိ ပလူပ်ံ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့
ဇြန္လ၂၀ရက္မွာ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ပိတ္လိုက္ ရျပန္ပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ရျပီး

ေနာက္တရက္

ဇြန္

၂၁...

ေျမနီကုန္းမွာ

အေျခခံေက်ာင္းသားေလးေတြ

အပစ္ခံရတဲ့ ျပႆနာ... ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဘုရားဖူးေတြကို အၾကမ္းဖက္ေျဖရွင္းလိုက္တဲ့ ျပႆနာ...

ပဲခူးမွာ လူထုထဲကို ေသနတ္နဲ႔ပစ္ျပီး ေျဖရွင္းတဲ့ ျပႆနာ... ေနာက္ေတာ့ မႏၱေလး ေမာ္လျမိဳင္ ေတာင္ၾကီးေတြမွာပါ
ဆႏၵျပကုန္ျပီဆိုတဲ့ သတင္းေတြကေန စလိုက္တာ ရွစ္ေလးလံုးလို႔ ေခၚတဲ့ ၈ရက္ ၈လ ၈၈ ထိ ဆိုပါေတာ့။ လူေတြ
လိႈင္းလံုးေတြလို လိမ့္ျပီး အံုၾကြခဲ့ၾကတဲ့အထဲ က်မက ေရတစက္ေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းရက္ေတြဆီက အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုေတာ့

က်မ မေရးေတာ့ပါ။ စိတ္၀င္စား ေလ့လာခ်င္သူေတြ ေလ့လာၾကည့္ပါေတာ့။ အဲလိုနဲ႔ က်မတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ သံသရာထဲမွာ
သူခိုးလက္က သူ၀ွက္လုသလို စစ္တပ္က ထပ္ အာဏာသိမ္းတဲ့အထိေပါ့။
ေသခ်ာတာကေတာ့

၈၈ဟာ

က်မတို႔

ျမသီလာရဲ႕သမိုင္းထဲက

ေဖ်ာက္မရႏိုင္တဲ့

အိုင္းအနာ..

အမာရြတ္ၾကီးတခု ျဖစ္သလိုပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းထဲထေ
ိ ရာက္ေအာင္ ပို႔လိုက္ႏို္င္ တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက စခဲ့တဲ့
ေတာ္လွန္ေရးၾကီး တခု ျဖစ္ခဲ့ျပီ။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ကာလေတြထဲမွာ

RIT

ကင္တီးမွာ

ေက်ာင္းမိသားစုျဖစ္တဲ့

ေႏြးေအး

ရယ္..

ေမတၱာေပါင္းကူး ရယ္.. ေမာ္လျမိဳင္ဆိုင္ ရယ္ပဲ ဖြင့္ပါတယ္။ က်မကေတာ့ အခ်ိန္ရရင္ရသလို RIT ျမန္မာစာဌာနနဲ႔
သခ်ၤာဌာနက သူငယ္ခ်င္း(ဆရာဆရာမ)ေတြနဲ႔ ကင္တီးမွာထိုင္။ တခါတေလ သူတို႔ဆီ အလည္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔

ထိုင.္ .. စိတ္က်ရသမွ်ေတြ အျပန္အလွန္ ရင္ဖြင့္ၾက။ လိႈင္မွာဆိုလည္း လူငယ္ကင္တီးတခုတည္းပဲ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕
ဖြင့္တယ္။ အဲဒီမွာပဲ ေက်ာင္းကို လာခ်င္လို႔ အေၾကာင္းရွာျပီး က်မဆီ လာ လာ လည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ... ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔
ထိုင္။

သူတို႔ေတြကလည္း

စိတ္ေလသမွ်ေတြ

ရင္ဖြင့္ၾက။

ျပီးေတာ့

ေပ်ာက္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေျပာၾက။

ေတာခိုတဲ့အထဲ ပါသြားသလား..။ ေသဆံုးသြားၾကတဲ့အထဲမွာလား..။ မေၾကျငာဘဲ အဖမ္းခံထားရတဲ့ အထဲမွာပဲလား.....။

တကယ္ကိုပဲ... "သူဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိေတာ့ျပီပဲ.. (လြမ္းမိတယ္) ဂ်ပ္စင္ထိပ္က လရိပ္ျပာရယ္.." ဆိုသလို...... က်မတို႔
ခံစားေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေျခာက္ျခား ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ..။
အဲဒီကာလတေလွ်ာက္ က်မတို႔ဆီမွာ စိတ္က်ခံစားခ်က္ေတြ ဖိစီးတာမွာ တူေနၾကတာ.. ပိုေတြ႔လာရ။

ျပီးေတာ့ ကိုယ၀
့္ န္းက်င္က စာေပေလာကသားေတြဆီအထိ ေလလြင့္စိတ္က်မႈေတြ ေလးေလးလံလံ ဖိစီးေနခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ

ၾကာလာခဲ့။

(ျဖစ္ခ်င္ေတာ့

အာဏာသိမ္းျပီး

မေရွးမေႏွာင္းမွာ

က်မအေဖ..

ကုန္တိုက္ၾကီးမ်ားေကာ္ပိုေရးရွင္းရဲ႕ ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားေရးမွဴးရာထူးကေန ျပဳတ္သြားပါတယ္.. အေၾကာင္းက သပိတ္တုန္းက
၀န္ထမ္းသမဂၢမွာ

ဥကၠ႒လုပ္မႈပါ..

(အေဖကေတာ့

အဲဒီအခ်ိန္

လက္ထဲ

ပိုက္ဆံတျပားမွ

မရွိေအာင္

ဆင္းရဲေပမဲ့

စိတ္က်ပံုမရလွပါ...) အဲလို ရာထူးကေန ျပဳတ္သြားရတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ပါတယ္)။ က်မရင္ထဲ ဘာမွန္းမသိတဲ့
အစိုင္အခဲတခု တျဖည္းျဖည္း တည္လာခဲ့။
၁၉၈၉ မတ္လ ၁၃ရက္ (တနလၤာေန႔)။

ကိုဖုန္းေမာ္တို႔

မွတ္မွတ္သားသား

က်ဆံုးတာ

၁ႏွစ္ျပည့္တဲ့

တခုေတာ့

အခမ္းအနား။

RIT

ေက်ာင္း၀င္းထဲ

အဲဒီေန႔ကို

ျမန္မာႏိုင္ငံ

ထင္က်န္ခြင့္

လူ႔အခြင့္အေရး

ရခဲ့ပါတယ္။

အထိမ္းအမွတ္ေန႔

သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မ မွတ္မိသေလာက္ အဲဒီပဲက
ြ ို အန္တီစုနဲ႔ ဘဘဦးတင္ဦး၊ ဘဘဦးၾကည္ေမာင္တို႔ လာတယ္။
ကိုမိုးသီးဇြန္

လာတယ္။

ေနာက္

ကိုမင္းကိုႏိုင္၊

ကိုကိုၾကီး

ျပီးေတာ့

စက္မႈတကၠသိုလ္က

ထင္ထင္ရွားရွားရွိတဲ့

ေက်ာင္းသားေတြ.. (မွတ္မိသေလာက္ ကဗ်ာေရးတဲ့ ဒတၳနဲ႔ ခ်ိဳတူးေဇာ္)။ အဲဒီေန႔က ေကာ္မီတီေလးတခု ဖြဲ႔တာလည္း

မွတ္မိတယ္။ ၁၃ဦးေကာ္မီတီလို႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က အတည္ျပဳ ေျပာျပပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းထဲက
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း တက္ၾကပါတယ္။ ေျခာက္ေသြ႔ တိတ္ဆိတ္ ေနခဲ့တဲ့ RIT ေက်ာင္း၀င္းေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ စစ္တပ္
ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့

ၾကားကပဲ လူပင္လယ္ၾကီး ျဖစ္သြားရတဲ့ေန႔။ ရံုးဖြင့္ရက္မို႔လည္း လူပိုမ်ားသြားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။

က်မကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းသြားမယ္လို႔ အိမ္ကထြက္လာျပီး ေက်ာင္းမသြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ေန႔။ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထျပီး မ်က္ရည္
ျပန္က်ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေပါ့။ အဲဒီေန႔မွာ ေသြးေတြ ျပန္ေႏြး...။ ကမၻာမေၾကဘူးးး သီခ်င္းကို မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဆိုခဲ့ၾကတဲ့ေန႔။
က်မစိတ္ထင္ေတာ့ စစ္ေသြးၾကြအာဏာပိုင္ေတြဟာ သူတို႔ ၆၂ကတည္းက ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕

အမွန္တရားျမတ္ႏိုးမႈ၊ ရဲရင့္မႈနဲ႔ စုစည္းညီညြတ္မႈေတြကို တၾကိမ္ျပီးတိုင္း ပို ပို တင္းက်ပ္ျပီး ႏွိပ္ကြပ္တယ္..။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္..။

ဖ်က္ဆီးတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္ပ
့ ဲ ၈၈ စက္တင္ဘာ၁၈မွာ အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ ၁၉၈၉ရဲ႕ ဇြန္လထဲမွာ တကၠသိုလ္က
ဆရာေတြ ေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားဆံုးပါတဲ့ လူဖမ္းပြဲ လုပ္ပါေရာ။ ဇာတ္လမ္းေတြခင္း။ ကြန္ျမဴနစ္ေတြလို႔ ေၾကညာာ။
ရာဇ၀တ္သားေတြလို ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်လိုက္ပါတယ္။ က်မျဖင့္ သတင္းေတြၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္တလည္လည္ေပါ့။
ၾကည့္ပါဦး..

က်မတို႔ရဲ႕

သိပ္ခ်စ္တဲ့

သူငယ္ခ်င္း...

အင္မတန္မွ

ေအးခ်မ္းျပီး

လူတဘက္သားကို

ခ်စ္ခင္ေလးစား တတ္လွတဲ့သူ ယင္းမာကလည္း တိုင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲ က်ေအာင္ လုပ္တဲ့အထဲ ပါသတဲ့။ ေနာက္..
ကိုတင္ေအး.. ကိုညိဳထြန္း..၊ ေနာက္ ျမန္မာစာဌာနကဆရာပဲ ျဖစ္ျပီး က်မ အင္မတန္ ေလးစားခ်စ္ခင္တဲ့ အကိုတေယာက္..၊
ေနာက္

ကဗ်ာေရးဖက္

ေျမျမွဳပ္ေပးမိလို႔

သူငယ္ခ်င္း

ထပ္အဖမ္းခံရျပန္ျပီ။

ေအာင္ေက်ာ္ဆန္း(ျမင္းျခံ)ဘာအမႈမွန္းလဲ

မသိ။

ခုေတာ့

အဲလိုပဲ

နာဂစ္ကိစၥမွာ

RIT

ေရွ႕က

အေလာင္းေတြေကာက္ျပီး

ေန၀န္းႏွင္းဆီစာအုပ္ဆိုင္ေရွ႕

ဗာဒံပင္ေလးေအာက္က စကား၀ိုင္းမွာ အၾကမ္းတအိုးနဲ႔ ထိုင္ရင္း ျငိမ္ေနတတ္တဲ့ ေဒါက္တာေဇာ္မင္း၊ RIT ခ်ည္ထည္ဌာနက
ဆရာတေယာက္လည္း ပါေသး (ပါပါက အံ့ၾသျပီးေတာ့... သူက သိပ္ေအးတဲ့ ဆရာေလး.. လို႔ တဖြဖြ ေျပာတယ္)။

ေနာက္ေတာ့ က်မနဲ႔အတူတူ စာဖတ္ဖက္ ညီအမလိုခင္တဲ့ တေယာက္(သူလည္း အင္မတန္ေအးခ်မ္းတာ.. က်မလိုေတာင္
မစြာ)လည္း ပါေနျပန္တယ္..။ ဘုရားေရ.. တိုင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲခ်မယ့္သူေတြကလည္း ပညာတတ္.. လူေအး.. စာဖတ္သန္
ပညာဥာဏ္ရွိသူေတြ ခ်ည္း..။ ျပီးေတာ့ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားၾကီးပါတာ..။ ဇူလိုင္လ -၂၀ရက္မွာက်ေတာ့
အန္တီစုကို တိုင္းျပည္မျငိမ္မသက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ပါသတဲ့။
အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ က်မ တကယ္ပဲ တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ တခ်ိန္လံုး စိတ္ေတြနာ.. ေဒါသေတြ

ျဖစ္..။

၃၃ခ်က္လို႔

အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ က်မတို႔ ဆရာ ဆရာမေတြ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုမွာ ပါတယ္ မပါဘူး.. ဆိုတဲ့

အလြယ္ေခၚၾကတဲ့

ပံုစံတခု

ျဖည့္ၾကရပါတယ္။

က်မတို႔အဖြဲ႔အားလံုး

ျဖည့္တာကေတာ့

ပါခဲ့တယ္...

ပဲ။

ဘယ္ႏွၾကိမ္လဲဆို မမွတ္မ.ိ ... ပဲ..။ ကိုမင္းသိုက္မြန.္ . ဆိုရင္ တရားေဟာတာပါ ထည့္ျဖည့္လိုက္ေသး။ တခ်ိဳ႕ေတြ အဲဒ၃
ီ ၃ခ်က္နဲ႔
အလုပ္ျပဳတ္ၾကပါတယ္။

အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက

က်မတို႔

တေယာက္မွ

အလုပ္မျပဳတ္ခဲ့ၾကပါ။

အဲဒီရက္ပိုင္းေတြ ေက်ာင္းသြားေတာ့လည္း က်မ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ခံစားရတာေတြပဲ မ်ားေနပါတယ္။

ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ရက္ထဲ

အလုပ္က

မရွိ။

အဲဒီရက္ပိုင္း

ျပန္ဖတ္သမွ်

စာအုပ္ေတြကလည္း

အေရွ႕က

ေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ..၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား..၊ ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္...၊ တို႔ေခတ္ကိုေတာ့
ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ...၊ ေကဖြဲ႔ဆိုသီ..၊ ကက္စထရိ.ု .၊ ေအာင္သန္းရဲ႕ ေအာင္ဆန္း..၊ ရုပ္ပံုလႊာ..၊ ျပိဳမွာေလလားမိုးရဲ႕..၊
ပန္းေတြနဲ႔ေ၀..၊ ျမိဳင္..၊ မ်ိဳသိပ္စိတ.္ . စံုေနေရာ..။ စိမ္ျပီး ဖတ္ျဖစ္တာက ေတာ့ ျပိဳမွာေလလားမိုးရဲ႕ နဲ႔ ေနရစ္ေတာ့ ျမသီလာ..
ေပါ့။

စာအတိုအစေတြ

အဲဒီ ဖတ္သမွ်စာေတြရဲ႕ သြယ္၀ိုက္တဲ့ တြန္းအားေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕။ က်မ ကဗ်ာေတြ ေရးျဖစ္.. ၀တၳဳတိုမျဖစ္တဲ့
ေရးျဖစ္။

အနားမွာ

ရွိေနတဲ့သူက

ဘာေတြေရးလဲလို႔ေမးေတာ့

"သိေတာ့ပါဘူးကြာ..

ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေရာ.. ေက်ာင္းကိုေရာ လြမ္းတာေတြ" လိ႔ု ေျဖမိတယ္။ သူက ယူဖတ္ျပီး ထူးထူးဆန္းဆန္း.. "မင္း
လံုးခ်င္းေရးပါလား.. " တဲ့။ "ျဖစ္ပါဘူး.. မေရးတတ္ဘူးထင္တယ္.." လို႔ ေျဖမိတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မတို႔အကိုတေယာက္
ေရာက္လာတယ္။ သူက စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရး လုပ္ေနတာ။ အကိုက က်မကို ေမးတယ္.. လံုးခ်င္းလုပ္မလား..တဲ့။

ဒီေတာ့မွ က်မ နည္းနည္း စိတ္ကူးမိသြားတယ္။ စမ္္းၾကည့္မယ္..ေပါ့။ အိမ္ေထာင္ဖက္ကလည္း ဒီတခါေတာ့

အားေပးတယ္။ ငါကူပါ့မယ္ကြာ..တဲ့။ သူက က်မေရးထားတာေတြကို ေသခ်ာ ထပ္ျပီး.. ဒီမွာၾကည့္စမ္း.. မင္း ဇာတ္ေကာင္

ထည့္လိုက္ရင္ ဒါ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ျပီတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ လံုးခ်င္းစေရးေတာ့တာပဲ.. ေန႔ေန႔ ညည...။ စိတ္ထဲ က်ပ္သိပ္ေနတာေတြ
ေဖာက္ခ်လိုက္ရသလိုပဲ..။
ေရးခ်င္တာေတြအားလံုး
အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့

က်မအနား၀န္းက်င္က

၀ုန္း၀ုန္း

၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔

လူငယ္ေတြရဲ႕

ေရးပစ္လိုက္တာ။

အဲဒီလံုးခ်င္းအေၾကာင္း

ေက်ာင္းအလြမ္းေတြ..

ေရးေနတုန္း

ထည့္ေျပာလိုက္ေသး။

စိတ္က်အနာေတြ...

မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ
(အဲဒီတုန္းက

ကိုဟိန္းလတ္က
ကိုဟိန္းလတ္က

ၾကည္ေအး=ဂ်ဴး=ေမျငိမ္းလို႔ လုပ္ခ်လိုက္တာ.. ေတာ္ေတာ္ အေျပာခံလိုက္ရပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ အားနာစရာ။

က်မက ေပါက္စန။ (ေဒၚ)ၾကည္ေအးနဲ႔ (မ)ဂ်ဴးက ကို္ယ့္ထက္ အမ်ားၾကီး ပညာ သမၻာၾကီးသူေတြ..။ က်မ အက်ပ္ရိုက္
ခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မေျဖခ်င္လည္း ျငင္းလို႔ရရက္နဲ႔။ မသိနားမလည္ခဲ့တာေပါ့ေလ။ မာယာက အဲဒီ အင္တာဗ်ဴး ပထမပိုင္း
တင္ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္)။

အဲလို အင္တာဗ်ဴးထဲ ေၾကာ္ျငာ၀င္သလို ထည့္ေျပာလိုက္မိေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပီးဆံုးေအာင္ လုပ္ရေတာ့တာ..။

ဒါနဲ႔ပ.ဲ ... သီခ်င္းႏွင္းဆီ.. ျဖစ္ခဲ့။ ၁၉၉၀ ဧျပီလမွာ သီခ်င္းႏွင္းဆီ လံုးခ်င္း၀တၳဳ ထြက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ (သီခ်င္းႏွင္းဆီထဲ
မွတ္မွတ္ရရ

တခုက

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ

Great

Depression

in

1988

ဆိုတာေလး

ထည့္ေရးတာကို

စိစစ္ေရးက

မျဖဳတ္လိုက္တာကို မွတ္မွတ္ရရ)။ သီခ်င္းႏွင္းဆီ၀တၳဳကို မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ေၾကာ္ျငာေတာ့ စာသားက...
ဒါဟာ .. ေမာင္ဖန္ဆင္းတဲ့ သီခ်င္း …
ႏွင္းဆီ ဆုပ္ကိုင္ပိုင္စိုးလိုတဲ့ အရာ .. ။

(ပန္းခ်ီ ျမင့္ေမာင္ေက်ာ္ပါ)
ေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ အားေပးမႈေၾကာင့္ပါပဲ..။ ေမျငိမ္းရယ္လို႔ လံုးခ်င္းေလာကထဲ ေရာက္လာတာ။
သီခ်င္းႏွင္းဆီေလးက

မသပ္မယပ္နဲ႔ေပမဲ့

ေမျငိမ္းကို

လံုးခ်င္းေလာကထဲ

ဆက္ရပ္တည္လို႔

ရေလာက္တဲ့

ေအာင္ျမင္မႈေလးေတာ့ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အျမတ္ဆိုလို႔ အဲဒီကာလထဲ အားလပ္ေနတာမို႔ စာေပေလာက ၀န္းက်င္ထဲ ပိ၀
ု င္ျဖစ္ျပီး
သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြ

ရလာတာပါပဲ။

ထိုင္စရာ

"ေလထန္ကုန္း"

တိုးလာတဲ့

အခ်ိန္ေပါ့။

(တကယ္ေတာ့

လံုးခ်င္းေရးေနရတာကို ေပ်ာ္ပိုက္ေပမဲ့ ထုတ္ေ၀တဲ့အပိုင္းကို စိတ္ညစ္လို႔မို႕ လံုးခ်င္းေလာကကို စိတ္ပ်က္ပါတယ္)။

က်မက

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၅)
၁၉၉၀။
အဲဒီႏွစ္ကေတာ့ က်မအတြက္ ျပန္ျပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားရွိလာတဲ့ ႏွစ္ပါ။ ၉၀ ႏွစ္ဆန္း ေဆာင္းရက္ေတြထဲမွာပဲ

မဟာ၀ိဇၨာတက္ေနဆဲ ဆရာဆရာမေတြအတြက္ မဟာ၀ိဇၨာတန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေပးပါတယ္။ မိန္းထဲမွာ သြားတက္ ရမယ္။ On

Duty ေပးမယ္တဲ့။ (က်မအၾကိဳက္ေပါ့)။ ဆရာ ဆရာမ မဟုတ္ရင္ေတာ့ တက္ခြင့္မရပါဘူး။ (အခြင့္ထူးခံေတြေပါ့.. အဲလို
အခြင့္အေရးယူရတာမ်ိဳးကိုေတာ့

မၾကိဳက္ပါဘူး)။

ေက်ာင္းသားေတြ

မရွိဘဲ

ေက်ာင္းၾကီးကေတာ့ အတန္းတခ်ိဳ႕ ျပန္ဖြင့္တယ္ဆိုေပမဲ့လည္း ေျခာက္ေျခာက္ ကပ္ကပ္ပါပဲ။

ဆရာဆရာမေတြခ်ည္းသာရွိတဲ့

ေက်ာင္းျပန္တက္ရမယ္ဆိုေတာ့ မႏွစ္က စာေမးပြဲက်ထားတဲ့ က်မရယ္.. ဂုဏ္ထူးတန္း ေအာင္ထားတဲ့
သူငယ္ခ်င္း ဆရာတေယာက္ (က်မတို႔က အရွည္ၾကီးလို႔ ေခၚတယ္)ရယ္.. မဟာ၀ိဇၨာ နားထားျပီးမွ ျပန္တက္တဲ့ ဌာနက
ဆရာမ(မႏြဲ႕)ရယ္.. သံုးေယာက္... မဟာ၀ိဇၨာ ျပန္တက္ရပါတယ္။ က်မဘ၀တေလွ်ာက္ စာသင္သား လုပ္ခဲ့ရသမွ်ထဲမွာ

အဖိုးတန္ဆံုး သင္ယူရတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္.. သံုးေယာက္တည္း။ ၾကိဳးလည္း သိပ္ၾကိဳးစားရတာေပါ့။
သင္ရိုးေတြက မႏွစ္ကနဲ႔မတူေတာ့ ပိုေကာင္းသြားပါတယ္။ က်မ မသင္ရေသးတာေတြမို႔ စိတ၀
္ င္စားစရာေပါ့။ က်မက Paper

one ကို အၾကိဳက္ဆံုး။ ေရွးစကားေျပအေရးအဖြဲ႔၊ စကားေျပသေဘာတရား စကားေျပအတတ္ပညာ၊ စာေပေ၀ဖန္ေရး နဲ႔
ေခတ္သစ္စာေပ သေဘာတရား(Modern Literary Theory)။ အဲဒီ Paper One က ဆရာေတြက Reference ေတြ ေပးျပီး

ကိုယ့္ဘာသာ စာျပင္ရတဲ့ ဘာသာတြဲပါ။ စာေမးပြဲမွာေျဖရင္ ေမးခြန္းက Unseen လာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဂုဏ္ထူး ထြက္ဖို႔
အင္မတန္ ခဲယဥ္းပါတယ္။ ထြက္ေလ့လည္း မရွိပါဘူး။ (ဒီေနရာမွာေတာ့ တကယ္ ၾကြားခ်င္ပါတယ္.. အဲဒီႏွစ္မွာ က်မ Paper
One ဂုဏ္ထူးထြက္ပါတယ္ :P )။
စိတ္အ၀င္စားဆံုးကေတာ့ ဆရာေဇာ္(ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္)နဲ႔ သင္ရတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ စာ နယ္ ဇင္းေတြမွာ

စာေရးရတာကလည္း အားရပါးရ မရွိတဲ့အခ်ိန္။ ဆရာက Post Modern နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စာေတြ ေရးေနခ်ိန္... က်မတို႔ကို

သင္ရတာကလည္း Modern Literary Theory... ဆိုေတာ့ အကိုက္ေပါ့။ ဆရာ့အတန္းခ်ိန္ဆိုရင္ ဆရာက က်မတို႔ထိုင္တဲ့
ခံုတန္းနားမွာ

ကုလားထိုင္ခ်။

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ

ထိုင္သလိုပဲ

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး

တေစာင္းမက်တက်ေလးထိုင္ျပီး

ေျပာေတာ့တာ.. အမ်ားၾကီးး (ေနာက္ပိုင္း ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ဖတ္စာ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေပါ)့ ။ Lecture
ေပးေနတာနဲ႔ မတူဘဲ အခါတိုင္း လက္ဘက္ရည္ဆင
ို ္မွာ ေျပာသလိုပဲ... ေလေအးေအးေလးနဲ႔ ေျပာသြားတာ။ အမ်ားၾကီး..။

က်မတို႔က အဲဒါကို lecture လိုက္ရတာေပါ့။ က်မ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ နည္းနည္း ခက္တယ္တဲ့။
က်မအတြက္လည္း ခက္ေတာ့ ခက္တာပါပဲ..။ ဒါေပမဲ့ က်မက စိတ၀
္ င္စားတာကိုးး။ ေနာက္ က်မ စိတ္ပါလက္ပါအရွိဆံုး
အခ်ိနက
္ ဆရာေအး(ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)ရဲ႕ စကားေျပသေဘာတရား စကားေျပအတတ္ပညာ.. အခ်ိန္။

က်မသူငယ္ခ်င္း အရွည္ၾကီးကေတာ့ ေက်ာက္စာနဲ႔ ဘာသာေဗဒမွာ အားသန္တယ္။ ေနာက္ မႏြဲ႕ကေတာ့
ကဗ်ာ အားသန္တယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔ သံုးေယာက္ Assignment ေတြေရးတဲ့အခါ.. စာေတြျပင္ဆင္တဲ့အခါ သိပ္
အဆင္ေျပတာေပါ့..။ ကိုယ္သန္တဲ့ဘာသာရပ္ ကိုယ္တာ၀န္ယူျပီးျပင္ၾကတာ..။ က်မဘ၀မွာ ကံေကာင္းတာ တခုက အနားမွာ

အေပါင္းအသင္းေကာင္း အျမဲေတြ႔ရတာပဲ။ စိတ္ပုပ္ျပီး စာလွ်ိဳထားတတ္တယ္ဆိုတဲ့သူမ်ိဳး မေတြ႔ရတတ္ပါ။ အဲဒီတုန္းကလည္း
က်မတို႔ သံုးေယာက္မွာ မႏြဲ႕က အသက္အၾကီးဆံုး.. က်မက အငယ္ဆံုး။ တကယ့္ ေမာင္ႏွမေတြလိုပဲ။ ဆိုေတာ့ က်မကို
အလိုလုိက္ၾကတယ္။

ညွာၾကတယ္။

သိပ္

စိတ္ခ်မ္းသာစရာ

ေကာင္းခဲ့တဲ့

ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြပါပဲ။

က်မအတြက္

အဲဒီကာလမွာ ပိုတန္ဖိုးရွိတာကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ ရင္းနဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ရတာကိုပါ။
ခါတိုင္းလိုပဲ

မနက္ခင္း

ေက်ာင္းခ်ိန္၉နာရီမထိုးခင္

ေက်ာင္းကို

ေစာေစာလာ။

ကင္တီးမွာ

ထိုင္။

လက္ဘက္ရည္ေသာက္။ ကိုယ့္လိုပဲ ေက်ာင္းေစာလာတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ေမွ်ာ္။ အဲဒီတုန္းက က်မနဲ႔ အေစာၾကီး
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ဖက္က ေက်ာင္းေစာေစာလာတတ္တဲ့ ဆရာဦးထြန္းျမင့္ (တကၠသိုလ္မင္းေမာ္)၊ က်မတို႔က 'ဗိုလ္တိုး'
လို႔ ေခၚတဲ့ ဆရာ ဦးေအာင္ေက်ာ္တိုး(ႏုႏုရည္-အင္း၀ ရဲ႕ ခင္ပြန္း)၊ ေနာက္ အတန္းေဖာ္ အရွည္ၾကီးရယ္..။ မိန္းထဲက

ဆရာသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ရယ္။ ေန႔တိုင္း စကားေတြက ေျပာမကုန္။ စကားလက္စ မသတ္ခင္ အတန္းခ်ိန္ေရာက္လို႔ ထ ထ
ေျပးရရင္ေတာင္ ေနာက္ဆံတငင္ငင္ နဲ႔ေပါ့။

အဲဒီ စကား၀ိုင္းေတြကေနပဲ က်မ ၀တၳဳေရးစရာ Inspiration ေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့တာ..။ အထူးသျဖင့္
ဗိုလ္တိုးဆီက။ ဗိုလ္တိုးက စိတ္ပညာဌာနက ဆရာ။ စကားေျပာကလည္း ေကာင္း။ က်မကလည္း စိတ္ပညာပိုင္းကို
စိတ္၀င္စားေတာ့
ဗိုလ္တိုးဆီက

ဗိုလ္တိုးေျပာတဲ့

ၾကားရတဲ့

အေၾကာင္းအရာေတြက

အထဲကေန

ေကာင္းကင္နိဒါန္း)အေၾကာင္း

Character

ေျပာပါဦးမယ္။

ပရိသတ္ကေတာ့ သိပ္မတုံ႔ျပန္ခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြေပါ့။

၀တၳဳေရးခ်င္စရာ

ရျပီး

ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့

အဲဒ၀
ီ တၳဳႏွစ္အုပ္က

ေကာင္းေနတတ္

လံုးခ်င္း၀တၳဳႏွစ္ပုဒ္

က်မေရးခဲ့သမွ်ထဲမွာ

တယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ

(မီးခိုးေငြ႔

မီးခိုးမွ်င္

အၾကိဳက္ဆံုး

နဲ႔

ျဖစ္ျပီးေတာ့

ညေနဆိုရင္ေတာ့ အတန္းျပီးတဲ့ ၃နာရီကေန ၄နာရီခြဲ ရံုးဆင္းခ်ိန္အထိ ကင္တီးမွာ ထိုင္ၾက။ ရံုးဆင္းခ်ိန္က်မွ

ဌာနရံုးခန္းမွာ အဆင္းလက္မွတ္ သြားထိုးျပီး ျပန္ၾကပါတယ္။ ျပန္ရင္ေတာ့ အားလံုးက အိမ္ျပန္တာပါ။ က်မကေတာ့
အိမ္မွာလည္း

ဘာမွလုပ္စရာမရွိတဲ့သူမို႔

အျပန္လမ္းမွာ

အင္းစိန္လမ္းမၾကီးေပၚ

လွည္းတန္းေစ်းနားက

ျပံဳးပန္းတရာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဘက္ ၀င္ေခ်ာင္းေသးတာ.. အဲဒီ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္အ၀င္၀ လမ္းနဲ႔ကပ္ေနတဲ့ စားပြဲေလးမွာ
ကိုစိန၀
္ င္း(ေမာင္စိန၀
္ င္း-ပုတီးကုန္း)
ကားအက်ပ္ကိုေရွာင္ဖို႔

ထိုင္ေနက်ေလ။

ေစာင့္ရင္း..

ကိုစိန္၀င္းေရာက္ေနျပီီ

စကားလည္းေျပာရင္းေပါ့..

က်မအတြက္ေတာ့ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္ အကို တေယာက္ ပါပဲ... ။

ဆိုရင္ေတာ့

က်မက

လက္ဘက္ရည္၀င္ေသာက္တာပဲ၊

ရံုးဆင္းခ်ိန္

ကိုစိန္၀င္းကလည္း

ကိုစိန၀
္ င္းနဲ႔ကလည္း စကားေျပာလို႔ သိပ္ေကာင္းတာ။ သူနဲ႔ က်မက အေရာင္အေသြး အေတာ္တူတယ္။
ေရးခ်င္တာလည္း

အခ်စ္၀တၳဳ..

ၾကိဳက္လိုက္ရင္လည္း

ခံစားခ်က္အေျခခံတဲ့

စာအမ်ိဳးအစားေတြ..

သီခ်င္းေတြ

ပန္းခ်ီေတြဆိုလည္း ၾကဳိက္တဲ့အမ်ိဳးအစား ပံုစံေတြ တူတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုစိန၀
္ င္းက Realism ကို ပိုအားသန္ျပီး က်မက
Romanticism ကို ပိုအားသန္တာေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ အဲဒီအခါ ၀တၳဳတိုေတြမွာ Message ပါသင့္ မပါသင့္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ
ေျပာျဖစ္တယ္။ ကိုစိန၀
္ င္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က အျငင္းမထူဘူး။ သူယံုၾကည္ရာကို ေလေအးေအးနဲ႔ ေျပာတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့
သူမ်ားအေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့မွမေျပာဘူး။ ျပီးေတာ့ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ရိုးသားတယ္။ ဟန္မရွိဘူး။ အထူးသျဖင့္

သမားဂုဏ္ ျပတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ သူနဲ႔စကားေျပာရင္ က်မကခ်ည္း ေျပာတာမ်ားတယ္။ သူက က်မေမးမွ ေျပာတာမ်ိဳး..
တိုက္ဆိုင္မွ

၀င္ေျပာတာမ်ိဳး။

သူနဲ႔

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္လည္း

သူေျပာသမွ်

သူတို႔ေခတ္

ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔

စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ၾကားရ ေတြ႔ရတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒါဟာ ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ တကၠသိုလ္သမိုင္းတခုပဲ မဟုတ္လား။
တခါတေလေတာ့ ေန႔လယ္ပိုင္းမွာ အတန္းေတြ မရွိ ျဖစ္တတ္တယ္။ တပတ္မွာ ၁ရက္ ၂ရက္ေလာက္။
အဲဒီအခါ က်မက BED(ပညာေရးတကၠသိုလ္)ကင္တီးမွာ သြားထိုင္တယ္။ အဲဒီမွာက ကိုဟိန္းလတ္(အခု... ေပၚျပဴလာ

ဂ်ာနယ္.. ရတီမဂၢဇင္းေတြရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္) ရွိတယ္ေလ။ မေဟသီအင္တာဗ်ဴးေနာက္ပိုင္းမွာ က်မက ကိုဟိန္းလတ္နဲ႔
ခင္သြားတယ္။ ကိုဟိန္းလတ္က အဲဒီတုန္းက ပညာေရးသုေတသနဗ်ဴရိုမွာ ရွိ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ
ကိုဟိန္းလတ္ရယ္..

ပညာေရးတကၠသိုလ္က

သူငယ္ခ်င္းဆရာမ

တခ်ိဳ႕ရယ္..

ထိုင္တတ္တယ္။

အဲဒီ၀ိုင္းေတြမွာေတာ့

ကိုဟိန္းလတ္က ဦးေဆာင္ စကားေျပာ သူ။ ကိုဟိန္းလတ္က စာဖတ္နာ.. အေပါင္းအသင္းစံ.ု .. အေတြ႔အၾကံဳ စံုတဲ့သူဆိုေတာ့
သူျဖတ္သန္းခဲ့တာေတြကို ေျပာ။ က်န္တဲ့သူ ေတြက နားေထာင္သူေတြ။

BED မွာ သြားထိုင္ရင္ က်မ သေဘာက်တာတခုက ကင္တီးေနာက္ေပါက္ကေနထြက္ျပီး TTC ေက်ာင္းေတြ

ေဆး(၁)ေတြ ေနာက္ဘက္က ပိေတာက္လမ္း(သထံုလမ္း)အတိုင္း တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းဘက္ ေလွ်ာက္ထြက္ ရတာကိုပါ။
(RC-3 မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက မိန္းထဲကို လာလည္ရင္ ေလွ်ာက္ေန ျဖတ္ေနက် လမ္းအတိုင္းေပါ့)။ ေ၀းေပမဲ့ ေလွ်ာက္လို႔

ေကာင္းတယ္။ လမ္းမွာ BOC ေကာလိပ္ေနရာကို ျဖတ္ေက်ာ္ခ.ဲ့ .. ေဘာလံုးကြင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့... လိုင္းေပါက္ ၀န္ထမ္း
အိမ္ရာကို ျဖတ္ေက်ာ္ခ.ဲ့ .။ တကၠသိုလ္ေဆးရံု၀င္းကို ျဖတ္ခဲ့။ ေက်ာင္းပိတ္ကာလမို႔ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ လူရွင္း ကားရွင္း
ရွိေနတတ္ေတာ့

ပိုေကာင္းတာေပါ့။

ေျပေပ်ာက္သြားသလို

ခံစားရေသး။

ဟိုေငးဒီေငး

ျပီးေတာ့

ဟိုေတြးဒီေတြး...

လံုးခ်င္းေရးဖို႔

ဘ၀အေမာေတြေတာင္မွ

ဇာတ္လမ္းတပုဒ္

စိတ္ကူးရတာလည္း

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

အဲဒီ

လမ္းေပၚ

ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ပါပဲ။ ဒုတိယအုပ္ ပကတိျမားေပါ့။ အဲလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚေရာက္ရင္ ပုဂံလမ္းမွတ္တိုင္ကေန
၄၅ကား ေစာင့္စီးျပီး အိမ္ျပန္။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ဖို႔အေရးလည္း ေလွ်ာက္ရေသးတာပဲေလ။ ဘီပီအိုင္မွတ္တိုင္ မွာဆင္းေတာ့
ေက်ာင္း၀င္းေရွ႔က

ဆင္းရဲသားဂိတက
္ ေလးက

ပိတ္လိုက္ျပီမို႔

အရင္လို

အလြယ္ေလး

ေက်ာင္းထဲ

မေရာက္ေတာ့။

ဂိတ္မၾကီး(ဦးလူေပါဂိတ္လို႔ ေခၚၾကတယ္)ဆီကို တပတ္ၾကီးေလွ်ာက္ျပီး ေက်ာင္းထဲ၀င္.. Block ေတြကို အလ်ားလိုက္ျဖတ္..
ေရပန္းစင္ရွိတဲ့

အ၀ိုင္းေလးကိုျဖတ္..

ကင္တီးကေနဆင္း..

ေဘာလံုးကြင္း

ေဘးကေန

ဂ်ီေဟာေရွ႕ကိုျဖတ္...

အင္းး

ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေ၀းတာ။ က်မကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ ၾကိဳက္တဲ့သူမို႔ ေလွ်ာက္တာပဲ..။ တခါတေလေတာ့လည္း
ေမာတာေပါ့ေလ။

အဲဒီအခါ

ကဗ်ာဆရာ

ေမာင္ရန္ပိုင(္ ခုေတာ့

ေျခေထာက္သန္သတဲ့".. ဆိုတာ ေလးပဲ ေတြးရေသး..။
တခါတေလက်ေတာ့

ေန႔လယ္ပိုင္းအားျပီဆို

ဦးရန္ပိုင)္

ေရးတဲ့

ေျမနီကုန္း

ကဗ်ာထဲကလို

မပိုလမ္းမွာ

"ႏွလံုးသားသန္သူ

ရုံးခန္းဖြင့္ထားတဲ့

စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းတိုက္ကို သြား သြား ထိုင္တယ္။ အဲဒီမွာ မမိုး(မိုးမိုး-အင္းလ်ား)က ရံုးထိုင္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေမဦး(ေဒၚခင္ေဆြဦး)
ရွိတယ္။ မပုလဲ(ေဒၚခင္ေဆြဦးသမီး) ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ထိုင္ရင္း စကားေတြ ေျပာၾက။ က်မက မမိုးကို သိပ္ခ်စ္တယ္။

စိတ္ထားအင္မတန္လွျပီး ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ.့ . မမိုးဟာ က်မကိုစာေရးဆရာလုပ္ခ်င္စိတ္ေပၚေအာင္ တြန္းအားေပး ခဲ့ဖူးတဲ့
စာေရးဆရာလည္း ျဖစ္တယ္ေလ။ မမိုးရဲ႕ "နာမက်န္းသည္.. အိုႏွင္းဆီ" ကို ဖတ္ျပီး က်မ စာေရးဆရာ လုပ္ခ်င္စိတ္

ေပၚခဲ့တာ..။ ျပီးေတာ့ "ညီမေလးက အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္သတဲ့လား..." မွာ တုန္လႈပ္ခဲ့တာ။ "ပြင့္တခ်ိဳ႕ ေၾကြတခ်ိဳ႕"၊ "ေၾကြမလိုနဲ႔

ေ၀.. ေ၀မလိုနဲ႔ေၾကြ"၊ "ျငိမ္းကိုရွက္ပါ" ေတြမွာ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးခဲ့ရတာေလ။ ( ေနာက္ေတာ့ အဲဒ၉
ီ ၀ထဲမွာပဲ မထင္မွတ္ပါဘဲနဲ႔
မမိုးကို က်မတို႔ ဆံုးရႈံးခဲ့ရတာေပါ)့ ။ ျမသီလာနဲ႔ မဆိုင္လွေပမဲ့ ဒါဟာ ျမသီလာကိုခ်စ္တဲ့သူတေယာက္ လြင့္ေၾကြသြားရတာမို႔
ထည့္ေရးပါရေစေတာ့။
(အဲသလိုပဲ ျမသီလာနဲ႔ မဆိုင္လွေပမဲ့ ေနာက္တခု မေမ့ႏိုင္စရာ သမိုင္းတခုအျဖစ္ ထည့္ေရးခ်င္တာက ၁၉၉၀

ေမလ ၂၇ရက္မွာ ျပည္သူအားလံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရသြားခဲ့တဲ့
အေၾကာင္းပါပဲ)။

ကာလတခုပါ။

မဟာ၀ိဇၨာျပန္တက္ရတဲ့ အဲဒီ ၁၉၉၀ဟာ ပင္ပန္းေပမဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ အႏွစ္သာရ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔

စိတ္မေကာင္းစရာတခုကေတာ့

အခ်ိန္ကုန္ရင္း

၀တၳဳေတြ

၀တၳဳေတြ

ေရးျဖစ္လာသေလာက္

အမ်ားၾကီး

ကဗ်ာေရး

ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့

ႏွစ္လည္း

မထြက္ေတာ့တာပါပဲ။

ျဖစ္တယ္။

ကိုစိန္၀င္းစကားနဲ႔

ေျပာရရင္.. ဒါေတာင္ အခ်စ္ဦးက ကဗ်ာ...။ အဲဒီကာလမွာပဲ သီခ်င္းႏွင္းဆီက ေက်ာင္းပိတ္ ရက္ရွည္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္လို႔ထင္ပါရဲ႕။
ေစ်းကြက္ထဲမွာ ခပ္မွန္မွန္ေလး သြားေနသတဲ့။ မဆိုးဘူးဆိုပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ အကိုက ေနာက္တအုပ္လုပမ
္ လားတဲ့။

အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းတက္ေနရေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း လိုေနတဲ့အခ်ိန္။ ကိုယ္တိုင္က

လည္း စာပဲ ေရးခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ေရးခ်င္ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္ကလည္း ရွိထား..။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းစာ လုပ္ေနတဲ့
ၾကားထဲကပဲ ေနာက္တအုပ္ကို အလြယ္တကူပဲ ေရးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒါ ပကတိျမား... ေပါ့။

(ပန္းခ်ီ ျမင့္ေမာင္ေက်ာ္ ပါပဲ)
ပကတိျမားထဲက ဇာတ္လိုက္က ကိုယ္ အင္မတန္ ပိုင္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေရးခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေတြ

ထဲမွာ လက္အေတြ႔ဆံုးနဲ႔ ေရးရတာ အျမန္ဆံုးပါပဲ။ ေစ်းကြက္မွာလည္း စြံသား.. မဆိုးပါဘူး။ (က်မမွာ ေၾကာင္တဲ့တခ်က္က
လူကသာ ပိုက္ဆံမရွိတာ အဲဒ၀
ီ တၳဳကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔လို႔ လာ၀ယ္ေတာ့ မင္းသားက ကိ္ုယ္မၾကိဳက္တဲ့သူမို႔ ကိုယ့္ဇာတ္ေကာင္
ေနရာမွာ အစားမထိုးႏိုင္ပါဘူးဆိုျပီးေတာ့ မေရာင္းခဲ့ဘူး :D )။

၁၉၉၀ႏွစ္ကုန္ခ်ိန္မွာေတာ့

က်မက

မဟာ၀ိဇၨာတန္း

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကို

ေအာင္ခဲ့ျပီ။

Thesis

ေရးဖို႔ပဲ

က်န္ေတာ့တာေပါ့။ ျပီးေတာ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳႏွစ္အုပ္လည္း ထြက္ႏိုင္ခဲ့ျပီ။ ၀တၳဳတိုေတြလည္း အပုဒ္ ၃၀ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ အဲဒီ ၁၉၉၀
ထဲမွာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ သားၾကီးကို ကိုယ၀
္ န္ရွိလာတာပါပဲ။ သားၾကီးကိုယ၀
္ န္နဲ႔တုန္းက ပံုေလးေတြ
အမွတ္တရ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဗိုက္ထဲမွာ ေမာင္ထူးျမတ္ေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ တကၠသိုလ္ေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့မလိုလို ၾကားလာရတာ....။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၆)
၁၉၉၁ႏွစ္ဆန္းစ

ေန႔ရက္ေတြဟာ

က်မအတြက္ေတာ့

စိတ္လႈပ္ရွားစရာပါပဲ။

ေက်ာင္းကေန

မီးဖြားခြင့္လည္းရျပီ။ သားဖြားမီးယပ္ အထူးကုဆရာ၀န္မၾကီး ေဒါက္တာေဒၚစမ္းရီက Due Date ေပးတာ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၇။
က်မက Ultra Sound မရိုက္။ အနားမွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ေလာင္း ေတြက အားေပးတယ္။ မရိုက္နဲ႔ ေကာင္းတယ္တဲ့။
က်မဗိုက္ၾကီးက

အၾကီးၾကီးပဲ..။

ဒါေပမဲ့

က်မ

သိပ္

ေနလို႔

ေကာင္းတယ္။

က်န္းမာေရး သိပ္ေကာင္းတယ္။

အဲဒီ

မီးဖြားခြင့္ကာလထဲမွာပဲ က်မ မီးခိုးေငြ႔မီးခိုးမွ်င္ကို အျပီး ေရးတာပါ။ ညေနဆို ေက်ာင္းတပတ္ လမ္းေလွ်ာက္.. ေက်ာင္းေရွ႕က
ေရပန္းစင္မွာ တေမ့တေမာထိုင္ရင္း ေတြးရင္း မီးခိုးေငြ႔ မီးခိုးမွ်င္ကို အျပီးသတ္ႏိုင္ခဲ့တာပါပဲ။

(မ်က္ႏွာဖံုးဒီဇိုင္း- ေမာင္သီဟ ပါ)
ေျပာသာေျပာတာ.. က်မက မီးခိုးေငြ႔မီးခိုးမွ်င္ကို ေရးရတာ စိတ္အပင္ပန္းဆံုး။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ျပီး

အၾကိဳက္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ ၀တၳဳ။ အဲဒီထဲက ဇာတ္ေကာင္က Psychosis Character... က်မသူငယ္ခ်င္း အက္စ္ ခိုင္ျငိမ္း

စိတ္ဆိုးေလာက္တဲ့ ဇာတ္ရုပ္ေပါ့.. သူကေတာ့ စိတ္မဆိုးရွာပါဘူး။ အဲဒီထဲက ဇာတ္လိုက္နာမည္က ခိုင္ျငိမ္းေလ.. :P ။
(ေနာက္ပိုင္း အဲဒ၀
ီ တၳဳကို ဒါရိုက္တာ တေယာက္က ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ စီစဥ္ဖူးတယ္.. ဒါေပမဲ့ စိစစ္ေရးက တကယ့္ Theme ကိုမွ
ျပင္ခိုင္းတာ.. ျပင္မေပးႏိုင္လို႔ မရိုက္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး)။ အဲဒီ ၀တၳဳျပီးေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ လလယ္..။ ဒီလိုနဲ႔ Due date
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၇ရက္ေန႔ကို ေရာက္လာတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ Due date က တေပါင္းလျပည့္ည...။ အဲဒီေန႔မွာ က်မက
နည္းနည္းေလးမွေတာင္ သရိုးသရီမျဖစ္။ ျပီးေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားသြားခ်င္ေနတာလည္း အလြန္အမင္း...။
မာမာ(ေယာကၡမ)က မလုပ္ပါနဲ႔ သမီးရယ္လို႔ တား..။ က်မက သြားခ်င္..။ သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း

ကိုယ့္ဘာသာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရင္ တာ၀န္ယူႏိုင္ရင္ ၾကိဳက္တာလုပ္ေပါ့..။ အဲလ.ို .။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မတို႔ ေရႊတိဂံုဘုရား
တက္ျဖစ္သြားပါတယ္။
တခုခုျဖစ္လို႔ကေတာ့

တက္တာမွ

ဘယ္သူမွ

ဓာတ္ေလွကားနဲ႔

သနားမွာမဟုတ္တဲ့

မဟုတ.္ .။

အလုပ္ေပါ့။

ရိုးရိုးေလွကားနဲ႔။

ဘုရားဖူးျပီး

ကိုယ၀
္ န္က

ေန႔ေစ့လေစ့..။

အေနာက္ဘက္မုခ္ကေန

ျပန္ဆင္း..

အုန္းစိမ္းရည္ေသာက္ (ကိုယ၀
္ န္ေဆာင္က အုန္းစိမ္းရည္ ေသာက္ရတယ္ ဆိုလို႔)။ အိမ္ျပန္...။
ဒီေနရာမွာ က်မနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို က်မ ေျပာျပဖူးလို႔ သိေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတခု

ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အိ္မ္အျပန္

ေက်ာင္း၀င္း၀ေရာက္ေတာ့

လူရွင္းေနတာေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္သား ထံုးစံအတိုင္း Block

၁၀နာရီေက်ာ္ျပီ။

အျမဲတမ္းကလိုပဲ

ေရပန္းအ၀ိုင္းကို ျဖတ္ထြက္....

ျပီးေတာ့

လမ္းေလးအတိုင္း ရုပ္ရည္သန္႔သန္႔ လူငယ္ေလး တေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာေနတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

က်မတို႔

ဗိသုကာဌာနဘက္ဆင္းတဲ့

စၾကံ

ၤေလွကားဆီ

အလာ..။

ေရွ႔ကေနျဖတ္...

ေက်ာင္း၀င္းက

သီေရတာေတြရွိရာ

အေမွာင္ဘက္ကေန

ခေရပင္တန္း

ႏွစ္ေယာက္လံုး ဘသူမ်ားပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိလိုက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ RIT ၀င္းေလးက ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕
ရြာေလးတရြာလို ျဖစ္ေနတာမို႔လို႔ ၀င္းထဲမွာ ေနတဲ့သူေတြအခ်င္းခ်င္း တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သိပ္သိၾကပါတယ္။ ခု

လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ လူငယ္ေလးကိုေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး မသိၾကပါဘူး။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ ေက်ာင္းသားလည္း
မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ထူးျခားတာက သူက က်မတို႔နဲ႔ ခဲတပစ္သာသာေလာက္ပဲ ေ၀းေပမဲ့ က်မတို႔ကို နည္းနည္းမွ

လွမ္းမၾကည့္ဘူး။ သူ႔မ်က္ႏွာကလည္း နည္းနည္း ႏြမ္းေနသလိုပဲ။ သူ႔အမူအယာက က်မတို႔ကို မျမင္ဘဲ သူ႔စိတ္ကူးနဲ႔သူ
ေလွ်ာက္သြားေနသလိုမ်ိဳး။

အဲဒီခဏေလးမွာပဲ ရုတ္တရက္ က်မတကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းကနဲ ထသြားပါတယ္။ ျပီးေတာ့
ခႏၶာကိုယ္ထဲ စိမ့္ကနဲ...။ တမ်ိဳးၾကီးပဲ.. က်မ တခါမွ အဲလို မခံစားရဖူးပါ။ ေဆာင္းညမို႔ ရုတ္တရက္ ခ်မ္းသြားသလားလို႔ေတာင္

က်မေတြးလိုက္ပါေသးတယ္။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လည္း အဲဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ စကားမေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ
ခုန

လူငယ္ေလးက

ခေရလမ္းကေလးကေန

မီးေတြလင္းေနတဲ့

ပင္မေဆာင္ၾကီးဆီ

၀င္တဲ့

တံခါးေပါက္ေလးဘက္ကို

ခ်ိဳး၀င္လိုက္ပါတယ္။ ေအာ.. အေစာင္၀
့ န္ထမ္း အသစ္ ျဖစ္မယ္ လို႔ က်မ ေတြးလိုက္ပါေသးတယ္။ သူကေတာ့ ပင္မေဆာင္ထဲ
၀င္သြားပါျပီ။

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္

တိုင္ပင္ထားသလို

၀င္ေပါက္တံခါး

လည္း

စၾကံ ၤ

ေလးဆီ

ေလးေအာက္

ေရာက္ပါျပီ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ

ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့

က်မတို႔

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္

ႏွစ္ေယာက္

လက္ဆြဲျပီး

ေလွကားကေန အေျပးတပိုင္း ဆင္းခဲ့ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ၀င္ေပါက္ သံဘာဂ်ာတံခါးက ေသာ့ခတ္ပိတ္ထား
လ်က္ၾကီး ရွိေနျပီး အထဲမွာ ေလွ်ာက္၀င္သြား တဲ့ သူလည္း တေယာက္မွ ရွိမေနလို႔ပါပဲ..။
တကယ္ေတာ့ လူတေယာက္၀င္မယ္ဆိုရင္ တံခါး ေသာ့ဖြင့္ရမယ္.. သံတံခါးကို ဆြဲဖြင့္ရ ဦးမယ္.. ျပီးေတာ့
၀င္သြားတဲ့သူ လမ္းေလွ်ာက္သြားတာကို စၾကံ ၤတေလွ်ာက္ ျမင္ရဦးမယ္...။ အမေလး... ခုေတာင္ ၾကက္သီးထ လာေသး။
က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘာစကားမွမေျပာႏိုင္ဘဲ အေျပးတပိုင္းလာခဲ့ၾကတာ အိမ္ေရာက္တဲ့ အထိပါပဲ။ က်မတကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြ

ရႊဲလို႔..။ အိမ္က လူေတြက အံ့ၾသလို႔။ ဒီႏွစ္ေယာက္ ဘာျဖစ္လာလဲေပါ့။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေျပာျပေတာ့ အိမ္က အဖြားက
အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ၀
္ န္ေဆာင္ ညမထြက္ပါနဲ႔ ေျပာတာ.. ျငိမ္းက နားမေထာင္ဘူး.. ဘာ.. ညာ.. ေပါ့။ အိမ္က အလုပ္လုပ္တဲ့
ေကာင္မေလး ကေတာ့ လူေတြေျပာေနတာပဲ... ညည သရဲေျခာက္တယ္ေပါ့..။ က်မကေတာ့ အံ့ၾသေနတာ ပါပဲ..။ သူက

ပိုဆိုးေသး.. ဒါမ်ိဳး အယံုအၾကည္မရွ.ိ္ . ေၾကာက္လည္း မေၾကာက္တတ္တဲ့ သူေတြက ျဖစ္စရာလားေပါ့...။ အေမာေျပမွ

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ စိမ္ေျပနေျပ ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္ေလးက ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ေလးေပါ့..။ လည္ကတံုးအက်ႌအျဖဴ
ပေလကပ္ ပုဆိုး အျပာကြက္ေလးနဲ႔ေပါ့။ အမေလး မ်က္ေစ့ထဲက မထြက္ဘူး.. ေပၚတင္ၾကီး ေပါ့..။ ႏွစ္ေယာက္လံုး ျမင္တာ

အကုန္တူတူ..။ တကယ္ စင္းစင္းၾကီး။ က်မ စိတ္ထဲ ခုထိ အဲဒီျမင္ကြင္းကို မေမ့ပါ။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲကို
ေနာက္မွာ ဆက္ေျပာပါ့မယ္။
ဒီလိုနဲ႔ မတ္လထဲေရာက္လာတဲ့အထိ အထဲက ေမာင္ထူးျမတ္က တုတ္တုတ္မွ မလႈပ.္ .။ ဗိုက္ၾကီးကလည္း
ၾကီးလွျပီ။ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ေတာင္ မေကာင္းခ်င္ေတာ့။ ဒီလိုနဲ႔ Due Date ေက်ာ္တာ ႏွစ္ပတ္ရွိလာေတာ့ ျပႆနာက က်မ

ဗိုက္အပ္ထားတဲ့ အိုဂ်ီက ခြင့္ယူသြားပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ကလည္း Over Due ျဖစ္လာျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း(ဆိုေပမဲ့
က်မထက္ေတာ့ အသက္ၾကီးပါတယ္) စာေရးဆရာ လင္း-ေဆး(၁)(ေဒါက္တာသန္းထြဋ)္ ကို တိုင္ပင္ရပါတယ္။ ကိုသန္းထြဋ္က

ေဆးရံုတက္လိုက္ေတာ့တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုသန္းထြဋ္တာ၀န္က်တဲ့ အေရွ႕ပိုင္းေဆးရံုမွာ ေဆးရံုတက္ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔က
မတ္လ၁၁ရက္ တနလၤာေန႔၊ ၁၀တန္းစာေမးပြဲေတြ စလို႔ ျမန္မာစာေျဖတဲ့ ေန႔ပါ။ ေဆးရံုးေရာက္တဲ့အထိလည္း ဗိုက္က
ဘယ့္ႏွယ္မွမေနေသးတာမို႔ ကိုသန္းထြဋ္က ဓားျပင္ေနျပီ။ (သူက Surgery တက္ေနတာဆိုေတာ့ :P)။ ခြဲမယ္ေပါ့..။ က်မက

ရိုးရိုးပဲ ေမြးခ်င္..။ ဘုရားစာေတြ ဆို.. ဆုေတြ ေတာင္းေပါ့..။ ဒါေပမဲ့ ဗိုက္ကနာရိပ္ေတာင္မျပေတာ့ ခြဲမယ့္စာရင္းထဲေတာင္
ထည့္ထားျပီ။

ညေန ၄နာရီေလာက္က်ေတာ့ ဗိုက္က နာခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ကိုသန္းထြဋ္ေရ.. နာျပီဗ်.. ဆိုေတာ့
ကိုသန္းထြဋ္က ဟုတ္လို႔လား..တဲ့။ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ မရေသးဘူး..တဲ့။ ေနာက္ နည္းနည္းပိုနာလာ..။ တကယ္နာတာလို႔
က်မေျပာေတာ့

ကိ္ုသန္းထြဋ္က

အမေလး

ဒီေလာက္နဲ႔လည္း

မရေသးဘူးတဲ့...

ျပံဳးစပ္စပ္နဲ႔စတယ္။

ျပီးေတာ့

ေမာင္ထူးျမတ္အေဖနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ သြားထိုင္ဦးမတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ၁၀တန္းစာေမးပြဲ ေစာင့္ျပီးအျပန္ ညေနေစာင္းမွာ
က်မဆီ ၀င္လာၾကတဲ့ ေမေမနဲ႔ မာမာ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီခဏေလးမွာပဲ က်မ တကယ္ သိသိသာသာ ဗိုက္နာလာတယ္။
ေမေမက အားေပးတယ္.. ေခၽြးျပိဳက္ျပိဳက္က်ျပီး ဒူးအခ်င္းခ်င္းရိုက္ေလာက္ေအာင္ နာမွ ေမြးမွာ.. တဲ.့ . အမေလးေလ...

အားရွိစရာပါပဲ....။ အင္းး တကယ္ပါပဲ... ႏွစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ငါေတာ့ ေသေတာ့မွာပါပဲလို႔ ဘယ္ႏွၾကိမ္မွန္းမသိ
ေတြးမိေလာက္ေအာင္ နာျပီး ည ၇နာရီခြဲမွာေတာ့ က်မ သားၾကီးကို ေမြးထုတ္လိုက္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ က်မ တကယ္
ေမြးခန္းထဲ

ေရာက္သြားေတာ့

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

သြားေနတဲ့သူေတြေတာင္

ေဒါက္တာသီတာဦးခင္ ဆိုတဲ့ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္မေလးက ညွပ္ဆြဲျပီး ေမြးေပးခဲ့ရပါတယ္။
ျပႆနာကေတာ့

၂၂လက္မျဖစ္ေနေတာ့

က်မက

ကေလးၾကီးလြန္းတာမို႔

အရပ္၅ေပ၂လက္မမွာ
က်မ

သားဦးက

ျပန္မလာၾကေသးပါ။

၈ေပါင္ခြဲ

သိပ္ပင္ပန္းသြားတာေၾကာင့္

ရွိျပီး

အခ်င္းက်တဲ့

သားကို

အရပ္လည္း
အခ်ိန္မွာ

သတိလစ္သြားတာပါပဲ..။ က်မ သတိလစ္သြားခ်ိန္ ေအာက္စီဂ်င္ ေပးတာ လက္ဦးလို႔ ေတာ္ေသးတာလို႔ သိရပါတယ္။
(အျပင္မွာေတာ့ ေမေမပါ စိတ္ပူျပီး သတိလစ္မလိုျဖစ္သြားလို႔ ေမေမ့ကို ျပန္ထိန္းရေသးတယ္လို႔ မာမာက ေျပာပါတယ္)။
က်မျပန္သတိရလာေတာ့ ကိုသန္းထြဋ္က ေမြးခန္းထဲ ေရာက္ေနပါျပီ။ ကိုသန္းထြဋ္က ရယ္ျပီး "ေမျငိမ္းတို႔က ေတာ့ကြာ..
ကေလးေမြးတာေတာင္ အကယ္ဒမီေရွာ့တ.ဲ့ .။

အဲဒါ သၾကၤန္မိုးထဲက သီတာသိမ့္ေသတဲ့ အကြက္မ်ိဳး.." တဲ့။

က်မမွာ

ရယ္ရေသးတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေမာင္ထူးျမတ္ၾကီး လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာတာပါပဲ..၊။ (ျမသီလာနဲ႔ေတာ့ သိပ္မဆိုင္..ဒါေပမဲ့
သားေမြးတာေၾကာင့္ ျမသီလာဘ၀မွာ ဘာေတြ ထူးလဲ ဆက္ေျပာမွာမို႔ပါ)။

ေနာက္တေန႔ ၁၂ရက္ေန႔ ညေန...။ က်မရဲ႕ က်န္းမာေရးအေျခေနက အလြန္ေကာင္းေနပါ တယ္။ ေဆးရံုမွာ

ကေလးတခ်ိဳ႕ အသား၀ါျဖစ္ေနၾကတယ္.. တဲ့။ သားကေတာ့ ဘာမွမရွိ.. သိပ္ေကာင္းတယ္တဲ့။ သားကို Nurse ေတြက
ဗလၾကီးလို႔ ေခၚၾကတယ္။

..ရတယ္..တဲ့။

ကိုသန္းထြဋ္က ေဆးရံုဆင္းခ်င္လား.. တဲ့။ ဆင္းလို႔ရရင္ ဆင္းခ်င္တာေပါ့လို႔ က်မေျဖလိုက္ေတာ့ အိုေက

ဒါနဲ႔

က်မ

ေဆးရံုကဆင္းပါတယ္..။

ေနာက္တေန႔က

ဗုဒၶဟူးေန႔

မတ္လ

၁၃ရက္ေန႔။

က်မက

ပါပါ့ကိုေျပာလိုက္ေသးတယ္။ ကိုဖုန္းေမာ္ ၃ႏွစ္ျပည့္ ေက်ာင္းက ဘာမွမလုပ္ဘူးလား.. လို႔။ ပါပါက လာမယ့္ ရံုးပိတ္ရက္
စေနေန႔မွာ ဘုန္းၾကီးပင့္မယ္... ဆြမ္းေကၽြးၾကမယ္.. တဲ့။

ခဏၾကာေတာ့

စေနေန႔မွာေတာ့ တအိမ္လံုး ေက်ာင္းေပၚသြားၾကတယ္..။ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ ပရိတ္လည္း ရြတ္ၾကမွာ...တဲ့။

က်မကို

သူက

လာေခၚတယ္။

ေက်ာင္းေပၚ

ခဏ

လိုက္ၾကည့္ပါလား..တဲ့။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့

..

လိုက္ၾကည့္စမ္းပါ.. တဲ့။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တခုခုပဲ ေပါ့...။ တကယ္ဆို ကေလးေမြးထားတာ တပတ္ေတာင္ မျပည့္ေသး..။

က်မကလည္း အျပင္ထြက္ခ်င္ခ်င္..။ သားက အိပ္ေနတုန္း။ ေကာင္မေလးနဲ႔ ခဏထားခဲ့ျပီး ေက်ာင္းေပၚတက္ခဲ့ေတာ့တာပဲ။
ေက်ာင္းေပၚတီကိုေအာက္ ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနေဘးမွာ ဓာတ္ပံုေတြ အုန္းပြဲငွက္ေပ်ာပြဲ ကန္ေတာ့ပြဲေတြ စီခ်ထားတယ္။

သူက က်မကို ဓာတ္ပံုေတြေရွ႕ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ေမာင္ေအာင္မြန(္ ဇြန္ ၂၁ ေျမနီကုန္းမွာ အပစ္ခံရလို႔
ဆံုးသြားတဲ့ RIT ေက်ာင္းသား။ က်မဆရာ တကၠသိုလ၀
္ င္းမြန္ရဲ႕သား) ပံု၊ ေနာက္ ကိုစိုးႏိုင္၊ ေနာက္ ကို၀င္းျမင္.့ . ေနာက္..
ကုိဖုန္းေမာ္..တဲ့။

အဲဒီ

လည္ကတံုးအကႌ်အျဖဴ၊

ကိုဖုန္းေမာ္ဆိုတဲ့

ပေလကပ္ပုဆိုး

ဓာတ္ပံုထဲမွာ

အျပာကြက္ကေလးနဲ႔။

လူငယ္ေလးတေယာက္
ဘုရားေရ...

အဲဒါ..

မတ္တပ္ကေလး

ျပီးခဲ့တဲ့

တညသားမွာ

ရပ္လို႔..

က်မတို႔

ႏွစ္ေယာက္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ လူငယ္ေလးနဲ႔ တူလွခ်ည္လား...။ ဒါျဖင္.့ . သူ ကိုဖုန္းေမာ္..လား ဟင္..။ က်မ ၾကက္သီးျဖန္းကနဲထျပီး
မ်က္ရည္ေတြ

လည္လာမိတယ္။

စြဲလန္းရွာတယ္..ဆိုျပီး။

က်မစိတ္ထဲ

အဲဒီညေနမွာ

က်မ

အဲ့ဒီခဏခ်င္းမွာ

ထိခိုက္သြားလိုက္တာ..။

ေခါင္းေတြကိုက္ေနခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။

တကယ္ဆို

သူ႔ခမ်ာ

က်မက

ေက်ာင္းကို

ဒါမ်ိဳးေတြ

သိပ္မယံုတတ္တဲ့သူ။ ခုထိလည္း အဲဒီအျဖစ္ကို မၾကာခဏ သတိရဆဲ..။ ခုေတာ့ အတူတူ ျမင္ခဲ့တဲ့သူလည္း လူ႔ေလာကထဲမွာ
မရွိေတာ့ျပီ။
သားရွိလာတဲ့

ေနာက္ပိုင္းကာလမွာ

က်မရဲ႕အခ်ိန္ေတြ

ေတာ္ေတာ္

အကုန္ျမန္ၾကသလိုပါပဲ..။

အဲဒီ

ရက္ပိုင္းထဲမွာပဲ မီးခိုးေငြ႔ မီးခိုးမွ်င္.. စိစစ္ေရးက က်ပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ ပရုဖ္ဖတ္။ သားေတာင္ ရက္ ၅၀
မျပည့္ခင္မွာပဲ...

၁၉၉၁

ေမလပထမပတ္မွာ...

တကၠသိုလ္ေတြ

ျပန္ဖြင့္မယ္လို႔

ေၾကျငာပါတယ္။

ကေလးတဘက္နဲ႔

ပင္ပန္းမွာေပမဲ့ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ က်မ ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ က်မရဲ႕ ေပ်ာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ.. တပည့္ေတြ... က်မ
ျပန္ရွာရေတာ့မယ္။ ကြဲကြာေနသူေတြ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့မယ္။ က်မ တခုခု သိရေတာ့မယ္..။
အဲဒီအခါ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွာ က်မ စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္တဲ့ ေန႔မွာမွပဲ က်မတို႔

ေက်ာင္းသားစာရင္းေတြ ခြဲျပီး အတန္းေတြ ခြဲၾကပါတယ္။ အတန္းခြဲတဲ့အစည္းအေ၀းမွာ ဆရာမၾကီးက တေယာက္ကို

ပထမႏွွစ္တခန္း ဒုတိယႏွစ္တခန္း စီ ယူရမယ္တဲ့။ အတန္းေတြ ခြဲၾကေတာ့... ေမျငိမ္းက ဘူမိတန္း(Geology) ကို ယူ..
အဲဒီအခန္းက ေယာက်္ားေလး အေယာက္ ၂၀၀ မိန္းကေလး အေယာက္၂၀.. ဘယ္ႏွေယာက္ ျပန္တက္မလဲေတာ့ မသိဘူး။

ေယာက်္ားေလးမ်ားေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ဆိုးတယ္..။ ဒီေတာ့ ေမျငိမ္းက ကေလးအေမလည္း ျဖစ္ျပီ။ စြာလည္း စြာေတာ့
ထိန္းႏိုင္မွာ..။ က်န္တဲ့ ဆရာမအပ်ိဳေလးေတြဆို ထိန္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး... တဲ့။ ဒုတိယႏွစ္အတြက္ေတာ့ အီးေမဂ်ာ(English
Major)ကို ယူရမယ္တဲ့။ ျပီးရင္ ကိုယ္ယူရတဲ့ ေမဂ်ာ ဌာနေတြကို သြားျပီး ေက်ာင္းသားစာရင္း ယူၾကရမယ္.. တဲ့။ ညေနမွာ
Time table ေတြ ကပ္မယ္။ နက္ျဖန္က စျပီး အတန္း၀င္ၾကရမယ္တဲ့။

အဲဒါက က်မနဲ႔ က်မရဲ႕ ေမ်ာက္ကေလးေတြ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အစပ်ိဳးေပါ့။ တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြက
သူတို႔နဲ႔

ဘယ္ေလာက္မွ

အသက္မကြာတဲ့

ဆရာမတေယာက္ကို

အတန္းေတြ

ၾကီးသြားတဲ့အထိ...

အျပင္ေလာက

ေရာက္သြားတဲ့အထိ... အသက္ေတြ အမ်ားၾကီီး ၾကီးသြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြအထိ.. ခ်စ္ခင္ရိုေသသြားတယ္ဆိုတာ ဒီဘက္ေခတ္မွာ
မရွိေတာ့ဘူးလို႔

ေျပာမယ္ဆိုရင္..

အဲဒီ

စကားကို

က်မ

ေသေသခ်ာခ်ာ

ျပန္

ျငင္းႏိုင္ပါတယ္။

အဲလိုျငင္းဖို႔အတြက္

အေကာင္းဆံုးသက္ေသအျဖစ္ က်မဘ၀မွာ ခုထိ တပည့္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးလို႔ ပါပဲ..။ အဲဒီထဲမွာ ဘူမိေဗဒက
ကေလးေတြလည္း ပါတာေပါ့..။ ျမသီလာမွာ သူတို႔ေလးေတြ အေၾကာင္းေတြ ေျပာသြားပါဦးမယ္..။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၇)
၁၉၉၁

ေမက

ျပန္စတဲ့

ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြမွာတုန္းကေတာ့

စစ္အစိုးရက

ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ

နဂိုပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ ေပ်ာ္ရႊင္လည္ပတ္ေနသေယာင္ေယာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့သားပါ။ ဒါေပမဲ့ ေကာ္ရစ္ဒါေတြမွာ ေက်ာင္း၀င္း
လံုျခံဳေရးဂ်ဴတီ

ထိုင္ေနရတဲ့

ေစာင့္ၾကည့္ေနမႈေတြေအာက္မွာ
ဆရာဆရာမေတြအတြက္

ဆရာ

ဆရာမေတြနဲ႔

တကယ္ေတာ့

ကေတာ့

အင္အား

တိုးျမွင့္ထားတဲ့

ေက်ာင္းဟာ

အပင္ပန္းဆံုးကာလေတြပါပဲ..။

မလံုျခံဳေတာ့တာကို

လံုျခံဳေရး၀န္ထမ္း

ေက်ာင္း၀င္းလံုျခံဳေရး

ေတြ႔ေနရပါတယ္။

ဆိုသူမ်ားရဲ႕

ဂ်ဴတီဆိုတာလည္း

က်မတို႔

ရွိရဲ႕။

ဆရာမတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသားအေယာက္၂၀စီကို ဘာမွ ဆူဆူပူပူ မရွိေအာင္ တာ၀န္ယူ အာမခံ ထိန္းရမယ္ဆိုတဲ့
guardianship

ဆိုတာလည္း

လုပ္ရရဲ႕။

အတန္းေတြ

အေျပးအလႊား၀င္..

က်ဴတိုရီယယ္ေတြ

အေျပးအလႊားစစ္..

