Professional Documents
Culture Documents
Garou
Garou
Saatler geçmişti, kaybolmuştu işte. Ama heyecanı dinmemişti, hatta attığı her
adımla daha artıyordu. Neden sonra bir ara tünellere beraber geldiği grubu hatırladı,
çok da üzerinde durmadı, nasılsa parasının yarısını yola çıkmadan önce almıştı,
anlaşmaları onları getirip götürmek içindi, sadece getirmişti, paranın yarısını almıştı,
yani onları kazıklamış olmuyordu. Grup heyecan arıyordu, alsınlardı işte heyecan,
tünellerde kaybolmaktan daha eğlenceli ne olabilirdi ki…
Kendini toparladı bir süre sonra, buradaki her şeyin ölü olduğunu hatırlattı
kendine, yeniden araştırmasına verdi kendini. Simsiyah bir zırh vardı kara elfin
üzerinde, kadın yüzlü bir örümcek imgesi kalbinin (kara elflerin kalbi varsa eğer,
diye düşünüp kendi esprisine güldü salakça) hemen üstünü süslemişti. Duyduğu
öyküler aklına geldi, kara elflerin zalim tanrıçası Lloth olmalıydı bu. Boynunda
gümüş renkli bir zincir gördü, ucunda ahşaptanmış gibi görünen kıvrık bir diş
sallanıyordu. Sivri ucuna doğru iyice kararan, pürüzlü yüzeyindeki çizgileri daha
koyu kahverengi parlayan diş, içi boşmuş gibi hafifti. Sanki içinde olmasını
beklermiş gibi şöyle bir salladı kolyenin başını. Bir tıkırtı gelmeyince hayal kırıklığı
yaşadı biraz. Büyülü olabilir belki diye düşündü, ya da sadece öylesine bir süs
eşyasıydı, pek de üzerinde kafa yormadan atıverdi cebine. Silahlarını inceledi kara
elfin, zırhını, ceplerini. Silahlar bir şekilde büyüsünü kaybetmiş olmalıydı, bu tür
şeyleri anlayabileceğini düşünüyordu, haklıydı da. Tüm savaş alanını aradı saatler
boyu, zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyordu zaten. Kendine uyan bir zırh bulamadı
zaten, birkaç değerli (olabilecek) taş buldu orada burada, bir de güzel ve keskinliğini
koruyan bir bıçak.
Ondan sonra saatlerini burayla ilgili notlar alarak, yapabildiği kadar çizimler
yaparak geçirdi. Büyülü meşalelerinden bir iki tane daha yakmıştı, işi çok da uzun
sürmeyecekti. Geri dönünce ne kadar büyük bir sükse yapacağını düşündü… Geri
dönünce… Bir an korkuya kapıldı, geri dönüş yolunu bilmiyordu! Sonra rahatladı
tekrar (aklı başına gelince!), buraya geliş yolunu da bilmiyordu, ama bulmuştu işte
burayı, o zaman geriye de dönebilirdi. Yazma ve çizme işini bitirince, kendine
dönüşünde yaşayacaklarını hayal etme izni verdi, belki burası çok önemli olacaktı ve
kendisi de çok meşhur olurdu. Maceracılar burayı keşfetmeye gelirdi ve o da onlara
rehberlik yapardı. Hatta belki onlarla başka maceralara atılırdı ve heyecan üzerine
heyecan yaşardı. Güzel hayaller ve aşırı yorgunluk, kısa sürede onu, bu tanrıların
bile unuttuğu karanlık dehlizde tatlı bir uykuyla sardı, gözleri kapandı.