မေထရ္ျမတ္တုိ႔ ႐ုပ္ပုံလႊာ

ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕၊ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္

ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕သည္ ကၽြႏု္ပ္Aား Aမည္တပ္ရန္ခက္ခဲေသာ တစ္စုံတစ္ရာျဖင့္ Aၿမဲတစ္ေစ ဖမ္း
စားေလ့ရွိပါသည္။ မဂၤလာဒုံ ေထာက္ႀကံ့ကုိေက်ာ္၍ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕စပ္သုိ႔ ေရာက္သြားသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္
နက္ စိတ္သႏၲာန္မွ ေ၀ဒနာAလ်င္တစ္ခုသည္ ျဖည္းျဖည္း သုန္သုန္ စီးဆင္းလာေလ့ရွိပါသည္။
Aတိတ္ေဟာင္း ရင္ခြင္ေဟာင္းတစ္ခုထဲသုိ႔ ျပန္ေရာက္ သြားျခင္းလား။ ကာလၾကာျမင့္စာြ
ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ခြဲခါြ ၿပီး တစ္ဖန္ျပန္၍ ေတြ႕ဆုံရပုံမ်ဳိးလား။ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းႀကီး
ႏွင့္ ႐ုတ္တရက္ျပန္ေတြ႕ဆုံရပုံမ်ဳိးလား။ ကၽြႏု္ပ္ မကြဲျပားပါ။ ယင္းေ၀ဒနာသည္ နာမ၀ိေသသန
AတိAက်တပ္ရန္ ခက္ပါဘိသည္။
ေမွာ္ဘီမွ ႀကိဳဆုိလ်က္ရွိသည့္ ျမင္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ားကလည္း စိတ္ၾကည္လင္မႈျဖစ္ေပၚလာ
ေAာင္ ႏႈိးဆြတတ္သည္။ သင္းပ်ံ႕ေနသည့္ ေလႏုေAးကလည္း သည္ၿမိဳ႕ကေလးAေပၚ Aာ႐ုံ
စုိက္မိလာေAာင္ ပြတ္တုိက္ေခၚငင္တတ္သည္။ တစ္ခါတုန္းက ၿမိဳ႕ကေလး၏ ေမွာ္ဘီဟူေသာ
ေ၀ါဟာရကုိ ဆရာႀကီးေမွာ္ဘီဆရာသိန္း၏ စာAုပ္တစ္ခ်ဳိ႕တြင္ ေမွာ္ပီဟု သုံးႏႈံးေရးသားထားတာ
ဖတ္ဖူးသည္။ ပီျဖစ္ေစ ဘီျဖစ္ေစ ၾကာသပေတးနံႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္ထပ္ထားသည့္ ၿမိဳ႕ကေလး၏
Aမည္နာမသည္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ဂမ္ၻီရဓာတ္ပါရွိေနေၾကာင္း ေျပာလုိပါသည္။
ရန္ကုန္မွ လုိင္းကားစီးခဲ့လ်င္ ေထာက္ႀကံ႕တုိးဂိတ္ကုိေက်ာ္၍ မိနစ္Aနည္းငယ္Aၾကာတြင္
Aမွတ္၂ Aထက ေက်ာင္းရွိသည့္ စမ္းေခ်ာင္ေပါက္မွတ္တုိင္သုိ႔ ေရာက္သည္။ လမ္း၏ ဘယ္ဘက္
ေဘးတြင္ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းသုဟ
ိ႔ ု ၫႊန္းထားသည့္ ဆုိင္းဘုတ္ရွိသည္။ ဆုိင္းဘုတ္လမ္း
ၫႊန္ရာ ကတၱရာလမ္းေလးAတုိင္း သြားရသည္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ေတာ့ ၾကာလိမ့္မည္ထင္သည္။
စိမ္းလန္းေသာ ေတာAုပ္ကေလးတစ္ခု၏ Aလယ္တြင္ သဘာ၀တရား၏ သေကၤတAျဖစ္ သာသ
နာ့၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းကုိ ေတြ႕ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ Aနီးစပ္ဆုံး ပုံေဖာ္ထား
သည့္ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕၏ စေန႔ေထာင့္Aရပ္တြင္ ၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား သီတင္း
သုံးလ်က္ရွိပါသည္။
=====

