Tagpo 1: Kalungkutan ni Romeo

(Lugar: Isang kalye sa Verona. Nasa entablado sina Romeo at Benvolio.)

Benvolio:Romeo, kaibigan, napansin kong laging may lungkot sa iyong mga mata. Ano
ba ang bumabagabag sa iyong puso?
Romeo:Benvolio, tila napakahirap maging masaya kapag ang puso ay puno ng sakit.
Mahal ko siya, ngunit ang pag-ibig na ito ay tila walang patutunguhan.
Benvolio:Sino ba siya, Romeo? Bakit ba siya'y iyong sinasamba, ngunit hindi
tumutugon?
Romeo:Si Rosaline. Hindi niya tinutumbasan ang damdamin ko. Paano ba makakalimot
ang puso ko?
Benvolio:May lunas sa iyong kalungkutan, kaibigan. Mamaya'y may piging ang mga
Capulet. Pumaroon tayo at makikita mo, marami pang ibang dalaga ang magbibigay
saya sa'yo.
Romeo:Piging ng mga Capulet? Hindi ba’t sila’y kaaway natin?
Benvolio:Oo, ngunit magsusuot tayo ng maskara. Walang makakakilala sa atin.
Minsan, kailangang harapin ang mga bagay na labag sa takbo ng kapalaran.

Tagpo 2: Piging ng mga Capulet

(Lugar: Isang marangyang bulwagan ng Capulet. Nagsasaya ang mga bisita habang
naglalakad sina Romeo at Benvolio sa gitna ng pagtitipon. Biglang napansin ni Romeo
si Juliet sa kabilang dako ng entablado.)
Romeo:(Sa sarili) Sino siya? Para siyang isang bituin na nagniningning sa kadiliman.
Ang kanyang kagandahan ay tila hindi kayang tapatan ng kahit anong nilalang sa
mundong ito.
Benvolio:Siya’y si Juliet, ang anak ng mga Capulet. Romeo, kalaban natin ang
kanilang pamilya.
Romeo:Kalaban? Paano ko magagawang kamuhian ang isang napakagandang
nilalang? Kailangang makausap ko siya.
(Lumapit si Romeo kay Juliet at hinawakan ang kanyang kamay.)
Romeo:Kung ang aking kamay ay isang banal na manalangin, ikaw ang sagradong
diyosa na aking nilalapitan.
Juliet:(Nagulat ngunit ngumingiti) Sino ka? Hindi ka mula sa aming pamilya. Ngunit
ang iyong mga salita ay tila may kalambingan.
Romeo:Ako’y Romeo, mula sa angkan ng Montague, ngunit ang pagmamahal ko sa’yo
ay higit pa sa galit ng aming mga pamilya.
Juliet:(Mahina) Romeo, ikaw ang aking kaaway, ngunit bakit tila walang saysay ang
galit ng ating mga pamilya ngayong gabi?
Romeo:Pag-ibig ang tanging mahalaga. Ang tadhana ang nagdala sa akin dito upang
makilala ka.
Juliet:Kung ikaw ay mahal ko rin, paano tayo mabubuhay sa isang mundong puno ng
galit at poot?

Tagpo 3: Sa Balkonahe ni Juliet

(Lugar: Balkonahe ni Juliet sa gabi. Nasa itaas si Juliet habang si Romeo ay nakatago
sa ibaba.)
Juliet:
O Romeo, Romeo! Bakit ka Romeo? Itakwil mo ang iyong pangalan, at kung hindi mo
man magawa, itakwil ko ang akin. Ano ba ang halaga ng pangalan kung ang tunay na
pagmamahal ang naghahari?
Romeo:
(Lumabas mula sa kanyang pinagtataguan) Narinig ko ang mga salitang iyon, mahal ko.
Handa akong itakwil ang aking pangalan kung iyon ang tanging hadlang sa ating pag-
ibig.
Juliet:
Romeo! Paano ka naparito? Kung makita ka ng aking pamilya, tiyak na ikaw ay
mapapahamak!
Romeo:
Ang pag-ibig ang nagdala sa akin dito, Juliet. Wala akong takot. Mas natatakot akong
mabuhay nang wala ka.
Juliet:
(Tahimik) Napakabilis ng mga pangyayari, ngunit para bang hindi ko kayang pigilan ang
nararamdaman ko. Kung tunay kang nagmamahal, mahalin mo ako ng walang pag-
aalinlangan.
Romeo:
Sa harap ng buwan at mga bituin, isinusumpa ko ang aking pagmamahal sa'yo, Juliet.
Hindi kita iiwan.
Juliet:
Huwag sa buwan, Romeo, dahil ang buwan ay nagbabago bawat gabi. Mangako ka sa
isang bagay na tiyak, isang bagay na hindi magbabago.
Romeo:
Sinasabi ko ang pangako ko mula sa kaibuturan ng puso ko. Bukas, ipagtatakda natin
ang ating kasal, at hindi na tayo maghihiwalay kailanman.

