Cięcie tlenowe

Cięcie tlenowe polega na spalaniu w strumieniu tlenu wzdłuż linii cięcia ogrzanego do
odpowiedniej temperatury metalu. Żeby można było przeprowadzić cięcie te metodą,
powinny być spełnione następujące warunki:
1) metal przeznaczony do cięcia powinien w podwyższonej temperaturze łatwo tworzyć
tlenki, a powstające produkty reakcji powinny bez trudu wypływać ze szczeliny.
2) temperatura reakcji powinna być niższa od temperatury topnienia,
3) temperatura topnienia powstałych tlenków powinna być niższa od temperatury topnienia
metali,
4) przewodność cieplna metalu powinna być niewielka ze względu na konieczność nagrzania
go w określonym do wysokiej temperatury.
Z tych powodów nie wszystkie metale można ciąć metodą gazową Jest ona stosowana
głównie do cięcia stali zawierającej niewielkie ilości węgla. Inne metale nie dają się ciąć tą
metodą.
Zasadę cięcia tlenowego przedstawia rys
1, Przedstawiony na, tym rysunku palnik
do cięcia jest odmianą palnika do
spawania. Składa się on z pierścieniowej
dyszy 1, przez którą doprowadza się
mieszaninę gazu palnego z tlenem, oraz
dyszy cylindrycznej 2 służącej do
doprowadzenia tlenu. Mieszanka gazowa
spala się za palnikiem, tworząc jak w
każdym płomieni u jądro 3 i kitę 4
podgrzewającą przedmiot. Wypływający z
dyszy 2 tlen, spotykając na swej drodze
rozgrzany metal, utlenia górne jego
warstwy. Podczas tej reakcji wydziela się
znaczna ilość ciepła powodująca
nagrzewanie się dalszych warstw metalu do temperatury spalania w tlenie. W ten sposób
powstaje coraz głębsza szczelina 5, a powstające tlenki 6 są wydmuchiwane strumieniem
gazów na zewnątrz.
Zwykle do cięcia używane są uniwersalne palniki acetylenowo-tlenu we zasilane tlenem za
pośrednictwem jednego przewodu (rys. 2) Palnik jest zasilany dworna przewodami.
Jednym dopływa acetylen, a drugim tlen. Przewód tlenowy rozdziela się w
palniku na dwa, z których jeden zasila dyszę do podgrzewania, a drugi dyszę do cięcia.

stosuje się maszynowe cięcie tlenem. natomiast anodę może stanowić alternatywnie dysza w palnikach z łukiem niezależnym lub na przemian dysza w okresie zajarzania.5% (minimum 97%) Przed przystąpieniem do cięcia powierzchnia metalu powinna być oczyszczona z rdzy lub farby. W skutek zmechanizowanie procesu można utrzymać stałą najodpowiedniejszą szybkość cięcia oraz stała najodpowiedniejszą odległość palnika od powierzchni ciętego metalu. Czas nagrzewania do cięcia zależy od grubości przekroju wynosi od kilku do kilkudziesięciu sekund. a następnie przecinany materiał przy cięciu w palnikach z łukiem zależnym (Rys 3). topniki. Ręczne cięcie tlenem ma zastosowanie do prac o charakterze indywidualnym. . Działanie palnika jest uwarunkowane przede wszystkim elektrodą wolframową oraz drążoną dyszą miedzianą. która powinna wynosić ok. Cięcie tlenem jest w praktyce ograniczone do przedmiotów ze stali węglowej. Cięcia plazmowe Cięcie plazmowe polega na dzieleniu metali za pomocą strumienia plazmy wytworzonego w palniku łukowym. W obwodzie zasilania elektrodą (katodą) łączy się. Szybkość cięcia tlenu. gdyż w przypadku siali stopowych lub metali nieżelaznych tworzące się tlenki mają wysoką temperaturę topnienia i zalegają w miejscu powstawania.Proces cięcia tlenem odznacza się dużą wydajnością. Tam gdzie czynności są wielokrotnie powtarzane to znaczy gdy proces ma charakter seryjny lub masowy. W celu obniżenia temperatury topnienia tlenków wysoko Topliwych stosuje się. acetylenu. z ujemnym biegunem źródła prądu. doprowadzane do miejsca w którym odbywa się cięcie. Sproszkowany topnik może być doprowadzany wraz z tlenem służącym do cięcia za pośrednictwem dodatkowego strumienia tlenu lub powietrza. Zależnie od grubości ciętych przedmiotów należy odpowiednio dobrać moc płomienia podgrzewającego wyrażona w litrach/godz. 99.