တကယ္ေတာ့ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းကုိ စိတ္၀င္စားမိသည္မွာ ေမွာ္ဘီေရာက္မွ
မဟုတ္။ မိမိတုိ႔ ငယ္စU္ သာမေဏေက်ာ္စာ၀ါမ်ားတက္စU္က ဓမၼပဒပန္းကုံး၊ ပထမႀကီးတန္းစာ၀ါ
မ်ားတက္စU္က Aလကၤာပန္းကုံး၊ ယမကပန္းကုံးစေသာ ပန္းကုံး စာAုပ္ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ Aကၽြမ္း
တ၀င္ ရွိဖူးသည္။ ထုိပန္းကုံးစာAုပ္မ်ားကုိ ေရးသားသည့္ဆရာေတာ္မွာ သာသနာ့၀န္ေဆာင္
ေက်ာင္းတုိက္ကုိ စတင္တည္ေထာင္ေတာ္မူသည့္ Aရွင္ကုမာရျဖစ္သည္။
ဆရာေတာ္Aရွင္ကုမာရ၏

စာAုပ္မ်ားက

ပရိယတ္ၱိစာသင္သားတုႏ
ိ႔ ွင့္

ကင္းကြာ၍မရစ

ေကာင္းေသာ စာAုပ္မ်ားAျဖစ္ ယေန႔တုိင္ရပ္တည္ေနဆဲျဖစ္သည္။ စာAေရးAသား ေခ်ာေမြ႕မႈ၊
Aလကၤာရသေျမာက္မႈႏွင့္ သေဘာေပါင္ရွင္းလင္းလြယ္မႈတုိ႔ေၾကာင့္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တုိင္
ေAာင္လည္း စာသင္သားတုိ႔ AားကုိးAားထားျပဳၾကရUီးမည္ျဖစ္သည္။ ပန္းကုံးစာAုပ္မ်ားကုိ
ေလ့လာက်က္မွတ္ရစU္က ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းဟူေသာ Aမည္နာမကုိ စိတ္
၀င္စားခဲ့မိသည္။
Aေၾကာင္းတစ္ခုလည္း ရွိပါေသးသည္။ သာမေဏေက်ာ္ စာေမးပြေ
ဲ ျဖဆုိၾကရသည့္ သာမ
ေဏမ်ားသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ပရိယတ္ၱိသာသနဟိတAသင္း၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မဂၤလာဗ်ဴဟာAသင္းတုမ
ိ႔ ွ
က်င္းပသည့္

စာေမးပြဲမ်ားကုိ

ေျဖဆုိၾကရသည္။

စာေမးပြဲေျဖဆုိခ်ိန္တြင္

မႏၲေလးၿမိဳ႕

ပရိယတ္ၱိAသင္းတည္ရွိရာ Uီးလွသိန္းဗိမာန္တြင္ျဖစ္ေစ ရန္ကုန္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္Aေရွ႕မုဒ္မွ
ရွင္သာမေဏဗိမာန္တြင္ ျဖစ္ေစ တစ္ႏုိင္ငံလုံးမွ စာေမးပြဲေျဖဆုိသူ ရွင္သာမေဏမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရ
သည္။
ထုိစာေမးပြက
ဲ ုိ လာေရာက္ေျဖဆုိသည့္ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ ရွင္သာမေဏမ်ားမွာ Aျခား
ေသာ ေက်ာင္းတုိက္မ်ားမွ သာမေဏတုထ
ိ႔ က္ ထူးျခားေသာ Aသြင္သ႑ာန္ရွိၾကသည္။ Aားလုံး
ပင္ နီညဳိေရာင္သကၤန္းမ်ားကုိ Aခ်ဳိးညီစြာ ၀တ္႐ုံထားၾကသည္။ ၀ါးယပ္ေတာင္ကေလးမ်ားကုိ
ကုိင္ထားၾကသည္။ ဆြမ္းစားရာ စာေမးပြဲ ေျဖဆုိရာတြင္သာမကပဲ မည္သည့္ေနရာမဆုိ သပိတ္
Aိတ္ကုိ လြယ္ထားၾကသည္။ ေသခိယသိကၡာပုဒ္တႏ
ုိ႔ ွင့္Aညီ က်င့္ႀကံေနထုိင္ၾကသည္။ သည္Aမူ
Aရာမ်ားေၾကာင့္ သူတုိ႔သည္ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ ေက်ာင္းတုိက္မွ သံဃာေတာ္မ်ားပါတကားဟု
သိမွတ္ရျခင္းသည္ပင္ စိတ္၀င္စားမႈ ပုိခဲ့ရသည္။
ယခု သာသနာ့၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ Aမွန္တကယ္ ေရာက္ရွိသြားေသာ Aခ်ိန္တြင္
လည္း မိမိ၏ သိမွတ္ထားမႈတုိ႔ လြဲေခ်ာ္မသြားခဲ့။ ၿငိမ္သက္စြာ ေAးခ်မ္းစြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာသည့္
တာ၀န္ကုိ ေက်ပြန္ေAာင္ ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူမ်ားAျဖစ္ပင္ ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ သံဃာေတာ္
မ်ား မိမိတုိ႔ဘ၀ထဲသုိ႔ ၀ိနယသီလသြန္းေလာင္းထည့္သြင္းေနသည့္ ျမင္ကြင္းကုိ ျမင္ရသည္မွာ
မည္မွ် ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းပါဘိသနည္း။