အမွတ္ေတြလည္း အေျပးအလႊား ထည့္ရေသး။ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းတယ္ဆိုတာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ။
(မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မတို႔ က်ဴတာေတြရဲ႕ လစာက ၁၂၀၀..။ သားအတြက္ ႏို႔မႈန္႔က တဗူး
၃၅၀...။ ေမာင္ထူးျမတ္က တစ္လကို အနည္းဆံုး ၄ဗူးေလာက္ ပံုမွန္ ေသာက္ေနတဲ့အခ်ိန)္ ။ က်မရဲ႕ အလုပ္တာ၀န္ခ်ိန္
စုစုေပါင္းက မနက္ ၈နာရီကေန စလိုက္တာ ညေန ၅နာရီအထိ.. ေက်ာင္းမွာ တေနကုန္ ေတာက္ေလွ်ာက္..။ အဲဒီ လစာေလးနဲ႔

က်မတို႔ အဆင္းရဲခံျပီး လုပ္ခဲ့ၾကရတာ.. မတန္တဆ။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ က်မက သားကေလး ေတာင္ ၂လသားမရွိခင္ အဲလို
လုပ္ရတာမို႔ ပင္ပန္းၾကီးလွတာပါပဲ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္ေလးကို ၀တၳဳ ေတာင္ ေရးဖူးပါေသးတယ္။
အဲဒီလို ကာလမွာပဲ ဘူမိေဗဒတန္းကို က်မ တာ၀န္ယူရတာပါ။ အဲဒီတုန္းက ဘူမိေဗဒတန္း ဆိုတာက

၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသိုလ္မွာေတာ့

ေတာ္တဲ့ကေလးေတြ

ရွိတတ္တဲ့

ေမဂ်ာတခုထဲမွာ

ပါတာေပါ့။

ျပီးေတာ့

ေျပာခဲ့သလိုပဲ

မိန္းကေလးကို ေယာက်္ားေလးအေရအတြက္ရဲ႕ ၁၀ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ေခၚတာမို႔ ေတာ္ေတာ္ မာေက်ာတဲ့ မိန္းကေလးေတြသာ

ဘူမိကို ေရာက္တယ္ေပါ့။ က်မက အဲလို ေတာ္တဲ့ အတန္းကို စာသင္ရတာမ်ိဳး ၾကိဳက္ပါတယ္။ တခုပဲ စိတ္မေကာင္းစရာ
ေကာင္းတာက ဌာနက စီနီယာမ်ားက ဘူမိတန္းက ကေလးေတြေၾကာင့္ ဆရာမတခ်ိဳ႕ ငိုရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာၾကတာပါပဲ။
က်မကေတာ့ အဲလို စိန္ေခၚခ်က္ ရွိတာမ်ိဳးကို စိတ္၀င္စားတတ္ပါတယ္။
(တကယ္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုပိုသာသာေျပာတာလည္း ပါတာပါ.. ဌာနမွာဆို စီနီယာတခ်ိဳ႕က က်မကို

ၾကည့္မရဘူး။ က်မက စြာတယ္ေပါ့.. ဒီေတာ့့ က်မယူရမယ့္အတန္းကို ဆိုးတယ္လို႔ က်မစိတ္ညစ္သြားေအာင္ သာသာထိုးထိုး
ေျပာတာမ်ိဳး :P ။ နည္းနည္းပိုဆိုးတာက က်မကို ျမန္မာစာဆရာမနဲ႔ မတူဘူးလို႔ သူတို႔က အျမဲ အျပစ္တင္တယ္။

အဓိ္ကျပႆနာက က်မက ဆရာမအလုပ၀
္ င္ကာစတုန္းက ဆရာမအက်ႌေပၚမွာ ကုတ္အက်ႌေလးတထည္ ထပ္ ထပ္
၀တ္တတ္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခါးတို ဗမာအက်ႌ၀တ္ရတာ စိတ္ထဲ မလံုျခံဳလို႔။ ခါးသားၾကီးေပၚေပၚေနတာ က်မ
မၾကိဳက္ဘူး။ ေနာက္တခုက က်မက ထမီတိုတို ၀တ္လို႔။ အဲဒါလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္။ က်မလမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေျခေထာက္

နည္းနည္း ကားျပီး ျမန္ျမန္လည္း ေလွ်ာက္တတ္ေတာ့ ထမီရွည္ရင္ ထမီစတရႊမ္းရႊမ္းနဲ႔မို႔ ခပ္တိုတို၀တ္တာ။ အဲဒါလည္း
လူၾကီးေတြက သိပ္ သေဘာမက်ဘူး။ ဒါ့ထက္ပိုဆိုးတာက က်မက သိပ္ကန္႔လန္႔တိုက္တယ္လို႔ သူတို႔က ထင္ၾကတယ္။ ဥပမာ
ေက်ာင္းသားေတြကို Roll

sheet ယူရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို

က်မက မလိုဘူးလို႔

ထင္တယ္။

တကၠသိုလ္ဆိုတာ

အဲလို

လုပ္စရာမလိုဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔အတန္းက တက္မွျဖစ္မယ့္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အတန္းလို႔ ထင္ရင္ တက္မွာပဲလို႔ က်မက
ျငင္းတတ္တယ္.. အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ့)။

ဒီလိုနဲ႔ အတန္းယူရမယ့္ မနက္မွာ က်မယူရမယ့္ ပထမႏွစ္တန္းခြဲကို အသြားမွာ အတန္းနဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ
ရွိေနတဲ့

ဌာနကို

အရင္၀င္သြားပါတယ္။

ဌာနကို

အသြား

က်မ၀င္ရမယ့္အတန္းဘက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့

တခန္းလံုး

ေက်ာင္းသားေတြ အျပည့္ရွိေနတာ ေတြ႔ပါတယ္။ ဆူဆူညံညံေတာ့ မရွိပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဘူမိေဗဒရဲ႕ ဌာနမွဴးက က်မတို႔က

ဗိုလ္ေက်ာ္လို႔ေခၚတဲ့ ဆရာဦးေက်ာ္ထင္(စာေရးဆရာေမာင္ထင္ရဲ႕သား)... ပါ။ ဆရာက ပိန္ပိန္ေသးေသးညွက္ညွက္ေလး။
(ခုေတာ့

ဆံုးရွာျပီ)။

ဒါေပမဲ့ ဂ်ဴဒိုခါးပတ္နက္ ရထားတာတဲ့ဗ်..

(တကယ္ပဲလား.. ေနာက္တာလားေတာ့ မေသခ်ာ...

ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ဆရာက တကၠသိုလ္မ်ား ဂ်ဴဒိုအသင္းရဲ႕ ဥကၠ႒)။ ေက်ာင္းသားေတြက သူ႔ကို ခ်စ္လည္းခ်စ္
ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ၾကတယ္။

က်မ ဘူမိေဗဒဌာနထဲ၀င္သြားေတာ့ ဗိုလ္ေက်ာ္္က "ေဒၚျငိမ္း ေက်ာင္းသားစာရင္း လာယူတာလား" တဲ့..။
"ဟုတ္တယ္ဆရာ" ဆိုေတာ့... "ျပီးရင္ က်ေနာ္ ဌာနမွာ လာေပးမယ္..." တဲ့။ "ဆရာကလည္း က်မ ကူးသြားပါ့မယ္.." ဆိုေတာ့
"ေနပါေစ..

က်ေနာ္

တေယာက္ကူးခိုင္းထားျပီ..

လူဆိုးစာရင္းေရာပါတယ္..

ဟဲဟဲ.."

တဲ့။

က်မက

"ဒါဆိုလည္း

လူဆိုးထိန္းလုပ္ရတာေပါ့ ဆရာရယ္"လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အဲဒီက်ေတာ့ ဆရာက "က်ေနာ့ ေမ်ာက္ေတြက အဲလိုဆိုးတာေတာ့
မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ..

ေယာက်္ားေလးမ်ားေတာ့

ကိုယ့္သားသမီးဘက္က

ေရွ႕ေနလိုက္တတ္တဲ့

နည္းနည္းေတာ့

မိဘရဲ႕

အသံမ်ိဳး။

ေသာင္းက်န္းတာေပါ့.."
က်မ

တဲ့။

ျပန္ေျပာလိုက္တယ္..

ဆရာ့ေလသံက

"ဆရာရယ္..

က်မ

အဆင္ေျပမွာပါ.." လို႔။ ဆရာက "အမေလး... ယံုပါတယ္ ေဒၚျငိမ္းရယ္.." တဲ့။ တကယ္ပဲ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ဆရာက ဘူမိေဗဒ
ေဘာလီေဘာပြဲေတြ ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းပြဲေတြ ရွိျပီဆိုရင္ "ေဒၚျငိမ္း.. ခဗ်ားေမ်ာက္ေတြကို လာကူထိန္းေပးဗ်ာ .." လို႔ ဌာနမွာ လာ
လာ ေခၚတာ။ ကေလးေတြ တျခားေမဂ်ာက ကေလးေတြနဲ႔ ျပႆနာေပၚလို႔ ရံုးခန္းေရာက္လည္း က်မက ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔

ပါေသးတာေလ...။ အဲလိုနဲ႔ ဆရာ မကြယ္လြန္ခင္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ၂၀၀၄ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းအထိ ဆရာက က်မနဲ႔ ေတြ႔ရင္
က်မကို ဘူမိေဗဒမိသားစု၀င္တေယာက္လိုပဲ သူ႔တပည့္ေဟာင္းေတြအေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ ေတြ႔ေသးလား.. ဘယ္သူ႔သတင္း
ၾကားေသးလား..နဲ႔။ က်မနဲ႔ ေျပာမကုန္.. ေမးမကုန္ ရွိေတာ့တာ။
တကယ္တမ္း

ဘူမိေဗဒတန္း၀င္ျပီဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့

က်မ

ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့

ဆူဆူညံညံ

အသံေတြ

မၾကားရဘဲ ျငိမ္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေတြ႔လို႔ေတာင္ အံ့ၾသသြားရပါေသးတယ္။ ကေလးေတြဆိုလို႔ ေျပာရရင္ အရပ္ရွည္ရွည္
အေကာင္ၾကီးၾကီးေတြေတာင္

မ်ားေသးတာ။

သူတို႔

မ်က္လံုးေတြကလည္း

က်မကို

အကဲခတ္တဲ့

မ်က္လံုးေတြ။

တခန္းလံုးျပည့္က ေယာက်္ားေလးေတြ။ မိန္းကေလးေတြက အေယာက္ ၂၀တည္း ရွိတာမို႔ ေရွ႕ဆံုးက ၂တန္းမွာ ထိုင္လိုက္ရင္
ကုန္ျပီ။ အလယ္တန္းနားက ေနရာလြတ္မွာ ၀င္၀င္ထိုင္တတ္တဲ့ မိန္းကေလး ၄ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ရွိတယ္။ အဲဒီ

၄ေယာက္လံုးက သိသိသာသာ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ...။ သူတို႔ေလးေတြကေတာ့ မိုးခ်ိဳသင္းေလး နဲ႔ အေပါင္းအပါတစုေပါ့.. :) ။

အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ အဲဒီ က်မနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ပထမေန႔မွာကတည္းက သူတို႔ေလးေတြက က်မစာသင္တဲ့အေပၚ
ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ စိတ္၀င္တစား တုံ႔ျပန္ခဲ့တာပါ။
ေနာက္ေန႔ ဗိုလ္ေက်ာ္ ဌာနကိုလာေတာ့ ေက်ာင္းသားစာရင္း လူဆိုးစာရင္း.. က်မကို ျပတယ္။ က်မက
"သူတို႔က ဘယ္လိုဆိုးသလဲဆရာ" လို႔ ေမးေတာ့ ဆရာက ရယ္ျပီး "အေမးအျမန္း ထူတာ အတြန္႔တက္တာပါ..." တဲ့။
"အမေလး...

ဒီေလာက္မ်ားေတာ့"

လို႔

က်မ

ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသး။

ေက်ာင္းသားမိ်ဳးေတြကို မၾကိဳက္တာ က်မလည္း ေတြ႔ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမဲ့

တခ်ိဳ႕ဆရာ

ဆရာေတြကေတာ့

အဲလို

မွတ္မွတ္ရရ ဘူမိက ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ က်မ တခါ ပတ္ခ်ာရိုက္ဖူးတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။

ျမန္မာစာအဖြဲ႕က အကၡရာစဥ္စံနစ္တခ်ိဳ႕

ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။

ဗ်ည္းတြဲ

တူေတြ

စဥ္ရာကေန

ဗ်ည္းအုပ္စုတူ စဥ္တဲ့

စနစ္ေျပာင္းလိုက္တာပါ။ က်မတို႔ ဆရာအငယ္ေတြ ပတ္ခ်ာရိုက္ကုနပ
္ ါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာ ေလ့က်င့္ခ်ိန္လည္း မရွိ။
သိပ္လည္း

နားမလည္ေသး။

အဲလိုနဲ႔

ဘူမိတန္းက

အေမးအျမန္းထူတဲ့

ကေလးေတြၾကားထဲ

က်မ

တခါတေလမွာ

ပတ္ခ်ာလည္။ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြက အေျဖရတာ က်မထက္ေတာင္ ျမန္ေသး။ ေနာက္ဆံုး ကေလးေတြက ရျပီ ဆရာမ..
ေနာက္မွ ဆက္လုပ္ေတာ့မယ္ ေနာ္... စိတ္မပူနဲ႔... လို႔ ျပန္ေလွ်ာ့ေပးခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။
သူတို႔ဆီက

အတန္းအျပီးမွာ

ေနာက္အတန္းဆက္တိုက္

မရွိတာမို႔

သူတို႔

စာသင္ခ်ိန္ျပီးျပီဆိုရင္

အတန္းထဲကေန တအုပ္ၾကီး က်မနဲ႔အတူ လိုက္ထြက္လာျပီး ကင္တီးထိုင္ၾကတာပါပဲ။ တခါတေလ... သင္ခန္းစာထဲက

ေဆြးေႏြးစရာေတြ ကင္တီးမွာ ဆက္ေျပာၾက..။ ဥပမာ... သူရဲေကာင္း လဂြန္းအိမ္စကားေျပ သင္ျပီး ထြက္လာတဲ့ေန႔ဆို

မြန္ျမန္မာစစ္ပြဲ ကိစၥ ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကတာမ်ိဳး..။ တခါတေလေတာ့ ကဗ်ာအေၾကာင္း စာအေၾကာင္း။ တခါတေလ သူတို႔
ႏွလံုးသားေရးရာေတြအေၾကာင္း။
လိုက္လည္ၾကေပါ့။

က်မနဲ႔

သူတို႔က

ေမာင္ထူးျမတ္အေဖနဲ႔ကလည္း

ကင္တီးအတူထိုင္ေနက်

ပံုမွန္တအုပ္စု

ခင္ၾကေတာ့

ရွိေနတဲ့အထိေပါ့။

ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ကေလးေတြက မိဘနဲ႔ ေ၀းေနတာမို႔ က်မနဲ႔ ပို နီးနီးေနတယ္ထင္ပါတယ္။
အဲဒီထဲမွာ

ထြန္းထြန္းျမင္(့ လပြတၱာကပါ..

ခုေတာ့

ဆံုးသြားရွာျပီလို႔

တခါတေလ

မ်ားေသာအားျဖင့္

ၾကားတာပဲ)က

အိမ္ထိ

နယ္ကေန

စိတ္အေပ်ာ့ဆံုး။

က်မကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ အားကိုးတယ္။ သူက စေခၚတာ က်မကို အေမ... လို႔။ (အဲလိုနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ ဘူမိေတြထိ
တခ်ိဳ႕ကေလးေတြက

က်မကို

အေမ...

လို႔

လိုက္ေခၚၾကေတာ့တာ့)။

အဲဒီ

က်မနဲ႔

ဘယ္ေလာက္မွ

အသက္

သိပ္မကြာပါဘူးဆိုတ.ဲ့ . အင္မတန္ ဆိုးတယ္ဆိုတဲ့.. က်မနဲ႔ ကင္တီးအတူထိုင္ဖက္ ေယာက်္ားေလး ေတြကပဲ စာေမးပြဲအျပီး
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္ေတာ့ ျမန္မာစာဌာန က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက ၾကမ္းျပင္မွာ ထိုင္ျပီး က်မကို ကန္ေတာ့ခဲ့ၾကတာ။

က်မ ခု ျပန္ေတြးရင္ မ်က္ရည္လည္မိတုန္းပါ။ အဲဒီတုန္းကလည္း ကေလးေတြ ကန္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ဆုေပးရင္း ငိုခဲ့ရတာပဲ။
(အဲဒီလိုကေလးမ်ိဳးေတြကို

အမ်ားၾကီး

ၾကံဳခဲ့ရဖူးလို႔လည္း

၂၀၀၃မွာ

ဒဂံုတကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့

ေက်ာင္းသားေတြကို ၾကည့္ျပီး က်မ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့ေလ)။

အဲဒီက

ေက်ာင္းသူ

လိႈင္မွာ တခိ်ဳ႕ဆရာမေတြကဆိုရင္ က်မကို ဘူမိေဗဒဌာနကလို႔ ထင္တာေတာင္ ရွိေသးတာ။ က်မက
ဘူမိေဗဒက ေဘာလီေဘာပြဲေတြ.. ပိက
ု ္ေက်ာ္ျခင္းပြဲေတြမွာ အျမဲ အသည္းအသန္ ေအာ္ဟစ္ အားေပး ေနတတ္လို႔ေလ။
(စိတ္ထိခိုက္စရာေကာင္းတာက က်မသင္ခဲ့ရတဲ့ ၄ႏွစ္ဆက္တိုက္ ဘူမိေဗဒတန္းေတြထဲက ကေလးေတြခ်ည္းပဲ ၃ေယာက္က

လူ႕ေလာကမွာ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီထဲမွာ ကဗ်ာဆရာဦးတင္မိုးရဲ႕ တဦးတည္းေသာအငယ္ဆံုးသား၊ ခ်ိဳသင္းရဲ႕ ေမာင္ေလး
ဥာဏ္မိုးေလးလည္း ပါတာေပါ့။ ဥာဏ္မိုးက က်မရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ သင္ရတဲ့ ဘူမိတန္းက တပည့္ေပါ့.. က်မ
အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ ကေလးလည္း ျဖစ္ပါတယ္..)။
မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရရင္ အဲဒီ ၉၁ဘူမိတန္းထဲမွာ မိုးသြင္သြင္ကလည္း က်မနဲ႔ အနီးဆံုးကေလးတေယာက္ေပါ့။

(သူလည္း ဆံုးရွာျပီ)။ သူ႔ကို က်မက မိုးမိုးလို႔ ေခၚတယ္။ မိုးမိုးက စာေရး သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကဗ်ာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ မိုးမိုးက
ေခၚလာျပီးေတြ႔ေပးလို႔ "သုမွဴးျငိမ္း" ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ၀တၳဳတိုေလးေတြ ေရးေနတဲ့

သမီးေလးတေယာက္လည္း

က်မ

ေကာက္ရဖူးတယ္..။ က်မရဲ႕ တကယ့္ သမီးနဲ႔ အေမလို သူနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တာ၊ က်မ ဒီဘက္ကို ထြက္မလာခင္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ..
တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္။

အဲလိုမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းျပင္ပေလာကကေန က်မဆီ လာ လာ လည္တဲ့ က်မမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ပါ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔

ခင္သြားၾကတာမ်ိဳးေတြ ရွိသလိုပဲ တျခားေက်ာင္းကေန လာလာလည္တဲ့ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း က်မနဲ႔ တသားတည္း
ခင္သြားရတာမ်ိဳးေတြ ရွိလာတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက သူတို႔ရဲ႕ RIT က သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း က်မအတန္းထဲ ၀င္ထိုင္..
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္အတူထိုင.္ .

ကဗ်ာစာအုပ္

တူတူ

ထုတ္ၾက...

သူတို႔က

တီခ်ယ္ၾကီးလို႔

က်မကို

ေခၚ။

ဆိုေတာ့

အဲဒီကေလးေတြကို သူမ်ားနဲ႔ က်မ ျပန္မိတ္ဆက္ေပးရရင္ ခြက်ေရာ.. တပည့္လို႔လည္း ေျပာမရ.. သူငယ္ခ်င္းလည္း မဟုတ္။

ဟဲဟ.ဲ . အဲဒီေတာ့ က်မက အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းျပီး က်မရဲ႕ ကေလးေတြလို႔ မိတ္ဆက္ေပးရေတာ့တာပဲ.. (ဟုတ္တယ္မို႔လား..
ငထက္ေရ..)။

အဲဒီႏွစ္က ဘူမိေဗဒ ကေလးေတြမွာ ထူးျခားတာက စည္းစည္းလံုးလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိတာ။ ေနာက္
က်မလုပ္သက္တေလွ်ာက္ မွတ္မွတ္သားသားရွိရတဲ့ တပည့္ကေလးေတြကို အဲဒီႏွစ္ ဘူမိတန္းကေန စဆံုရတာ။ ေနလင္း..
တြတ္ပ.ီ . မိုးဇက္.. ေဇာ္မိုးျမင္.့ . မိုးသြင္သြင.္ . ထြန္းထြန္းျမင့္.. ထူးျမတ္.. ေဇာ္မင္းေအး... သီဟေဇာ္... ခ်ိဳသင္း.. ႏိုင္ႏိုင.္ ..

မိေခ်ာ... ထားထား... ေအမီ... သႏၱာ...။ တခ်ိဳ႕လည္း ေက်ာင္းမွာပဲ ဆရာ ဆရာမေတြ ျပန္ျဖစ္ေနျပီ။ တခ်ိဳ႕ ခုခ်ိန္ထိ
အဆက္အသြယ္ မျပတ္ေသး။ က်မ ဒီဘက္ကို ထြက္မလာခင္ ဆရာဆရာမ ျပန္ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းထဲမွာေတြ႔ၾကရင္

သူတို႔က က်မကို ခုထိ ရိုရိုေသေသ ရွိတုန္း.. သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြပါ။ (အဲဒီႏွစ္ ေက်ာင္းျပန္အဖြင့္မွာ ေက်ာင္း

ဆက္မတက္ေတာ့လို႔ တပည့္မျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသားက မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ ေပါ့ .. ေနာက္ပိုင္း သူနဲ႔ က်မ ေတြ႔ျပီး
ခင္သြားေတာ့ေတာင္ သူက က်မကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဆရာမ.. ဂ်ီေအာ္ေလာ္ဂ်ီရဲ႕ ဆရာမအေနနဲ႔ ဆက္ဆံတာ)။ အဲဒီ
၉၁ကေန ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္ ဘူမိတန္းေတြကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ၀င္သင္ရတာ စလိုက္တာ ၉၅ ထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ပါပဲ..။
အဲဒီႏွစ္ေတြမွာလည္း ဘူမိနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမွတ္ရစရာေတြ ၾကံဳခဲ့ရတာ အပံုေပါ့။

တခု စိတ္မေကာင္းစရာ ေကာင္းတာက အဲဒီတုန္းက က်မက အသက္ ၂၆.. သူတို႔ေလးေတြက ၁၉.. ၂၀..။

ဆိုေတာ့ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ က်မက အသက္ ၆ႏွစ္ေက်ာ္ ၇ႏွစ္ေလာက္ပဲ ကြာတာမို႔ တခ်ိဳ႕က က်မနဲ႔ သူတို႔ေလးေတြၾကားက
သံေယာဇဥ္ကို

နားမလည္တာပါပဲ။

ေမတၱာတရားဆိုတာကိုေတာ့
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္

ဒါကို

က်မက

ဂရုမစိုက္တတ္ေပမဲ့

နားလည္တတ္ၾကေစခ်င္တ ာပါ။

ႏွစ္လည္မဂၢဇင္းမွာ

ေရးဖူးပါေသးတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ

ဆရာနဲ႔

တပည့္ၾကားက

သူတို႔ေလးေတြအေၾကာင္း

(က်မဆိုးတာတခုကေတာ့

မိသားစုဆန္တဲ့

၀တၳဳတိုေလးတပုဒ္

ကာယကံရွင္ေတြကို

မေျပာဘဲ

သူတို႔နာမည္ရင္းေတြနဲ႔ ေရးခဲ့တာ.. သူတို႔ခမ်ာ ဘာမွမေျပာရွာပါဘူး)။ ၀မ္းသာစရာေကာင္းတာကေတာ့ အဲဒီ ၀တၳဳေလး

ဖတ္ျပီးေတာ့ က်မအနားက ဆရာဆရာမေတြက က်မ ရည္ရြယ္တာကို နားလည္ျပီး က်မရဲ႕ ေမ်ာက္ကေလးေတြကို
သေဘာေပါက္ သြားပါတယ္။ အခု အဲဒ၀
ီ တၳဳေလး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီ ၁၉၉၁ ေမမွာ ျပန္ဖြင့္တဲ့ အတန္းက စာသင္ခ်ိန္ ၂လတည္းရျပီး ဇူလိုင္လမွာ
စာေမးပြဲ စစ္လိုက္တာပါ။ အဲဒီ ႏွစ္လတာကေလးသာ စာသင္လိုက္ရေပမဲ့ ခုခ်ိန္ထိ တသက္လံုး အဲဒီ ကေလးေတြနဲ႔ က်မ

ဆက္စပ္ေနခဲ့ၾကတာ ၁၇ႏွစ္ရွိျပီ။ ခုေနာက္ပိုင္းေခတ္ ဆရာတပည့္ ယဥ္ေက်းမႈထဲမွာေတာ့ ရွားရွားပါးပါး တန္ဖိုးရွိမႈတခုလို႔
က်မကေတာ့ ခံစားရပါတယ္။

၁၉၉၁ ေမမွာ ျပန္ဖြင့္တဲ့ တကၠသိုလ္ေတြက ဒီဇင္ဘာလထိသာ ခံလိုက္ျပီး ထပ္ျဖစ္လာတဲ့ အန္တီစု
ႏိုဗယ္ဆုရတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရာွ းမႈေၾကာင့္ ျပန္ပိတ္လိုက္ရျပန္ေပမဲ့ က်မအတြက္ကေတာ့ ေျပာစရာေတြ
အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။

အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံ
အေမ
က်ြန္ေတာ္ ကႏၱာရ မုိးေရတစ္စက္ ေသာက္မိခဲ့ျပီ။
သား - ေနလင္း

ထုိစာကို သားေနလင္း၏လက္ေရးျဖင့္ ဖတ္လုိက္ရေသာအခါမွာ မ်က္ရည္တုိ႔ပင္ လည္လာခဲ့ရသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... သားေနလင္း၏ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ခံစားရတာကုိပဲ က်မက ေက်နပ္သြားခဲ့ျပီ။ ေတြ႔ရင္
ဆူပစ္လုိက္ဖုိ႔ေတြးထားသမွ်တုိ႔ ေပ်ာက္ကာ “ဒါမ်ဳိးေတာ့ အေတာ္ တတ္တဲ႔ ေကာင္ေလး” ဟု ေရရြတ္ကာ
သားအေပၚ ခြင့္လႊတ္ ျဖစ္ခဲ့ျပီ။
ၾကည္႔စမ္း...

ဒါဟာ

ခံစားေနမလဲ...။

အဲသလုိပဲ...

ခံစားလိမ္႔မလဲ...။

ဒါေပမဲ.့ ..

ျဖစ္ႏိုင္ျခင္းပင္။

က်မသည္

အေမပဲမဟုတ္လား။

က်မေမြးထားရတဲ့

ေသခ်ာတာကေတာ႔

လူၾကီးမ်ားႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္

ဒါျဖင္.့ ..

သားအရင္းနဲ႔
က်မက

အဲဒသ
ီ ားရဲ႕

အေမအရင္းကေရာ

ပတ္သက္လာရင္ေကာ

ခြင္႔လႊတ္အားၾကီးတဲ့

ခြတ္မလႊတ္ႏင
ို ္ျခင္း

က်မ

ဘယ္လုိ

ဘယ္လုိ

အေမတစ္ေယာက္ေတာ့

မ်ားျပားသေလာက္...

လူငယ္မ်ား

ကေလးမ်ားႏွင္႔ ပတ္သတ္လွ်င္မူ ခြင္႔လႊတ္လြယ္လြန္းသူ ခြင္႔လြတ္ႏိုင္လြန္းသူသာ ျဖစ္ပါသည္။

က်မ၏ေမာင္ႏွမအပါအဝင္ က်မ၏ရင္ေသြး သားကေလးႏွင့္တကြ က်မ၏တပည္႔မ်ားအားလုံးကုိ က်မ

အျမဲတမ္း ခြင္႔လႊတ္လြယ္ခဲ့သည္။ က်မ၏ လက္ေအာက္ငယ္သားေလးမ်ား စိတအ
္ ေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မည္ကုိ
က်မ

မၾကည့္ႏိုင္ပါ။

ခင္ပြန္းသည္ကေတာ႔

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဆိုတာ

တိက်ရတယ္”ဟု ေျပာဖူးသည္။

အေကာင္းကုိ

“ဒါဟာ

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရဲ႕

ညႊန္ျပရသလုိပဲ

လကၡဏာ

မဟုတ္ဘူး...

စည္းကမ္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္လည္း

တင္းက်ပ္

က်မကေတာ့ ကေလးေတြကို ေခ်ာ႔ေျပာရတာပဲ သေဘာက်သည္။ ဒါေၾကာင္႔ပဲ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။
က်မကုိ က်မ၏ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္မ်ားႏွင့္ တပည္႔မ်ားက ခ်စ္ခင္ၾက၏။ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔အခ်စ္ခံရဖုိ႔
ရည္ရြယ္ခဲ့ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ က်မကုိယ္တုိင္ကုိက ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ေဖးေဖးမမ အေျပာခံရတာကို သေဘာ

က်ျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ႔ က်မ၏ဝမ္းႏွင့္လြယ္ေမြးရသည္႔ သားကုိ ခ်စ္ခဲ့ရျပီး ေနာက္ပုိင္း မွာေတာ့
က်မ

က်မ၏တပည္႔မ်ားကုိ

က်မ၏ဝမ္းႏွင့္

လြယ္ေ မြးရေသာ

သားသမီးမ်ားလုိ

သေဘာထားကာ

ခ်စ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းကလည္း က်မ၏ခြင့္လြတ္ႏိုင္စြမ္းအားကုိ ပုိမ်ားေစခဲ့တာျဖစ္သည္ဟု က်မက ယူဆသည္။
သားကေလးႏွစ္လသားမွာ တကၠသိုလ္ေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ က်မ ယူရသည့္ အတန္းက ဘူမိေဗဒ

ပထမႏွစ္ ျဖစ္သည္။ ေယာက်ာ္းေလး ဦးေရ၂ဝဝ၊ မိန္းကေလးဦးေရ ၂၅ ေယာက္။ ေယာက်္ားေလးမ်ားေသာ

ေမဂ်ာမုိ႔ ခပ္ဆုိးဆုိးကိုင္တြယ္ရမည္ဟု အားလုံးက မွတ္ခ်က္ခ်ေသာ အတန္း လည္း ျဖစ္သည္။ က်မကေတာ့
က်မေရွ႕မွာထုိင္ေနၾကေသာ အရပ္ရွည္ရွည္ထြားထြားၾကီးမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာက်ေတာ႔ ႏုႏုကေလးသာရွိၾကေသာ
တပည္႔မ်ားကို ၾကည္႔ကာ... က်မ၏ သုံးလသား သားကေလးႏွင့္ ထပ္တူပင္ ျမင္ေနမိသည္။ တကယ္လည္း

ကေလးေတြလုိ ေပ်ာ္ရႊင္လြယ္ကာ... တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးၾကေသာ အျပစ္ကင္းသည္႔

လူငယ္ေလးေတြပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူတုိ႔ႏွင့္ က်မက အဆင္ေျပလြယ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သူတုိ႔ကို က်မက သားသမီးလုိ
သေဘာထား၏။ သူတုိ႔က လည္း က်မကို အေမလုိ သေဘာထား၏ ။
အဲသည္႔စာသင္ႏွစ္မွာ

အံ့ၾသစရာေကာင္းလွစြာပင္

က်မႏွင္႔

ထုိဘူမိေဗဒ

ကေလးမ်ားႏွင့္

တသားတည္းက်ကာ ထုိစဥ္က က်မ၏ လုပ္သက္ ခုနစ္ႏွစ္အတြင္း အဆင္ေျပဆုံး... ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆုံး
စာသင္ႏွစ္ ျဖစ္ခဲ့သည္ ။
က်မ၏ဆရာမ

သားေနလင္းက

ဘဝတသက္တာ

အထင္ရွားဆုံး

စာရင္းထဲမွာ

ဆုိးသည္ဆုိေသာကေလးေတြကို

အမွတ္တရ

ပါဝင္ခဲ့ပါသည္။

တပည္႔သားသမီးမ်ားစြာရွိသည္႔အထဲမွာေတာ႔

အမွတ္တရရွိမိတာလည္း

က်မကုိက

လိမ္မာေသာ

ပါပါလိမ္႔မည္။

ကေလးထက္

သားေနလင္းကုိ

သည္ဟုေျပာၾကေတာ႔ က်မမွာ သူ႔ကို ဆက္ဆံဖုိ႔ အေတာ္အားတင္းခဲ့ရတာ မွတ္မိေသးသည္ ။

ဆုိး

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မရဲ့သားေနလင္းက လူငယ္ပီပီ မဟုတ္မခံ၊ မွန္တာေျပာ၊ လြတ္လပ္ ေပါ႔ပါး၊

ထက္ျမက္ တက္ၾကြ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနတတ္ျပီး တဘက္မွာေတာ့ လူၾကီးသူမကုိ ရုိေသရ ေကာင္းမွန္း သိေသာ၊

နာခံတတ္ေသာ၊ သူ႔အမွားကုိ သူတာဝန္ယူ တတ္ေသာ အရည္အခ်င္းရိွသည္႔ ကေလးသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
သိုေပမဲ့ အမွန္တရားကုိက ခါးသက္သည္မုိ႔ သားေနလင္းကုိ ဆုိးသည္ဟု အလြယ္တကူ အမည္တပ္ခဲ့ၾကျခင္း
ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

က်မကေတာ႔ ေမတၱာေပးျခင္းျဖင္႔ ေမတၱာသာျပန္ရႏိုင္သည္ကုိ ယုံၾကည္လွသူသာ ျဖစ္ပါသည္ ။
အဲသည္႔ႏွစ္မွာေတာ့ျဖင့္
တကယ္စစ္စစ္မွာေတာ႔
အဲသည္႔ထဲမွာမွ

က်မက

သားဆုိးေတြ

အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ

က်မအေပၚခ်စ္ခင္ေလးစားေသာ၊

အမ်ားၾကီးရခဲ့သည္ဟုပင္

ထက္ျမက္သည္႔

က်မဆုံးမသမွ်ကို

ကေလးေတြသာ

ဆုိရပါမည္။
ျဖစ္ပါသည္။

ခြန္းတုံ႔မျပန္

နာခံတက္ေသာ

သားေနလင္းကုိေတာ႔

က်မကုိယ္တုိင္က

က်မဆဲဆုိသမွ် မနာဘဲ ရယ္ေနတတ္ေသာ၊ တခါတရံ က်မ မဆုံးျဖတ္ႏိုင္သည္႔ အေရးအရာျပႆနာ တုိ႔ကိုပင္
ကူညီစဥ္းစားေပးတတ္ေသာ၊

က်မသေဘာက်

ေမြးထုတ္ထားရေသာ သားလုိပဲ ျမင္ခဲ့သည္ ။

စာဖတ္နာေသာ

က်မ ကေလးေတြ မူးလုိ႔... ဖဲရႈံးလု.ိ႔ .. အသည္းကြဲလ.ုိ႔ .. ဘာျဖစ္လုိ႔ ညာျဖစ္လုိ႔ေတြအေပၚ က်မပူပန္လုိ႔ ။

ကုိယ္တုိငမ
္ ျမင္ဖူးေသာ သူ႔အေမႏွင့္ထပ္တူ ကုိယ္ခ်င္းစာ ခံစားခဲ့၏ ။
အဲသည္႔ႏွစ္မွာပဲ...

ေက်ာ္သီဟ၊

ေဇာ္မုိးျမင္႔၊

မုိးဇက္၊

ထြန္းထြန္းျမင္႔၊

မုိးသြင္သြင္

တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး ထူးျခားသည္႔ ကေလးေတြကုိလည္း က်မက က်မသားႏွင့္ထပ္တူ ျမင္ခဲ့တာပါပဲ ။
ေက်ာ္သီဟက်ေတာ႔ လူၾကီးေလးလုိ စကားေျပာတတ္လုိ႔
ေဇာ္မုိးျမင္႔က်ေတာ႔ ရုိးရွင္းလုိ႔
မုိးဇက္က်ေတာ႔ က်မကုိ အျမဲတခုတ္တရ ႏႈတ္ဆက္တတ္လုိ႔
ထြန္းထြန္းျမင္႔က်ေတာ့ ခြၽဲတတ္လုိ႔

တုိ႔လုိ

မုိးသြင္သြင္က်ေတာ႔ အေနရွင္းသေလာက္...
အမ်ားၾကီးပါပဲ...

ခ်စ္စရာကေလးေတြ။

က်မကိုေတာ႔

အေနေအးျပီး

အထူးခ်စ္ခင္ေလးစားကာ ရုိေသလု.ိ႔ ..

က်မနဲ႔ေဝးေသာ္လည္း

ကေလးေတြကိုလည္း က်မ အျမဲ အမွတ္ရပါသည္။

က်မအေပၚ

ဂါရဝရွိေသာ

အဲသည္ကေလးေတြ ပထမႏွစ္ေအာင္ျပီး... ဒုတိယႏွစ.္ .. တတိယႏွစ.္ .. ေနာက္ဆုံးႏွစ္...။
က်မဘဝတေလွ်ာက္မွာေတာ႔

ပထမႏွစ္ျပီးသြားလွ်င္

ထုိပထမႏွစ္တုန္းကဆရာမကုိ

တတ္ေသာ တပည္႔မ်ား၊ ေမ႔မသြားလွ်င္ေသာ္မွ အလွမ္း ေဝးသြားေသာ တပည္႔မ်ားသာ ေတြ႔ခဲ့၏ ။
ခု

ဘူမိေဗဒ(၁၉၈၈-၉၃)

ကေလးမ်ားကေတာ႔

ေမ႔ပစ္လုိက္

သူတုိ႔ဘယ္ႏွစ္တန္းေရာက္ေရာက္...

က်မထံ

အလည္လာမပ်က္။ မုန္႔အတူစားဖုိ႔ မေမ႔မေလ်ာ႔ ေခၚမပ်က္။ ျပီးေတာ့ က်မခ်စ္ေသာသားမ်ားက က်မကို အေမတဲ့

အသက္သုံးဆယ္ပင္မျပည္႔ခ်င္ေသးေသာ
ခုနစ္ႏွစ္ထက္

ပို

မငယ္လွေသာ

လူငယ္မ်ား၏အေမတစ္ေယာက္

မေတြးတတ္ပါ ။

မငယ္ေသာလူငယ္မ်ား၏

မိန္းမတစ္ေယာက္အေနျဖင္႔
အေမတစ္ေယာက္အေနျဖင္႔
ျဖစ္ခြင္႔ရျခင္းအေပၚ

ကုိယ့္ထက္
ကုိယ္႔ထက္

ဘယ္လုိ

ေျခာက္ႏွစ္

ဘယ္ေလာက္မွ

သေဘာထားမလဲ...

က်မ

က်မကေတာ့ အဲဒီလို အေမျဖစ္ခြင္႔ရျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူေက်နပ္စာြ မ်က္လုံးမ်ားစြာကုိ ျဖတ္ေက်ာ္

ေအာင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္ ။

သူတုိ႔ကေလးေတြက က်ီးကန္းေတြလုိပဲ ညီညြတ္ၾက၏။ တစ္ေယာက္ထိလုိ႔ကေတာ႔ ဝုိင္း ‘အာ ’လုိ႔

မဆုံးၾကေတာ့။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ျဖင္႔ ရက္စက္ရုိင္းစုိင္းလြယ္ၾကသူေတြလည္း မဟုတ္ၾကျပန္။ ျပီးေတာ႔
လုိအပ္လွ်င္

ေျဖရွင္းရဲေသာ

သတၱိေတာ႔လည္း

ရွိၾက၏။

မုိက္ရုိင္းတာမဟုတ္ဘူး’ ဟုလည္း ေျပာတတ္၏ ။ က်မကေတာ႔
သားေယာက်္ားေလးဆုိတာ

သူတုိ႔က

ထက္ျမက္ရမယ္..

‘က်ေနာ္တုိ႔က

ရဲရင္႔ရမယ္..

ဆုိးတာပါ

အမွန္တရားကုိပဲ

အေမရ...

ေရြးရမယ္..

လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးရမယ္.. ေလာကမွာ အားလုံးကုိ သိထား ၾကဳံထားဖူးရမယ္ဟု ခံယူထားသူမုိ႔ သားေတြကို
ေထာက္ခံတာပါပဲ။ က်မကေတာ႔ က်မသားကုိပင္... သိပ္ မခ်ဳပ္ခ်ယ္(မထိန္းခ်ဳပ္)ဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္
ၾကီးျပင္းေစသူ ျဖစ္ပါသည္။ ျပီးေတာ႔ “ဆုိးတဲ့ကေလးဟာ တခ်ိန္မွာ လိမ္မာဖုိ႔ပဲရွိေတာ႔တယ္” တေလွ်ာက္လုံး

လိမ္မာတဲ့ ကေလးသာ ဘယ္အခ်ိန္ဆုိးမလဲ ပူရျပီးေတာ့ မေတြ႔ဘူး မႈးျမစ္ထင္မွာစုိးရတယ္" ဟု က်မက
ယုံၾကည္ျပန္ရာ

က်မ၏အျမင္မွာေတာ႔

သားမ်ားက

ဘယ္လုိမွ

လူဆုိးမျဖစ္ေတာ႔ေပ။

က်မက

သိပ္စိတ္တုိလာရင္ေတာ့ သူတုိ႔ကို "ေမ်ာက္ေတြ" ဟုသာ ဆဲေရးျဖစ္သည္။ တကယ္ပဲ ေမ်ာက္ကေလး ေတြလုိ
စပ္စပ္စုစု စူးစမ္းျပီး အျငိမ္မေနႏိုင္ၾကသည္႔သတၱဝါကေလးေတြပဲ မဟုတ္လား ။
က်မကေတာ့

အဲသည္႔

ေမ်ာက္ကေလးေတြႏွင္႔ပတ္သက္လွ်င္

ဘိနပ္ေပ်ာက္တာအစ

ရည္းစားကြဲတာအထိ သိရေနက်မုိ႔ သူတုိ႔ကလည္း က်မကုိ အျမဲအတုိင္အေတာလုပ္တတ္ၾကသည္ ။
ဆရာမ...
တကယ္ေတာ့

ဘယ္သူေတာ႔ဘာျဖစ္ျပန္ျပီ...
ဘယ္ေလာက္မွ

ကူေျဖရွင္းေပးေနက်။

သူတုိ႔မ်ား

ၾကီးမားေသာ

ဟူေသာ

အတုိင္စကားလုံးေတြကို

အျပစ္မ်ားေတာ႔မဟုတ္။

ေအာင္စာရင္းထြက္လွ်င္

က်မမွာ

အျမဲၾကားေနရက်။

က်မကလည္း

ေျပးၾကည္႔ရတာအေမာ...။

အျမဲပဲ

သူတုိ႔

ဂုဏ္ထူးထြက္လွ်င္ က်မ ေစြ႔ေစြ႔ ခုန္ေပ်ာ္ရသလုိ သူတုိ႔နာမည္မပါေတာ႔လည္း ေၾကြးက်န္သလား... က်သလား
ပူရတာ... ။

ဒါေတြ သူတုိ႔ကေတာ႔

အလုံးစုံ သိမည္မထင္။ သိဖုိ႔လည္း

မလုိလွပါ။ လုိအပ္သည္က က်မ၏

ႏိုင္စြမ္းသေလာက္ေသာ ေမတၱာတရားျဖင္႔ သူတုိ႔ကေလးေတြ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔... ဘဝမွာေနေပ်ာ္ဖ.ုိ႔ .. အရာရာ
ေအာင္ျမင္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား ။
က်မကုိ

အေမလု.ိ ..

မိတ္ေဆြလုိ...

ပင္မတကၠသုိလ္ထဲ ေရာက္သြား...။

ညီအစ္ကုိလ.ုိ ..

တုိင္ပင္ရင္ဖြင့္တတ္ေသာ

သူတုိ႔ေလးေတြ...

“အေမေရ... ဘယ္သူေတာ့ စြံသြားျပီ”
“ဘယ္သူေတာ႔ ဘယ္ေလာက္ကဲေနတယ္”
“ဘယ္သူ အတန္းမတက္ဘူး”
“ဘယ္သူရယ္... ဖဲေတြခ်ည္း ရုိက္ေနလုိ႔”
“ဘယ္သူ အရက္ အရမ္းေသာက္ေနလုိ႔”
“ဘယ္သူ အသည္းကြဲလ”ုိ႔ ဆုိေသာစကားမ်ားကေတာ့ ၾကားေနရဆဲ။ က်မကလည္း အဲလုိအသံေတြ

ၾကားေနရျခင္းမွာပဲ သာယာ နာေပ်ာ္သူ ။ ငါ႔သားသမီးေတြ ငါ႔ကုိမေမ႔ၾကေသးဘူးေပါ႔ ။
ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကေတာ႔ သားေနလင္းက
“အေမ...

လုပ္မွထင္တယ္”ဟု

က်ေနာ္တုိ႔လည္း

ေျပာခဲ့သည္။သူ႔

ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသားျဖစ္ျပီ...
မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ေတာ့

အခ်ိန္ယူစဥ္စားခဲ့တဲ့

ရွက္စနုိးရိပ္ျဖင္႔

ရယ္ဟဟ။

ဘာေတြတုံးဟဲ.့ .. ” ဟု က်မကေျပာမွ “ရည္းစားထားေတာ႔မလု.ိ႔ .. အေမေရ႕”ဟု ေျပာသည္။

ကိစၥေတြ

“အမယ္..

“ အမယ္.... ” ဟုေရရြတ္ျပီး က်မက တဟားဟား ရယ္ေတာ႔ သားက မ်က္ႏွာေတြ နီလုိ႔ ။
အတူပါလာေသာ သား ေက်ာ္သီဟက “တကယ္... အေမရဲ႕” ဟု ထပ္ေျပာမွ က်မက အရယ္ရပ္ကာ “ေအးပါ...
ဟုတ္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ နင္တုိ႔ၾကည္႔ရတာ ရညး္စားထားမယ့္သူနဲ႔မတူဘဲ စာေမးပြဲေျဖမယ့္ သူေတြနဲ႔ တူေနလုိ႔”
ဟု ရယ္သြမ္းေသြးမိသည္ ။
“အေမမသိလ.ုိ႔ ..

အေမ့သားေနလင္း...

ေကာင္မေလးအေဆာင္ေရွ႕

ကံေကာင္းလုိ႔ နမုိးနီးယား မျဖစ္တာ” ဟုလည္း သား ထြန္းထြန္းျမင့္က ထပ္ခၽြန္သည္ ။
က်မကေတာ႔

ရင္ထဲမွာ...

“အမယ္

ငါ႔သားက

ခ်စ္တတ္ေနျပီပ”ဲ ဟု

ကိုယ္႔တုန္းကဆုိ ခု သူတုိ႔အသက္မွာ အိမ္ေထာင္သည္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ျပီ မဟုတ္လား ။

သြားသြားေၾကြေနတာ...

ေရရြတ္မိေသးသည္။

သားေတြကေတာ့ ေပ်ာ္လ.ုိ႔ .. ၾကည္ႏူးလုိ႔၊ က်မကေတာ႔ သားေတြ ငါ႔ကုိေမ႔ေရာေပါ႔၊ ဒါျဖင္႔... သူတုိ႔ရဲ႕

ေမြးအေမေတြကုိေရာ...။ က်မရင္ထဲမွာ ဟာတာတာ ျဖစ္သြားေသး၏။ တကယ္ေတာ႔ သားသမီး ဆုိတာဟာ

မိဘရင္ကုိ စုံကန္ထြက္သြားၾကမယ္႔သူေတြပဲဟု ေျဖေတြးမိေသး၏။ သို႔ေပမဲ့ ေပ်ာ္ေနမည္႔ သားတုိ႔မ်က္ႏွာကုိ
ျမင္ေယာင္ေတာ႔လည္း ေက်နပ္သားပင္ ။
သားက သူ႔မိန္းကေလးဘယ္သူဆိုတာကုိ

ေျပာျပေတာ႔ က်မမွာ

ပုိလုိ႔ပင္

စိတ္ၾကည္ႏႈးရေသး၏။

အင္မတန္ ေအးခ်မ္းလိမ္မာျခင္းျဖင့္ ျပီးျပည္႔စုံေသာ ျပီးေတာ႔ သူစိမ္းထဲကမဟုတ္ဘဲ သားရဲ႕အတန္းေဖာ္၊ က်မ၏
သမီးတစ္ေယာက္လည္းပဲ ျဖစ္ျပန္သည္။
“ေကာင္းတယ္... ဒါမွ မင္း လိမ္မာမွာ”

က်မ၏ေကာက္ခ်က္ကုိ သားက သေဘာတက် ျပံဳး၏။ ျပီးေတာ႔“ မေသခ်ာေသးပါဘူး အေမရ...” ဟု
မပြင္႔တပြင္႔

ေျပာ၏။

ေဟာ...

က်မက

စိတ္ပသ
ူ ြားရျပန္သည္။

ဟုတ္ပ...

ငါ႕သားအသည္းကြဲရဦးမွာ... ဒုကၡ... ဟု ေတြးျပီး စုိးရိမ္ေနမိျပန္သည္ ။
ေနာက္ေတာ႔သားေတြေပ်ာက္ေနၾကသည္။

က်မမွာကလည္း

အလုပ္ေတြမ်ားလုိ႔... သားေတြႏွင့္ အဆက္ျပတ္လုိ႔ ။
ေနာက္ေတာ႔...

လက္ခံအေျဖကို

သားေနလင္းက

ျပန္ရတာ...။

ေကာင္မေလးကို

သားက

ေတာ္ၾကာျငင္းလုိ္က္မွ

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြ

ပရုိပုိ႔စ္လုပ္တာ...

သိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆုိပ.ဲ ..။

ေနာက္...

မထင္မွတ္ပ.ဲ ..

သူ႔မွာရည္းစားကေလးကုိ

ဘယ္လုိထားရမွန္းေတာင္ မသိေလာက္ေအာင္ တန္ဖုိးထား မက္ေမာလုိ႔ ... အရူးအမူးေပ်ာ္လ.ုိ႔ .. တဲ့ ။
“အေမ႔သားေနလင္းေတာ႔

ေပ်ာ္လုိ႔ဆုိျပီး

ညလုံးေပါက္

ေကာင္မေလးအေဆာင္ေရွ႔

ဂစ္တာတီး...

မအိပ္မစားနဲ႔အေမ... စာလဲမဖတ္ဘူး” တုိင္ေတာသံေတြ ထူလာျပန္သည္။

“ဒီေကာင္ေလးဟာ... ဒါ... အဲေလာက္ ျဖစ္စရာလား” ဟု က်မ မာန္လုိက္သည္ ။ က်မက သားေတြကို
Mature ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ တကယ္ေတာ႔က်မ မတရားတာ... အတိတ္ကုိ ေမ႔သြားတာပါ ။
ေနာက္ေတာ႔...
လြန္ကဲေနသည္ဆိုေသာ

က်မဆီ

အၾကာၾကီး

သတင္းေတြ

မလာဘဲ

ၾကားလာသည္။

သားေနလင္းႏွင့္ က်မ အဆက္ျပတ္ သြားတာ ။

က်မဆီ

သားက

အားလုံးေပါင္း

ေပ်ာက္ေနျပီး

အေပ်ာ္ေတြ

ဆယ္ရက္ေလာက္

ထင္ပါရဲ႕...

တရက္ေတာ႔... သားဆုိးပုံက သူ႔ေကာင္မေလး၏စိတ္ကုိ ထိခုိက္စရာျဖစ္သြားသည္ဟူေသာ သတင္း
ေရာက္လာသည္။

အဲဒီသတင္းမွာ

က်မကုိယ္တုိင္လည္း

စိတ္ဆုိးသြားရသည္။

သည္ေတာ႔

လူၾကဳံမ်ားစြာႏွင္႔ အဲသည့္ေန႔မွာ “ေနလင္းကုိ ေျပာလုိက္စမ္း... ဆရာမက သိပ္ ဆူခ်င္ေနတယ္လ”ုိ႔ ဟု
မွာမိေတာ႔သည္။ အဲသည္ေန႔ရဲ႕ ညမွာပဲ ျဖစ္သည္ ။ သားေနလင္းရဲ႔ “အေမ... က်ေနာ္ ကႏၱာရမုိးေရ တစ္စက္
ေသာက္မိခဲ့ျပီ”
ေက်နပ္ပီတိ

ဟူေသာ

စာကေလးကုိ

ရွိသြားရတာ...။

သားရဲ႕

ဖတ္ခဲ့ရတာ။

အေမရင္းကုိ

က်မသားရဲ႕
သား

က်မအေပၚ

မေမ႔မေလွ်ာ႔မႈအတြက္

ေမ႔မေနမွာကုိလည္း

သေဘာေပါက္

ေက်နပ္သြားရတာ...။ ျပီးေတာ႔ က်မသား တကယ္႔အခ်စ္ကုိ ေတြ႔ခဲ႔ျပီ။ ထုိအခါမွာေတာ႔ သားေနလင္းအတြက္
ေက်နပ္စြာ...

က်မ

စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္သလုိ

ေပါ႔ပါးသြားရသည္။

ျပီးေတာ႔..

က်မ

ဝမ္းႏွင့္

လြယ္ကာ

ေမြးထုတ္ခဲ့ရေသာ သားႏွင့္က်ရင္လည္း က်မ ခုလုိ ကုိယ္ခ်င္းစာ ပီတိျဖစ္တတ္လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟုလည္း
ေတြးမိေသးသည္။ သည္႔အတြက္ေတာ့ျဖင့္ သိပ္ စိတ္ပူစရာလုိမည္မထင္။ က်မက ခြင္႔လႊတ္လြယ္ေသာ အေမပဲ
မဟုတ္လား ။

က်မ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ က်မ၏သားသမီးမ်ားအားလုံး ဘဝမွာ အခ်စ္ေရးမွအစ... အစစ အရာရာ
စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားတြင္... ကႏၱာရမုိးေရစက္မ်ားစြာ ေသာက္သုံးၾကရပါေစ... လုိ႔ေပါ႔ ။
“ခ်စ္ေသာ သားမ်ားႏွင့္ သမီးမ်ားသုုိ႔ အမွတ္တရ”
(၁၉၉၄-၉၅ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွစ္လည္ မဂၢဇင္း)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၈)
ျမသီလာအေၾကာင္း ေတြးသမွ် ေရးရသမွ် လြမ္းစရာ တမ္းတစရာေတြဆိုေပမဲ့ ရင္နာရတာေတြလည္း

အမ်ားသားမို႔ ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ ခဏခဏပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်မ ဘ၀ရဲ႕အေကာင္းအဆိုး
အေၾကာင္းအက်ိဳးေတြက ျမသီလာနဲ႔ ခြဲမရ..။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ ဘ၀ေတြကိုက ျမသီလာရဲ႕ ကံၾကမၼာနဲ႔
တထပ္တည္း က်ေနရတာပါ။ ျမသီလာ သာမွ... ျမသီလာ လွမ.ွ .. ျမသီလာ ေကာင္းမွ... ျမသီလာ ျငိမ္းခ်မ္းမွ ..

ေက်ာင္းသားလူငယ္အရြယ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ ဘ၀ေတြကလည္း သာမွာ.. လွမွာ.. ေကာင္းမွာ.. ျငိမ္းခ်မ္းမွာ မဟုတ္လား...။
ဒါေၾကာင့္ပဲ ဆရာေအာင္ျပည့္ရဲ႕
ျမကၽြန္း...

သာေနပါ၏။

စိုေနတဲ့ ေခါင္းအံုးေလးနဲ႕
ရႈိက္သံေတြ

ဘယ္မွာ ဖြက္ထားခဲ့သလဲ.. ေျပာ။
ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို က်မ ျငိခဲ့တာ။
တခါတေလ.. က်မက အတိတ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အတိတ္ေမ့ေရာဂါ (Amnesia) ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ ဥပမာ..

၁၉၉၁ ထဲမွာဆိုရင္ ဘ၀အေမာထဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း လက္ပစ္ကူးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အတိတ္ေမ့ခ်င္တယ္..။ ေက်ာင္းကင္တီးထဲ
ေက်ာက္ေခတ္ဆိုတဲ့

အေအးဆိုင္ေလး

ဖြင့္ခဲ့ဖူးတာကိုလည္း

ေမ့ခ်င္တယ္..။

ကိုယ့္လခက

သားေလးရဲ႕

တလစာ

ဆင္းဆင္းရဲရဲ

ဆရာမမို႔

ႏို႔မႈန္႔ဗူးဖိုးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရွိခဲ့တာကို ေမ့ခ်င္တယ္...။ က်ဴရွင္သင္ရတာကို ကေလးေတြရဲ႕ ပိုက္ဆံေတြအတြက္ အားနာျပီး
မသင္ခဲ့တဲ့အတြက္

စား၀တ္ေနေရးအတြက္

အျမဲ

ပူပန္ေနခဲ့ရဖူးတာကို

ေမ့ခ်င္တယ္..။

တခ်ိဳ႕ေသာေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြက မခန္႔ေလးစား လုပ္တာမ်ိဳး ရွားရွားပါးပါး ၾကံဳရဖူးတာေတြကို ေမ့ခ်င္တယ္။

သားကေလး တဘက္.. အလုပ္တာ၀န္ေတြ တဘက္ၾကားက စိတ္လည္း ခ်မ္းသာ ၀င္ေငြလည္းရတဲ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳေရးတဲ့
အလုပ္ကို အခ်ိန္ယူျပီး ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ခဲ့ရလို႔ အိပ္ယာထဲ တလေလာက္ ပစ္လဲသ ြားခဲ့ဖူးတာကိုလည္း ေမ့ထားခ်င္ တာပါပဲ။
ျပီးေတာ့ ျမသီလာနဲ႔ပဲ ဆက္ႏြယ္ေနခဲ့တဲ့ အနာတရတခ်ိဳ႕ကလည္း ေမ့ထား ခ်န္ထား ခဲ့ခ်င္တဲ့အထဲ ပါခဲ့တာေပါ့ေလ။

ဒီေတာ့ ျမသီလာရဲ႕ အခ်ိန္ကာလေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့သလို ကိုယ့္အေပၚ ေမတၱာထားတာ
သက္သက္နဲ႔ အနားမွာ ရွိခဲ့ၾကတဲ့ တပည့္ေလးေတြအေၾကာင္းပဲ သတိရခ်င္ တယ္။ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြ ခမ္းနားေအာင္

အျပိဳင္အဆိုင္လုပ္ၾကျပီး တကယ့္ကို ရိုရိုေသေသ ထိုင္ကန္ေတာ့ၾကတဲ့ အဲဒီတုန္းက တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလး
ေတြကိုပဲ သတိရခ်င္တယ္။ (၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲကို ဆရာဆရာမေတြက အစဥ္အလာ
မပ်က္ေစခ်င္လို႔ တိုက္တိုက္တြန္းတြန္းနဲ႔ စီစဥ္ၾကရတာ တဲ.့ .။ ကန္ေတာ့ပြဲ လုပ္ဖို႔ အလွဴေငြကို ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ဆီက

ၾကိဳးစားပမ္းစား ေကာက္ရတယ္ တဲ့.. က်မ ရွက္ေနခဲ့မိဖူးပါတယ္)။ ျပီးေတာ့ တပည့္ေတြနဲ႔ အတူတူ မရွိအတူရွိအတူ

မုန္႔ဆိုင္ထိုင္ၾကတာေတြ.. စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္း ေထြရာေလးပါး ေျပာၾကတာေတြ.. ကဗ်ာစာအုပ္ ထုတ္ၾကတာေတြ...
အဲဒါေတြကိုပဲ ျပန္သတိရခ်င္ပါတယ္။
၉၁ ရဲ႕ ဇူလိုင္မွာပဲ စာေမးပြဲေတြ စစ္.. ဆက္တိုက္ပဲ အမွတ္ေတြ ျခစ္ၾကရ .. ။ စက္ရုပ္ေတြလိုပ.ဲ .။ ၾသဂုတ္မွာ

ေအာင္စာရင္းအထြက.္ ..

တဲ့..။

စက္တင္ဘာမွာ

ေက်ာင္းေတြ

ျပန္ဖြင့္မွာ..

တဲ့။

အဲဒီ

ၾကားပိတ္ရက္ေလးမွာပဲ

၃ႏွစ္တာရက္ရွည္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ထဲမွာ စုပံုသြားတဲ့ ၁၀တန္းေအာင္ ေတြကို ၆လ တသုတ္ႏႈန္းနဲ႔ ေက်ာင္းဖြင့္သြားမွာတဲ့။

Academic Year ကို ၆လစီ သတ္မွတ္မတဲ.့ .။ အဲဒီတုန္းကလည္း က်မ ဘုရားတမိပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပညာေရးရဲ႕ တႏွစ္စာ
သင္ရိုးကို ဘယ္လိုမ်ား ၆လနဲ႔ တတ္ေအာင္ သင္မလဲေပါ့..။ အဲဒီကတည္းက တကၠသိုလ္ပညာေရးရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို

က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရေတာ့မယ္ လို႔ က်မအပါအ၀င္ ဆရာအမ်ားစုၾကီးက ထင္ခဲ့ၾကပါတယ္..။ ဒီလိုနဲ႔ ၉၁-၉၂
မွာပဲ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ပညာေရးစနစ္ စခဲ့တယ္ ဆိုရမွာပါပဲ..။

"အဆိပ္ျဖင့္...

က်မကေတာ့ ၾသဂုတ္လ ခဏ တျဖဳတ္ေလး အနားရခိုက္မွာ လံုးခ်င္း၀တၳဳတအုပ္ ျပီးေအာင္ ေရးခဲ့ပါတယ္။
ျမက္ခင္းမ်ားဆီ"

ဆိုတဲ့

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး

၀တၳဳေလးပါ..။

၈ေလးလံုးအျပီး

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္

ကာလထဲမွာတုန္းက.. အေဖ့ရ႕ဲ Free Bird Tour Company နဲ႔ ခရီးေတြ လိုက္ထြက္ရင္းက ရလာဖူးတဲ့ inspiration ကို
ေက်ာင္း၀န္းက်င္နဲ႔ ယွက္ႏြယ္ျပီး ျပန္ေရးျဖစ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ (စာအုပ္လက္ခံမရွိလို႔ မ်က္ႏွာဖုံုးပုံေလး တင္မေပးႏိုင္ပါ)။
အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပါပဲ... က်မတို႔ မဟာ၀ိဇၨာ ဘြဲ႕အတြက္ က်မ္းျပဳဖို႔ က်မ္းေခါင္းစဥ္ေတြ တင္ရမယ္.. တဲ့။
အဲဒီေခတ္တုန္းက ေရႊေစ်း တက်ပ္သား ၁ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိခ်ိန္မွာ Thesis ေရးဖို႔အတြက္က စရိ္တ္စက ဘာဘာ

ညာညာက အနည္းဆံုး ၅ေသာင္းေလာက္ ကုန္မွာ..။ က်မ ရတဲ့ လံုးခ်င္း တအုပ္ စာမူခက ၃ေသာင္း..။ အင္မတန္

စိတ္ႏွလံုးေကာင္းျပီး က်မကို သမီးရင္းလို သေဘာထားတဲ့ ေယာကၡမေတြကေတာ့ အားေပးတယ္.. "သမီး စိတ္မပူနဲ႔ ..
ပညာေရးအတြက္ လုပ္စရာရွိတာ ဆက္သာ လုပ္.. မာမာတို႔ ရွိတယ္.." တဲ့။ က်မအနားက က်မလို ဘိုင္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္း

တခ်ိဳ႕လည္း က်မလိုပဲ စိတ္ညစ္ၾကတာပါပဲ..။ ဒါေပမဲ့ ဒါက ၾကိဳသိထားျပီးသား ကိစၥမို႔ ျပင္ဆင္ ရင္ဆိုင္ၾကရတာပါပဲ..။ (အဲဒီ
ရက္ေတြထဲမွာေပါ့.. "ရင္ကြဲနာ" ကို ေရးျဖစ္တာ)။
အဲလိုနဲ႔ပဲ ၁၉၉၁ ရဲ႕ စက္တင္ဘာမွာ ၁၉၉၁-၉၂ ပညာသင္ႏွစ္အတြက္ အတန္းသစ္ေတြ ျပန္ဖြင့္ပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္မွာေတာ့ က်မတို႔ ဆရာဆရာမေတြကို တာ၀န္ပိုင္း ႏွစ္ခ်ိန္ ခြဲလိုက္ပါတယ္။ က်မက မနက္ပိုင္းဆို သားေ၀ယ်ာ၀စၥ
လုပ္ခ်င္တာမို႔ ေန႔လယ္ပိုင္း ၁၁နာရီကေန ၄ နာရီကို ယူလိုက္ပါတယ္။ မနက္ပိုင္းသမားေတြက မနက္၇နာရီကေန ေန႔လယ္
၁နာရီအထိပါ။ အဲဒီအခါ ၉၁-၉၂ ဘူမိတန္းေတြနဲ႔ လြဲသြားရျပီး (ဘေလာ့ဂါ ေကသြယ္တ.ို႔ .. ခု Myanmar geology Friend

Website လုပ္ေနတဲ့ (ကဗ်ာေရးတဲ)့ ေနဆူးသစ္တို႔ ႏွစ္ေပါ့..။ သူတို႔ကေတာ့ အဲလို က်မနဲ႔ လြဲသြားတာ ကံေကာင္းလို႔လို႔
ေျပာတာပဲ) :) :( ။ ပထမႏွစ္ ဓာတုေဗဒတန္းခြ(ဲ ၁)ရယ္... ဒုတိယႏွစ္ ဒႆနိကအတန္းရယ္ကို အတန္းပိုင္ ယူရပါတယ္။ အဲဒီ
ဒုတိယႏွစ္ ဒႆနိက အတန္းမွာေတာ့ စာေရးစာဖတ္ ၀ါသနာပါျပီး က်မနဲ႔အတူ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမာင္လြမ္းေ၀(ခု
ေပၚျပဴလာဂ်ာနယ္၊

ရတီမဂၢဇင္း)က

ေက်ာင္းသား

ေပါ့။

ခုေတာ့

လက္ေထာက္ကထိက ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနပလား မေျပာတတ္ပါဘူး။

သူလည္း

ဆရာျပန္ျဖစ္ေနတာမို႔

ခုေလာက္ရွိ

ျပီးေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းလံုျခံဳေရး ဂ်ဴတီေတြကလည္း ယူရမပ်က္ပါပဲ..။ ဂ်ဴတီေစာင့္တဲ့ ခံုတန္းရွည္ေပၚမွာ က်မ
အိပ္ေပ်ာ္

ေပ်ာ္ေနတာကို

အေဖာ္ဆရာမေတြက

ေစာင့္

ေစာင့္ေပး

လူေကာင္အၾကီးၾကီးက အေမႏို႔ေရာ ႏို႔မႈန္႔ေရာ တြယ္တဲ့ အရြယ္။

ေနရတဲ့

အခ်ိန္ေတြေပါ့။

သားက

၇လသား။

က်မ ခမ်ာ ပိန္ေညွာင္ေညွာင္နဲ႔ တကယ့္ကို ပူပံုပန္း ျဖစ္ေနရတဲ့အခ်ိန္...။ ပံုထဲမွာသာ ၾကည့္ပါေတာ့။

တပည့္မေလးေတြတခ်ိဳ႕နဲ႔

မိန္းထဲမွာ

ေတြ႔တုန္း

ရိုက္ထားတဲ့ပံု။

အဲဒီေန႔က

က်မ

ေက်ာင္းက

စာၾကည့္တိုက္ကို Thesis ကိစၥသြားရင္း ရိုက္ထားတဲ့ပံုမို႔ ဆရာမလို ၀တ္မထားတာပါ..။ :P

ခြင့္ယူျပီး

မိန္းထဲက

အဲဒီတုန္းကဆို အလုပ္ေတြက ပိ..။ က်မ္းျပဳဖို႔က တဘက္..။ အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ က်မ ေမ့ထားလိုက္ခ်င္တဲ့
အိမ္ေထာင္ေရး အက္ေၾကာင္းကလည္း ေပၚလာ... ။ အိုး ရူးမသြားတာေတာင္ ကံေကာင္း..။
အဲဒီ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရက္ေတြကေတာ့ က်မတို႔ ဆရာဆရာမေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္

အေျပးအလႊား

ႏိုင္ၾကရပါတယ္။ စာသင္ႏွစ္ကို ေလွ်ာ့ခ်ျပီး သင္ရိုးကိုေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူးတဲ့။ ဒါျဖင့္ ဘယ္လိုသင္ၾကမလဲဆိုေတာ့ ဌာန အလိုက္
Notes ရိုက္ေရာင္းမယ္.. တဲ့။ အဲဒါကို ကိုင္ျပီးသင္ တခ်ိန္ တပုဒ္ႏႈန္းတဲ့။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက က်မနဲ႔ ေတြ႔ၾကေတာ့တ ာပဲ..။
က်မက

စာတပုဒ္ကို

၂ခ်ိန္ေလာက္

ယူသင္တာ။

အမတ္ၾကီး

သိဃၤသူရ္

ေက်ာက္စာအေၾကာင္း

သင္ရင္..

သိဃၤသူ႔သမီးေက်ာက္စာ နဲ႔ ဖြားေစာေက်ာက္စာေလးေတာ့ ထည့္ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတာ။ ပုဂံေခတ္သူ ေခတ္သားေတြရဲ႕
စိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ ပုဂံျမိဳ႕ အခင္းအက်င္း ေလးေတာ့ ထည့္ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတာ။ ပုဂံေနာက္ခံ ဗမာဆိုတဲ့ စရိုက္

လကၡဏာေလးေတြကို တပည့္ေတြနဲ႔ အတူ စိတ္ကူးျပီး မွန္းၾကည့္ခ်င္ေသးတာ။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ျပီ။ စာတေၾကာင္းစီ
ဖတ္ျပ ရွင္းျပရံုနဲ႔ေတာင္ အခ်ိန္က ေလာက္ဖို႔ မလြယ.္ .။

ပိုဆိုးတာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ သိသိသာသာ စာမလိုက္ႏိုင္ ျဖစ္လာၾကတာပါပဲ။ အဲဒီ အက်ိဳးဆက္

ကေတာ့ က်ဴရွင္ေတြ ေခတ္စားလာတာပါ..။ ဆရာဆရာမေတြခမ်ာလည္း စား၀တ္ေနေရးဒုကၡက ၾကီးလာၾက..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ
က်မအေနနဲ႔ေတာ့

ေတာင့္ေတာင့္တတ..

ဘယ္လိုမွ

လက္မခံခ်င္တဲ့

ဆရာဆရာမေတြဘက္ကလည္း

အဲဒီအလုပ္ကိုပဲ

လက္ခံလိုက္ရ။

ေၾကာင့္ေၾကာင့္က်က်နဲ႔ပဲ

ေက်ာင္းသားဘက္က လည္း

က်ဴရွင္ေရစီးေၾကာင္းၾကီး

တြင္က်ယ္

လာလိုကတ
္ ာ..။ က်မခမ်ာလည္း ေတာင့္မထားႏိုင္ရွာေတာ့ဘဲ ေမ်ာပါသြား ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေက်ာင္းရက္ တခ်ိဳ႕

ညေနပိုင္းေတြမွာ

က်ဴရွင္လိုက္သင္တာမ်ိဳး

လုပ္လာရပါတယ္။

က်ဴရွင္ယူတာကေတာ့

က်မအတန္းက

ကေလးေတြ

မဟုတ္ပါဘူး။
စေန တနဂၤေႏြေတြမွာေတာ့ သားအတြက္ အခ်ိန္ေပးရတာရယ္... ျမိဳ႕ထဲက မိဘအိမ္ သြားရတာရယ္..
စာေရးဆရာဘ၀အတြက္

မဂၢဇင္းတိုက္ေတြ

ေလွ်ာက္..

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

ထိုင္တာေတြရယ္ကို

ေ၀ပံုက်

လုပ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သားေ၀ယ်ာ၀စၥ.. (ကေလးကိစၥကို ေယာကၡမေတြနဲ႔ ေယာက္မေလးက အခ်ိန္ျပည့္ ကူေပးေနၾကလို႔သာ

ေတာ္ေသးတာပါ)။ သားက အေမကို ေမွ်ာ္တတ္တဲ့ အရြယ္လည္း ေရာက္လာ ျပီေလ။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္း
ပင္ပန္း က်မက ၀တၳဳတိုေလးေတြေတာ့လည္း ေရးျဖစ္ေနခဲ့ပါေသးတယ္။
အဲဒီ အခ်ိန္ေတြထဲမွာပဲ က်မ Thesis ေခါင္းစဥ္တင္လိုက္ရပါတယ္။ ကံၾကမၼာက က်မကို ဒီတခ်ီေတာ့

အလွည့္ ေပးသားပါ..။ က်မ တင္တဲ့ "အလကၤာေက်ာ္စြာ ဂီတစာဆို ျမိဳ႕မျငိမ္း၏ သီခ်င္းမ်ားကို ရသစာေပရႈေထာင့္မွ

ေလ့လာျခင္း.." ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္အတိုင္း အတိအက် မရေပမဲ့ "အလကၤာေက်ာ္စြာ ဂီတစာဆို ျမိဳ႕မျငိမ္း၏ ဘ၀ႏွင့္ ဂီတစာေပ"
ဆိုတဲ့

ေခါင္းစဥ္ေတာ့

က်လာပါတယ္။

(ျမန္မာစာမွာက

Thesis

ေခါင္းစဥ္တင္ရင္

ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့

ေခါင္းစဥ္က်ဖို႔

မေသခ်ာတတ္လို႔ပါ.. ဘယ္လုထ
ိ ံုးစံလဲေတာ့ မသိ)။ က်မက ကံေကာင္းခ်င္ ေတာ့ ဆရာေအး (ေမာင္ခင္မင္-ဓႏုျဖဴ)က
အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံခ်က္ ေပးလိုက္လို႔ပါပဲ။ ပိုျပီး ကံေကာင္းတာက ဂီတနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ရွိတဲ့အျပင္
တပည့္အေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာ သက္ညွာ တတ္တဲ့ ဆရာ ဦးညြန္႔ေသာင္းက Supervisor ျဖစ္လာလို႔ပါပဲ..။ အဲဒီအခါ Thesis
ေရးခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု ၾကံဳရတတ္တဲ့ စိတ္ရႈပ္ေထြးပူပန္ရမႈေတြ အခက္အခဲေတြကို က်မ သိပ္မၾကံဳရေတာ့ ဘူးေပါ့။
ဒီေတာ့ ၁၉၉၂ ကေန ၁၉၉၄ အထိ ၂ႏွစ္အတြင္း Thesis အျပီး ေရးရန္... ေပါ့။

လိႈင္ျမသီလာရဲ႕ ၁၉၉၁-၉၂ ပညာသင္ႏွစ္အစ ၉၁ေႏွာင္းပိုင္းရက္ေတြကေတာ့ က်မအတြက္ ပင္ပန္းေပမဲ့

ကိုယ့္ဘာသာေတာ့

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေနရတဲ့

ရက္ေတြပါပဲ။

အဲဒီႏွစ္မွာ

က်မရဲ႕

ဘူမိက

ေမ်ာက္ကေလး

ေတြကလည္း

ဒုတိယႏွစ္ကို ညေနပိုင္းတက္ရတာမို႔ က်မ ေကာ္ရစ္ဒါ ဂ်ဴတီ က်ျပီဆို သူတို႔လည္း အတန္းအားတာနဲ႔ ၾကံဳျပီဆိုရင္

ကင္တီးသြားဖို႔ လာေခၚေတာ့တာပဲ။ က်မကေတာ့ ဂ်ဴတီေစာင့္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္မေနဘူးဆိုရင္ က်မ တာ၀န္က်တဲ့ ခံုတန္းမွာ
ဧည့္သည္ေတြမျပတ္ေပါ့။

အဲဒီတုန္းက လိႈင္မွာ က်မနဲ႔ ကင္တီး လာ လာ ထိုင္တတ္တဲ့သူေတြက RIT ကေန လာၾကတဲ့... ငထက္

(ကဗ်ာေရးတဲ့ တင္မင္းထက္)... သူရ(ကဗ်ာေရးတဲ့ သားမႊန္း) နဲ႔ ေဇာ္ၾကီး(ခ်ိဳတူးေဇာ္-စတုတၳႏွစ္ျမိဳ႕ျပ ေက်ာင္းသူရိုက္တဲ့
ဒါရိုက္တာ)ရယ္...