doprowadzeniem gazu plazmowego do palnika oraz uruchomieniem jonizatora. zależna od mocy luku oraz zjawisko zaważenia łuki w otworze dyszy miedzianej umożliwiają uzyskanie skoncentrowanego strumienie zjonizowanych gazów o dużej energii kinetycznej. Jednocześnie zostaje wygaszony łuk pomocniczy. zakres zastosowania tych palników jest ograniczony do grubości cięcia poniżej 20 mm Palniki te umożliwiają jednak cięcie materiałów nie będących przewodnikami prądu elektrycznego. czysty azot lub sprężone powietrze. szczególnie w porównaniu z azotem. Natomiast w przypadku cięcia plazmowego metali palnikiem o luki zależnym jest intensywniejszy przebieg wytapiania szczeliny. natomiast natężenie prądu w obwodzie łuku głównego narasta do ustalonej wartości. Natomiast prędkość cięcia plazmowego jest większa od prędkości cięcia tlenowego stali o grubości 5-25 mm. Jako gaz plazmo twórczy można stosować mieszaninę argonowo-wodorową azotowowodorową. a wytworzony strumień plazmy jest wydmuchiwany na zewnątrz palnika. już przy natężeniu prądu ok. Wysoka temperatura powyżej 20000°C. Użycie sprężonego powietrza wymaga zastosowania katod cyrkonowych zamiast wolframowych.Łuk jarzy się w tym przypadku między katodą a dyszą. Ponieważ w przypadkach stosowania zasady łuku niezależnego łuk elektryczny nie oddziałuje bezpośrednio na przecinany materiał. W wyniku zjonizowania gazu między katodą a dyszą zostaje zajarzony w pierwszej kolejności łuk pomocniczy w czystym argonie. Strumień plazmy uzyskuje się na skutek przepuszczania gazów przez łuk elektryczny. podłączonego do dodatniego bieguna obwodu zasilania. Operacja cięcia plazmowego palnikiem z łukiem zależnym zostaje zapoczątkowana włączeniem napięcia między katodą a dyszą. powoduje zajarzenie łuku głównego i równoczesne włączenie przepływu wodoru w przypadku stosowania mieszanki gazowej argon-wodór. Po zajarzeniu łuku głównego. Otrzymane w ten sposób specyficzne źródło ciepła w postaci strumienia plazmy Jest wykorzystywane do wytapiania wąskich szczelin w operacjach przecinania metali. gdyż ułatwia on zajarzenie luku głównego przez zjonizowane gazy z przecinanym materiałem. mniejsze zużycie elektrod. . 10C mm. Praktycznie sprzyja te odciążeniu cieplnemu palnika oraz zwiększeniu zakresu grubości cięcia do ok. 10 A. Warunki cięcia plazmowego zależą od grubości i rodzaju przecinanych materiałów. Mieszanina argonowo wodorowa umożliwia uzyskanie powierzchni cięcia o malej chropowatości ora. luk pomocniczy zostaje wygaszony przez przerwanie jego obwodu prądowego. ma jedynie charakter pomocniczy. Następne zbliżenie palnika z zajarzonym łukiem pomocniczym do materiału.

Rozróżniamy spawanie:  Mikroplazmowe.  Plazmowe. mało wrażliwy na odległość palnika od przedmiotu. Wąska strefa wpływu ciepła powoduje małe odkształcenia przedmiotu. Zapewniający głębokie wtopienie i dużej prędkości spawania. wolframu i molibdenu. wydatek gazu oraz prędkość cięcia.  Plazmowe oczkowe. Podział Plazmy:  Niskotemperaturowa 104K  Wysokotemperaturowa 106K Porównanie spawania plazmowego z metodą TIG Do zalet spawania plazmowego w porównaniu z metodą TIG. Przy cięciu należy zachować prostopadłość strumienia plazmowego do powierzchni przecinanego materiału (Rys 5). Stopów tytanu. Spawanie plazmowe znalazło zastosowanie do łączenia trudno topliwych metali i stopów. należy zaliczyć skoncentrowany trwały łuk o dużej gęstości energetycznej i nieznacznej dywergencji. można stosować tę metodę do stopów Miedziano –niklowych ze stalą nierdzewną. Plazma jest dobrym przewodnikiem elektryczności. Rys 5: Ustawienie palnika podczas ciecia plazmowego Spawanie Plazmowe: Plazma jest to gaz którym znaczna ilość cząstek ulega dysocjacji i jonizacji pod wpływem doprowadzenia energii cieplnej.Podstawowymi parametrami mającymi wpływ na jakość cięcia są: natężenie prądu. .