=====

၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ စတင္ေရာက္ဖူးျခင္းသည္ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးေလးႏွစ္ခန္က
႔ ျဖစ္ပါ
သည္။ ထုိစU္က ကၽြႏု္ပ္ေနထုိင္သည့္ ေမွာ္ဘီခ်မ္းေျမ့ၿမိဳင္ေက်ာင္းတုိက္မွာ ေဆာက္လုပ္မည့္ ခ႑
သိမ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ AကူAညီလုိAပ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာေတာ့္ထံ ေရာက္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ေမွာ္ဘီတစ္ၿမိဳ႕လုံးနီးပါးရွိ ေက်ာင္းတုိက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သိမ္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္လ်င္
ဆရာေတာ့္ထံ AကူAညီေတာင္းခံၾကရၿမဲပင္ျဖစ္သည္။ သဒၵါမွာ လိင္, ၀ိနည္းမွာ သိမ္-ဟူေသာ
Aဆုိစကားရွိပါသည္။ သဒၵါAရာတြင္ လိင္ AဆုံးAျဖတ္ႏွင့္ ၀ိနည္းAရာတြင္ သိမ္AဆုံးAျဖတ္
သည္ ခက္ခန
ဲ က္နဲသည္ဟု ဆုိလုိရင္းျဖစ္သည္။ သဒၵါAရာတြင္ လိင္AဆုံးAျဖတ္မွားယြင္းပါက
ႂကြင္းက်န္သည့္ လုိAပ္ေသာ Aနက္Aဓိပၸါယ္ကုိ ရရွိေရးစသည့္ ေနာက္ဆက္တြဲမ်ားAားလုံး
မွားယြင္းႏုိင္သည္။ ထုိ႔Aတူပင္ သိမ္AဆုံးAျဖတ္မွားယြင္းခဲ့လ်င္ သာသနာေတာ္မွာ Aေရးတႀကီး
လုိAပ္သည့္ Aက်ဳိးစီးပြားမ်ား ပ်က္သုU္းသြားႏုိင္သည္မဟုတ္လား။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သိမ္ကိစၥႏွင့္
စပ္လ်U္း၍ ၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္တက
ုိ႔ ဲ့သုိ႔ ၀ိနည္းAရာ၌ ကၽြမ္းက်င္ေသာ Aေလးဂ႐ုျပဳရေသာ
ပညာရွင္တုိ႔၏ AကူAညီကုိ ယူရၿမဲျဖစ္သည္။
Aရင္တုန္းကေတာ့ ၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ့္ ၀ိနည္းေလးစား ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းၾကပုံကုိ
Aေ၀းမွသာ ျမင္ဖူး ၾကည္ညဳိဖူးခဲ့သည္။ Aခုေတာ့ ထုိေက်ာင္းတုိက္ေတာ္ကုိ မ်က္၀ါးထင္ထင္
ေတြ႕ျမင္ရၿပီျဖစ္သည္။ က်ယ္၀န္းေသာ ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္သည္ သစ္ပင္ႀကီး သစ္ပင္ငယ္တျုိ႔ ဖင့္ စိမ္း
ျမေနသည္။ ေက်ာင္းမ်ားတည္ေဆာက္ထားပုံသည္ Aျခားေသာေက်ာင္းမ်ားႏွင့္မတူပဲ တမူထူးကဲ
သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုျခင္းစီ၏ နံရံမ်ားတြင္ Aဂၤေတႏွင့္ Aုတ္မ်ားကုိသာ
စီထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မည္သည့္ေဆးသားကုိမွ် သုတ္လိမ္းထားျခင္း မရွိ။ Aုတ္၏ ပကတိAနီေရာင္
ျဖင့္ ထားရွိသည္။ ေရွးေခတ္႐ုံးAေဆာက္AUီမ်ားလုိ Aုတ္၏Aေရာင္ျဖင့္သာ ပုံေဖၚထားသည္။
Aဆန္းတၾကယ္ လွပေAာင္ ပုံေဖာ္ထားေသာ ေခတ္သစ္ Aေဆာက္AUီမ်ားမွသည္ မ်က္ေမွာက္
ေခတ္ကာလႏွင့္ Aလွမ္းေ၀းကြာေသာ ေနရာတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္ရွိသြားသည့္ႏွယ္ ခံစားမိေသးသည္။
ဆရာေတာ္သည္ ဆြမ္းစားေက်ာင္းေဆာင္၏ Aေနာက္ဘက္မွ ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ေလး
ေပၚတြင္ သီတင္းသုံးလ်က္ရွိပါသည္။ Aလြန္ေလးျမတ္ေသာ႐ုိေသစိတ္ကုိ ေမြးျမဴၿပီး ဆရာေတာ္
ရွိရာသုိ႔ ခ်U္းကပ္သာြ းမိသည္။ ေလာကတြင္ မဟာပညာေက်ာ္ႀကီးမ်ားကုိ Uီးမၫြတ္ဘဲ ေနလုိ႔ရ
သည္။ မီလ်ံနာ Uစၥာရွင္ႀကီးမ်ားေရွ႕ေမွာက္တြင္ ထီမထင္ေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ေနလုိ႔ရႏုိင္သည္။
သုိ႔ေသာ္ သီလသိကၡာပုိင္ရွင္တုိ႔ ေရွ႕တြင္ကား ႐ုိေသေလးျမတ္သည့္ စိတ္ကုိသာ ေပြ႕ပုိက္ထား