ဗလ(ဗိသုကာ)

ရယ္...

တခါတေလ

ေမာင္အံ့

(ကဗ်ာေရးတဲ့

ေမာင္နႏၵ)

ပါပါလာတယ္။

ေဆးတကၠသိုလ္ကေန လာ လာ လည္တတ္တာက မင္းခိုက္စိုးစန္၊ လိႈင္မွာ ေက်ာင္းတက္ ေနၾကတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့
ဧထက္.. ရွင္ေဒ၀ီနဲ႔ ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း ကဗ်ာအုပ္စုေတြ..၊ ျပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာေတြ စေရးေနျပီျဖစ္တဲ့ လူပန္႔ငယ္...။
သူငယ္ခ်င္းဆရာမေတြကေတာင္ ေျပာယူရတယ္။ ငါတို႔ကိုလည္း အခ်ိန္ေပးပါဦးတဲ့။

အဲဒီ

၁၉၉၁ရဲ႕

ေက်ာင္းမွာလည္း အားကစားပြဲေတြန.ဲ႔ ..။ က်မ မိန္းဘက္ေတာင္ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။
ဒီဇင္ဘာ

၁၀ရက္ေန႔မွာေတာ့

အန္တီစုအတြက္

ျငိမ္းခ်မ္းေရး

ႏိုဗယ္ဆုကို

သားႏွစ္ေယာက္က

ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံ အေမရဲ႕ ကိုယ္စားအျဖစ္ ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံ ေအာ္စလိုျမိဳ႔မွာ လက္ခံယူေနတဲ့အခ်ိန.္ .။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္
ပင္မထဲမွာေတာ့ အာဏာရွင္ေတြကို အျမဲ ျခိမ္းေျခာက္ႏိုင္တဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြက ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ကို
လႊတ္ေပးဖို႔

ဆႏၵျပ

ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

စစ္အာဏာရွင္ေတြ

ထင္သလို

ေက်ာင္းသားေတြက

တရားမွ်တမႈနဲ႔

လြတ္လပ္မႈေတြအတြက္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနတတ္ၾကသူေတြ မဟုတ္ေၾကာင္း သက္ေသျပလိုက္တာပါပဲ။ ဒီဇင္ဘာ

၁၀ရက္ေန႔ကစတဲ့ ဆႏၵျပမႈက ဒီဇင္ဘာ၁၁ရက္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကို ၀င္ဖမ္းမွပဲ ရပ္သြားခဲ့တာပါ။ (တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီ
ဒီဇင္ဘာမွာပဲ အန္တီစုေရးတဲ့ Freedom from Fear စာအုပ္ကို Penguin စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ပါတယ္)။

ျပီးေတာ့ အဲဒီ ဆႏၵျပပြဲမွာ ပါခဲ့တဲ့ အမႈနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို အေဆာင္ေတြမွာ ၀င္ဖမ္းတာ အေယာက္

၂၅၀ေက်ာ္ပါသြားျပီး ဒဂံုေဆာင္မွာေနတဲ့ Geology က ေက်ာင္းသားေတြကို ၀င္အဖမ္းမွာေတာ့ အေယာက္ ၅၀ေက်ာ္
အဖမ္းခံလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ က်မသား ေနလင္းအပါအ၀င္ Geology က ေက်ာင္းသား ၁၀ေယာက္ေလာက္ဟာလည္း
ေထာင္ဆယ္ႏွစ္ အမိန္႔ခ် ခံခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ပဲ စာေရးဆရာမ ခက္မာလည္း အဖမ္းခံရ.. ေထာင္ဒဏ္

အႏွစ္၂၀ဆိုျပီး အမိန္႔ခ်ခံခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီလႈပ္ရွားမႈကို ႏိုင္ငံေရးအသိုင္းအ၀ိုင္းက 10D လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
မျပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြေပါ့ ........................ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ပိတ္သြားရျပန္ပါေတာ့တယ္။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၁၉)
၉၁ ရဲ႕ ေဆာင္းေႏွာင္းမွာလည္း ျမသီလာက တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဒီတၾကိမ္မွာေတာ့ အာဏာပိုင္

စစ္အစိုးရက ေက်ာင္းသားေတြကိုသာမက အုပ္ခ်ဳပ္သူလို႔ သူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဆရာဆရာမမ်ားအေပၚကိုပါ မ်က္မာန္ေတာ္

ရွပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လို႔မ်ားေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးေနဖို႔ မစဥ္းစားေလနဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ၉၂ရဲ႕ ဇန္န၀ါရီလမွာပဲ

အသံၾကားလာရပါတယ္။ ဆရာဆရာမေတြကို အထူး ပံုသြင္းဖို႔ လိုတယ္.. ေဖာင္ၾကီးမွာ အထူးမြမ္းမံသင္တန္း တစ္လ
တက္ရမယ္တဲ့။ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း အတိအက် ပါပဲ.. ဆရာ ဆရာမေတြ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ကန
ု ္ၾကပါတယ္။

တေယာက္မွ မတက္လိုက္ရဆိုတာ မရွိေစရဘူးတဲ့။ အသုတ္လိုက္ ခြဲတက္ႏိုင္တယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ က်မက ကေလးေတာင္
ႏို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မျဖတ္ရေသး။ သားၾကီး ၁၀လသား မျပည့္တျပည့္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၁၉၉၂ ဇန္န၀ါရီလ ၂၁ရက္ေန႔စျပီး ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၁ရက္ေန႔မွာ ျပီးမယ့္ ပထမအသုတ္ကို

က်မတက္ဖု႔ိ

ေနာက္ပိုင္းဆို

စာရင္းေပး
Thesis

လိုက္ရပါတယ္။

တဘက္နဲ႔

အဲဒီအသုတ္မွာက

အဆင္ေျပဖိ္ု႔

က်မသူငယ္ခ်င္းအားလံုး

မေသခ်ာလို႔ပါပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ

က်မ

အတူတူ

စိတ္ပင္ပန္း

တက္မွာျဖစ္တဲ့အျပင္

ကိုယ္ပင္ပန္းၾကားကပဲ

ျပင္ဆင္ရပါေတာ့တယ္။ ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းကို ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးက တကၠသိုလ္ အစံုက ဆရာဆရာမေတြ လာၾကရတာပါ။
က်မကေတာ့ ႏို႔ျဖတ္ျပီးထားခဲ့ရတဲ့ သားဆီတလြမ္းလြမ္းနဲ႔ ငိုရတာ တရႊဲရႊဲေပါ့။ ညေနဆို သားက အေမကို အိမ္ေပါက္၀ေလးမွာ
ထိုင္ျပီးေမွ်ာ္တတ္ျပီလို႔ ေတြးေတြးျပီး ငို..။

ေနာက္ေတာ့မွ

သူတို႔ေတြ ဘာေတြ သင္တယ္လဲ မသိ။ စာေမးပြဲျပန္စစ္မွာဆိုလား..။ စစ္လည္း စစ္.. တတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့..။

ေဘးဘီၾကည့္လိုက္ေတာ့

ေကာင္းတာတခုကေတာ့
သြက္သြက္ခါေအာင္

ကိုယ့္လိုပဲ

စည္းကမ္းက်န

ပ်က္သြားခဲ့တာပါပဲ။

အားလံုးက

တိက်ေသ၀ပ္တဲ့ေနရာမွာ

အဲဒီသင္တန္း

ဂရုကို

နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့

ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းကဆရာေတြ

မစိုက္ၾကတာ။

ေဖာင္ၾကီးက

စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ၾကရ

ေပ်ာ္စရာ

အဲဒီကာလမွာ

တဲ့

သင္တန္းေပါ့။

ဆရာဆရာမေတြ တမင္တကာ ညစ္ျပီး စည္းပ်က္ကမ္းပ်က္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ကာလ..။ ေတြးၾကည့္ရင္ အားရစရာ။
နာမည္ေက်ာ္

တကၠသိုလ္ဆရာဆရာမမ်ား

ဗဟိုႏိုင္ငံေရးတကၠသိုလ္က

အၾကီးအကဲမ်ားက

အထူးမြမ္းမံသင္တန္း
ေဟာေျပာ..။

အမွတ္စဥ္

ဆရာမေတြက

(၁)

ေပါ့။

ခံုေတြေပၚ

ေရွ႕မွာ

စစ္တပ္နဲ႔

အိပ္ေပ်ာ္။

က်မတို႔ဆို

ေရွ႕နားထိုင္ရတာေတာင္ အိပ္ပစ္လိုက္တာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္။ မအိပ္လည္း စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနလိုက္တာပဲ။
အဲဒီသင္တန္းမွာေပါ့..

ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက

က်မ

ဘယ္ေတာ့မွ

တရက္သားမွာ

ေမ့သြားမွာ

မဟုတ္တဲ့

တပ္မေတာ္ေမာ္ကြန္းတိုက္မွာ

ေမ့စရာမဟုတ္တဲ့

ညႊန္ၾကားေရးမွဴး

ကိစၥတခု

လုပ္ေနတဲ့

ဗိုလ္မွဴးၾကီးရဲထြဋ္ဆိုသူက လာစကားေျပာပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ပို႔ခ်တယ္လို႔ သံုးတယ္။ အဲဒီမွာ သူက အာဇာနည္ေန႔ဆိုတာ
မဆလက

ျမန္မာ့သမိုင္းအတြက္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

ေသတဲ့ကိစၥက

မေကာင္းတတ္လို႔

ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္

သတ္မွတ္ေပးထားရတာ

အသက္စြန္႔သြားရတာ

ျဖစ္တယ္..။

ဆိုတာထက္

တကယ္ကေတာ့

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔

သူ႔မယားညီအကို သခင္သန္းထြန္းတို႔ အာဏာကုလားထိုင္လုရာကေန ျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိစၥ သက္သက္သာ ျဖစ္တယ္...
ဒါေၾကာင့္

သမိုင္းအမွန္ကို

မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္

သမိုင္းေကာ္မရွင္က

ၾကိဳးစားျပဳစုေနပါတယ္...

လို႔

တရား၀င္

ေျပာသြားတာပါ။ (က်မ ျပန္ေရးျပတာေတြက သူ႔အသံုးအႏႈန္း အတိုင္းပါ..။ က်မတို႔ ျပည္သူလူထုေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔နဲ႔

ပတ္သက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေသတယ္လို႔ သံုးႏႈန္းေလ့ မရွိပါဘူး။ က်ဆံုး တယ္... ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ၾကံခံရတယ္ဆိုတာပဲ
သံုးၾကတာေလ။ အဲဒီတန
ု ္းက ေျပာေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပးကို က်မျဖင့္ ခုထိ ျမင္ေယာင္ေနပါေသးတယ္။ ရုပ္က ရိသဲ့သဲ့န.ဲ႔ .
သူ႔ကိုယ္သူပဲ

ျမန္မာ့သမိုင္းျပဳစုေရးအတြက္

တာ၀န္ရွိေနသူလိုလို။

ေအာက္မွာ

နားေထာင္ေနရတဲ့

ဆရာဆရာမ

အမ်ားစုကေတာ့ လူပါး၀လိ.ု႔ .. ဆိုျပီး က်ိတ္ဆဲၾကတာေပါ့)။ အဲလို မဟုတ္မဟတ္ အၾကံအစည္ေတြေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။ ခုထိ
အဲဒီစာအုပ္ ထြက္မလာ ႏိုင္တာ။

ေနာက္ျပီး သူကပဲ ထပ္ေျပာတာ... ေဒါက္တာ(ပါရဂူ)ဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားကို အလည္အပတ္ သြားသလို သြား..
ပိုက္ဆံစု.. စာေတြ ကူးခ် က်မ္းေရးျပီး ျပန္လာရံုပ.ဲ . တကယ္ေမးေတာ့ ဘာမွလည္း သိၾကတာမဟုတ္ဘူးလို႔ စင္ေပၚကေန
ေစာ္ေစာ္ကားကား မခန္႔ေလးစား အမူအယာနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူေျပာအျပီး ျပန္လွန္ ေဆြးေႏြးမယ့္ သူေတြကိုလည္း
ဖိတ္ေခၚေရာ ပါရဂူဘြဲ႕ရ ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြ စင္ေပၚကို တန္းစီတက္သြားျပီး ေဒါက္တာျဖစ္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္
ၾကိဳးစားအားထုတ္ရတာ...

ပညာေတာ္သင္ရတဲ့

ေငြကို

ေလာက္ေအာင္

ဘယ္လိုသံုးရတာ...

ျပန္လာတဲ့အခါမွာလည္း

ဘယ္လိုအနစ္နာခံျပီး လုပ္ရတယ္ဆိုတာေတြကို ကိုယ္ေတြ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ တန္းစီျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ တက္ေျပာၾကတာ..
ေအာက္ကေန ဆရာဆရာမေတြက လက္ခုပ္ေတြ တီးၾကေပါ့။
ေနာက္ဆံုး

သဘာပတိက

မ်က္ႏွာအပ်က္ပ်က္နဲ႔

ေတာင္းပန္ယူရေရာ။

မွတ္မွတ္ရရ

အဲဒီထဲမွာ

ေရွ႕ဆံုးကတက္သြားတာက သခ်ၤာဌာနက ဆရာၾကီးေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းပါ။ (အဂၤလိပ္စာ ဆရာၾကီး ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔
စာေရးဆရာမၾကီး
ဆက္ေျပာရမယ့္

ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္တို႔ရဲ႕

တခ်ိန္က်န္တာမွာ

သား။

မိုးမခ

ဗိုလ္မွဴးၾကီးရဲထြဋ္

(ကိ)ု ေမာင္ရစ္ရဲ႕

အေဖေပါ့)။

ေရာက္မလာေတာ့

ပါဘူး။

မွတ္မွတ္ရရ..

အဲဒီေနာက္တေန႔

ေနမေကာင္းလို႔ပါတဲ.့ .။

က်မတို႔

ဆရာဆရာမေတြ ဆိုတာ သေဘာက်လြန္းလို႔ ေမတၱာေတြ ပို႔လိုက္ၾကတာ..။ တခါတည္းေသမွာ.. ဘာ.. ညာ.. ေပါ့.. ။ အဲဒီ
အျဖစ္အပ်က္က ေဖာင္ၾကီးသမိုင္းမွာ နာမည္ကို ၾကီးက်န္ခဲ့ေရာ။
တကယ္ေတာ့

အဲဒီေဖာင္ၾကီးသင္တန္းဟာ

တကၠသိုလ္က

ဆရာဆရာမေတြကို

အမိန္႔နာခံေအာင္

ရည္ရြယ္ျပီး လုပ္တာပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဦးခ်ိဳးတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားေတြ မေျပာနဲ႔ မင္းတို႔ဆရာဆရာမေတြေတာင္

ငါတို႔ခိုင္းရင္ လုပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေပါက္မ်ိဳး ခ်ိဳးတာ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက န၀တ (ဗိုခင္ညြန)္႔ က အေပ်ာ့ဆြဲေလ။ ေစတနာေတြ
ပရပြနဲ႔ပဲ လုပ္ေပးသေယာင္ေယာင္... ။ ျပီးေတာ့ တစ္လဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း မသိမသာ ကုန္သြားတာမ်ိဳးျဖစ္ျပီး ၀န္ထမ္းနဲ႔
ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းဆိုတာကလည္း သူစိမ္းေတြ မဟုတ္ၾကေလေတာ့ ဆရာဆရာမေတြလည္း ဘယ္သူကမွ ကန္႔ကြက္တာေတြ
ဘာေတြ မလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ (ဆရာ ဆရာမေတြက
မၾကည့္တာ...

ကိုယ္က်ိဳး

မစြန္႔ႏိုင္တာလည္း

ေက်ာင္းသားေတြေလာက္ သတၱိမရွိတာ... အမွန္တရားမ်က္ႏွာကို

အမွန္ပါပဲ...

ဒါေၾကာင့္လည္း

က်မတို႔

ႏိုင္ငံအတြက္

အေရးၾကီးဆံုး

လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ပညာေရးစနစ္ၾကီးကို က်မတို႔ ဆံုးရႈံးေနရတာ... ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာထိ ဆံုးရႈံးခဲ့ျပီလဲဆိုတာကို
၂၀၀၀ ေနာက္ပိုင္းကာလ ျမသီလာအေၾကာင္းေတြ မွာ ထည့္ေျပာမွာပါ )။
ဒါေပမဲ့

ဆရာဆရာမေတြအမ်ားစုကေတာ့

အမိန္႔အာဏာေတြကို

လက္မခံခ်င္ဘူးဆိုတာ

အဲဒီ

ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းက သက္ေသပါပဲ။ ညေနဆို အားကစားခ်ိန္လို႔ စည္းကမ္းလုပ္ထားလည္း မသြားၾကဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး
မတူတဲ့

တပ္ခြဲေတြမွာ

ရွိေနတဲ့

သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ

ေလွ်ာက္လည္ၾကတာပဲ။

ဆရာေတြဆိုလည္း

ေဖာင္ၾကီးနားက

ရြာရိုးကိုးေပါက္ကို ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတာပဲ။ အဲဒီမွာမွ ဆရာ ဆရာမ အပ်ိဳၾကီး လူပ်ိဳၾကီးေတြ စြံသြားတာလည္း ရွိေသး။
ညဘက္ Night Study လို႔ေျပာလည္း ဂစ္တာတီးၾက သီခ်င္းဆိုၾက လုပ္ေနတာပဲ။ ဆရာဆရာမအမ်ားစုက အသက္၃၀ေတာင္

မျပည့္ၾကေသးတာမို႔ လူငယ္ေတြလိုပဲ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ အာခံၾကတာေလ။ ရသေလာက္ ဆန္႔က်င္ၾကတာ။ စစ္ေရးျပမွာ
ဘယ္လွည့္ဆိုရင္လည္း ညာေတြ လွည့္ၾက။ ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ ရိုက္ခိုင္းေတာ့လည္း... "ပဲ-ညား... ပဲ- ညား" လို႔ တမင္
ေအာ္ၾကတာ။ ဟုတ္တယ္ေလ.. ေန႔တိုင္း ပဲဟင္းနဲ႔ ညားရတာကိုး။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ စစ္သင္တန္းလည္း ျဖဳတ္လိုက္ရတာပဲ။

ေနမေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေဆးနား..

ခြင့္ေတြ ယူၾက။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာေမးပြဲျပန္ စစ္မယ္ဆိုတာေတာင္ တက္တဲ့သူေတြ ေထာင္ေက်ာ္မွာ သြားေျဖတဲ့သူ
ရာဂဏန္းေတာင္ မရွိတဲ့အထိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ သင္တန္းဆင္းပြဲမွာ လည္း ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ေပါ့။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က
ရယ္စရာလုပ္ေျပာရင္ ၀ါးကနဲရယ္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရပ္ .. အၾကာၾကီး တမင္ လုပ္ ရယ္ၾကတာ။ ဗိုခင္ညြန္႔မွာ စကား

ဆက္ေျပာဖို႔အေရး ရယ္သံေတြျငိမ္ေအာင္ အၾကာၾကီး ေစာင့္ေနရတာေပါ့။ အဲလို သူတို႔ကို မခန္႔ေလးစား လုပ္ရတာမ်ား
ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္တာ။
ေနာက္အသုတ္ေတြလည္း

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

က်ေရာ

အဲဒီတုန္းက

စည္းကမ္းေတြ

က်မတို႔

မတရားက်ပ္ျပီး

က်မကေတာ့ ေျပာမိေသးတယ္။ ခံႏိုင္တဲ့သူေတြ ခံၾကေပါ့လို႔။
ေဖာင္ၾကီးက

ျပန္လာအျပီးမွာ

လုပ္တာက

ထိေရာက္သားပါ။

အမိန္႔ေတြလည္း

သိသာတာတခုကေတာ့

သားနဲ႔

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့

အလြန္ေပးေတာ့တာ..

ခြဲက်င့္

ရွိသြားတာပါပဲ။

ေလ။

ဒီလိုနဲ႔

မတ္လတစ္လေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမွ မနားရခင္ က်မတို႔ တကၠသိုလ္က ဆရာမေတြမွာ ျပီးခဲ့တဲ့ ၁၀တန္း စာေမးပြဲရဲ႕

အေျဖလႊာေတြကို အမွတ္ျခစ္ရျပန္ပါတယ္။ အဲသလိုနဲ႔ပဲ ဧျပီ တစ္လက လြယ္လြယ္ေလး ကုန္သြား။ ဒီလိုနဲ႔ ၉၂ ရဲ႕ ေမလ က
စလို႔ က်မက Thesis အတြက္ ျပင္ဆင္ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးထဲနဲ႔ ေတာင္ငူေဆာင္
စားေသာက္တန္းဆီ

ျပန္ျပီး

တ၀ဲလည္လည္

ေျခဦးလွည့္ရတဲ့

ရက္ေတြေပါ့။

ေန႔တိုင္း

ရံုးခ်ိန္လိုပဲ

လာရတာကေတာ့

ဗိုလ္တိုး(ဆရာဦးေအာင္ေက်ာ္တိုး-စိတ္ပညာ)နဲ႔ အရွည္ၾကီးဆိုင္မွာ ဆံုဖို႔ေပါ့။ ျမိဳ႕မျငိမ္းအေၾကာင္းနဲ႔ ျမိဳ႕မျငိမ္းသီခ်င္းေတြကို
အမ်ားၾကီး သိထားတဲ့ ဗိုလ္တိုးနဲ႔ စကားေျပာရင္ က်မ

အခ်က္အလက္ေတြ အမ်ားၾကီးရတယ္။ တခ်ိဳ႕တိမ္ျမဳပ္္ေနတဲ့

သီခ်င္းေတြဆိုရင္ ဗိုလ္တိုးက ပါးစပ္ဆိုင္းတီးျပီးဆိုျပတာ.. ေနာက္ပိုင္း က်မ သီခ်င္းရလို႔ နားေထာင္ၾကည့္တဲ့အခါက်ေတာ့
အေတာကအစ ကြက္တိ။ ဗိုလ္တိုးက အဲလို ပါရမီပါတာပါ။
က်မကို Thesis နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကူတဲ့ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္း (ဆရာၾကီး
ေရႊျပည္ဦးဘတင္ရဲ႕ ေျမးၾကီး၊ စာေရးဆရာ ပန္းခ်ီဆရာ ဒါရိုက္တာ ဦး၀င္းေဖရဲ႕ သားၾကီး၊ အဆိုေတာ္ မီမီ၀င္းေဖရဲ႕ အကိုၾကီး၊

သူကိုယ္တိုင္ကလည္း အႏုပညာသမားျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာ ေအာင္ေက်ာ္ဆန္း-မႏၱေလး)ေပါ့။ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္းနဲ႔

က်မ ဘားလမ္း မူစလင္ေဆးရံုေဘးက လမ္းေဘး အုတ္ခံုေလးမွာ ဖြင့္တဲ့ ကိုထြန္းရီ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ညေနညေန
ထိုင္ျပီဆိုရင္ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္း ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက က်မအတြက္ ျမိဳ႕မျငိမ္းေလ့လာခ်က္ေရးဖို႔ Reference
ေတြ အမ်ားၾကီး ရေစပါတယ္။ ျမိဳ႕မျငိမ္းသီခ်င္းေတြထဲမွာပါတဲ့

စာကိုးေတြကို ဘယ္စာအုပ္က ယူရမယ္ဆိုတာကအစ

ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္းက ေျပာျပတာ။ သူက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္းသားကေန ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေျပာသြားတာ။

"တနာရီထဲ ခ်စ္" သီခ်င္းထဲက စာသားေတြကိုေရးဖို႔ ျမိဳ႕မျငိမ္းက အာဒိကပၸက်မ္းထဲက ယူတာဆိုျပီး အဲဒီစာသားေတြကို
ဒီတိုင္းအလြတ္ တထိုင္းတည္း ရြတ္ျပေသးတာ။ "မဟာဂီတထဲကေလ.. ေမျငိမ္းရယ္.. ေဟာဒီအပိုဒ"္ ဆိုျပီး မဟာဂီတထဲက

မူရင္းသီခ်င္းကို ဆိုျပလိုက္ ျမိဳ႕မျငိမ္း ယူစပ္ထားတဲ့ အပိုဒ္ကို ဆိုျပလိုက္ေပါ့။ ဥပမာ ျမင္းခင္းေတာ္သီခ်င္းေပါ့။ က်မမွာ ပါးစပ္

အေဟာင္းသားနဲ႔ ေငးလိုက.္ . မွတ္စုထဲမွာ ခ်မွတ္လိုက္နဲ႔ ျဖစ္ေနရတယ္။ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္းက အဲလို ေတာ္တာ။ သူ အဲလို
ေျပာျပေနတာေတြကို စိတ္ပါ၀င္စားျပီး က်မနဲ႔ အတူတူ တကူးတက ၀ိုင္းနားေထာင္ၾကတာက စာေရးဆရာမ မိုခ်ာ့ရယ္..
ဒါရိုက္တာ ဒီဇိုင္းဆရာ မ်ိဳးေဆြသန္း(ဆရာေက်ာင္း)ရယ္.. ကိုအရိုင္းရယ္.. တခါတေလ ခ်ိဳတူးေဇာ္လည္း ပါတာေပါ့။

အဲဒီ ညေန ညေနေတြမွာ ကိုထြန္းရီဆိုင္မေရာက္ခင္ ၃၃လမ္းထဲက ေလထန္ကုန္းမွာ ထိုင္ေနတုန္း ေရာက္

ေရာက္လာတတ္တာက

ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္

ေဒၚခင္မင္းေဇာ္ေပါ့။

သူက

စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရး

တခု

လုပ္ေနခ်ိန္ပါ။

က်မတို႔အတူထိုင္တတ္တဲ့ တ၀ိုင္းလံုးကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္းပဲေလ။ မင္းထက္ေမာင္ကအစ ၾကြက္နီ(သိမ္းတင္သား)

အဆံုး.. ပုသိမ္သားေတြ ခပ္မ်ားမ်ားေပါ့။ ေဒၚခင္မင္းေဇာ္က က်မတို႔ ထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲေလးဆီ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔
၀င္လာတတ္တယ္...

ျပီးေတာ့

စကားေတြ

အလုအယက္

ေျပာၾကရ...။

အဲဒီအခ်ိန္ေလးေတြဟာ

က်မအတြက္ေတာ့

ဘ၀အေမာထဲက ခဏထြက္ရာ အႏွစ္သာရလည္းရွိတဲ့ ကာလေလးပါပဲ။
အဲဒီၾကားကာလထဲမွာပဲ ေနာက္လံုးခ်င္းတအုပ္ ေရးပါတယ္။ "ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာစာ"... ပါ။

(ပန္းခ်ီ ျမင့္ေမာင္ေက်ာ္..ပါ)
တကယ္ေတာ့

ေက်ာင္းသားေတြက

တာ၀န္ေက်ေက်နဲ႔

ဆင္းရဲဒုကၡခံ

အႏွိပ္စက္

အညွင္းပမ္းခံျပီး

တရားမွ်တေရးကို လုပ္ခဲ့ၾက.. ေထာင္က် တန္းက်... ခံၾကရတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ကေတာ့ ဆင္းရဲပင္ပန္းေပမဲ့ ကိုယ့္

အသိုက္အ၀ိုင္းေလးထဲမွာ ေတာ္သလို ေနလို႔ ရေနခဲ့ေသးတာပါ။ က်မဆို အဲဒီဘ၀ေလာက္ကိုေတာင္ ဆင္းရဲပင္ပန္းလွခ်ည့္လို႔
ထင္ခဲ့တာ။ ဒီလိုနဲ႔ ဇြန္လမွာေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိ။ 10 D သမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျပန္လႊတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့
ခံ၀န္ခ်က္ေတြနဲ႔ပါ။ အျပီးလႊတ္တာမဟုတ္ပါ.. တဲ့။ အေၾကြးက်န္ ပါတယ္.. တဲ့။ ေနာက္တခါ ထပ္ျဖစ္ရင္ ပို ၾကီးေလးတဲ့
အျပစ္ကို ခံရမယ္ဆိုလား။ အဲဒီမွာ က်မသူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာမ ခက္မာနဲ႔ ေမာင္ေနလင္းတို႔လည္း ျပန္လြတ္လာၾကပါတယ္။

အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့ က်မက Thesis အတြက္ မႏၱေလး တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္။ Thesis
က်ံဳးေရးလိုက္။ အခ်ိန္ရတုန္းေလးမွာ Thesis ကို အၾကမ္းျပီးေအာင္ တြန္းေရးရ ပါတယ္။ က်မ Thesis ေလး ရုပ္လံုး
မေပၚ့တေပၚမွာပဲ စစ္အစိုးရက ေၾကျငာပါတယ္။ ၁၉၉၂ ၾသဂုတ္လ ၂၄ရက္ေန႔မွာ တကၠသိုလ္ေတြ ျပန္ဖြင့္မယ္.. တဲ့။ ဆရာ

ဆရာမေတြကေတာ့ သက္ျပင္းသာ ခ်ရတာပါပဲ။ တကယ့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တကယ့္ေတာင္းဆိုမႈေတြကို ျဖည့္မေပးဘဲနဲ႔
မိပ္ကပ္လိမ္းျပီးဖြင့္တဲ့ ေက်ာင္းက ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ခံမွာလဲဆိုတာပဲ ေျပာျဖစ္ေနၾက ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာကေတာ့
မေယာင္ရာဆီလူး

ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတာပါပဲ။

ကိစၥေတြနဲ႔

ဆရာဆရာမေတြ

ပို

ပိုျပီး

စိတ္ညစ္ၾကရမယ္..

ပင္ပန္းၾကဦးမယ္လို႔

ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရက္ ၾသဂုတ္လ ၂၄ရက္ေန႔ကို ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ျပီးသား

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၀)

လြန္ခဲ့တဲ့

ျမသီလာကို စေရးဖို႔ ဘယ္လိုစိတ္ကူးမိတာလဲလို႔ တပည့္ေဟာင္းတေယာက္က ေမးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္

၂လေလာက္တန
ု ္းက

က်မမွာ

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေသာကတခု

အင္မတန္

ဖိစီးေနတဲ့အခ်ိန.္ .။

ျပီးေတာ့

ျမန္မာျပည္ထဲမွာတုန္းကလိုပဲ အခ်စ္၀တၳဳေလးေတြ ေရးခ်င္ေနမိခဲ့တယ္။ (က်မက စိတ္က်ရင္ အဲလိုပ)ဲ ။ တကယ့္ေတာ့

ျမသီလာကို အခ်စ္ဇာတ္လမ္းဆန္ဆန္ အလြမ္းေနာက္ခံ Auto-Biography ဆန္ဆန္ ၀တၳဳလို ေရးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့
ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေခတ္က ပါလာေတာ့ ေရွာင္မရျပီ။ က်မ ေသခ်ာေရးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ေတြးမိလာရာကေန.. က်မလိုပဲ
ႏိုင္ငံအျပင္ေရာက္ေနၾကတဲ့ တပည့္ေဟာင္း မိတ္ေဟာင္းေတြ ကို လွမ္းလွမ္းေမးျပီး သမိုင္း၀င္ အခ်က္အလက္ေတြကို
တိတိက်က်ေလး ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ခံစားခ်က္ေတြ ေလ်ာ့ရေတာ့တာေပါ့။

လိႈင္နယ္ေျမမွာ

၉၂..

၉၃..

၉၄..

၉၅

ႏွစ္မ်ားက

ေရႊေရာင္လႊမ္းသေယာင္ရက္မ်ားလို႔

ေရႊရည္စိမ္ရက္ေတြပါဲ။

ေက်ာင္းထဲမွာ

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ေတာ့

ေျပာႏိုင္မယ္

အားကစားပြဲေတြ..

ထင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့

ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲေတြ..

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္

တကယ္တမ္းကေတာ့

အာစရိယပူေဇာ္ပြဲေတြ..

ႏႈတ္ဆက္မိတ္ဆံုစားပြဲေတြ.. မိတ္ဆံုေပ်ာ္ပြဲစားခရီးေတြနဲ႔ ျပန္ျပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိလာပါတယ္။ နာတာရွည္ေရာဂါသည္ကို
မိတ္ကပ္လိမ္းေတာ့လည္း ၾကည့္ေပ်ာ္ရွိေပ်ာ္ေတာ့ အရွိသား ဆိုသေလာက္ေပါ့။ ဒါကလည္း အဲဒီတုန္းက ပညာေရးေကာင္စီရဲ႕
ဥကၠ႒ရာထူး ယူထားတဲ့ ဗိုခင္ညြန္႔ရဲ႕ မ်က္လွည့္ျပကြက္ေတြေပါ့။ သၾကၤန္ေတြမွာ "အဆင့္ျမင့္ပညာ၀န္ၾကီးဌာန တကၠသိုလ္မ်ား
မ႑ပ္"ဆိုျပီး ေဆာက္ခိုင္း.. ဆရာမေတြက န၀တအာဏာပိုင္ေတြကို ပန္းကံုးေတြ စြပ္ရ။ တႏွစ္ဆို က်မေတာင္ ပါသြားရေသး။

ဗိုခင္ညြန္႔က ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရင္ တခ်ိဳ႕ ဆရာမေတြမ်ား ပီတိေတြျဖစ္လို႔။ သူ နာမ္ႏိွမ္ႏွ္ိပ္စက္ခဲ့တဲ့ ေဖာင္ၾကီး
သင္တန္းကာလကို ေမ့ကုန္ၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕။

အဲသလိုပဲ တခ်ိဳ႕ ဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြကလည္း ဒီလိုေတာ့လည္း အတြင္းေရးမွဴး-၁ က မဆိုးပါဘူးလို႔

သိသိသာသာ အသံထြက္ေနခဲ့ျပီ။ အဲလိုေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာၾကီးဆရာမၾကီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်မ မေမ့ပါ။ နာမည္နဲ႔တကြ..

မွတ္ထားတယ္။ ခုထိ သူတို႔ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနဆဲ..။ ပင္စင္ေတြေတာ့ သြားၾကရွာပါျပီ။ အဲဒီဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးေတြက
ခင္ညြန္႔ရဲ႕ စစ္ေၾကာေရးစခန္းေတြထဲမွာ ေသရာပါဒဏ္ရာအနာတရေတြ ရသြားၾကတဲ့.. အသက္ေပးသြားရတဲ.့ .. ေက်ာင္းသား
ေတြ။

ဗိုခင္ညြန္႔စနက္နဲ႔

ေထာင္ႏွစ္ရွည္

က်ခံေနရတဲ့

ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔

ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္

က်ေနတဲ့

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔ကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္ေနၾကပံုပဲ။ အဲဒီ ဗိုခင္ညြန္႔က လာမယ့္ ၁၉၉၅မွာ က်ေရာက္မယ့္

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ၇၅ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ စိန္ရတုသဘင္ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲကိုလည္း ၾကီးက်ယ္ခမ္းနား သိုက္ျမိဳက္စြာ ၀ွဲျခီး က်င္းပ
ေပးဦးမွာ ဆိုပ.ဲ .။

အဲဒီ

ေရႊရည္စိမ္ခန္းစီးရဲ႕

ေနာက္ကြယ္က

ျမသီလာရင္ခြင္ထဲမွာေတာ့

စိတ္ၾကြေဆး၊

စိတ္ျငိမ္ေဆး၊

မူးယစ္ေဆး ဆိုတာေတြက မလိုခ်င့္အဆံုး လြယ္လြယ္ေလး ၀ယ္လ႔ရ
ို လာတာေတြ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္

ေရွ႕က ကံ့ေကာ္ပင္အုပ္ေတြ ေအာက္မွာ ေဆးေရာင္းသူ ေဆး၀ယ္သူေတြ..။ ေနာက္ေတာ့ အင္မတန္ လွပပ်ိဳမ်စ္ ခ်စ္ခ်င့္စဖြယ္
ေက်ာင္းသူေလးေတြက အခေၾကးေငြေပးျပီး ေခၚလို႔ရသတဲ့။ က်မၾကည့္သမွ်ေတာ့ တကယ့္ျပစ္မ်ိဳးမွည့္မထင္ေလးေတြ..။
ဒါ့ထက္ပဆ
ို ိုးတာကေတာ့

ယူနီေဖာင္းမ၀တ္ေသာ

(စစ္ေထာက္လွမ္းေရး)

စစ္ဗိုဆိုသူေတြက

ျမသီလာထဲကို

ေမ်ာပါေနခဲ့သလိုလို..။

က်မကေတာ့

တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ၀င္လာျပီး ျမသီလာရဲ႕ သမီးပ်ိဳေတြကို ေခၚ ေခၚ သြားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ၾကားလာရတာပါပဲ။
ျမသီလာဟာ

ဗိုခင္ညြန္႔ရဲ႕

ျပကြက္

ကစားကြက္ေ အာက္မွာ

တကယ္ပဲ

စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ဆိုသူေတြကို ဘယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မယံု။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ အခြင့္အေရးတခုရဖို႔အတြက္ လိုအပ္ရင္
လိုအပ္သလို ဟန္လုပ္ေသာအတတ္မွာ တဘက္ကမ္းခတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထား သူေတြ။

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ ၉၂ေနာက္ပိုင္း ျမသီလာဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ႏွစ၀
္ င္ ေပ်ာ္ေမာစရာ ၀န္းက်င္

တခု မဟုတ္ေတာ့သလိုပါပဲ။ က်မရဲ႕ ပံုမွန္ျဖစ္တဲ့ တပည့္ေလးေတြနဲ႔ ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြသာ ရွိမေနခဲ့ရင္... ျမသီလာဆိုတာ

ဘာမွအဓိပၸါယ္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီ ကာလေတြထဲမွာပဲေပါ့ ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္းအတြက္ ေက်ာ္သီဟ(ဟသၤာတ)က က်မကို
၀န္ထမ္းစာေရးဆရာတေယာက္အေနနဲ႔

အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့

အဲဒီမွာ

က်မ

ေျပာျဖစ္ခဲ့တာ။

က်မကို

ေက်ာင္းသူ

ေက်ာင္းသားေတြက လိုအပ္ေနေသးသေရြ႕ေတာ့ က်မ ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္သြားျဖစ္မွာပါ... လို႔။ အဲဒီ
ကာလေတြထဲမွာ က်မက ကိုယ့္ရဲ႕ ဆရာမအလုပ္အေပၚ ေတာ္ေတာ္ သံသယျဖစ္လာတာေလ။ ၆လတတန္းနဲ႔ တကၠသိုလ္

ပညာေရးတစ္ႏွစ္ကို အျပီးလို႔ ဆံုးျဖတ္ရတာေတြ..။ သင္ရိုးကုန္ သင္ဖို႔ထက္ စာေမးပြဲမွာ ေမးမယ့္ အပုဒ္ေရေလာက္
မွန္းျပီးသင္ရတာေတြ.. က်ဴရွင.္ . က်ဴရွင္.. က်ဴရွင္.. ေတြ။ တရိပ္ရိပ္တက္လာတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္း။ အဖိစီး လြန္ေနတဲ့ မဆီမဆိုင္
အလုပ္တာ၀န္ေတြ..။

ၾကားလာရတယ္။

အဲဒီတေလာေလးမွာပဲ ေက်ာင္းျပီးသြားတဲ့ ကေလးေတြက အလုပ္မရၾကတဲ့ ျပႆနာေတြ အမ်ားၾကီး
လူငယ္ေလးေတြရဲ႕

အနာဂတ္ေတြ

စျပီး

မွိန္ေဖ်ာ့လာတဲ့

အခ်ိန္ကာလေပါ့။

အလုပ္လုပ္ဖို႔အေရး

ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔သာ စဥ္းစားၾကရေတာ့တဲ့အေျခေနက အဲဒီကာလမွာပဲ သိသိသာသာ စလာတာ။ အဲဒီတုန္းက အမ်ားစု သြားဖို႔

ရည္မွန္းၾကတာ ဂ်ပန္ နဲ႔ စကၤာပူ။ ခ်စ္သူခ်င္းေတြ ခြဲၾကရ.. မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ ခြဲၾကရ။ ဘ၀ေတြက တကယ့္ကို ရုန္းေလ
နစ္ေလဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္လာတယ္။ လူငယ္ေလးေတြၾကားထဲ စိတ္က်.. ဆိုတဲ့ စကားလံုးတလံုး ျဗဳန္းဆို တြင္က်ယ္လာတာလည္း

အဲဒီ ၉၃.. ၉၄.. ကာလေတြထဲမွာပါပဲ။ ပညာေရးကို ေက်ာင္းသားေတြကိုယ္တိုင္ အထင္မၾကီးေတာ့တာေတြ စလာတဲ့
ကာလဦးေပါ့။

၉၃ထဲက တရက္မွာေတာ့ က်မ

သားလို ခ်စ္ရတဲ့ တပည့္ေလးတေယာက္

စကၤာပူသြားျပီး အလုပ္

လုပ္ရေတာ့မယ္လို႔ က်မကို လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ က်မသမီးေလးလို ခ်စ္ရတဲ့ သူ႕ရည္းစားေလးကလည္း တရႈံ႕ရႈံ႕ ငိုလို႔။
က်မစိတ္ထဲ

ထိခိုက္ေနမိတယ္။

စံုတြဲေလး။

သူတို႔ေလးေတြဟာ

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က

သိပ္ခ်စ္ၾကတာ။

ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ၾကီးထဲက

မဟုတ္ေပမဲ့

ျပီးေတာ့

ႏွစ္ဘက္မိဘသေဘာတူခြင့္ျပဳျပီးသား

အနာဂတ္အတြက္

ခိုင္မာတဲ့

လုပ္ငန္းမ်ိဳး

လုပ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ေတာ့လည္း မရွိျပန္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ ပိုက္ဆံစုႏိုင္ဖို႔အေရး.. တဲ့။ ျပီးေတာ့
မိဘေတြကို ကူႏိုင္ဖို႔အေရး.. တဲ့။ က်မတပည့္ေလးခမ်ာ မသြားခ်င္ရွာဘူး...။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္လုပ္ရမွာ ဆရာမရယ္..တဲ့။

က်မမွာ အားေပးရတာေတာင္ အဆြံ႔ဆြ႔ံပါ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ကို ခံစားျပီး ၉၃ ထဲမွာ "ခ်စ္သူတို႔ရဲ႕ မနက္ျဖန္"
ကို ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

(အဖံုးဒီဇိုင္း ေမာင္သီဟ .. ပါ)
ျမသီလာရဲ႕ ၉၃၊ ၉၄ ေရႊရည္စိမ္ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ က်မကေတာ့ ဆရာမဘ၀တေလွ်ာက္လံုး က်မရဲ႕

စိတ္ခ်မ္းသာရာျဖစ္တဲ့

၀ါသနာတူ

အိပ္မက္တူ

ဘာသာစကားတူ

တပည့္ေတြ

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔

စကား၀ိုင္း

ဖြဲ႕ေနရတာေတြကိုသာ သတိတရ ရွိရတာပါပဲ။ အဲဒီ ကာလ ၉၄ထဲမွာ "အိပ္မက္တခုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင"္ ဆိုတဲ့ လံုးခ်င္း
တအုပ္ကို ထပ္ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလးက RIT ေက်ာင္းေနာက္ခံ။ Civil က ေက်ာင္းသား နဲ႔ Architecture က
ေက်ာင္းသူရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ တခ်ိဳ႕ အခ်က္ေတြက ဗိသုကာဘက္ကေန ဘက္လိုက္မႈပါသြားလို႔ နည္းနည္း

ပိုပိုသာသာ ျဖစ္သြားတာေတြလည္း ပါတဲ့ ၀တၳဳေလးေပါ့။ (ဘာလို႔ဆို အဲဒီတုန္းက ဗိသုကာေက်ာင္းသား ခ်ိဳတူးေဇာ္.. ဗလ နဲ႔
လင္းသန္႔ (သူလည္း စာေရးပါေသးတယ္၊ လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ရဲ႕သားပါ)တို႔ေတြက ေမာင္ေလးေတြလို ျဖစ္ေနတာကိုး။
ျပီးေတာ့ သူတို႔ မိတ္ဆက္ေပးလို႔ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳ ဆိုတဲ့ ဗိသုကာဆရာမေလးနဲ႔ကလည္း ခင္္ၾကေတာ့ ဗိသုကာဘက္ကေန
လိုက္မိသြားတာ :D)။ ျပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းက Popular Guy လို႔ စာတန္းကပ္ထားတတ္တဲ့ ပစ္ကပ္ကား ေလးနဲ႔ေက်ာင္းတက္တဲ့

"ဥာဏ္သာ"ကို စခ်င္တာနဲ႔ က်မဇာတ္လိုက္ကို Popular Guy စာတန္းကပ္တဲ့ကားေတြ ေပးစီးလိုက္တာ။ ေနာက္ပိုင္း
"ဥာဏ္သာ" လိႈိင္ကိုလာလည္ရင္ တခ်ိဳ႕ေကာင္မေလးေတြက စတယ္ဆိုပဲ။

အဲဒီတုန္းက

စေနပိတ္ရက္ဆိုရင္

ဗိသုကာဌာနမွာ

စာအုပ္ေတြလာဖတ္

ပံုေတြလာဆြဲ

လုပ္တဲ့

ခ်ိဳတူးေဇာ္တို႔ေတြနဲ႔ ေႏြးေအးမွာ ထိုင္ျပီး တညေနခင္းလံုး စကားေျပာၾက။ ကင္တီးမွာ ထိုင္ရင္းသားကေန ဆင္ဆာက
မလြတ္ႏိုင္မယ့္ ဇာတ္ေတြ.. ခဲရာခဲဆစ္ရိုက္ရမယ့္ ဇာတ္ေတြ ရွာၾက။ စိတ္ကူးနဲ႔ ဇာတ္ညႊန္းခြဲၾက။ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ေရြးၾက..။

ခ်ိဳတူးေဇာ္က ပါးစပ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ေတြ ရိုက္..။ ဥပမာ စာေရးဆရာၾကီး လင္းယုန္သစ္လြင္ရဲ႕ "ဓမၼ၀ိလာသ" ကိုေပါ့..။ ပုလဲ ေနရာမွာ

ဘယ္သူ႔ကို ထည့္မယ္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ဘယ္သူေပါ့။ ေညာင္တုန္းကမ္းပါးေတြ ျပိဳတာနဲ႔ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီး ျဖစ္ေနတာကို

ဘယ္လိုနိမိတ္ပံုေတြနဲ႔ ရိုက္မယ္..။ ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ ပုလဲ မုဒိမ္းက်င့္ခံရတာကိုေရာ ဘယ္လိုျပမယ္ေပါ့..။ ျပီးေတာ့လည္း The
little Buddha နဲ႔ Mahatma Gandhi ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကည့္ျပီး ၾကိဳက္ေနၾကတဲ့သူေတြမို႔ ဗုဒၶကို ျမန္မာမႈျပဳျပီး ရိုက္ရင္
ဘာေတြ ထပ္ထည့္မယ္.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအတၳဳပၸတၱိကို မဟတၱမဂႏၶီလိုမ်ိဳး ရိုက္ခ်င္တာလည္း ပါတယ္။ အိုး.. က်မတို႔
ေမာင္ႏွမတစု အဲလို ရိုက္ခဲ့ၾကတာ သံုးေလးကားေလာက္ ျပီးတယ္။ ေဇာ္ၾကီးေရာ.. က်မေရာ ၾကိဳက္တဲ့ "The thing called
LOVE" ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးလို သိမ္ေမြ႔တဲ့ အခ်စ္ကားေလးကေန... လကာၤဒီပခ်စ္သ.ူ .. ႏွင္းေကသရာခ်စ္တဲ့ သူရဲေကာင္း..။
ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္

နဲ႔

၈ေလးလံုးေနာက္ခံ

တကၠသိုလ္

ဇာတ္လမ္းေတြထိ

..

မေက်နပ္ႏိုင္သမွ်ေတြ အတြက္ ထြက္ေပါက္ေပးတာလည္း ျဖစ္တယ္ေလ။

စံုေရာ။

အဲဒါဟာ

လက္ရွိေခတ္အေပၚ

အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ၂ႏွစ္ေက်ာ္၃ႏွစ္နီးပါး ရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ သားက က်မကို ေကာင္းေကာင္း အေဖာ္လုပ္ေနျပီ။
က်မ သြားေလရာ သူပါျပီ။ က်မတို႔ စကား၀ိုင္းေတြ ေကာင္းေနခ်ိန္ ေမာင္ထူးျမတ္က လူရွင္းေနတဲ့ ကင္တီးထဲ
ေျပးလႊားေဆာ့ေပါ့။ တခါတေလ ေရာင္စံုခဲတံေတြ ပံုဆြဲစကၠဴေတြနဲ႔ သားက သူ႔ဘာသာ သူ အလုပ္ေတြမ်ား..။ က်မတို႔က
စကားေတြမ်ား..။

ဟန္ကို

က်လို႔။

ညေနေစာင္းဆို

ေက်ာင္းေရွ႕

လမ္းေလွ်ာက္..။

ဘ၀ဆိုတာထဲ

ဥစၥာပစၥည္း

ဘယ္ေလာက္ငတ္ငတ္.. ထမင္း၀ျပီး စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနရရင္ ေတာ္ျပီလို႔ပဲ ေအာက္ေမ့ခတ
ဲ့ ဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ။ အဲဒီ
ကာလေတြမွာပဲေပါ့.. တခ်ိဳ႕ညေတြမွာ ကိုငွက္က စိတ္ရႈပ္လို႔ဆိုျပီး ေျပရာေျပေၾကာင္းရယ္လို႔ ညေမွာင္ေမွာင္ ဂ်ီေဟာေရွ႕

ေဘာလံုးကြင္းစပ္မွာ သီခ်င္းလာ ဆိုတာ။ ျပီးရင္ အင္းလ်ားေဆာင္ဘက္ သြားဦးမွာလို႔ ခ်င္ျခင္းေတြနဲ႔ ဆိုခဲ့တဲ့ ညေတြ။

အဲဒီတုန္းက ဂ်ီေဟာအေဆာင္ေပၚက ဂ်င္းသုပ္၊ လက္ဘက္သုပ္၊ ပုဇြန္ေျခာက္သုပ္ နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းဓါတ္ဗူး အစိမ္းကြက္ေလး
ခ်ခ်ေပးတာ ခု ဘေလာ့ဖတ္ေနတဲ့သူေတြထဲက ဘယ္သူေတြပါလဲ သိခ်င္ပါဘိ။
အဲဒီကာလေတြထဲမွာပဲ RITထဲက ကဗ်ာေရးတဲ့ ေက်ာ္ေဇာခိုင္.. ညလယ္မိုး.. လူေသြး.. ေက်ာ္မိုးထက္တို႔နဲ႔

တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္

ေမာင္ႏွမေတြလို

ခင္သြားခဲ့တာပါ..။

သူတို႔နဲ႔ဆိုလည္း

ကဗ်ာကိစၥ

စာကိစၥေတြေရာ..

ဘ၀အေမာေတြပါမက်န္ တိုင္ပင္ၾက.. အၾကံေပးၾက အားေပးၾက။ (ေနာက္ပိုင္း ၁၉၉၈ထဲမွာ အရံႈးခံရဖို႔မ်ားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္
တစ္အုပ္ (၉၈အခ်စ္ကဗ်ာ.. အခ်စ္ကဗ်ာ၉၈) ထုတ္ျပန္ေတာ့လည္း က်မကို ပိုက္ဆံေခ်းၾကရတဲ့ အထိေပါ့.. ဟဲဟ)ဲ ။

ဒီေတာ့လည္း က်မမွာက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထြက္ ေက်ာင္းသူေဟာင္း.. လိႈင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ဆရာမ.. စက္မႈတကၠသိုလ္ ရဲ႕
အိမ္သားတေယာက္အျဖစ္.. ျမသီလာႏြံထဲပဲ တ၀ဲလည္လည္..။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဘ၀မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခါခါ လဲက်ခဲ့ေပမဲ့
အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ထႏိုင္တဲ့အားေတြ ရွိခဲ့တာလို႔ ထင္ပါတယ္။
က်မအတြက္

ေနာက္ထြက္ေပါက္တခုကေတာ့

အခ်စ္၀တၳဳခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြေရးေနရတာပဲ

ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်စ္၀တၳဳ ေရးတဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္ရျခင္းအေပၚမွာလည္း က်မ အျမဲပဲ ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္။ (ဒါေပမဲ့ က်မရဲ႕ ေရးေဖာ္
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ေရး စာေရးဆရာမ တေယာက္က "မေမျငိမ္းက တေယာက္တည္း အေပၚ ခ်စ္တာကို

အားသန္တယ္.. ကိုယ္ကေတာ့ လူသားသန္းေပါင္း ၅၀ကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ပဲ ေရးတတ္တယ္.." လို႔ က်မကို ေျပာတုန္းကေတာ့
စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားခဲ့မိဖူးပါတယ္)။ တကယ္ေတာ့လည္း က်မက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔သာ တကယ္က်င့္ၾကံေနထိုင္ၾကရင္
ကမၻာၾကီးက တကယ္ေအးခ်မ္းမွာလို႔ ယံုတာပါ။

ဒီေတာ့ ၉၃ ၉၄ ကာလရဲ႕ ျမသီလာမွာ ေျပာစမွတ္ျဖစ္စရာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ ၉၃-၉၄ ကေန ၉၅ထိ

ပညာသင္ႏွစ္ ၃ႏွစ္ဆက္တိုက္လည္း ဘူမိေဗဒတန္းေတြကိုပဲ သင္ရတာ။ အဲဒီထဲက တပည့္ေက်ာ္ေတြထဲမွာလည္း သူတို႔နဲ႔
ပတ္သက္ျပီး မွတ္မွတ္သားသားျဖစ္စရာေလး ေတြပါေပမဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေလးေတြ ႏြယ္ျပီးပါလာေတာ့ သိပ္ေရးလို႔
မရတာေတြ ရွိလာ။ က်မက ဆရာမဆိုေပမဲ့ စာေရးဆရာမို႔လို႔လားမသိ နည္းနည္းေတာ့ ဘက္လိုက္တယ္ေလ.. ဥပမာ..
ခိုင္သင္းၾကည္ရဲ႕ ခင္ပြန္း ခန္႔ႏိုင္က Geology က တပည့္ေပါ့.. လို႔ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေမာင္၀ိတ္ကလည္း တပည့္ပဲေလလို႔ေတာ့

မေျပာခ်င္တာမ်ိဳး :P ။ ဒါေပမဲ့ က်မနဲ႔ တခါ ႏွစ္ခါလားပဲ ကင္တီးထိုင္ဖူးတဲ့ Geologyက တပည့္ေလးတေယာက္နဲ႔

စကားေျပာရင္းကေန

သီခ်င္းေတြၾကိဳက္တတ္ျပီး

အဆိုေကာင္းလူငယ္ေလးတေယာက္အေၾကာင္း

အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္ေပမဲ့

အလွမ္းေ၀းရရွာတဲ့

၀တၳဳတိုေလးေရးျဖစ္သြားတာ..၊

နယ္ျမိဳ႔က

အဲဒ၀
ီ တၳဳေလးကို

ရြက္ပုန္းသီး

သုခမိန္လိႈင္

ေရးျပီး

ေဇာ္၀င္းထြဋ္ဆိုခဲ့တဲ့ အိမ.္ . သီခ်င္းေလးနဲ႔ စပ္ေရးထားလို႔ ၀တၳဳနာမည္ကိုလည္း "အိမ္" လို႔ပဲ နာမည္ေပးျပီး ျမန္မာ့ဓနမဂၢဇင္းကို
ေပးခဲ့ဖူးတာ။

အဲဒ၀
ီ တၳဳေလးကို

ဆရာေအာင္သင္းက

အၾကိဳက္ဆံုး

၀တၳဳတိုအျဖစ္

ေရြးခဲ့ဖူးတာေလးေတြ

က်ေတာ့

ေျပာျပခ်င္ျပန္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခု က်မ ျပည္ပေရာက္မွ အဲဒီတပည့္ေလး စကၤာပူမွာရွိေနလို႔ အဆက္အသြယ္ျပန္ရေတာ့
က်မမွာ

အံ့ၾသ၀မ္းသာရတာေလးက်ေတာ့လည္း

ေျပာျပခ်င္ျပန္ပါေသးတယ္။

ျပီးေတာ့

အဲဒီသားကိုပဲ

ခုထိ

အလွမ္းေ၀းလွတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ လွမ္း လွမ္း ေမးရ.. သီခ်င္းေတြ ရွာရွာခိုင္းရ လုပ္ေနရတာ။
အဲလိုပဲ

အဲဒီႏွစ္ေတြထဲမွာ

"ရာစုသစ္ျမစ္က်ဥ္း"ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ

လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာ...၊

က်မနဲ႔

၁၉၉၄မွာေတာ့

အမွတ္ရစရာ "တမိုးတည္းေအာက္မွာ" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတအုပ္ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ YIT, MASU, နဲ႔ လိႈင္တကၠသိုလ္၊
ၾကည့္ျမင္တိုင္တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြ ပါတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေေပါ့။ အဲဒီ စာအုပ္ကေလးကို Geology က

ေနလင္းေက်ာ္သီဟ နဲ႔ ေနဆူးသစ္.. ျပီးေတာ့ RITက ဒတၳ နဲ႔ တင္မင္းထက္တို႔ ေလာေဆာ္ျပီး အားလံုး ၀ိုင္းစီစဥ္ၾကတာ
(က်မကလြဲရင္ေပါ့ :) )။ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္ ထြက္ခ်ိန္ က ေက်ာင္းထဲမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္တာေတြကို
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေစာင့္ၾကည့္ခံေနရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ စာအုပ္ကေလးျဖစ္ေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္ခဲ့ၾကရတယ္။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ေစာင့္ၾကည့္ၾကည္.့ .. တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြကေတာ့ ထြက္ေနတာပါပဲ။
က်မေတာင္ ၉၄တႏွစ္တည္းမွာတင္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ကဗ်ာစာအုပ္ ၄အုပ္ေလာက္ ထြက္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက မ်ိဳးမ်ိဳး
(အဆိုေတာ္၊

ႏြဲ႔ယဥ္၀င္းသား)လည္း

ကဗ်ာစာအုပ္

ေရာ့ခ္သီခ်င္းဆန္ဆန္ ခုန္ေပါက္တယ္။
ေနာက္ထပ္

၉၂၊

အေလာင္းအလ်ာလူငယ္ေလးေတြ
သားေကာင္ေတြကိုလည္း
မူးယစ္ေဆးရဲ႕

၉၃၊

၉၃၊

၉၄

အမ်ားၾကီးကို

၉၄

မွာ

ထုတ္ေသးတယ္။

ျမသီလာရင္ခြင္ထဲ

အဲဒီ

ႏွစ္ေတြထဲမွာ

ျမသီလာ၀န္းက်င္ထဲမွာ

သားေကာင္ဆိုတာဟာ

ထူးျခားခ်က္က

Celebrity

ေမြးထုတ္ခဲ့တာပါပဲ။

အမ်ားၾကီး

သံုးစြဲတဲ့သူေတြသာမကဘဲ

သူ႔ကဗ်ာေလးေတြက

ေတြ႔ခဲ့ရတာပါပဲ။

သုံးစြဲသူေတြရဲ႕

လြတ္လပ္တယ္။

အဲဒီလိုပဲ

ေတြျဖစ္လာမယ့္

မူးယစ္ေဆးရဲ႕

ဒီေနရာမွာ

က်မကေတာ့

မိသားစု၀င္ေတြပါ

ဒုကၡဆင္းရဲ

ေရာက္ၾကရတာမို႔ သူတို႔ကိုလည္း သားေကာင္လို႔သာ သတ္မွတ္ခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ သားေကာင္ေတြထဲ
က်မတေယာက္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုရမွာေပါ့။
တကယ္ေတာ့

ဆက္စပ္ခဲ့ၾကတာပါ၊

မဆလ

အထူးသျဖင့္

လက္ထက္ကတည္းကပဲ

ဘိန္းျဖဴေပါ့။

လူငယ္ေတြနဲ႔

အင္မတန္ေငြရလြယ္သေလာက္

မူးယစ္ေဆးက

နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔

လူမ်ိဴးတမ်ိဳးလံုး

ပ်က္သုဥ္း

သြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစြမ္းထက္တဲ့ ဘိန္းလုပ္ငန္းကို အစိုးရကိုယ္တိုင္က အလိုတူအလိုပါ လုပ္ေနမွေတာ့ က်မတို႔

တိုင္းျပည္မွာ လူငယ္အမ်ားစု ဘိန္းစြဲ ေဆးစြဲနဲ႔ မိသားစုလိုက္ ဘ၀ေတြ ပ်က္ကုန္ၾကရတာ အဆန္းတၾကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ကိုယ့္မိသားစု၀င္တေယာက္ ေဆးနဲ႔ေသ.. ဘိန္းနဲ႔ေသ လို႔မွ ထုတ္မေျပာရဲၾက.. ထုတ္ မေျပာႏိုင္ၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္အတြင္းမွာ
အဲလို ေသသြားရတဲ့ လူငယ္ေတြ.. နာလန္မထူႏိုင္ ေအာင္ ဘ၀ပ်က္သြားရတဲ့ လူေတာ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ။ က်မတို႔
ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမလဲ..။
အဲဒီ မူးယစ္ေဆးဂယက္ ဘိန္းျဖဴဂယက္က ၉၁ေက်ာင္းျပန္အဖြင့္မွာ မသိမသာ ေခါင္းေထာင္လာခဲ့တာ..။

၁၉၉၂ ေနာက္ပိုင္း တခ်ီ ေက်ာင္းျပန္အဖြင့္မွာေတာ့ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ထဲမွာ တကယ္ကပ
ို ဲ သိသိသာသာ ျပန္႔ႏွံ႔သြားခဲ့တာ။
တကၠသိုလ္ေတြဟာ

မူးယစ္ေဆး၀ါး၀ယ္ဖို႔

အလြယ္ဆံုးေနရာ...

ျဖန္႔ဖို႔အလြယ္ဆံုးေနရာ

ျဖစ္ခဲ့တာ။

ေက်ာင္းလံုျခံဳေရး

ဆိုသူေတြအထဲက မ်က္ႏွာစိမ္းေတြဆီမွာ ေဆး၀ယ္ရတာ အလြန္လြယ္ သတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းေတြထဲမွာလည္း
မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ

အမ်ားၾကီး..

ေသခ်ာတာကေတာ့

အဲဒီ

ဘိန္းအေရာင္းအ၀ယ္ကိုေတာ့

ၾကားရသေလာက္ေတာ့

ေထာက္လွမ္းေရးဆိုတဲ့
မဖမ္းႏိုင္ဘဲ

informer

သတၱ၀ါေတြက

ေတြ..

အရပ္၀တ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြဆိုပဲ..။

ဒီေလာက္

တကၠသိုလ္သဘာ၀အေလ်ာက္

ေပၚေပၚထင္ထင္

လုပ္ေနတဲ့

ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြေရးထုတ္တဲ့

ေက်ာင္းသားေလးေတြကိုေတာ့ ေခၚေမးရ တာနဲ႔ သတိေပးရတာနဲ႔။ ျမသီလာ၀န္းက်င္ဟာ ပိုပိုျပီး ညစ္ႏြမ္းလာခဲ့ရျပီ။

အနာဂတ္မွာ ဘာမွလုပ္မရႏိုင္ေတာ့... ဘ၀ၾကီးက အဓိပၸါယ္မရွိဘူး..။ ကိုယ္လုပ္လည္း ျဖစ္မလာဘူး..။
ျဖစ္ခ်င္ရာေတြျဖစ္လာတာပဲဆိုတဲ့

ခံစားခ်က္ေတြ

သိပ္ဖိစီးတဲ့အခါ

ထြက္ေပါက္မွားေလ့

ရွိတတ္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္

လူငယ္ေလးေတြမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လို ရုန္းထြက္ၾကမလဲဆိုတာကေတာ့ တဦးခ်င္းရဲ႕ အယူအဆနဲ႔ ခံစားပံုေပၚ မူတည္မွာပါ။
က်မတို႔ မမီလိုက္တဲ့ Virginia Woolf, Vincent Vangogh, Marilyn Monroe , Elvis Presley, ဟဲမင္းေ၀း.. ျမိဳ႔မျငိမ္း...။

တကယ္တမ္း သူတို႔ ေရြးတဲ့လမ္းကို ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ေရြး လိုက္ရသလဲ.. သူတို႔ပဲ သိေပလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲဒီ
ထြက္ေပါက္မွားသူတို႔ရဲ႕ ဒဏ္ကို ခံၾကရတဲ့ နံေဘးက သူေတြကေတာ့ ဓားစာခံေပါ့ေလ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဓားစာခံျဖစ္ရတာက
ေတာ္ေတာ္ မလြယ္တဲ့ ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ ကိစၥေပပဲ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ဂယက္ကလည္း ၉၁ ေက်ာင္းေတြျပန္အဖြင့္မွာကတည္းက ျမသီလာ၀န္းက်င္ကေန
အစပ်ိဳးခဲ့တာပါပဲ။ ျမသီလာ၀န္းက်င္မွာ မူးယစ္စရာေတြ အလြယ္တကူ ရွိေနတဲ့အခ်ိန.္ ..။ က်မက ေက်ာင္းတာ၀န္ေတြ
တဘက္.. သားတဘက္.. Thesis တဘက္.. စာေရးတဲ့အလုပ္တဘက္ ရွိေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ...။ ေနာက္ဆံုး ၁၉၉၄ကို
ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့

ေပါက္ကြဲခ်င္ေနတဲ့

မီးေတာင္ေလးက

အရွိန္ရ

ေနခဲ့ျပီ။

၁၉၉၄မွာ

က်မ

က်မ္းျပဳအျပီး

မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႕ရခ်ိန္မွာေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈတခုနဲ႔အတူ ျပင္းထန္တဲ့ ဆံုးရံႈးမႈတခုကို က်မ လက္ခံလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

"ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ျပီး ေသသြားရတာသာ အျမတ္ပဲ... မင္းလည္း

မင္းယံုၾကည္ရာကို လုပ္လို႔ရျပီပ.ဲ ..။ ေက်းဇူးျပဳျပီး... ငါ တေယာက္တည္းပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနပါရေစေတာ့" လို႔
ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕

တသက္တာ

လက္တြဲေဖာ္

ဆိုသူက

ကိုယ့္ကို

ေျပာလာခဲ့ရင္

က်မအတြက္ေတာ့ သိပ္ကို ပူျပင္း ေလာင္ျမိဳက္စရာ... ရွက္ရြံ႕ေၾကကြဲစရာပါပဲ။

ဘယ္လို

ဆံုးျဖတ္ၾကမလဲ...။

ဒါဟာ...

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၁)
ျပီးခဲ့တဲ့ အပိုင္း(၂၀)ကို ေသာ့ေရးသလိုျဖစ္သြားတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း

ေသာ့ေရးခဲ့တာ..။ အဲဒီကာလေတြဟာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအတြက္ေရာ.. ေခတ္အတြက္ေရာ.. ျမသီလာ အတြက္ေရာ...
ေမ့လို႔ကလည္း မရ.. ေမ့လည္း ေမ့ထားလိုက္ခ်င္တဲ့ ကာလေတြပဲကိုး။ ဒါေပမဲ့ အီေမလ္ေတြ ပို႔ၾကတယ္.. Comment

ေတြမွာလည္း ေျပာၾကတယ္.. ေခတ္ကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့အေနနဲ႔ ေသခ်ာေလး ေရးေပးပါ.. တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္..။ က်မ
ေရးသင့္တယ္.. ေရးရမယ္..။ ဒါေၾကာင့္ က်မ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္ အေသးစိတ္ပါဦးမယ္..။

၉၃၊ ၉၄၊ ၉၅ ခုႏွစ္ေတြရဲ႕ ျမသီလာေန႔ရက္ေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္ က်မဘာကို သတိရမိလဲ ဆိုေတာ့ ရတနာပံု
မန္းေနျပည္မွာ သီေပါမင္းကို နန္းတင္ျပီးတဲ့ေနာက္

မင္းညီမင္းသားေတြ.. ပုန္ကန္မယ္လို႔ ထင္ရသူေတြကို အစုလိုက္

အျပံဳလိုက္ သတ္တဲ့အခါ အသတ္ခံရသူေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္တိုင္တည္သံေတြကို မၾကားရေအာင္ ျမိဳ႕ရဲ႕ ေလးျပင္ေလးရပ္မွာ
ပြဲလမ္းသဘင္ေတြ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲေအာင္က်င္းပေနေစခဲ့တယ္..ဆိုတဲ့အျဖစ္အပ်က္ကိုပါပဲ။

တကယ္ပါပဲ.. အဲဒီႏွစ္ေတြထဲမွာ ျမသီလာရဲ႕ ရင္ခြင္အႏွ႔ံ (လိႈင.္ . ၾကည့္ျမင္တိုင.္ . ဗိုလ္တေထာင္. ပင္မ

တကၠသိုလ္ၾကီး) ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ အားကစားပြဲေတြ က်င္းပေပးတယ္...။ အႏုပညာခန္းမ ေတြထဲ တူရိယာသံ ဂီတသံ ေတြ ျပန္ျပီး
လြင့္ပ်ံ႕လာတဲ့ ကာလ။ ေက်ာင္းတြင္း အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲေတြ.. အေဆာင္ေတြရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ မိတ္ဆံု ညစာစားပြဲေတြမွာ
အျပင္ေရာက္သြားျပီ

သီခ်င္းေတြလာဆိုၾက...

ျဖစ္တဲ့

ေက်ာင္းသားေဟာင္းအဆိုေတာ္ေတြ

ေက်ာင္းသားေတြလည္း

သီခ်င္းေတြ

ေက်ာင္းမွာ

အျပိဳင္

ဆိုၾက

ဘာသာရပ္
နဲ႔..။

အလိုက္

ျမသီလာဟာ

ဖိတ္ျပီး

တကယ္ပဲ

အသက္၀င္ေနသေယာင္..။ အဲဒီအခ်ိန္ စစ္အစိုးရက တြက္ပံုရပါတယ္။ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေတြ ကုန္သေလာက္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ႏွစ္ေတြလို႔။
တကယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို သူတို႔ ေမြးယူမယ္လ.ို႔ . ေတြးပံုရပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္ေတြထဲမွာ ေက်ာင္းပညာေရးပိုင္းကို သိသိသာသာ ျဖစ္သလိုလုပ္လာတာေတြလည္း စခဲ့တာေပါ့။
ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကေတာ့ သူတို႔အရြယ္ရဲ႕ သဘာ၀အတိုင္း စာ နည္းနည္း ပဲ သင္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္.. စာေမးပြဲ
လြယ္လြယ္ေအာင္တာကို
စိတ္အဆာျဖစ္တတ္တဲ့

ၾကိဳက္တယ္..

မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔

အေပ်ာ္အပါးနဲ႔

လိင္ကိစၥေတြ

ေနရတာကို

ၾကိဳက္တယ္...

ေဖာေဖာသီသီျဖစ္လာတာကို

ေနာက္

လူငယ္ေတြရဲ႕

သေဘာက်ၾကမယ္။

ဒါဟာ

အဲဒီအရြယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္.. ရွိတတ္တဲ့ သဘာ၀ပဲ။ ဒါေတြကို စစ္အစိုးရက ေသေသခ်ာခ်ာ အသံုးခ်ေတာ့တာပါပဲ။
တဘက္မွာကလည္း မိဘေတြ ဆရာေတြရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး အက်ပ္အတည္း.. ေနာက္ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈျပႆနာ... ။
ဒါေတြကို

တမင္မေျဖရွင္းဘဲ

ထားတာဟာလည္း

အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ပဲေလ။ ဒါမွပဲ လူေတြက

စား၀တ္ေနေရးေနာက္ လိုက္ရင္း ႏိုင္ငံေရးဘက္ စိတ္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့မွာလို႔ အာဏာရွင္ေတြက တြက္တာကိုး။

အေအာင္ေပး၊

အဲဒီအခါ စာသင္ခ်ိန္ကာလေတြကို ေလွ်ာ့ခ်.. သင္ရိုးေတြကို ေလွ်ာ့ခ်... စာေမးပြဲေတြကို ဗံုးေပါလေအာ

ဒီလိုနဲ႔

ပညာေရးအဆင့္အတန္း

စက်လာ..။

ဆရာဆရာမေတြ

ထမင္းငတ္လာေတာ့

က်ဴရွင္ေတြ

အျပိဳင္အဆိုင္ေပးၾက..။ အဲဒီဂယက္ေၾကာင့္ အဂတိ လိုက္စားတာေတြ မ်ားလာ..။ အခ်င္းခ်င္း က်ဴရွင္လု ၾကတယ္ဆိုတဲ့

ဆရာဆရာမ ကိုယ္က်င့္သိကၡာနဲ႔ တန္ဖိုးကို ထိခိုက္ေစတဲ့ ျပႆနာေတြ ေပၚလာ..။ ေက်ာင္းသားေတြက ေငြမက္တဲ့
ဆရာဆရာမအမ်ားစုကို

ၾကည့္ျပီး

ဆရာဆိုတာအေပၚ

အထင္ေသးစ

ျပဳလာတယ္။

ဒါေပမဲ့

အဲဒီတုန္းကေတာ့

ေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္ဆရာက ေငြမက္တယ္.. အဂတိလိုက္တယ္.. ဘယ္ဆရာကေတာ့ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာေတြကို ခြဲသိ
ခြဲျမင္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ တပည့္ ဆက္ဆံေရး ေတြကေတာ့ ေသြးကြဲ စိမ္းပ်က္စ ျပဳလာျပီလို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့
အခ်ိန္ေတြပါ။

အဲဒီကာလမွာပဲ ေက်ာင္းျပီးသြားတဲ့ လူငယ္ေတြ အလုပ္မရၾက။ အျပင္ေလာကမွာ ေတာ္ရံု ဘာလုပ္လုပ္

အဆင္မေျပ..။

ျမန္မာျပည္ထဲမွာ

(ပပလႊားလႊား

ေထာင္ေထာင္ၾကြားၾကြား

စစ္ဘက္အၾကီးပိုင္း

သိသိသာသာ

မိသားစုေတြက

ရွိလာတဲ့

လူတန္းစား

တလႊာ(ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ
ေတြ)၊

၀န္ထမ္း

အလႊာ

လူပါး၀၀..ေတြ)၊

မိသားစုေတြ

သံုးရပ္ကို

စေတြ႔လာရတဲ့

ကာလ။

အေျခခံလူတန္းစား

ေတြက

လူခ်မ္းသာမိသားစုေတြက

အပါအ၀င္

တလႊာ

တလႊာ(စိတ္ဓာတ္က်ျပီး သံုးလံုးခ်ဲေတြ.. အစိုးရထီေတြသာ ေစာင့္ျပီး လွိမ့္ထိုးေနတဲ့ လူၾကီးပိုင္းေတြ.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့

လူလတ္ပိုင္းေတြ...