Tagpo 4: Pagpatay kay Tybalt

(Lugar: Isang kalye sa Verona. Nagkaharap sina Tybalt at Mercutio habang nagsisimula
ang alitan. Sinusubukan ni Benvolio na payapain ang sitwasyon.)
Tybalt:Mercutio, isa kang kaibigan ng mga Montague! Ngayon ay haharapin mo ang
aking galit!
Mercutio:Hindi ako natatakot sa'yo, Tybalt! Ang galit mo’y walang halaga sa akin!
(Nagsimula ang isang laban. Nagduwelo sina Tybalt at Mercutio. Sa gitna ng laban,
napatay ni Tybalt si Mercutio.)
Mercutio:(Bagsak sa lupa) Romeo, ito ang katapusan ko. (Bumuntong-hininga ng
malalim) Isinusumpa ko ang poot ng ating mga pamilya!
(Pumanaw si Mercutio. Sa galit, hinugot ni Romeo ang kanyang espada at hinarap si
Tybalt.)
Romeo:(Galit na galit) Tybalt! Papatayin kita sa pagpatay mo sa aking kaibigan!
(Nagsimula ang isa pang labanan. Sa huli, napatay ni Romeo si Tybalt.)
Romeo:(Hawak ang espada) Ano ang nagawa ko? Ako’y naitapon ng aking galit, at
ngayon ako’y magiging mitsa ng panibagong sigalot.

Tagpo: Ang Pagpatay ni Romeo kay Tybalt

(Lugar: Isang kalye sa Verona. Naroon sina Benvolio, Mercutio, at iba pang mga tao.
Dumating si Tybalt, naghahanap ng away kay Romeo. Nagsimula ang alitan na
hahantong sa trahedya.)
Tybalt:
Mercutio, hindi ako naririto para sa iyo. Naririto ako para harapin ang Montague na si
Romeo! Nasaan siya?
Mercutio:
(Hinahamon si Tybalt) Kung siya'y hinahanap mo, makipaglaban ka muna sa akin,
Tybalt! Hindi ako papayag na siya'y saktan mo!
Tybalt:
Hindi kita kailangan, Mercutio. Ang aking galit ay para kay Romeo, hindi para sa'yo!
(Nagdatingan si Romeo at narinig ang usapan.)
Romeo:
(Dumating, sinusubukang pumagitna) Tybalt, hindi ako naririto para lumaban. May
dahilan akong mahalin ka ngayon, kahit hindi mo pa ito nalalaman.
Tybalt:
(May galit) Mahal? Ano ba ang sinasabi mo? Hindi mo ako kayang lokohin, Romeo.
Hindi ka ba lalaki upang makipaglaban?
Mercutio:
(Nagagalit): Romeo, bakit ka nagpapaka-duwag? Wala ka bang karangalan? Hindi ko
hahayaan na hamakin ka ni Tybalt nang ganito!
(Hinugot ni Mercutio ang kanyang espada at hinamon si Tybalt. Nagsimula ang
kanilang duwelo.)
Romeo:
(Sinusubukang pigilan ang laban) Huwag! Mercutio, Tybalt, itigil ninyo ito! Hindi ito ang
tamang paraan!
(Habang sinusubukang pigilan ni Romeo ang laban, aksidenteng nasugatan si Mercutio
ni Tybalt. Tumama ang espada ni Tybalt kay Mercutio, na bumagsak sa lupa.)
Mercutio:
(Hawak ang sugat, nanghihina) Romeo… bakit mo ako hinayaang sugatan? (Tumingin
kay Tybalt) Ang iyong galit, Tybalt, ay nagdala ng kamatayan. (Naiiyak, ngunit
nagpapanatili ng tapang) Isinusumpa ko ang inyong mga pamilya… ang mga Montague
at Capulet!
(Namatay si Mercutio. Lahat ay tahimik at nagulat sa trahedya.)
Benvolio:(Puno ng takot) Romeo, tumakas ka na. Si Mercutio ay patay!
Romeo:(Tuliro at puno ng galit) Mercutio… ang aking pinakamatalik na kaibigan.
(Humugot ng espada, puno ng galit at poot) Tybalt, ang pagkamatay ni Mercutio ay
nasa iyong mga kamay! Ngayon ay magbabayad ka!
Tybalt:(Hinamon si Romeo) Kung gusto mong makipaglaban, Montague, halika! Handa
akong harapin ka!
(Nagsimula ang mainit na duwelo nina Tybalt at Romeo. Sa gitna ng kanilang laban,
napatay ni Romeo si Tybalt.)
Tybalt:(Napatay, bumagsak sa lupa) Isinusumpa ko ang iyong pangalan, Montague…
(Namatay si Tybalt. Si Romeo ay nakatayo, hawak ang espada at hinahabol ang
kanyang hininga, tuliro sa nagawa.)
Benvolio:(Natakot) Romeo, ano ang nagawa mo? Napatay mo si Tybalt! Kailangang
tumakas ka na ngayon! Kung makita ka ng mga tagapamahala ng Verona, tiyak na
ipapatapon ka o papatayin!
Romeo:(Nagulat at puno ng pagsisisi) Ano ang nagawa ko? Aking mahal na Juliet…
Paano ko haharapin ang aking pag-ibig ngayon? Pumatay ako ng isang kamag-anak
mo. Ako’y naging alipin ng galit… (Nagpapanic) Ako’y tatakas, ngunit hindi ko alam
kung saan tutungo. Wala na bang kapatawaran para sa akin?
(Lumabas si Romeo mula sa entablado, tinutulungan ni Benvolio na tumakas. Dumating
ang mga tao, kabilang na ang mga pulis at mga Capulet.)
Capulet:(Nakita ang bangkay ni Tybalt) Ano ang nangyari dito? Napatay si Tybalt? Sino
ang may sala?
Benvolio:(Sumasagot) Si Romeo, ang Montague, ang pumatay sa kanya, ngunit ginawa
niya ito matapos patayin ni Tybalt si Mercutio. Ito’y isang trahedya ng galit at
paghihiganti.
Prinsipe:(Dumating, puno ng galit) Dugo na naman ang isinakripisyo dahil sa walang
hanggang alitan ng mga pamilyang ito! Romeo ay pumatay, at siya’y ipapatapon mula
sa Verona! Walang sinuman ang papayagang magtago sa kanya, o papatayin siya!
Magsilbing aral ang dugong dumanak dito.