သင့္သည္ မဟုတ္လား။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သီလသိကၡာပုိင္ရွင္မ်ားကုိ ပါဠိေတာ္မ်ားတြင္ မဟာAဂ္ၢိကၡႏၶမီးပုံႀကီးလုိ၊ မဟာျဗဟၼ-ျဗဟၼာမင္းႀကီးလုိဟု တင္စားေျပာဆုိခဲ့ျဖင္းျဖစ္ေပမည္။
ဆရာေတာ့္Aား Uီးတင္၀ပ္ပ်ၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္ ေနထုိင္သည့္ Aခန္းကုိ ေ၀့၀ဲၾကည့္မိ
သည္။ ေခတ္AသုံးAေဆာင္ မ်ားမ်ားစားစားမရွိ။ ခန္းလုံးျပည့္ ဘီဒုိႀကီးမ်ားထဲတြင္ စာAုပ္ေပါင္း
မ်ားစြာျဖင့္ ျပည့္ညပ္ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာႏွစ္လုံးႏွင့္ ၀ါတားကုိလာ တစ္လုံး။ ဤသည္ပင္လ်င္
သာသနာ့၀န္ေဆာင္ေက်ာင္းတုိက္ႀကီး၏

ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ေနထုိင္ရာAခန္း၏

ပစၥည္း

ပစၥယAကုန္ဟူ၍ ထင္မွတ္ႏုိင္ေလာက္သည္။ ပိဋကတ္ေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ စာAုပ္စာတမ္း
မ်ားက မ်ားျပားလွပါဘိျခင္း။ ထုိစာAုပ္စင္ႀကီးမ်ား နံေဘးမွ ကုလားထုိင္တစ္လုံးေပၚတြင္ ဆရာ
ေတာ္သည္ မတ္မတ္ထုိင္ကာ ၿပဳံးလ်က္ရွိသည္။ Aလုိနည္းေသာ Aၿပဳံး၊ ေရာင့္ရလ
ဲ ြယ္ေသာ
Aၿပဳံး၊ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတုိ႔၏ Aၿပဳံးေပလား။ ေတြးေတာမိပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပိိဋကတ္
ေတာ္မ်ားAရိပ္တြင္ ေဒသနာတရားေတာ္မ်ားႏွင့္Aညီ ေနထုိင္လ်က္ရွိသည္ကား ယုံမွားဖြယ္ရာ
မရွိပါေပ။
=====

ကၽြႏု္ပ္၏ လာရင္းကိစၥျဖစ္ေသာ သိမ္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ လုိAပ္သည္မ်ားကုိ ေလွ်ာက္ထား
ရသည္။ ဆရာေတာ္က မၿငိဳမညင္ပင္ သေဘာတူလုိက္ေလ်ာပါသည္။ ဆရာေတာ့္Aဖုိ႔ သိမ္ႏႈတ္
သိမ္သမုတ္ကိစၥမ်ားAား