အေပ်ာ္ရွာခ်င္ရင္

လြယ္သေလာက္

အနာဂတ္က်ေတာ့

မေရရာ၊

ကိုယ္ပိုင္တန္ဖိုးရယ္လို႔လည္း

မရွိၾကရရွာတဲ့ လူငယ္ပိုင္းေတြပါတဲ့ အလႊာေပါ့)။

ေျပာခဲ့သလို

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

အဲဒီကာလေတြထဲမွာပဲ ဘီယာဆိုင္ယဥ္ေက်းမႈတခု ေခါင္းျပဴစ ျပဳလာ..။ ေနာက္ေတာ့ အပိုင္း(၂၀)မွာတုန္းက

ဘိန္းျဖဴအပါအ၀င္

မူးယစ္ေဆး၀ါးေပါင္းစံုက

ပညာတတ္လူငယ္တခ်ိဳ႕ကေတာင္

အေကာင္းဆံုးထြက္ေပါက္ပဲလို႔

ေျပာလာတဲ့

အခ်ိန.္ ..။

ခ်ိဳခ်ဥ္၀ယ္ရသလို

လြယ္လြယ္ေလး

မူးယစ္ေဆးေတြက

အဲဒီကာလထဲမွာပါပဲ

၀ယ္လို႔ရတဲ့

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို

လူလ တ္ပိုင္းေတြက

ေသရည္

အခ်ိန.္ .။

ေမ့ပစ္ဖို႔
အရက္

ေရစီးေၾကာင္းထဲ သိသိသာသာ ေပ်ာ္၀င္လာ..။ တဘက္မွာေတာ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ေလာကမွာ အလွအပေတြ ဖက္ရွင္ေတြ
ေခတ္စားလာျပီး ေမာ္ဒယ္(Model) ဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခု ေပၚလာ။ အဲဒီအျပင္ ျမိဳ႕ထဲလမ္းမေတြေပၚမွာ ည ညဘက္

မိတ္ကပ္ေရာင္စံုျခယ္မိန္းမငယ္ေတြ လမ္းသလားေနတာ ပို ပိုမ်ားလာ...။ အဲဒီကာလမွာပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႏိုက္ကလပ္
ဆိုတာေတြ ရွိေနျပီ...တဲ့။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ညဘက္ စင္ျမင့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြက လူငယ္ေတြအတြက္ အလုပ္တခုလို
ျဖစ္လာ..။

ဒါေတြအားလံုးဟာ အမွတ္တမဲ့ မေတာ္တဆျဖစ္လာတာေတြ မဟုတ္..။ စစ္အစိုးရက အကြက္က်က်
ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တာေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို အဲဒီကိစၥေတြအားလံုးကို ေနာက္ကေန ၾကိဳးကိုင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာက
ခင္ညြန္ရဲ႕ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအုပ္စုေတြ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါပဲ။ ဆိုေတာ့ ၉၂၊ ၉၃၊ ၉၄ ကာလေတြဟာ လူငယ္ေတြ
လူလတ္ေတြက.ို . တနည္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ေျခေတြ လက္ေတြ ဦးေႏွာက္ေတြကို.. တနည္းအားျဖင့္ ႏို္င္ငံရဲ႕ အနာဂတ္က.ို .
စနစ္တက် စျပီးဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြလို႔ ေျပာကို ေျပာရမွာပါပဲ။
လူငယ္ဆိုတာကေတာ့ ပေလးဘိြဳင္သန္းႏိုင္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ထဲကလိုပဲ "လူငယ္ဆိုေတာ့ကာ အမွားလည္း

ရွိၾကမွာေပါ့.. အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ မေနပါဘူး ေျပာင္းလဲဖို႔ရွိမွာ" ဆိုသလိုပါပဲ၊ မွားတတ္တဲ့ အရြယ္မွာ မွားဖို႔ အခြင့္အေရး
မ်ားမ်ားေပးလိုက္ရင္ မွားတဲ့လမ္းကို ပိုေရြးမိသြားၾကတာ.. လူငယ္ေတြရဲ႕ အျပစ္ခ်ည္း သက္သက္ မဟုတ္ပါ။ အဲဒီကာလထဲ
အဲဒီဂယက္ေတြထဲမွာ က်မတို႔ဆံုးရႈံးလုိက္ရတဲ့လူငယ္လူရြယ္ေတြအမ်ားၾကီး...........
က်မရဲ႕

အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ဟာလည္း

အဲဒီလို

ဂယက္ထဲ

ေမ်ာခဲ့တာပဲေပါ့။

အႏုပညာထဲမွာ

အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ေတာ္တ.ဲ့ . ရပ္တည္မယ္ဆို ရပ္တည္နိုင္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါလ်က္နဲ႔။ ေခတ္ရဲ႕ အေျခအေနမေပးမႈေတြ..

ကမၻာနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ယဥ္ေက်းမႈေတြ... ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းေနေသးတဲ့
အျမင္အယူအဆေတြကလည္း ရိုက္ခတ္တဲ့အခါ....။ က်မတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ထဲမွာ 'လိုခ်င္တာမိဖုရား ညားေတာ့
ဘုရင္မ' ဆိုတာေတြ..၊ 'နံရံကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးမိမယ္..' ဆိုတာေတြ၊ တခါတေလေတာ့လည္း 'ျခေသၤ့လည္ျပန္' ဆိုတာေတြ...၊

'မေက်နပ္ဘူး.. လံုး၀မေက်နပ္ဘူး..' ဆိုတာေတြကိုလည္း ဟစ္ေအာ္လို႔ ေကာင္းလာတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ။ က်မကကလည္း
"လြတ္လမ္း".. ေတြ၊ "မွန္ၾကည့္သူရဲ႕ည".. ေတြ ေရးျဖစ္။

အဲဒီရက္ေတြထဲမွာ သူက စိတ္က်မူးယစ္.. က်မက ကဗ်ာေတြ ေရး။ ကဗ်ာေတြက မလွမပ....

ေဟာဒီလမ္းမွာ

ႏွစေ
္ ယာက္အတူေပါ့လွမ္းခဲ့တာ။

ဘာလို႔မ်ားမွားယြင္းခဲ့သလဲေမာင္...
ၾကယ္ေရာင္ျဖိဳးဖ်ညေတြ
အံု႔ဆိုင္းမိႈင္းေ၀ေန႔ေတြ

လက္တြဲဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတာ
ရာသီမ်ားစြာ...

ဘယ္တုန္းကမွလမ္းမမွားခဲ့ဖူးပါဘဲ။
ခုက်ေတာ့

အသည္းကြဲအက္ဘ၀မွာ

ေၾကေၾကမြမြက်န္ရစ္

စြန္႔ပစ္မရတဲ့ၾကိဳးေတြခိုင္ခိုင္တုပ္
ပုပ္ပြတဲ့ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔
ဖြင့္ခ်ျပလို႔လည္းမရ
ေနာက္ဆံုးက်

ေဟာ့ဒီလမ္းမွာျပာခ်သျဂိၤဳဟ္လို႔

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စေတးရေတာ့တယ္။
ဆိုတာမ်ိဳးေတြ...။ စိတ္ထိခိုက္သမွ် အလုပ္ေတြ ဖိလုပ္။ သားဆီပဲ စိတ္ႏွစ.္ .။ ေကာင္းတာကေတာ့ အလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီး
ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္

ျပီးကုန္တာ။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့

လုပ္သက္ကလည္း

၈ႏွစ္ျပည္.့ .

မဟာ၀ိိဇၨာဘြဲ႕လည္းရျပီမို႔

promotion ရျပီး လက္ေထာက္ကထိကအျဖစ္ ရာထူးတက္သြားပါတယ္။ မေကာင္းတာကေတာ့ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔ ပို ပို
အလွမ္းကြာသြားတာပါ။ မာနေတြလည္း ပါတာေပါ့။ ငါလို မိန္းမကိုမ်ားေပါ့..။ ဟိုတဘက္ကလည္း ဒီလိုမိန္းမမ်ိဳး.. ေပါ့။ က်မတို႔
ႏွစ္ေယာက္လံုး တနည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ မွားခဲ့ လြန္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ဒီအထဲ ေခတ္စနစ္ကလည္း လမ္းလြဲစရာေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္..။

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔အရြယ္ေတြဟာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သားေကာင္ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရေတာ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ဘ၀
ဆိုတာၾကီးတခုဟာ စာရြက္တရြက္ေပၚ လက္မွတ္ထိုးျပီး စခဲ့..။ ျပီး... စာရြက္တရြက္ေပၚ လက္မွတ္ထိုးျပီးေတာ့ပဲ ဆံုးခဲ့။
လြယ္လြယ္ေလးရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ပါ။

က်မက

က်မဘ၀က ျမသီလာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ၉၅ထဲမွာေတာ့ သိသိသာသာ... လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္။ အဲဒီႏွစ္မွာလည္း

ေရွ႕ႏွစ္ေတြရဲ႕

ပညာသင္ႏွစ္ကေတာ့

ထံုးစံအတိုင္း

ဘူမိေဗဒကို

ဘူမိေဗဒအတန္းကိုပဲ

ဆက္တိုက္သင္ခဲ့ရတဲ့

အစဥ္အဆက္

တာ၀န္ယူ

ကာလေတြရဲ႕

ရတာေပါ့။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေပါ့။

အဲဒီ

၉၄-၉၅

အဲဒီတုန္းကေတာ့

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။ အဲဒီ ႏွစ္က သားေတြ သမီးေတြကလည္း ဘူမိေဗဒရဲ႕ အစဥ္အလာမပ်က္ က်မကို ခ်စ္ၾကတာ

ပဲေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္ေနလင္းတို႔ ခ်ိဳသင္းေလးတို႔ Batchေတြက မိန္းထဲမွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စီနီယာၾကီးေတြေပါ့။
ဘူမိေဗဒက

စီနီယာ

ဂ်ဴနီယာ

အစဥ္အဆက္

လက္ဆင့္ကမ္းေျပာၾကေလေတာ့

လက္ဆင့္ကမ္းထိန္းၾကတဲ့

ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက

အစဥ္အလာက

က်မကို

အေမေခၚတဲ့

အဲဒီကေလးေတြထဲက တခ်ိဳ႕အေၾကာင္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျပာစရာ ရွိပါေသးတယ္။
အဲဒီႏွစ္မွာ

က်မက မဟာ၀ိဇၨာလည္းျပီးျပီဆိုေတာ့

ရွိေလေတာ့

ဖိစီးမႈတခု

အဆင့္ဆင့္

ကေလးေတြ

ေလ်ာ့သြားျပီ။

ရွိေနျပီ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ Today

စာအုပ္တိုက္က အလုပ္အပ္လို႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိဆန္ဆန္ ေရးဖို႔ လက္ခံထားတဲ့အခ်ိန္။ ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႔ ေမခိုင္အုံး
ကလည္း ကိုယသ
့္ ူငယ္ခ်င္း ၀န္းက်င္ထဲကပဲမို႔ သူတို႔နဲ႔ ျပန္နီးစပ္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။ သူတို႔က ကိုယ့္ကို တကယ့္

ညီမေလးလို အားေပးတန္ အားေပး.. ေစာင့္ေရွာက္တန္ ေစာင့္ေရွာက္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္။ "အသံသစ္ျပတိုက"္ ေရးေနတဲ့
အခ်ိန္ေတြေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြလုပ္တဲ့ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြမွာ စိတ္ပါလက္ပါ ကူညီ။ ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔
မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္တို႔

သီခ်င္းေတြ

လာဆိုၾက။

အဲဒီတုန္းက

သီရိေဂ်ေမာင္ေမာင္တို႔

စည္သူလြင္တို႔

မ်ိဳးမ်ိဳးတို႔က

လႈိင္မွာ

ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းကာလ။ က်မနဲ႔ တပည့္ေတြရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈက ပိုပိုျပီး သိပ္သည္းလာ။ က်မက လက္ရွိဘ၀ကို
ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္။

အင္မတန္

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

ငဲ့ညွာတတ္တဲ့

ေယာကၡမေတြေၾကာင့္

စြယ္ေတာ္ရိပ္သူ ဘ၀ထဲမွာပဲ ဆက္ျပီး လံုလံုျခံဳျခံဳ အိေျႏၵရရနဲ႔ ျမသီလာ၀န္းက်င္ထဲ ျဖတ္သန္းေနႏိုင္ခဲ့။

ျပႆနာတခု

သူတို႔အရိပ္ေအာက္က

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာပဲေပါ့... ၉၄-၉၅ ပညာသင္ႏွစ္ထဲမွာ က်မနဲ႔ စစ္အစိုးရရဲ႕ အာဏာစက္ ထိပ္တိုက္ေတြ႔တဲ့
ျဖစ္ခဲ့ရတာ။

အဲဒီႏွစ္ေတြဟာ

ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမွဴး

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ဘတို႔

အလယ္ပိုင္းတိုင္းမွဴး

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထြန္းၾကည္တို႔ တန္ခိုးထြားေနခ်ိန္။ က်မရဲ႕ ၉၄-၉၅ ပညာသင္ႏွစ္ရဲ႕ ဘူမိေဗဒတန္းမွာ ေက်ာ္ဘသား ပါလာပါတယ္။

သူက အတန္းလည္း မတက္.. Tutorial လည္း တခ်ိန္မွ မေျဖခဲ့လို႔မို႔ စာေမးပြဲစစ္တဲ့အခါမွာေတာ့ က်မက သူ႔ကို
ပယ္စာရင္းထဲေတာင္ ထည့္ထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ စာေမးပြဲေျဖအျပီး သူ႔ Answer paper တက္လာေတာ့ Tutorial marks က
zero percent... Attendance ကလည္း zero percent...။ ဆိုေတာ့ သူက စာေမးပြဲ က်ကို က်ရမွာပါ။ ပိုဆိုးတာက Answer
paper

မွာလည္း

သူက

၁၂မွတ္ဖိုးပဲ

ေျဖထားႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာစာအတန္းပိုင္အေနနဲ႔

က်မ

ဘူမိေဗဒတန္းရဲ႕

ျမန္မာစာဘာသာရပ္ အတြက္ ေအာင္စာရင္းကို လုပ္ေနခ်ိန္မွာပဲ အထက္က ဆိုျပီး အမိန္႔လာပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာ္ဘသားကို
စာေမးပြဲအေအာင္ေပးရမယ္... တဲ့။

ဌာနမွဴးက က်မကို ေခၚေတြ႔ျပီး အဲဒီကိစၥကိုေျပာပါတယ္။ က်မက လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး.. အဲဒီကေလးက
စာသင္ႏွစ္တႏွစ္လံုး က်မကို တၾကိမ္မွလာေတြ႔တာမ်ိဳး ခြင့္တိုင္တာမ်ိဳးလည္း မလုပ္ပါဘူး.. ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုေက်ာင္းသားမ်ိဳးက
ဘယ္သူ႔သားပဲျဖစ္ျဖစ္

က်မ

အေအာင္

မေပးႏိုင္ပါဘူး..

လို႔

ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဌာနမွဴးကေတာ့

နည္းနည္း

ေၾကာက္ေနပါတယ္။ က်မကေတာ့ ဌာနမွဴးကို "မမ က်မက အတန္းပိုင္အေနနဲ႔ အေအာင္မေပးဘူးလို႔သာ ေျပာလိုက္ပါ.." လို႔ပဲ

ေနာက္ဆံုးစကား ေျပာလိုက္ပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္လည္း ေဒါသထြက္ ခံျပင္းေနမိပါတယ္။ ေအာင္စာရင္းမွာ သူ႔ခံုနံပါတ္ကို
ေသခ်ာ

မင္န၀
ီ ိုင္း..

က်မ

လက္မွတ္ထိုးျပီး

တင္ေပးလိုကပ
္ ါတယ္။

ျပီးေတာ့

က်မ

ဗိုလ္ေက်ာ္(ဘူမိေဗဒဌာနမွဴး

ဆရာဦးေက်ာ္ထင္)ဆီ ထြက္လာ လိုက္ပါတယ္။ ဆရာက ဌာနမွာပဲ ရွိေနလို႔ ဆရာ့ကို က်မ အဲဒီကိစၥ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
က်မ အေအာင္မေပးႏိုင္ဘူးဆရာ.. လို႔။
ဆရာက ရယ္ျပီးေတာ့ 'အမေလး...ေဒၚျငိမ္းရာ.. ေသခ်ာတာေပါ့.. ေမဂ်ာဘာသာေတြမွာလည္း အဲလိုပဲေလ..

Practical မရွ.ိ . အတန္းမတက္... ျပီးေတာ့ က်ေနာ့ကိုလည္း အေအာင္ေပးရမယ္လို႔ လာေျပာတာ.. ဒါမ်ိဳး ေဆာရီးပဲ ..
Geology

ကို

ဒီလို

လြယ္လြယ္လုပ္လို႔

ရမလား..

ေက်ာ္ထင့္ကိုလည္း

ဒီလုိလာလုပ္လို႔

ဘယ္ရမလဲ'

တဲ့။

က်မ

ေက်နပ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီ သေကာင့္သား ပထမႏွစ္ ဘူမိေဗဒမွာ စာေမးပြဲ က်ေလသတည္း.. ေပါ့။

ေနာက္ႏွစ္မွာေတာ့ Physics Major ကို ေျပာင္းသြားတယ္လို႔ ၾကားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္အျပီးမွာပဲ
က်မဆီကို Transfer form ေရာက္လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လိႈင္မွာလည္း ေနလာတာက ၉ႏွစ္ေက်ာ္ျပီမို႔ နယ္ထြက္ဖို႔လည္း
အခ်ိန္တန္ေနပါျပီ။ က်မအေနနဲ႔လည္း ဒီ၀န္းက်င္ထဲ ေပ်ာ္ေနေပမဲ့ တေနရာရာကို စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေမ့လိုေမ့ျငား...
ေရွာင္သြားခ်င္စိတ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနတာမို႔ Transfer form ကို ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။
က်မကိုယ္တိုင္

ဘယ္သြားခ်င္လဲ

မေသခ်ာေပမဲ့

ခပ္ေ၀းေ၀းေတာ့

သြားခ်င္တာ..။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ

ကိုညီထြဋ္က ဘားအံ ျမ၀တီ Stage show က ျပန္လာကာစ...။ သူကေျပာတယ္.. "ဘားအံဘက္သြားပါလား.. အရမ္း
သာယာတယ္.. ပန္းခ်ီေရးခ်င္စရာ အရမ္းေကာင္းတယ္..။ ျပီးေတာ့ အဲဒီက ကရင္တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက
တကယ္ သဘာ၀ဆန္တယ္.. ရိုးသားတဲ့ သစၥာရွတ
ိ ဲ့ အရိပ္ေတြ သိပ္ေပၚတာပဲ.. သံလြင္ျမစ္လည္း ရွိတယ္... မိုက္တယ္က.ြ ..

အဲဒီမွာဆို ေမျငိမ္း ပန္းခ်ီေတြေတာင္ ျပန္ဆြဲျဖစ္လာမွာ.." တဲ့။ ေမခိုင္ကေတာ့ "ဘားအံက အညိဳေရာင္နယ္ေျမမို႔လား.." လို႔

စိတ္ပူေသးတယ္။ ကိုညီထြဋ္ကေတာ့ "ျမင္ရတာေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ".. တဲ့။ တကယ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
ဘားအံေကာလိပ္မွာ အေျမာက္ဆံက်လို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးဦးမန္းၾကည္ရွိန္ ထိမွန္ကြယ္လြန္ထားတာ ပူပူေႏြးေႏြးေလ။

ဒီေတာ့ ဘားအံေကာလိပ္ဆို ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္ၾက။ အဲဒီကို Transfer က်တယ္ဆိုရင္ ဆရာမေတြဆို ငိုၾကတာ။ ဒါေပမဲ့
ညစ္တြန္းတြန္းခ်င္ေနတဲ့ က်မကေတာ့ ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္တဲ့ အဲဒီေဒသေလးကို အညိဳေရာင္ဆိုေတာ့လည္း အညိဳေပါ့လို႔
ေပါ့ေပါ့ပါ့းပါးပဲ

ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး

Transfer

form

မွာ

တာ၀န္

ထမ္းေဆာင္ရန္

ဆႏၵရွိေသာေနရာ..

ဆိုတာမွာ

ဘားအံေကာလိပ္လို႔ ျဖည့္လိုက္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. အဲဒီမွာ ဇြဲကပင္ေတာင္.. သံလြင္ျမစ္.. သာမညေတာင္ ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔
ခ်စ္စရာတိုင္းရင္းသားေတြ ရွိတယ္... လို႔ပဲ ေတြးထားလို္က္ပါတယ္။

(ဘားအံတ၀ိုက္)
၁၉၉၅ ေမလ၂ရက္ေန႔မွာေတာ့ Transfer ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ က်မ ဘားအံေကာလိပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ခြင့္
က်ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ

အခ်ိန္မက်ေသးပါဘဲနဲ႔

ဆရာဦးေက်ာ္ထင္ကို

ရန္ကုန္နဲ႔

အလွမ္းေ၀းလွတဲ့

ေတာင္ၾကီးတကၠသိုလ္ကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ျပန္ၾကားတယ္.. က်မကို order ထုတ္ေတာ့ အထက္ကဆိုသူေတြက

အဲေလာက္ စြာတဲ့မိန္းမ သူပုန္နယ္ပို႔ပစ္လိုက.္ . လို႔ ေျပာတယ္ဆိုပဲ။ က်မကေတာ့ သိပါဘူး.. ကိုယ္ ေလွ်ာက္တဲ့ေနရာ
ကိုယ္သြားရတယ္လို႔ သေဘာေတာင္ က်ေနေသး။ ဆရာဦးေက်ာ္ထင္ ခမ်ာကေတာ့ ရင္က်ပ္ေရာဂါ ရွိသူမို႔ ေအးတဲ့ေဒသကို
သြားရတာ ဒုကၡေရာက္တာေပါ့။ ျပီးေတာ့ သူသြားရမယ့္ အခ်ိန္လည္း မက်ေသးဘဲေလ။ ဆရာ့ကိုလည္း တကယ္ေတာ့
အျပစ္ေပး

တာပါပဲ..။

အဲဒီတုန္းက

လိႈင္မွာ

ဟိုးေလးတေက်ာ္ေပါ့..

ေက်ာ္ဘသားကို

စာေမးပြဲ

အေအာင္

မေပးလိ႔ု

ဆရာဦးေက်ာ္ထင္နဲ႔ ေမျငိမ္း နယ္စြန္နယ္ဖ်ား လြင့္သြားတယ္ေပါ့။ က်မကေတာ့ အဲဒီလြင့္ရတာထဲမွာ ေက်နပ္လို႔။ ကဗ်ာတပုဒ္
ေတာင္ ေရးျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။

နာရီေတြလြင့္ေမ်ာ...

ေလညင္းေတြလြင့္ေမ်ာ..
သက္တံေတြလြင့္ေမ်ာ...
အျပံဳးေတြလြင့္ေမ်ာ...

ျပကၡဒိန္ေတြလြင့္ေမ်ာ...
ေျခရာေတြလြင့္ေမ်ာ...

လြင့္ေမ်ာေနတာကလြဲလို႔
ဘာကမွခံစားမရ..။

ဘ၀ဆိုတာလြင့္ေမ်ာရာ.........
လြင့္ေမ်ာျခင္းေနာက္

ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္
ေမာင့္ကိုေမ့ခ်င္လို႔ပါကြယ.္ ..

ေဟာသမွာေတာင္ပံတစ္စံု...
ေလဟုန္နဲ႔ေမ်ာလြင့္
လႊင့္လိုက္စမ္း..

ရြက္ေတြကိုဖြင.့္ .

တံခါးေတြကိုဖြင့္...

လဟာျပင္ကိုဖြင့္...

လြင့္ေမ်ာျခင္းရဲ႕အဆံုးကိုရွာ..
ဒီမွာ..

အာကာသေရ...

ေလမဲ့ေပါ့ပါးျခင္းထဲပ်ံ၀ဲလို႔

အျပင္းထန္ဆံုး ေပါက္ကြဲစမ္းပါရေစ..။
ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ ခိုလႈံရာကို ရွာေတာ့လည္း ျမသီလာကိုပဲ က်မက အသံုးခ်ခဲ့တာ..။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၅

ေမမွာေတာ့ က်မက ဘားအံတကၠသိုလ္ဆိုတဲ့ ေနာက္ထပ္ျမသီလာရဲ႕ အရိပ္တခုဆီကို ေရာက္သြားရျပန္ပါ ေတာ့တယ္။

(ဆည္းဆာခ်ိန္ ဘားအံနဲ႔ ဇြဲကပင္ေတာင္တန္း)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၂)
ဘားအံ..

တဲ့။

က်မ

တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့

ေဒသေလး။

ဒါေပမဲ့

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

ဘားအံက

သာမညဆရာေတာ္ၾကီး ေၾကာင့္ ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေစာ စည္ကားစျပဳေနတဲ့ အခ်ိန္။ အဲသည္ ၁၉၉၅မွာတုန္းက ဘားအံကို
သြားမယ္

ဆိုရင္

ဇာက္သေဘၤာတို႔

ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း
ပဲ့ေထာင္တို႔နဲ႔

ကားဂိတ္ကေန

ျဖတ္ကူးမွ

ျမိဳင္ကေလးထိ

တဘက္ကမ္းက

ကားစီး။

ျမိဳင္ကေလးေရာက္ရင္

ဘားအံျမိဳ႕ကေလးဆီကို

သံလြင္ျမစ္ကို

ေရာက္ပါတယ္။

အဲဒီ

ဘားအံျမိဳ႕ကေလးဆီ စလာရတဲ့ ေန႔က တနဂၤေႏြေန႔ပါ။ နက္ဖန္ တနလၤာဆို တာ၀န္က်ရာေက်ာင္းမွာ အလုပ္စ၀င္ပါျပီလို႔ Duty
report လို႔ေခၚတဲ့ သတင္းပို႔စာ တင္ရမွာေလ။ အဲဒီ တနလၤာေန႔မွာပဲ ၁၉၉၅-၉၆ ပညာသင္ႏွစ္ရဲ႕ အတန္းေတြ စဖြင့္မွာလည္း
ျဖစ္ပါတယ္။

တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့ေဒသကို လာရတာမို႔ သားကို သူ႔အဖိုးအဖြား(ေယာကၡမေတြ)နဲ႔ ထားခဲ့ရပါတယ္။ သားကို

လြမ္းတဲ့ အလြမ္းေတြကို ေပြ႔ပိုက္ျပီး ထြက္လာရတဲ့ ခရီးက လြမ္းစရာေကာင္းသလို စိတ္အားငယ္စရာလည္း ေကာင္းတာေတာ့
အမွန္ပါပဲ။

ဒါေပမဲ့

ဘ၀ကို

အားေမြးေနရတာကိုလည္း
ေျပာင္းရမယ္ဆိုတာ

ခုထိ

သိရေတာ့

တေယာက္တည္းရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔

သတိရေနပါေသးတယ္။

"အေမတေယာက္တည္း

က်မ

လမ္းခရီးမွာ

က်င့္ယူရေတာ့မယ့္ခရီးလည္း

အားငယ္စိတ္ေပၚလာတိုင္း

ျဖစ္ပါ့မလား..

က်ေနာ္တို႔လိုက္ပို႔မယ္"

က်မ

ျဖစ္တာမို႔

ဆိုတဲ့

ဘားအံကို
၉၄-၉၅

ဘူမိေဗဒပထမႏွစ္က သားေတြကို ေခၚခဲ့ရေကာင္းသားလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အညိဳေရာင္ နယ္ေျမဆိုတဲ့ ေဒသကို
သူမ်ားသားသမီးေလးေတြ မေခၚသင့္တာနဲ႔ တမင္ ထားခဲ့ရတာေလ။
အဲဒီေန႔မွာ... က်မစီးလာတာက မနက္ ၈နာရီမွာ စထြက္တဲ့ Hilux အျမန္ကားကို ေခါင္းခန္းက။ လမ္းမွာ
ျဖတ္ခဲ့သမွ်ကေတာ့

က်မနဲ႔

မစိမ္းတဲ့

၀န္းက်င္ေတြ..။

က်မက

ႏွစ္တိုင္းလိုလို

က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရား

ဖူးေနက်ဆိုေတာ့

က်ိဳက္ထိုထိက က်မသိတဲ့ ေနရာေတြ..။ အဲဒီေန႔မွာေတာ့ က်ိဳက္ထိုကို ေက်ာ္ျပီး စသြားဖူးတဲ့ ခရီးေပါ့။ က်ိဳက္ထ.ို . ဘီးလင္း
သထံ.ု ..။ သထံုကေန လမ္းခြဲျပီး ခ်ိဳးမွ ဘားအံလမ္းေပၚ ဦးတည္တာ။ လမ္းတေလွ်ာက္ သစ္ပင္သစ္ရိပ္ေတြ စိမ္းစိမ္းစိုစ.ို .

စပါးခင္းေတြ ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္း..။ အဲလိုနဲ႔ တေနရာေရာက္ေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေတာင္ၾကီး တစ္လံုးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရ တယ္။
သိပ္ထင္ရွားတဲ့ ရွားရွားပါးပါး ပံုသ႑န္က ထင္းလို႔။ ဘယ္သူမွ လာေျပာျပစရာမလိုဘဲ သိႏိုင္တဲ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ၾကီးေပါ့..။
အဲလိုနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ျမိဳင္ကေလးကိုေရာက္ျပီ.. တဲ့။ နာရီၾကည့္ေတာ့ ၁၁နာရီခ.ြဲ .။ ျမန္လိုက္တာေပါ့။
ျမိဳင္ကေလးကေန

ျမစ္ကူးရမယ္လို႔ေတာ့

ကိုမင္းသိုက္မြန္က ေသခ်ာေျပာျပျပီးသားေလ။ ျမိဳင္ကေလးရဲ႕

သိျပီးသားပါ။

က်မအရင္

ဘားအံမွာ

တာ၀န္က်တဲ့

ကမ္းနဖူးမွာ ရပ္ရင္း ဟိုတဘက္ကမ္းဆီမွာရွိတယ္ဆိုတဲ့

ဘားအံျမိဳ႕ဆီ လွမ္းၾကည့္ကာမွပဲ က်မက အဲဒီျမင္ကြင္းမွာ မင္သက္သြားေတာ့တာ။ ေတာတန္း.. ေတာင္ကုန္း ေတာင္တန္း..
ျမစ္ကမ္း.. ထန္းပင္ျမင့္ျမင့္ေတြ အစီအရီ...။ သံလြင္ျမစ္အနားသတ္နဲ႔။ ေနာက္မွာ ဇြဲကပင္ ေတာင္ၾကီးက မားမားၾကီး

ကာရံအုပ္မိုးလို႔။ ရင္ေသြးကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ႔ပိုက္ရင္း ငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ မိခင္လို..။ အဲဒီျမင္ကြင္းဟာ က်မ ဘယ္ေတာ့မွ
ေမ့မရေတာ့တဲ့ ဘားအံေပါ့။
သံလြင္ျမစ္ကိုကူးဖို႔ ျမစ္ကမ္းနဖူးကေန ဆင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ ရန္ကုန္သူ က်မ အခက္ေတြ႔ေတာ့တယ္။
လက္ဆြဲေသတၱာ တဘက္.. လြယ္တဲ့ အိတ္တဘက္နဲ႔။ ဆင္းရမယ့္ ေသာင္ေျခက ရႊံ႕သက္သက္။ ဆင္းတဲ့သူေတြက ဖိနပ္ေတြ
ခၽြတ္ျပီးဆင္းၾကတာ။ က်မက မရြံေပမဲ့ ေခ်ာ္လဲမွာကို ေၾကာက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါ.. က်မ မျဖစ္မေန ရင္ဆိုင္ရမယ့္ ကိစၥ။
က်မလည္း

ဖိနပ္ခၽြတ္ျပီး

ရႊံ႕ထဲ

စြပ္ကနဲ

စြပ္ကနဲ

နင္းရင္း

ေရစပ္ထိ

ဆင္းရပါေတာ့တယ္။

ေရစပ္ေရာက္ေတာ့

သံလြင္ျမစ္ေရေအးေအးမွာ ေျခေထာက္မွာ ကပ္ေနတဲ့ ရႊ႔ံေတြကို ေဆးၾကရပါတယ္။ ေဟာ.. က်မ သံလြင္နဲ႔ မိတ္ဆက္ခဲ့ျပီ။
ေဘးဘီကို အကဲခတ္ေတာ့ ေျပာသံၾကားပါတယ္။ ခုပဲ ဇာက္က ထြက္သြားတာတဲ.့ .။ နာရီ၀က္ၾကာမယ္တဲ့။

စက္ေလွနဲ႔ ကူးမလားတဲ့။ က်မက ေရလံုး၀ မကူးတတ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲမသိ.. တဟဲဟဲစီးေနတဲ့ သံလြင္ကို က်မစိတ္ထဲ
နည္းနည္းမွ ေၾကာက္မေနခဲ့ပါ။ အိုေက.. သြားမယ္ေပါ့.. စက္ေလွနဲ႔ပဲ..။ စက္ေလွေပၚ လူေတြ တက္တာ အေယာက္၂၀
မကဘူး

ထင္ပါတယ္။

က်မအတြက္ကေတာ့

က်မၾကားဖူးတာ

ေလွအဆင္း

ျမင္းအတက္.။

ေလွအတက္လည္း

ခက္တာပါပဲ။

ေဘးနားက

ခက္တယ္ေပါ့..

လူေတြက

အႏၱရာယ္ရွိတယ္ေပါ့။

က်မရဲ႕

အထုပ္အပိုးေတြ

ကူသယ္ေပးတာေတာင္ က်မက အယိုင္ယိုင္ အထိုးထိုးနဲ႔ ေလွေပၚတက္ရပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အရမ္းကၽြမ္းသြားတာ)။

စက္ေလွထြက္ေတာ့ က်မ စိတ္ေတြ ေပါ့ပါးသြားလိုက္တာ။ ျမင္ျမင္ရသမွ် ပတ္၀န္းက်င္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ျပီး လွလိုက္တာ..
လွလိုက္တာနဲ႔။ ေသာင္ျပင္ေတြ.. စိုက္ခင္းေတြ.. ငါးဖမ္းေလွေတြ.. ေက်ာက္ေတာင္ေတြ.. ထံုးျဖဴေဖြးေဖြး ေစတီေလး ေတြ..။

က်မျဖင့္ ေရမကူးတတ္ပါဘဲနဲ႔လည္း ေၾကာက္ဖို႔ သတိမရ။ အဲသလို.. ခ်စ္တဲ့ ဘားအံက က်မကို သာေတာင့္သာယာ
ၾကိဳခဲ့တာပါ။
ေမလရဲ႕ ေန႔လယ္ မြန္းတည့္ေနေအာက္မွာ ဘားအံက သိပ္မပူသလိုပဲလို႔ က်မ ခံစားရပါတယ္။ တဘက္ကမ္း

ေရာက္ေတာ့

ဆိုက္ကားနဲ႔

ျမင္းလွည္းေတြ

ရပ္ထားပါတယ္။

ျမင္းလွည္းက

ေစ်းၾကီးတယ္လို႔

ဆရာမင္းသိုက္မြန္

က

မွာလိုက္ေပမဲ့ အင္မတန္စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ရန္ကုန္သူ က်မက ဒီတခါေတာ့ ျမင္းလွည္းပဲ စီးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ေဟာ...

ေလွအဆင္းျပီး ျမင္းအတက္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လွည္းဆိုေတာ့ မခက္လွပါဘူး။ ဘားအံေကာလိပ္ကို ဘယ္ေလာက္ေပးခဲ့ရလဲေတာင္
မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ လမ္းတေလွ်ာက္ သတိထားမိတာ ကေတာ့ ကုန္းတက္ကုန္းဆင္း လမ္းကေလးေတြ.. ျမိဳ႕ျပမဆန္တဲ့
တိုက္တာအိမ္ေျခကေလးေတြနဲ႔

ျမိဳ႕ရဲ႕

တစင္းတည္းေသာ

ဗဟိုလမ္းေပၚမွာ

ကုန္အျပည့္တင္လာတဲ့

ကားအမ်ိဳးမ်ိဳး

သြားလာေနတာ...။ "သာမည" ဆိုတဲ့ စာတမ္းပါ ဟိုင္းလတ္ကားေလးေတြ ျဖတ္သြားခ်ိန္ကလြဲရင္ ျမိဳ႕ကေလးက လူေျခ
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း ရွိေနတာ။

ဘားအံေကာလိပ္.. တဲ့။ ျမင္းလွည္းေပၚကအဆင္းမွာပဲ အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္းရွိတဲ့ ေက်ာင္း၀င္း ေလးကို တန္းကနဲ
ျမင္ရပါတယ္။

ျခံစည္းရိုးက

ပုဏၰရိပ္ၾကီးနဲ႔

စကၠဴပန္းေရာင္စံုေတြ..။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔

ေက်ာင္း၀င္းကလည္း

တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ဦးဆံုးသြားရမွာက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး 'ဦးေစာေလာရင့္စ္ေသာ္' ဆီက.ို .။ အင္မတန္ ေအးခ်မ္းႏူးညံ့တဲ့
ဆရာၾကီးေပါ့။ ဆရာၾကီးက ခ်က္ခ်င္းပဲ က်မကို ေနဖို႔ အိမ္ကေလး စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ျမန္မာစာဌာနက ဌာနမွဴးဆရာေတြ
အစဥ္အဆက္ေနခဲ့တဲ့ အိမ.္ .တဲ့။ ဒီေတာ့မွပဲ က်မက ဘားအံေကာလိပ္မွာ ျမန္မာစာဌာနမွဴး အေနနဲ႔ တာ၀န္ယူရမွာလားလို႔

ေမးရပါတယ္။ ဆရာၾကီးက ျပန္ေျပာပါတယ္။ Transfer က်လို႔ ေရာက္မယ့္ ၃ေယာက္မွာ က်မက စီနီယာမို႔ ဌာမွဴးတာ၀န္
ယူရမယ္.. တဲ့။

ကထိက

(တကယ္ေတာ့ က်န္တဲ့ တာ၀န္က်ေဖာ္ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း အတန္းတူသူငယ္ခ်င္းေတြပါ..။ လက္ေထာက္

ရာထူးတူ

ဆရာမတေယာက္နဲ႔

နည္းျပဆရာတေယာက္..

တက္ညီလက္ညီရွိလွတဲ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ)။

ေနာက္ပိုင္း

ေမာင္ႏွမေတြလို

ျဖစ္သြားၾက

ရျပီး

က်မ ဒုကၡပဲ.. လို႔ တ-လိုက္မိပါတယ္။ က်မ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား။ တခါမွလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မကိုင္ဖူးတဲ့အျပင္

အသက္ ၃၀ ဆိုတာကလည္း ဌာနမွဴးလုပ္ဖို႔အတြက္ ငယ္လြန္းပါတယ္။ ဆရာၾကီးက ေတာ့ စိတ္မပူပါနဲ.႔ . အဆင္ေျပမွာပါတဲ့။
ဘားအံေကာလိပ္က ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ လက္ေအာက္ခံမို႔ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း
လုပ္ရံုပါပဲ..တဲ့။ ျပီးေတာ့ ဘားအံေကာလိပ္မွာ အရင္က ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္ ရွိခဲ့ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားအားလံုးေပါင္းမွ
တေသာင္းေက်ာ္ပဲ ရွိပါတယ္.. တဲ့။ ခုႏွစ္မွ တတိယႏွစ္ေတြကို ဒီမွာပဲ ဆက္တက္ရမွာတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ၃ႏွစ္ေပါင္းေတာင္
ျမန္မာစာေမဂ်ာေက်ာင္းသား

အေယာက္

၃၀မျပည့္ပါဘူးတဲ.့ ..။

ေယာင္တိေယာင္ကမ္း နဲ႔ ျမန္မာစာဌာနမွဴး လုပ္ရပါေလေရာေပါ့။

ဆရာၾကီးတို႔လည္း

၀ိုင္းကူမွာေပါ့..

တဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ

အဲဒီေန႔က က်မေနရမယ့္ ေက်ာင္းေရွ႕ ေအာင္နန္းလမ္းသြယ္ထဲက အိမ္ကေလးဆီကို လာေတာ့ ေက်ာင္းက
စာေရးတေယာက္က လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ ဆရာမေတြေနတဲ့ အိမ၀
္ င္းေလးက ျခံတံခါးေလး အသာေစ့လို႔။ ျခံ၀င္းထဲမွာ
ေခါင္နိမ့္နိမ့္

အုတ္တိုက၀
္ ါ၀ါေလးေတြ

သရက္ထည္ပန္းပင္ေလးေတြ..

၅လံုးတြဲ

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္

ေလးနာရီပန္းပင္ေလးေတြ..

၂တန္း

ပန္းအိပင္ပုေလး

ရွိေနပါတယ္။
ေတြ..။

တိုက္ကေလးေတြ

တိုက္ခန္းတြဲ

ေရွ႕မွာ

ႏွစ္တန္းၾကားက

လမ္းကေလးအတိုင္း၀င္သြားေတာ့ လမ္းအဆံုးမွာ ဂိုေဒါင္ပံုစံ အုတ္တိုက္ရွည္ၾကီး တစ္လံုး။ အဲဒီ အုတ္တိုက၀
္ မွာေတာ့
ျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႔ က်မကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြ.. ေက်ာင္းသူေလးေတြေပါ့။ ေနာင္ေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္
ေမြးထားတဲ့ သမီးေတြလို ခ်စ္ရတဲ့ ကေလးေတြ ျဖစ္လာ တာေပါ့။

အဲဒီ အုတ္တိုက္ေရွ႕နားေရာက္မွပဲ အုတ္တိုက္ရဲ႕ညာဘက္မွာ ရွိေနတဲ့ ေရနံေခ်း၀ေနတဲ့ သစ္သားအိမ္ နိမ့္နိမ့္
စုတ္ခ်ာခ်ာကေလးတစ္လံုးကို သစ္ပင္ေတြၾကားထဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာ။ နေဘးမွာက ငွက္ေပ်ာပင္ေတြ သေဘၤာပင္ေတြ..

အိမ္၀မွာက ရြက္လွက်ားက်ားနဲ႔ ေဇာ္စိမ္းေတြ..။ အိမ္ေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာက ဂမုန္းေတြ..။ အိမ္ေနာက္ဘက္မွာက ငွက္ေပ်ာပင္နဲ႔

ေပါက္ပန္းျဖဴပင္...

ေပြးမဲဇလီပင္ေတြ..။

ေဘးေက်ာင္းသူေဆာင္(ေနာက္ေတာ့

က်မေနရမယ့္
ျမမဥၨဴေဆာင္လို႔

အိမ္ကေလးတဲ.့ .။

အဲဒီ

ညစ္ပတ္ရႈပ္ပြေနတဲ့

နာမည္ေပးလိုက္ပါတယ္)ထဲက

အိမ္ကေလးကို

သမီးေတြကပဲ

အိမ္ကို

ေရေတြေဆးခ်ၾက.. ၀ိုင္းရွင္းလိုက္ၾကတာ ခဏေလး။ အဲဒီညေနမွာပဲ တတိယႏွစ္ျမန္မာစာအဓိကတန္းတက္မယ့္ ေက်ာင္းသား
၃ေယာက္က က်မကို လာေတြ႔ပါတယ္။ အင္မတန္ လိမ္မာယဥ္ေက်းျပီး သိမ္ေမြ႔တဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြပါပဲ။ တတိယႏွစ္

ေမဂ်ာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူက ၇ေယာက္တဲ့။ က်မ ျပံဳးမိသြားခဲ့ပါတယ္။ မိန္းကေလး ၂ေယာက္ ေယာက်္ားေလး
၅ေယာက္တဲ့။ လာေတြ႔တဲ့ ေက်ာင္းသား၃ေယာက္က နယ္ခံ ဘားအံဇာတိေတြ..။ အဲဒီ ကေလးေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ပဲ က်မရဲ႕

ျမန္မာစာဌာန တာ၀န္ခံဌာနမွဴးဆိုတဲ့ တာ၀န္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေက်ႏိုင္ခဲ့တာလို႔ ေျပာရမယ့္ အျဖစ္ေလးေတြ ကိုလည္း
ေရးဦးမွာပါ။
အဲဒီညေနမွာပဲ

ကေလးေတြက

ေက်ာင္း၀င္းထဲ

လိုက္ျပပါတယ္။

လိႈင္ကလာတဲ့

က်မအတြက္ေတာ့

ဘားအံေက်ာင္း၀င္းကို ၾကည့္ျပီး ကေလးေတြကို သနားေနမိပါတယ္။ ဘားအံေကာလိပ္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္း၀င္းက ရန္ကုန္က
အထက္တန္းေက်ာင္း၀င္း တ၀င္းစာ ေလာက္ေတာင္ မက်ယ္ပါဘူး။ ေလးေထာင့္ စတုရန္းပံုက်က် မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ထားတဲ့

အေဆာက္အဦးေတြက တန္းလ်ားဆန္ဆန္..။ အဲဒီ ေလးေထာင့္တန္းလ်ားေတြထဲမွာမွ စာသင္ေဆာင္ ႏွစ္ေဆာင္ပဲ ရွိျပီး
စာသင္ခန္းအားလံုးေပါင္း ၇ခန္းပဲ ရွိပါတယ္။ practical ခန္း ၂ခန္းပါမွ ၉ခန္းပါ။ ေနာက္ အဲဒီ တန္းလ်ားအဖြဲ႔အစည္းထဲမွာပဲ

အေဆာင္ေနကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းသားေဆာင္ ၃ေဆာင္နဲ႔ ေက်ာင္းသူေဆာင္ တေဆာင္ပဲ ရွိတဲ့ ေကာလိပ္ေလးပါ။

က်န္တဲ့ အခန္းေလးေတြက ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဌာန အခန္းေတြ..။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ ဘာသာကေလးေတြဆို ဌာနေပါင္းျပီး
ထိုငၾ္ ကရပါတယ္။ ဥပမာ... ပါဠိ (အေရွ႕တိုင္းပညာ) ဆိုရင္ ျမန္မာစာဌာနမွာ လာျပီး ေပါင္း ထိုင္ရပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕
ျမန္မာစာဌာနက

ေက်ာင္းအ၀င္

ညာဘက္ျခမ္းေလးမွာ။

ေက်ာင္းေရွ႕ဘက္

လမ္းမက

ၾကည့္ရင္

လွမ္းျမင္ေနရတဲ့

အခန္းေလးေပါ့။ စားပြဲေလး ၅လံုးနဲ႔ မတ္ရပ္ဘီဒိုတလံုးပဲ ရွိတဲ့ ဌာနေလး။ ေက်ာင္း၀င္းျခံစည္းရိုးအျပင္ဘက္မွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့

လယ္ကြင္းေတြ (စိုက္ပ်ိဳးေရးေက်ာင္းပိုင)္ နဲ႔ ၾကာအင္းေတာင္သြယ္ေလးကလြဲလို႔ တကၠသီလာျမကၽြန္းသာ ဆိုတဲ့ နာမည္မ်ိဳးနဲ႔
လိုက္ဖက္တဲ့ မ်က္ေစ့ေအးစရာ မ်က္ေစ့ပသာဒ ျဖစ္စရာ ဘယ္လို ရႈေမွ်ာ္ခင္းမ်ိဳးမွ ရွိမေနတဲ့ အဲဒီ ေက်ာင္း၀င္း ေလးဟာ က်မ
ခံစားခ်က္ထဲမွာေတာ့ သနား ကရုဏာ သက္စရာပါပဲ..။
ဘားအံေကာလိပ္၀င္းရဲ႕

ညာဘက္ကေတာ့

စိုက္ပ်ိဳးေရးေက်ာင္းပါ။

ဘယ္ဘက္ျခမ္းကေတာ့

ျမိဳ႕ပတ္လမ္းေပါ့။ ျမိဳ႕ပတ္လမ္းေလးအတိုင္း ၀င္သြားရင္ စိုက္ပ်ိဳးေရးဌာနပိုင္ စိုက္ခင္းေတြ လယ္ကြင္းေတြ.. ငါးေမြးကန္ေတြနဲ႔
သဘာ၀အတိုင္းျဖစ္ေနတဲ့

ၾကာကန္ေတြ

လမ္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့

ကရင္လူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕

ညေနေတြမွာ

စိတ္တူကိုယ္တူ

ေတြ႔မယ္။

အဲဒီကေန

သူငယ္ခ်င္းဆရာမေတြနဲ႔

က်မ

ေဆးရံုကုန္းဘက္ကို

မၾကာခဏ

ဓေလ့အတိုင္းေဆာက္ထားတဲ့

ထြက္ႏိုင္တာေပါ့။

ထြက္ေလွ်ာက္တဲ့
ေျခတံရွည္

ေနာက္ပိုင္း

လမ္းေလးေပါ့။

အဲဒီ

အိမ္ျမင့္ေလးေတြကိုလည္း

ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ့ လမ္းကေလးေပါ့။ အင္မတန္ ရိုးစင္းေပမဲ့ ဘားအံဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ရိုးသားေရာင့္ရဲျခင္းနဲ႔
ဖမ္းစားႏိုင္တဲ့

ျမိဳ႕ကေလးေပါ့။

ဆရာမဘ၀တေလွ်ာက္

အင္မတန္

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ.့ ..

သစၥာရွိတဲ့..

အၾကာၾကီးအထိ က်မကို ခ်စ္ခဲ့တဲ့ တပည္ေ
့ လးေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာင္ကာလ

တနလၤာေန႔မွာေတာ့ က်မနဲ႔အတူ တာ၀န္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာ ၾကပါတယ္။ ဆရာမက
က်မထက္

အသက္ၾကီးတာမို႔

က်မက

"အစ္မ'လို႔

ေခၚပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့

တကယ့္

ညီအမလိုခ်စ္သြားျပီး

သူ႔ေမာင္ႏွမေတြေခၚသလို အမၾကီးလို႔ပဲ ေခၚေတာ့တာ။ ေနာက္တေယာက္ ဆရာကေတာ့ တကယ့္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ

သူငယ္ခ်င္း..။ သူကလည္း က်မထက္ အသက္ နည္းနည္း ၾကီးတယ္။ သူနဲ႔ က်မကေတာ့ ဆရာ ဆရာမေတာင္ မေခၚ။
တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နာမည္ပဲ ေခၚၾကတာ။ က်မတို႔ ၃ေယာက္ ဘားအံေကာလိပ္မွာ ေနခဲ့ၾကရတဲ့ ၃ႏွစ္လံုး တခါမွ

စိတ္၀မ္းမကြဲဘဲ ေကာင္းတိုငပ
္ င္ ဆိုးတိုင္ပင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရွိခဲ့ၾကတာ သိပ္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းတာပါပဲ။ (ခုေတာ့
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး လည္း အလုပ္ထြက္သြားၾကရပါျပီ။)
အဲဒီ တနလၤာေန႔မွာပဲ က်မတို႔ဆီကို ေမာ္လျမိဳင္ဌာနခ်ဳပ္က စာေရာက္လာပါတယ္။ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ လုပ္မယ့္

သင္ရိုးညႊန္းတန္းအစည္းအေ၀းကို တက္ဖို႔ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ကို အဂၤါေန႔မွာ အေရာက္လာပါတဲ့။ ဘုရားေရ.. နက္ဖန္ပဲ
အဂါၤ..။ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၾက..။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့ေပါ့..။ တေယာက္မွ ေမာ္လျမိဳင္ကို မေရာက္ဖူး..။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာစာဌာနတခုတည္း သင္ရိုးအစည္းေ၀းမဟုတ္ဘဲ ဘာသာရပ္ဆင
ို ္ရာဌာနမွဴးတိုင္း သူတို႔
ဌာနခ်ဳပ္ေတြဆီ

သြားရတာပါ။

ဒီေတာ့

ပါဠိဌာနက

ဆရာမ

မေ၀(အင္မတန္

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

စိတ္ထားျဖဴစင္တဲ့

ကရင္အမ်ိဳးသမီး)က သူနဲ႔ တူတူသြားမွာေပါ့.. တဲ့။ ျမန္မာစာဌာနအေရာက္ သူလိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္.. တဲ့။ (ေနာက္ေတာ့မွ အဲလိုပဲ
ေမာ္လျမိဳင္ကို ခဏခဏ သြားရမယ္ဆိုတာကို သိတာပါ)။ က်မတို႔သာ တဌာနလံုး ၃ေယာက္တည္းရွိလို႔ ၃ေယာက္လံုးကို
ေခၚတာေလ။ အဲဒီ အင္မတန္အားကိုးရတဲ့ ျမန္မာစာ တတိယႏွစ္က ကေလးမ်ားက က်မတို႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ဘားအံ - ေမာ္လျမိဳင္
ခရီးစဥ္အတြက္ သေဘၤာလက္မွတ္ ၀ယ္တာက အစ သေဘၤာဆိပ္ဆင္းတဲ့အထိ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပ.ဲ . ေနာက္တေန႔

အဂၤါေန႔ရဲ႕ မနက္၇နာရီထြက္မယ့္ အထူးသေဘၤာနဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ကို သြားခဲ့ၾကရပါတယ္။ က်မကို ဖမ္းစားခဲ့တဲ့
ေနာက္ထပ္ ျမိဳ႕ကေလးတျမိဳ႕ဆီ..................

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၃)
ျပည္သာယာ ႏွစ္ထပ္ ဇက္သေဘၤာက ဘားအံကေန မနက္ ၇နာရီမွာ စထြက္ပါတယ္။ ကေလးေတြက

ဆရာမေတြဖု႔ိ အေပၚထပ္က အထူးခန္းေတြမွာ လက္မွတ္၀ယ္ေပးထားေပမဲ့ က်မကေတာ့ ဘားအံက စထြက္ကတည္းက
ကုန္းပတ္ေပၚမွာပဲ ရပ္ျပီး လိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲလို လိုက္ရေလာက္ေအာင္လည္း သံလြင္က လွလြန္းတာကိုး။ ဧရာ၀တီကို
သေဘၤာနဲ႔ တနံတလ်ား မသြားဖူးေပမဲ့ ပုဂံေညာင္ဦးကမၻားကေန ေငးဖူးတယ္။ ျပည္ကေန တဘက္ကမ္းကို ကန္႔လ န္႔ျဖတ္
ကူးဖူးတယ္။

ခု

သံလြင္မွာေတာ့

လိုက္ပါစီးေမ်ာဖူးျပီ။

ေမလရဲ႕

သံလြင္ေရက

ၾကည္စိမ္းေနတယ္။

ေအာက္ဘက္

ေတာ္ေတာ္နက္နက္ထိေတာင္ ျမင္ရသား။ ျပီးေတာ့ မဟာဇြဲကပင္ကို ေဘးတိုက္ျဖတ္ခ်ိန္ေနမွာ ျမင္ကြင္းက ရင္သပ္ရႈေမာ။
ေဘးတိုက္ၾကည့္ေတာ့

ဇြဲကပင္က

ျမင့္မားရွည္လ်ားတဲ့

ေတာင္တန္းၾကီး။

ျမိဳင္ကေလးကေန

လွမ္းျမင္ရတုန္းကလို

ထီးတည္းရွိေနတဲ့ ပံုသ႑န္မ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့။ ဆန္းပါတယ္။ တေနရာ ေရာက္ေတာ့ ပါဠိဆရာမ မေ၀က လွမ္းျပတယ္..

ဇြဲကပင္ေတာင္ရဲ႕ နံရံမွာ ကရင္အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးပံ.ု . တဲ့။ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ တကယ္ပဲ တူလွတာ ေတြ႔ပါတယ္။ မေ၀က
ေျပာျပတယ္။ အဲဒီ ကရင္မေလးနဲ႔ ကရင္ေကာင္ေလးက ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚကေန လက္တြဲျပီး ခုန္ခ်သြားခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးလို႔
ေျပာစမွတ္ရွိတယ္..တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူႏွစ္ေယာက္ ရပ္ေနတာနဲ႔ တူတာေတာ့ အမွန္ပါ။

သံလြင၀
္ န္းက်င္တေလွ်ာက္ အလွဆံုးကေတာ့ ေက်ာက္ေတာင္ေတြပါပဲ။ ေရျပာျပာထဲ တလံးု စီ တမင္

အလွဆင္ စီခ်ထားသလို။ အစိမ္းေရာင္.. နီညိဳေရာင္.. အျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေက်ာက္ေတာင္ေတြ။ ေက်ာက္ေတာင္ေတြေပၚမွာ

ေစတီျဖဴျဖဴေလးေတြက ဟိုတဆူ ဒီတဆူ။ ျပီးေတာ့ မနက္ေစာေစာ ျမစ္ေရျပင္ေပၚက ျမဴထုတန္းတန္း..။ ေကာင္းကင္ျပာျပာမွာ
ငွက္ေတြက

အုပ္လိုက္ဖြဲ႔

ပ်ံသန္းေနတာကလည္း..

တိမ္တိုက္ေတြနဲ႔အတူ

ေမ်ာေနသလို။

ျမစ္ျပင္ေလက

တဟူးဟူးတိုက္ေနေတာ့ ေအးေအးျမျမေပါ့။ က်မရင္ထဲမွာ ဘာအပူေသာကမွ မရွိေတာ့သလို ေအးျငိမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ ခင္၀မ္းရဲ႕
ဧရာ၀တီကိုေတာင္ ညည္းေနျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

မနက္ ၈နာရီေလာက္က်ေတာ့ ရြာတရြာကို သေဘၤာကပ္တယ္။ ကုကၠိဳပင္ေတြ စိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ ရြာကေလး။

တကယ္ေတာ့ အိမ္ေျခ ေလးေထာင္ေက်ာ္ရွိတဲ့ ရြာၾကီးပါ။ ဆိပ္ခံေဗာတံတားေပၚမွာ လူေတြ ခဲလို႔။ ေစ်းသည္ေတြေရာ..
ေမာ္လျမိဳင္လိုက္မယ့္ ခရီးသည္ေတြေရာေပါ့။ ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေရးထားတာက ထံုးအိုင.္ .. တဲ့။ ပါဠိဆရာမက ေျပာျပတယ္။
အဲဒီတရြာလံုး

မြန္လူမ်ိဳးေတြတဲ့။

အဲဒီရြာက

ကေလးေတြ

ေက်ာင္းမွာ

အမ်ားၾကီးရွိတယ္တဲ့။

ေနာက္ဆို

လာလည္ၾကတာေပါ့..တဲ့။ ဘားအံကေန ကုန္းလမ္းနဲ႔ သြားလည္းရတယ္.. ၁၀မိုင္သာသာပဲ ေ၀းတယ္... တဲ့။ (အဲဒီရြာေလးက

ေနာင္ က်မရြာ ျဖစ္လာမွာလို႔မ်ား နည္းနည္းမွ မထင္ခဲ့ပါဘူး)။ က်မတို႔ေတြ အဲဒီ ရြာကေန တက္လာျပီး သေဘၤာေပၚ
လိုက္ေရာင္းတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး ၀ယ္စားၾကတယ္။ ဟင္းရည္က ငါးႏိုင္းခ်င္း ၾကက္သြန္ႏိုင္းခ်င္းနဲ႔။ ဆန္းတာက မုန္႔ဟင္းခါးထဲမွာ
ေဂြးခ်ိဳသီးေတြ ပဲပင္ေပါက္ေတြ ရွမ္းနံနံေတြ ထည့္စားၾကတာပဲ။ က်မလည္း စမ္းစားၾကည့္ေတာ့ စားေကာင္းသား။ ေနာက္ေတာ့
ေျမပဲျပဳတ္ေတြ..

ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတြ

၀ယ္စားၾက

တယ္။

သဘာ၀အတိုင္း

လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္

ထူးထူးကဲကဲ

ခ်ိဳတဲ့အရသာကို သိသိသာသာ ရတဲ့ အစားအစာေတြ။ ထံုးအိုင္ကိုေက်ာ္ေတာ့လည္း သံလြင္ျမစ္ရဲ႕ ဟိိုဘက္ ဒီဘက္မွာ

ရြာကေလးေတြ လယ္ေတြ ကိုင္းေတြ သာသာယာယာ... ျမစ္ရဲ႕ အလွနဲ႔ ဟာမိုနီျဖစ္လို႔။ လြမ္းေမာစရာ ေခါင္းေဆးကၽြန္းကို
ျဖတ္ေက်ာ္လာျပီး

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

ေမာ္လျမိဳင္ဟိုတယ္

ပုျပားျပားေလးေတြကို

လွမ္းျမင္လိုက္ရျပီး

စင္ေရာ္ေတြ

က်မတို႔အနား ဥဒဟို ပ်ံ၀ဲ ေရာက္လာ...။ ေနာက္ မၾကာခင္... ၁၁နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ကို ေရာက္ပါျပီ။

ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႕ထဲကေတာ့ ဘားအံနဲ႔ယွဥ္ရင္ နည္းနည္း ပို ဆူပြက္ လႈပ္ခတ္တဲ့ ျမိဳ႕ပါ။ ရံုးစိုက္ရာ ျမိဳ႕ေတာ္တခု
လည္း ျဖစ္တာကိုး။ တခ်ိန္က ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြေၾကာင့္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕.. မိုးမိုး(အင္းလ်ား)ရဲ႕ 'ဂ်ိဳး' ၀တၳဳေလး

အေျခတည္တဲ့ ျမိဳ႕.. ဂ်ဴးက 'မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္'ထဲမွာ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕ ထည့္ေရးခဲ့ရတဲ့ ျမိဳ႕..။ က်မအတြက္

စိတ္၀င္စားစရာဆိုရင္ေတာ့

စာေရးဆရာၾကီး

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး

ရွိေနတဲ့

ျမိဳ႕ေပါ့။

တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္
က်မတို႔က

ပါေမာကၡခ်ဳပ္

အဖြဲ႕ေတာင့္ေတာ့

Taxi

အျဖစ္
ငွားစီးရင္

အုပ္ခ်ဳပ္ရာ

တန္ပါတယ္ဆိုလို႔

သေဘာတူၾကျပီး ပါဠိဆရာမက ဦးေဆာင္လို႔ ကားငွားပါတယ္။ က်မတို႔ သြားရမွာက ေတာင္၀ိုင္း ေက်ာင္းထဲ တဲ့...။

ေမာ္လျမိဳင္ကလည္း နေဘးမွာ ေတာင္ညိဳေတာင္တန္းေတြ ရွိတာမို႔ ျမင္ကြင္းက ဘားအံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။

လမ္းေတြကလည္း ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းေတြပဲ။ ေမာ္လျမိဳင္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က အေဆာက္အဦး ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက

ေမျမိဳ႕ဆန္ဆန္ အေနာက္ဟန္ ပါတာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ရဲ႕ ေန႔လယ္ခင္းက ဘားအံလို ရွင္းလင္း ေျခာက္ေသြ႕
မေနပါဘူး...

သက္၀င္

ဆူညံပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့..

က်မတို႔

ေငးရင္းေမာရင္းမွာပဲ

လမ္းမရဲ႕

ညာဘက္ျခမ္းမွာ

ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီး ေတြ႕လိုက္ရျပီး ကားက ခ်ိဳး၀င္လိုက္ပါတယ္။ ဒါက အဓိပတိလမ္းမၾကီးေပါ့...။
ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းမၾကီးရဲ႕ အဆံုးမွာ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ လ်က္သား ရွိေနတဲ့ အျဖဴေရာင္ သံုးထပ္ အေဆာက္အဦးၾကီး...။

အဲဒီ အေဆာက္အဦးၾကီးရဲ႕ အေပၚဆံုးတတိယထပ္က အဓိပတိလမ္းမၾကီးကို ဆီးၾကည့္ႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာစာ
ဘက္ျခမ္းမွာ ျမန္မာစာဌာန ရွိေနတာပါ။ ဌာနမွာ ေရာက္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ျပီး က်မတို႔ တည္းဖို႔ ဆရာမမ်ားေဆာင္က
သူငယ္ခ်င္းေတြဆီမွာ ေနရာယူၾကပါတယ္။ အိုးး ဆရာမေဆာင္ တ၀င္းလံုး ရန္ကုန္က ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ...။
ညေနေစာင္း

ေက်ာင္း၀င္းထဲ

လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့မွ

တကယ့္

သဘာ၀နဲ႔

နီးစပ္လွတဲ့

ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ကိုလည္း

သေဘာက်မိေတာ့တာ။ သစ္ပင္အုပ္အုပ္ေတြ... ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႕ ပင္မ အဓိပတိလမ္းမ နေဘးက ေရတေ၀ါေ၀ါစီးေနတဲ့
လွ်ိဳကေလး။ တထပ္ စာသင္ေဆာင္ ေလးေတြ...။ ခန္႔ညားတဲ့ ဓမၼာရံုၾကီး။ တကယ္ေတာ့ ေတာက်က် တကၠသိုလ္တခုပါပဲ..။
ဒါေပမဲ့ ပန္းခင္းအလွေလးေတြနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းမႈကို အတိေတြ႔ေနရတဲ့ ေဒသေလး။ ဥၾသသံေလးေတာင္ ၾကားေနရတာ
မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ နေဘးမွာ ေတာင္၀ိုင္းေတာင္ၾကီးက ကာဆီးလိ.ု႔ .. အရိပ္ေပးထား သလိုလို။ အင္းးး ျမသီလာေတာ့
ျမသီလာပါပဲေလ..။
ဗုဒၶဟူးေန႔ အစည္းအေ၀းျပီး ေနာက္တေန႔ ၾကာသပေတးေန႔လယ္ ၁၂နာရီထြက္မယ့္ ျပည္သာယာသေဘၤာနဲ႔
ဘားအံျပန္ဖို႔

စီစဥ္ပါတယ္။

ၾကာသပေတးမနက္

ေက်ာင္းကင္တီးမွာ

လဘက္ရည္ေသာက္ျပီး

ျမိဳ႕ထဲဆင္းမယ္..

ေစ်းၾကီး၀င္မယ္..လို႔ စီစဥ္ေတာ့ ဌာနက မမသင္းက သူ႔ဆိုင္မွာ ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားပါတဲ့။ သူ႔ဆိုင္က ေဒၚပု ထမင္းဆိုင.္ .တဲ့။

က်မတို႔ ေ၀းကနဲ ေအာ္ၾကပါတယ္။ ေမာ္လျမိဳင္မွာ နာမည္အၾကီးဆံုး ထမင္းဆိုင္ေပါ့.. (ဂ်ဴး၀တၳဳထဲလည္း ပါဖူးတဲ့ ဆိုင)္ ။
နာမည္ၾကီးေလာက္ေအာင္ပဲ အဲဒီေန႔က စားေကာင္းလိုက္တာ..။ (အဲဒီ မမသင္းက ေနာက္ပိုင္း က်မ ေမာ္လျမိဳင္ တကၠသိုလ္မွာ
တာ၀န္ယူရေတာ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတအုပ္စုတည္း ျဖစ္သြားတာ)။

က်မအတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔တူတ.ူ . အသစ္အဆန္းေတြနဲ႔မို႔ သားကို လြမ္းတဲ့အလြမ္းကေတာင္
သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိေနခဲ့သလို။
ေသာၾကာေန႔မွာေတာ့ က်မ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးလုပ္တဲ့ ဌာနမွဴးအစည္းေ၀း တက္ရမယ္တဲ့..။ က်မကေတာ့

အစ္မၾကီးကို ရေအာင္ေခၚတာပဲ။ အစ္မၾကီးကလည္း လိုက္ခဲ့ရွာပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ Fresher welcome လုပ္ဖို႔ကိစၥပါ။
ဒီေတာ့မွ လိႈင္တကၠသိုလ္နဲ႔ မတူတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ဘားအံေကာလိပ္မွာက ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲကို ေသခ်ာ

အက်အန လုပ္တာတဲ့။ ေက်ာင္းအေနနဲ႔ေရာ ဌာနအလိုက္ေရာ လုပ္ရတာတဲ့။ အစည္းေ၀းမွာ အစီအစဥ္ေတြ အေသးစိတ္
ေဆြးေႏြးၾက တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။ ဌာနအလိုက္ ကေတာ့ ကိုယ္အဆင္ေျပသလို လုပ္ၾကပါ..တဲ့။
ဒီေတာ့

အစည္းေ၀းလည္းျပီးေရာ

က်မတို႔

သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္

ဌာနထဲမွာ

ေခါင္းခ်င္းဆိုင္

ၾကရပါေတာ့တယ္။ က်မက ဌာနမွဴး မလုပ္ခ်င္ဘူး ဆိုေတာ့ အစ္မၾကီးက "မရဘူးေလ.. ညီမေလးကလည္း .. လိုရင္ အစ္မၾကီး
ကူမွာေပါ့" တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဆင္ေျပသလို ၾကံဳသလို လုပ္ၾကတာေပါ့လို႔ အတည္ျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔
ႏွစ္ေယာက္ ပူးတြဲ ဌာနမွဴးေတြလို တတြဲတြဲလုပ္ခဲ့ၾကရတာ..။ေပ်ာ္စရာပါပဲ..။
အဲဒီေန႔မွာပဲ

ေမဂ်ာတန္း၃တန္းအတြက္

အခ်ိန္ဇယားဆြဲတာေတြ..

သင္ရမယ့္

ဘာသာရပ္ခြဲတာေတြ..

တတိယႏွစ္ ေမဂ်ာေက်ာင္းသား ၇ေယာက္၊ ဒုတိယႏွစ္ ေမဂ်ာေက်ာင္းသားက ၃ေယာက္ (ေယာက်္ားေလးတေယာက္၊
မိန္းကေလး ၂ေယာက္)နဲ႔ ပထမႏွစ္ ေမဂ်ာကေလး ၂၃ေယာက္တို႔အတြက္ စာသင္ခန္းသတ္မွတ္ေပးတာေတြ လုပ္ရပါတယ္။ ။

အဲဒီ အတန္းၾကီး ကေလး ၁၀ေယာက္ကို အစည္းေ၀းေလး ေခၚရပါတယ္။ ေမာင္မယ္ သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲကိစၥေပါ့။ အဲဒီေနရာမွာ
တတိယႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ကေလးေတြရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ၊ ကၽြမ္းက်င္လိမ္မာမႈနဲ႔ ေစတနာေတြေၾကာင့္ က်မတို႔ဆရာ၃ေယာက္
ေခါင္းမရႈပ္လိုက္ရဘဲ အစီအစဥ္ ဆြဲျပီးသား ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ (လူနည္းေပမဲ့ အင္မတန္ အားကိုးရတဲ့ ကေလးေတြပါ)။

ပထမႏွစ္ကေလး ၂၃ ေယာက္ကို ၾကိဳဖို႔ ပိုက္ဆံစုတာက အစ မုန္႔ေကၽြးဖို႔ စီစဥ္တာ King & Queen ေရြးတဲ့ အစီအစဥ္ အထိ။
လာမယ့္ တနလၤာေန႔ မနက္ ၁၀နာရီမွာ ၾကိဳၾကမယ္ေပါ့။
စေနေန႔မနက္မွာေတာ့

ရပ္ကြက္ေစ်းကေလးကို

က်မတို႔

သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။

ျခံ၀င္းေလးရဲ႕

အဲဒီေစ်းကေလးကေနပဲ

ေနာက္ဘက္လမ္းသြယ္ေလးထဲမွာ
က်မအိမ္ကေလး

ရွိတဲ့

အတြက္

လိုမယ့္

အိုးခြက္ပန္းကန္ေလးေတြနဲ႔ ဟင္းလ်ာေတြ ၀ယ္ရပါတယ္။ အသားငါး ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြကို
ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔

ရလို႔

က်မျဖင့္

ေစ်း၀ယ္ရတာမွာ

ေပ်ာ္ေနခဲ့

ပါေသးတယ္။

ျပီးေတာ့

ရန္ကုန္မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔

မတူတဲ့

ဘားအံမုန္႔ဟင္းခါးကို စားၾကည့္ျပီး ၾကိဳက္သြားခဲ့တာ။ ငါးႏိုင္းခ်င္း.. ၾကက္သြန္နီဖတ္ ႏိုင္းခ်င္းနဲ႔။ ငွက္ေပ်ာအူကို တအိုးသပ္သပ္

ျပဳတ္ထားျပီး လိုခ်င္မွ ထည့္ေပးတာ။ စားတဲ့အခါက်ေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ရွမ္းနံနံေတြ ဗမာနံနံေတြ.. ပဲတီပင္ေပါက္ေတြ
အၾကိဳက္ ထည့္စားၾကရတာ။ က်မ ဘားအံမွာေနခဲ့ရတဲ၃
့ ႏွစ္လံုးေန႔တိုင္းနီးပါးစားတာေပါ့။

ေစ်းကအျပန္မွာေတာ့ က်မရယ္.. အစ္မၾကီးရယ္.. မိခ်ိဳရယ္... သူငယ္ခ်င္းဆရာ(သူ႔ကို က်မက ကေလးေတြ

ကြယ္ရာမွာဆို ေက်ာင္းတုန္းကလိုပဲ အေသးေလးလို႔ ေခၚပါတယ္)ရယ္.. က်မတို႔ ေက်ာင္းေရွ႕ လမ္းမၾကီးေပၚက 'စိန'္ လို႔
နာမည္ေပးထားတဲ့

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

ေလးကို

သြားထိုင္ၾကတယ္။

(က်မတုိ႔

အိမ္ေတြကို

ဖုန္းေခၚလည္း

အဲဒီဆိုင္ေလးကေနပဲ ေခၚရတာပါ)။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဟာ က်မတို႔ မနက္တိုင္းလိုလို ထိုင္ျဖစ္တဲ့
ဆိုင္ကေလးျဖစ္သြားတာေပါ့။
ထံုးျဖဴေစတီေလးေတြနဲ႔

အဲဒီဆိုင္ကေလးကေန

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကေလးေတြကို

လွမ္းၾကည့္ရင္

ပခံုးေပၚ

မနီးမေ၀းမွာ

ထမ္းထားတဲ့

စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕

ထန္းပင္ျမင့္ျမင့္ေတြ..

ၾကာအင္းေတာင္ကို

ကန္႔လန္႔ျဖတ္အေနအထားနဲ႔ လဲေလ်ာင္း ေနတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီဆိုင္ေလးရဲ႕ အျပင္ဘက္က စားပြဲကို က်မ
ေရြးထိုင္ေလ့ရွိပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက

စိန္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးက

ေက်ာင္းနဲ႔နီးနီးက

အေကာင္းစားလို႔

ေျပာရမယ့္

တခုတည္းေသာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးေပါ့။ ယိုးဒယားျဖစ္ မုန္႔မ်ိဳးစံုရတယ္.. မနက္စာ ထမင္းေၾကာ္.. စမူဆာ.. ပဲနံျပား..

ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္.. အီၾကာေကြး ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ က်မတို႔ ဆရာအုပ္စု ဆိုင္ထ၀
ဲ င္လိုက္တာနဲ႔ ဆရာ.. ဆရာမဆိုျပီး
စကားသံ၀ဲ၀ဲေလးေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတာ ဆူညံဆူညံကို ျဖစ္သြားတာပါပဲ.. တဆိုင္လံုး ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ကိုး...။

အဲဒီေန႔က က်မတို႔စားတာ ဘယ္သူေတြ ရွင္းလိုက္တယ္ မသိ။ စားေသာက္ျပီးလို႔ ပိုက္ဆံလည္းရွင္းေရာ.. ကေလးေတြ
ရွင္းသြားျပီတဲ့။

ထိုင္းနယ္စပ္နဲ႔

ဒါဟာ

နီးတဲ့

နယ္ေကာလိပ္ေလးရဲ႕
ျမိဳ႕ကေလးမို႔

က်မေတြးမထားဖူးတဲ့

ေႏြးေထြးတဲ့

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဟာ

မိတ္ဆက္မႈတခုပါပဲ။

ေခတ္မီတဲ့

ဘားအံဟာ

အဆင္အျပင္..