Tagpo 5: Pag-uusap ng Prinsipe at ang Hatol kay Romeo

(Lugar: Kalye sa Verona. Naroon ang Prinsipe, Pamilya ng Capulet, Pamilya ng
Montague, si Benvolio, at iba pang mga mamamayan ng Verona. Dinala ang bangkay ni
Tybalt sa gitna ng entablado. Galit na galit si Lady Capulet, habang si Benvolio ay
nagsusumamo.)
Prinsipe:
(Buo ang boses) Ano na naman ang kaguluhang ito? Dalawang bangkay ang nasa
ating kalye! Kailan matatapos ang mga away ng inyong mga pamilya?
Lady Capulet:
(Puno ng lungkot at galit) Prinsipe, narito ang bangkay ng aking pamangking si Tybalt!
Si Romeo, ang Montague, ang may kagagawan nito! Nais ko ng katarungan para sa
aking pumanaw na pamangkin!
Benvolio:
(Kalmado, ngunit puno ng pangamba) Prinsipe, hindi makatarungan na isisi ang lahat
kay Romeo. Si Tybalt ang unang sumalakay at pumatay kay Mercutio, ang kaibigan ni
Romeo. Sa galit at paghihiganti, sinundan ni Romeo si Tybalt at sila'y naglaban
hanggang sa mapatay niya si Tybalt.
Lady Capulet:
(Galit na galit) Hindi ba’t si Romeo ang nagbigay ng unang sugat sa aming angkan?
Wala siyang karapatan dito sa Verona! Ipagbawal mo siya, Prinsipe, o ipapatay!
Prinsipe:
(Mabigat ang tinig) May dugo sa kanyang mga kamay si Romeo, totoo. Ngunit hindi
natin maaaring kalimutan ang pagkamatay ni Mercutio, na malapit sa akin. Dapat ding
managot si Tybalt sa kanyang nagawa. Ngunit ang pumatay sa kanya ay hindi
makakawala sa hustisya.
(Sumusunod, bumaling ang Prinsipe kay Benvolio.)
Prinsipe:
Romeo ay nagdusa dahil sa kanyang galit, at ito'y nauwi sa kamatayan. Hindi ko siya
ipapapatay, ngunit siya'y itatapon mula sa Verona. Ang sinumang makakita sa kanya
dito sa lungsod ay may karapatang ipapatay siya!
(Sa puntong ito, ang mga Capulet at Montague ay tahimik. Galit si Lady Capulet,
habang si Benvolio ay nag-aalala.)
Prinsipe:
(Lumilingon sa mga tagapagsilbi) Dalhin ang bangkay ni Tybalt. Tapos na ang paglilitis.
Romeo ay ipinatapon mula sa Verona. Kayo’y umuwi at itago ang galit na ito. Sa bawat
patak ng dugong dumanak, pati ang inyong mga pamilya’y isinusumpa ng kapalaran.
(Lumisan ang Prinsipe kasama ang kanyang mga tauhan, dala ang bangkay ni Tybalt.)
Tagpo 6: Pagluluksa ni Juliet
(Lugar: Silid ni Juliet. Nag-iisa si Juliet, inaasahan ang balita tungkol sa kanyang lihim
na asawa, si Romeo. Dumating ang kanyang Yaya, dala ang masamang balita.)
Juliet:
(Puno ng pag-asa) Yaya, ano ang balita? Nasaan si Romeo? Bakit tila napakabagal ng
oras?
Yaya:
(Agad na sumiklab ang emosyon) O, Juliet, may masamang balita akong dala. Ang
iyong pinsan na si Tybalt… siya ay patay na!
Juliet:
(Sumulong sa Yaya, nagulat) Ano ang sinasabi mo? Si Tybalt? Paano nangyari ito?
Yaya:
(Hinihingal) At higit pa sa lahat… ang nakapatay sa kanya ay walang iba kundi ang
iyong Romeo!
Juliet:
(Tila nawalan ng lakas at napasandal sa upuan) Ang aking Romeo? Hindi maaari!
Paano kaya'ng magagawa ng aking mahal ang ganitong karumaldumal na bagay?
Yaya:
(Tumingin kay Juliet) O, dalagang Juliet, masaklap ang kapalaran. Hindi lang iyon, si
Romeo’y ipinatapon ng Prinsipe. Hindi mo na siya makikita muli.
Juliet:
(Lumuha, tinakpan ang mukha) Oh, Romeo! Ang puso ko'y punit-punit. Doble ang sakit
na aking nararamdaman—nawala ang aking pinsan at ang aking asawa'y ipinatapon.