လုိက္လံAကူAညီေပးရသည္မွာ

ဆြမ္းကပ္ဖုိ႔

ပင့္ေလွ်ာက္ရတာ

ေလာက္ပင္ ခက္ခပ
ဲ ုံမရပါ။ လုပ္ေနက်ကိစၥျဖစ္၍ မိမိ၏တာ၀န္၀တၱရားလုိပင္ သေဘာထားပုံရ
သည္။ ဆရာေတာ္သည္ စာေပပုိ႔ခ်ျခင္း၊ တရားေဟာျခင္းမ်ားAျပင္ က်မ္းျပဳစုျခင္း စာေရးသားျခင္း
တုက
ိ႔ ုိလည္း လုပ္ေဆာင္ေနသည္ျဖစ္ရာ စာAေရးAသားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စကားလက္ဆုံ က်မိပါ
သည္။
သည္မွ်၀ိနည္းAရာAေလးထားသည့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာသည့္Aခါ ျမတ္ဗုဒၶေဒ
သနာ Aေၾကာင္းAရာမ်ားသာ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာေတာ္က
က်မ္းစာAုပ္မ်ားထဲက

ခုန္ထက
ြ ္၍

ခ်စ္Uီးညဳိ၊

သုေမာင္၊

တကၠသုိလ္စိန္တင္၊

ေဒါက္တာ

မတင္၀င္းစသည့္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ စာAုပ္မ်ားကုိ စတင္ေျပာဆုိလုိက္သျဖင့္ Aံ့ၾသစိတ္ျဖစ္ရ
ေသးသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ေတာAုပ္ကေလးထဲတြင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထုိင္ေနၿပီး Aျပင္ဘက္
ကမၻာေလာကႀကီးကုိ ေထာင့္ေပါင္းစုံမွ ၾကည့္႐ႈAကဲခတ္ေနပုံရသည္။ စစ္သားဘ၀ Aေတြ႕Aႀကဳံ
မ်ားကုိ ေရးသားထားသည့္ ဆရာေသာင္း ေ၀Uီး၏ စာAုပ္မ်ားထဲမွ စာAေရးAသားကုိပင္

ေကာက္ႏႈတ္ကုိးကားလုိက္ေသးသျဖင့္ Aျပင္စာမ်ား ဖတ္လွၿပီဟု Aထင္ေရာက္ေနေသာ ကၽြႏု္ပ္
မွာ ၿဖဳံသြားရေသးသည္။ ဓမၼေရးရာကုိသာမက ေလာကေရးရာကုိပါ ေက်ညက္ေလသည္တကား။
ထုိညေနက ဆရာေတာ္သည္ ေနာက္ပါရဟန္းေတာ္တစ္ပါးႏွင့္Aတူ ခ်မ္းေျမ့ၿမိဳင္စာသင္
တုိက္သုိ႔ လုိက္ပါလာခဲ့သည္။ သိမ္ႏွင့္ စပ္လ်င္းသည့္ မွတ္စုမွတ္ရာစာAုပ္မ်ားကုိလည္း ယူေဆာင္
လာခဲ့သည္။

ဟိတ္ႀကီး

ဟန္ႀကီးမဟုတ္။

လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လုိ

လြတ္လြတ္လပ္လပ္

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး။ မိမိကုိယ္တုိင္၏ ပြင့္လင္းၾကည္သာေသာစိတ္ထားေၾကာင့္ Aလုပ္တစ္ခုစတင္လုပ္
ရန္ Aဆင္သင့္ျဖစ္ေနေလသည္လားမသိ။
=====

ေမွာ္ဘီ၏ ညေနခင္းသည္ မုိးဖြဲဖြဲေလးျဖင့္ လွပေနသည္။ ခ်မ္းေျမ့ၿမိဳင္သုိ႔ ေရာက္ေသာAခါ
ခ်မ္းေျမ့ၿမိဳင္စာခ်နာယကမ်ားက

ဆရာေတာ့္Aား

ဂါရ၀ျပဳၾကသည္။

သိမ္ႏွင့္ပတ္သက္၍

လုိAပ္ခ်က္မ်ား၊ လုပ္ေဆာင္ဖယ
ြ ္ရာမ်ားကုိ ဆရာေတာ့္ထံမွ နားေထာင္ၾကရသည္။
ေ၀ယ်ာ၀စၥျပဳလုပ္သည့္

ကုိရင္ငယ္မ်ားက

Eည့္သည္Aာဂႏၲဳဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးAား

Eည့္၀တ္ျပဳေနက်ထုံးစံAတုိင္း လင္ပန္းတစ္ခ်ပ္ျဖင့္ သံပရာရည္ ပ်ားရည္မ်ား ဆက္ကပ္ၾကသည္။
ဆရာေတာ္ကမူ ေရေႏြးၾကမ္းကုိလည္း မသုံးေဆာင္။ ပ်ားရည္ကုိလည္း လက္မခံ။ ေရေႏြၾကမ္းထဲမွ
လက္ဖက္ေခ်ာက္ဖတ္ကေလးမ်ားက