သပ္ယပ္တဲ့

၂ႏွစ္ေလာက္ေနရမယ္လို႔

သိထားတဲ့

အသြင္အျပင္ေတြနဲ႔အတူ ယဥ္ေက်းတဲ့ အမူအယာေတြရွိၾကတာေတာ့သတိထားမိပါတယ္။
အဲဒီေန႔ကေလးမွာမွပဲ

ပတ္၀န္းက်င္ကေလးကို

ေသခ်ာ

က်မက

က်မ

ေလ့လာရေတာ့တာပါ။

အနည္းဆံုး

အဲဒီေန႔မွာပဲေပါ့။

လက္ဘက္ရည္

ဆိုင္ကအျပန္..

က်မ

ေန႔လယ္စာအတြက္ မီးဖိုခန္းထဲမွာ ဟင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ေနတုန္း အိမ္အျပင္ကေန အေမေရ႕ အေမေရ႕.. ဆိုတဲ့ ေခၚသံေတြ
ၾကားလိုက္တာ..။

အဲဒီေခၚသံက

အိမ၀
္ ထိ

ေရာက္လာမွပဲ

က်မက

ငါ့ကိုမ်ားေခၚေလသလားလို႔

ေတြးမိတာပါ။

ဒါနဲ႔

အိမ္ေရွ႕ဘက္ထြက္လိုက္ေတာ့မွ အိမ၀
္ မွာရပ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္က က်မရဲ႕ လိႈင္တကၠသိုလ္ Geology(၁၉၉၃-၉၄) က သားေတြကို
ျဗဳန္းကနဲ ေတြ႔လိုက္ရတာ။ က်မ အ့ံၾသသြားမိပါတယ္။ ဦးေဆာင္လာတာက သရဲလို႔ က်မတို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚတဲ့ ကေလး။ သူတို႔က
ေက်ာင္းထဲမွာ က်မနာမည္သြားေမးလို႔ ေယာက်္ားေလးေဆာင္က ကေလးေတြက က်မဆီအေရာက္ လိုက္ပို႔ေပးတာ။

(ဒီေနရာမွာ သရဲေလးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သူက က်မကို အေမလို႔ ေခၚတယ္။ ခုသူရွိရင္ အသက္
၃၃ေလာက္ရွိမွာေပါ့။

သူက

သီခ်င္းဆိုခ်င္တာ..

အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာ..

အဆိုေတာ္ေတာင္မွ

Rock

အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာ။ ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႔ ဟယ္ရီလင္းသီခ်င္းေတြကို crazy ျဖစ္တဲ့ ကေလး။ သူ႕အသံကလည္း

ခပ္ကြဲကြဲမို႔ သူ႔ကို သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဇာ္၀င္းဖြတ္လို႔လည္း ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကတယ္။ ေက်ာင္းပြဲေတြမွာ သီခ်င္းဆိုရင္

တကယ့္ Rocker လို ဟန္ပန္ေကာင္းတဲ့ ကေလး။ အဲဒီတုန္းက သူဆိုေနက် သီခ်င္းေတြက 'ဘာေၾကာင့္အခ်စ္ေရ
အသည္းခြဲတာလဲ' နဲ႔ 'ေမာဟစားသူမ်ား'...။ ေက်ာလယ္ေလာက္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ၾကီးနဲ႔မို႔ သရဲလို႔ အသမုတ္ခံရေပမဲ့
အင္မတန္ယဥ္ေက်းတဲ့ ကေလးေပါ့။ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ Freelance tourist guide လုပ္ျပီး ေက်ာင္းစရိတ္ရွာတဲ့

ကေလး။ ေနာက္ေတာ့ တကယ္ပဲ က်မနဲ႔ သားအမိေတြလိုျဖစ္သြားျပီး ေက်ာင္းမွာ က်မနဲ႔ ကင္တီးထိုင္ဖက္လည္း
ျဖစ္သြားတဲ့ကေလးပါ။
ေနာက္ေတာ့ ၂၀၀၀ ေလာက္မွာပဲ က်မ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္မွာ ရွိေနတုန္း သရဲကေလး သတင္းကို ၾကားရပါတယ္။

ျမစ္ၾကီးနား ျမစ္ဆံုကို ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္လိုက္ပို႔ရင္း ဧည့္သည္က ေရဆင္းကူးတာမွာ ေရနစ္ေတာ့ သူ ဆင္းကယ္ရင္း

ေရနစ္ျပီး ကြယ္လြန္သြားတယ္တဲ့။ က်မ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ကို ထိခိုက္ရျပန္တဲ့ သတင္းေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
မွတ္မွတ္ရရ

က်မ

စိတ္ထိခိုက္စရာ

က်မကေလးေတြရဲ႕

နာေရးသတင္းေတြ

ၾကားခဲ့ရတာ

တတိယေျမာက္

သတင္းေပါ့.. ပထမဆံုးက မိုးသြင္သြင္... ေနာက္ ဥာဏ္မိုးေလး(ဆရာတင္မိုးသား.. ခ်ိဳသင္းေမာင္ေလး).. ေနာက္ဆံုး
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သရဲေလးသတင္းေပါ့။ ၃ေယာက္လံုးဟာ က်မ ခ်စ္တ.ဲ့ . အင္မတန္ စိတေ
္ ကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိၾကတဲ့..

ကိုယ္ပိုင္တန္ဖိုး အသီးသီး ရွိၾကတဲ့... ကေလးေတြပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေခတ္ေနာက္က်မႈေၾကာင့္ သတင္းအားလံုးကို
ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ျပီးမွပဲ က်မ သိခဲ့ရတာပါ)။
အဲဒီ သရဲေလးက ဦးေဆာင္ျပီး အားလံုး ၈ေယာက္.. တျပံဳၾကီး.. ၾကည့္ပါဦး.. လိုက္လာၾကတာ။ အေမ့ကို

စိတ္ပူလို႔တဲ့။ သရဲေလးက ေျပာေသးတယ္။ ဘားအံဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ အမ်ိဳးေတြ ေနတာေလ အေမရဲ႕.. ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္
အေမ့ကို

အပ္ရေအာင္

လိုက္လာတာတဲ့။

သူက

ကရင္လူမ်ိဳးေလ။

ျပီးေတာ့

တကယ္ပဲ

သူတို႔ကို

က်မေနတဲ့

အိမ္ကေလးဆီအေရာက္ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ကေလးေတြကို သူက လူၾကီးလုပ္ျပီး က်မကို အပ္ေနတာ။ က်ေနာ္တို႔အေမကို
ေစာင့္ေရွာက္ပါေနာ္.. တဲ့။ က်မမွာရယ္ေနရင္းနဲ႔ပဲမ်က္ရည္တလည္လည္နဲ႔ျဖစ္ေနခဲ့ရပါတယ္။
သူတို႔ကို ဘယ္မွာ ေနရာခ်ရပါ့မလဲလို႔ က်မ ပူေနတုန္းမွာပဲ သူတို႔က "အေမကလည္း ပူမေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔

သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္.. အဲဒီမွာ တည္းမွာ..၊ အေမ အဆင္ေျပတာ ေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ခ်ျပီ...... တနလၤာေန႔
ေက်ာင္းတက္ရမွာဆိုေတာ့

နက္ဖန္ျပန္မယ္ေလ"

တဲ့။

တေနကုန္

က်မဆီ

သူတို႔ေနေတာ့

သူတို႔ကို

လိုက္ပို႔ေပးတဲ့

ကေလးေတြလည္း က်မဆီ တေနကုန္..။ အဲဒီ ကေလးေတြကပဲ လိုက္ပို႔ေပးလို႔ ညေနခင္းမွာေတာ့ သရဲေလးတို႔ကိုလည္း ပို႔ရင္း
က်မတို႔ရန္ကုန္သူ ဆရာမတစုလည္း မေရာက္ရေသးတဲ့ ဘားအံရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ကန္သာယာဘက္ သြားလည္ၾကပါတယ္။
ဇြဲကပင္ေတာင္ေနာက္ခံနဲ႔ ကန္သာယာဟာ ဘားအံရဲ႕ လြမ္းစရာ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္၀င္ေနရာေလးတခုေပါ့။ (ေနာ္ရင္ေမႊး
ရုပ္ရွင္ကားထဲမွာ ဘားအံရဲ႕ သဘာ၀အလွကို တ၀ၾကီးျမင္ရႏိုင္ပါတယ္)။
အဲဒီညေနမွာမွပဲ

ဘားအံေကာလိပ္မွာ

က်မနဲ႔

၃ႏွစ္လံုးလံုးဆံုရမယ့္

သားသမီးလို

ျဖစ္သြား

ရျပန္တဲ့

ကေလးေတြနဲ႔ စရင္းႏွီးသြားရတာ။ မိန္းကေလး၅ေယာက္ နဲ႔ ေယာက်္ားေလး ၃ေယာက္။ ေနာက္ပိုင္း သရဲကေလးတို႔

ျပန္အသြားမွာေတာ့ အဲဒီကေလးတသိုက္ကပဲ က်မကို တကယ္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကတဲ့ အရင္းႏွွီၤးဆံုး သားသမီးေတြအျဖစ္
ရွိခဲ့ၾကတာပါပဲ..။ အားလံုး ေကာ့ကရိတ္က ကေလးေတြေပါ့..။ (ထူးထူးျခားျခားေျပာရရင္ ဘားအံမွာ ရွိခဲ့တဲ့တေလွ်ာက္ က်မနဲ႔
အရင္းႏွီးခဲ့ဆံုး တပည့္ေတြကလည္း ေကာ့ကရိတ္က ကေလးေတြ ပါပဲ)။ အဲဒီကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ ဘ၀ေတြဟာ က်မရဲ႕
ျမသီလာ သက္တမ္းမွာေတာ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၄)
လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ျပ႒ာန္းထားျပီးသား စာမ်က္ႏွာေတြနဲ႔ စာအုပ္တအုပ္ပဲလို႔ က်မ ေရးဖူးပါတယ္။ အဲဒါကို

ကိုေအာ္ပီက်ယ္က ျငင္းတယ္.. ဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ.. ကိုယ့္ဘာသာ ျပဌာန္းလို႔ရပါတယ္.. လူက လုပ္တဲ့ စာမ်က္ႏွာ ေတြ
ပါ.. တဲ့။ က်မကေတာ့ ျပန္ျငင္းတာပဲ..။ ေနာက္ဆံုးအထိ 'ပီ' နဲ႔ က်မ ဘသူမွ အႏိုင္မရၾကတဲ့ အျငင္းေပါ့..။
စာဖတ္သူေတြေရာ ဘယ္လို ျမင္လဲဟင္..။

တကယ္တမ္း စာသင္ျပီဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းၾကပါတယ္။ က်မက တတိယႏွစ္သမားေတြ

အတြက္ paper ၃ခု ရွိတာမွာ paper(2) ကဗ်ာပိုင္းကို သင္ရပါတယ္။ ရတု.. အဲခ်င္း.. အိုင္ခ်င္း.. ပ်ိဳ႕.. ေမာ္ကြန္း.. နဲ႔
ေခတ္ကဗ်ာေတြ..။ ေနာက္ ဒုတိယႏွစ္တန္း မွာလည္း အဲဒီ paper(2)

ပိုင္းပဲ..။ အဲသလို ေမဂ်ာတန္းေတြတင္မက

ဒုတိယႏွစ္တန္း Compulsory အတြက္လည္း ကဗ်ာ၀င္သင္ရဦးမယ္။ က်မမွာ ျပင္ရဆင္ရမယ့္ စာေတြ အမ်ားသား။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ လံုးခ်င္း၀တၳဳသစ္တအုပ(္ 'ခ်ိဳတဲ့ေတး') ထြက္ဖို႔ ကိစၥလည္း ရွိေနေသးတယ္။

(မ်က္ႏွာဖံုး-ေမာင္သီဟ)
အလုပ္ထဲ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ တကယ္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာစာက compulsory မို႔ေရာ ပတ္သက္

ဆက္စပ္တာေတြေၾကာင့္ေရာ.. ျမန္မာစာဌာနဟာ အႏုပညာအသင္းကိုလည္း ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္ရပါတယ္ တဲ့။ ဒီေတာ့
တေက်ာင္းလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ လုပ္တဲ့ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ ၾကိဳဆိုပြဲမွာလည္း က်မတို႔ခမ်ာ.. တေျပးေျပး တလႊားလႊား..။
ေရးလက္စ"အသံသစ္ျပတိုက"္ ကိုေတာ့လွည့္ကိုမၾကည့္ႏိုင္။
အဲဒီ ရက္ေတြထဲမွာပါပဲ..။ က်မ သားဆီ ဖုန္းအဆက္..။ မာမာက.. "မျငိမ္းေရ.. မေျပာမျဖစ္လို႔ ေျပာရမယ္။

စိတ္မညစ္နဲ႔ေနာ္.. ျပန္လာလို႔ မရလည္း ျပန္မလာနဲ႔..။ မာမာကေတာ့ ျပန္လာေစခ်င္တယ္.." တဲ့။ အေၾကာင္းကေတာ့

သားအေဖ မူးယစ္အထူးစီမံခ်က္နဲ႔ အဖမ္းခံ ထားရပါတယ္တဲ့။ အဲဒီခဏေလးမွာ က်မ ဘယ္လို ခံစားရသလဲဆိုတာ ခုထိ
မွတ္မိပါတယ္။ တခုတည္းပါ... ရွက္တာ။ က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူစရာျဖစ္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မြမ္းမံေနခ်ိန.္ .၊ က်မရဲ႕
ပတ္၀န္းက်င္ေလးကို ေကာင္းေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီ တည္ေဆာက္ေနခ်ိန.္ .၊ သူက ပစၥလကၡတ္ လုပ္ရက္တယ္လို႔ က်မ
ေတြးပါတယ္။ အဲဒီအခါ မာနတရားရဲ႕ အဆိပ္က က်မကို မာေက်ာခက္ထန္ေစခဲ့တယ္။ (အဲဒီအတြက္ ခုထိ မွားတယ္ မွန္တယ္
မစဥ္းစားမိေသး)။

ဒါ့ထက္ပုဆ
ိ ိုးတာကေတာ့ က်မ အဲဒီအပတ္ ရန္ကုန္အျပန္မွာပဲ က်မအခ်စ္ဆံုး တဦးတည္းေသာ ေမာင္ေလး
(သားအေဖနဲ႔ကေတာ့ အေဖာ္ေကာင္းေပါ့ .. သူလည္း ဆံုးသြားျပီေလ)လည္း စီမံခ်က္ထဲ ဖမ္းတဲ့အထဲ ပါသြားတာကို

သိရပါတယ္။ အေမတို႔က က်မ စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို႔ လွမ္း အေၾကာင္းမၾကား ခဲ့တာပါ။ ေမာင္ေလးေရာ.. သားအေဖေရာ
အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ ၇ႏွစ.္ . တဲ့။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေမာင္ေလးဟာ ၈၈တုန္းက အန္တီ့ျခံထဲမွာ ေနျပီး အန္တီစုကို
၀န္းရံခဲ့တဲ့

သံုးေရာင္ျခယ္လူငယ္အဖြဲ႕ကပါ။

ေနာက္ပိုင္း

သူညံ့တာေပါ့ေလ..။ျပီးေတာ့ေခတ္စနစ္ရဲ႕ဖ်က္ဆးီ မႈေပါ့။

စိတ္ေတြက်ျပီး...

ေတာ္ေတာ္

ေလလြင့္

သြားခဲ့တာ။

အဲဒါေတြဟာ က်မရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀ျဖစ္သလို ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ ျပယုဂ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မူးယစ္အထူးစီမံခ်က္ဆိုျပီး တခ်ိဳ႕ကို အဖမ္းျပေနေပမဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္ ၀ျပည္နယ္ေတြဘက္ မွာက်ေတာ့

အဲဒီ ဘိန္းကိုပဲ အၾကီးအက်ယ္ ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကား ေနတာ မဟုတ္လား။ သူကိုယ္တိုင္ အဲဒီ ဘိန္းခင္းေတြဘက္မွာ
တာ၀န္က်ခဲ.့ . သူကယ
ို ္တိုင္ ဘိန္းစြဲခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ္မႉးတေယာက္က က်မကို ကိုယ္တိုင္ ေျပာျပခဲ့တာပါ။ သူ႔နာမည္ထည့္ေရးရင္

က်မတို႔ ေခတ္က လူတိုင္းလိုလို သိတာမို႔ က်မေရးျပလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ သူလည္း အဲဒီ ဘိန္းေၾကာင့္ပဲ ကြယလ
္ ြန္
သြားခဲ့ျပီမို႔လို႔ပါ။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့

အဲလို

မူးယစ္စီမံခ်က္

ဆိုတာေတြကလည္း

တကယ္ႏွိမ္နင္းတာ

မဟုတ္ပါ။

(ဘာလို႔လဲဆိုတာကို ဆက္ႏြယ္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေထာင္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို
အၾကီးအက်ယ္ ႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ က်မေမာင္ေလးနဲ႔ သားအေဖ တို႔ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမႈလည္း မဟုတ.္ . ပိုက္ဆံလည္း

တတ္ႏိုင္ဆိုေတာ့ အထဲမွာ အက်ဥ္းသားတိုင္း မလုပ္မေနရဆိုတဲ့ မိလႅာေတာင္ ကိုယ္တိုင္ မခ်ရပါဘူးတဲ့။ ေထာင္ထမင္းဟင္း
မစားႏိုင္ဘူး ဆိုလို႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ မွာေပးရသတဲ့။ ထမင္းခ်ိဳင့္က တလ ၇၀၀၀ တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ က်မရဲ႕ လက္ေထာက္ကထိက
ဆရာမလစာကမွ

၁၇၀၀ပါ။

ျပီးေတာ့

ေထာင္ထဲမွာပဲ

အိမ္ကပို႔တဲ့

ေထာင္၀င္စာပစၥည္းေတြနဲ႔

ပိုက္ဆံကို

ေထာင္၀ါဒါေတြဆီကေန ဘိန္း၀ယ္စားလို႔ ရသတဲ့။ ရဲဘက္မွာဆို ပိုလြယ္သတဲ့.. သူတို႔ပဲ ေျပာျပတာပါ။)
သားအေဖ

ေထာင္က်တာက

က်မရဲ႕

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို

ေတာ္ေတာ္

ရိုက္ခတ္ခဲ့တာေတာ့

သံုးျပီး

အမွန္ပါ။

ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြေအာက္... က်မတို႔ ျမန္မာစာ ပတ္၀န္းက်င္ထ.ဲ .။ က်မ ရပ္တည္ရေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာ့ပတ္၀န္းက်င္ထဲက အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ ခြဲျခားသတ္မွတ္တဲ့ အက်င့္ (discrimination)ကို က်မ

ေတာ္ေတာ္ မုန္းသြားခဲ့တာပါ။ 'သူ႔ေယာက်္ား ဘိန္းစြဲေလာက္ေအာင္ သူက ဘာေတြ စိတ္ညစ္ေအာင္ လုပ္လဲမွ မသိတာ' ..
'တပည့္ေတြ တရုန္းရုန္းနဲ.႔ ..' ဆိုတာမ်ိဳးက စျပီး 'ေယာက်္ားကို ဂရုမစိုက္ဘဲ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနတာကိုး' ဆိုတဲ့ အထိေပါ့။
လြယ္လြယ္ကေလးနဲ႔ ေျပာခဲ့ၾကတာ။ အဲဒီ ရက္ေတြထဲမွာတုန္းက က်မ ခံစားရတာေတြ ဘယ္ေလာက္ ပူေလာင္ခဲ့သလဲ..
ျပန္ေတြးရင္

ခုထိ

လတ္ဆတ္ဆဲ

ပါ..။

အဲဒီကာလေတြထဲ

ကဗ်ာေရးမိရင္ေတာင္

ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္လွတဲ့

ကဗ်ာေတြပဲ

ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
အေရာင္ဆြံ႔
ရင္ထဲတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္နာက်င္
ေၾကကြဲတမ္းတရက္မ်ားညမ်ား
တရြတ္တိုက္ေမ်ာပါေရြ႔လ်ား

ေျပးလႊားလာၾကသမွ်ဓားသြားလွံခ်က္ေတြ

ငိုေၾကြးတိုင္တည္ရာေကာင္းကင္ျပင္ျမင့္မား
အေ၀းၾကီးကသူ႔ဆီ

ႏွလံုးသားကိုခိုစီးလို႔လိုက္ပါသြား
ျမင္ရဲ႕လားအခ်စ္ေရ.......

မင္းအနားကအရိပ္တခုကို
အဲဒါ..ရူးသြပ္ေနတဲ၀
့ ိဥာဥ္
မင္းစြန္႔ပစ္ထားခဲ့တဲ့ဆံတပင္..

မင္းလက္ခံမယူရဲတဲ့သစ္တပင္..
မင္း ျဖတ္ေတာက္ခုတ္ထစ္ရမယ့္ ႏြယ္တပင္..။
အဲဒီတေခါက္ ဘားအံျပန္လာေတာ့ က်မ ေနရထိုင္ရတာ နည္းနည္း ပိုခက္လာသလိုပါပဲ။ သားအေဖ

အဖမ္းခံရ တာက ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ က်မတို႔က လူသိမ်ားေတာ့ သူ႔သတင္းကလည္း သိတဲ့သူမ်ားတာေပါ့။
ဒါဟာ

ဖံုးကြယ္ထားစရာ

လာတဲ့သူအခ်င္းခ်င္း..

'ကိုယ့္ေယာက်္ားကိုေတာင္

ကိစၥေတာ့လည္း

ဆရာမတခ်ိဳ႕...

မဟုတ္ပါဘူး။

က်မကို

ဒါေပမဲ့

ဆက္ဆံပံုေတြက

မထိန္းႏိုင္တဲ့ မိန္းမ' ဆိုပ.ဲ .။

ဘားအံေက်ာင္းေသးေသးေလးထဲ

ေယာက်္ားဆိုတာ

စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။
မိန္းမက ထိန္းမွ

အင္းး

ရမယ့္

ရန္ကုန္က
ဘာတဲ့

သတၱ၀ါလား..

စဥ္းစားစရာပါ။ ဒီၾကားထဲ က်မနဲ႔ တခါမွေတာင္ ခင္ခင္မင္မင္ မေပါင္းခဲ့ဖူးပါဘဲနဲ႔ "ကိုယဖ
္ ိရင္ဖိ ေစာင့္ေရွာက္မွ ေတာ္မယ္
ထင္တယ္"လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ ေယာက်္ားသားေတြလည္းရွိေသး.. အမယ္မင္းး။
ေသခ်ာတာေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြထဲ က်မ စိတ္ထဲမွာ ၾကီးစိုးသမွ်က ခါးခါးသီးသီး အံဖတ္ေတြ။ အသက္

၃၀အရြယ္ မိန္းမတေယာက္.. ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ရင့္က်က္ႏိုင္သလဲ.. က်မ မသိ..။ ေက်ာင္းဆရာမ တေယာက္
ျဖစ္ျပီးေတာ့...

တဲ့။

ဘာျဖစ္လဲဟင္..

ေက်ာင္းဆရာမဆိရ
ု င္

ဘ၀ကို

နာနာက်င္က်င္

မခံစားရဘူးလား..

အသည္း

မကြဲရဘူးလား..။ အလဲလဲအျပိဳျပိဳ မရွိရဘူးလား..။ က်မ မသိ။ (မွားတယ္လို႔ ေျပာလည္း ရတယ္ထင္ပါရဲ႕.. မွန္တယ္လို႔ ေသခ်ာ
က်ိဳးေၾကာင္းျပျငင္းရင္လည္း အရသား.. ဒါေပမဲ့ က်မက ျပန္ရွင္းျပဖို႔ ခုခံကာကြယ္ဖို႔ ပ်င္းတတ္သ)ူ ။
စိတ္ညစ္သမွ်.. သားကို လြမ္းသမွ်.. ပိုက္ဆံ မရွိတာေတြအတြက္ စိတ္ညစ္သမွ်.. ည ည .. အေဆာင္ေရွ႕
ဆရာမေတြ ေက်ာင္းသူေတြအလယ္မွာ ဂစ္တာ ထိုင္တီး..။

ငါထာ၀စဥ္မတည္ျငိမ္မိုးတိမ္လို
ဂ်စ္ပစီလိုမရပ္မနားခရီးနွင္ေန

ဂငယ္ေကြ႔ေတြအျပည့္နဲ႕လမ္းေပၚမွာ
ငါေလွ်ာက္ခဲ့မိျပီေလ..

ဘ၀ကအေျပာင္းႀကီးေျပာင္းလဲခဲ့

မရည္ရြယ္တာအကုန္လံုးျဖစ္လာတယ္
ႀကိဳတင္ကာဇာတ္ညႊန္းဖတ္မလာသူ

ဘ၀ဟာမင္းသားတစ္ေယာက္လိုပ.ဲ .
အရာရာဟာအခ်စ္ေရ..မတည္ျငိ္မ္ဘူး
ငါေနထိုင္လာတဲ႕နွစ္ကသံုးဆယ္

မယံုနိုင္ဘူး...ရုပ္ရွင္ႀကည္႕ရသလို
ဘ၀က ဆန္းႀကယ္တယ္.... .....

လို႔ ဆိုေကာင္းခဲ့တဲ့ ညေတြေပါ့။ သူမ်ားေ၀ဖန္စရာ တခုက တခါတခါ စီးကရက္ေသာက္ (သိပ္ေတာ့ နည္းပါတယ္)။
ျပတင္းေပါက္ေတြကေန ခပ္မဲ့မဲ့ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကရင္ ဟားတိုက္ရယ္ျပမိ။ ဒီရက္ေတြထဲ တပည့္ေတြ.. သူငယ္ခ်င္းေတြက က်မ
အားငယ္မွာစိုးလို႔တဲ့ အလွည့္က် လာလည္ၾကတာ.. (ခက္မာတို႔ မမိုခ်ာ့တ.ို႔ ...)။ တကယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကေတာ့ က်မနဲ႔
ထပ္တူ ခံစားၾက..။ ေဇယ်ာလင္းကေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေတာ္ေတာ္ ခံစားျပီး ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတယ္။
သူေရးတဲ့ ကဗ်ာဖတ္မွပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကို အေမာတေကာႏိုင္လွတဲ့ သနားစရာလို႔ ျမင္မိတာ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။ အဲဒက
ီ ဗ်ာကို
၉၈အခ်စ္ကဗ်ာ စာအုပ္ထဲ ထည့္ခဲ့ပါတယ္။

ေမၿငိမ္းအတြက္ အခ်စ္×ရက္စက္တဲ့ ထိုးဇာတ္
ေဇယ်ာလင္း

ရထားဟာ

ေခြးေဟာင္သံေတြ

ဝိုးတဝါး။

အၿပီးအပိုင္ထြက္သြားတယ္။

သံလမ္းေတြက

က်ေနာ္အၿပီးအျပတ္

ဒဏ္ရာစိမ္းတခုရဲ့

ပုံ

ေျပာျပတယ္။

ရွင္းပစ္လိုက္ခ်င္လို႔ပဲ။

အေဝးမွာ

အဲဒီညက မီးေခ်ာင္းေတြကလည္း

အထူးရက္စက္ၾကသလို။ ပုံဟာ သူ႔လည္ပင္းကို လာေခြပတ္။ စကားလုံးေတြဟာ အမႈန္႔ေတြ ေၾကြက်ၿပီးရင္း။ ဝန္ခံလိုက္
ဝန္ခံလိုက္ ဝန္ခံလိုက္။ အဲဒါ ၿပီးၿပီးခ်င္းရန႔ံပါးပါးေလးဟာ လႈိင္းလုံးႀကီးေတြလုိ အလိပ္လုိက္ အလိပ္လိုက္။ ရဲရင့္တဲ့ မာလိန္မွဴး၊
သူ႔လက္ထဲက ျမတ္ႏိုးသေဘၤာေလး မျမဳပ္ေအာင္ အင္တိုက္အားတိုက္ ျဖည့္စြမ္း။ သေဘၤာေလးဟာ သူ႔စိတ္ကူးနဲ႔သူ။ ဒါကုိ

စိတ္ကူးၾကည့္ ပါေလ။ ဥၾသသံဟာ ညႀကီးထဲ ေအာ္ေအာ္ေခၚေနေလရဲ့။ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦးခမ်ာ ကံေခ။ သူတို႔ဆီက ၾကယ္လဝန္းရဲ႕
ဘာသာစကား သိမ္းခံလုိက္ရရွာတယ္။ နာက်င္မႈရဲ႕ စူးရွတဲ့ အလင္းထဲ နစ္ျမဳပ္သြားတဲ့ သူမရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို သူေငးက်န္။
က်ေနာ့္ေပၚ ပုံေသလုိ သူလာပိက်။ အဲဒီ သံလမ္းနံေဘးမွာပဲ သူ႔ကိုထားခဲ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းဟာ ေထာင့္ထဲဝင္ေခြလွဲအိပ္။
အခ်ိန္ကား

ေတာင္ပံက်ဳိးတဖက္။

သူ႔ကိုယ္သူ

ဇာတ္မသိမ္းတတ္ရွာစြာ

အရာခပ္သိမ္း

ဆိတ္သုဥ္းလြန္

ဥယ်ာဥ္တခုရဲ့

ေလေသထဲ အက္ၿပိဳကြဲ တဝဲလည္လည္။ ဒီမွာ သမိုင္း ဆုံးတယ္။ အလွ်ံပယ္ အဓိပၸာယ္မဲ့/ လုံးဝဥႆုံအေၾကာင္းအရာ ခ်ဳိးေကြ႕။
မမ်ဳိခ်ႏိုင္တဲ့

အမွန္တရားဟာ

ပထမဆုံး

မနက္စာနဲ႔

သူမေရွ႕မွာ

အငိုက္မိ။

ေနာက္ဆုံးသတင္း-

သူ႔ကိုယ္သူ

မိုးခ်ဳပ္ခ်လုိက္သတဲ့။ ထိုးဇာတ္ဟာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ထက္ ရက္ရက္စက္စက္ ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ ေၾကကြဲျပ။ တလုံးတလုံးစီမွာ
သူမရဲ့ ပုံေတြ အတြဲလိုက္ သီးၿပီး မ်က္ဝန္းထဲ ျပြတ္ခဲ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ သဘာဝမက်မႈကို က်ေနာ္

ေမ့ခ်င္ေယာင္မေဆာင္ႏိုင္ျခင္း သည္လည္း တေၾကာင္းတပါဒ။ ဒီထက္ေအးစက္တဲ့ ဒီဘက္ ရင္ခြင္ထဲ ပန္းစၾကာမွန္ေျပာင္း
အပိုင္းပိုင္းအစစေတြကို ေထြးေပြ႕ ထိုးစိုက္ခ်လုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ားသိခ်င္တာ သူမ မဟုတ္လား။ အလားတူ သူမမ်ားရဲ့
ခ်ဳပ္ရိုးထဲမွာ။ ။

တကယ္ေတာ့ က်မမွာလည္း အားနည္းခဲ့တာေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ က်မက အရြဲ႕တိုက္ခ်င္တဲ့ ဥာဥ္ရွိတယ္။
မာန္တက္တယ္။

လူပါး၀တယ္ေလ..။

အဲဒီအခါ

အလုပ္ေတြ

ဖိလုပ.္ .

ဆိုးတာက

ျမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက

ေက်ာင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဟာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ျဖစ္ေနတတ္တာကို ထည့္မတြက္တတ္တာပဲ..။ ဥပမာ.. က်မရဲ႕
ညံ့ဖ်င္းမႈေတြေၾကာင့္ေပါ့။ (ဘယ္သူမွ Tag မလုပ္ေသးလို႔ ညံ့တာေတြ မေရးျဖစ္ေသးတာ ခု Tag ဦးမွလို႔ စိတ္ကူးရတယ္)။
က်မက

ဘယ္လိုမွ

ေရကူးသင္လို႔

မရ..၊

စက္ဘီးစီး

ကားေမာင္း

သင္လို႔မရ..၊

သခ်ၤာ

အဂၤလိပ္စာ

ညံ့၊

ကြန္ပ်ဴတာပညာရပ္အပါအ၀င္ သိပၸံပညာရပ္ေတြမွာ ညံ့၊ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းသံၾကားရင္ လိုက္မဆိုဘဲ မေနႏိုင္တာမ်ိဳး၊
လူေတြကို ေယာက်္ား မိန္းမ ခြဲမျမင္တတ္.. ဆရာ တပည့္.. ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ... ခြဲမျမင္တတ္ဘဲ လူလို႔ပဲ ျမင္တအ
ဲ့ တြက္ တန္းတူ

တေျပးညီဆက္ဆံတတ္တာ..။ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ ျပီးေရာ.. ေခါင္းမာတတ္တဲ့ အက်င့္ကဆိုး... ဆိုသလိုပါပဲ။ အဲဒါေတြက
က်မရဲ႕ ညံ့ခ်က္ေတြအျဖစ္..က်မကို အျမဲ ဒုကၡေပးတတ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ေျပာျပခ်င္တာက က်မက စက္ဘီး မစီးတတ္.. ေနာက္ကေတာင္မွ ေသခ်ာ စနစ္တက်

လိုက္မထိုင္ တတ္တဲ့အတြက္ တပည့္ေတြ ေနာက္ကပဲ လိုက္ရပါတယ္။ (ဘားအံေရာက္မွ စက္ဘီးေနာက္က ေသခ်ာ
လိုက္စီးဖူးတာမို႔ ၄ခါေလာက္ ျပဳတ္က်ပီး တခါမွာေတာ့ ေမးေစ့ပါ ကြဲသြားခဲ့ဖူးပါေသးတယ္)။ ဆိုေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္
ေယာက်္ားေလးေတြ

ေနာက္ကေပါ့။

အဲလို

လိုက္ရင္လည္း

က်မက

လူေရြးေသးတယ္

(ဆရာျမိဳ႕မျငိမ္းလိုပ)ဲ

အရပ္ရွည္တဲ့သူကမွ ေျခ ေထာက္ဖို႔ လြယ္တာမို႔ က်မအတြက္ အႏၱရာယ္ နည္းတယ္ဆိုျပီး အရပ္ရွည္တဲ့ သူနင္းတဲ့ စက္ဘီးနဲ႔မွ
လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ဆို လံုး၀မလိုက.္ . ေၾကာက္လို႔။ ဒီေတာ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ဆရာမတေယာက္

ေက်ာင္းသားေတြ စက္ဘီးေနာက္က လိုက္တယ္ဆိုတာက က်မနဲ႔ က်ေတာ့ 'အဲဒီ တခုလပ္ ဆရာမက...' လို႔ နာမ၀ိေသသန
ပါလာပါတယ္။ က်မကလည္း လမ္းခပ္မ်ားမ်ားေလ..။ ဘားအံရဲ႕အနီး၀န္းက်င္ဆို အကုန္သြားခ်င္ေတာ့တာ။ သာမညေတာင္
ကိုသာ နည္းနည္းေ၀းလို႔ ကားနဲ႕သြားတာ။
ဘားအံနဲ႔

၄မိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့

ေတာင္ကေလးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆိုလည္း

ဆရာေတာ္

ဦးပညာသာမိ

(ေတာမွီရဟန္း)နဲ႔ စကားေျပာရတာ ေကာင္းလြန္းလို႔ ခဏခဏ သြားတာပဲ။ ေနာက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ေက်ာင္းကေန

၁၀မိုင္ေလာက္သြားရတဲ့ စိတ၀
္ င္စားစရာအေၾကာင္းတခု ရွိတ.ဲ့ . အင္မတန္လွတ.ဲ့ . ဇြဲကပင္ ေတာင္ေျခက ေရတံခြန္ဆီလည္း
မၾကာခဏ သြားတာပဲ (ေနာက္ပိုင္း post တခု သပ္သပ္ေရးပါ့မယ္)။

(ေရတံခြန္အသြားလမ္းေပၚက ျမင္ရတဲ့ ဇြဲကပင္)
ျပီးေတာ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ကိုပဲ မတူတဲ့ လမ္းႏွစ္ဘက္ကေန ခဏ ခဏ တက္တာမ်ိဳးလည္း လုပ္ေသးတာ။
ေနာက္..

ကန္သာယာဘက္..

ကုန္းထိပ(္ ရံုးကုန္း)မွာ..

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

သြားထိုင္တာမ်ိဳးလည္း

လုပ္ေ သးတာ။

အျမဲတမ္းကေတာ့ မိန္းကေလး ေယာက်္ားေလး တပည့္ေတြန.ဲ႔ . သူငယ္ခ်င္း ဆရာမတေယာက္ ဆရာတေယာက္ေတာ့

အျမဲပါတာပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း တမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာၾကတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက က်မအတြက္ေတာ့ အဲလိုေျပာတဲ့သူေတြကို အံ့ၾသတာပါပဲ..။

အဲဒီအခါ စိတ္ညစ္သမွ် စိတ္ရႈပ္သမွ် အလုပ္ေတြခ်ည္း ဖိလုပ္တာပဲ..။ ေက်ာင္းတြင္း activities ေတြဆိုလည္း
က်မေျခ က်မလက္ပဲ။ စာအုုပ္ကိစၥ အေရးၾကီးလို႔ ရန္ကုန္ဆင္းရတာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ အခ်ိန္ေတာင္ မေလာက္။
အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ.. ဘယ္သူေတြ စကားတင္းဆိုေနလဲ.. မသိတခ်က္ သိတခ်က္..။ စိတ္ေတြြ ပံုမွန္မဟုတ္ဘဲ ကစဥ့္ကလ်ား
ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုေတာ့

၀န္ခံရပါမယ္။ တခါတခါ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေပါက္ကြဲျပီး

ၾကိဳးတုတ္တုတ္

တေခ်ာင္းကို ရေအာင္ရွာျပီး ထုတ္တန္းမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ည္မိတာမ်ိဳးလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးမိရင္
မ်က္ေစ့မွိတ္

အသက္ျပင္းျပင္းရွဴထုတ္ျပီး

ေခါင္းကို

နာနာခါမိတာ..

ခုထိ။

သတိရတယ္။

ေသာကခြက၃
္ ၀
အနာတရလက္မ်ားတုန္ရီေနၾက
အႏွစ၃
္ ၀ျပည့္ေသာက္ေရအိုးထဲ

ေရတခြက္ႏွစ္ယူခပ္လိုက္တဲ့အခါ
ပ်စ္ခၽြဲခၽြဲေသာကေတြပါလာတယ္
ခြက္အျပည့္။

သြန္ခ်ပစ္လိုက္ရင္လည္း

အႏွစ၃
္ ၀လံုးလံုးျပဳစုကုသခဲ့ရတဲ့
ႏွလံုးသားဆံုးရႈံးမယ္၊

မက္ေလာက္စရာမရွိေပမဲ့
ဒါပဲရလဒ္ျဖစ္ေလတဲ့

အတိတ္ေတြဆံုးရႈံးမယ္၊
အၾကိမ္ၾကိမ္အလီလီ

ကြန္ေပါင္းတင္ခဲ့ရတဲ့

ေဟာဒီမ်က္ႏွာၾကီးအရွက္ရေပလိမ့္။
ေသာက္ခ်ပစ္လိုက္ရင္လည္း
မနက္ျဖန္ေတြက

ေရာက္မလာေသးခင္
ေျခာက္ေသြ႔ႏွင့္ၾကျပီး

မကမ္းလွမ္းရေသးတဲ့ခ်စ္သူက

ရင္ကိုဟက္တက္ခြဲဖို႔ၾကံစည္ဦးမယ္၊
သူပဲကိုယ့္အမိ

သူပဲကိုယ့္အဖလုပ္ခဲ့ရတဲ့

စိတ္ကူးယဥ္အနာဂတ္ၾကီး
တြန္႔လိမ္ေခြေပ်ာ့

ေလေလ်ာ့ႏွင့္ေပလိမ့္။
ရင္ေတြတဆတ္ဆတ္တုန္ရဲ႕

အဲဒီဆိတ္ျငိမ္သေယာင္ေယာင္

ျပီးရင္

ကဗ်ာတပုဒ္ကို

မက္မက္စက္စက္

၃၆၅ၾကိမ္ေျမာက္ညေတြေပါ့
ငါ့ကိုညိွဳ႕ျပီးမ်ိဳခဲ့ပံုမ်ား

စုန္းစုန္းၾကီးျမဳပ္ခဲ့တာအၾကိမ၃
္ ၀
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ

ငုတ္တုတ္ထိုင္ၾကည့္ေနရတဲ့

ေသာကခြက္ျပည့္က၃၀။

(စန္းဦး)
ၾကည့္ပါဦး.. က်မတို႔ ေခတ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြ.. ရင္ခုန္သံေတြ ဘာသာစကားေတြ တူေနၾကတာ။ အားလံုးရဲ႕

သက္တမ္း ၃၀မွာ ဘာမွ အႏွစ္သာရ တန္ဖိုး မေတြ႔ရ။ မရေသးတာေတြကိုေတာင္ ၾကိဳဆံုးရႈံးႏွင့္ေနရတဲ့ ေခတ္ထဲက ဘ၀ေတြ။
၁၉၉၅ ဟာ.. က်မရဲ႕ေသာကခြက၃
္ ၀ျပည့္ႏွစ္ေလ..။

အဲဒႏ
ီ ွစ္ ဇြန္ ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြက က်မအတြက္ ခါတိုင္းလို မေအးျမႏိုင္ခဲ့ပါ။ အဲဒီအခါ က်မက

ဘ၀ဆိုတာ ျပ႒ာန္းခံရျပီးသား စာမ်က္ႏွာလို႔ ယူဆေတာ့တာေပါ့။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၅)
ၾကယ္သီးမ်ား
သစ္ပင္ေတြရဲ႕ေၾကကြဲမႈ

သူ႔ေရွ႕တည့္တည့္ကေစြေစာင္းေစာင္း
ျခံစည္းရိုးကိုသာေတြေတြၾကီးေငးစိုက္

အကုန္လံုးမိုက္မဲခဲ့ၾကေလတယ္....တဲ့။
အခုေတာ့

အသီးအပြင့္ေတြဆြံ႕အ
ေကာင္းကင္မွာပဲၾကယ္ေတြတြဲတိတြဲေလာင္းက်
ပိုပိုျပီးလင္းထိန္ခဲ့ရျပီ

ရွက္တတ္သူေတြခမ်ာက
အဲဒါေတြခူးျပီးဆြဲဆြဲေစ့ေနရေတာ့ရဲ့။
(စန္းဦး)
အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာတုန္းကေတာ့ လူငယ္ေတြကို တင္းမျပည္က
့ ်ပ္မျပည့္ ပညာေရးေပးေနတဲ့အထဲ ကိုယ္လည္း

တရားခံတေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာကို က်မ မရိပ္မိခဲ့ပါဘူး။ က်မကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွျပီလို႔ တကယ္ ထင္တာ။
ကေလးေတြကို စာျပန္သင္ေပးႏိုင္ဖို႔ က်မ အမ်ားၾကီး ၾကိဳးစားတယ္လုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုတာေလ။ တတန္း ၆လတာ
စာသင္ႏွစ္တႏွစ္အတြက္

ျပဌာန္းစာနည္းနည္းေလးကို

၀မ္းစာခပ္မ်ားမ်ားသြပ္ျပီး

ကေလးေတြဆီ

က်မ

အေရာက္

ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔လည္း ယံုခဲ့ပါတယ္။ က်မကေလးေတြဟာ အဲဒီ စာသင္ကာလ ေလးထဲ သူတို႔ ရပိုင္ခြင့္ရွိသေလာက္
က်မဆီက ရခဲ့တယ္လို႔လည္း ယံုတယ္။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ က်မ တသက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာ လိပ္ျပာသန္႔ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့
တခုပ.ဲ . က်မက သူတို႔ေလးေတြကို ကန္႔သတ္ ထားတဲ့ ေဘာင္ေတြထက္ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ မေပးႏိုင္ခဲ့တာကိုေတာ့ အားမရပါ။

ဗဟုသုတ၀မ္းစာနည္းပါးတဲ့ ကေလးေတြကို စာမဖတ္လို႔ စိတ္ေတြတို.. ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြ ရွာေပး..
ေဆြးေႏြးခိုင္း.. ဒါေပမဲ့ ကေလးတိုင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ အခ်ိန္က်ေတာ့ မေပးႏိုင္ခဲ့။ ကိုယ့္ကို အမီလိုက္တဲ့ ၾကိဳးစားတဲ့
ကေလးေတြကိုေတာ့ အထူးတလည္ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ မြမ္းမံေနမိခဲ့တာကလည္း မ်က္ႏွာလိုက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ..။

က်မကိုယ္တိုင္ အဲေလာက္ပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တာ။ ကေလးအမ်ားစုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သတ္မွတ္ထား သေလာက္
စာသင္မယ္..

အခ်ိန္တန္

စာက်က္

စာေမးပြဲေအာင္

ဘြဲ႔ရေပါ့။

အဲဒါမ်ိဳးေတြကို

အားမရလွေပမဲ့

က်မ

မတတ္ႏိုင္ခဲ့။

အဲဒီအေၾကာင္းကို "ေမာင္ထူးျမတ္ဖတ္ဖို႔ ေရးတဲ့စာ" ဆိုျပီး ၀တၳဳတိုေလးတပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက ခိုးခ်တာ
ေတြ ဆရာ ဆရာမအေပၚ မေလးမခန္႔ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ မရွိတာကေတာ့ တကၠသိုလ္နဲ႔ တူေနေသးတဲ့ ျပယုဂ္ ေတြပါ။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန.္ . တကယ္တမ္းမွာ ဘားအံက ကေလးေတြရဲ႕ သနားစရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ေတြ..

ေျပာျပခ်င္ ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အပိုင္းပါ။ ဘားအံေကာလိပ္မွာ ေမဂ်ာဘာသာ ၈ခု

(ျမန္မာစာ၊ သမိုင္း၊ ပထ၀ီ၊ သခ်ၤာ၊ ရူပ၊ ဓာတု၊ သတၱေဗဒ၊ ရုကၡေဗဒ)ေတြအတြက္ ဆရာဆရာမအားလံုးေပါင္းက ၅၀
မျပည့္ပါဘူး။ အဲဒီထဲမွာ နယ္ခံက ၁၀ေယာက္ မျပည့္ပါဘူး။ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြက ရန္ကုန္ကပါ။ ရန္ကုန္မွာ
မိသားစုေတြ ထားခဲ့ရျပီး တာ၀န္လာ ထမ္းေဆာင္ေနရသူ ေတြေပါ့။ ဘားအံနဲ႔ ရန္ကုန္က ၅နာရီစာေလာက္ပဲ လွမ္းေလေတာ့
ဆရာဆရာမအမ်ားစုက

အပတ္တိုင္း

ရန္ကုန္ျပန္ပါတယ္။

ေသာၾကာေန႔လယ္ေလာက္ဆို

ျပန္ၾကျပီး

တနလၤာေန႔

၁၁နာရီေလာက္ အမီ ျပန္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ စေန တနဂၤေႏြမွာ မိသားစုဆီျပန္ရင္း က်ဴရွင္သင္တဲ့ အလုပ္တို႔
တျခား တြဲလုပ္ထားရတဲ့ အျပင္အလုပ္ကေလးေတြ (က်မ စာအုပ္ကစ
ိ ၥ စာေရးတဲ့ ကိစၥ လုပ္သလို) လုပ္ဖို႔ ျပန္ၾကတာပါပဲ။
လစာနဲ႔မွ မေလာက္ေတာ့လည္းအဲလိုပဲလုပ္ၾကရတာပါပဲ။
အဲဒီေနရာမွာ

ျပႆနာက

တခ်ိဳ႕

ဆရာဆရာမေတြကေတာ့

ဘားအံမွာ

ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္

ေန..

ကေလးေတြကို စေနတနဂၤေႏြေတြမွာပါ အခ်ိန္ပိုေခၚ သင္ျပီးေတာ့ ေနာက္ ၂ပတ္လံုး ရန္ကုန္ျပန္ေနၾကတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕မ်ား

ဘယ္ေလာက္ လြန္သလဲဆို တလ ႏွစ္လထိ ဘားအံကို ျပန္မလာေတာ့ဘဲ ရန္ကုန္မွာ ေနလိုက္ၾက တာပါပဲ။ ကေလးေတြခမ်ာ
၃လစာသင္ရိုးကို ၂ပတ္ေလာက္နဲ႔ မႏိုင္ရင္ကာ သင္ၾကရ။ နားမလည္လို႔ စာေမးမယ္ လုပ္ေတာ့ အဲဒီ ဆရာ ဆရာမက မရွိ။
ကေလးေတြခမ်ာ ေခတ္စနစ္ရဲ႕သားေကာင္ေတြ ျဖစ္ၾကရတာ.. ဓားစာခံေတြလို။ အဲဒီအခါမွာေတာ့ အဲဒီလို ဆရာ ဆရာမေတြနဲ႔
ေဒၚေမျငိမ္းက ထိပ္တိုက္ေတြ႔ေတာ့တာပါပဲ။ က်မက အဲဒီ ဆရာဆရာမေတြကို သြားေတြ႔ျပီး ကေလးေတြရဲ႕ အေျခေနကို

ေျပာျပေတာ့ က်မကို ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္တဲ့ အလုပ္ လုပ္တယ္တဲ့။ (က်မကေတာ့ အဲဒါဟာ က်မအပါအ၀င္ ဆရာဆရာမတိုင္းရဲ႕
အလုပ္လု႔ိ ထင္တာပါပဲ)။ "က်မက ျပန္စရာအိမ္မရွိတိုင္း.. အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ မရွိတိုင္း..." ဆိုတာလည္း ပါပါေသးတယ္။ က်မမွာ
လူကလည္း

ငယ္ေသး..

မာနကလည္း

တံခြန္ထူတတ္တဲ့

အရြယ္ဆိုေတာ့

စိတ္ေတြတို..

ျပႆနာေတြ

ျဖစ္ေပါ့။

ဘားအံေကာလိပ္ရဲ႕ငပြၾကီးေပါ့။
တခ်ိဳ႕မ်ား ဘယ္ေလာက္ဆိုးသလဲဆို က်မကိက
ု ်ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ရင္ဆိုင္မေျဖရွင္းဘဲနဲ႔ က်မကပဲ

လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္လို႔ ေယာက်္ားကို ရဲလက္အပ္ခဲ့တာဆိုတာမ်ိဳး မဆိုင္တာေတြ ေနာက္ကြယ္မွာ ေလွ်ာက္ေျပာေသး။
က်မ ဒါေတြေျပာျပေနတာဟာ သူမ်ားကို အျပစ္တင္ အပုပ္ခ်ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ က်မတို႔ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကံဳရတတ္တဲ့
အျဖစ္ေတြမို႔ပါ..

ျပီးေတာ့

အဲလို

ရင္ဆိုင္ရတဲ့သူေတြ

အခ်င္းခ်င္း

ေျဖသိမ့္ႏိုင္ေအာင္ပါ..။

ဒါေတြဟာ

က်မ

တေယာက္တည္းၾကံဳရတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေဇယ်ာလင္းေျပာသလိုဆ.ို ... အလားတူ သူမမ်ားရဲ့ ခ်ဳပ္ရိုးထဲမွာ။ က်မတို႔ရဲ႕ အဲလို
ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ နဂို စိတ္အခံမခိုင္မာလို႔ စိတ္က် ေလလြင့သ
္ ြားရတဲ့ လူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ (ပတ္၀န္းက်င္ဂယက္
တခုတည္းသက္သက္ေၾကာင့္လို႔မဆိုလိုပါ)
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

က်မကေတာ့

တာ၀န္မေက်သူေတြသာ

ရွက္စရာလို႔

သတ္မွတ္ျပီး

အားလံုးလုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီအခါ ကိုေခ်ာႏြယ္ရဲ႕

ကို္ယ္လုပ္ႏိုင္တာ

ခုေတာ့

မဂၤလာတရားနဲ႔အညီေလ
ငါးအပုပ္စားရေပမဲ့

ျဗဟၼစိုရ္တရားလက္ကိုင္ထားလို႔

ဘယ္သူေတြမ်ားငါးအပုပ္စားရလို႔

ျဗဟၼစိုရ္တရားလက္ကိုင္ထားႏိုင္ခဲ့လို႔လ.ဲ .
ဆိုတာေလးပဲ ေတြးေတြးျပီး မာန္တက္ရ..။ ဒါမွပဲ ဘ၀ထဲ ေနေပ်ာ္ ေတာ့တာ။
ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာထဲမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတုပြဲလုပ္မယ္တဲ့။ အဲဒီစိန္ရတုပြဲဟာ နည္းနည္း
အျငင္းအခုန္မ်ားရတဲ့ ပြဲေပါ့။ စစ္အစိုးရလုပ္ေပးတဲ့ စိန္ရတုကို အသိအမွတ္ ျပဳမလား.. မျပဳဘူးလား ဆိုတာေတြေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကလည္း ဂုဏ္ေတြလုပ္ျပီး စိန္ရတုပြဲၾကီး လုပ္ေပးမယ္.. စိန္ရတုခန္းမၾကီး ဖြင့္ေပးမယ္ရယ္လို႔
ဟန္တျပင္ျပင္ေပါ့။

စိန္ရတု

အေဆာက္အအံုၾကီးအတြက္

လိုင္းေပါက္က

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္

၀န္ထမ္းအိမ္ယာေတြကို

ဖ်က္ထားတဲ့ အခ်ိန္။ ရန္ကုန္တိုင္းထဲက တခ်ိဳ႕ျမိဳ႕နယ္ေတြ (ေျမာက္ဥကၠလာတို႔ ေျမာက္ဒဂုံ ေတာင္ဒဂုံတို႔) က ကေလးေတြကို

လယ္ကြင္းထဲမွာ ဒဂံုတကၠသိုလ္ဆိုတာၾကီး စဖြင့္ျပီး တက္ခိုင္းထားျပီျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္။ ေဆးတကၠသိုလ္ေတြေတာင္ လိပ္ခံုးမွာ
မတက္ရေတာ့တဲ့

အခ်ိန္။

RIT

ေတာင္

ဟိုေျပာင္းမယ္

ဒီေျပာင္းမယ္ဆိုတာေတြ

သတင္းၾကားလာရတဲ့အခ်ိန.္ .။

အေၾကာင္းျပခ်က္ မည္မည္ရရ မေပးဘဲ RIT ကို YIT လို႔ နာမည္ ေျပာင္းျပီးစအခ်ိန္။ ေက်ာင္းသားေတြ ခပ္ေ၀းေ၀း..
ကြဲကြဲျပားျပား စျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန.္ ..။ စိန္ရတုပြဲကို ဘယ္သူေတြက တကယ္ေပ်ာ္ၾကမွာလဲ..။
က်မကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စိန္ရတုပြဲၾကီး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ကို

သေဘာမက်ေပမဲ့

က်မခ်စ္တဲ့

ျမကၽြန္းသာရဲ႕

ေမြးေန႔မ.ို႔ .

ျပီးေတာ့

ဘားအံက

ကေလးတခ်ိဳ႕က

အဲဒီပြဲကုိ

ေရာက္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုလ.ို႔ .. က်မကပဲ ဦးေဆာင္ျပီး သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြကို လိုက္ေျပာေပး.. တခ်ိဳ႕ ပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္တဲ့
ကေလးေတြကို က်မပဲ ပိုက္ဆံစိုက္ျပီး ေခၚခဲ့ေသးတာ။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ၁၈ေယာက္ ေယာက်္ားေလး ၁၁ေယာက္
မိန္းကေလး

၇ေယာက္။

ေပ်ာ္ေနၾကတာေပါ့။

က်မရဲ႕

RIT

ထဲက

ေယာကၡမအိမ္မွာပဲ

ျဖစ္သလို

တည္းၾကတာ။

ကေလးေတြကေတာ့

(တကယ္ေတာ့ စာဖတ္သူအမ်ား အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေစာင့္ေနေလာက္တဲ့ ကိုရာေက်ာ္က အဲဒီအခ်ိန္ထိကို

က်မရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲ မပါေသးပါဘူး..:) ..။ သူက ဓာတုေဗဒက ျဖစ္ျပီးေတာ့ သူက အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းတက္ရင္း သူ႔အိမ္က

လယ္ေတြကို လုပ္ေနတာမို႔ ေက်ာင္းျပီးတာနဲ႔ ရြာက လယ္ေတြဆီ ေျပးျပန္တာမို႔ ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာ သိပ္မရွိပါဘူး။
ျပီးေတာ့လည္း ဆရာဆရာမေတြအနား သိပ္မကပ္လွဘဲ ဘာသိဘာသာ ေနတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားပါ..။ က်မနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့

ေက်ာင္းသားထဲလည္း မပါပါဘူး။ ဒါကို ထည့္ေျပာျပရတာကေတာ့ က်မနဲ႔ သူနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာၾက ေ၀ဖန္ၾကတဲ့အခါ
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ နီးနီးစပ္စပ္ေနတာကိုး ျဖစ္မွာေပါ့.. လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်သူေတြက မ်ားတာမို႔ အဲဒီေကာက္ခ်က္က လည္း
မမွန္လွေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ)။
ဒါေပမဲ့

အဲဒီကာလေလး

ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာေတာ့

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္

စိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္

ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္လာၾကပါတယ္။ က်မတို႔ မိန္းထဲက ကဗ်ာအဖြဲ႔ေတာင္ "အိပ္မက္ေတြကို ခ်ည္တဲ့ၾကိဳး" ဆိုတဲ့
ကဗ်ာစာအုပ္ေလး လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာက ၈၈ မွာ ေတာခိုသြားခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိဆူးပြင့္ (ABSDF) ရဲ႕ ကဗ်ာေဟာင္း

ေလး ကို ထည့္သံုးလိုက္ႏိုင္ခဲ့တာပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဘာျပႆနာမွ မေပၚခဲ့။ က်မတို႔ျဖင့္ အရသာရွိ လိုက္တာ..
အဲဒီတုန္းက။ အဲဒီအခါ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ျမသီလာရဲ႕ စိန္ရတုေမြးေန႔က ေက်နပ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မကေတာ့ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး က်မ လုပ္ခ်င္တာ.. လုပ္စရာရွိတာ... လုပ္သင့္တယ္

ထင္တာေတြကိုပဲ လုပ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ၾကံဳလာရသမွ် ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ ခံတိုက္ ႏိုင္ခဲ့တာလို႔ ထင္ပါတယ္။

စိန္ရတုကအျပန္မွာေတာ့ ေမာင္ထူးျမတ္ရဲ႕ မူၾကိဳက ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ သားကိုပါ ဘားအံ ေခၚျပန္
ခဲ့ပါတယ္။ သားက ခရီးရွည္ မထြက္ဖူးေသးေတာ့ ေပ်ာ္လို႔။ က်မလည္း သားနဲ႔အတူ ေပ်ာ္လို႔.. အဲဒီကစလို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္

ခရီးေတြအတူတူ ထြက္က်င္.့ . ဘယ္ေနရာကိုမဆို အတူတူ သြားက်င့္ ရွိခဲ့တာပါ။ ဘားအံရဲ႕ေဆာင္းခ်မ္းခ်မ္းကို သားက
သေဘာက်ေနတယ္။ သားက သူ႔ဘာသာသူ ကစားရင္း "ၾကယ္ေတြ စံုျပီလား.. ဗင္းဆင့္သီခ်င္းကို ဆိုၾကတယ္" လို႔
သီခ်င္းညည္းရင္ က်မရဲ႕ တပည့္ေလးေတြက အံ့ၾသေနတတ္တယ္။ ကေလးက အဲလို သီခ်င္းမ်ိဳးဆိုသလား..တဲ့။ ေနာက္
ဇြဲကပင္ေတာင္ကို

ခေလာက္ႏို႕

ေလးႏွစ္သားက

"ေမေမေရ..

ဘက္ျခမ္းက
ဟိုးမွာ

တက္ေတာ့လည္း

ၾကည့္စမ္း

ခပ္ေ၀းေ၀းကေတာင္ေတြကို

ေတာင္ေတြက

လွမ္းၾကည့္ျပီး

တိမ္ဟန္ေဆာင္ေနၾကတယ္"လို႔

အဲဒီ

ေျပာလိ…
ု႔

က်မသူငယ္ခ်င္းဆရာ (အေသးေလး)က 'အမေလး... ေမာင္ထူးျမတ္ရာ.. ေလးစားပါတယ္' လို႔ salute ရိုက္တာမို႔ က်မတို႔
ရယ္လိုက္ရတာ။ သားနဲ႕ သာမညေတာင္ သြားလိုက္.. ေတာင္ကေလးသြားလိုက္.. ၾကာအင္းေတာင္တက္လိုက.္ .။
အဲဒီမွာပဲ တရက္သား ေရတံခြန္ဘက္ ေလွ်ာက္လည္ျပီးအျပန္ ညဘက္ၾကီး ေမာင္ထူးျမတ္တေယာက္
အျပင္းဖ်ားပါေတာ့တယ္။

ညလယ္ေလာက္က်ေတာ့

ရုတ္တရက္

ညည္းသံလိုလို

ၾကားလို႔

ထၾကည့္ေတာ့

သားက

ကို္ယ္ေတြျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူလို႔္။ က်မ ေရဖတ္တိုက္ဖို႔ လုပ္ေနတုန္းမွာပဲ သားက ရုတ္တရက္ ေပ်ာ့ေခြက်သြားျပီး သတိလစ္
သြားပါေတာ့တယ္။

သူငယ္ငယ္ေလးထဲက

မိန္းကေလးေဆာင္ဘက္က

သမီးေတြကို

တခါမွ

အဲလို

ေအာ္ေခၚေတာ့

မျဖစ္ဖူးေတာ့

မိန္းကေလးေတြ

က်မျဖင့္

ပ်ာသြားျပီး

အကုန္နီးပါး

ငိုခ်လိုက္မိပါတယ္။

က်မအိမ္ေလးေပၚ

ခ်က္ခ်င္း

ေရာက္လာၾကပါတယ္။..။

ေနာက္ေတာ့

သူတို႔ပဲ

အေဆာင္၀င္းေစာင့္

ဒရ၀မ္

အဖိုးၾကီးကို

ႏိႈးျပီး

ေက်ာင္းထဲက

ေယာက်္ားေလးေတြကို ေဆးရံသ
ု ြားဖို႔အတြက္ သြားေခၚခိုင္းၾကပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့

ေက်ာင္းသားေလးငါးေယာက္

အိပ္ယာက

ထလာတဲ့ပံုနဲ႔

ကမန္းကတမ္း

ေရာက္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ က်မနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ သားတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဖိုးတူးက သူ႔ဦးေလး ဆရာ၀န္ဆီ သြားမယ္တဲ့။

ျပီးေတာ့ ကေလးကို ေကာက္ခ်ီပါတယ္။ အေဆာင္၀မွာ ေက်ာင္းသား၂ေယာက္က ဆိုက္ကား၂စီးကို ကိုယ္တိုင္ေတြ နင္းလို႔

ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ 'ဆရာမ လာလာ ဒီဆိုက္ကားေပၚတက္' လို႔ ေက်ာင္းသားတေယာက္က လွမ္းေခၚ ပါတယ္။ အဲဒါက
ရာေက်ာ္ပါ။ ေနာက္က ဆိုက္ကားကိုေတာ့ ေဇာ္မိုး (ေကာ့ကရိတ္က) က နင္းျပီး မိန္းကေလး ၃ေယာက္က အေဖာ္
လိုက္ခဲ့ပါတယ္။ က်မကေတာ့ တလမ္းလံုး ငိုလာမိတာပဲ။

ဆရာ၀န္ဆီ ေရာက္တဲ့အထိ ေမာင္ထူးျမတ္က သတိ မရတခ်က္ ရတခ်က္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က

စကားေမး သိပ္မရခ်င္တဲ့ (ပံုမွန္မဟုတ္တ)ဲ့ က်မကိုပါ ေဆးထိုးေပးရပါေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြပဲ က်မတို႔
သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေနေကာင္းတဲ့အထိ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကရတာ။ မွတ္မတ
ွ ္ရရ အဲဒီေနာက္ပိုင္းက်မွပဲ ရာေက်ာ္နဲ႔ က်မက
ေျပာေျပာဆိုဆုိ

ရွိလာတာ။

ေလွ်ာက္လည္တာေတြမွာ

ျပီးေတာ့

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာမွ

ပါပါလာတတ္တာ။

သူက

က်မတို႔ရဲ႕

ေနာက္တေၾကာင္းကေတာ့

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာမွ

ထိုင္တာေတြ

လယ္အလုပ္ေတြလည္း

ျပီးခ်ိန္မို႔ပါ.. တဲ့။ သူက ေက်ာင္းဆရာမ အေမနဲ႔ စာဖတ္တဲ့ အေဖနဲ႔ ၾကီးရတာမို႔ စာေတာ့ ဖတ္တဲ့သူပါ။ ျပီးေတာ့
စကားနည္းတယ္။ က်မက လယ္လုပ္ငန္းအေၾကာင္း သိခ်င္လို႔ ေမးရင္လည္း ေမးတခြန္း ေျဖတခြန္းပါ။ ဗမာလိုက လည္း
လည္လည္ပတ္ပတ္ မေျပာတတ္။ တခ်ိဳ႕ စကားလံုးေတြဆို ဗမာလို မေျပာတတ္လို႔ မြန္လိုပဲ ေျပာေတာ့တာ။ ရာေက်ာ္က
ဘာသိဘာသာ

ေနတတ္လို႔

က်မက

သူငယ္ခ်င္း(အေသးေလး)ရဲ႕ တပည့္ေလ။

သူနဲ႔

သိပ္

ရင္းရင္းႏွီးႏွီးလည္း

မရွိခဲ့ပါဘူး။

ျပီးေတာ့

သူက

က်မ

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သားနဲ႔ က်မရဲ႕ ဗာဟီရကိစၥေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ကူညီညာ လုပ္ေပးရင္း သူက
ျဗဳန္းစားၾကီး

က်မနဲ႔

အေနနီးလာ။

ဒါေၾကာင့္

က်မနဲ႔

ရာေက်ာ္ရဲ႕

ပတ္သက္သြားရမႈက

ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကီးကို

တည့္တည့္တိုးရတဲ့ ကံၾကမၼာတခုလို႔သာ ေျပာရေတာ့မွာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအပိုင္းဟာလည္း က်မ ျပန္မေတြးခ်င္တဲ့
မေရးခ်င္တဲ့ အပိုင္းတပိုင္းပါ။ ဒါကို ၀တၳဳတိုေလးတပုဒ္ေတာ့ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ရာေက်ာ္ဆိုတဲ့ က႑တခု မပါဘူးဆိုရင္ေတာ့ ၁၉၉၆ ဟာ က်မအေနနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမ ဘ၀ထဲမွာ

ျဖဴျဖဴစင္စင္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ က်မလက္ထက္မွာ ေမဂ်ာတန္းက တပည့္ ၃ေယာက္ ဂုဏ္ထူးတန္း ၀င္တယ္။
အဲဒီ ကာလ အပိုင္းအျခားထဲ အေ၀းသင္ ေက်ာင္းသားေတြအမ်ားၾကီးကို က်မ ေသေသခ်ာခ်ာ ေမြးထုတ္ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

က်မက ကေလးေတြရဲ႕ ဆရာမဘ၀မွာ 'ငါးအပုပ္စားရေပမဲ.့ .. ျဗဟၼစိုရ္တရား လက္ကိုင္ထားလို႔' ရွိ္ေနႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း
၁၉၉၆ ရဲ႕ ဇြန္မွာေတာ့ သားေလးက သူငယ္တန္း တက္ရေတာ့မွာမို႔ က်မနဲ႔ ဘားအံမွာ လိုက္မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ျပီးေတာ့
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်မတို႔သံုးေယာက္ အလုပ္ပင္ပန္းတဲ့အတြက္ က်မတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ အဆညကို စာတင္ျပီး လွမ္းေတာင္းလိုက္လို႔
က်မတို႔ထက္ ရာထူးမၾကီးေပမဲ့ အတန္းၾကီးတဲ့ ဆရာမတေယာက္ ေရာက္လာတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ဌာနမွဴး လႊဲေပးလိုက္တာမို႔

က်မတို႔ သံုးေယာက္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရွိသြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဌာနမွာ ေနာက္ထပ္ နည္းျပဆရာ ၂ေယာက္ပါ
ထပ္ေရာက္ လာတာမို႔ လူအင္အားေတာင့္ျပီး က်မတို႔ အေဟာင္း ၃ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ သက္ေသာင့္ သက္သာ ရွိသြားတဲ့
အခ်ိန္ေတြ။ ၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လိုက္ရျပန္တဲ့အထိေပါ့။
၁၉၉၆ရဲ႕

ေမလက

ျပန္စတဲ့

စာသင္ႏွစ္ထဲမွာေတာ့

က်မရဲ႕

ထံုးစံအတိုင္း

ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ

စိတ္တူကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္းဆရာမေတြရယ္.. တပည့္ေတြရယ္နဲ႔ အတူ အနီး၀န္းက်င္ကို ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ ခရီးေတြ

ထြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ က်ိဳက္ထီးရိုး.. ေမာ္လျမိဳင္.. က်ိဳကၡမီ စက္စ.ဲ . အပါအ၀င္ ဘားအံအနီးအပါးက ျမိဳ႕ေတြ ရြာေတြ.. (က်ံဳဒိုး..
ေကာ့ကရိတ္.. ျမ၀တီ... မဲေဆာက္ထိ၊ ဇာသျပင္.. ေကာ့ဘိန္း ေကာ့ေပါက္ထ)ိ ေနာက္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္

ဂူဘုရားေတြ (ေကာ့ဂြန္း.. ေကာ့ကေသာင္.. ဆဒၵန္ဂ.ူ .) အစံု ေလွ်ာက္သြား..။ ကေလးေတြ သိသင့္တာေတြကို မွ်ေ၀လို႔။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား
((ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ခုခ်ိန္ထိ

ေက်ာင္းသူဘ၀

အဲဒီအခ်ိန္ဆီကို

ပီပီသသ

အေပ်ာ္ေတြ

ျပန္ၾကည့္ေတာ့

ဗဟုသုတေတြ

က်မစိတ္ထဲက

ရေအာင္

အမွန္အတိုင္း

ဖန္တီးေပးႏိင
ု ္ခဲ့ပါတယ္။

ရွိတာကို

ေျပာပါဆိုရင္..

ဆရာမတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ထက္ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာနီးနီး ငယ္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္

ေရြးလိုက္တာမ်ိဳးကို

သေဘာမက်ပါဘူး

(ဒါက

ဆရာဆရာမကို

ခ်စ္တဲ့

တပည့္ေတြ

စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာတို႔..

အရိုအေသတန္တာတို႔ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ)။ ျပီးေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ တဦးတည္းေသာ သားေလးကို တခုလပ္လို႔ လူေတြ ကဲ့ရဲ႕
သမုတ္ေလ့ရွိတဲ့ အသက္ၾကီးၾကီးမိန္းမတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ မျဖစ္ေစခ်င္တာကိုလည္း သေဘာတူ လက္ခံပါတယ္
(ျမန္မာျပည္ရဲ႕

ထံးု စံ

သားတစ္ေယာက္လည္း

သေဘာထားအရ)။

ေယာက်္ားေလးရွင္ေတြခမ်ာ

ရွိေနေသးတာေလ

အဲဒီအျပင္

ဘယ္ေလာက္မ်ား

ပိုစိတ္ရႈပ္စရာ

(အဲဒါကလည္း

ေကာင္းတာက

ျပႆနာၾကီးတတ္တဲ့

စိတ္ထိခိုက္လိုက္မလဲ. .။

အဲဒီ

အထူးသျဖင့္

တခုလပ္ဆိုတဲ့

သဘာ၀အရ)။

မိန္းမက

ဟိုဘက္က

ျမန္မာျပည္နယ္ျမိဳ႕ေလးရဲ႕

ပတ္၀န္းက်င္က်ဥ္းက်ဥ္း ျမင္ကြင္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ထဲမွာေလ။ ဘားအံမွာ ေနခဲ့သမွ်တေလွ်ာက္လံုး က်မ တေယာက္တည္း

အားငယ္မွာစိုးလို႔ က်မနဲ႔အတူ အိမ္ကေလးမွာ လိုက္ေနေပးတဲ့ က်မ သိပ္ခ်စ္တဲ့ သမီးေလးတေယာက္ ေျပာသလိုဆို္ "အေမက
ဆရာမတေယာက္အေနနဲ႔

ဘာအျပစ္မွ

မရွိတာ..

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔

သူမ်ားအေျပာခံရမယ့္

ကဲ့ရဲ႕မယ့္

ကိစၥမ်ိဳးေတြ

မျဖစ္ေစခ်င္တာ.."တဲ့။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ က်မက ေခါင္းမာမာနဲ႔ မဲ့ျပံဳး ျပံဳးျပခဲ့တာ..။ (ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ထိ တေယာက္ေယာက္က

က်မကို အဲဒီေက်ာင္းသားေလးကို ေနာက္၂ႏွစ္အၾကာမွာ လက္ထပ္ယူရလိမ့္မယ္လုိ႔ နိမိတ္ဖတ္လာခဲ့ရင္ က်မ ခါးခါးသီးသီး
ျငင္းျဖစ္ေနဦးမွာပါ... အဲဒီအခ်ိန္ထ.ိ . က်မက သူနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အဲေလာက္ထိ ပတ္သက္သြားႏိုင္စရာ မရွိဘူးလို႔ ယံုဆဲ) ))။
တကယ္ေတာ့

အေၾကာင္းအေပါင္းတို႔ရဲ႕

ျမစ္ဖ်ားဆံုရာထဲမွာ

အလြယ္တကူ

သမုတ္တတ္တဲ့

ပတ္၀န္းက်င္လည္း ပါတယ္။ မိသားစုဆိုတဲ့ ဘ၀နဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ တေယာက္တည္း စိတ္ပင္ပန္း ေလလြင့္နာက်င္ေနရတဲ့
အျဖစ္ေတြ ပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာညံ့မႈနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ ခံစားခ်က္ ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္တတ္တဲ့ ဥာဥ္

ပါတယ္။ မာနေတြ အလြန္ၾကီးျပီး အရြဲ႕တိုက္တတ္တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးစိတ္လည္း ပါတယ္။ ျပင္းပ်တဲ့ ခံယူခ်က္ ဆိုတာမ်ိဳး
မရွိတာလည္း ပါတယ္။ ၾကည့္ပါဦး.. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မကြပ္ကဲႏိုင္ပံုမ်ား။ ပတ္၀န္းက်င္ကို မိုက္မိုက္ကန္းကန္းၾကည့္လို႔ က်မ

ဒရြတ္တိုက္ေမ်ာလိုက္ခဲ့တာ...။ ကိုယ္တိုင္ မႏွစ္ျခိဳက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနတခု ထဲမွာ..။ ဒီေနရာမွာ က်မ မတရားတာ တခုက
ဟိုတဘက္က လူငယ္ေလးရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ သေဘာထားဆိုတာေတြကို နည္းနည္းမွ ထည့္မစဥ္းစားခဲ.့ .. မငဲ့ညွာခဲ့တာပါပဲ။
'ဆြဲေစ့စရာ

ၾကယ္သီး'

ကိုမွ

မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့

အခ်ိန္ေတြ။

ဘယ္ေလာက္

မိုက္မဲ

ညံ့ဖ်င္းခဲ့သလဲလို႔။

တကယ္ဆို

ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာက ေျပာလာျပီဆိုရင္ က်မက ကိုယ့္မာနထက္ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာကို.. ျပီးေတာ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ရဲ႕
စိတ္အေျခအေနဆိုတာကို ထည့္ကို စဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကၾကီးကို ရြဲ႕လို႔ေတာ့ ေလာကၾကီးက ဘာမွမျဖစ္ဘူး...
ကိုယ္သာ နာက်င္ပြန္းပဲ့ေလတယ္... ဆိုတာကိုလည္း သိသိန.ဲ႔ ..။ တကယ့္ကို ဆင္ျခင္စရာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ က်မဘ၀ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စိတ္အပ်က္ရဆံုး အခ်ိန္တခုကို ေျပာပါဆိုရင္... အဲဒီ ကာလပဲ

ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကိုလည္း ထြက္ေျပးတဲံအခါ ဆိုျပီး ၀တၳဳေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကဗ်ာေတြကို လႊဲလႊဲခ်။

ခံုးထကမၻာေျမၾကီး

အခိုးအေငြ႔သစ္ကိုင္းနဲ႔

အဲသည္သစ္ကိုင္းေပၚကေရာင္ကိုင္းျပီတည္နာ
ျမစ္နဲ႔ကမၻာဦးကိုတူးဆြလာတဲ့လက္
အမွန္တရားကေတာ့လူေတြလိုပါပဲ
ေအာင္စနည္းနည္းရယ္ပါ

သာမန္လူနဲ႔မတူတဲ့အရာဆိုလို႔
ဒါေတြပဲသူ႔မွာရွိရဲ႕။
........
.......