Anong buhay ito na puno ng lungkot at pighati?
Yaya:
Juliet, umayos ka. Si Romeo ay may dahilan sa kanyang ginawa. Si Tybalt ang unang
nakipaglaban, at si Romeo’y napilitang ipagtanggol ang sarili. Ngunit ngayon, kailangan
mong maghanda sa katotohanang hindi mo na siya makikita muli.
Juliet:
(Desperado) Hindi ko matatanggap ito, Yaya. Ang aking buhay ay wala nang kahulugan
kung wala si Romeo. Paano ako mabubuhay sa isang mundong wala siya? Ipaalam mo
kay Romeo na nais kong makipagkita sa kanya. Wala akong pakialam kung saan siya
pupunta—susundan ko siya hanggang sa dulo ng mundo!

Tagpo: Lihim na Pagkikita nina Romeo at Juliet bago Tumakas si Romeo

(Lugar: Silid ni Juliet sa bahay ng mga Capulet. Madilim ang paligid, at sumisilip na ang
liwanag ng umaga mula sa bintana. Naroon si Romeo at Juliet, magkasama sa kama.
Alam nilang kailangan nang umalis ni Romeo dahil sa kanyang pagkakatapon.)
Juliet:
(Sumasandal kay Romeo, puno ng takot) Huwag ka munang umalis, Romeo. Hindi pa
ito ang umaga. Ang naririnig natin ay hindi ang awit ng tandang kundi ang pag-awit ng
ibong pipit. Manatili ka pa sa akin, kahit ilang sandali pa.
Romeo:
(Nagmamadaling bumangon, ngunit hinahaplos ang buhok ni Juliet) Mahal ko,
kailangan ko nang umalis. Ang liwanag na iyon ay hindi ng buwan kundi ng araw. Bawat
minuto na ako’y manatili dito ay maaaring magdala ng kamatayan sa akin. Kung ako’y
mahuli dito, hindi na tayo magkikita pang muli.
Juliet:
(Sumisiksik sa kanya) Ayaw kong bitawan ka. Pakiramdam ko’y hindi ko kayang
magpatuloy nang wala ka sa aking piling. Ngunit natatakot akong ito na ang huli nating
pagkikita. Para bang nakikita kitang patay sa aking isipan, nasa isang malamig na
puntod.
Romeo:
(Tinititigan si Juliet, hawak ang kanyang mga kamay) Huwag kang mag-isip ng ganoon,
Juliet. Hindi ako aalis ng ganito na puno ng lungkot. Walang kapangyarihan ang
kamatayan sa ating pagmamahal. Babalik ako, pangako ko sa’yo.
Juliet:
(Puno ng luha) Ngunit paano kung hindi ka na makabalik? Paano kung ang tadhana ay
laban sa atin?
Romeo:
(May tiwala at puno ng pagmamahal) Ang ating pag-ibig ay mas malakas kaysa sa
anuman. Magtiwala ka, Juliet. Babalik ako sa’yo, kahit ano pa ang mangyari. Hanggang
sa magtagumpay tayo laban sa tadhana.
(Nakarinig sila ng mga yabag mula sa labas. May mga paparating na tao, kaya’t lalong
nagmamadali si Romeo.)
Juliet:
(Hinawakan ang kamay ni Romeo) Romeo, kung wala ka sa tabi ko, paano ko
haharapin ang bukas? Kung ang bawat araw ay puno ng pangamba at kalungkutan?
Sabihin mo sa akin kung ano ang gagawin ko kung hindi na kita makita?
Romeo:
Juliet, kailangan nating maging matapang. Hindi ito ang katapusan ng ating kuwento.
Magtiwala ka sa akin, babalik ako para sa’yo. Kahit pa ipagbawal ako ng buong mundo,
ikaw ang aking huling hantungan.
(Biglang kumatok ang Yaya sa pinto ng silid.)
Yaya:
(Mula sa labas, may pag-aalala) Binibini, magmadali ka. Narito na ang inyong ina!
Kailangan nang umalis ni Romeo!
Juliet:
(Lumuha, yakap si Romeo) Paalam, aking Romeo. Hanggang sa muli nating pagkikita.
Mag-ingat ka, mahal ko.
Romeo:
(Tinititigan siya ng buong pagmamahal) Paalam, aking Juliet. Hanggang sa muli, aking
pag-ibig.
(Mabilis na umalis si Romeo mula sa bintana, at naiwan si Juliet na umiiyak at puno ng
takot at pangungulila.)