၀ိကာလေဘာဇနသိကၡာပုဒ္ႏွင့္

ၿငိစြန္းမည္စုိး၍ထင္သည္။

ဆရာေတာ္တုိ႔ ၀ိိနည္းေလးစားပုံက Aားက်ဖြယ္ ေလးစားဖြယ္ Aတုယူဖြယ္ပါလားဟု တုိးတတိတ္
Aံ့ၾသရသည္။
ဤတစ္ႀကိမ္သာ မကေသးဘဲ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ဆက္ဆံရသည့္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္တြင္
ဆရာေတာ့္Aား ၀ိနည္းUပေဒသမ်ား၏ ျပယုဂ္Aျဖစ္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ဤAစြန္းAထင္းကင္း
ေသာ ကုိယ္က်င့္တရားမ်ား၏ ဂုဏ္သတင္းရနံ႔သည္ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕ကုိသာမက တစ္ႏုိင္ငံလုံးပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔
တည္တံ့ေနသည္ဟုဆုိက Aပုိစကားျဖစ္ဖြယ္ရာ မရွိ။
ရတက္မေAးဖြယ္ရာ

ဂုဏ္သေရပ်က္စီးမႈ

Aေၾကာင္းAရာမ်ားကုိ

ၾကားရသည့္Aခါ

ကၽြႏု္ပ္လည္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ Aေတြးျဖင့္ ရင္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ ယင္းAေတြးတုျိ႔ ဖင့္
စိတ္ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနသည့္Aခါ ၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ သတိရမိသည္။
သူတလ
ုိ႔ ုိ ၀ိနည္းေလးစား စိတ္ေကာင္းထားသူမ်ား ရွိေနျခင္းက စိတ္ကုိ ျပန္လည္ထြက္ေပါက္ရေစ
ဖူးသည္။ ရင္ေမာမႈကုိ ေျပေလ်ာ့ေစဖူးသည္။ ၀န္ေဆာင္ဆရာေတာ္တုိ႔၏ ၀ိနည္းေလးစားမႈႏွင့္

ပရိယတ္

ပဋိပတ္Aားထုတ္မႈမ်ားသည္

Aားရေက်နပ္ဖြယ္

AေျခAေနတစ္ခုတြင္

ရွိေနဆဲ

ျဖစ္ေၾကာင္း သိရေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာ့၀န္ေဆာင္ဟူေသာ AႏြတA
ၳ မည္သညာႏွင့္
လုိက္ဖက္ညီစာြ

Aားထုတ္ႏုိင္ၾကသူမ်ားပါတကားဟု

မွတ္ခ်က္ျပဳၾကည္ညဳိခဲ့ရသည္။

ကၽြႏု္ပ္

ေမွာ္ဘီမွာ ေနခဲ့တာ ၁၈-လေလာက္ေတာ့ ၾကာျမင့္ လိမ့္မည္ထင္သည္။

ထုိAေတာAတြင္း Aလ်င္းသင့္သည့္Aခါတုိင္း ဆရာေတာ့္ထံ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ စာေပ
ေရးရာ၊ တရားေဒသနာ AေရးAရာေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္ခါေတာ့ မိမိေရး
သားထားသည့္ ေလာကဓံသင္ခန္းစာဟူေသာ Aေၾကာင္းAရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆရာေတာ္ႏွင့္
ေဆြးေႏြးၾကည့္ဖူးသည္။ ဆရာေတာ္က . . .
““ Uီးဇင္းရ . . . ကုိယ္က ေစတနာနဲ႔ေပးတာေတာ့ မွန္ပါတယ္၊ ရေစခ်င္တ့စ
ဲ ိတ္၊
သိေစခ်င္တ့စ
ဲ ိတ္၊ သေဘာေပါက္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ေစတနာေတြမ်ားၿပီး Aလုံးလုိက္
Aခဲလုိက္ မေပးလုိက္န႔၊ဲ နည္းနည္းခ်င္း ခြဲေပးရတယ္၊ လူဆုိတာ ေပးတုိင္း ယူတတ္တာ မဟုတ္
ဘူး၊ Aဲဒီေတာ့ နည္းနည္းခ်င္း ေပး၊ ျဖည္းျဖည္း ေပး၊ ပညာေလးနဲ႔ ေပး ””ဟု ကၽြႏု္ပ္၏ စာAေရး
Aသားႏွင့္ပတ္သက္၍ သတိေပးဖူးသည္။
ဆရာေတာ္က ကၽြႏု္ပ္၏ စာမ်ားထဲတြင္ Aေၾကာင္းAရာတစ္ခုကုိ တစ္စုိက္မတ္မတ္မေျပာ
ဘဲ သုံးေလးခုေလာက္ကုိ စုေပါင္းေျပာတတ္ျခင္းကုိ ရည္ၫႊန္းေျပာဆုိပုံရပါသည္။ စာတစ္ပုဒ္ထဲ
တြင္ Aေၾကာင္းAရာ သုံးေလးခု ေရာထည့္လုိက္သျဖင့္ Aီသြား Aုိင္သြား မည္ကုိ စုိးရိမ္ပုံရပါ
သည္။ ေမွာ္ဘီမွာ မေနေတာ့ေသာAခါတြင္လည္း ဆရာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံမႈကေတာ့ ရွိေနခဲ့သည္။
ရန္ကုန္ႏွင့္ ေမွာ္ဘီ လူးလာေခါက္ျပန္။ ေမွာ္ဘီမွာ Aတည္တက်မေနေတာ့ဘဲ ရန္ကုန္ ငါးထပ္ႀကီး
မွာေနကာ ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာစေသာ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ စာေရးျဖစ္ျပန္သည္။
တစ္ေန႔ေတာ့

ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း႐ုံးခန္းမွAျပန္

ဆူးေလဘားလမ္းထဲမွာ

ဆရာ

ေတာ္ႏွင့္ ဆုံသည္။ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းကားထဲမွာ။ မိမိက လမ္းေပၚမွာ။ မိမိလက္ထမ
ဲ ွာ
ဆရာေမာင္စိမ္းနီ

စီစU္သည့္

စာေရးဆရာ

ကုိေAာင္ဆန္း

စာAုပ္မ်က္ႏွာဖုံးႏွင့္

မိမိ၏

ၾကယ္ကေလးမုိ႔ ညကုိေရြးတယ္ စာAုပ္မ်က္ႏွာဖုံးႏွစ္ခုကုိ ကုိင္ထားသည္။ မိမိကုိ ျမင္ေတာ့ ဆရာ
ေတာ္က ““ ဟ . . စာေရး ဆရာႀကီး ဘာေတြလုပ္ေနလဲ”” ဟု စတင္ပဋိသႏၳာရျပဳသည္။
““မွန္ပါ့ .. စာAုပ္ကေလးေတြ လုပ္ေနတာေပါ့ဘုရား””။ မိမိ၏ လက္ထဲမွ စာAုပ္ႏွစ္Aုပ္၏
မ်က္ႏွာဖုံးပုံမ်ားကုိ ျပမိပါသည္။ သားေAးည၊ ညဳိျပာ၀ုိင္ ၾကယ္ကေလးမု႔ိ ညကုိေရြးတယ္ ဟူေသာ

စာAုပ္Aဖုံးကုိၾကည့္ကာ ဆရာေတာ္က ၿပဳံးသည္။
““ စာေရးဆရာရ . . .ဘယ္ဟာက စာAုပ္နာမည္လဲ၊ ဘယ္ဟာက ကေလာင္နာမည္လဲ ””
ဟု ေမးသျဖင့္ ရယ္ေမာရပါေသးသည္။ ေAာ္ ဆရာေတာ္က သည္လုိလည္း Aရႊန္းေဖာက္တတ္
ေသးပါလား။ ထုိစာAုပ္မ်ား စာAုပ္Aျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေသာAခါ ဆရာေတာ့္ထံ သြားေရာက္
ဆက္ကပ္ျဖစ္သည္။ စာေပAေၾကာင္းAရာမ်ားကုိ ထပ္မံေဆြးေႏြးျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ဆုံး တစ္
ေခါက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္မွာ က်န္းမာေရးမေကာင္းလွ။ Aသည္းေရာင္ေရာဂါပုိး တစ္မ်ဳိးကုိ
ခံစားရသည္တ့။ဲ ေဆးမ်ားဒဏ္ေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ ခႏၶာကုိယ္ AလုံးAထည္ ေလ်ာ့က်သြားသည္။
ဆရာေတာ္သည္ က်န္းမာေရး မေကာင္းသည့္ၾကားမွ သူစီစU္ေနသည့္ စာAုပ္တစ္Aုပ္Aေၾကာင္း
မိမိAား ေျပာျပသည္။
““ Aခု စာAုပ္တစ္Aုပ္လုပ္ေနတယ္၊ စီစU္ေနတယ္၊ ဂါထာ သုံးရာပါတယ္၊ ပါဠိဂါထာ
ေတြခ်ည္းပဲ၊ ဘုန္းႀကီးဆရာသမား ေရးထားတဲ့ ဂါထာတစ္ရာ၊ ဘုန္းႀကီးေရးထားတဲ့ ဂါထာတစ္ရာ၊
ဘုန္းႀကီးတပည့္တစ္ပါးေရးထားတဲ့ ဂါထာတစ္ရာ၊ Aခုဆုိရင္ စာသင္သားAမ်ားစုက ပါဠိစာေပ
တတ္ေျမာက္မႈနဲ႔ ပါဠိစာေပAေရးAသားကုိ တတ္ေျမာက္ဖုိ႔ သိပ္ဂ႐ုမစုိက္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး၊ ေခတ္
AေျခAေနေၾကာင့္လည္း ပါမွာေပါ့၊ Aဲဒါက စိတ္မေကာင္းစရာပဲ၊ စာသင္သားေတြက ဓမၼာစရိယ
ၿပီးရင္ Aဂၤလိပ္စာသင္မယ္၊ ၿပီးရင္ ႏုိင္ငံျခားသြားမယ္လုိ႔ တာစူေနၾကတာခ်ည္းပဲ၊ ကုိယ့္သာ
သနာရဲ႕ မူလAရင္းAျမစ္ျဖစ္တ့ဲ ပါဠိ စာသင္စာခ်Aလုပ္ကုိ ေဇာက္ခ်ၿပီး မလုပ္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး၊
ေAးေလ . . .စာခ်ဘုန္းႀကီးဘ၀က ဘုန္းမႀကီးလုလ
ိ႔ ည္း ျဖစ္မွာေပါ့””
““ဘုန္းႀကီးကေတာ့ ပါဠိစာေပကုိ Uီးစားေပးခ်င္တယ္၊ Aခု မ်ဳိးဆက္သုံးခုရဲ႕ ပါဠိစာေပ
AေရးAသားကုိ