........

တကယ္ေတာ့

ဒါသူ႔မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္းပါ
သူ႔ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈပါ

သူ႔ယဥ္ေက်းတဲ့ေသြးေၾကာပါ

နတ္ဆိုးတို႔ပါးစပ္မွာ
ပလပ္ခံရတဲ့

သူ႔ကိုယ္ပိုင္အတြင္းသားပါ။ ။

(ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ - လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၆)
အိမ္ၾကီးကေမွာင္လိုက္တာ
သက္စြန္႔ဆံဖ်ားစိတ္နဲ႔

အနက္ေရာင္ေတြကိုတြန္းတြန္းထုတ္ရင္း
ႏွလံုးသားထဲကမီးျခစ္ဆံေတြတရွဲရွဲ

(အေရးထဲႏွလံုးသားကလည္းအစိုေတြပ်ံလ)ို႔
ရႈပ္ပြေနတဲ့အတၱေတြကိုလည္း

မျဖစ္ညစ္က်ယ္လွဲထုတ္လိုက္ျပန္တယ္
ျပီးေတာ့မွ

ကုလားထိုင္တလံုးေပၚ
ခႏၶာကိုယ္ကိုၾကိဳးျဖဳတ္ခ်လိုက္ရင္း
မ်က္လံုးတံခါးကိုျပန္ဖြင့္လို႔

ေလွ်ာခနဲေလွ်ာခနဲထြက္က်လာတဲ့
နကၠတစ္ေတြထဲ

သူကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ေနပံုကို
မူးစုပဲစုအလင္းေလးနဲ႔

ေအးေအးေဆးေဆးၾကီးၾကည့္ေနလိုက္တာမ်ား
တစ္ဘ၀စာပစ္ျပီးသြားတဲ့
ေသနတ္သမားလိုမ်ိဳး။ ။
(စန္းဦး)
က်မနဲ႔ ျမသီလာရဲ႕ ပတ္သက္ ဆက္စပ္ေနရတဲ့ဘ၀ရဲ႕ သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ ၁၉၈၈ကာလျပီးရင္ ၁၉၉၆

ဟာ အမွတ္ရစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးကို ၾကံဳရဆံုရတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ ျပန္ေရးရမွာေတာင္ ေမာပါရဲ႕...။ ဘယ္လို ပိုင္းျပီး
ေရးရမယ္ေတာင္ မသိ.. အေၾကာင္းအရာေတြက အေရာင္စံုလြန္းလို႔။ ဒါေပမဲ့ ေရးဖို႔ လိုတာမို႔ အေသးစိတ္ ေရးရပါဦးမယ္..။
မပ်င္းၾကပါနဲ႔ေနာ...။

(ေရးစရာေတြမ်ားလြန္းလို႔

အန္တီစု

ေနအိမ္

အက်ယ္ခ်ဳပ္သက္တမ္း

၆ႏွစ္အျပီး

၁၉၉၅

ဇူလိုင္လ

၁၀ရက္ေန႔မွာ ျပန္လြတ္လြတ္ခ်င္း ပထမဆံုး ခရီးအျဖစ္ ဘားအံကို လာျပီး သာမညဆရာေတာ္ၾကီးကို လာဖူးတာကို က်မ
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္

ၾကံဳခြင့္ရခဲ့တာကိုေတာင္

ေျပာဖို႔

ေမ့ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက

အန္တီစုရဲ႕

ဘားအံေရာက္

ခရီးစဥ္လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ကားကို အကူအညီေတာင္းျပီးေတာ့ က်မ ေလွ်ာက္လိုက္ ခဲ့တာေလ..

သာမညထိ..။ အဲဒီတုနး္ ကမ်ား ေပ်ာ္လိုက္တာ .. တကယ္ေတာ့ က်မက ႏိုင္ငံေရး ဘာ ညာ သိတာမဟုတ္.. အန္တီစုကို
ၾကည္ညိဳတာရယ္.. န၀တ မတရားလို႔ ဒုကၡေပးလို႔ မုန္းတာရယ္္... အမွန္တရားကို လိုခ်င္တာရယ္.. ဒါပဲ သိတာပါ)။

၁၉၉၆ ကို စစ္အစိုးရက Visit Myanmar Year ... တဲ့။ 'န၀တ'က သူ႔ဘာသာ သတ္မွတ္..။ က်မမွာလည္း
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္.. က်မ တပည့္ေလးေတြ အမည္ေပးသလို အဲဒီႏွစ္ဟာ Visit May Nyane Year ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုရမွာပဲ..။

ခရီးေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ ထြက္ျဖစ္ခဲ့တာ..။ ၁၉၉၆ရဲ႕ဇန္န၀ါရီ ၁ရက္ ႏွစ္သစ္ကူးကို က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ
ၾကိဳခဲ့တာက စလို႔ေပါ့..။ ကရင္ျပည္နယ္ မြန္ျပည္နယ္တ၀ိုက.္ . က်မ ေျခဆန္႔ခဲ့တာ..။ နယ္ေျမလံုျခံဳေရး သိပ္မေကာင္းပါဘူး

ဆိုတဲ့ ေနရာေတြအထိ။ ဘားအံနားက ခရီးလမ္းပမ္း ခက္ခဲတယ္ဆိုတဲ့ ေရွးေဟာင္းဘုရားေတြ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ ေကာ့ဂြန္းဂူတို႔
ရေသ့ပ်ံဂူတို႔ ရွိတဲ့ ရြာကေလးေတြထိ။

(ေကာ့ဂြန္းဂူ ေခါင္မိုးက နံရံကပ္ အုတ္ခြက္ ရုပ္ပြားေတာ္ေလးေတြ)
က်မက သတၱိေကာင္းေကာင္းနဲ႔သာ ေလွ်ာက္သြားေနတာ.. တကယ္ေတာ့ လူငယ္အရြယ္ ေတြကို တာ၀န္ယူ

ေစာင့္ေရွာက္ျပီး ခရီးသြားရတာက အဲဒီအခ်ိန္ကာလက ဆရာမတေယာက္ အေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ျပႆနာမ်ားတာပါ။ ဒါေပမဲ့
အစ္မၾကီးတို႔ မိခ်ိဳတို႔က က်မနဲ႔

တြဲဖက္ညီညီ ရွိေလေတာ့...

က်မရဲ႕

သြားခ်င္သမွ် ခရီးေတြက အဆင္ေျပခဲ့တာ..။

အဲဒီတုန္းက ထစ္ကနဲဆို က်မ ေရာက္သြားျပီ။ က်မတို႔ သြားေနက် ဇြဲကပင္ေတာင္ေျခက ေရတံခြန္ေလးမွာ
ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးက သစ္သီးေတြပဲ မီးလြတ္စားျပီး ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ တစုနဲ႔ ဘုရားေတြတည္..
တရားက်င့္ရင္း သာသနာျပဳေနတယ္ဆတ
ို ာ ၾကားေတာ့လည္း အေျပးအလႊား သြားေခ်ာင္း ၾကည့္။

၁၉၉၆ ဇြန္လ မတုိင္ခင္အထိကေတာ့ သားေလးနဲ႔ တတြဲတြဲေပါ့။ ရန္ကုန္နဲ႔ ဘားအံ ဥဒဟို သြားလိုက္

ျပန္လိုက္။ ပင္ပန္းေပမဲ့ သားနဲ႔ အတူတူ ေနရတာမို႔ အင္မတန္ ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေကာင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ..။

က်မရဲ႕ ၁၉၉၆ ဒဏ္ရာေတြထဲမွာ က်မ ခ်စ္တဲ့၊ အေဖ့ရဲ႕ Thorn Bird Tour Company ေလးရဲ႕ အသည္းနာ

ဇာတ္လမ္းတပုဒ္လည္း ပါပါတယ္။ (အေဖက Free Bird ရဲ႕ Share holder အျဖစ္ကေန ခြဲထြက္ျပီး Thorn Bird ဆိုတဲ့
နာမည္နဲ႔

ကိုယ္ပိုင္ခရီးသြားလုပ္ငန္းေလး

ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

လုပ္ေနခဲ့တာပါ)။

ျမသီလာနဲ႔

မဆိုင္လွေပမဲ့

ဆိုင္သလိုလိုလည္း

ရွိတာမို႔

၁၉၉၆ကို ျမန္မာခရီးသြားႏွစ္လို႔ ေၾကျငာျပီး န၀တက ခရီးသြား ကုမၸဏီအားလံုး ဟိုတယ္ႏွင္ ခရီးသြားလာေရး
၀န္ၾကီးဌာနနဲ႔ ပူးေပါင္းရမယ္။ မပူးေပါင္းရင္ ကုမၸဏီကို ဖ်က္သိမ္းမယ္တဲ့။ က်မအေဖရဲ႕ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေလး က အဂၤလန္

ျပင္သစ္နဲ႔ စပိန္ႏိုင္ငံက ခရီးသြားေတြကို အဓိကထားတဲ့ ကုမၸဏီပါ။ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပေနတဲ့ လုပ္ငန္းေလးဆိုပါေတာ့။
အေဖ့စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ၀န္ထမ္းလုပ္လာတဲ့ ၂၃ႏွစ္မွာ ေနာက္ဆံုး ညႊန္ၾကားေရးမွဴး ျဖစ္တဲ့ အထိေတာင္မွပဲ ဆင္းဆင္းရဲရဲပဲ
ေနခဲ့ရတာ။ ၀န္ထမ္းဘ၀က ျပဳတ္မွပဲ ထမင္း၀.. ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ကား၀ယ္စီးႏိုင္တဲ့ဘ၀ ေရာက္ရေတာ့တယ္ ဆိုတာလိ.ု .
အေျခအေနေလး ေကာင္းေနတာ ပါ။ ဒါေပမဲ့ အေဖ အင္မတန္ ခါးသီးတဲ့

အဲဒီ စစ္အစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္းဖို႔

ဆိုတာ..

အေဖ့အတြက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အန္တီစုကလည္း ဒီလို လူထုမ်က္ႏွာမငဲ့တဲ့ တရားမ၀င္

အစိုးရကို အားေကာင္းေစမယ့္ စီးပြားေရး ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္မႈေတြ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈေတြ မလုပ္သင့္ပါဘူး လို႔ေျပာေတာ့
အန္တီစုကို

အင္မတန္

ခ်လိုက္ပါတယ္။

ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့

အေဖနဲ႔အေမက

အစိုးရနဲ႔

ပူးေပါင္းမလုပ္ဘူးလို႔

လံုး၀

ဆံုးျဖတ္ခ်က္

ဒီေတာ့ အေဖ့ကုမၸဏီေလး လိုင္စင္ျပဳတ္သြားရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီကာလမွာပဲ တရက္မွာ က်မ ဘားအံကေန
ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တုန္း အေဖက မ်က္ေစ့ပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ပုဂံမွာ ဘုရားေတြ ျပင္ေဆာက္တယ္တဲ့...
(ရြာေတြကို

ျမိဳ႕သစ္ထိ ေရႊ႕ပစ္ခဲ့တာကေတာ့

၉၅ကတည္းကပါ)။

က်မတို႔

သားအဖက

ေမေမ့

နာမည္ေပးခ်က္အရ

ပုဂံခေရဇီေတြေလ။ (က်မတို႔ သားအဖက ပုဂံေရာက္ျပီဆိုရင္ ဓမၼာရံၾကီး တစ္ခုတည္းမွာ တမနက္ကုန္နီးပါး.. စူဠာမဏိမွာ

တနာရီေလာက္.. အပါယ္ရတနာမွာ တေန႔ခင္းေလာက္.. စိမ္းညက္ညီအမ တ၀ိုက္မွာ တေနကုန္ေလာက္ေနျပီး အေဖက
ပန္းခ်ီဆြဲ.. က်မက ေက်ာက္စာဖတ္တာတို႔ တခါတေလ အေဖပန္းခ်ီဆြဲတဲ့နား ရႈပ္ေပါ့။ အဲလို တေမ့တေမာေနလြန္းလို႔

အိမ္မွာဆိုရင္ က်မတို႔ သားအဖနဲ႔ ဘယ္သူမွ ပုဂံမသြားခ်င္..။ က်မက ပုဂံနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ပုဂံေျမေပၚက နတ္သမီးကြမ္းေသြးလို႔
ေခၚတဲ့

ပိုးေကာင္နီနီေလးေတြ

က

အစ..

ဗူးဘုရားေျခရင္းက

မဥၨဴသကပန္းေတြအထိ

ခ်စ္တာပါ)။

ဆိုေတာ့

အေဖကေျပာတယ္... ပုဂံသိပ္မပ်က္ခင္ တေခါက္ေလာက္ သြားျပီး ဓာတ္ပံုေတြ ဗြီဒီယိုေတြ ရိုက္ထားၾကစို႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ ၉၆ရဲ႕ ေႏြ

မတ္လကုန္ပိုင္းမွာ က်မတို႔မိသားစုေတြ ပုဂံကို တေခါက္ ေရာက္သြားၾကတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ေနာက္ပိုင္း စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ
တပည့္ေတြကို ျပန္ေျပာျပလို႔ေကာင္းတဲ့ ေရွးပုဂံရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ေတြကို ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တာေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ တကယ္ပဲ ပုဂံ စပ်က္ေနပါျပီ။ နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီေတြေပၚ ထံုးေတြ သုတ္။ ေစတီေတြ

အထြတ္တင္..။ အုတ္ခြက္ဘုရားေတြ အေပ်ာက္ေပ်ာက္ အရွရွ..။ က်မ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ က်မ စူဠာမဏိလိႈဏ္ထဲကို

၀င္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေဘးနံရံကို ထံုးျဖဴေတြ သုတ္ေနတာေတြ႔ျပီး က်မ မ်က္ရည္ ေပါက္ေပါက္က်ေတာ့ ထံုးသုတ္ေ နတဲ့
အလုပ္သမားေတြက

က်မကို

အံ့ၾသတၾကီးပံုနဲ႔

ၾကည့္ေနတာ။

အေဖကေတာ့

အျပင္ထြက္ျပီး

ေဘးစၾကံ

ၤက

ထေနာင္းပင္ေလးေအာက္မွာ သြားထိုင္ေနခဲ့ပါတယ္။ က်မ စိတ္ထင္.. က်မတို႔ရဲ႕ အစိုးရ ဆိုသူမ်ားကို အူလိႈက္အသည္းလိႈက္
စိတ္နာမိတာ အဲဒီတခါ အခါးသီးဆံုးပဲလို႔ေတာင္ ထင္မိပါတယ္။

အဲဒီကာလမွာပဲေပါ့ .. ဆရာၾကီးေဒါက္တာသန္းထြန္းက ျပည္ပ လိႈင္းတို ေရဒီယိုတခုရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးမွာ
"က်ေနာ္တို႔ ပုဂံကို ေသလဥ္ေၾကာင္ တည္သလား.. ပ်ဥ္းျပားမင္း တည္သလား.. ဘယ္သူမွ ေသခ်ာ
မေျပာႏိုင္ေသးဘူး။ ပုဂံကို ဘယ္သူဖ်က္သလဲဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာျပီေပါ့ဗ်ာ.. ဒီေခတ္္မွာ ပုဂံယဥ္ေက်းမႈေတြ
ပ်က္တယ္ဆိုတာ.. သမိုင္းေပါ့..."

လို႔ ေျပာခဲ့တာ။ (ဆရာၾကီး ေျပာခဲ့တဲ့ စကားလံုးအတိအက် မဟုတ္ေပမဲ.့ . အဓိပါၸယ္က အတိအက်ပါ)။ အဲဒီစကားကို က်မရဲ႕
စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ

ျပန္ျပန္ေျပာလြန္းလို႔

သိပ္ေကာင္းတာပါပဲ..။

က်မ

ဘားအံေကာလိပ္မွာ

တပည့္ေတြဆို

အင္မတန္

သိေနျပီ။

လိမ္မာျပီး

အဲဒီႏွစ္မွာ

ေက်ာင္းမွာ

စာေပဗဟုသုတ

စာသင္ရတာလည္း

လိုလားတဲ့

ကေလးေတြ

မ်ားလာတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီႏွစ္မွာပဲေပါ့.. န၀တက အေမရိကန္ဆန္႔က်င္ရႈတ္ခ်ပြဲနဲ႔ လူထုစည္းေ၀းပြဲ ဆိုတာၾကီးေတြ

ျမိဳ႕တိုင္းမွာ အၾကီးအက်ယ္လုပ္ျပီး တကၠသိုလေ
္ တြက ပါေမာကၡခ်ဳပ္ၾကီးေတြကို အမိန္႔အာဏာနဲ႔ စင္ျမင့္ေပၚ ဆြဲတင္ခဲ့တာ..။

အဲဒီပြဲေတြမွာပဲ က်မတို႔ ခ်စ္တဲ့ ဆရာၾကီးေတြ စိတ္မပါဘဲ စင္ျမင့္ေပၚတက္ေျပာခဲ့ၾကရရွာတာကို က်မ တစစ္စစ္ ရင္နာခဲ့ရတာ။
အဲဒီကာလမွာပါပဲ...

က်မကို

ဘားအံေကာလိပ္က

စာေရးဆရာမလည္းျဖစ္..

လက္ေထာက္

ကထိကဆရာမ

လည္း

ျဖစ္တယ္ဆိုျပီး အေမရိကန္ကို ဆန္႔က်င္ရႈတ္ခ်ေၾကာင္း ေျပာရမယ္လို႔ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက တဆင့္ by name နဲ႔ ေခၚခဲ့ပါတယ္။
က်မက "က်မတို႔ ၀န္ထမ္းေတြ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ရဘူးဆိ.ု .။ ဒါ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ပဲ.. ျပီးေတာ့ က်မက ပစၥည္းဆို အေမရိကန္
ပစၥည္းပဲ

ၾကိဳက္တာ..

ခုတပ္ေနတာေတာင္

ေရဘင္မ်က္မွန္

ဆရာၾကီးရဲ႕..

ဒါေၾကာင့္

က်မမေျပာခ်င္ပါဘူး"

လို႔

ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ပံုစံနဲ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ဆရာၾကီး စိတ္ညစ္သြားတာ ခုထိ မွတ္မိေသးတယ္။

နာမည္ေတာ့

ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဌာနက ေက်းဇူးရွင္ ဆရာတေယာက္ (ေနာက္မွ ေရာက္လာတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာ..

မေျပာေတာ့ဘူး

:P)က

သူေျပာခ်င္တယ္..

ေျပာပါရေစလို႔

တာ၀န္ယူ

လိုက္လို႔..

ဆရာၾကီးခမ်ာ

စိတ္ခ်မ္းသာသြားတယ္။ အဲဒီဆရာကလည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ နာမည္ၾကီးတဲ့သူဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့။ က်မကေတာ့
အဲဒီပြဲလုပ္တဲ့ ေန႔မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးပဲ ရန္ကုန္ဆင္းလာလိုက္တာေပါ့။ (ထုေခ်လႊာေလာက္ေတာ့ တင္ရမွာပဲ ထင္ခဲ့ေပမဲ့ ဘာမွ
မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး)။ ဟိုဆရာကေတာ့ ေၾကးမံုေတြ ျမန္မာ့အလင္းေတြထဲ အျပဴးသားေပါ့..။ ေရဘင္မ်က္မွန္ၾကီးနဲ႔ တိုက္ပံုၾကီးနဲ.႔ .။
က်မကလည္း

ဘယ္ေလာက္

ဆိုးသလဲဆို..

ဟိုဆရာကို

ရိေျပာ

ေျပာလိုက္ေသးတယ္..

"ခဗ်ားကဗ်ာ

ေရသဘင္

မ်က္မွန္ၾကီးတပ္ျပီး

အေမရိကန္

ဆန္႔က်င္တယ္လို႔

တက္ေျပာေတာ့

ရယ္စရာၾကီး"

လိ.ု႔ .။

က်မက

အဲဒီဆရာကို

ေက်ာင္းဆရာတေယာက္အေနနဲ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ သေဘာမက်တာမ်ိဳး ရွိထားလို႔လည္း ပါပါတယ္။ (သူကလည္း က်မကို
သေဘာမက်တာ အေသအခ်ာေပါ့ :D )။

ေနာက္မွ သိရတာ သူက တပ္္ခ်ဳပ္ၾကီး အမ်ိဳး ဆိုပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ တပ္ခ်ဳပ္ၾကီး တန္ခိုးထြားလာေတာ့ သူ႔ရဲ႕

ပါရဂူဘြဲ႕နဲ႔ ပတ္သက္တာတို႔ တယ္လီဖုန္းေလွ်ာက္လႊာတို႔ ၀န္ထမ္းအိမ္ေလွ်ာက္လႊာတို႔ဆိုရင္ ေအာက္ေျခမွာ မွတ္ခ်က္နဲ႔ သူက
ခ်ဳပ္ၾကီးရဲ႕ တူေတာ္ေၾကာင္း ေရးထည့္လို႔ သူေလွ်ာက္သမွ် အကုန္ရတာ ျမန္မာစာဌာန မွာေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ေပါ့။ ခုလည္း
သူေကာင္းျပဳခံထားရတဲ့

အထဲမွာ

ထိပ္ဆံုးကေပါ့။

ေသခ်ာတာေတာ့

က်မ

သူ႔ကို

အဲလိုေရးလို႔ဆိုျပီး

စိတ္တိုမယ့္သူ

တေယာက္မွ ျမန္မာစာဌာနမွာ မရွိတာ ေသခ်ာတယ္။ ခုေတာ့ ပါရဂူဘြဲ႕ရျပီး ျပည္ပႏိုင္ငံၾကီးရဲ႕ တကၠသိုလ္ၾကီးတခုမွာ
ျမန္မာစာဆိုင္ရာ ဧည့္ပါေမာကၡ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ၾကားပါတယ္။ သူက စာေတာ့ တကယ္ ေတာ္ပါတယ္။

အပုပ္မ်ိဳးကိုေတာ့

ျပီးေတာ့ က်မ ခုလိုေရးတာ လူတေယာက္ကို အပုပ္ခ်တာပဲလို႔ ေျပာရင္.. အင္း ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီ
ခ်ဖို႔

တာ၀န္ရွိတယ္လို႔

က်မ

ခံယူပါတယ္။

ျပီးေတာ့

သူမ်ားကို

အပုပ္ခ်ျပီး

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္

ကိုယ္ရည္ေသြးတာပဲလို႔ ေျပာရင္လည္း လက္ခံပါတယ္။ က်မ အဲဒီတုန္းက ျငင္းခဲ့တာေတြအတြက.္ . မတရားအစိုးရရဲ႕
မတရားတဲ့

အမိန္႔အာဏာကို

လက္မခံခဲ့တာအတြက္

တကယ္ပဲ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို

ေက်နပ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါပဲ...။

(ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တကယ္လို႔ ကံမေကာင္းရင္ က်မ အနည္းဆံုး အလုပ္ျပဳတ္ျပီး အမ်ားဆံုးက ေထာင္က် ႏိုင္တာေလ)။
တကယ္ေတာ့ သူတို႔ဘက္ကၾကည့္ရင္ က်မကလည္း တကယ္ အျမင္ကပ္စရာ ေကာင္းတာေလ..။ အဲလိုပြဲမ်ိဳး က်ေတာ့

ေရွာင္ျပီး ေက်ာင္းပြဲေတြက်ေတာ့ တပည့္ေတြ ပြဲေတာင္းရင္ သီခ်င္းတက္ဆိုတာ..။ က်မက နာမည္ေက်ာ္ မိုက္ခဲေလ..။ (Micကို
ေတြ႔ရင္

ခဲလြန္းလို႔..)။

၀ါသနာက

အဲလိုမေသးတာပါ။

ရြက္ပုန္းသီးေလးေတြ ပါတယ္.. ဂစ္တာ

အတီးေကာင္း

က်မရဲ႕

တပည့္ကေလးေတြထဲမွာကလည္း

တကယ့္

အဆိုေကာင္းေလးေတြ။ အဲဒီမွာ က်မနဲ႔ သီခ်င္းတြဲဆိုေနက်

တပည့္ေလးနဲ႔ေပါ့။ ခုေတာ့ အဲဒီတပည့္ေလးေတာင္ လ၀က အရာရွိ ျဖစ္ေနျပီတဲ့။

အဲဒီ ၁၉၉၆ ဟာ ႏိုင္ငံေရးအရလည္း စိတ္၀င္စားစရာအေျပာင္းအလဲ အခ်ိဳးအေကြ႔ေတြ ရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္ပါ။

န၀တက လက္နက္နဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး လဲမယ္ဆိုတဲ့အတြက္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းတခ်ိဳ႕ ျပန္၀င္လာခ်ိန.္ ..။ တကယ္ပဲ

န၀တက အေကာင္းဘက္ကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လာမလားလို႔ အားလံုးက ေစာင့္ၾကည့္လာတဲ့အခ်ိန္။ ဒီေနရာမွာ
စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အေျခေနေလးေတြ ရွိလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲေပါ.့ . က်မသူငယ္ခ်င္း ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ေဒၚခင္မင္းေဇာ္က
၁၉၈၈ကတည္းက စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကေန ေတာခိုသြားခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ကို္မင္းေဇာ္နဲ႔ လက္ထပ္ဖို႔
စီစဥ္လိုက္တာ။ ၁၉၉၆ ဧျပီ.. ၂၇ရက္ေန႔... ေဗာဓိကုန္းေက်ာင္းတိုက္မွာတဲ့။ အဲဒီတုန္းက အလြန္ တန္ခိုးထြား ေနတဲ့
စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔မ်ားက ျငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ NLD အခ်င္းခ်င္း အဆက္အသြယ္မလုပ္ရဘူးလို႔ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို
တားျမစ္ထားတဲ့အခ်ိန္။ ေဒၚခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲက တကယ့္ကို အမွတ္တရ ျဖစ္ေစခဲ့တာေလး ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။

အင္မတန္နီးတဲ့

သိတဲ့အတိုင္း ေဒၚခင္မင္းေဇာ္တို႔ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခပ္တည္တည္ပ.ဲ . စစ္မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔
အင္းလ်ားလမ္းတို႔

တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းတို႔

ေရႊေတာင္ၾကားတို႔ရဲ႕

ဗဟိုခ်က္လို

ျဖစ္ေနတဲ့

ေဗာဓိကုန္းေက်ာင္းတိုက္မွာကို မဂၤလာေဆာင္ လိုက္ဦးမွာတဲ.့ .။ အန္တီစုကိုလည္း ဖိတ္ထားလိုက္ေသး။ ကိုမင္းေဇာ္က
ကယန္းျပည္သစ္ပါတီ

ေနာက္ခံနဲ႔

ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း

ဆိုေတာ့

လာၾကဦးမွာ။

ျငိမ္းအဖြဲ႔ေတြလည္း

ခင္မင္းေဇာ္ေရာ

လာၾကမွာ။

သူ႔ခ်စ္ခ်စ္ေရာက

ျပီးေတာ့

က်မတို႔

၈၈

မ်ိဳးဆက္ေတြမို႔

စာေပေလာကေနာက္ခံ

သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ေတြမို႔ စာေပ၀န္းက်င္ကလည္း လာၾကဦးမွာ..။ ပြဲကေတာ့ ၾကည့္လို႔ေကာင္း။ အဲဒီအထဲမွာ
က်မကသာ ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔နဲ႔ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေန..။ ၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ အဲဒီ သြားရင္ အဖမ္းမ်ား ခံရမလားလဲ မသိ။

မသြားဘဲလည္း မေနႏိုင္ေပါင္.. က်မတို႔မွာက ရွားရွားပါးပါး ဒီလူေတြပဲ အရင္းအခ်ာရွိတာ။ ဒါနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုျပီး
အေဖာ္ေကာင္းျဖစ္တဲ့ သားလက္ကိုဆြဲျပီး မဂၤလာပြဲတက္ရေတာ့တာေပါ့။

ကိုယ့္ တဖြဲ႕တည္းသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပြဲဆိုေတာ့ က်မတို႔တြဲေနက်အဖြဲ႕ (မမိုခ်ာ့၊ ခက္မာ၊ ကိုသန္းေဌးေမာင္၊
ေကသီ...) အေစာၾကီး လူစုျပီး အေရာက္လာၾကတာေပါ့။ က်မ ေမွ်ာ္လင့္ ထားသလိုပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ လုပ္တဲ့

မဂၤလာေဆာင္က ပကာသနနည္းနည္းနဲ႔ ကိုယ့္လူေတြနဲ႔ကိုယ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနခဲ့တယ္။ ဧည့္သည္ေတြ တသုတ္ျပီးတသုတ္
ေရာက္လာလိုက္တာ.. ကိုယ့္လူေတြခ်ည္း..။ ပုသိမ္က အႏုပညာသမား နာမည္ေက်ာ္ေတြ :P (ၾကြက္(သိမ္းတင္သား)၊
ကိုျမင့္မိုးေအာင္၊ ကိုေအာင္ပြင့္အပါအ၀င္ ကဗ်ာဆရာေတြ)၊ ေနာက္ ကိုေရႊ(ေရႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္)၊ ကိုေစာေ၀(ခု ဖမ္းခံထားရတဲ့
ကဗ်ာဆရာ)၊ ဆူဒိုနင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ တအုံးအံုးေပါ့။
ေနာက္

အုပ္စုလိုက္ေတြကေတာ့

ေဒၚခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕

ႏိုင္ငံေရးဘက္က

အဖြဲ႔ေတြ..

NLD

လူငယ္ေတြထဲကလည္း ခု အဖမ္းခံထားရတဲ့ ကိုသိန္းေဆြတ.ို႔ . ဟိုမွာက ကိုတိုးလြင.္ ..။ က်မက ႏိုင္ငံေရးအသိုင္းအ၀ိုင္းကို
သိပ္မသိေတာ့ ဟိုလူ႔ေမး ဒီလူ႔ေမးေပါ့။ ဟိုဟာက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ဦးဗေဆြေလးသားေလ. သားၾကီးတဲ့။

ေဟာဟို ေကာင္မေလးက နီလာသိန္း(ခု အဖမ္းခံထားရတဲ့ နီလာသိန္းေလ)ေပါ့.. အဲဒီ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ႏိုင္ငံေရးထဲ
ေျခစံုပစ္၀င္ေနခဲ့သူေတြ..။

ဟိုမွာ

ထိုင္ေနတာက

ဗိုလ္ၾကီး၀င္းထိန္

(တေလာက

ေထာင္ကေန

ျပန္အဖမ္းခံသြားခဲ့ရသူ)၊ ဟိုမွာ ဗိသုကာဦးေက်ာ္မင္း(ခုေတာ့ဆံုးသြားရွာျပီ)၊ဟိုမွာကသခင္အုန္းျမင့္ေလ။

ထုတ္ျပီးမွ

ခ်က္ခ်င္း

ဟိုတဘက္ျခမ္းမွာ ထိုင္ေနၾကတာက ကယန္းျပည္သစ္ပါတီက အဖြဲ႕ေတြတဲ့..။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က
လည္း လာတယ္.. ဟိုမွာ.. အဲဒါ ကိ၀
ု င္းႏိုင္ဦး..တဲ့ (ခုေတာ့ BBC ေရဒီယိုက ကိုရင္ေမာင္ေပါ့)။ က်မမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔
လိုက္ၾကည့္ေနရတာေပါ့။ ဒီၾကားထဲ က်မတို႔ သတို႔သမီးကလည္း က်မတို႔ဆီ ေျပးေျပးလာျပီး ဟိုလူ.. ဒီလူ.. ဆိုျပီး
မိတ္ဆက္ေပးေသးတာ..။ က်မတို႔ အၾကာၾကီး ေနၾကလို႔ ေမာင္ထူးျမတ္ၾကီး ေတာင္ တေရးအိပ္ေပ်ာ္သြားေသး။

အဲဒီေန႔က

အဲဒီတုန္းမွာပဲ အန္တီစု ေရာက္လာတာ။ အန္တီစုက အစည္းအေ၀းေတြ ရွိတဲ့ၾကားက လာရတာဆိုေပမဲ့

၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ေတြ႔..

ေနသြားပါတယ္။

ျပီးေတာ့

ကယန္းျပည္သစ္ပါတီ

ဥကၠ႒အပါအ၀င္

စကားေတြေျပာ..။ က်မတို႔ကေတာ့ အန္တီ့စကား၀ိုင္းနား နီးနီးထိုင္ျပီး နားတစြင့္စြင့္ ေပါ့။

အန္တီတို႔ တေလွ်ာက္လံုး ေျပာေနတာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီး ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္လာဖို႔ ဆိုတာပါပဲ။ ကယန္းျပည္သစ္
ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အန္တီတို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာေနၾကတာ.. စိတ္၀င္စားစရာ ပါပဲ။
ျပီးေတာ့

အန္တီက

သူ႔အနားရွိသမွ်

ဧည့္သည္ေတြကလ
ို ည္း

ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာပါတယ္။

က်မကို

ေက်ာင္းဆရာမလို႔ ခင္မင္းေဇာ္က မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ အန္တီစုက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အေနအထားနဲ႔ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕
အေနအထားေတြကို

ေမးပါတယ္။

အဲဒီတုန္းကေတာ့

နယ္ေက်ာင္းေလးေတြ

ဆင္းရဲတာကိုလည္း

ပညာေရးစနစ္ကလည္း

သိပ္မဆိုးေသးေတာ့

က်မက

ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ မတရားမႈေတြကို သိပါတယ္.. ႏိုင္ငေ
ံ ရး စိတ္၀င္စားမႈ ေတြလည္း ရွိပါတယ္.. လို႔ပဲ ေျဖျဖစ္ပါတယ္။
ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္

ဆရာဆရာမေတြရဲ႕

အက်ပ္အတည္းေတြကို

အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္။
(ဒီေနရာမွာ

က်မ

တခု

ထည့္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အန္တီနဲ႔

က်မ

စကားေျပာတဲ့

အဲဒီ

၁၀မိနစ္ေလာက္ကေလးမွာ အန္တီက ဘာမဟုတ္တဲ့ ဆရာမေလးတေယာက္ရဲ႕ ေျပာစကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိတ္ပါ၀င္စား
နားေထာင္ေနတာကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ က်မဘာလို႔မွန္းမသိဘဲ ၾကက္သီးေတြ ထျပီး မ်က္ရည္လည္ေနမိခဲ့တာ ခုထိ သတိရ
ေနမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အန္တီ့ကို arrogant ျဖစ္တယ္.. Stubborn ျဖစ္တယ္.. ဆိုတာေတြ ေ၀ဖန္တာ
ၾကားရင္ အဲဒီတုန္းက ျမင္ကြင္းကို က်မ ျပန္ျပန္ ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္)။
ဒါေၾကာင့္ပဲ က်မအတြက္ေတာ့ ေဒၚခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲကလည္း ၉၆ရဲ႕ အမွတ္တရထဲ ပါခဲ့တယ္လို႔

ေျပာရတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြထဲမွာပဲေပါ့... သားနဲ႔ က်မနေဘးမွာ အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတတ္တဲ့ ကိုရာေက်ာ္နဲ႔ က်မကို
ကိုယ္တိုင္ေတြေတာင္
က်မကိုယ္တိုင္လည္း

ကိုေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို

ဘာမွန္း

ေသခ်ာမသိခင္မွာ

စိတ္ထဲမွာလည္း

ပတ္၀န္းက်င္က

လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ

အခ်စ္ေရ...တို႔ေတြ

နာတာရွည္ေရာဂါမွာ

သာယာလိုက္ၾကပါစို႔
ကမၻာၾကီးခဗ်ား...

နိမိတ္ဖတ္ေနခဲ့တာ။

ရွိလာတာပါ..။

ဒါဟာ

အဲဒီ

ကာလေလးမွာပဲ

အျပစ္ဆိုရင္လည္း....

သင္ေကာင္းခဲ့ေသာ္လည္း
ကၽြႏု္ပ္တို႔ဆိုးခဲ့ပါတယ္။

ရိုးသားခြင့္ မရွိေတာ့ပါ....
လို႔ညည္းညဴခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုပါေတာ့။

အဲဒီတုန္းက "မျပတ္ေသးဘူး.. ေရစီးေၾကာင္းေလးအား ဓားနဲ႔ျဖတ္ ျပတ္ပါ့မလား.. ဒီလို သံေယာဇဥ္ေတြ.."

... "တစံုတရာဟာ ၾကယ္ေတြေၾကြေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးေနတယ္.. တိမ္ေတြ ေရာင္စံုစီစဥ္ ေရးဆြဲခဲ့ေလတယ္.. တန္ခိုးရွိတဲ့

တစံုတရာအလယ္မွာ

တို႔ႏွစ္ေယာက္

လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့မယ္.."

ဘာ..ညာ

ေတြ႔ၾကတယ္..

နဲ႔။

အဲလို

ၾကင္နာသူရယ္

သီခ်င္းေတြ

ဆိုလို႔

ေက်းဇူးတင္တယ္..

ေကာင္းခဲ့။

တစံုတရာကိုေလ..

ဦးလိင
ႈ (္ သုခမိန္လိႈင္)ကေတာ့

"ေခြးေကာင္မေလး.. ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ျပီး ငါ့ကို ဆြဲဆြဲမ ထည့္နဲ႔" တဲ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုေခ်ာကိုပါ ဆြဲထည့္ ရေတာ့မွာ။

ပလပ္စတစ္အၾကည္သားေပၚ
တိမ္ေတြေရးဆြဲခ်လိုက္ပီး

တိမ္အိမ္ကေလးေဆာက္ကာ၀င္လိုက္မိ

ဘယ္လိုမွ ျပန္ထြက္မရေတာ့ဘူး။ (ေမာင္ေခ်ာႏြယ)္
က်မကေတာ့.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ.. သားလက္ကို ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ရင္း ခိုႏိုင္မယ့္ ေအးရိပ္ကို ေမွ်ာ္သလိ.ု ..

သူ႔ကို ေမာ္ၾကည့္မိခဲ့တယ္.. ထင္ပါရဲ႕။ တကယ္တမ္း အသက္ ၃၀ အရြယ.္ . ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မာေက်ာေက်ာ

ေပေတေတ မိန္းမတေယာက္အေနနဲ႔ အဲဒီ လူငယ္ေလးဆီမွာ ရွာေတြ႔တာက ေမတၱာတရားတခုတည္းပါ။ တကယ္ပဲ ဆန္းတဲ့
ပုစၦာတပုဒ္ ပါပဲ။ ဘယ္သူ႔မွာ အျပစ္ရွိခဲ့ပါသလဲ..။

ပုစၦာမဟုတ္ဘဲ

အေျဖေဖာ္လို႔ငါမရခဲ့

မုဆိုးေမာင္းတ၀က္ေမာင္းတင္ထားျပီး
သားေကာင္ကိုငါရွာ
ငါေတြ႔

ငါပစ္ခ်လိုက္တယ္

ငါ့တကိုယ္လံုးဒဏ္ရာေတြခ်ည္းႏိုင္းခ်င္း
နာနာက်င္က်င္အလွငါေတြ႔
အၾကီးအက်ယ္ငါစိုးရိမ္မိ

ငါ့ေသနတ္မွာက်ည္ဆန္မရွိမွာကိုပဲ။
(ေမာင္ေခ်ာႏြယ)္

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၇)
၉၆ ဟာ က်မဆီကို တကယ္ပဲ ကဆုန္ေပါက္ ဒုန္းစိုင္းေရာက္လာတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။
၉၆ဧျပီမွာ ေဒၚခင္မင္းေဇာ္ မဂၤလာပြဲျပီးေတာ့ ေႏြပိတ္ရက္မို႔ ၁၀တန္းစာစစ္ကလည္း မျပီးေသးတာမို႔့ က်မ
ဘားအံ မျပန္ျဖစ္..။ အဲဒီေႏြမွာပဲ ပါပါ ပင္စင္ယူလို႔ က်မအင္မတန္ခ်စ္တဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို စြန္႔ရျပန္ပါတယ္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္ထဲက

ခမ္းနားလွတဲ့ လံုးခ်င္းအိမ္ၾကီးကေန ေရႊ႔ရျပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပင္စင္စား ပါေမာကၡၾကီးခမ်ာ အိမ္ပိုင္မရွ.ိ . အိမ္၀ယ္စရာ
ေငြေၾကးလည္း

မရွိေတာ့တဲ့အတြက္

ေျပာင္းေနဖို႔

ေရြးလိုက္တဲ့

အိမ္ကေလးကေတာ့

တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚက

ပုဂံျခံ၀င္းလို႔ေခၚတဲ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာ၀င္းေလးထဲက သစ္သားအိမ္ေလးပါ။ ပုဂံလမ္းမွတ္တိုင္ေနာက္ ျခံ၀င္းထဲက တန္းလ်ား
အိမ္ေလးေတြေပါ့။ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ဆက
ီ ေနေတာ့ ေ၀းမသြားေသးပါဘူး။ ျပီးေတာ့ သားကို TTC မွာ ေက်ာင္းထားဖို႔

ဆိုရင္လည္း သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပတယ္။ က်မကေတာ့ ရန္ကုန္ကို ခဏျပန္တဲ့ အခိုက္ဆို ပါပါတို႔ မာမာတို႔နဲ႔ တည
ႏွစ္ည အိပ္လိုက.္ . ျမိဳ႕ထဲက အေဖအေမအိမ္မွာ အိပ္လိုက္ေပါ့။ က်မဘ၀ ဘာမွန္းကို မေသခ်ာတဲ့အခ်ိန္။ ဘ၀ထဲ တကယ့္

အနာဂတ္ေသနဲ႔။ အဲဒီကာလမွာတုန္းက က်မရဲ႕ ဘ၀ဆိုတာက သားအတြက္နဲ႔ တပည့္ေတြအတြက္.. ျပီးေတာ့ က်မရဲ႕ ရွိစုမဲ့စု
စာဖတ္ပရိသတ္ အနည္းအက်ဥ္းေလးအတြက္.. ဒါပါပဲလို႔ ေရစုန္ ေမွ်ာထားတဲ့အခ်ိန.္ .။

ဒီ ေမလဆန္းမွာပဲ "အသံသစ္ျပတိုက"္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ က်မ ထြက္ခဲ့သမွ် စာအုပ္ေတြအကုန.္ . best seller

မျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ က်မ ခ်စ္တာခ်ည္း.. ေက်နပ္တာခ်ည္းပါ..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီထဲမွာ အသံသစ္ျပတိုက္ မပါပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်မကို
အသံသစ္ျပတိုက္က်မွ သိတယ္လို႔ ေျပာလာရင္ က်မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အသံသစ္ျပတိုက္ကို

ထုတ္ဖို႔ Today စာအုပ္တိုက္နဲ႔ က်မနဲ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႔ ညွိခဲ့ၾကတာ ဒီပံုစံ မဟုတ္ပါဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြဆို Four color နဲ႔ Dual
tone နဲ႔ တကယ့္ ကဗ်ာဆန္ဆန္.. အႏုပညာဆန္ဆန္..။ သံုးမယ့္ စကၠဴကလည္း အေကာင္းစား.. တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ Art
Paper ေတြ သံုးမယ္ေပါ့။ က်မနဲ႔ ကိုညီထြဋ္ရယ္ မေမခိုင္ရယ္.. ေသခ်ာကို အခ်ိန္ေပး.. ဓာတ္ပံုေတြ ေရြး စိတ္ကူးၾက..။

က်မကလည္း စာကို အတၳဳပၸတၱိ မဆန္ေအာင္ ေလးေလးလံလံၾကီး ျဖစ္မေနေအာင္.. ပံုစံ သြက္သြက္ေလးနဲ႔ ေရးဖို႔ ၾကိဳးစား။
ျပီးေတာ့ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ဆိုတာက ကိုယ္အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ အဆိုေတာ္ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ပတ္သက္တာကို ေသခ်ာ လုပ္ခ်င္တယ္။
ဒါဟာတကယ့္မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုလည္းျဖစ္မယ္ေပါ့။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ေဇာ္၀င္းထြဋ္ဟာ ျမန္မာျပည္ Rock ဂီတေရစီးေၾကာင္းရဲ႕ ျမစ္လက္တက္ တခုေတာ့

ျဖစ္တယ္။ လမ္းျဖစ္ေအာင္ေဖာက္ခဲ့ရသူေတြထဲက တေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္။ ေခတ္အေျခေနေၾကာင့္ Copy သီခ်င္းေတြသာ

ဆိုခဲ့ရေပမဲ့ အဲဒီ Copy သီခ်င္းထဲ Mood အျပည့္ထည့္ျပီး ၾကိဳးစားဆိုတဲ့သ.ူ .။ ေနာက္တခ်က္က ေဇာ္၀င္းထြဋ္ဆိုတာက
စာဖတ္တဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့ အသစ္ဖန္တီးခ်င္တဲ့ ပရိသတ္အတြက္ အေကာင္းဆံုးကို ေပးခ်င္တဲ့ အႏုပညာသမား...။ ေနာက္
၈၈ေနာက္ပိုင္းမွာ

ေကာင္းကင္ေမေမ..

မ်ိဳးဆက္သစ္သီခ်င္း..

အသစ္ကျပန္စ...

ဂႏၶ၀င္္စိမ္းေတြနဲ႔

လူငယ္ေတြကို

ေသြးေႏြးေစခဲ့တဲ့သူေလ။ ျပီးေတာ့ က်မက Rod Steward ကို ၾကိဳက္တဲ့သူပီပီ.. ကိုညီထြဋ္ကိုလည္း ၾကိဳက္တဲ့သူမို႔
သူ႔အေၾကာင္း

ေရးခ်င္တာလည္း

ပါပါတယ္။

ေသခ်ာတာ

ကေတာ့

သူ႔ေခတ္တေခတ္လည္း

ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့

အႏုပညာသမားတေယာက္အေၾကာင္းကိုေသေသခ်ာခ်ာေရးခ်င္တာပါပဲ။

ဒီေတာ့ စာအုပ္ေလးကိုလည္း လွလွေလး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္. .။ အဲဒီစာအုပ္ေလးေရးဖို႔ က်မ သူတို႔မိသားစုနဲ႔

အတူသြား အတူစား အတူအိပ္ ခရီးထြက္သမွ် လိုက္.. Show ေတြ လိုက.္ .. အဲလို အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့ျပီးမွ ေရးရတာ။
က်မတို႔ေတြက ေခတ္အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ သူေတြျဖစ္တဲ့အျပင္ ျဖတ္သန္းေနထိုင္ခဲ့ၾကရတဲ့ ၀န္းက်င္ကလည္း အတူတ.ူ .

ျပီးေတာ့ သိေဟာင္းကၽြမ္းေဟာင္းေတြလည္း ျဖစ္ေလေတာ့ ပိုျပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိတာေပါ့။ ညနက္ Stage show က

ျပန္ရင္လည္း က်မတို႔ သားအမိကို ၾကံဳတဲ့သူက လိုက္ပို႔ေပးရတာေလ..။ (ပတ္၀န္းက်င္က က်မကိုေျပာတဲ့အထဲ အဲဒါကလည္း
ပါပါတယ္။ က်မက လမ္းသူရဲေတြနဲ႔ တရုန္းရုန္းတဲ့ေလ..)။ အဲဒီ စာအုပ္အတြက္ က်မ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပးခဲ့ရတာပါ။

တကယ္ေတာ့ ရတဲ့ စာမူခက နည္းနည္းေလးပါ။ က်မကသာ ေသခ်ာလုပ္ခ်င္လုိ႔ ေရးခ်င္လို႔ ေရးခဲ့တာ..။

ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း စာအုပ္ထြက္လာေတာ့ တကယ့္ တလြဲ.. ။ စကၠဴ အမ်ိဳးအစားက အစ.. စာအုပ္အျပင္အဆင္ အထိ...။

အဆိုးဆံုးကေတာ့ စိစစ္ေရးက ျဖဳတ္တဲ့ စာပိုဒ္ေတြကို က်မကို အသိမေပးခဲ့တာပါပဲ။ ဥပမာ ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔ Emperors က
အဲဒီတုန္းက ဆံပင္ရွည္ၾကီးေတြန.ဲ႔ . ဆိုေတာ့ ဘာလို႔ ဆံပင္ရွည္ ထားၾကတယ္ဆိုတာေတြကို တေယာက္ခ်င္း ေမးထားတဲ့

အေမးအေျဖေတြေပါ့။ သူတို႔ေျဖၾကတာေတြ သိပ္ေကာင္းတာပဲ..။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြ အျဖဳတ္ခံရတယ္။ ဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕

ေနရာေတြမွာ အေၾကာင္းအရာေတြက ဟကုန.္ .။ စာအုပ္ထြက္ျပီးမွပဲ က်မ အဲဒါကို သိရတယ္။ တကယ္ဆို ျဖဳတ္ခံရတဲ့
စာပိုဒ္ေတြကို ၾကိဳသိရင္ ေရွ႔နဲ႔ေနာက္ လွလွပပျဖစ္ေအာင္ ျပန္ျပီး ခ်ိတ္ဆက္လို႔ ရတာေပါ့။ အဲဒီ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲမွာေတာင္
အဲဒီ စိတ္ပ်က္ရမႈကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

(ေရွ႔ဖံုး- အီတိုးေလး)

(ေနာက္ဖံုး)

အင္း

ဒါေပမဲ့

ဒါေၾကာင့္ က်မ ျပန္မေတြးခ်င္တဲ့ ေမ့ပစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေ၀ဒနာတခုထဲမွာ အသံသစ္ျပတိုက္လည္း ပါပါတယ္။

'အသံသစ္ျပတိုက'္ ေၾကာင့္

ေနာက္ပိုင္းမွာ

လူငယ္ေတြရဲ႕

လက္ခံမႈကို

ပိုရလာျပီး

လူငယ္ေတြနဲ႔

ပို

နီးစပ္သြားခဲ့ရတာကေတာ့ က်မရဲ႕ တကၠသိုလ္ဆရာမဘ၀မွာ တန္ဖိုးတခု ရွိခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ ေျပာရမွာပါေလ။
၉၆ ရဲ႕ ေမလေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရက္ေတြကေတာ့ က်မ ေရွ႕၂၄.. ၂၅ မွာ ေရးခဲ့သလိုပါပဲ..။ ခရီးေတြ

ေတာက္ေလွ်ာက္ ထြက္တာ..။ ဘားအံက တပည့္ေတြနဲ႔ကေတာ့ ကရင္ျပည္နယ္.. မြန္ျပည္နယ္ တ၀ိုက.္ .။ ေနာက္ ၉၆
ေအာက္တိုဘာ

ေက်ာင္းပိတ္ရက္

က်ေတာ့

ရန္ကုန္က

တပည့္ေဟာင္းေတြနဲ႔

ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း

တေလွ်ာက္..။

အေဖ့ကုမၸဏီက လိုင္စင္ ရုပ္သိမ္းလိုက္ရေတာ့ ခရီးသြားတဲ့ ကားက တစီးေလာက္ အျမဲ ရွိေနတတ္တာမို႔ အေဖ့ကားကို
ယူသြားျပီး ေလွ်ာက္သြားတာပါ။ ဒီၾကားထဲ Emperors ေတြနဲ႔လည္း သူတို႔ Stage Show ေတြ ေလွ်ာက္လုိက္ေသးတာ..။

တန္ေဆာင္တိုင္ ေတာင္ၾကီးမီးပံုပ်ံပြဲကေန... အင္းေလး ေညာင္ေရႊ ပင္းဒယ ပုဂံ ေညာင္ဦး ပုပၸား မႏၱေလး ေမျမိဳ႕ထိကို

တကယ့္ကို စံုတကာေစ့..။ ကားေတြ သံုးေလးစီး တန္းစီျပီး သြားၾကတာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ေဆးဆိုးပန္းရိုက္မ်က္ႏွာ ထြက္ျပီးစ။
အဲဒီတုန္းက Emperors မိသားစုေတြနဲ႔အတူ ကိုရင္ဂိုတို႔ မိသားစု..ပါေလ့ရွိတယ္။ သီရိေဂ်ေမာင္ေမာင္တို႔ သားအမိပါတယ္..။

ဟယ္ရီလင္းလည္း ပါတတ္တယ္။ ေနာက္ ဒက္ဒီနဲ႔ မာမီ (မင္းမင္းလတ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏ)ွံ ။ စည္သူလြင္..၊ ပီးေပၚတို႔ လင္မယား..
တခါတေလ..က်မရဲ႕ရန္ကုန္ကတပည့္ေတြေတာင္ပါတတ္တယ္။

က်မတို႔က လမ္းခရီးမွာ နားရင္ေတာင္ ထန္းေတာေတြ႔ရင္ ထန္းေတာထဲ ကားေတြထိုးရပ္ျပီး ထန္းရည္ခ်ိဳေတြ

ေသာက္ၾက..။ ထန္းတက္သမားေတြနဲ႔ စကားေတြေျပာၾက။ ပြဲေတာင္းရင္ အဲဒီမွာတင္ ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုၾက။

မိတၳီလာဆိုရင္လည္း ကန္ေဘးမွာ ကားရပ္နားၾက.. ျပည္ဆိုလည္း ျပည္အ၀င္ မင္းၾကီးေတာင္ေဘးနား ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းေဘး
မွာ နားၾက။ အဲလို နားၾကတာ။ အေတြ႔အၾကံဳေတြလည္း အမ်ားၾကီးရ..။ ကိုညီထြဋ္နဲ႔ ပန္းခ်ီေရးမယ္လို႔ တိုင္ပင္ျပီး sketch

ေတြေတာင္ ေကာက္ခဲ့ေသးတာ။ (သူကေတာ့ ေနာက္ပိုင္း တကယ္ ပန္းခ်ီေတြ ျပန္ေရးျဖစ္တယ္။ က်မသာ... ေဆးမ၀ယ္ႏိုင္လို႔

:P ) စာေတြ ေရးခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ေရးစရာေတြလည္း ရျပီး စာေတြလည္း တကယ္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက
အေတြ႔အၾကံဳေတြနဲ႔
အသက္ၾကီးလို႔

ပတ္သက္ျပီး

ဆရာမဘ၀က

ခုထိ

မေရးျဖစ္ေသး

ပင္စင္ယူျပီးရင္ေတာ့

တာေတြလည္း

ကိုယ့္ဘာသာ

အမ်ားၾကီး

စာေတြပဲ

ခုေတာ့လည္း...ဘ၀က ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ဦးမယ္ မသိျပန္..။

က်န္ေနေသးတာ..။

တစိုက္မတ္မတ္

အဲဒါေတြကို

ေရးေတာ့မယ္ေပါ့...။

(အဲလို ျမန္မာျပည္ထဲ ခရီးေတြ တင္းက်မ္းသြားခဲ့ရတာမို႔ ခု ထိုင္းမွာေနေနရခ်ိန္ ထိုင္းက ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔

ပတ္သက္ျပီး ခ်မ္းသာေနတာကို ေတြ႔တဲ့အခါမွာ ကိုယ္တိုင္းျပည္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ျပီး ရင္နာရတာပါ။ ထိုင္းမွာက လွေအာင္

မနည္းလုပ္ထားရတာေလ.. ျပီးေတာ့ တကယ္ Tour Area လုပ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာက နည္းနည္းေလး.. ။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာက
ဘယ္ေနရာ ၾကည့္လိုက္ၾကည့္လိုက္... ခရီးသြားေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာခ်ည္း...... - စကားခ်ပ္)
က်မကေတာ့ ေရာက္ေလရာမွာ မွတ္စရာရွိတာေတြ သယ္ပိုးခဲ့တာပါပဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ စာသင္ခန္းထဲက
တဆင့္

မွ်ေ၀ႏိုင္မယ္..

အမ်ားဆံုးဆို

စာမ်က္ႏွာေတြေပၚကေနေပါ့။

ဥပမာေျပာျပရရင္

၀န္ၾကီး

ပေဒသရာဇာရဲ႕

ထန္းတက္သမားဘြဲ႔ တ်ာခ်င္းကို သင္တဲ့အခါ က်မေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနားတ၀ိုက္က ထန္းတက္သမားေတြ

အေၾကာင္း ေျပာျပႏိုင္မယ္..။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ထန္းသမားဘ၀နဲ႔ ခု ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ေက်ာ္ထိ တိုင္ေအာင္ေတာင္မွ
သိပ္မကြာေသးတဲ့

ထန္းသမားေတြရဲ႕

ဘ၀ေတြကို

ေျပာျပမယ္။

အဲဒါဟာ

ေကာင္းတာလား

ဆိုးတာလား..။

ေရာင့္ရဲတတ္တာလား... ပညာဥာဏ္မၾကီးရင့္တာလား.. ေဆြးေႏြးမယ္။ ေရာင့္ရဲတာက ေကာင္းလား.. တိုးတက္ဖို႔ၾကိဳးစားတာ
ေကာင္းလား.. ေတာရြာအလွအတုိင္း ထားမလား.. ေခတ္မီ တိုးတက္တဲ့ ျမိဳ႕ျပအျဖစ္ ျပဳျပင္မလား..။ Economy ကို ဘယ္လို
တည္ေဆာက္မလဲ..

ဆိုတာေတြ

ျငင္းၾက

ေဆြးေႏြးၾကမယ္ေပါ့..။

ဒါေပမဲ့

လက္ေတြ႔မွာေတာ့

စာသင္ခ်ိန္ေတြက

တိုေတာင္းလြန္းတာမို႔ ဒါေတြြ ေျပာျပ ခ်ျပဖို႔ အခ်ိန္မရပါဘူး။

အဲဒီအခါ က်မရဲ႕ စကား၀ိုင္း ေဆြးေႏြး၀ိုင္းေတြက အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီးေပၚမွာရွိတဲ့ ဘားအံေကာလိပ္ေဘးက

လမ္းေဘးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးဆီကိုပဲ

ေရာက္

ေရာက္

သြားေတာ့တယ္။

ည..

လေရာင္ေအာက္..

လမ္းမီးတိုင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္က က်မတို႔ရဲ႕ လက္ဘက္ရည္ စားပြ၀
ဲ ိုင္းက သံုးေလး၀ိုင္းစာေလာက္ အၾကီးၾကီး.. ေဆြးေႏြးၾက
ျငင္းခုန္ၾက..။ အဲဒီမွာပဲ တကယ္စာဖတ္တဲ့ တကယ္ေတြးႏိုင္ ေဆြးေႏြးႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြ ရွိေနတာကို က်မ ပို ပို သိခဲ့ရတာ။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ရြက္ပုန္းသီးေလးေတြက ဖူးပြင့္ခြင့္ မရ..။ တခ်ိန္မွာ ကုန္ကားေမာင္းမွာတဲ.့ . ကုန္ကူးမွာတဲ.့ . လက္ဘက္ရည္ဆုိင္
ဖြင့္မွာတဲ့.. ယိုးဒယားပစၥည္းဆိုင္ တည္မွာတဲ့။ ကုန္ကားေထာင္စားမွာတဲ.့ . လယ္ေတြ ကိုင္းေတြပဲ ျပန္လုပ္မွာတဲ့။ က်မစိတ္ထဲ
ငါဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲလို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ စဥ္းစားျပီး သက္ျပင္းခ်မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့..။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေတာင္
အိပ္မက္ရွိသေလာက္
ခဲ့လိုက္ပါေသးတယ္။

စိတ္တိုင္းက်

ဖူးပြင့္ခြင့္

မရတာ။

ဒါေပမဲ့

တခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့..

လို႔ေတာ့

ေတးထား

ျငိဳးထား

အဲဒီ ၉၆ ႏိ၀
ု င္ဘာ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့လည္း က်မကေတာ့ ပံုမွန္ပဲ ေက်ာင္းတြင္း

လႈပ္ရွားမႈကိစၥေတြထဲ စိတ္ေရာက္လို႔ေပါ့။ ျပီးေတာ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳတအုပ္လည္း ေရးလက္စ..။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တုန္းက
ခရီးေတြ ဆက္တိုက္ထြက္ထားတာမို႔ လူက နည္းနည္းလည္း လက္ပမ္းက်ေနျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ

ဆႏၵျပလို႔ဆိုတဲ့ သတင္း ေရာက္လာတာပါပဲ။ ၉၆ ဒီဇင္ဘာ ၃ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔ ညမွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ႏိ၀
ု င္ဘာကတည္းက
စက္မႈတကၠသိုလ္

ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔

ရဲေတြ

ျပႆနာ

ျဖစ္ရာက

တအံုေႏြးေႏြး

စေနခဲ့တာပါ..။

စည္ပင္ရဲနဲ႔

စက္မႈေက်ာင္းသား၂ေယာက္ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း အေ၀းေျပးဂိတ္မွာ ျပႆနာျဖစ္ရာက ေက်ာင္းသားေတြ အဖမ္းခံရ.. တကယ္
လြန္တာက

ရဲက

လြန္တာ..။

အဲဒီကိစၥ

ေျဖရွင္းရာမွ

အာဏာပိုင္ဘက္က

ေက်ာင္းသားေတြကို

မတရားသျဖင့္

ရိုက္ႏွက္တာမ်ိဳးရွိလို႔ ျပႆနာၾကီးသြားတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသားဆိုတာမ်ိဳးကလည္း မတရားသျဖင့္

ဆိုတာကို

ဘယ္လိုမွ

သည္းမခံႏိုင္တဲ့အျပင္

၈၈ရဲ႕

ေသြးကလည္း

ေအးေသးတာမဟုတ္ေလေတာ့

ျဖစ္ျပီေပါ့။

ရန္ကုန္မွာကေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ၂ရက္ ၃ရက္ကတည္းက ေက်ာင္းသားေတြက လွည္းတန္းမွာ စုေ၀းတာတို႔
ထိုင္သပိတ္ေမွာက္တာတို႔ စေနပါျပီ။ စစ္တပ္ကလည္း သူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း အင္အားသံုးျဖိဳခြဲျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို

ရွာေဖြဖမ္းဆီးတာေတြ ဆက္တိုက္ လုပ္ေနပါ ျပီ။ က်မကသာ နယ္ေက်ာင္းေရာက္ေနလို႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ
မသိေသးတာပါ။ ဒီဇင္ဘာ ၄ရက္ေန႔မွာေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ တကၠသိုလ္ဘက္မွာ အသံထြက္လာပါျပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ စာေတြ

ေ၀.. စာေတြကပ္..။ အဲဒီ ဒီဇင္ဘာ ၄ရက္ေန႔မွာပဲ က်မတို႔ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ဆရာဆရာမေတြကို အစည္းေ၀းေခၚျပီးး
ဂ်ဴတီခ်ဖို႔ေတြ ေက်ာင္းသား ထိန္းဖို႔ေတြ စီစဥ္ပါတယ္။ ဒီတပတ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ရန္ကုန္ မျပန္ရ.. ခရီးလည္း မထြက္ရ..
ေက်ာင္း၀န္းက်င္မွာပဲ
ေတြးမထားၾကပါဘူး။

ရွိေနၾကရမယ္တဲ့။

ဆရာဆရာမေတြကေတာ့

သိပ္မပူတတ္ၾကေတာ့ပါဘူး။

ဘာလုပ္မယ္လည္း

တကယ္ေတာ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ ရန္ကုန္နဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္က လႈပ္ရွားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ က်မတို႔

ေက်ာင္းေသးေသးေလးဆီ ေရာက္လာပါျပီ။ ဒီဇင္ဘာ ၅ရက္ေန႔ညမွာေတာ့ ေမွာင္အံု႔အံု႔ႏိုင္လွတဲ့ ဘားအံ ေကာလိပ္ဘက္ဆီက
ေၾကြးေက်ာ္သံေတြ

ၾကားလိုက္ရပါျပီ။

ျပန္လႊတ္ေပးေရး..

'ဒို႔အေရး'

ေက်ာင္းသားဆိုတာ

ဘာခံစားမႈမွမရွိဘူးလို႔

ေက်ာင္းသား

ေတြေပါ့..။

အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း
ထင္ထားခဲ့တဲ့

ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး

ဆိုတာကို..

က်မ

က်မရဲ႕

အခြင့္အေရး..

ဒီမိုကေရစီ

ၾကက္သီးေတြထျပီး

ေက်ာင္းသားစိတ္
ဘားအံက

ခံစားတတ္တာ

ရရွိေရး..

မ်က္ရည္လည္လာရျပန္ျပီ။

ရွိတာပါပဲလို႔

ကေလးေတြဟာလည္း

ပါပဲလား..။

ဖမ္းဆီးေက်ာင္းသားေတြ

ေတြးမိလို႔ေပါ့။
ေခတ္ရဲ႕

ေက်ာင္းဘက္က

ဘာပဲေျပာေျပာ..

ဘာမွ

မသိဘူး..

လိုအပ္ခ်က္ဆိုတာကို..

ဆရာတခ်ိဳ႕

ဆရာမေဆာင္ဆီ

လိုက္လာပါတယ္..။ က်မနဲ႔ အမၾကီးကို နာမည္တပ္ေခၚျပီး ဆရာၾကီးက ကေလးေတြ ထိန္းဖို႔ ေခၚခိုင္းလို႔တ.ဲ့ .။ အဲဒီအခ်ိန္
က်မတို႔က ေက်ာင္းထိပ္ေတာင္ ေရာက္ေနပါျပီ။ ေက်ာင္းထဲမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေဆာင္ဘက္ဆီက မီးေမွာင္ခ်ထားျပီး
အခ်ီအခ်ညီညီေအာ္သံေတြ..။

ခဏၾကာေတာ့ စစ္ကား ၂စီးနဲ႔ 'ပ၀တ' က အရာရွိဆိုသူေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႔က ေက်ာင္းထဲ

ခ်က္ခ်င္း မ၀င္ဘဲ ဆရာၾကီး.. အေဆာင္မွဴးေတြနဲ႔ ရွိေနတဲ့ ဆရာဆရာမေတြကို ေခၚပါတယ္။ ကေလးေတြကို ကိုယ့္ဘ ာသာ
ထိန္းရင္

သူတို႔

မ၀င္ပါဘူးလို႔

ညွိပါတယ္။

ဆရာၾကီး က

က်မတို႔

မ်က္ႏွာေတြကို

ၾကည့္ပါတယ္။

က်မတို႔ေရာ..

အေဆာင္မွႈးေတြေရာ ျပိဳင္တူ ကတိေပးပါတယ္။ ထိန္းပါ့မယ္.. ဗိုလ္မွဴးတို႔သာ ဘာမွမလုပ္ပါနဲ.႔ .ေပါ့။ တကယ္လည္း သူတို႔

ေက်ာင္း၀င္း အျပင္နားရွိေနတုန္း.. အေဆာင္မွဴးေတြက ကိုယ့္အေဆာင္ေတြေပၚ ကိုယ္တက္ျပီး ကေလးေတြကို ၀င္ထိန္း
ရပါတယ္။

မင္းတို႔

ေျပာခ်င္တာေျပာလိုက္ရျပီ..

သူတို႔လည္း

သိသြားျပီပဲ..

ေတာ္ၾကေတာ့..

ေတာ္ၾကာ

ဘာမွ

မလုပ္လိုက္ရေသးဘဲနဲ႔ အဖမ္းခံၾကရရင္ မတန္ဘူးေပါ့..။ ကေလးေတြကလည္း ထိန္းတာက သူတို႔ ဆရာဆရာမေတြဆိုေတာ့
စကား နားေထာင္ၾကပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ျငိမ္သြားၾကပါတယ္။

ေနာက္တေန႔ စေန တနဂၤေႏြေတြမွာေတာ့ က်မအပါအ၀င္ ေက်ာင္းက ဆရာဆရာမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
'ပ၀တ'က ေခၚေမးတာေတြ.. လာေတြ႔ျပီး စကားစျမည္ေျပာတာေတြ.. လုပ္ပါတယ္။ စိတ၀
္ င္စားစရာ ေကာင္းတာက က်မကို
စကားေျပာခ်ိန္မွာ က်မအိမ္မွာ ဘုရားစင္မရွိတာကိုပဲ အၾကာၾကီး ေသေသခ်ာခ်ာ ေမးေနတာပါ။ ေနာက္မွ သိတာက က်မကို

ကြန္ျမဴနစ္လို႔ စြပ္စြဲလို႔ရေအာင္ ေမးတာဆိုပဲ။ က်မကေတာ့ သူ ဘာရည္ရြယ္တာလဲဆိုတာ ရိပ္မိသလို ရွိတာနဲ႔ က်မက
ခရီးခဏခဏထြက္တာေၾကာင့္ေရာ.. ဘုရားစင္ထားရင္ တာ၀န္ၾကီးသလို ခံစားရလို႔ မထားတာလို႔ပဲ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္
သူက ဗုဒၶဘာသာကို ယံုသလား ဆိုတာမ်ိဳး ေမးလာတာမို႔ က်မက စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ သူ႔ကို သစၥာေလးပါးနဲ႔ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို

တမင္ စကားထဲ ထည့္ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ျပီးသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မက အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ သမားဂုဏ္ျပျပီး
ေျပာတာပါ။ အဲလိုနဲ႔ စေန တနဂၤေႏြမွာ ဘားအံေကာလိပ္က ျငိမ္သြားေပမဲ့ ရန္ကုန္နဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္.. မႏၱေလး တကၠသိုလ္
ေတြမွာေတာ့မျငိမ္ၾကေသးပါဘူးတဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ဒီဇင္ဘာ ၉ရက္ တနလၤာေန႔မွာေတာ့ 'ပ၀တ'က ျပည္နယ္မွဴး(ကရင္လူမ်ိဳးပါပဲ)က ေက်ာင္းကို လာျပီး
ေက်ာင္းသားေတြကို စကားေျပာပါတယ္။ သူေျပာေတာ့လည္း အျဖဴးသား ေပါ့..။ ပညာေရးကို ဘယ္လို ေကာင္းေအာင္

လုပ္ေပးေနပါတယ္ေပါ့..။ လိုတာေတြ ေျပာပါေပါ့..။ ကေလးေတြက ေလွာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ေအာ္လား ဟစ္လားလည္း

ျပန္လုပ္ၾကပါေသးတယ္။
ကိုယ္တိုင္ကကို

သူ

ျပန္သြားတဲ့အထိလည္း

မထင္ၾကေသးပါဘူး။

ဒါေပမဲ့

ေက်ာင္းေတြ

အဲဒီေန႔

ပိတ္ရျပန္ဦးမယ္လို႔

ေန႔လယ္မွာပဲ

က်မတို႔

ဆရာဆရာမေတြ

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ

ဆူပူမႈေၾကာင့္

တကၠသိုလ္ေတြ ရက္အကန္႔အသတ္မရွိ ပိတ္လိုက္တယ္.. ဆိုတဲ့ ေၾကျငာခ်က္ ထြက္လာပါေတာ့တ ယ္။ ႏွစ္ရက္အတြင္း
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအားလံုးကိုယ့္ရပ္ရြာဆီအေရာက္ျပန္ရမယ္တဲ့။
အာဏာရွင္ စစ္အစိုးရကေတာ့ သူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ မွန္သမွ်ကို

ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္တုန္းကမွ မလိုက္ေလ်ာဘဲ ေက်ာင္းသားေတြကို အဓိက အထိနာေစမယ့္ ေက်ာင္းေတြ ရက္ရွည္
ပိတ္ပစ္လိုကတ
္ ာမ်ိဳးေတြနဲ႔ပဲ တု႔ံျပန္လိုက္တာပါပဲ။ အဲဒီေန႔က ေယာက်္ားေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္ထိခိုက္ၾကပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြက ငိုၾကပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေက်ာင္းပိတ္ထားဦးမလဲ.. ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ျပီးေတာ့မွ
ဘယ္သူေတြကို

လိုက္ရွာ

လူငယ္ေတြအတြက္

ဖမ္းဆီးတာမ်ိဳးေတြ

အနာဂတ္ကို

ျမင္ရဖို႔အေရး

လုပ္ဦးမလဲဆိုတာကို
ေ၀းရျပန္ဦးေပါ့။

အားလံုး

ဒါဟာ

ေတြးမိေနၾကတဲ့

မွန္ကန္တဲ့

အခ်ိန္ေတြေပါ့..။

ေျဖရွင္းမႈလား..။

က်မကေတာ့

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ခါးခါးသီးသီး မုန္းတီးတာကိုပဲ နာနာက်င္က်င္ ခံစားေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အစမွာတုန္းက က်မကို အေပ်ာ္နဲ႔
ၾကိဳခဲ့တဲ့ ၉၆က ႏွစ္အဆံုးမွာေတာ့ က်မရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ပူျပင္း ေလာင္ျမိဳက္ေစခဲ့ပါတယ္။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၈)
ဒီလိုနဲ႔ ၉၆ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာက က်မအတြက္ေတာ့ ေအးစက္ေျခာက္ကပ္တဲ့ၾကားကပဲ ပူေလာင္ ျပင္းပ်ခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ
ေျခာက္ခ်ားေစပါတယ္။
ျမိဳင္ကေလး

အဲဒီရက္ေတြထဲ

ဘက္ကမ္းကို

အခ်ိန္ေတြေပါ့..။

ရွိမေနေတာ့တဲ့

အကူး

ဒီျမိဳ႕ေလးအတြက္

ေက်ာင္းၾကီးက

ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔ကိုေတာင္

သံလြင္ျမစ္ေပၚကေန

က်မမွာလည္း

အဓိပၸာယ္မဲ့တအ
ဲ့ ျပင္

စိတ္ထဲ

ဆို႔ဆို႔နစ္နစ္

ဘားအံဘက္ဆီ

တာ၀န္ရွိသလို

က်မစိတ္ေတြကိုလည္း

ခံစားရပါတယ္။

လွမ္းၾကည့္မိရင္ေတာင္

ခံစားေနမိခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခါ

ရန္ကုန္အျပန္

ငိုခ်င္ေနမိခဲ့တဲ့

စိတ္သက္သာရာ

ရရာရေၾကာင္း က်မ ၀တၳဳတပုဒ္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ၀တၳဳေရးေနခ်ိန္တေလွ်ာက္ တကယ့္ကို ေၾကေၾကကြဲက.ြဲ . ေရးေနခဲ့တာပါ။
ေရးလိုက္ မ်က္ရည္က်လိုက္ ပစ္ထားလိုက္န.ဲ႔ . မ်ားေသာအားျဖင့္ ခုလို ၀တၳဳရွည္စဆံုးမ်ိဳးကို တထိုင္တည္းေရးေလ့ရွိတဲ့ က်မ
ခု၀တၳဳေလးကို

ထံု႔ပိုင္းထံု႔ပိုင္းနဲ႔

ျပန္ေျပာင္းရမယ္လို႔

ေရးယူရပါတယ္။

ေျပာင္းေရႊ႔မိန္႔

၁၉၉၈

ထြက္လာပါတယ္။

ေမလမွာေတာ့

ဒီေတာ့မွပဲ

က်မတို႔

စိတ္ထဲ

အျပီးသတ္ႏိုင္ပါတယ္။့ "ေၾကေၾကကြဲကြဲ ခံ၀န္"... လို႔ နာမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အဲဒ၀
ီ တၳဳကို

မေဟသီပို႔ေတာ့

စိစစ္ေရးက

ဆရာဆရာမအားလံုး

တကယ္ကို

ပယ္ခ်လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္..