Tagpo 7: Pag-uusap ni Juliet at Lady Capulet

(Lugar: Silid ni Juliet, ilang minuto matapos umalis si Romeo. Dumating si Lady
Capulet, hindi alam ang tunay na dahilan ng kalungkutan ng kanyang anak. Hindi pa rin
alam ng kanyang mga magulang ang tungkol sa kasal nila ni Romeo.)
Lady Capulet:
(Nag-aalala) Anak, bakit ka umiiyak? Alam ko na malungkot ka sa pagkamatay ni
Tybalt, ngunit hindi ka dapat mawalan ng pag-asa. May plano kaming gantihan ang
kanyang pagkamatay.
Juliet:
(Sinusubukang itago ang emosyon) Ina, ako’y nagluluksa sa pagkawala ni Tybalt,
ngunit ang aking damdamin ay mas mabigat kaysa sa akala ninyo.
Lady Capulet:
(Serioso) Hindi mo na kailangang magdusa pa. Ipinangako ni iyong ama na ipapakasal
ka na kay Paris sa Huwebes. Isang mabuting lalaki, mayaman at magalang. Magiging
masaya ka sa piling niya.
Juliet:
(Nabigla) Ipakasal kay Paris? Hindi ko po siya maaaring pakasalan, ina! Hindi ko
kayang magpakasal sa isang lalaking hindi ko mahal.
Lady Capulet:
(Serioso at matigas) Wala kang magagawa, Juliet. Ito’y desisyon na ng iyong ama, at
walang sinumang maaaring tumanggi. Huwag mong tanggihan ang kanyang
kagustuhan, o magagalit siya sa’yo.
Juliet:
(Puno ng takot at pagkalito) Paano ako magpapakasal kay Paris kung ako’y kasal na
kay Romeo? Paano ko haharapin ang mga pagsubok na ito?
(Iwanan si Juliet sa kanyang silid, puno ng alalahanin at takot. Siya’y umiiyak,
hinahanap ang paraan upang makaligtas sa trahedyang paparating.)