ထုတ္ျပခ်င္တယ္၊

Aဓိကကေတာ့

ပါဠိစာေပကုိ

စိတ္၀င္စားေစခ်င္တာပဲ၊

ပါဠိစာေပကၽြမ္းက်င္မွ ပိဋကတ္ေတာ္ ကၽြမ္းက်င္ေAာင္ လုပ္ႏုိင္မယ္၊ ပိဋကတ္ေတာ္ ကၽြမ္းက်င္တ့ဲ
သူေတြမ်ားပါမွ သာသနာAလုပ္က တြင္က်ယ္မွာေပါ့””
ဆရာေတာ္သည္ ေခတ္ေနာက္သုိ႔ Aေမာတေကာ လုိက္ေနၾကသည့္ ရဟန္းေပါက္စမ်ား
Aတြက္ ရတက္မေAးရွိပုံရပါသည္။ မဟာ၀ိဇၹာ၊ ေဒါက္တာဟူေသာ ဘြဲ႕ထူး ဂုဏ္ထူးမ်ားAတြက္
ေျခကုန္ထုတ္ကာ ေျပးလႊားေနသူမ်ား၏ Aနာဂတ္Aတြက္ သာသနာေရးကုိ တကယ္လုပ္ႏုိင္ပါ့
မလားဟု သံသယရွိပုံလည္းရသည္။
ေတာAုပ္ကေလးတစ္ခုထမ
ဲ ွ ဆရာေတာ္သည္ ကလိယုဂ္ေခတ္ႀကီးကုိ ထမ္းပုိးကာေျပးလႊား
ေနၾကသူမ်ားကုိ မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနပုံရသည္။ ကမၻာႀကီးျပားသြားသည့္တုိင္ေAာင္ သာ

သနာေတာ္ႀကီးကုိ AလုံးAထည္ႏွင့္ တည္ရွိေစခ်င္ေသာ ဆရာေတာ့္ စိတ္ကူးေစတနာမ်ားကုိ
စိတ္၀င္စားမိပါသည္။
တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔
ေတာAုပ္ကေလးမွ

ထြက္သာြ းၿပီး

စကားၿပီးေနာက္
လမ္းမေပၚ

ေမွာ္ဘီမွ

ရန္ကုန္သုိ႔

ျပန္လာခဲ့သည္။

ေရာက္သြားသည့္Aခါတြင္လည္း

ဆရာေတာ့္

စကားလုံးမ်ားကုိ မိမိ၏ စိတ္Aာ႐ုံေနာက္သုိ႔ တေကာက္ေကာက္လုိက္ပါလာပါသည္။
ဂမ္ၻီရဓာတ္ပါ၀င္ေသာ ေမွာ္ဘီ၏ ေလႏုေAးသည္ ကၽြႏု္ပ္ေနာက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

သားေAးည