ထိခိုက္ျပီး

တျခား

ရန္ကုန္ကို
ဒီ၀တၳဳကို

မဂၢဇင္းကေန

ေခါင္းစဥ္တမ်ိဳး ေျပာင္းျပီး တင္ၾကည့္ေတာ့လည္း မလႊတ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ေခါက္သိမ္းထားလိုက္တာ ၂၀၀၅ က်မွပဲ စိစစ္ေရးက
က်ပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ေနာက္က 'ခံ၀န္'ဆိုတာကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ (အဲဒီ ၉၆နဲ႔ ၂၀၀၅ ၾကားထဲ စိစစ္ေရးကို
စိတ္နာနာနဲ႔ ဒီ၀တၳဳထဲက တခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းေတြကို တျခား၀တၳဳေတြထဲ ထည့္ထည့္ေရးေနတာနဲ႔ တခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္

ေတြဆို ထပ္ေတာင္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒ၀
ီ တၳဳေလးကို စြဲလန္းတာနဲ႔ပဲ ရသ၀တၳဳစဥ္စာအုပ္တစ္အုပ္အတြက္

ပင္နီစာအုပ္တိုက္ကို ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပင္နီစာအုပ္တိုက္က စာအုပ္အျပင္အဆင္ကို ေသခ်ာလုပ္တဲ့အတြက္ ဒီ၀တၳဳေလးရဲ႕
အခင္းအက်င္း အတင္အျပက က်မစိတ္ၾကိဳက္ရခဲ့တာလည္း တကယ့္ သေဘာက်စရာပါ....။
အဲဒ၀
ီ တၳဳေလးကို ၉၆ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ အမွတ္တရအျဖစ္ တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၉၇ နဲ႔
ပတ္သက္

လို႔လည္း

တာနဲ႔.................

ေရးစရာေတြ

ရွိေနေသးတာပါ။

ဒါေပမဲ့

ေလာေလာဆယ္..

ေၾကေၾကကြဲကြဲကို

ေပးဖတ္ခ်င္

ေၾကေၾကကြဲကြဲ
(တစ္)
ေတာင္ထိပ္မွာ တိုက္ခတ္ၿမဲေလက အခါမ်ားစြာကလိုပင္ ေအးျမၿမဲ... လန္းဆတ္ၿမဲ။
အဲဒီေတာင္ထိပ္မွာ အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္ရင္ေမာေနက် မိန္းမတေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ ခုခ်ိန္မွာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေႂကြးလုိ႔။

ဒီေနရာကေန မတ္မတ္ရပ္လုိ႔ ေအာက္ဘက္ ခတ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဆီးျမင္ရေသာ ၿမိဳ႕ကေလးကို သဲသဲက ြဲကြဲ မျမင္ႏိုင္ၿပီ။
ၿမိဳ႕ကေလးကို အေပၚစီးမွ အျပည့္အဝ ျမင္ႏိုင္ေသာ ဒီေတာင္ထိပ္ အစြန္းကေလးမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရပ္ရင္း
ေလအဟုန္ျဖင့္ အဝတ္တို႔ တျဖတ္ျဖတ္ လြင့္လွ်င္ သူမ ေပ်ာ္ရႊင္ေပ့ါပါးစြာ ရယ္ေမာေနက်။ အဲဒီအခါ... စိတ္ထဲမွာ

ေလဟုန္စီးေနရသည္ဟုပင္ ထင္ေသးတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို သူမက ေလဟုန္စီး ငွက္ကေလး တေကာင္ ျဖစ္သြားကာ
အလြတ္ရေနေသာ ၿမိဳ့ကေလး၏ ေနရာအႏွံ႔ကို ပ်ံဝဲၾကည့္ ႏိုင္ခဲ့တာ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရႏိုင္သည့္ သတိတရေတြပဲ
ျဖစ္ပါသည္။

ေဟာ... ဟိုးမွာ ေႁမြလိမ္ေႁမြေကာက္ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္း။ (သူမႏွင့္ေမာင္ အပါအဝင္ ခ်စ္သူမ်ားကို ဖမ္းစားေနက် ကုန္းတက္
ကုန္းဆင္းမ်ားႏွင.့္ .....)
ဟိုေနရာကေလးက စိုက္ပ်ဳိးေရးေက်ာင္းပိုင္ လယ္ကြင္းေတြေပါ့။ မညီမညာေျမသားေတြေၾကာင့္ စက္ဘီး

ျဖတ္နင္းသြားတဲ့အခါ ဒုတ္ဒုတ္ခုန္လို႔။ စက္ဘီးမစီးတတ္ေသာ သူမက ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ေမာင့္ပုခုံးကို
အားကုန္ဆုပ္ဆုပ္ထားရတဲ့ ရင္ခုန္သံကိုပင္ ျပန္ၾကားရေသးသည္။

ၾကည့္စမ္း..... ဟိုမွာ ၿမိဳ႕ထဲကို ျပည္ေထာင္စု ရပ္ကြက္ကေန သြယ္လာတဲ့ လမ္းကေလး.... ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ ထုံးစံအတိုင္း
ကုန္းတက္ေတြဆို လူကို စက္ဘီးကစီး၊ ကုန္းဆင္းဆို စက္ဘီးရဲ့ အရွိန္နဲ႔ ေျပးဆင္းလုိ႔ တေမာေမာႏွင့္ပင္
ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရဖူးသည္။

ကန္သာယာႏွင့္ ေဆးရုံတဝိုက္မွာရွိေသာ လမ္းဆြယ္ေလးေတြကေတာ့ သူမကို အဖမ္းစားခဲ့ဆုံးပင္။ သူမကို
မိန္းေမာရူးသြပ္သြားေစခဲ့ေသာ တရားခံေတြထဲမွာ ထိုေနရာေလးေတြကလည္း က်ိန္းေသ ပါ၏။

ေတြ႔လား.... ေျမနီလမ္းကေလးေတြ။ ေရကန္က်ယ္က်ယ္ေတြကို ဘယ္ညာၿခံရံလ.ို႔ .. ၾကာေတြလည္း ပြင့္ၾကသည္။
ဒါ့ထက္ပို၍ သက္ဝင္ျပည့္စုံမည့္ ရႈခင္းပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ ဘယ္မွာမွ မရႏိုင္ေတာ့။

ထန္းပင္ေတြ၊ အုန္းပင္ေတြ၊ ကုကၠဳိပင္အုပ္ႀကီးေတြေၾကာင့္ စိမ္းရိပ္ေနေသာ ေဟာသည္ ကမ္းနားကေလး ကလည္း
ေဆာက္တည္ရာမရခဲ့ဖူးသည့္ မိန္းမတေယာက္၏စိတ္တို႔ကို ၿငိမ္ဝပ္ သြားေစခဲ့ဖူးသည္။ သံလြင္ျမစ္ကို

ျဖတ္တိုက္လာသည့္ ေလညႇီညႇီစိမ္းစိမ္းကို ရွဴရွိဳက္ရင္း ေအးရိပ္ခိုခဲ့ဖူးသည္။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုေသာ စိတ္ေဝဒနာျဖင့္
ကမ္းနဖူးမွာ ရပ္ရင္း ျမစ္ေရညဳိညဳိထဲ ငုံ႔ၾကည့္မိစဥ္မွာ ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းသန္သန္ထဲ ထင္းတုံးေတြ ခက္ခဲတႀကီး
လုိက္ဆယ္ေနသည့္ ကေလးတစုကို အျမင္မွာ....“အသက္တာ”ရဲ့တန္ဖိုးကို သတိဝင္သြားခဲ့ရဖူးသည္။
အဲဒီေန႔ရက္ေတြတုန္းက ၿမိဳ႕ကေလးဆီကို ေရာက္စ... ဒဏ္ရာအနာတရ ပလပြႏွင့္ မိန္းမ သည္ သူမရဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို
ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ ရင္ခြင္ထက
ဲ ေန တေမ့တေလ်ာ့.... ျဖတ္ခ.ဲ့ .. လြယ္လြယ္ ငိုခဲ့.... ၿပီးေတာ့ လြယ္လြယ္ ေပ်ာ္ခဲ့တာ...
ရက္မ်ားစြာ......။
တကယ္ေတာ့ သူမကိုက ....ၿမိဳ့ကေလးကို.... အသုံးခ်ခဲ့တာေလ။
တခါတေလမ်ား သူ႔ရင္ခြင္ဆီကေန သူႏွင့္ အလြန္နီးသည့္ နယ္ျခားေဒသၿမိဳ႕ကေလးမ်ားဆီအထိပင္ ေျခဆန္႔လုိ႔
သူမက ပ်ံဝဲခဲ့ေသးတာ....။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ရဲ့ေျဖရာတဲ့ေလ။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ လိုသလုိ ပ်ံဝဲခြင့္ရခဲ့တာ.... သုံးႏွစ.္ .... တဲ့။
သူမစိတ္ထဲမွာေတာ့ နာရီပိုင္းေလာက္သာ ၾကာခဲ့သည္ဟု ထင္သည္။
ခုေတာ့ျဖင့္သူ႔ကိုထားခဲ့ရေတာ့မည္။

သူနဲ႔ေဝးရာ....ဇာတိေျမဆီကိုသူမျပန္ရေတာ့မည္။
“ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင”့္ တဲ့။

အဲဒီ အမိန္႔စာေလးက သူမကို မီးလွ်ံလုိပဲ ပူေလာင္ေစလွသည္။
ခုခ်ိန္က်မွေတာ့ သူ႔ေျခရင္းမွာ ဒူးေထာက္ငိုေႂကြးရုံကလြဲ၍ သူမအတြက္ အခြင့္အေရး တစုံတရာ မရွိေတာ့ပါ။

“က်မကို ခြင့္လႊတ္ပါ” ဆိုရုံမွ်ႏွင့္ေတာ့ မလုံေလာက္ေတာ့ၿပီ။ သို႔ေပမဲ့ သူမ ေတာင္းပန္ခ်င္လွပါသည္။

ထိုမိန္းမက ေတာင္ထိပ္ရဲ့ အဖ်ားေလးမွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လုိက္သည္။ ၿမိဳ့ကေလးကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့
မႈန္းဝါးလုိ႔ေန၏။ ေလတိုးသံမွအပ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဝန္းက်င္မွာ သူမ ရႈိက္ငင္သံကသာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္
ရွိေနသည္ထင္၏။ သူမက ကိုယ္ကို ေလ်ာ့ခ်ပ်ပ္ဝပ္ကာ ေျမျပင္ကို နဖူးႏွင့္ ထိကပ္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ သူရူးတေယာက္
လုိ ထိပ္လန္႔တၾကားႏိုင္စြာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ေမွ်ာ္ တုိင္တည္သလုိ.......

“က်မကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ က်မရဲ့ အသည္းႏွလုံးေတြ ဒီအရပ္မွာပဲ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ ဆိုတာကို က်မ သစၥာ ဆိုပါတယ္။

အဲဒီ မွန္တဲ့သစၥာေၾကာင့္ ၿမိဳ့ကေလးက က်မကို ခြင့္လႊတ္ႏုင
ိ ္ပါေစ”
ဟု တုန္တုန္ယင္ယင္ ေရရြတ္လုိက္ေလသည္။

အတၱႀကီးသည့္ ထိုမိန္းမက ဘဝထဲမွာပင္ မခံစားခ်င္ေသာ ကာလေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဆိုလွ်င္ မည္မွ်ပင္
အေရးႀကီးပါေစ တမင္ေမ့ခ်န္ထားပစ္ခဲ့တတ္သူပဲ ျဖစ္သည္။ ခုလည္း ၿမိဳ႕ကေလးကို ခြဲခ်န္ထားခဲ့ရေတာ့မည့္

ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ ညေနေလးမွာ ထိုမိန္းမက မိမိ ႏွလုံးသည္းပြတ္ တည္ေနရာကေလးကိုပင္ ေက်ာခိုင္း ေမ့ေလ်ာ့ဖို႔
ႀကိဳးစားခဲ့တာ။ သူမ၏ ဒယိမ္းဒယိိုင္ေျခလွမ္းတို႔က အိမ္အျပန္ အေဆာင္ဝင္းဆီ ဦးတည္.........။
သို႔ေပမဲ့ ေတာင္ထိပ္ဆီမွာ က်န္ခဲ့ၿပီဟု သူမ မွတ္ထင္ခဲ့မိသည့္ .....

‘က်မကို ခြင့္လႊတ္ပါ.... က်မရဲ့ အသည္းႏွလုံးေတြ ဒီအရပ္မွာပဲ က်န္ခဲ့ၿပီဆိုတာကို က်မ သစၥာ

ဆိုပါတယ္...... အဲဒီ မွန္တဲ့ သစၥာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ကေလးက က်မကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါေစ..’

ဟူေသာ သူမ၏ ငိုေႂကြးတိုင္တည္သံက ညေနေလေျပႏွင့္အတူ ေမ်ာလြင့္ကာ ေတာင္ နံရံေေတြကို ရိုက္ခတ္၊

တဖန္ ပဲ့တင္ျပန္ကာ သူမထံကို လိပ္ျပာေတြအျဖစ္ အုပ္ဖြဲ႔ပ်ံလာၾက၏။ ၿပီးေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာဆီ.... အဓမၼ တိုးဝင္....
ေရွာင္တိမ္း ဖယ္ရွားမရ....။
အို.... လိပ္ျပာမဲမဲေတြ.... အျဖဴလြလြေလးတေကာင္တေလမ်ား ပါလုိပါျငားျဖင့္ သူမ ရိႈက္ငင္ ေမာပန္းရွာဆဲ....
ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္လိပ္ျပာေလးတေကာင္က လွစ္ကနဲ ပ်ံေျပးေလသည္။ တကယ္မွာ လိပ္ျပာေလးက သူမကို
ဖမ္းေခၚသြားခဲ့တာ။ လိပ္ျပာေလး ပ်ံသန္းရာ ေနာက္ကိုပင္ ပယ္ျငင္းမရဘဲ သူမ လုိက္ပါသြားခဲ့ရတာ....
လိပ္ျပာကေလးက သူမကို ေမ့ထား မရႏိုင္သည့္ဘဝကေလးတခုထဲကိုတြန္းပို႔ခဲ့ေလသည္။

ေဟာ... ဟိုေရွ႕မွာ စကၠဴပန္းရုံ ေရာင္စုံခင္းေတြ၊ တရုတ္စကားပင္ပ်ဳိေတြ၊ ကံ့ေကာ္ေတြ ေဝေနတဲ့ ၿခံဝိုင္း
ကေလးေလ.....။ (ထိုဝင္းကေလးသည္ သူမ ေမ့ေလ်ာ့ အထားခ်င္ဆုံး ေနရာ၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူမ အစြဲလန္းဆုံး
ေနရာ။ သူမ ထြက္အေျပးခ်င္ဆုံးဘ၀၊ တခ်ိန္ တည္းမွာ ဘယ္လုိမွ ခ်န္ထား ေမ့ေလ်ာ့ထြက္ေျပးမရေသာ ဘဝ။
ထိုေနရာကေလးသည္ သူမ၏ အျဖစ္အားလုံးတို႔ သိုေလွာင္ရာ ႏွလုံးသည္းပြတ္ျဖစ္သလုိ ၿမိဳ႕ကေလး၏

အသည္းႏွလုံးကဲ့သို႔လည္း အေရးပါေလသည္။) တရုတ္စကားပြင့္ေတြက တဖြဲဖြဲေႂကြလုိ႔။ ကံ့ေကာ္ေတြကလည္း

သူမေရာက္ခါစကလုိ ပင္ညြန္႔ေတြ နီလို႔။ စကၠဴပန္းေတြကလည္း သိပ္သိပ္ေဝလုိ႔။ ခုေတာ့ တံခါးပိတ္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့
စာသင္ခန္းေတြ.....။
ဟင့္အင္း....။

သူမ မ်က္ေစ့စုံမွိတ္ ျငင္းဆန္ေတာ့ သူမ ပါးျပင္မွာ လိပ္ျပာကေလး လာနား၏။ ၿပီးေတာ့ “ဒီလုိ ထြက္ေျပးလို႔
မလြတ္ပါဘူး” ဟု တိုးတိုးဆိုသည္။
ဟင့္အင္း.....ဟင့္အင္း......။

ႏွလုံးတို႔ နာက်င္လာကာ စိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်ေျဖလႊတ္လိုက္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္က သူမရဲ့ ရုံးခန္းေလးေရွ႕ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ
ပုံက်သြားခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ထပ္မံ ဒူးေထာက္ရျပန္တာပါပဲ။ ဒီေနရာေလးမွာ ဆိုရင္ေတာ့ သူမသည္
အသနားခံစာ တင္သြင္း၍ပင္ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အျပစ္ႀကီးေလးသည့္ တရားခံ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။

ေလေျပေလးတေဝွ႔မွာ ကံ့ေကာ္ရြက္ႏုရနံ႔ စိမ္းစိမ္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ေလးကို ရႈရက
ႈိ ္လုိက္ရသည္။ ဟင့္အင္း.... အဲဒါကိုလည္း
ေမ့ပါရေစ။ ႏွလုံးသားတို႔ ခုန္ထြက္မတတ္ ဆတ္ဆတ္ခါသည္ ထင္၏။ မ်က္ေစ့တို႔ကို မဖြင့္ရဲစြာ

တင္းတင္းပိတ္ထားဆဲ.... ကံ့ေကာ္ပန္းရနံ႕၊ သရက္ရြက္ႏုနံ႕၊ တရုတ္စကားရနံ႕ အဲဒါေတြကိုေတာ့ စုံမွိတ္
ျငင္းဆန္မရဘဲ ရွိေလသည္။
ေဟာ.....
ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတြ....မုန္႔ေတြလုစားၾက....
စကၠဴျမားေတြနဲ႔.....စကားသံဝဲဝဲေလးေတြ....
ေဟာ.....

စက္ဘီးအစီးေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ ဘဲလ္သံခ်ဳိခ်ဳိေလးေတြ.....
တစီးနဲတ
႔ စီး တြန္းတိုက္ၾကေတာ့မလိ.ု ... စီရီလ.ုိ႔ ...
ေဟာ....

ေယာက္်ားေလးအေဆာင္ေရွ႕ ေျမကြက္လပ္ဆီက
ေဘာပြဲအားေပးသံေတြ...
ေဟာ.....

ခန္းမ“ႏွစ္”ဆီကဂစ္တာႀကိဳးညႇိသံေတြ.... မိုက္ခရိုဖုန္းစမ္းသံေတြ.....
ေဟာ.....

မိန္းကေလးေဆာင္ေရွ႕မွာ ဂစ္တာသီခ်င္းသံသဲ့သဲ့....
မင္းပန္ဖုိ႔ရည္စူး ပန္းခူးခဲ့ၿပီတဲ့။

ရွက္ၿပဳံးေလးေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးတခ်ဳိ႕ရဲ့ေခါင္းမ ာွ ကံ့ေကာ္ေတြ ေဝလုိ႔။

‘လဂြန္းအိမ’္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကိုသာ သင္ရေပမဲ့ “မင္းတို႔ လဂြန္းအိမ္နဲ႔အတူ ရာဇာဓိရာဇ္ကို သိရမယ္....

ဘုရင္မင္းေခါင္ကို သိရမယ္... သူရဲေကာင္းဆိုတာကို သိရမယ္.... စစ္ရဲ့ အက်ဳိးအျပစ္ေတြကို သိရမယ္” တဲ့။ ဒါက
ခန္းမ ‘တစ္’ဆီက... သူမရဲ့ (တခ်ိန္က) စာသင္သံ။

ခုေတာ့ျဖင့္... အားလုံးကို ခ်န္ထားခဲ့ရၿပီ။ ဘာတခုမွ ေပးေခ်ခြင့္ မရွိေတာ့ၿပီ။ လိပ္ျပာ ကေလးက လူးလူးလွိမ့္လွိမ့္။
က်မကို ခြင့္လႊတ္ပါ။
(ႏွစ)္

လြန္ခဲ့တဲ့သုံးႏွစ္မွာ.....

အသည္းကြဲေန႔ရက္ေတြထဲ လူးလိွမ့္ေနရတဲ့ မိန္းမတေယာက္ဟာ သူမရဲ့ ထြက္ေပါက္ (ဒါမွမဟုတ)္ ေခတၱ
နားခိုရာအျဖစ္ (ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို ေက်ာခုိင္းဖိ)ု႔ ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ကို ေရြးခ်ယ္ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ... ေဟာဒီ ၿမိဳ႕ကေလးေပါ့။
အဲဒီ ၿမိဳ႕ကေလးဆီကို တခါမွ မေရာက္ဖူးပါဘဲနဲ႔ အဲဒီမိန္းမက ယုံယုံၾကည္ၾကည္ ေက်ေက်နပ္နပ္ နဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ။
သူမဘဝကို ေဆးကုရင္း အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးကိုပါ ရွင္သန္ဖြ႔ံၿဖိဳးေအာင္ စိုက္ပ်ဳိးမယ္တဲ့ေလ။
အဲဒီတုန္းက အညိဳေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ၿမိဳ႕ကေလးကို သူမက ေျမၾသဇာေကၽြးခ်င္ခဲ့... ေပါင္းတင္ ေပးခ်င္ခ.ဲ့ ...

ေရေလာင္း၊ ပိုးသတ္၊ ပ်ဳိးေထာင္ေပးခ်င္ခ.ဲ့ ....။ သူမရဲ့ ပန္း မ်ားစြာကို ပြင့္ဖူးေစ ခဲ့တဲ့ လက္ေတြအားကိုး နဲ႔ေပါ့။
အဲဒီၿမိဳ႕ကေလး စိမ္းလန္းေဝဆာဖို႔၊ ေနသာဖို႔၊ မိုးေကာင္းဖိ႔၊ု ေလေျပေလညႇင္းေတြ ေမႊးပ်ံ႕ဖို႔အတြက္ဆိုရင္
ကိုယ့္ႏွလုံးသားကိုပါ ခ်ေကၽြးခ်င္ခဲ့တဲ့ မိန္းမေပါ့။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ၿမိဳ႕ကေလးကသာ သူမကို ေထြးေပြ႕ႏွစ္သိမ့္ ခဲ့ရေလသည္။
နံနက္ခင္းဆိုတာနဲ႔ ထင္းကနဲ လင္းျပက္ဆူညံသြားတတ္တဲ့ အဲဒီၿမိဳ႕ပူပူကေလးမွာ သူမရဲ့ ေအးခဲခဲ့ေသြးေတြက
ျပန္ေႏြးခဲ့သည္။ အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးမွာ ကေလးေတြကို စာသင္ရင္း ... ၿမိဳ႕ျပယႏၱရား၊ လူမႈယႏၱရား၊

စနစ္ယႏၱရားဆိုတာေတြကို ပို႔ခ်ရင္း ၿမိဳ႕ေလးရဲ့ တိမ္းမူးဖြယ္ ညႇင္းည့ံေသာ ေလေျပေသြးထဲမွာ သူမ

လူးလိမ့္ေမ်ာပါေနခဲ့သည္။ “ေက်ာင္းဆရာမ တေယာက္ရဲ့ တာဝန္ဟာ စာသင္ရုံမဟုတ္၊ ဘဝေတြကုိပါ သင္ေပးရမယ္”
ဟု ေႂကြးေၾကာ္ ရင္းႏွင့္ပင္ သင္ေပးလုိ႔မရေသာ ဘ၀ေတြကို ႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရတာ။ သူမ ျငင္းဆန္ဖ.ို႔ ... တိုက္တြန္းဖို႔
မတတ္သာခဲ့။ စပါးစိုက္ရင္း ေက်ာင္းတက္၊ အေဝးေျပးကားေမာင္းရင္း ေက်ာင္းတက္၊ အထည္ဆိုင္ထြက္ရင္း
ေက်ာင္းတက္။ အဲဒီနယ္စပ္ မက်တက် ၿမိဳ႕ကေလး က သူမထက္ပင္ ဘဝဆိုတာ ဘာလဲဟု သူမရဲ့ ကေလးေတြက
ျပန္သင္ေပးႏိုင္ခဲ့တာ....။ သူမကိုယ္တိုင္ ဒါကိုပဲ လက္ခံေနရၿပီ။

အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးမွာ မနက္ခင္း အလင္းေရာင္လာသည္ႏွင့္ အလုပ္ခြင္စဝင္ၾက၊ အလုပ္ကလည္း ပုံသ႑ာန္မ်ဳိးစုံ၊
အမ်ဳိးအစားေပါင္းစုံ။ ညေနခင္းးက်ေတာ့ အပန္းေျဖၾက၊ ညက်ေတာ့ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္.... ဒါမွမဟုတ္
ဗြီဒီယိုရုံပြဲေတြၾကည့္။ ေဟာ.... အလုပ္နားရက္ က်ေတာ့ အသက္ႀကီးသူ တခ်ဳိ႕က ဘုရားပုထိုး၊

ေက်ာင္းသခၤန္းသြား..... လူငယ္တခ်ဳိ႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္၊ အလည္အပတ္ထြက္ၾက၊ တခ်ဳိ႕ေသာ
လူႀကီးလူငယ္ေတြက တစုံတရာကုိ သုံးလုိ႔ မူးယစ္ရီေဝၾက။ ရင္နာစရာေကာင္းတာတခုက ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့
ညေနခင္းတိုင္းဟာ ထန္းရည္နံ႔၊ အရက္ျဖဴနံ႔ေတြ စိုရႊဲေနတတ္တာပဲျဖစ္သည္။

စာသင္ခန္းထဲမွာ သူမက ‘တေယာက္ကအစ တရာ’ ဆိုသည့္ အင္အားသေဘာကို ယုံၾကည္စြာ စာသင္ခန္းထဲမွာ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းေျပာ၊ ရာဇာဓိရာဇ္ အေၾကာင္းေျပာ၊ အေနာ္ရထာနဲ႔ က်န္စစ္သား အေၾကာင္းေျပာ၊ ဂ်ဳိေဆရီေဇာ္

အေၾကာင္းေျပာ၊ ျပင္သစ္ သူရဲေကာင္းမေလး ဂ်ဳံးအေၾကာင္းေျပာ၊ ဘိုးရာဇာအေၾကာင္းေျပာ၊ မဟတၱမဂႏၶီ အေၾကာင္း
ေျပာ.....ေျပာ....ေျပာ....။
သူမစိတ္ထဲမွာေတာ့ ပ်ဳိးခင္းေတြကို ေပါင္းလုိက္၊ ေျမၾသဇာေကၽြး ေပးေနရသလို ႏွစ္သိမ့္ ၾကည္ႏူးလုိ႔။
သို႔ေပမဲ့ သူမရဲ့ ေျမၾသဇာေတြကပဲ အဆမတန္ျဖစ္ေလသလား၊ အခ်ိန္ပဲ မတန္ေလသလား၊ သူမရဲ့ ပ်ဳိးပင္ေလး ေတြက
ေခါင္းေတာင္ လန္းစြင့္မလာၾကပါ။ ထိုစဥ္က စိတ္ဓါတ္က်ခဲ့တာ ခုထိ သတိရေနမိေသးသည္။ ထိုအခါ

စိတ္က်က်ထဲမွာ ဗိုက္ဆာတာကပင္ ပိုဆိုးလာသည္ ထင္၏။ ကိုယ္တိုင္လက္ပန္းက်၊ စားဝတ္ေနေရးထဲ အလဲလဲ
အၿပိဳၿပိဳ။ သည္လုိႏွင့္ ကိုယ္တုိင္ပင္ ေငြသာပဓါနဟု ထင္ေယာင္လာသည္။ ရင္ထဲမွာ အဆမတန္ ေမာဟိုက္ ပင္ပန္း
ႏြမ္းနယ္......။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာပဲေပါ့။ အင္မတန္ စိတ္ကူးယဥ္ေသာ သူမက ခုိလႈံခ်င္စဖြယ္ေသာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ ရင္ခြင္ကို
အသုံးခ်ခဲ့တာ။
သူ႔ရရ
ဲ့ င္ခြင္ထဲမွာ.......
ညေနေတြမွာ ကမ္းနားစပ္ ကုကၠဳိပင္ေတြ ေအာက္မွာ ဟိုးေဝးေဝးဆီက ေတာင္ညဳိတန္း ေတြဆီ ေငးေမာရင္း
အလြမ္းေတြကို ေဆးေၾကာ.......။

ပူျပင္းေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ ဘဝကို ျမစ္ေရေအးေအးေလးနဲ႔ စိမ္ေဆး။ ၿမိဳ႕ကေလးကို ေပြ႕ပိုက္ထားတဲ့ ေတာင္ေတြရဲ့
အရိပ္မွာ နာက်င္ေၾကမြတဲ့ ႏွလုံးသားကုိ ျမႇဳပ္ႏ.ွံ ...။ တကယ္ကို အနာေတြ သက္သာရာရသည္ ထင္၏။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ၿမိဳ႕ကေလးက တကယ့္ကိုပဲ ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္နဲ႔ သူမကို ေထြးပိုက္ခဲ့တာ ေသခ်ာလွပါသည္။
အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးဟာ ေမွာ္ေအာင္တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးဟုလည္း သူမက ယုံသည္။ ၾကည့္ေလ.... ကုန္းတက္ကုန္းဆင္း

လမ္းကေလးေတြကို ေျခဖဝါးနဲ႔ နင္းရင္း အဲဒီ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ ေသြးသား ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြနဲ႔ သူမ ေသြးနီးခဲ့တာ.....
တသားတည္းက်လုိ႔။ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးႏွင့္ ထပ္တူ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။
ဘဝဆိုတာ

တိုတိုေလးမုိ႔

ငွက္ကေလးေတြလုိ
ေပ်ာ္ၾကစို႔

ဆိုေသာ ကဗ်ာေလးပါသည့္ ပို႔စ္ကဒ္တခု သူမထံမွာ ငယ္ငယ္က ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ခုေတာ့ အဲဒီ ကဗ်ာကို

ေကာင္းေကာင္း ေထာက္ခံေသာ လူေတြရွိရာ ၿမိဳ႕ကေလးကို သူမ လက္ေတြ႔ ေရာက္ဖူးခဲ့ၿပီ။ သူမက အင္မတန္
ထိလြယ္ ရွလြယ္ ငိုလြယ္ ရယ္လြယ္သူ......။
ၿမိဳ႕ကေလးကေတာ့ျဖင့္ နာခဲ၊ ငိုခဲလွသည္။ ၿမိဳ႕ျပမွာ ၾကားရေလ့ရွိေသာ ညည္းညဴသံ၊ ညည္းတြားသံေတြကို
ၿမိဳ႕ကေလးမွာေတာ့ ၾကားရခဲမည္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဒဏ္ရာရ ၾကပုံခ်င္း အတူတူ။

“ဘာမွ မထူးဘူး ဆရာမ... နာလွခ်ည္ရဲ့လို႔ ေအာ္ေနေတာ့လည္း ဆြဲထူမယ့္လူမွ မရွိဘဲ။ ဒီေတာ့
ေအာ္ေနမယ့္အစား ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကုန္းထရမွာပဲ။ ထ မရေတာ့လည္း လွဲအိပ္ေနလုိက္ရုံေပါ့”

ဟူေသာ ကေလးတေယာက္ရဲ့ တုံ႔ျပန္စကားအၾကားမွာ သူမ မ်က္ရည္က်ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ ဒါျဖင့္ သူမက

ဆြဲထူမည့္ သူလား၊ လဲက်ေနသူေတြက အမ်ားႀကီး။ ၿပီးေတာ့.... ဆြဲကူ ထူမည့္ သူမကိုယ္တုိင္က အင္အားခ်ိနဲ႔ေနသူ။
ယိုင္လဲက်လုမွ် တဲတဲေလး....။
“စာဖတ္ၾကစမ္းပါကြယ္... မင္းတို႔အရြယ္ေလာက္မွာ ဘယ္ေ လာက္မွ မဖတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ လက္လွမ္းမီ

သေလာက္ ဗဟုသုတ ရမယ့္စာအုပ္ေတြ ရွာဖတ္ၾကပါ.....”

ထိုမွ် အားေပးရုံေလာက္ေတာ့ သူမ တတ္ႏိုင္ပါသည္။ ကေလးေတြရဲ့ မ်က္လုံးတို႔ ေတာက္ေျပာင္လာ၏။
“လြမ္းေမာဖြယ္ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား”၊ “ဓါးေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္”၊

“ေယာနသံစင္ေရာ္” တိ.ု႔ ....။ သူမပင္ စကားမဆုံးေသး ကေလးေတြ ဆူညံဆူညံျဖစ္လာသည္။
“ဘယ္ဆိုင္မွာ ရွာရမလဲ ဆရာမ”

ဟုတ္ပါရဲ့။ ထိုၿမဳိ႕ေလးမွာ စာအုပ္ဆိုင္ ေကာင္းေကာင္း မရွိေပ။ ဒါျဖင့္ သူမက ရွာေပးရင္ေကာ....။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေထာင္ေက်ာ္အတြက္ သူမက စာအုပ္ ဘယ္ႏွအုပ္ ေပးႏိုင္မွာလဲ။

“မင္းတို႕အသက္ ႏွစဆ
္ ယ္ေက်ာ္ၾကၿပီ။ တကၠသိုလ္ ပညာသင္ေနၾကတာ။ တကၠသိုလ္ ပညာေရး စနစ္ဟာ

ဆရာဆရာမ သင္ေပးသမွ်ကိုပဲ လက္ခံယူဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ပိုက်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ ရွာေဖြေလ့လာ
ၾကရတာ”

ကေလးေတြက မ်က္လံုးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတြႏွင့္။ သူတို႔က မွတ္စုေပးလ်င္ေတာ့ တက္တက္ ႂကြႂကြ ကူးခ်င္ၾက၏။
Lecture (လက္ခ်ာ) သေဘာကိုမွ နားမလည္ႏိုင္ၾက။ ၿပီးေတာ့ စာတစ္ပုဒ္ သင္တိုင္း တက္ညီလက္ညီျဖင့္....

“ဒီအပုဒ္က စာေမးပြဲအတြက္ အေရးႀကီးလားဆရာမ” ဟု ေမးတတ္ၾကသည္။ ဒါပဲေလ... သူတို႔ရဲ႕ ရပ္တည္မႈ။
အဲဒီလိႈင္းေတြကို သူမ ခက္ခက္ခဲခဲ ကူးခတ္ေက်ာ္ျဖတ္ရ၏။ ကူေဖာ္ အားေပးေေဖာ္္ မရိွ။ ၾကာေတာ့လည္း
လက္ပန္းက်ခ်င္ၿပီ။

ညေန ညေနေတြမွာေတာ့ သူမရဲ႕ တင္းအားေတြ ေလ်ာ့ေျပႏိုင္၏။ ေကာင္ေလးေတြက ဂစ္တာကိုယ္စီႏွင့္
ေက်ာင္း၀င္းစပ္ ကံ့ေကာ္ပင္ရိပ္မွာ....။ ေကာင္မေလးေတြက မလွမ္းမကမ္းေတြမွာ ၀ိုင္းဖြဲ႕ထိုင္လ.ို႔ ...
အေဆာင္မပိတ္ခင္ ေျခာက္နာရီထိ.... ေနအ၀င္ကို ေစာင့္ႀကဳိေနၾကသလိ.ု ..။
“ပန္းခရမ္းျပာ ေဗဒါေလး ကမ္းစပ္နားမွာ ၿငိတြယ္

လမ္းတံတားျဖဴ ေနရာေလး ေတးသံလႊမ္းေစကြယ္

ၿငိမ္းေအးရာ ေဖြရွာရင္း မိန္းေမာေငးကာၾကည့္ေန
ပိန္းပိတ္ေအာင္ မေမွာင္ခင္ေလး ဆည္းဆာအလွျဖာေ၀”
ေကာင္ေလးေတြ ၿပဳိင္တူေအာ္ဆ.ို ... ေကာင္းမေလးေတြက တီးတိုးလိုက္ညည္း။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီ

တံတားျဖဴ အင္းလ်ားကမ္းပါးစပ္ကို သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕တေလသာ ေရာက္ဖူးၾကမည္ထင္၏။ တကၠသိုလ္

ပရိ၀ုဏ္ဆိုတာက ဒီၿမဳိ႕ကေလးဆီမွာေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ ေလးငါးေဆာင္ႏွင့္ သံုးဧကခန္႔သာ က်ယ္၀န္းေသာ ‘၀င္း’
တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ထိုေကာလိပ္ကေလးကို ေရာက္စက သူမ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ေသးသည္။

ဒါထက္ ပိုက်ယ္၀န္းဖို႔ပဲလိုမည္။ အေဆာက္အဦး ေကာင္းေကာင္းေတြ မရိွလွ်င္ေနပါေစ.... သစ္ရိပ္ ၀ါးရိပ္

ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ဆ.ို ... ထိုေက်ာင္းကေလးက သူမ ၾကားဖူးသည့္ တဂိုးရဲ႕ ရွႏၱိနိေကတန္လို ျဖစ္လာႏိုင္တယ္.....
သူမရဲ႕ တပည့္ေလးေတြကေတာ့ သူတုိ႔ေနရာေလးမွာ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ဘာကိုမွလည္း ပိုမမက္ေမာၾက။

အေဆာင္ထမင္းဟင္း မေကာင္းလည္း ရယ္စရာလုပ္ပစ္္ၾကသူေလးေတြပါ။ ေန႔လယ္ဗိုက္ဆာေတာ့ လက္ဖက္ရည္
ေသာက္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ စိမ္ၾက၏။

“ဗိုက္ဆာတဲ့အခ်ိန္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္ အေတာ္ပဲဆရာမရဲ႕ ရင္ခံၿပီး ဗိုက္ျပည့္သြားေရာ”
သူတို႔နည္းႏွင့္သူတို႔ ေလာကဓံကိုလည္း ရင္ဆိုင္တက္ၾကေလသည္။ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ရေသာ
အရည္အခ်င္း မ်ားလဲ....။ သိုႏွင့္ပင္ သူမပါ ကေလးေတြႏွင့္ တသားတည္း က်စျပဳလာကာ အရာရာကို ေရာင့္ရဲ
ရင္ဆိုင္ တတ္လာတာ။

ဒါဟာ.... အညံ့ပဲ.... အ႐ႈံးတစ္မ်ဳိးပဲဟု ေတြးမိသည့္ၾကားကပင္ သူမက အဲဒီေရစီးေၾကာင္းထဲ ေမႇ်ာလိုက္ခ်င္
လာခဲ့တာ။
စာသင္ခန္းထဲမွာ မွတ္စုကိုသာ လုိခ်င္ေသာ ကေလးေတြမ်ားေသာ္လည္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾက လွ်င္ေတာ့ျဖင့္
သူမရဲ့ ကေလးေတြက သူမေျပာသမွ် ၿမိဳ႕ျပအနာဂတ္ေတြ၊ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ၊ ဖြ႔ံၿဖိဳးျခင္းႏွင့္

တိုးတက္ျခင္းဆိုတာေတြကို စိတ္ဝင္စားၾကသားပင္။ဒါေပမဲ.့ ...အဲဒါကလည္းလူနည္းစုကေလးေလ။
ေနာက္ေတာ့ ဝမ္းေရးဆိုတာလည္း ေဆြးေႏြးဖူးသည္။ လြမ္းေရးလည္း ပါ၏။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေလးေတြဆီက
“အိမ္မိုးဖက္” ေလွာင္တာ၊ မီးေသြးေလွာင္တာ၊ ေျမပဲေလွာင္တာ ေတြပင္ သူက ျပန္လည္ သင္ယူျဖစ္ေသး။ စာသင္ရင္း
ဆာလာေသာ ဝမ္းကိုျဖည့္ဖုိ႔ သူမလည္း ‘ဖက္’ ေတြ၊ ‘ေျမပဲ’ ေတြ ေလွာင္တတ္လာၿပီ။ ေငြစကၠဴေတြ တြက္ခ်က္ရင္း

စာဖတ္ခ်ိန္ နည္းနည္း ေလ်ာ့လာသည္။ ေဟာ.... ေငြစကၠဴေတြ ေတြ႔ေတြ႔လာေတာ့လည္း အရင္က ေငြစကၠဴေၾကာင့္ပဲ
ေက်ာခိုင္းခ်င္ခဲ့သည့္ ၿမိဳ႕ျပဆီကို ျပန္ ျပန္ ေျပးခ်င္လာျပန္သည္။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သူမကိုယ္တုိင္ပင္ အဆိပ္သင့္လာၿပီ။ သည္လုိႏွင့္ပင္... သူမက ၿမိဳ႕ေလး ကို သိသိသာသာ
အသုံးခ်ေနခဲ့ၿပီ။ ၿမဳိ႕ကလးကို စိုက္ပ်ဳိးမည့္မိန္းမက ၿမိဳ႕ကေလးဆီမွ ရသေလာက္ကို ရိတ္သိမ္းလ်က္

ေျမၾသဇာေတြကိုပင္ ခ်က္ခ်င္းအသုံးမခ်ဘဲ သိုေလွာင္လို႔သာ ထားေနခဲ့ၿပီ။ အဲဒီေျမၾသဇာေတြ တခ်ိန္ေတာ့
အသုံးခ်မွာေပါ့....... တဲ့။
ခုေတာ့ျဖင့္......
ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ပန္းခ်ီေတြေရး၊ ကဗ်ာ.... ဝတၳဳေတြေရး၊ သီခ်င္းေတြဆို၊ ေတာင္တန္းမ်ားဆီ

ပ်ံသန္းရင္း ၿမိဳ႕ကေလးဆီမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈကို စုပ္ၿမိဳ.... ၿမိဳ႕ကေလးကို အသုံးခ်ခဲ့တာ။

ဘ၀တစ္ခုထဲမွာ အဆိပ္သင့္ခဲ့ဖူးေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ၿမဳိ႕ကေလးက အဆိပ္ေျပေစခဲ့ဖူးတာ

ျငင္းဆန္မရ။

စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြထဲမွာ ဖ်က္ခနဲ လန္႔ႏိုးလွ်င္ေတာ့ သူမက ႐ုပ္ပုိင္းမွာ တျဖည္းျဖည္း ဖြံ႕ၿဖဳိးလာေသာ

ၿမဳိ႕ကေလးကို စိတ္ပိုင္းအရပါ တိုးတက္လာေအာင္ ျပဳစုဖို႔ဆိုတာကို သတိရေနဆဲ...။
ခုေတာ့ျဖင့္....။
(သံုး)

သူ႔ရဲ႕ ေပြ႕ပိုက္လက္ေတြၾကားမွာ
အခ်စ္ေတးသြား က်ဳိးအပဲ့ေတြကေတာင္
ၿမဳိင္ဆိုင္သာယာၾကရဲ႕....

သူဘယ္လို ဖမ္းစားသလဲဟင္ !
ဒုကၡေတြကိုေတာင္ ခ်ဳိၿမိန္ေစတဲ့အားနဲ႔
သူ႔ရဲ့ပါးျပင္ လမ္းသြယ္ေတြထဲ
တိုးဝင္ရဲေစခဲ့တာ.....

အဲဒီ ၿမိဳ႕ကေလးအတြက္ သူမ ကဗ်ာေရးျဖစ္ေတာ့လည္း ထိုကဗ်ာက ကိုယ္တိုင္ ေရးတာ မဟုတ္.... ‘ေမွာ္’

တမ်ဳိးက ေရးလုိက္သလို.... သူမရဲ့ လက္ဖ်ားေတြဆီမွ စာေၾကာင္းေတြ အလြယ္တကူ ေမ်ာက်သြားခဲ့ၾက၏။
တကယ္ပါ..... စိတ္ၿငိမ္းေအးတရား တို႔ႏွင့္ ဝင္းပေနေသာ ထိုၿမိဳ႕ကေလးမွာ ဒုကၡတို႔ကပင္ ခ်ဳိၿမိန္ၾက၏။
သိပ္စနစ္မက်လွသည့္ ဘာသာေရးနည္းလမ္းေတြကပင္ ထိုၿမိဳ႕ကေလးကို ေရာင့္ရဲေအးခ်မ္းေအာင္
ထိန္းကြပ္ေပးႏုိင္တာဟာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

“ဘာမွ မ်ားမ်ား မေတြးခ်င္ပါဘူး ဆရာမရယ္... ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ဘြဲ႕တခုရဖို႔ က်ေနာ္တို႔

ေက်ာင္းလာတက္ တာ၊ ေက်ာင္းၿပီးရင္... လယ္ပဲ လုပ္မွာ.....၊ ကုန္ကားပဲ ေမာင္းမွာ....၊ ဆိုင္ပဲ ဆက္ထြက္ရမွာ....။”
အရင္းအႏွီးမရွိသူေတြ၊ မိဘလက္ငုတ္လက္ရင္း မရွိၾကသူေတြကေတာ့ “ေတာင္ေပၚပဲ သြားရမွာပဲ”

တဲ့။(သူတို႔က နယ္ျခားေဒသကို ေတာင္ေပၚဟု ေခၚၾကသည္)

ၿမိဳ႕ကေလးဆီမွာ တခါတခါေတာ့ ထိုသို႔ သူမ အသက္ရႈရ က်ပ္တတ္သည္။ အဲဒီအခါ မွာေတာ့ အရွိန္ျပင္းျပင္း
စီးဆင္းတတ္သည့္ သံလြင္ျမစ္ေရေတြကို သြားေငးေနလုိက္ ရတာပါပဲ။ သူမကိုယ္စား စီးဆင္းေသာ ျမစ္ေရေတြ

အလ်ဥ္မျပတ္ အင္တိုက္ အားတုိက္။ အဲဒီ ျမစ္ေရတေလွ်ာက္မွာ ရင္ထဲက ဆဲေရးသံေတြ ပါပါသြားရတာ မၾကာခဏ။
ေနာက္ေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ စကား နည္းနည္းလာသည္ (ၿမိဳ႕ကေလးက လူေတြလုိပဲ)။ သံလြင္ျမစ္၏ ေရစီးသံ
ကေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ပိုပို က်ယ္ေလာင္လာသလိုပင္။
.........................
ျမကၽြန္းညိဳညိဳ ကြန္းခိုရာ တကၠသိုလ္မွာဆို
စာေပဂီတနဲ႔သာ အႏုပညာ အစစမွာလည္းစု.ံ ......
ေဟာ..... စာရွင္းျပလွ်င္ အိပ္ငိုက္တတ္ေသာ ကေလးေတြက ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ၊ အားကစားပြဲေတြမွာေတာ့

လႈပ္ရွားတက္ႂကြၾကေလသည္။ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သည့္ ၾကားမွပင္ ဒါဟာလည္း စည္းရုံးေရး လက္နက္တမ်ဳိးပဲဟု
ေတြးကာ..... သူမက ကေလးေတြထဲ ကၽြမ္းကၽြမ္းဝင္ဝင္ တိုးဝင္သြားရေတာ့သည္။ ကေလးေတြႏွင့္ အတူ

လုိက္ပါရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္။ သံေယာဇဥ္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးျဖစ္၊ အဲဒီ သံေယာဇဥ္ေတြကို ရင္းလို႔ သူတို႔ကေလးေတြကို
သင္ၾကားမည္ေပါ့။ ထိုရက္ေတြမွာ ငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးေသာ “ဖက္ဖူးေရာင္” ရုပ္ရွင္ကားထဲက သရုပ္ေဆာင္

ေဇာ္လင္းရဲ့ ေနရာကို ခဏ ခဏ သတိရသည္။ ကေလးေတြႏွင့္အတူ အရာရာလုိက္ပါ ခံစား....။ ထမင္းငတ္တာ၊
အခ်စ္ငတ္ တာ၊ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္း ငတ္တာ၊ ဘဝငတ္တာ...။ ကိုယ္တုိင္ ငတ္ခဲ့ဖူးသမွ်ကိုပင္ ကေလးေတြ အားကိုးႏွင့္
ကုစားမိေသး၏။

အဲဒီမွာ “ေက်ာင္းေနေပ်ာ္၍ စာေတာ္ရမည္” ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို အိပ္မက္ဆဲ။ ၿမိဳ႕ကေလးထဲမွာ တစ တစ

နစ္ဝင္....။ အဲဒီ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ ဘဝထဲကေန အသာခိုးၾကည့္မိတုန္း ေတြ႕လုိက္ရေသာ “အခ်စ္” ဆိုတာကို

ၿမိဳ႕ကေလး ရင္ခြင္ထဲမွာ.... လက္ခံလိုက္မိတာ... ၿမိဳ႕ကေလးနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်မွာ သူမရဲ့ အႀကီးဆုံးေသာ အျပစ္လည္း
ျဖစ္ပါသည္။ အဲဒီရဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ သူမက ၿမိဳ႕ကေလးကို ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ဖို႔ ေမ့၊ ေျမၾသဇာေကၽြးဖို႔ ေမ့၊
တပည့္ကေလးေတြနဲ႔ အၿပဳိင္ပင္ မိုက္မဲေနခဲ့ၿပီ။
တပည့္မေလးေတြက....

“မိုးရြာမယ္ဆိုရင္ေလ သည္းလုိက္စမ္းေပါ့ကြယ္
ၿခိမ္းၿပီးေတာ့မွ မရြာရင္

မ်ဳိးပင္ပ်ဳိငယ္ေတြကို ပ်ဳိးမယ့္ ရာသီမို႔
ေမွ်ာ္ေနစဥ္ သြန္းၿဖဳိးလုိက္ဦး"
ဟု ဆိုညည္းေတာ့ သူမသည္ ကေလးတို႔ႏွင့္ အတူ ရြာမယ့္မိုးကို ေမွ်ာ္ခဲ့တာ....။
ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက......
“ပန္းခ်စ္သူ တို႔လက္နဲ႔ကြယ.္ ... ခူးဆြတ္ဖို႔ စိုးရြံ႕လို႔ေနတယ္”

လုိ႔ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ သူကေလးတို႔အၾကားမွာ မိုးရြာေစခ်င္.... ပန္းေႂကြေစခ်င္ခဲ့တာ။
သူမကိုယ္တိုင္ကပင္ မရင့္က်က္ႏုိင္ခဲ့တာလား။ တကယ္ဆို ဘဝက အသက္ႏွင့္ မမွ်.. နာခဲ့ဖူးသူျဖစ္လ်က္ႏွင့္။
ည ည... ေက်ာင္းေရွ႕လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးမွာ တပည့္ေတြႏွင့္အတူ ခင္ဝမ္းေတြ၊ ခင္ေမာင္တိုးေတြ၊
ခ်စ္ေကာင္းေတြ၊ မာရဇၨေတြ၊ ထူးအိမ္သင္ေတြ၊ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္တို႔ႏွင့္ စီးေမ်ာ.....။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးရိွရာ အေဝးေျပးလမ္းမရဲ့ ၾကယ္စုံည ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လြမ္းဆြတ္ရင္း
ဗုဒၶဒိုင္ယာရီေတြ၊ ဓမၼပဒေတြ၊ The Lord Comes ေတြလည္း ေျပာခဲ့ ျငင္းခဲ့ၾက.....။ ဒါေတြ ၿမိဳ႕ေလး သိလိမ့္မည္။
သူ႔ပါးျပင္ေပၚမွာ ေသာေသာညံ ခဲ့ေသာ စကားဝိုင္းေတြေလ။ တရက္ရက္မွာေတာ့ သူမရဲ့ စာသင္ခန္းထဲက

ကေလးမ်ားစြာကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ေသးသည္။ တေန႔ေန႔ေတာ့ အခြင့္ႀကဳံရမည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္ေစာင့္ခဲ့တာ....။
ေရာင္စုံအိပ္မက္ေတြလည္း မက္ရင္းနဲ႔ေပါ့။
(ေလး)
ခုလို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သူတို႔ေလးေတြႏွင့္ အခ်ိန္မတိုင္မီ ခြဲရလိမ့္မည္ဟု သိလွ်င္ သူမ အခ်ိန္ဆြဲျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။
ခုေတာ့....
ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ အလွထဲ နစ္ေမ်ာခဲ့ဖူးသမွ်....

ခ်စ္သူႏွင့္အတူ ၿမိဳ႕ကေလးကို အသုံးခ် ရႊင္ပ်ခဲ့သမွ်.....
ေငြစကၠဴေတြ ေရတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ဖူးသမွ်......
ကေလးေတြအတြက္ နိဒါန္းပ်ဳိးေနခဲ့သမွ်.....
အခ်ိန္ေတြ.... အခ်ိန္ေတြ.....

ခုေတာ့.....

ျပန္ယူလို႔ မရေတာ့ၿပီ။
ခုေတာ့.... တကယ့္ကို ျဗဳန္းခနဲ သူတို႔ကို ခြဲလုိက္ရၿပီ။
တြဲလက္ေတြ.... ေျပေလ်ာ့
မီးေတြ မွိတ္......

တံခါးရြက္ေတြ ပိတ္....
ေတးသံေတြ တိတ္.....
ေခါင္းေလာင္းသံေတြ တိတ္.....

.......ျပန္းႏႈိးဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား......။
“ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခြင”့္ ဆိုတာကို ရုပ္သိမ္းဖို႔ဆိုတာလည္း စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လွဘိသည္။ ခုေတာ့...
သူမ၏ လက္အစုံတို႔က တဆတ္ဆတ္ တုန္ယင္... အားေပ်ာ့။

တခါကေတာ့ ဒီလက္ေတြနဲ႔ ပန္းေတြ ပြင့္ေစခဲ့ဖူးပါတယ္။
တံခါးရြက္ေတြ ဖြင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
ခုေတာ့..... အားလုံး ၿငိမ္ေသ။

“အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေရသည္ လူကို မေစာင့္”.. တဲ့။ သိပ္ကို ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဆိုရိုးကို ခုက်ေတာ့သူမက
တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနမိၿပီ။
ခုေတာ့ .... သူမကို ဘယ္လုိ အရာကမွ မေစာင့္ေတာ့ၿပီ။
ၿမိဳ႕ကေလးဆီမွ ေလာဘတႀကီး ရိတ္သိမ္းခဲ့သမွ် သူမ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ ျပန္လည္ စိုက္ပ်ဳိး မေပးလုိက္ရ ေသးခင္
ဘာတခုမွ အသစ္ေမြးဖြား၊ တည္ေထာင္ မေပးရေသးခင္..... ၿမိဳ႕ကေလးကိုပါ.... သူမ ထားခဲ့ရေတာ့ မည္။

ၿမိဳ႕ကေလးကို ကုပ္တြယ္ဖက္ေႏွာင္ခဲ့တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြကို တကယ္ေတာ့ ကံၾကမၼာ ဆိုတဲ့ အရာက ဆြဲဖယ္
ေျဖေလွ်ာ့ပစ္ခဲ့တာပါ။
ၾကည့္ပါဦး.....
အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးကို က်မ တကယ္ခ်စ္ခဲ့... ေစတနာထားခဲ့ပါတယ္... ဟု ေရရြတ္ရင္း သက္ေသျပခြင့္မွ မရေသး

ခင္.....ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့ အသည္းႏွလုံးဆီမွာ ပ်ဳိးပင္ေပါက္ေလးေတြကို အခ်ိန္မတန္ခင္မွာပဲ ပစ္ထားခဲ့ရၿပီ။ ထိုအတြက္
သူမ စိတ္မလုံပါ။

သူမ ေျမၾသဇာေကၽြး ေႏွာင့္ေႏွးခဲ့တာ.......
ေရေလာင္း ေပါင္းသင္ ေနာက္က်ခဲ့တာ....
ၿပီးေတာ့....

ၿမိဳ႕ကေလးကို အသုံးခ်လု.ိ႔ ... ခ်စ္သူႏွင့္ သာယာခဲ့၊ ေၾကမြဘဝထဲကေန လြင့္ေမ်ာလြတ္လပ္ခဲ့.......
အဲဒီ ျမင္ကြင္းေတြက ခုခ်ိန္မွာ သူမရဲ့ ညညေတြကို ေျခာက္လွန္႔ၾက၏။ သူမ ႏွစ္သက္ခ့ဖ
ဲ ူးေသာ

အေမရိကန္ရုပ္ရွင္ေတြထဲက

ဗီယက္နမ္ စစ္ျပန္ေတြရဲ့ ေျခာက္အိပ္မက္ ေတြလိုပဲ.....။
ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ ကေလးေတြ.....
ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေသာ သူမ....

ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေသာ ေန႔ရက္မ်ား.....

အဆိပ္ေတြ မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အားေဆးေတြလည္း မဟုတ္ခဲ့။
ေသခ်ာသည္က သူမ ခ်ဳိ႕ယြင္းခဲ့သည္၊ အားေပ်ာ့ခဲ့သည္၊ ည့ံခဲ့သည္၊ အျပစ္ရွိခဲ့သည္။

ထိုအခါ သူမ၏ ေျခာက္အိပ္မက္ေတြရဲ့ ေနာက္ခံသီခ်င္းမွာ “ေဝးခဲ့ၿပီ ပန္းခရမ္းျပာ” ျဖစ္သည္။ ကေလးေတြက
ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့
ဆိုလုိ႔။

ေဝးခဲ့ၿပီ ပန္းခရမ္းျပာေရ.... တခါတရံမွာ အိပ္မက္လုိ
တိမ္ညိဳညိဳရိပ္ေတြ ျမျမက္စိမ္းစိမ္းေတြ.....
ဘယ္ဆီမွာလဲ မသိေတာ့ပါ....

ေဝးခဲ့ၿပီ...... ေဝးခဲ့ၿပီ.... ေဝးခဲ့ၿပီ.... ေဝးခဲ့ၿပီ.....ေဝး.......
သီခ်င္းသံက သူမ ထံပါးမွာ မဆုံးႏိုင္ေအာင္ဘဲ ပဲ့တင္ျပန္လ်က္။
ေၾကေၾကကြဲကြဲ
ေနာက္ဆုံးေတာ့.....

အဲဒီ မိန္းမသည္ မ်က္ရည္ပင္ မက်ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းဆို႔နင့္စြာ ေက်ာင္းေရွ႕ေျမျပင္မွာ
သူရူးတေယာက္လုိ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လုိက္သည္။ သဲေျမမြမြကေလးက ႏူးည့ံလို႔။ ပူေႏြးလုိ႔။ ေျမေတြကို လက္ဖဝါးႏွင့္
ဖြဖြက်ဳံးယူေတာ့ အဲဒီ ေျမမႈန္႔ေတြႏွင့္အတူ တခ်ိန္တုန္းက တပည့္ေလးေတြရဲ့ ေျခလွမ္းေတြပါ ပါလာသည္ဟု

ထင္ေနမိသည္။ ဒီေျမမႈန္႔ေတြဟာ ၿမိဳ႕ကေလးကို ကိုယ္စားျပဳၾကတဲ့သူေလးေတြရဲ့ ေျခဖဝါးေအာက္က ေျမေတြပါ....။
သူမသည္ ေျမေတြကို တယုတယေထြးေပြ႕လုိက္၏။

“တတ္ႏိုင္သေလာက္ တာဝန္ေက်ခဲ့ေပမဲ့ ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္လင့္သေလာက္ မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ မျဖဴစင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့

မိန္းမတေယာက္ကို နားလည္ခြငလ
့္ ႊတ္ေပးၾကပါ”

(မ်က္လုံးတို႕ကို စုံမွိတ္လုိက္ေတာ့ ပူေႏြးေသာ မ်က္ရည္တို႕အၾကားမွာ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ေသာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ့

အတိတ္ထဲက မူးမူးရီရီ ငိုေႂကြးေနသည့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတြ႕ရသည္)။

ထိုအခိုက္မွာပင္ လိပ္ျပာေလးတေကာင္ သူမ ပခုံးကို တြန္းတုိက္လ်က္ ပ်ံထြက္သြား၏။

ထိုလိပ္ျပာေလးကေတာ့ျဖင့္ ျဖဴလြလြကေလး ျဖစ္ေလသည္။

ေမၿငိမ္း
(၁၉၉၇-ေမ ၊ ၂၀၀၀- ဇႏၷဝါရီ)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၂၉)
သူ၀တ္ထားတဲ့ အေရခြံကို
သူစြန္႔ခြာရတဲ့အခါ

ျမစ္တျမစ္ဆိုတာကေတာ့

ေျမြတေကာင္လို မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဘူးေပါ့။
(ပိုင္စိုးေ၀)
ဒီလိုနဲ႔

၉၆ ရဲ႕ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းရက္ေတြက က်မကို အလြမ္းေတြ အေဆြးေတြ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ရျခင္းေတြနဲ႔ စီရင္ခဲ့ပါတယ္။

တိတ္ဆိတ္ေအးစက္ေျခာက္ကပ္တဲ့

အဲဒီေဆာင္းရက္ေတြထဲမွာပဲ

က်မရဲ႕

၉၇

ေဆာင္းကို

ညစ္ညဴးနာက်င္တဲ့

စိတ္

ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ပဲ

ခံစားခ်က္ေတြကို

ျဖတ္ခဲ့ရ။

ေဖာက္ခ်သလိုျဖစ္ခဲ့တဲ့

ဒါေပမဲ့

၀တၳဳႏွစ္အုပ္ေတာ့

ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ တအုပ္က "ေကာင္းကင္နိဒါန္း".. ၉၇ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ ထြက္ပါတယ္။ ေနာက္တအုပ္ကေတာ့ က်မရဲ႕

"ေျမနဲ႔အတူ"ဆိုတဲ့ ၀တၳဳေလးပါတဲ့ "ေရာင္စဥ္မ်ားနဲ႔ ကစားျခင္း" ၀တၳဳစဥ္။ အဲဒ၀
ီ တၳဳေလးက အဲဒီ ၁၉၉၇ မတ္လရဲ႕
စာအုပ္ေလာကမွာ

ေတာ္ေတာ္

အေရာင္းသြက္သြားတဲ့

စာအုပ္ပါ။

ေကာင္းကင္နိဒါန္းကေတာ့

ထံးု စံအတိုင္း

ကိုယ့္ပရိသတ္နည္းနည္းေလးကပဲ သိျပီး ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေပါ့။ က်မအတြက္ကေတာ့ အဲဒီ၀တၳဳေလးက
ၾကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳေလးပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေကာင္မေလး သတ္ေသတာ စိစစ္ေရးက လြတ္သြားလို႔ ေက်နပ္ေနခဲ့ရတဲ့
၀တၳဳေလးေပါ့။ ျပီးေတာ့ က်မ တခါက ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့ ဗိတ
ု ိုး (ဦးေအာင္ေက်ာ္တိုး-စိတ္ပညာ)ဆီက inspiration ရတဲ့
၀တၳဳေလးေလ။

(မ်က္ႏွာဖံုးပန္းခ်ီ- ေမာင္သီဟ)
၉၇ထဲမွာ

တကၠသိုလ္ရဲ႕

ေန႔သင္တန္း

Day

class

ေတြ

ပိတ္ထားေပမဲ့

အေ၀းသင္ေတြကိုေတာ့

ပံုမွန္ဖြင့္မယ္လို႔ ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္ပညာေရးထဲမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းကို

ခြဲျခားဆက္ဆံလိုက္တာရဲ႕ အစျဖစ္ျပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ပညာေရးရဲ႕ အခန္းက႑ကို နိမ့္က်ေအာင္ လုပ္တဲ့ စီမံကိန္းရဲ႕
အစလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ က်မ ဒီလိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ကေန ဘြဲ႕ရ ေက်ာင္းျပီးၾကရသူေတြ
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခါမ်ားစြာမွာ အမွန္တရားက ခါးသီးလွပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စစ္အစိုးရက Day
ေက်ာင္းသားေတြ ခဏခဏျပႆနာရွာလို႔ ဒီေကာင္ေတြကို ဒုကၡေပးရေအာင္ ေက်ာင္းပိတ္ထားလိုက္.. အေ၀းသင္ေလာက္နဲ႔ပဲ
ေက်ာင္းျပီးၾကပေစလို႔ ဗိုခင္ညြန္႔က အမိန္႔ခ်တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေန႔ေက်ာင္းသားေတြကို ရက္အကန္႔အသတ္မရွိ္လို႔
ေက်ာင္းပိတ္ထားျပီး

အေ၀းသင္ေတြကိုပဲ

ဆက္တိုက္ဖြင့္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ

၉၇ရဲ႕

ဒုတိယ

semester

မွာေတာ့

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ ေတြထဲ အဆိပ္သင့္ ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေန႔ေက်ာင္းက ကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားက အေ၀းသင္တကၠသိုလ္
စနစ္ထဲ

ေျပာင္း၀င္လာၾကပါေတာ့တယ္။

အဲဒီကာလေတြထဲမွာပဲေပါ့..။

ဒီလိုနဲ႔

အေ၀းသင္ပညာေရးထဲ

ေက်ာင္းသားေတြ

မ်ားလာပါတယ္။

ျပည္သူလူထုမွာ စီးပြားေရးက က်ပ္သထက္ က်ပ္လာပါတယ္။

က်မတို႔

တိုင္းျပည္မွာ အလုပ္တဘက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္တဲ့ လူငယ္ေတြ မ်ားလာပါတယ္။ အေ၀းသင္စနစ္အရ ေက်ာင္းအပ္ထားျပီး
တႏွစ္လံုးဘာမွလုပ္စရာမလိုဘဲ

စာေမးပြဲနီးမွ

အနီးကပ္သင္တန္းလို႔ေခၚတဲ့

၁၀ရက္

သင္တန္းကို

ေက်ာင္းတက္ျပီး

စာေမးပြဲေျဖၾကရံုပါ။ အဲဒီမွာ က်မအတြက္ ျပႆနာတက္လာတာပါပဲ။ ျပႆနာကေတာ့ အေ၀းသင္ေက်ာင္းသား ေတြအတြက္

ႏွစ္စကတည္းက ထုတ္ေပးထားတဲ့ Text book , Guide line ေတြမွာ ပါတဲ့ ဘာသာရပ္တခုအတြက္ သတ္မွတ္အပုဒ္ေရ

၁၅ပုဒေ
္ လာက္ထဲကေန ၇ပုဒ္ေလာက္ကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္ျပီး ၈ပုဒ္ေလာက္ကို အနီးကပ္က်ကာမွ ထပ္ထည့္တာပါပဲ။ အဲဒါ
ဘာသာရပ္တိုင္းမွာပါ။ အဲဒီအခါ ႏွစ္စကတည္းက စာၾကိဳဖတ္ထားတဲ့ ကေလးေတြခမ်ာ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေတြျဖစ္ျပီး
စာေမးပြဲကလည္း နီးလာ.. စာက်က္ခ်ိန္ကလည္း မ်ားမ်ား မရ..။ ပိုဆိုးတာက အထူးျပဳေမဂ်ာဘာသာတခုအတြက္ ဘာသာရပ္

paper ေပါင္း ၆ခုေလာက္ေျဖရမွာမို႔ အသစ္စက္စက္ထဲက အပုဒ္ေရ ၅၀ေလာက္ကို ႏွစ္ပတ္နဲ႔ အရ က်က္ရမွာျဖစ္ျပီး
အေဟာင္းကလည္း အပုဒ္ေရ ၅၀ေလာက္ကို ေသခ်ာ ျပန္က်က္ရဦးမွာေလ။
အေ၀းသင္ကေလးေတြခမ်ာ

အဲဒီစနစ္ၾကီးထဲ

အေတာ္ပင္ပန္းၾကရတာပါ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့

အေျဖက

တခုပဲရွိပါေတာ့တယ္။ က်ဴရွင္ယ.ူ . တစ္ၾကိဳေမးခြန္း(spot)လိုက.္ .။ ဒီလိုနဲ႔ အေ၀းသင္ပညာေရးထဲမွာ က်ဴရွင္စနစ္ၾကီးက
အၾကီးအက်ယ္ ထြန္းကားလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွပဲ တကၠသိုလ္က ဆရာမေတြ က်ဴရွင္နဲ႔ အေ၀းသင္နဲ႔ ကားစီး
တိုက္ေဆာက္ တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ၾကားဖူးလာရေတာ့တာပါ။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြခမ်ာေတာ့ တႏွစ္လံုး ပိုက္ဆံ
က်ဳံးရွာ..

စာေမးပြဲနီးေတာ့

အနီးကပ္သင္တန္း

တက္ရင္း

က်ဴရွင္

ယူၾက(တကယ္ေတာ့

က်ဴရွင္အယူျပၾကရတာပါ..

က်ဴရွင္ယူထားရင္ အဲဒီဆရာမက စာေမးပြဲေအာင္တဲ့အထိ တာ၀န္ယူတယ္လို႔ သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္.. တကယ္ကေတာ့
ျမန္မာစာလို ဘာသာရပ္ကိုေတာင္ on paper ၃၀ နဲ႔ အေအာင္ေပးေနတာမို႔ ဘယ္ ဆရာဆရာမမွ အထူးတလည္

လုပ္ေပးစရာမလိုဘဲ လူတိုင္းနီးပါး ေအာင္ေနၾကတာပါ)။ အဲဒီ ၉၇ မွာတုန္းကေတာ့ အေ၀းသင္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္
က်ဴရွင္နဲ႔ သူတို႔ က်က္တဲ့စာနဲ႔ စာေမးပြဲက အဆင္ေျပေနေသးတာမို႔ ခိုးခ်တဲ့ ျပႆနာ ေတြ သိပ္ မရွိေသးပါဘူး။
၉၇ဟာ ပညာေရးစနစ္ထဲမွာ ဆရာဆရာမေတြ ေငြေနာက္ အသည္းအသန္လိုက္တတ္လာတဲ့ ႏွစ္ျဖစ္သလိုပဲ
ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ထဲမွာလည္း ပညာေရးဆိုတာက ေငြေပး၀ယ္လို႔ရတဲ့ အရာတခု ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ထဲ

က်မကိုယ္တိုင္ ေမ်ာပါ.. ေရစီးအားက ေကာင္းသကိုး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာပဲေပါ့ ပညာေရးစနစ္အေပၚ က်မ ထဲထဲ၀င္၀င္
အယံုအၾကည္

ပ်က္လာတာ။

ခ်မ္းသာတဲ့ကေလးေတြက

ကိုယ့္

ေငြနဲ႔လိုက္လို႔

ဆရာဆရာမအခ်င္းခ်င္းအေပၚလည္း
အမွတ္၂၀နဲ႔

စာေမးပြဲေအာင္ရင္

အရိုအေသ

ဆင္းရဲတဲ့ကေလး

တန္လာမိတာ။
ပိုက္ဆံ

က်မက

မေပးႏိုင္လည္း

အမွတ၂
္ ၀ရရင္ အေအာင္ေပးရမယ္လို႔ complain တက္တဲ့အခါ ျပႆနာ..။ တဘာသာ ၅၀၀ (အဲဒီ ၁၉၉၇တုန္းက) ေပးႏိုင္တဲ့
ေက်ာင္းသားကို

သေဘာထားပါတယ္။

ရြာဘက္ေတြက

က်ဴရွင္သင္ရင္

အဲဒီတုန္းကလည္း
ကေလးေတြ..။

မေပးႏိုင္တဲ့ေက်ာင္းသားကိုလည္း

က်မအိမ္မွာ

တခ်ိဳ႕က

အေဆာင္မငွားႏိုင္တဲ့

အခေၾကးေငြနဲ႔

အခမဲ့ေခၚသင္ေပးသင့္တယ္လို႔

ေက်ာင္းသူေတြ

ထားတယ္လို႔ေတာင္

ေပးေနထား။

ေျပာေသး။

က်မက

အထူးသျဖင့္

ေနာက္ေတာ့လည္း

တကယ့္အမွန္ကို သိသြားၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက က်မ ခ်ဳိတဲ့တဲ့ ကေလးတခ်ိဳ႕ကို အခမဲ့ စာသင္ေပးတဲ့ အေပၚမွာ
က်မကို လူကိုယ္တိုင္လာျပီး ‘သူရဲေကာင္း မလုပ္နဲ႔… သူေတာ္ေကာင္းမလုပ္န…
ဲ႔
ေစ်းမဖ်က္န’ဲ႔ လို႔ ဆရာဆရာမတခ်ိဳ႕က
လာေျပာတာ

ပါပဲ။

ေစ်းေရာင္းသူလား..။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ
အဲဒါကလည္း

က်မ

က်မနဲ႔

သူတို႔အစား

တခ်ိဳ႕ေသာ

ေတာ္ေတာ္

ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕

ရွက္သြားမိပါတယ္။
ျပႆနာပါပဲ။

ဆရာဆရာမ

ဆိုတာ

က်မကေတာ့

ဒါမ်ိဳးေတြကို

ပထမတန္းေက်ာင္းသားၾကီး

ျဖစ္ေနျပီ။

သိပ္ဂရုမစိုက္တတ္တာမို႔ ျပႆနာရယ္လို႔ေတာ့ ေမြးမထားခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်မ အဲဒ၀
ီ န္းက်င္မွာ မေပ်ာ္ပိုက္တာမ်ိဳးေတာ့
ျဖစ္လာပါျပီ္။
အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ

သားၾကီးက

ေက်ာင္းတက္တာ

ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို အေမနဲ႔ ဘားအံမွာ လိုက္ေန။ သားက မသိမသာနဲ႔ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ေတြမွာသာ ေပ်ာ္ပိုက္တဲ့

ကေလး ျဖစ္လာပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာေနေတာ့လည္း တကၠသိုလ္ရိပ္ထဲမွာပဲ ေနရတာကိုး။ အဲဒီ ၉၇ ထဲမွာပဲ ရာေက်ာ္ကလည္း
ဘားအံနဲ႔ ၁၀မိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ သူ႔ရြာေလးမွာ လယ္စိုက္.. ေျမပဲစိုက.္ . ဆီက်ိတ္..။ အားတဲ့အခါနဲ႔ အလုပ္ကိစၥေပၚတဲ့အခါ
ဘားအံကို လာရင္း က်မဆီ ေရာက္ေအာင္ ၀င္ ၀င္လာလိုက္။ တျခားတပည့္ေတြလည္း အိမ္ကို ဥဒဟို လာေနတာျဖစ္ေပမဲ့
ရာေက်ာ္ ေရာက္ ေရာက္ လာရင္ေတာ့ ဒါက သတင္းျဖစ္တာပါပဲ။ အဲဒီအခါ ရာေက်ာ္နဲ႔ က်မၾကားမွာ တံတိုင္းတခု
ျခားသလိုလိုနဲ႔

အဲဒီတံတိုင္းကပဲ

ေပါင္းကူးတံတားလို

ျဖစ္လာခဲ့။

အတိုက္အခိုက္ေတြၾကားထဲ

အသက္

၂၄ႏွစ္အရြယ္

လူငယ္ေလးတေယာက္က စိတ္လႈပ္ရွားလာသလိုပဲ အသက္ ၃၂ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းဆရာမကလည္း စိတ္ေတြ ကတိမ္းကပါး
ျဖစ္တတ္လာတယ္။

လူငယ္ေလးက

ေက်ာင္းေတြ

ရက္ရွည္ပိတ္လို႔

စိတ္ေတြအားလပ္ေနတာလည္း

ပါမွာေပါ့။

ဆရာမဆိုသူကလည္း ခံစားခ်က္ေနာက္ လိုက္တတ္သ.ူ .။ ရမယ္ရွာ လြမ္းတတ္သ.ူ .။ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္တဲ့အခါ ေလာကထဲ
ဒရြတ္ဆြဲတတ္သူ။ အဲဒီအခါ ႏွစ္ေယာက္က မသိမသာ.. ျပီးေတာ့ သိသိသာသာ.. နီးကပ္လာ ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ၉၇ဟာ ျမသီလာရဲ႕ဘ၀ထဲ ပ်င္းရိစရာေကာင္းတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါ..။ အေ၀းသင္ကာလေတြထဲ

ေငြစကၠဴေတြ လြင့္ပ်ံ… က်မအပါအ၀င္ ဆရာဆရာမေတြက ေငြစကၠဴေတြေနာက္ လိုက.္ .။ ဘ၀ဆိုတာက ေငြစကၠဴေတြသာ
အဓိကလို

ျဖစ္လာ။

က်မအတြက္ေတာ့

အဲဒါက

အဓိပါယ္မ.ဲ့ ။

က်မစိတ္ထဲ

၁၉၉၇ရဲ႕

ျမသီလာေန႔ရက္ေတြဟာ

တစ္ဘာသာသင္ရိုးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စာေလး ၆ပုဒ္ ၇ပုဒ္ေလာက္ကို တကၠသိုလ္ တစ္တန္းစာအတြက္ သင္ေပးရတာ..။
ေျဖထားသမွ်

ႏႈတ္တိုက္စာေတြကို

အျမန္ျပီးေအာင္

စစ္ေပး..