Tagpo 8: Desperadong Paghingi ng Tulong ni Juliet kay Fray Lorenzo

(Lugar: Kumbento ni Fray Lorenzo. Puno ng alalahanin at takot si Juliet, dumating siya
upang humingi ng tulong sa pari. Alam niyang kailangan niyang gumawa ng paraan
upang hindi itulak sa kasal kay Paris.)
Juliet:
(Tumatakbo papasok sa kumbento, humahabol ng hininga) Fray Lorenzo, ako’y
nagmamakaawa! Kailangan kong tulong mo, o ako’y mamamatay sa kalungkutan!
Fray Lorenzo:
(Nagulat sa biglang pagdating) Ano ba ang nangyayari, anak ko? Bakit ka tila nawalan
ng pag-asa?
Juliet:
(Umiiyak) Pinipilit nila akong pakasalan si Paris, ngunit ako’y kasal na kay Romeo! Hindi
ko kayang magpakasal sa isang taong hindi ko mahal. Kung wala kang maitutulong,
mas pipiliin ko pang mamatay kaysa harapin ang buhay na wala si Romeo!
Fray Lorenzo:
(Nag-aalala) Mahirap ang iyong sitwasyon, Juliet, ngunit hindi tayo dapat magmadaling
gumawa ng desisyon na magdadala sa trahedya. Mayroon pa akong maaaring gawin
upang makatulong.
Juliet:
(Desperado) Sabihin mo na, Fray Lorenzo! Handa akong gawin kahit ano, basta’t
makaligtas sa kasal na ito at muling makapiling si Romeo.
Fray Lorenzo:
(Masinsinan) Naririnig mo ba ang plano ko, anak? May isang paraan upang
magmukhang ikaw ay patay sa loob ng dalawang araw—isang inuming magpapatulog
sa’yo nang napakatagal na magmumukha kang wala nang buhay. Kapag nakita ka ng
iyong mga magulang, iisipin nilang pumanaw ka na at ikaw ay dadalhin sa inyong
puntod. Doon, susunduin ka ni Romeo at kayo’y magsasama muli sa ibang lugar.
Juliet:
(Napapangiti sa pag-asa) Totoo ba ito, Fray Lorenzo? Paano kung hindi magtagumpay
ang plano? Ngunit wala na akong ibang pagpipilian.
Fray Lorenzo:
(Seryoso) Isaisip mo ito, Juliet. Kapag ininom mo ang inuming ito, magmumukha kang
walang buhay sa loob ng apatnapung oras. Magtiwala ka sa akin, ihahatid kita kay
Romeo, ngunit kailangang maghintay tayo ng tamang oras. Sasabihan ko si Romeo
tungkol sa plano natin upang sunduin ka niya sa puntod.
Juliet:
(Nakatitig kay Fray Lorenzo, puno ng pag-asa) Gagawin ko ang anumang
kinakailangan, Fray Lorenzo. Kung ito ang tanging paraan upang makapiling si Romeo,
gagawin ko ito.
(Binigay ni Fray Lorenzo ang inumin kay Juliet.)
Fray Lorenzo:
(Kalmado) Uminom ka nito sa gabing bago ang iyong kasal kay Paris. Pagkatapos
mong inumin ito, ikaw ay magiging tila patay. Maging matapang ka, anak ko. Darating si
Romeo upang bawiin ka.
Juliet:
(May tiwala) Maraming salamat, Fray Lorenzo. Umaasa ako na magtagumpay ang ating
plano.
(Nagpaalam si Juliet at umuwi na sa bahay ng Capulet.)

Tagpo 9: Pagbabalik ni Juliet sa Bahay at Pag-inom ng Gamot

(Lugar: Silid ni Juliet sa bahay ng Capulet. Sa isip niya ay ang plano ni Fray Lorenzo.
Hawak niya ang inumin at puno ng pangamba sa maaaring mangyari, ngunit
determinado siyang sundin ang plano.)
Juliet:
(Tinitingnan ang inumin, kinakausap ang sarili) Inuming ito, ikaw ang aking pag-asa.
Kung magtatagumpay ka, ako’y makakapiling muli ni Romeo. Ngunit kung ako’y
mamamatay dahil sa’yo, sana’y hindi ako magising mula sa bangungot na ito.
(Saglit siyang nagdalawang-isip, ngunit itinuloy ang plano. Ininom niya ang inumin at
humiga sa kanyang kama, naghihintay sa epekto nito. Unti-unting naramdaman ni Juliet
ang pagkaantok, hanggang sa siya’y mawalan ng malay.)

Tagpo 10: Pagkatuklas ng Pamilya Capulet sa Hinihinalang Kamatayan ni Juliet

(Lugar: Silid ni Juliet, kinabukasan. Pumasok ang Yaya at Lady Capulet upang ihanda
si Juliet para sa kasal. Ngunit nadiskubre nila ang tila malamig na katawan ni Juliet.)
Yaya:
(Sumisigaw sa takot) Tulungan niyo ako! Ang ating binibini ay patay na! Si Juliet ay
wala nang buhay!
Lady Capulet:
(Napasigaw, humahagulgol) Hindi! Ano ang nangyari sa aking anak? Bakit siya
namatay ng ganito kabilis?
(Pumasok si Capulet at Paris, at nalaman ang balita.)
Capulet:
(Puno ng lungkot at galit) O, aking anak na si Juliet! Bakit mo kami iniwan nang ganito
kabilis? Handa ka na sanang magpakasal, ngunit ngayon ay wala ka na! Anong sumpa
ang bumabalot sa ating pamilya?
Paris:
(Sumusumpa) Juliet, aking minamahal! Paano nangyari ito? Akala ko’y tayo’y
magpapakasal, ngunit ngayon ikaw ay wala na! Napakasakit!
(Ipinaalam sa buong Verona ang pagkamatay ni Juliet. Inihanda ang kanyang katawan
para sa libing at inilagay sa puntod ng pamilya Capulet.)
Tagpo 11: Si Romeo sa Mantua at ang Maling Balita ng Kamatayan ni Juliet
(Lugar: Mantua. Si Romeo ay ipinatapon at naghihintay ng balita mula kay Fray
Lorenzo. Ngunit bago pa makarating ang liham ng pari, nauna ang masamang balita na
dala ni Balthasar.)
Balthasar:
(Dumating, puno ng pag-aalala) Romeo, may masamang balita akong dala mula sa
Verona. Si Juliet, ang iyong minamahal, ay patay na! Siya’y inilagay na sa kanyang
puntod.
Romeo:
(Nayanig, napuno ng galit at kalungkutan) Ano ang sinasabi mo? Patay na si Juliet?
Hindi! Hindi maaari!
Balthasar:
(Iyuko ang ulo) Totoo ito, Romeo. Wala na si Juliet.
Romeo:
(Desperado, umiyak) Kung wala si Juliet, ano pa ang silbi ng buhay ko? Wala na akong
dahilan para mabuhay. Babalik ako sa Verona, ngunit bago iyon… kailangan kong
sumama sa kanya sa kamatayan. Kukunin ko ang aking buhay sa tabi niya.
(Nagdesisyon si Romeo na bumalik sa Verona, ngunit dumaan siya muna sa isang
botika upang bumili ng lason.)

Tagpo 12: Pagdating ni Romeo sa Puntod ni Juliet

(Lugar: Puntod ng mga Capulet sa Verona. Dumating si Romeo na puno ng
kalungkutan at determinadong tapusin ang kanyang buhay sa tabi ni Juliet. Madilim ang
paligid, at may dala siyang ilaw.)
Romeo:
(Lumakad papasok, tinititigan ang puntod) Nandito ako, aking mahal. Hinihintay mo ba
ako sa kabilang buhay? Sa wakas, tayo’y magkakasama na. Wala nang
makapaghihiwalay sa atin.
(Nasa gilid ng puntod ang mga bulaklak na iniwan ng mga nagdadalamhati. Dala ni
Romeo ang lason.)
Romeo:
(Tinititigan ang lason) Lason, ikaw ang maghahatid sa akin kay Juliet. Wala nang
dahilan upang manatili sa mundong ito. Kung siya’y wala na, mas mabuti pang ako’y
sumama sa kanya sa kamatayan.
(Biglang dumating si Paris sa puntod, dala ang bulaklak na ihahandog kay Juliet. Nang
makita si Romeo, agad siyang nagalit, iniisip na dumating ito upang lapastanganin ang
puntod ni Juliet.)
Paris:
(Galit) Romeo! Bakit ka narito? Ikaw ang dahilan kung bakit siya namatay! Umalis ka, o
pipilitin kitang umalis!
Romeo:
(Seryoso, ngunit puno ng kalungkutan) Paris, hindi kita kaaway. Nandito ako upang
makasama ang aking mahal. Huwag mo akong pigilan. Kung tunay mong mahal si
Juliet, igalang mo ang huling sandaling ito.
Paris:
(Humugot ng espada) Hindi kita hahayaang lapastanganin ang puntod niya! Kailangan
mong lumaban!
(Dito, walang ibang pagpipilian si Romeo kundi tanggapin ang hamon ni Paris.
Nagsimula silang maglaban sa loob ng puntod, hanggang sa napaslang ni Romeo si
Paris. Bago pumanaw si Paris, nagmakaawa siya kay Romeo na ilagay siya sa tabi ni
Juliet.)
Paris:
(Namimilipit sa sakit, nakahandusay) Romeo… ilagay mo ako sa tabi ni Juliet… ako’y
mahal din niya…
Romeo:
(Nakaluhod, malungkot) O, Paris. Hindi ko nais na maganap ito, ngunit hilingin mong
sundin kita.
(Hinila ni Romeo ang bangkay ni Paris at inilagay sa loob ng puntod katabi ni Juliet.)