ေအာင္စာရင္းေတြ

လြယ္လြယ္

ထုတ္ေပး..။

အေ၀းသင္ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း စိတ္တိုင္းက် စိတ္ရွိလက္ရွိ စာသင္ခ်င္တယ္လို႔ အားခဲခဲ့ေပမဲ့ အနီးကပ္၁၀ရက္တာက
စာဖတ္ရံု ဖတ္ျပသြားရင္ေတာင္ အခ်ိန္ မလံုေလာက္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်မတို႔ ဆရာ ဆရာမေတြဟာ စာအုပ္ထုတ္
ေရာင္းတဲ့သူ.. က်ဴရွင္မွာသာ ေက်ာင္းသားေတြကို စာသင္ခြင့္ရတဲ့သူ..။ ဒါေတာင္မွပဲ စာေမးပြဲအတြက္ အေရးၾကီးတယ္လို႔

တစ္ၾကိဳခန္႔မွန္းတဲ့ ေလးငါးပုဒ္ေလာက္ကိုသာ သင္ေပးႏိုင္တဲ့သူေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၉၇ကေန ၉၈ ေမလထိဟာ က်မ
ႏွစ္ျခိဳက္တဲ့

တက္ၾကြတဲ့

တလိမ့္လိမ့္ေမ်ာပါေနခဲ့တဲ့

ဆရာမဘ၀ဆိုတာကို

ကာလသာ

ေမ့ထားရျပီးေတာ့

ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

က်မ

အဲဒီ

ျငီးေငြ႔စရာ

ဘားအံေကာလိပ္ရဲ႕

ေရစီးေၾကာင္းထဲ

ျမသီလာဘ၀မွာ

က်မ

မေပ်ာ္ပိုက္ဘဲ

ရွိရွိလာတဲ့အခ်ိန္.. ေျပာင္းေရႊ႕ခြင့္ေတြ တင္ၾကဖို႔ စာထြက္လာပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္

က်မစိတ္ထဲ

အခ်ိန္ေတြဟာ

ေတာ္ေတာ္

အဓိပါယ္မဲ့လာတယ္လို႔

ထင္တာရယ္..

ေနာက္တေၾကာင္းက ကိုရာေက်ာ္နဲ႔ နီးကပ္လာေနမႈကို ေရွာင္ဖို႔ရယ္.. ေျပာင္းေရႊ႔မိန္႔က လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ က်မွာမဟုတ္ဘူးလို႔

ထင္တာေၾကာင့္ရယ္.. က်မ ေျပာင္းေရႊ႕ခြင့္ တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ ေျပာင္းေရႊ႕မိန္႔က
၁၉၉၈ ရဲ႕ ေမလကုန္မွာ ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေၾကေၾကကြဲကြဲကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ..။ က်မေျပာင္းရမွာက
ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကိုပါ..။

ခ်ဳပ္တည္းမႈမဲ့

လြင့္ေမ်ာခဲ့ေသာ အတၱမ်ား
ေမြးဖြားၾက ေသဆံုးၾက

တရားေတာ္အတိုင္း ရိုးသားၾက

တရားေတာ္အတိုင္း ေဖာက္ျပန္ၾက..
ငါကိုယ္တိုင္ေရးသားခဲ့ေသာ
ငါ့အတၳဳပၸတၱိက်မ္းမွာ
ငါ မာရ္နတ္အျဖစ္

ျငင္းဆိုခြင့္ရွိရဲ႕လား..။

စာၾကြင္း..

(ပိုင္စိုးေ၀)

တကယ္ေတာ့ က်မဒီရက္ပိုင္းေတြထဲ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို မအားလပ္တာပါ..။ ဒါေပမဲ့ (၂၉)ေမွ်ာ္သူေတြကို အားနာတာနဲ႔
အခ်ိန္ရေအာင္ လုယူျပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ တပတ္ကိုမွ post တပုဒ္ပဲ တင္ႏိုင္ေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕..။

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၃၀)
၉၈ထဲမွာေတာ့ ျမသီလာရဲ႕ သက္တမ္းမွာေရာ က်မရဲ႕ သက္တမ္းမွာပါ အမွတ္တရ ျဖစ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး
ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ ၉၈ထဲမွာ အင္မတန္ အားတင္းတတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ က်မအတြက္ စိတ္က်စရာေတြလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္
ၾကံဳခဲ့ရတာေပါ့။

အပိုင္း(၃၀)မွာ

၁၉၉၈ကို

ေရးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့

ေက်ာ္သြားခ်င္လိုက္တာ..

မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး..

အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖစ္မိေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရးရမယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ယူထားတဲ့ တာ၀န္က ျပ႒ာန္းတာမို႔ ေရးရေတာ့တာပါပဲ။
၉၈ထဲမွာ

က်မရဲ႕

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႔

ပတ္သက္လို႔

အမွတ္တရဆိုရင္ေတာ့

လိ႔ု

စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔

လံုးခ်င္းတအုပ္ေရးျပီး ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ကိုယ့္ဘာသာ ထုတ္မယ္လို႔ စီစဥ္တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကေနစလို႔ ထုတ္ေ၀ေရးေလာကထဲ
၀င္မယ္ေပါ့…။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖက ပိုက္ဆံထုတ္ေပးလို႔ ‘သြန္း’ဆိုတဲ့ စာအုပ္တိုက္ေလး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ကူးနဲ႔
စီစဥ္ထားတဲ့ စာအုပ္ကေလးေတြ တသီတတန္းနဲ႔ေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္ ‘တာရာမင္းေ၀’က စာအုပ္ေလာကထဲ ၀င္လာကာစ.. တာရာမင္းေ၀စာအုပ္ေတြ ထုတ္ခ်င္တယ္လို႔

ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔လင္မယားက
၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။
သီခ်င္းေရးတဲ့

ေျပာေတာ့

က်မကေတာ့

ညီရိုင္းရဲ႕

က်မစာအုပ္တိုက္ကေနထုတ္ဖို႔

လံုးခ်င္းတအုပ္

စိတ္ၾကိဳက္ေရးျပီး

“အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္”ဆိုတဲ့

တာရာမင္းေ၀ဆီက

သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့

သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးကို

စာအုပ္ႏွစ္အုပ္

ေမာင္ေလးအရြယ္
ၾကိဳက္လို႔

ျဖစ္တဲ့

ေတာင္းျပီး

၀တၳဳေခါင္းစဥ္အျဖစ္ နာမည္ေပးျဖစ္တယ္။ အဲဒ၀
ီ တၳဳမွာလည္း လယ္သမားေတြရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ ဆိုတာေတြ.. လယ္သမားေတြ
ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ ျပႆနာေတြ ပါလို႔ဆိုျပီး စိစစ္ေရးမွာ ၾကာေနေသးတာပါ။

အဲဒီကာလထဲမွာပဲ ေျပာင္းေရႊ႕မိန႔က
္ ်လာျပီး ရန္ကုန္ကို ေရႊ႕ရေတာ့တာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ မွတ္မွတ္ရရ..

အေသးစိတ္ေျပာရမယ့္

အေတြ႔အၾကံဳေလး

ရွိပါတယ္။

ရန္ကုန္ကို

ေရႊ႕ရေတာ့မယ့္

ေမလေနာက္ဆံုးပတ္မွာ

ပဲခူးတိုင္းေရၾကီးေနတာ သထံု ဘီးလင္းထိေတာင္ ေရာက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္း ၀င္လာပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရဒီယို
ရုပ္ျမင္သံၾကားနဲ႔ သတင္းစာ စတဲ့ အစိုးရသတင္းဌာန တခုမွာမွ မပါတဲ့ သတင္းေပါ့။ အဲဒီခရီးကို ျဖတ္လာရတဲ့ ကားသမားေတြ
ခရီးသြားေတြ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတာကို ေျပာျပလို႔သာ ၾကားရတာေလ။ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားဆိုတာၾကီးမွာကေတာ့
ျမန္မာျပည္ၾကီး

ေနရာတိုင္းမွာ

သာယာစည္ကား

ေနပါတယ္ေပါ့။

မြန္ျပည္နယ္အစပ္ထိေအာင္ ၾကီးစြာေသာ ေရေဘးဒုကၡၾကီးနဲ႔ ၾကံဳေနၾကရတာပါ။

တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့

ပဲခူးတိုင္းကေန

ဘားအံမွာေတာ့ က်မတို႔ကလည္း ေျပာင္းဖို႔ ေရႊ႔ဖို႔ အထုပ္သိမ္းျပီးျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ ဘီးလင္းမွာ လူေတြ
အေသအေပ်ာက္ရွိတယ္လို႔လည္း ၾကားရ။ ပဲခူးနဲ႔ ေ၀ါၾကားက ဘုရားၾကီး ဆိုတဲ့ ျမိဳ႔ကေလးကေန ေ၀ါအထိ ေတာက္ေလွ်ာက္…

ေရေတြက ပင္လယ္ျပင္လို ေဖြးလို႔တဲ့…။ ေ၀ါနားက ရြာ ၂ရြာ ေရထဲေမ်ာျပီး ေပ်ာက္သြားျပီတဲ့။ လမ္းမွာ တေနရာကေန
တေနရာကို ကူးဖို႔ ကူးတို႔ေလွကို အၾကာၾကီး ေစာင့္ရတတ္တာတို႔.. ေလွနဲ႔ ကူးတာမွာလည္း ပစၥည္း လုလို႔ ဆိုတာေတြ…

ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ တျခမ္းစာေလာက္ပဲပါတဲ့ ထမင္းတထုပ္ကို က်ပ္တေထာင္ ဆိုတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်မတို႔
လက္ေထာက္ကထိက လစာကမွ ၁၂၀၀က်ပ္။
အဲဒီအျပင္ ရန္ကုန္ကေန ဘားအံေကာလိပ္ကို ညကားနဲ႔ ျပန္လာရင္း ရုတ္တရက္ ေရၾကီးတာနဲ႔ ၾကံဳရျပီး
စိတ္ေတြ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္လာတဲ့ ဆရာမတေယာက္ကလည္း အေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္လာေလေတာ့ က်မတို႔မွာ

လမ္းခရီး ရင္ဆိုင္ရမွာေတြအေပၚ ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔။ ဒါေပမဲ့ က်မတို႔မွာကလည္း တေနရာက တေနရာ အေျပာင္းအေရႊ႔မွာ
joining time က ၅ရက္ပဲ ရတာမို႔ ရန္ကုန္ကို အခ်ိန္မီ ျပန္ေရာက္ရမွာနဲ႔၊ လက္ထဲ ပိုက္ဆံလည္း မ်ားမ်ားစားစား မရွိတာနဲ႔။
ဆရာဆရာမတသိုက္ သတင္းေစာင့္ရင္းကေန ျပန္ဖို႔ ျပင္ေနၾကရပါတယ္။

ထြက္မယ့္

ဒီလိုနဲ႔ ေရေတာ္ေတာ္က်သြားျပီလို႔ သတင္းရတဲ့ ေန႔မွာပဲ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ဆရာမ ၅ေယာက္ မနက္ခင္း

ျမိဳင္ကေလး-ရန္ကုန္

အျမန္ယာဥ္(ဒတ္ဆန္း)နဲ႔

လိုက္ခဲ့ၾကရ

ပါတယ္။

လမ္းတေလွ်ာက္

သထံု

ဘီးလင္း

က်ိဳက္ထိုျမိဳ႕ေတြကို ျဖတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတို႔ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးေတြက က်မတို႔
မ်က္ေစ့ထဲမွာ

ေအးစက္စက္

ေျခာက္ကပ္ကပ္

ႏိုင္ေနခဲ့ပါတယ္။

လူေတြရဲ႕

မ်က္လံုးေတြကလည္း

နာနာက်င္က်င္

အရိပ္ေတြန.ဲ႔ .။ လူအေသအေပ်ာက္နဲ႔ ဆံုးရႈံးရတာမ်ိဳး မၾကံဳခဲ့ရရင္ေတာင္ လယ္ယာ ေခ်ာင္းေျမာင္း လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းေတြ ဆံုးရႈံး

နစ္နာခဲ့ၾကရသူေတြ ျဖစ္မွာေပါ့။ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အစိုးရဆိုသူေတြက ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေဘးဒုကၡေတြအေပၚ
ဘယ္တုန္းကမွ ဘာတာ၀န္မွ မယူခဲ့ၾကတာမို႔ ခုလည္း သူတို႔ဘ၀ကို သူတို႔ဘာသာ ျပန္ထူေထာင္ဖို႔ အားသစ္ေမြးေနၾကရတဲ့
မ်က္ႏွာေတြေပါ့ေလ။ က်မစိတ္ထဲ

သံသရာေၾကြးေတြ ဆပ္ေနတဲ့
ေရာ္ဘာပင္ကျဖင့္
သူ႔ေသြးေတြကို

တသြင္သြင္ခါထုတ္ေပးေနမွာပါပဲ…
ဆိုတဲ့ ေမာင္သိန္းေဇာ္ရဲ႕ ကဗ်ာတစကိုေတာင္ သတိရမိေသး..။ (၂၀၀၈ ေမရဲ႕ နာဂစ္မွာလည္း ဒီအတိုင္း… က်မတို႔
ျပည္သူေတြခမ်ာ ရာဘာပင္မ်ားလို သံသရာေၾကြးေတြ ဆပ္လ႔ို မကုန္ ေလသလား…)။

ဒီလိုနဲ႔ ေ၀ါကိုေရာက္လာျပီ။ ေ၀ါကေတာ့ တကယ့္ကို သူစိမ္းျပင္ျပင္ .. တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ အသြင္အျပင္နဲ႔

ေရေတြေဖြးလို႔။ တကယ္ပဲ ပင္လယ္ျပင္အတိ။ က်မေငးေနက်.. ေရႊ၀ါေရာင္ လယ္ကြင္းေတြ.. စိမ္းေနတတ္တဲ့ ဖရဲခင္းေတြ…

ေဗဒါေတြ ၾကာျဖဴၾကာနီေတြ ေ၀ဆာေနတတ္တဲ့ ေရကန္ေတြ… လယ္ကြင္းျပင္ထဲ ဟိုတစု ဒီတစု ရွိေနတတ္တဲ့ ႏြားအုပ္
ကၽြဲအုပ္ေတြ… တသြင္သြင္
ငါးရံ႕အေကာင္ၾကီးေတြကို

စီးေနတတ္တဲ့ ေခ်ာင္းရိုးေလးေတြနဲ႔ ဟသၤာေတြ မရွိေတာ့…။

စင္ထိုးျပီး

လွမ္းထားတတ္တဲ့

ရြာကေလးေတြ…

မရွိေတာ့။

လွည့္ျပန္မွာတဲ့။ ဟိုဘက္ ဘုရားၾကီးအေက်ာ္မွာ ေနာက္ကားတစီးကို လက္မွတ္ျပျပီး စီးပါ..တဲ့။

ျပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႔ေနပူပူမွာ

ကားေတြကေတာ့

ေ၀ါကေန

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အဲဒီေ၀ါကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဘုရားၾကီးအလြန္ထိကို ေလွနဲ႔ ကူးရမတဲ့။ ေလွခက

တေယာက္ ၂၀၀.. တဲ့။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစု မဆိုးပါဘူးလို႔ ေျပာျဖစ္တယ္။ တကယ္တမ္း ေလွေပၚတက္ေတာ့
လုျပီးတက္ရတာ.. ျပီးေတာ့ ေလွေပၚတင္တဲ့ လူဦးေရက ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မႏိုင္ရင္ကာ..။ က်မတို႔ အဖြဲ႔က

ေရမကူးတတ္တဲ့ ရန္ကုန္သူေတြခ်ည္း။ ျပီးေတာ့ ပစၥည္းပစၥယေတြကလည္း ပါေသး။ က်မစိတ္ထဲ ေရလယ္ေလာက္မွာ ေလွကို
ယမ္းေအာင္လုပ္ျပီး

လူျပဳတ္က်ရင္

ဆယ္ဖို႔ ေစ်းညွိျပီး

ေက်နပ္မွ

ျပန္ဆယ္ေပးတယ္ဆိုတဲ့

ဇာတ္လမ္းကို

သတိရျပီး

ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ေလွသမားနဲ႔ ေစ်းေခၚမယ့္သူေတြကို အရိပ္အကဲၾကည့္ေတာ့လည္း တကယ္ စိတ္ပူေလာက္ စရာ
ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းပံုေတြ.. ထံုးစံအတိုင္း ဆဲလို႔ ဆိုလို႔ေတြေပါ့။ က်မတို႔ထဲမွာ လူက ဆရာမ ထြားထြားၾကီးေပမဲ့ စိတ္ႏုတဲ့
ဘုတ္ဘုတ္က မ်က္ရည္လည္ေနျပီ။
ဒါေပမဲ့

ကံေကာင္းေထာက္မစြာပါပဲ

ေလွေပၚလုတက္တဲ့သူေတြနဲ႔

ဘုရားၾကီးေရာက္ေတာ့လည္း

ရန္ကုန္ထိဆက္သြားမယ့္

အေျပာအဆို

ၾကမ္းတမ္းတဲ့

လူတခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ အနည္းအက်ဥ္း ၾကံဳခဲ့ရတာကလြဲလို႔ ေဘးမသီ ရန္မခဘဲ ဘုရားၾကီးကားဂိတ္ထိ
ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ကားကို

ေစာင့္ရပါေသးတယ္။

ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ အဲဒီခရီးမွာ က်မ ခံစားရတဲ့ အမ်ိဳးစံုကို က်မ “ေျခာက္အိပ္မက္” ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ၀တၳဳေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။

၀တၳဳက အေတာ္ေလး ရွည္သြားလို႔မို႔ မဂၢဇင္း၀တၳဳရွည္အျဖစ္ ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္းကို ေပးျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒ၀
ီ တၳဳကို
စိစစ္ေရးက ျဖဲဆုတ္လိုက္ျပီး အဲဒီလမွာ ျမားနတ္ေမာင္က ၃ပုဒ္ေလာက္ဆင္ဆာထိတာေၾကာင့္ warning ျပင္းျပင္းထန္ထန္
ထိသြားတယ္လို႔ ျမားနတ္ေမာင္ရဲ႕ အယ္ဒီတာ ကိုလြဏ္းေဆြ(ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ)က ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီ ၀တၳဳေလးကို

တင္ေပးခ်င္ေပမဲ့

ငွားသြားတဲ့

လူတေယာက္က

ျပန္မေပးတာမို႔

က်မ

လက္ထဲ

မရွိေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ၀တၳဳေလးကို

နာဂစ္ကာလမွာတုန္းကလည္း က်မ သတိရေနမိခဲ့ပါေသး တယ္။
ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၾကံဳရတဲ့ ျပႆနာက က်မမွာ ကေလးတေယာက္နဲ႔ ေနစရာ အိမ္ မရွိတာပါပဲ။

ကိုယ္နဲ႔ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုရမယ့္ ေယာကၡမအိမ္မွာလည္း ဆက္ မေနခ်င္ေတာ့။ မိဘအိမ္မွာလည္း ေနစရာ
အခန္းပိုမရွိ။ ျပီးေတာ့ မိဘေတြအိမ္က ျမိဳ႕ထဲမွာမို႔ သား ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အဆင္မေျပ။ က်မနဲ႔ သားက ေက်ာင္းနဲ႔

နီးနီးနားနားေနမွ ျဖစ္မွာေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်မ တကၠသိုလ္ဆရာမ်ား၀န္ထမ္းအိမ္ရာမွာ အိမ္ခန္းေလွ်ာက္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ လုပ္သက္
၁၂ႏွစ္ရယ္.. ကေလးတေယာက္နဲ႔ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္ ေနတာရတာရယ္ ေၾကာင့္ ရေလမလား ေမွ်ာ္လင့္တာ။
ဒါေပမဲ့ မရခဲ့ပါဘူး။ အဓိကျပႆနာက အိမ္ေထာင္ဦးစီး ခင္ပြန္းမရွိတဲ့အတြက္ အမွတ္ေလ်ာ့လို႔ပါတဲ.့ .။ အလြန္ထူးဆန္းတဲ့
သတ္မွတ္ခ်က္ စည္းမ်ဥ္းပဲေနာ္..။ အဲဒါ အဆည ၀န္ထမ္းအိမ္ရာရဖို႔ တကယ္ ခ်မွတ္ထားတဲ့ မူပါ.. ။
အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ

စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ

မဟာတန္းတက္ေနၾကတဲ့

ေက်ာင္းသူမေလး ႏွစ္ေယာက္က စားေသာက္ဆိုင္တခုလုပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလိုတယ္ဆိုတာနဲ႔ (ေယာကၡမေတြ တားေနတဲ့ၾကားကပဲ)

ကိုယ့္ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြ အစုစပ္ ဆိုျပီး ၀င္ရင္း သူတို႔နဲ႔အတူ တိုက္ခန္းတခန္း ငွားျပီး ေအာက္ထပ္မွာ ဆိုင္ခန္းဖြင.့္ .
အေပၚထပ္ မွာ အခန္းေလးတခန္းစီ စပ္တူေနျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္က ေက်ာင္းတဘက္ စာအုပ္ကိစၥ တဘက္ လုပ္ေနတုန္း
ဆိုင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အေျခေန ေကာင္းလာတယ္လို႔ က်မက ထင္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ဆိုင္ေလးမို႔

က်မသူငယ္ခ်င္းေတြ.. မိတ္ေဆြ အဆိုေတာ္ေတြ.. တပည့္ေတြလည္းလာ အားေပးၾကသား။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လို ျဖစ္တယ္မသိ..
ကေလးမေလးေတြက

ဆိုင္က

ျပႆနာလုပ္လာၾကပါတယ္။

အရႈံးေပၚေနလို႔

က်မကေတာ့

ဘာ

ေတာ္ေတာ္

ညာနဲ႔

က်မကို

နားမလည္ႏိုင္

ဟိုလိုလို

တာပါပဲ။

ဒီလိုလိုေတြ

စိတ္ဆင္းရဲေအာင္

အဲဒီတုန္းကေလာက္

စိတ္ဆင္းရဲ

အားငယ္မိတာ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ေနမိ ျပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္တပည့္အရြယ.္ . ညီမအရြယ္ေလးေတြက ကိုယ့္ကို မခန္႔ေလးစား
ဆက္ဆံတာ ပထမဆံုး ခံရဖူးတာေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕။ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္တာမ်ား။
အဲဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ

“အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္”

ထြက္သြားျပီး

စာအုပ္ကေလးက

ေစ်းကြက္ထဲ

အေတာ္ အဆင္ေျပတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖန္႔ခ်ိေရးကို တာ၀န္ယူေပးတဲ့ မိတ္ေဆြဆီကေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး
ျဖတ္ပိုင္းျပန္မလာ

ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ပထမအုပ္ထြက္ထားျပီးရင္
ပထမဆံုးလံုးခ်င္း
မ်ိဳးျငိမ္းေဆြ၊

က်မ

ေနာက္တအုပ္

“သီခ်င္းႏွင္းဆီ”ကို

တင္ဇာေမာ့္သီခ်င္းမ်ားရဲ႕

ရင္းထားသမွ်

ထြက္ကို

ျပန္ထုတ္ဖို႔

ကုန္ေရာဆိုပါေတာ့။

ထြက္ရမွာမို႔

ျပင္ပါတယ္။

ထုတ္လုပ္သူ

ဒါေပမဲ့

ထုတ္ေ၀ေရးထံုးစံအတိုင္း

သူငယ္ခ်င္း

ဆရာေက်ာင္း(စာေရးဆရာ

ဒုတိယအုပ္ကို

အဲဒီအုပ္ကို

က်မ

ပန္းခ်ီဒီဇိုင္း-မ်ိဳးေဆြသန္း)က

ပရိသတ္ေတြ

ေတာင္းဆိလ
ု ို႔

မ်က္ႏွာဖံုးေရးေပးတာ

သိပ္ကို

ေကာင္းတာပါပဲ။ သူက က်မရဲ႕ အဲဒ၀
ီ တၳဳကို အဖံုးေရးေပးခ်င္လို႔ဆိုျပီး ပိုက္ဆံလည္း မယူပါဘူး။
အဲဒီစာအုပ္ကိုလည္း

ေမာင္ေလးတေယာက္လိုျဖစ္ေနတဲ့

ထုတ္ေ၀သူတေယာက္ကို

စာအုပ္

လုပ္တာကေနစလို႔ ျဖန္႔ခ်ိေရးအထိ ပုတ္ျပတ္အပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ ဇာတ္နာတဲ့ ၀တၳဳတပုဒ္လိုပါပဲ…။ က်မ သူ႔ကို

ထုတ္ေ၀ေရးအတြက္ က်သင့္တဲ့ ပိက
ု ္ဆံေတြ ေပးလိုက္ျပီး ေနာက္မွာပဲ သူ ရန္ကုန္ကေန ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ

စံုစမ္းလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ က်မမွာ ရွိသမွ်လည္း တကယ့္ကို အကုန္ ကုန္ေတာ့တာ။ စာအုပ္လည္း မျဖန္႔ႏိုင္ေတာ့ဘဲ က်မ

သတိလက္လြတ္ေတြ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟို ကေလးမေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ဆိုင္မွာ ေငြေၾကးဇယားေတြကို
အရႈံးျပေနၾကပါတယ္။ က်မမွာ ေနာက္ထပ္ အရင္း ထပ္ထုတ္ေပးရေတာ့မလို ျဖစ္ေနတာ။ ထပ္ထုတ္စရာမရွိလို႔ ရွယ္ယာကို

ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့လည္း မရဘူးတဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက စိစစ္ေရးက ‘ေျခာက္အိပ္မက္’ ၀တၳဳကို ျဖဲျပီးေနာက္ပိုင္း
က်မကို Black list မွာ ထည့္ထားလို႔ ၀တၳဳတို ေတြေတာင္ ေရးမရ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္။
လက္ထဲ

ပိုက္ဆံတျပားမွ

မက်န္ေတာ့လို႔

ရင္ေတြပူျပီး

တညလံုး

အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ

မိုးစင္စင္လင္းသြားတယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးဟာ လက္ေတြ႔ဘ၀ေတြထဲ တကယ္ ရွိပါလားလို႔ ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့

အခ်ိန္ေတြေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ကားလမ္းျဖတ္ကူးတဲ့အခါ မီးစိမ္းမီးနီမၾကည့္ဘဲ ျဖတ္ျဖတ္ကူးမိတာလည္း ခုထိ သတိရ တုန္း..။
မီးစိမ္းၾကီးကို ေငးေငးငိုင္ငိုင္ ျဖတ္ကူးေနတုန္း ကားေပၚက ကားသမားေတြက ‘ေသခ်င္လို႔လား’လို႔ ေအာ္သြားတာကို ‘အင္း..
ေသခ်င္လို႔..’ လို႔

ျပန္ေျပာခဲ့ဖူးတာလည္း

မွတ္မိေသးတယ္။

ေဘးကုတင္မွာ

အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့

သားကို

ထိုင္ၾကည့္ရင္း

မ်က္ရည္ေတြက်ျပီး ငုတ္တုတ္ မိုးလင္းသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ညေတြကိုလည္း သတိရတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေသတၱာႏွစ္လံုး
အိပ္ယာႏွစ္ခု..

စာအုပ္ေတြ..

ထမင္းစားပန္းကန္

ႏွစ္ခ်ပ္..

ဟင္းပန္းကန္

ႏွစ္လံုး..

ထမင္းေပါင္းအိုးေလးတစ္လံုး..

ဒယ္အိုးေလးတစ္လံုး.. လွ်ပ္စစ္မီးဖိုေလးတစ္လံုး.. ဒန္ေရေႏြးအိုးေလး တစ္လံုးတည္းနဲ႔ ေနခဲ့ရဖူးတယ္။ သားကေလးက TV
ၾကည့္ခ်င္လို႔ ပူဆာျပီး တဘက္အိမ္က TV ကို လမ္းမဘက္က ရပ္ျပီး ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္က်
ေနခဲ့ရဖူးတယ္။ (တကယ္ေတာ့ အဖိုးအဖြားေတြက တတ္ႏိုင္သူေတြျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ သား အဲလိုၾကံဳရတာက က်မ ေခါင္းမာ
မာနၾကီးလို႔ေလ.. )။

အဲဒီ

အျဖစ္အပ်က္ဆိုးေတြက

က်မဆီမွာ

ျပိဳင္တူလို

ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

(ေနာက္ပိုင္းမွာ

သူငယ္ခ်င္းေတြ

ေျပာျပတာေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာတုန္းက က်မ စကားေျပာတာေတြက ပံုမွန္မဟုတ္ဘူးတဲ့။ က်မ ရူးသြားျပီလို႔ေတာင္
ေျပာေနၾကျပီလို႔ ဆိုပါတယ္။)
အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာပဲ

စိတ္ထိခိုက္လိုက္တာ..

အေဖက

ဟုတ္တာေပါ့..။

က်မကို

မင္းေတာ္ေတာ္

မိတ္ေဆြဆိုသူေ တြက

လိမ္တာကို

ညံ့တာပဲလို႔

ခံရတယ္။

အျပစ္တင္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့

ကိုယ့္

က်မ

ညီမအရြယ္

တပည့္အရြယ္ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က လွည့္ေနတာကို ခံေနရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသား သားၾကီးရဲ႕
ေ၀ယ်ာ၀စၥ.. ေက်ာင္းကိစၥေတြန.ဲ႔ .။ က်မ ဘယ္ေလာက္ က်ိတ္ခံစားေနခဲ့သလဲ က်မ မသိပါ… ။ က်မ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစား
ေနခဲ့ရပါလားလို႔ ေတြးမိိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မက သွ်င္ပါကူေဆးတိုက္ရဲ႕ အေရးေပၚခန္းထဲမွာ ေရာက္ေနပါျပီ။
အဲဒီညမွာ က်မ ေနာက္ဆံုး သတိရလိုက္တာက ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ရဲ႕ အထဲထဲက ထိုးေအာင့္လာလို႔ က်မရဲ႕ တဘက္ေ ဘးက
ကုတင္မွာ အိပ္ေနတဲ့ သားကို လွမ္းႏႈိး လိုက္တာပါပဲ။ သားက ျပန္ေျပာျပတာေတာ့ က်မ သူ႔ကုတင္ေဘးမွာ ၀ုန္းကနဲ
လဲက်သြားလို႔

သူလန္႔ႏိုးသြားတာပါတဲ့။

ပို႔ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

က်မသတိရလာေတာ့

က်မကို

ကေလးမေလးႏွစ္ေယာက္ကပဲ

က်မလက္မွာ

အပ္ေတြ

အစင္းစင္း

သွ်င္ပါကူေဆးတိုက္

ထိုးထားျပီး

တကိုယ္လံုး

အေရာက္
ပူေႏြးလို႔။

ေကာင္းေကာင္းသတိရလာေပမဲ့ က်မရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြ လႈပ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္ပူလို႔ က်မ
မိဘေတြဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္တာမို႔ က်မ အိမ္က လိုက္လာၾကပါတယ္။ အေမက ငိုလ.ို႔ .။ က်မ ေခါင္းမာလို႔ ခုလို ျဖစ္ရတယ္ေပါ့။
အံ့ၾသစရာ

ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပါပဲ..

က်မ

ေအာက္ပိုင္းေသသလို

ျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။

သားကိုေတာ့

ပုဂံလမ္းက

သူ႔အဖိုးအဖြားေတြဆီပဲ ပို႔ရျပန္တာေပါ့။ က်မကကေတာ့ မိဘအိမ္ကို လိုက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ က်မစိတ္ထဲ တသက္တာေတာ့
သြားျပီလို႔ ထင္ခဲ့တာ။ အဲဒီအခ်ိန္……….. ဘ၀မွာ ဘာမွ အေရးမၾကီးေတာ့ဘူးလို႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး ေနေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာလည္း

က်မကို

ေဆးကုဖို႔

ၾကိဳးစားရတာက

သားၾကီးကို

ေမြးကတည္းက

ကူခဲ့ရတဲ့

ေဒါက္တာသန္းထြဋ္(လင္း(ေဆး-၁)) ပါပဲ။ ကိုသန္းထြဋ္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ေဆးရံုၾကီးရဲ႕ Physio Therapy Department မွာ

က်မရဲ႕ ေျခေထာက္ေအာက္ပိုင္းကို Electric shock သြား သြား ေပးရပါတယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းမွာပဲ က်မေျခေခ်ာင္းေလးေတြ
ေတာ္ေတာ္ လႈပ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္ဘတ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက ေအာင့္ေအာင့္ေနတာက မသက္သာဘဲ ေျခေထာက္ေတြ
လက္ေတြမွာ ေသြးေၾကာေတြ ေပါက္သလို အနီကြက္ေတြက မ်ား မ်ား လာပါတယ္။ ႏွလံုး အထူးကု ေဒါက္တာမ်ိဳး၀င္းကေတာ့

ႏွလံုးေရာဂါ မဟုတ္ပါတဲ့။့ Rheumatic arthritis လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေလးဘက္နာဆိုပါေတာ့။ အဲလိုနဲ႔ အင္မတန္မွကို နာတဲ့
ပင္နင္စလင္ေဆးကို ၃ႏွစ္ေလာက္ထိုးရမယ္..တဲ့။ ေလာေလာဆယ္ ဆရာ၀န္ အကူအညီနဲ႔ အိပ္ယာထဲ လံုးလံုးနားရမယ္..တဲ့။
ျဖစ္ႏင
ို ္ရင္ ေဆးရံုတက္ပါတဲ့။

က်မခမ်ာ.. ရွိသမွ် ပိုက္ဆံကလည္း ၃ခါဆက္တိုက္ အလိမ္ခံရသလိုျဖစ္လို႔ ေဆးဖိုး မတတ္ႏိုင္ေတာ့။

ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းကလည္း ေဆးရံုတက္မွ ‘ေဆးခြင’့္ ရမယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဂရုစိုက္မႈေကာင္းေကာင္းမရႏို္င္တာ ေသခ်ာေပမဲ့
ေစ်းအသက္သာဆံုးျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ေဆးရံုကိုပဲ တက္ရပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္ေဆးရံုမွာက ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ကလည္း
ျဖစ္ျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္က သာမန္ ရံုး၀န္ထမ္းေတြပဲ အမ်ားဆံုးတက္တာမို႔ က်မကိုလည္း Special room စီစဥ္ေပးျပီး
ေနာက္ပိုင္းေတာ့

ပစ္ထားလိုက္တာပါပဲ။

လက္ေထာက္ကထိကဆရာမ..

ဒါေပမဲ့

အတန္သင့္ေတာ့

ဘာမွ

မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။

လူသိမ်ားတဲ့

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာကေတာ့

စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္

ဟာလည္း

တကၠသိုလ္က

ပိုက္ဆံမရွိရင္

အႏွိမ္ခံရ.. ပစၥလကၡတ္ အထားခံရတာပါပဲ။ အေဖနဲ႔အေမတလွည.့္ . ေယာကၡမေတြတလွည.့္ . ထမင္းပို႔ၾကျပီး က်မကို ညီမ
အငယ္ဆံုးေလးကပဲ

အစအဆံုး

ျပဳစုရတာေပါ.့ .။

သူ႔ခမ်ာလည္း

ပင္ပန္းလို႔၊

အဲဒီ

အခ်ိန္ထိလည္း

က်မ

ေျခေထာက္ေအာက္ပိုင္းက ေကာင္းေကာင္း လႈပ္မရ ေသးဘဲ ဒရြတ္ဆြဲေနတုန္းပါ။ ဒီၾကားထဲ စာေပေလာကထဲမွာလည္း
ေမျငိမ္းတေယာက္ AIDS ျဖစ္လို႔ဆိုပ.ဲ .။
အဲဒီ အခ်ိန္ေလးမွာပဲ ရာေက်ာ္က က်မ ေနမေကာင္းတဲ့ သတင္းၾကားျပီး ရြာကေန လိုက္လာပါတယ္။ သူ

က်မဆီေရာက္လာခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္သြားပံုရပါတယ္။ က်မက ေျခေတြ လက္ေတြ ေယာင္အမ္းျပီး… ေဆးရံုေပၚမွာ

ပက္လက္..။ သူသိခဲ့တဲ့ သြက္သြက္လက္လက္ စြာတာတာ မာေက်ာေက်ာ ဆရာမတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့။ က်မကေတာ့
“အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္”၀တၳဳ ထြက္ထားတာမို႔ မ်က္ႏွာက ခပ္ပူပူ။ သူက တုန္လႈပ္ေပမဲ့ အရင္ကလိုပဲ က်မကို
စကားသိပ္မေျပာဘဲ ညီေလးနဲ႔ပဲ စကားေတြ ေျပာေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔အက်င့္အတိုင္း စာအုပ္တအုပ္ထိုင္ဖတ္ေနတာပါပဲ။
က်မက မင္းဘယ္ေတာ့ျပန္မွာလဲေမးေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့.. တဲ့။ အငယ္မေလး ပင္ပန္းေနျပီ..
က်ေနာ္ တလွည့္ေစာင့္မယ္တ.ဲ့ .။ ဟဲ့ အဲလို ေစာင့္လို႔ မရဘူး.. ေျပာေတာ့ Nurse ေတြကို သြားေျပာျပီး ကပ္လ်က္ရွိေနတဲ့
အမ်ိဳးသားလူနာေဆာင္မွာ အိပ္ျပီး ေစာင့္ပါတယ္။ ေဆးရံုမွာ က်မ တစ္လေက်ာ္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ သူက ရြာတခ်က္ျပန္လိုက္..

ျပန္လာလိုက္ေပါ့။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက သူရွိေနတာက စိတ္ထဲ အားေတာ္ေတာ္ရွိတာပါ..။ (ေနာက္မွ

ျပန္ေျပာျပတာ သူ႔အေမက သူ ရန္ကုန္လာမွာစိုးလို႔ သူ႔ပိုက္ဆံေတြ ဖြက္ထားတာတို႔ ဘာတို႔ လုပ္တာတဲ့..။ သူက သူစီးေနက်
ျပိဳင္ဘီးေလးရယ္.. လက္ပတ္နာရီရယ္ လက္စြပ္ကေလးရယ္ကို ေရာင္းပစ္လိုက္ျပီး ရေအာင္လာတာ တဲ့ေလ..)။
ေဆးရံုေပၚ တလေက်ာ္ေက်ာ္ ေနျပီးေတာ့ က်မ ေတာ္ေတာ္ ေနေကာင္းသြားပါတယ္။ ေျခေထာက္ေတြလည္း
ပံုမွန္ ျပန္လႈပ္ႏိုင္ပါျပီ။ ဆရာ၀န္ေတြကလည္း ေဆးရံုက ဆင္းလို႔ရျပီတဲ့။ လူတိုင္းလူတိုင္း ေဆးရံုက ဆင္းရင္ ေပ်ာ္ၾကတာ..

က်မကေတာ့ ေဆးရံုက ဆင္းရင္ ဘယ္သြားရပါ့လို႔ ပူေနမိပါတယ္။ မိဘအိမ္သြားဖို႔ဆိုရင္လည္း သားနဲ႔ အတူ မေနရပါဘူး။
သားနဲ႔ အတူေနဖို႔ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္ဘာသာ အိမ္ငွားရေတာ့မွာ…။ တကၠသိုလ္က ဆရာမတေယာက္ရဲ႕ဘ၀ အဲေလာက္

ဘ၀အာမခံခ်က္နည္းျပီး ေအာက္တန္း ေနာက္တန္းက်ရသလားလို႔ ေတြးျပီး ကိုယ့္ ဘ၀ကို စိတ္နာေနမိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ေပါ့..။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရာေက်ာ့္အကူအညီ နည္းနည္းယူ.. သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီကေန ပိုက္ဆံ နည္းနည္းေခ်းျပီး အိမ္ငွားရပါ
ေတာ့တယ္… သားနဲ႔ ေနခ်င္တာကိုး…။

ေနာက္

လိႈင္တကၠသိုလ္ဆရာမ်ားအိမ္ရာ၀င္းက ေစ်းတန္ျပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္တည္းေနဖို႔လည္း

ဆရာဆရာမေတြပဲ

ျပန္ငွားစားတာမို႔

ကိုယ့္

ဆရာဆရာမ၀န္းက်င္ပဲဆိုျပီး

တစ္လ

၃၀၀၀

နဲ႔

လံုျခံဳတယ္..

၆လစာခ်ဳပ္နဲ႔

အိမ္ငွားလိုက္ပါတယ္။ (က်မလစာကမွ ၁၇၀၀ပါ)။ ျပီးေတာ့ သားအတြက္ TTC ေက်ာင္းကားကလည္း ဒီ၀င္းထဲ ၀င္တယ္ေလ။
အိမ္ခန္းေလးက ေပ၂၀ ေပ၅၀ ႏွစ္ခန္းစာမို႔ က်မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ပစၥည္း နည္းနည္းေလးနဲ႔ ေခ်ာင္ခ်ိလို႔ေပါ့..။
အနီးအပါးမွာ

က်မနဲ႔

သိပ္ခင္တဲ့

သူငယ္ခ်င္း

လင္မယားလည္း

ေနတာမို႔

စိတ္ထဲ

အေဖာ္ရတာလည္း

ပါပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းလင္မယားက ကေလး မရွိေသးေတာ့ သားေလး TV ၾကည့္ဖို႔လည္း စိတ္မပူရေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒီတုန္းက
က်န္ေက်ာင္း ေပါင္ခ်ိန္ကားနဲ႔ စြန္၀ူခုန္းကားေတြကို သားက မလြတ္တမ္းၾကည့္ခ်င္တာေလ..။
၉၈ရဲ႕ မိုးရက္ေတြမွာေတာ့ က်မက ပူေလာင္ျပင္းပ်ရတာေတြန…
ဲ႔ .။ တေန႔တေန႔ ဘာ၀င္ေငြမွ မရွိဘ.ဲ . လစာ

၁၇၀၀ကို ဘလိုမွ ေလာက္ငွေအာင္ မသံုးႏိုင.္ . သားစရိတ္နဲ႔..။ မိဘဆီလည္း လက္ျဖန္႔မေတာင္းခ်င္..။ ဒါေတာင္ အေမက ဆန္

နဲ႔ ဆီ တစ္လစာ ပို႔ေပးေနတာ။ စိစစ္ေရးကလည္း က်မ စာေတြကို pass မလုပ္ေသး။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမို႔ က်ဴရွင္ ကလည္း
မရွိ။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ က်ဴရွင္ လိုက္ရွာသင္ရတာမ်ိဳးလည္း မလုပ္ႏိုင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔မိဘရဲ႕ လယ္ထဲနဲ႔ ဆီစက္မွာ
အလုပ္သမားျပန္လုပ္ျပီး ရတဲ့ လုပ္ခကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္စုျပီး က်မဆီလာလာပို႔တဲ့ ရာေက်ာ့္အကူအညီကိုပဲ… အားနာနာနဲ႔
ယူေနရ..။

သားကေတာင္

က်မတကယ္ပဲ

ရာေက်ာ္ေရာက္လာရင္

ေပ်ာ္ေနတတ္ျပီ။

ေဘး၀န္းက်င္က

ရွက္ရြံ႕ ေၾကကြဲေနမိခဲ့။ ဒီလိုနဲ႔…………..
အဆံုးမရွိေအာင္ က်ယ္၀န္းတဲ့
အမွားထဲ…

တိမ္ေတြက လွလိုက္တာ

မ်က္လံုးေတြေအာက္မွာေတာ့

ကိုယ့္မွာ တရားးနဲ႔ ေျဖရတယ္။
(ေမာင္သိန္းေဇာ္)

ျမသီလာအလြမ္းေျပ (၃၁)
မိသားစုအေျပာင္းအေရႊ႔ကာလမွာ အင္တာနက္သံုးဖို႔ အဆင္မေျပတဲ့အခိုက္အတန္…
႔ post အတင္က်ဲတာ
စိတ္ထဲမေကာင္း။ အင္တာနက္ေလွ်ာက္ထားတာ ရေတာ့မွာပါတဲ့…။ ဒီၾကားထဲ ၾကံဳရာ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ကိုယ့္ ဘေလာ့ေလး
၀င္၀င္စစ္..။

က်မရဲ႕

အရင္းအခ်ာတခ်ိဳ႕ကေတာင္

ဒီ

post

ေတြကို

ဖတ္မွ

က်မရဲ႕

ေတာ္ေတာ္ဆိုးရြားခဲ့တဲ့

တခ်ိဳ႕အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သိၾကတယ္ဆိုတာ comment ေတြထဲ ဖတ္ရပါတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕.. မ်ားေသာအားျဖင့္ က်မနဲ႔
ပတ္သက္ရင္ အဲလိုပါပဲ..။ က်မက လူေတြကို သိပ္အျပစ္မတင္ခ်င္တတ္ သလို ကိုယ့္အနာကိုလည္း မလိုဘဲ ထုတ္ ထုတ္
မျပခ်င္တတ္ဘူးေလ..။ အဲဒီအခါ ကိုေခ်ာရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ ထဲကလိုပါပဲ….
နာက်င္တဲ့အခါ မေအာ္ဘဲ
ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အခါ ရယ္ေမာဖို႔ ေနာက္မက်ဘူး။
သူ႔အတိဒုကၡကို တဘက္လူက
သိရွိလက္ခံေပမဲ့

သူက သူ႔ဒုကၡအေပၚ ကိုယ္ေဖာ့ေနတတ္လြန္းလို႔
တ၀က္ကူညီစာနာမႈသာ ရခဲ့သူေပါ့။

……………………………………………. ဆိုသလို။
တကယ္ေတာ့

၉၇-၉၈ကို

ေရးဖို႔က

ေတာ္ေတာ္

အခ်ိန္ယူရမွာပါ။

ေက်ာင္းရက္ရွည္

ပိတ္ထားခ်ိန္မို႔

ကိုယ္ေရးကိုယတ
္ ာေတြပဲ ေရးရမလိုလည္း ျဖစ္ေနတာမို႔ သိပ္လည္း မေရးခ်င္သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ၉၇-၉၈ထဲ

အျဖစ္အပ်က္ေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ေရးေနရင္းနဲ႔ တခါတေလမွာ က်မရဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ထဲ အခ်က္အလက္ေတြ အခ်ိန္ကာလေတြ
ေရာေထြးကုန္တယ္။ အနားမွာ ရွိတဲ့ ကိုရာေက်ာ္က ကူစဥ္းစားေပးေပမဲ့ အပိုင္း၂၉ နဲ႔ ၃၀ကို ေရးခ်ိန္မွာ က်မတို႔ မိသားစု
အေျပာင္းအေရႊ႕ကိစၥနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတာမို႔ သူလည္း ကူစဥ္းစားေပးဖို႔ အခ်ိန္မရ..။ က်မမွာလည္း အခ်ိန္လုျပီး post

တင္ရတာနဲ႔ တခ်ိဳ႕ အခ်ိန္ကာလေတြ မွားကုန္ပါတယ္။ အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့ မမွားပါဘူး။ ဥပမာ ကိုရာေက်ာ္က
ေျပာတယ္.. ‘ပဲခူးတိင
ု ္း ေရၾကီးတာ ၁၉၉၈ ေမလ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ၁၉၉၇ ၀ါေခါင္တဲ့။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္က ၾကာဦးမယ္..

ျပီးေတာ့ Transfer order ေတြလည္း ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုလို႔ ဆရာဆရာမေတြက ဘားအံက ကိုယ့္ပစၥည္းေတြ ရန္ကုန္ကို
ျပန္သယ္ၾကတဲ့အခ်ိန’္ တဲ့။ အဲဒါ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ဟုတ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်မ ဟိုကေလးမေလးေတြနဲ႔ ေနဖို႔

ျဖစ္လာတာ။ ဆိုေတာ့ အခ်ိန္ လြဲေနတာ။ တကယ္က အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ၁၉၉၇ရဲ႕ စက္တင္ဘာေနာက္ပိုင္းမွွာ
ဆက္တိုက္ျဖစ္ခဲ့တာ။ က်မ သတိလစ္ျပီး သွ်င္ပါဂူ ေဆးရံုေရာက္သြားတာကေတာင္ ၁၉၉၈ရဲ႕ ဇန္န၀ါရီလ ေလာက္မွာ…တဲ့။
ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ေတြလြဲျပီလို႔ ေသခ်ာသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မက အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး post ေတြ ၂ခုေတာင္ တင္ျပီးသြားျပီ။
ဒီေနရာမွာ စကားမစပ္ဆိုေပမဲ့ စကားစပ္ျပီးေျပာရရင္.. က်မရဲ႕သား ေမာင္ေနလင္းက ပါရဦးေတာ့မယ္။

က်မနဲ႔ ေမာင္ေနလင္းက ျမန္မာေတြရဲ႕ အစဥ္အလာ အယူအဆနဲ႔ ေျပာရရင္ ပ႒ာန္းဆက္ပါတယ္လို႔ ေျပာရမယ္ထင္တယ္။
ဒါေၾကာင့္

သူနဲ႔အေၾကာင္းက

က်မရဲ႕

အဲဒီ

အခ်ိန္ကာလေလးကိုေျပာရင္

ခ်န္ခဲ့လို႔

မရပါဘူး။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့

က်မေနမေကာင္းတဲ့ သတင္းနဲ႔ က်မရဲ႕ ေနမေကာင္းတဲ့အေပၚ ခံစားရတာကို ေရးျဖစ္တဲ့ ၀တၳဳေလးတပုဒ္က အဲဒီ ၁၉၉၈ရဲ႕

ေဖေဖာ္၀ါရီလေလာက္မွာ မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ပါသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မက မိဘအိမ္မွာ အနားယူေနရတဲ့အခ်ိန…

သားေနလင္းက စကၤာပူမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန…
္ ။ က်မတို႔ခ်င္းက အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနၾကတာ ၾကာျပီ။ အဲဒီတုန္း
ေမာင္ေနလင္းက က်မ သတင္းကို မေဟသီမွာ ေတြ႔ျပီး မေဟသီတိုက္က အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ (ဆံုးရွာျပီ)ကို က်မနဲ႔

ဆက္သြယ္ဖို႔ ဖုန္းနံပါတ္လွမ္းေမးျပီး အေမ့အိမ္ကို ဖုန္း လွမ္းဆက္ ပါတယ္။ က်မမွာ အားရွိလိုက္တာ။ သားက ဖုန္းထဲကေန
အားေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္လိပ္စာ ေတာင္းျပီး နက္ဖန္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ လာလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ေမာင္ေနလင္းရဲ႕ စကၤာပူကေန ျမန္မာျပည္ကို ခဏ ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း

မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ က်မကို သတင္းေမးရင္း ေမာင္ေနလင္းက ေပးခိုင္းလို႔ဆိုျပီး ပိုက္ဆံ ၃ေသာင္း
ေပးပါတယ္။ အင္မတန္ မာနၾကီးခ်င္တဲ့ ဘယ္သူ႔အကူအညီမွ ေတာ္ရံုနဲ႔ မလိုခ်င္တတ္တဲ့ က်မက အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့
ဘယ္လိုမွ မျငင္းႏိုင္ဘူး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘာလိ႔လ
ု ဲဆိုေတာ့ က်မမွာ ပိုက္ဆံ တကယ္ကို လိုေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔လို႔ပါပဲ။

အဲဒီတုန္းက ေရႊေစ်းက ၁ေသာင္း၂ေထာင္မို႔ ေမာင္ေနလင္းေပးတဲ့ ၃ေသာင္းဟာ က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္
ခုမိခံမိေစတဲ့ ေဆးဖိုးပါပဲ..။ အဲဒီေနာက္မွာပဲ က်မ electric shock ေပးတဲ့ ကုထံုးနဲ႔ ကုျဖစ္တာပါ။ (ခု က်မရဲ႕ post ထဲမွာ
လြဲေနတဲ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ကို အဲဒီတုန္းက ပိုက္ဆံလာပို႔တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က အတည္ျပဳေပးပါတယ္။

သူကေလးက ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာင္ေနလင္းနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပီး က်မနဲ႔ သားေနလင္းရဲ႕ ပ႒ာန္းဆက္ထဲ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔
ပါေနခဲ့တာ… ခု လတ္တေလာ )အေျပာင္းအေရႊ႕ကိစၥေတြအထိပါပဲ..
ဒါေတြကို

က်မေျပာျပေနတာက

ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ

အျမင့္ဆံုးပညာေရးဌာနျဖစ္တဲ့

တကၠသိုလ္မွာ

လက္ေထာက္ကထိကဆိုတဲ့ ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိျဖစ္ေနတာေတာင္မွ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ဆိုရင္ ေဆးမကုႏိုင္လို႔ ေသရမယ့္
၀န္ထမ္းဘ၀ကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ က်မတို႔ရတဲ့ လစာ ၁၇၀၀ ဟာ အိမ္ငွားခလည္းမရ… စားဖို႔လည္း ၀မ္းမ၀… ဒီလိုနဲ႔

ဆရာဆရာမေတြဟာ တရားမ၀င္ က်ဴရွင္ျပျပီး စားၾကရတာပါ။ ဒါျဖင့္ ဆရာဆရာမ မဟုတ္တဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကေရာ..
ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲ.. ဒီလိုနဲ႔ပဲ ခိုးၾက လိမ္ၾက.. လာဘ္စားၾက.. အခ်င္းခ်င္းေတြ ျဖတ္ခုတ္ၾက ရ… အဂတိလိုက္စားၾကရနဲ႔
တကယ္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကို သူခိုးဇာတ္ သြင္းပစ္တာပါပဲ။
ဒီလိုနဲ႔

ေဆးရံုေပၚမွာ တစ္လေက်ာ္

ေနရျပီးေနာက္ မတ္လထဲမွာမွ က်မ လိႈင္ဆရာမ်ား အိမ္ရာကို

ေျပာင္းေနပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွပဲ Transfer orderကလည္း တကယ္ ထြက္လာပါ ေတာ့တယ္။ သားခမ်ာေတာ့ က်မနဲ႔

ပုဂံျခံ၀င္းက အဖိုးအဖြားေတြဆီ တလွည့္စီ ေနေန ရတာေပါ့။ အဲဒီ ၉၈ရဲ႕ ဇြန္လထဲမွာပဲ သားအေဖျဖစ္သူ သူ႔မိဘေတြဆီကို

ျပန္ေရာက္လာ ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေကာင္းကြက္တခုက က်မကို ဘယ္လို အေႏွာက္အယွက္မ်ိဳးမွ မေပးတာပါပဲ။ အဲဒီအခါ
သူကလည္း

သူ႔မိဘေတြအိမ္မွာ

ေန…

က်မကလည္း

ကိုယ့္ဘာသာ

ရုန္းကန္

ရပ္တည္။

အဲဒီတုန္းကေတာ့

ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္က မိန္းထဲက နဂိုဌာနေနရာမွာပဲ ရွိေနေသးတာမို႔ က်မအတြက္ ေတာ့ ျမသီလာရဲ႕ရင္ခြင္ထဲ

အနာေတြ အေမာေတြ ေျဖသိမ့္စရာတမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ေနေသးတာေပါ့ေလ..။ ေနတဲ့အိမ္၀င္းေလးကေန အင္းစိန္လမ္း ေပၚက
ဘုရားလမ္းမွတ္တိုင္ထိ လမ္းေလွ်ာက္… အဲဒီကေန လွည္းတန္းကို ကားစီး။ ရာမည ၀င္ေပါက္ကေန ေက်ာင္းထဲ၀င္…

ဒဂံုေဆာင္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတဲ့ လမ္းကေလး အတိုင္း ေရႊဘိုေဆာင္ကိုျဖတ္.. ဂ်ပ္စင္ကို ျဖတ္.. ၀ိဇာခန္းမကို ျဖတ္..
အီကိုကင္တင္းကို ျဖတ္ျပီး ဌာနအေရာက္သြားရတဲ့ ေန႔တိုင္းခရီးကို က်မ ေမာရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္

က်မရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဌာနက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ကလည္း ညီအမေတြလိုပဲ သိပ္ခ်စ္ၾကတာ။ ပိုျပီး ေက်နပ္စရာ
ေကာင္းတာက ဌာနမွဴးကလည္း သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာပါပဲ။
အီကိုမွာ

ေပ်ာ္ေပမဲ့

ျပႆနာက

က်မရဲ႕

စား၀တ္ေနေရး

ခက္ခဲ

က်ပ္တည္းတဲ့

ျပႆနာပါပဲ။

အဲဒီကာလေတြထဲမွာပဲ ေမာင္ေနလင္းက ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္လာလို႔ဆိုျပီး က်မဆီ ဆက္သြယ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ကို
လာေတြ႔ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက

သားေနလင္းက

က်မကို

စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးကိစၥေတြ

က်န္းမာေရးအေျခအေနေတြ

အေသးစိတ္ေမးေနပါတယ္။ သူမ်က္ႏွာ သိပ္ မေကာင္းလွပါဘူး။ ဧည့္ခန္းထဲ ဘုရားစင္ေလး တခုပဲ ရွိျပီး သံမံတလင္းမွာ

ယိုးဒယားဖ်ာေလး ခင္းျပီး ဧည့္သည္ကို ဧည့္ခရ
ံ တဲ့ အေျခအေန။ ေနာက္ မီးဖိုထဲမွာလည္း ဟာလာဟင္းလင္း…။ ေရွ႔ပိုင္းမွာ

ေျပာခဲ့သလို အိပ္ယာ၂ခု ေသတၱာ၂လံုး အေနအထားကို သူေတြ႔ျပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနပံုပါ။ ေနာက္ေတာ့ က်မလက္ရွိ
ရပ္တည္ေနရတဲ့ အေနအထား.. ၀င္ေငြေတြကို ေမးျပီး စာအုပ္လုပ္ငန္းေလး ျပန္လုပ္ပါလား..လို႔ တိုက္တြန္း ပါတယ္။
က်မကေတာ့ မခ်ိျပံဳးပဲ ျပံဳးေနႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ့ ေမာင္ေနလင္းက လူၾကံဳနဲ႔ က်မဆီကို ေငြတစ္သိန္း ပို႔လိုက္ပါတယ္။ က်မ

စာအုပ္လုပ္ငန္းျပန္လုပ္ဖို႔တဲ့။ အဲဒီတၾကိမ္မွာေတာ့ က်မ မ်က္ရည္က် မိပါတယ္။ က်မ ဒီကေလးအေပၚ ေက်းဇူးေၾကြးေတြ
တင္လွျပီ။ ေလာေလာဆယ္ က်မ မျငင္းႏိုင္ မတတ္ႏိုင္။ သူ႔အေပၚ ကို္ယ့္ေက်းဇူး လံုးလံုးမရွိပါဘဲ ကိုယ့္ကို သက္သက္ကူညီတဲ့
ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ေခၽြးႏွဲစာကို က်မ အလဟႆ အျဖစ္မခံႏိုင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အလုပ္ကေလး ျဖစ္ေအာင္
ၾကိဳးစားလုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ က်မ လုပ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေလးက “၉၈အခ်စ္ကဗ်ာ အခ်စ္ကဗ်ာ၉၈” ပါ။ ကဗ်ာဆရာ

၉၈ေယာက္ေရးတဲ့.. ကဗ်ာ ၉၈ပုဒ္ပါတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ စာအုပ္လုပ္ေနရင္း စရိတ္ေတြ ေထာင္းတာေရာ စားတဲ့အထဲ
ပါတာေရာနဲ႔

ေငြထပ္လိုလာျပီး

ထုတ္ေပးပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ

စာအုပ္ျဖစ္ဖို႔အေရး

ေနာက္ဆံုးေတာ့

ေႏွာင့္ေႏွးေနျပန္ေတာ့

စာအုပ္ကေလး

သူငယ္ခ်င္း

လွလွပပျဖစ္လာပါတယ္။

ေက်ာ္ေဇာခိုင္က

မ်က္ႏွာဖံုးကိုေတာ့

တစ္သိန္း
ဒ႑ာရီ

(သုခမိန္လိႈင္သမီး)ေလးရဲ႕ ပန္းခ်ီကားကို ဒီဇိုင္း လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလးက အျမတ္အစြန္းသိပ္မရွိေပမဲ့ ေခတ္ျပိဳင္
မွတ္တိုင္ေလးတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကပဲ အျမတ္ဆိုပါေတာ့။
၉၈ရဲ႕ ဇူလိုင္လထဲမွာပဲ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားတာကိုေတာ့ ျပန္မဖြင့္ဘဲ ကိုယ္ေနတဲ့ ေနရာနဲ႔

အနီးဆံုးမွာရွိတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ စာေမးပြဲေျဖရမယ္လို႔ ျဗဳန္းစားၾကီး ေၾကျငာပါတယ္။ တကယ္တမ္း ပညာလိုလား

စာၾကိဳစားတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြခမ်ာ မ်က္ႏွာ အပ်က္ပ်က္နဲ႔ေပါ့။ သင္ရိုးေတြက တကယ္လည္း မကုန္ေသးဘဲ
ရွိတာေလးကို ေမးခြန္းထုတ.္ . ကေလးေတြလည္း ရွိတာကိုသာ ေျဖဖို႔။ တခ်ိဳ႕ ေနရာေတြမွာဆို စာေမးပြဲ လာေျဖရင္ကို
ေအာင္ျပီလို႔ေတာင္ ၾကိဳေျပာထားတာတဲ့။ တကယ္ပဲ အဲဒီစာေမးပြဲမွာ အကုန္ေအာင္.. တခ်ိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြက
ဆရာဆရာမေတြကို
အဲဒီအခ်ိန္

က

လာဘ္ထုးိ ျပီး

စျပီး

ကူးခ်ေျဖတဲ့အတြက္

ခိုးခ်တဲ့

ဇာတ္လမ္းေတြ

ဂုဏ္ထူးေတြထြက္.

တကၠသိုလ္ပညာေရးထဲမွာ

ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ခြင့္ေတြ
စလာတာပါပဲ။

ရၾကပါတယ္။

ကံမေကာင္း

တာက

အဲဒီအခ်ိန္ေနာက္ပိုင္းက စျပီးေတာ့ပဲ ပညာေရးေလာကထဲမွာ ဆရာဆရာမေတြ ဆင္းရဲေလေတာ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူေတြ

သိပ္ ထြန္းကားလာေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြ ဂုဏ္ထူးတန္းတက္.. ဆရာဆရာမျဖစ္.. ပါရဂူဘြဲ႔ရေတြ
အထိ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာ တခု တကၠသိုလ္ေလာကမွာ သေႏၶတည္လာတာပါ။

သင္ယရ
ူ တဲ့

အဲဒီေနာက္

မၾကာမတင္မွာပဲ

နည္းပညာေတြကို

ဘာသာရပ္ေတြကို

စက္မႈတကၠသိုလ္လို

ညေနပိုင္းသင္တန္းေတြ

အဆင့္အတန္း

နိမ့္က်သြားေအာင္

ဖြင့္ျပီး

လုပ္တဲ့

သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းတကၠသိုလ္ၾကီးမွာ

ဒီပလိုမာေတြ

ေပးပစ္တာမ်ိဳးေတြ

ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေပါ့။

၆ႏွစ္တာ

စလုပ္လာတာပါပဲ။

စက္မႈတကၠသိုလ္

ဆိုတာက

အာဏာရွင္စစ္အစိုးရရဲ႕ မ်က္ေစ့ထဲက စပါးေမႊးေလ..။ ၁၉၉၈ ၾသဂုတ္လ ၂၄ရက္ညမွာေတာ့ ကမာရြတ္လွည္းတန္းမွာ

ေက်ာင္းသားေတြ လမ္းမေပၚ စီတန္းထိုင္ျပီး ဆႏၵျပတယ္လို႔ ၾကားပါတယ္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ အဲဒီညက အျဖစ္အပ်က္ကို

က်မ ေသခ်ာ မသိလိုက္ပါဘူး။ က်မတို႔ အိမ္၀င္းနဲ႔ နီးတဲ့ ခေပါင္းေဆာင္တို႔ အင္းေလးေဆာင္တိ္ု႔ဘက္ျခမ္းကို ရဲေတြ
လံုထိန္းေတြ

ေရာက္လာျပီး

လမ္းေတြ

ပိတ္လိုက္တာပဲ

သိလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့

အဲဒီဆႏၵျပတဲ့ကေလးေတြကို

လံုထိန္းကားေတြနဲ႔ ၀ိုင္းထားျပီးေတာ့ မီးသတ္ကားေတြက ေရေတြနဲ႔ ၀ိုင္းထိုးပက္တယ္ျပီး ဖမ္းေခၚသြားတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။

က်မအပါအ၀င္ လူထုကေတာ့ သတင္းအၾကားမွာ စုတ္တ သပ္သပ္…။ ျပီးေတာ့လည္း အဲဒီသတင္းေလးက ေပ်ာက္သြားရ
ျပန္တာပါပဲ။ က်မတို႔ ကိုယ္စီေတြမွာ ဖိစီးေနတဲ့ အပူမီးကလည္း ၾကီးလြန္းေနၾကတာေလ။

ဖတ္ေနတဲ့သူေတြ ေမာကာမွ ေမာေရာ.. ၾသဂုတ္လကုန္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ မျပီးစီးႏိုင္ေသာ ျပႆနာတခုက

ျပန္ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အိမ္ခန္းေလး ငွားထားတာ ၆လျပည့္လို႔မို႔ ေနာက္ထပ္ ၆လစာ ၁ေသာင္း၈ေထာင္
ထပ္ေပးရမွာေလ။

ေသခ်ာတာက

ေနာက္ဆံုးေတာ့

ေက်ာင္းက

အဲဒီေအာက္ထပ္မွာ

က်မလက္ထဲ

အဲေလာက္ပိုက္ဆံ

ဆရာတေယာက္က

သားအမိငွားေနရင္

ဘယ္လိုမွ

လွည္းတန္းေစ်းနားမွာ

အေဆာင္သူေတြလိုပဲ

တေယာက္

မရွိေတာ့။

ရွာလည္း

အမ်ိဳးသမီးေဆာင္

တေထာင္..

မရွာႏိုင္ေတာ့။

ဖြင့္ထားတယ္တဲ့။

သားအမိႏွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့

ႏွစ္ေထာင္တဲ့။ လခ်င္းေပးသြားျပီး ေနလို႔ ရမယ္တဲ့။ ရာေက်ာ္ေရာက္ေနတုန္း အဲဒီ အေဆာင္ေလးကို သြားၾကည့္ေတာ့

ေအာက္ထပ္ ဧည့္ခန္းေလးရဲ႕ အတြင္းဘက္မွာ က်မတို႔ ေနရမယ့္ အခန္းတဲ့။ အခန္းေလးက ၁၂ေပပတ္လည္ အခန္းေလး။
အခန္းမွာ တံခါးမပါ။ တံခါးမရွိ ဓားမရွိ ဆိုပါေတာ့။ ခန္းစီးေလးတစ္ခုက အကာေပါ့။ ေသတၱာေတြေတာ့ ေသာ့ေသခ်ာခပ္ပါတဲ့။

ရာေက်ာ္ကေတာ့ အေတာ္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနျပီ။ ဒီလိုေနရာမွာ က်မ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနမလဲ..။ သားေက်ာင္းကားခက
၁၀၀၀ တဲ့။ အိမ္လခနဲ႔ ေပါင္းရင္ ၃၀၀၀..။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စားစရိတ္မပါေသး။ က်မလစာက ၁၇၀၀…။ က်မ
ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲ…။ တခုခု ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့မယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့

က်မနဲ႔

ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္တဲ့အျပင္

ရာေက်ာ္လည္း

ေနာက္ဆံုးႏွစ္တက္ရမယ့္

ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ကိုပဲ ေျပာင္းဖို႔ ေရြးျဖစ္ပါတယ္။ က်မ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္တာက တႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးေလေတာ့

နယ္ျပန္ထြက္ဖို႔ လြယ္ပါ့မလားတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ က်မ ေျပာင္းေရႊ႔ခြင့္ တင္ပါတယ္။ နယ္တခုခုကို ေတာင္းေျပာင္းရင္
အေၾကာင္းျပခ်က္

တခုခုေပးရမယ္ဆိုေတာ့

အက်ပ္ရိုက္သြားျပီး

ခင္ပြန္းရွိတဲ့အတြက္

က်မက

မိသားစုကိစၥလို႔

ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ

ေျပာင္းေရႊ႔ခြင့္

ထင္တာ

မေအးပါဘူး။

အဆင့္ျမင့္ပညာဦးစီးဌာနကို ေရာက္သြားေတာ့ က်မကို လွမ္းေမးပါတယ္။ မိသားစုကိစၥဆိုတာ ဘာလဲတဲ့။ က်မလည္း
ေျပာင္းခ်င္ပါတယ္လို႔

တင္လိုက္ပါတယ္။

ေအးျပီလို႔

ေနာက္ရက္မွာ “အဆည”က က်မကို ေခၚေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ က်မရဲ႕ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ျဖည့္ရာမွာ ခင္ပြန္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ

ကြာရွင္းလို႔

ျဖည့္ခဲ့တာက

၃ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီဆိုေတာ့

ခု

ခင္ပြန္းက

ဘာလဲ..

ျပန္ေပါင္းတာလားေပါ့။

က်မမွာ

ဒုကၡ။

ဘာလုပ္ရပါ့ေပါ့။
ျပႆနာကေတာ့

ေျပာရရင္

သိပ္မ်ားတယ္ေတာင္

ထင္ၾကမယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးမွာ

တကၠသိုလ္က

လက္ေထာက္ကထိကဆရာမတေယာက္ ေနစရာမရွိ.. စားစရာမရွိ္တာကို ေျဖရွင္းလို႔ကို မရေတာ့တာ။ နယ္မွာဆိုရင္ေတာ့

ေနစရာေလးရမယ္.. အစားအေသာက္ ကလည္း ေပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကုန္က်စရိတ္ နည္းတယ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ နယ္ေကာလိပ္

ေလးေတြကို က်မ ခ်စ္တယ္ေလ..။ ကဲ.. ဘာလုပ္မလဲ.. ဆံုးျဖတ္ေပါ့။ ေမာ္လျမိဳင္တကၠသိုလ္ ေျပာင္းဖို႔ အေရးကေတာ့
ခင္ပြန္းေယာက်္ားရွိမွ ရေတာ့မွာ.. အေသအခ်ာပဲ..။ ရာေက်ာ္ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပဲ ေျပာတယ္..။ လက္ထပ္ၾကရေအာင္…
တဲ့။
က်မနဲ႔ သားအေပၚ အင္မတန္ စိတ္ရွည္ အႏြံအတာခံ..။ လူေျပာသူေျပာခံျပီး အနားမွာ ေနေပးေနတဲ့

လူငယ္ေလးကို က်မ အသံုးခ်သလိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါ။ ေနာက္.. က်မရဲ႕ အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္ ၀တၳဳထဲကလိုပါပဲ..။
က်မ

သူ႔ကို

အားနာလွပါတယ္။

သူ႔ခမ်ာ

မိဘေတြရဲ႕

တဦးတည္းေသာ

သားကေလး..

သူ႔ခမ်ာ

အဲဒီတုန္းကဆို

အသက္ကလည္း ၂၄ပဲ ရွိေသး…။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာ မိတာက က်မကိုယ္တိုင္ သားတေယာက္အေမ။ အေမတေယာက္ရဲ႕

မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ရင္းရမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု.. အဲသလိုပဲ ဆရာမတေယာက္ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ ရင္းရမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု..
ခက္ခဲ

ပင္ပန္းလိုက္တာ…။

က်မ

ဘာလုပ္ရမလဲ..

ကိုယ့္ဘ၀

ရပ္တည္ေရးအတြက္

ကိုယ္သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့သူကို

အသံုးခ်တာမ်ိဳးျဖစ္မွာလည္း စိုးလွပါတယ္။ ဒါျဖင့္ က်မနဲ႔သူ႔အၾကား ဘာမွ မရွိဘူးတဲ့လား.. ။ မဟုတ္ဘူးေလ… သူနဲ႔
က်မၾကားမွာ ခိုင္က်ည္ေနတဲ့ ၾကိဳးမွ်င္ေတြက မနည္းမေနာ..။
ကိုပိုင္စုးိ ေ၀စကား ငွားေျပာရရင္ေတာ့
ေရက်ခ်ိန္တြင္

ေမ်ာပါသြားသည့္ အမိႈက္တစ္စပမာ
နာက်င္စြာ

ေပ်ာ္ရႊင္နာက်င္စြာ

ရာဇ၀င္ကားခ်ပ္ေပၚမွာ မဆုတ္မနစ္

ေသြးသစ္မ်ားျဖင့္ လန္းဆန္း လတ္ဆတ္
အဆက္မျပတ္ အခ်စ္စိတ္ယိုစီးမႈမ်ားနဲ႔
ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ငါပါ။

ပန္းရိုင္းေတြက ေျမၾကီးေပၚမွာ ဖူးပြငလ
့္ ို႔
ငွက္ကေလးေတြ ေလထဲမွ