Tagpo: Ang Huling Sandali ni Romeo

Romeo:
(Tinititigan si Juliet, tila natutulog lamang) Juliet, para kang tulog. Napakaganda mo pa
rin, kahit sa kamatayan. Hindi ko kayang ipaliwanag ang sakit na nadarama ko. Hindi
kita kayang iwan. Kailangan nating magkasama kahit sa kabilang buhay.
(Inilabas ni Romeo ang lason at inihanda ang sarili para sa kanyang huling sandali.)
Romeo:
(Tinitingnan ang lason) Eto na ang aking huling sandali. Mahal kita, Juliet. Sana’y
magkasama tayo muli. Sa iyong mga labi, dadapo ang huling halik ko.
(Uminom ng lason si Romeo, at bumagsak sa tabi ni Juliet. Unti-unti niyang
nararamdaman ang epekto ng lason at nagsimulang mawalan ng malay.)
Romeo:
(Paghinga ng malalim) Kay daming beses kong inisip na magiging magkasama tayo
habang-buhay. Ngayon, tayo’y magsasama sa kamatayan.
(Nahulog si Romeo sa tabi ni Juliet, patay na.)

Tagpo 13: Pagkagising ni Juliet at ang Huling Trahedya

(Pagkalipas ng ilang sandali, nagising si Juliet mula sa kanyang malalim na pagtulog.
Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata at nakita si Romeo sa tabi niya,
walang buhay.)
Juliet:
(Pagkalito, tumingin sa paligid) Nasaan ako? Ano itong nangyari? (Tumingin sa tabi at
nakita si Romeo) Romeo? Bakit ka ganyan? Bakit malamig ang iyong katawan?
(Agad niyang napagtanto ang nangyari. Nakita niya ang lason sa kamay ni Romeo at
naintindihan na nagpakamatay ito, iniisip na siya’y patay na.)
Juliet:
(Umiiyak, hawak ang patay na katawan ni Romeo) O, Romeo! Bakit mo ginawa ito?
Bakit hindi mo hinintay ang aking paggising? Ako’y buhay pa, ngunit ikaw na ang wala.
(Naghahanap si Juliet ng natitirang lason sa mga labi ni Romeo upang sumama na sa
kanya.)
Juliet:
Kung may natira man lamang sa lason, sana’y makasama na kita.
(Ngunit wala nang natira sa lason ni Romeo. Kaya't kinuha ni Juliet ang espada ni
Romeo at hinarap ang sarili sa kanyang kapalaran.)
Juliet:
(Kumakapit sa espada) Wala nang silbi ang buhay ko kung wala ka, Romeo. Tayo’y
magtatagpo muli. Paalam, aking mahal.
(Sinaksak ni Juliet ang sarili at bumagsak sa tabi ni Romeo. Namatay siya sa tabi ng
kanyang mahal.)

Tagpo 14: Pagdating ni Fray Lorenzo at ang Pagtatapos

(Makalipas ang ilang sandali, dumating si Fray Lorenzo sa puntod, ngunit huli na ang
lahat. Nakita niya ang mga bangkay nina Romeo at Juliet sa tabi ng isa’t isa.)
Fray Lorenzo:
(Puno ng kalungkutan) O, anong trahedya ang naganap! Lahat ng ating mga plano ay
nauwi sa wala! Sila’y kapwa patay dahil sa pagmamahal na itinago at ipinagbabawal ng
kanilang mga pamilya.
(Dumating ang mga bantay at ang mga miyembro ng pamilya Capulet at Montague.
Natuklasan nila ang trahedya at nalaman ang buong kuwento ng lihim na
pagmamahalan ng dalawa.)
Capulet:
(Puno ng pagsisisi) O, aking anak na si Juliet! Bakit hindi ko nakita ang tunay mong
kaligayahan? Ang pag-ibig na ito ay nagdala ng kamatayan sa inyong dalawa.
Montague:
(Lumuha habang nakatingin kay Romeo) O, Romeo! Kung alam ko lamang na ganito
ang iyong kapalaran, sana’y natapos na ang ating alitan noon pa. Ang ating mga
pamilya’y nasadlak sa kadiliman dahil sa poot.
Prinsipe:
(Seryoso, puno ng lungkot) Tignan ninyo ang inyong ginawa. Ang galit ng inyong mga
pamilya ay nagdala ng kasawian sa inyong mga anak. Walang nagwagi sa away na ito,
kundi ang kamatayan.
(Sa wakas, napagtanto ng mga pamilya Capulet at Montague ang kasamaan ng
kanilang alitan. Nagkasundo sila na wakasan na ang kanilang hidwaan bilang respeto
sa pagmamahalan nina Romeo at Juliet.)

Wakas ng Trahedya

Ito ang pagtatapos ng kuwento nina Romeo at Juliet. Ang kanilang trahedya ay
nagsilbing aral sa kanilang mga pamilya, na sa huli ay napagtanto ang kahalagahan ng
pagkakasundo at ang pinsalang dulot ng poot at galit. Ang kanilang pagmamahalan ay
nagdala ng kapayapaan, bagama't sa isang malungkot at masalimuot na paraan.