You are on page 1of 7

Tematem „Iliady” jest gniew Achillesa – najpierw z powodu odebrania mu przez

Agamemnona jego branki Bryzeidy, później z powodu śmierci jego ukochanego przyjaciela,
Patroklesa. Pieśń I szczegółowo omawia przyczyny owego gniewu, który zaostrzył się, jak
pisze narrator, w momencie kłótni Agamemnona z Achillesem.
Do kłótni herosów podburzył Apollo, który zagniewany na Agamemnona zesłał zarazę na
wojsko greckie. Bóg mścił się za swojego kapłana Chryzesa, któremu Agamemnon odebrał
córkę i wziął ją sobie jako brankę. Stary kapłan prosił dowódcę greckiego o zwrócenie mu
ukochanego dziecka, Agamemnon jednak nie chciał się zgodzić. Wtedy właśnie Chryzes
zwrócił się z prośbą do Apolla o pomoc. Apollo ulitował się nad swym sługą i zaczął wybijać
najpierw bydło greckie, a potem greckich żołnierzy. Zaraza ta trwała dziewięć dni, dnia
dziesiątego Achilles (za radą Hery, przejętej widokiem umierających Greków) zebrał
żołnierzy na naradę. Podczas narady doszło do kłótni między Agamemnonem i Achillesem.
Achilles optował za oddaniem Chryzesowi jego córki, aby ocalić Greków przed zarazą.
Agamemnon nie chciał rezygnować ze swojej branki. Ostatecznie się zgodził, postanowił
jednak wynagrodzić sobie stratę i odebrał Achillesowi jego brankę, Bryzeidę. Znieważony
Achilles postanowił wycofać się z walki przeciw Trojańczykom (w czym uparcie trwał) i
poprosił swoją matkę, boginię Tetydę, o wstawiennictwo u Zeusa. Tetyda udała się na Olimp i
wpłynęła na Zeusa, aby pomógł Trojańczykom. Pieśń II – Sen. Próba. Katalog okrętów
Zgodnie z obietnicą Zeus zaczyna pomagać Trojańczykom. Zsyła na Agamemnona sen, który
skłania go do podjęcia szturmu na Troję.
Pieśń III – Przysięgi. Widok z muru. Pojedynek Aleksandra z Menelaosem
Doszło do bitwy między Achajami i Trojańczykami. W pewnym momencie bitwa została
przerwana. Ogłoszono zawieszenie broni celem stoczenia pojedynku między Menelaosem i
Parysem – głównymi sprawcami wojny. Pojedynek miał rozstrzygnąć o losie wojny – kto
wygra, dostanie za żonę Helenę i łupy, a wojna się zakończy. Pojedynek zakończyłby się
zwycięstwem Menelaosa, ale w rozstrzygającym momencie Afrodyta pomogła Parysowi i
uniosła go do komnat Heleny. Grecy poczuli się oszukani interwencją bogini, stwierdzili, że
pojedynek został wygrany przez Menelaosa i zażądali wydania Heleny, co oczywiście nie
nastąpiło. Trojańczycy postępują więc niehonorowo..
Pieśń IV – Złamanie przysiąg. Agamemnona przegląd wojsk
Pieśń rozpoczyna się naradą bogów na Olimpie. Hera i Atena, które popierają w wojnie
Greków, wchodzą w konflikt z Zeusem. Atena zstępuje z Olimpu i namawia Trojańczyka
Pandara do wypuszczenia strzały w stronę Menelaosa. Strzała rani Greka, ale nie zabija go.
Zawieszenie broni zostaje zerwane, a Grecy czują się oszukani. Dalsza część pieśni opisuje
przegląd wojsk greckich.
Pieśń V – Waleczne czyny Diomedesa. Pieśń VI – Pożegnanie Hektora z Andromachą
Bitwa znowu wrze, w walce szczególnie wsławia się Diomedes. Trojańczycy chcą przebłagać
nieprzychylną im Atenę i dlatego wysyłają do Troi Hektora w roli posłańca, aby uprosił
matkę (królową Hekabe) i inne kobiety trojańskie o modlitwy do bogini. W mieście Hektor
spotyka także Parysa z Heleną i swoją żonę Andromachę i małego synka Astyanaksesa.
Następuje wzruszająca scena pożegnania Hektora z Andromachą, pełna złych przeczuć co do
dalszych losów Troi.
Pieśń VII – Pojedynek Hektora z Ajasem. Pogrzeb poległych
Bitwa słabnie. Dochodzi do kolejnego pojedynku, znowu nierozstrzygniętego, tym razem
Hektora z Ajaksem. Następuje kolejne zawieszenie broni celem pogrzebania poległych. Grecy
korzystają z tego, obwarowując swój obóz.
Pieśń VIII – Przerwana bitwa
Zeus zakazuje bogom ingerencji w walkę. Bitwa wybucha ponownie, Trojanie spychają
Achajów aż do ich okrętów nad morzem. Po zapadnięciu zmroku nie wracają już do miasta,
ale biwakują przy ogniskach.
Pieśń IX – Poselstwo do Achillesa. Prośby.
Wobec zagrożenia klęski Achajowie wysyłają do Achillesa poselstwo prosząc, aby wziął
udział w bitwie. Achilles odmawia..
Pieśń X – Doloneja
Pieśń ta opisuje nocny wypad greckich zwiadowców, Odyseusza i Diomedesa, do obozu
Trojańczyków. Wypad ten kończy się sukcesem: schwytaniem i zamordowaniem Trojańczyka
Dolona, który udał się na zwiad do obozu Greków, oraz wymordowaniem napadniętych we
śnie sojuszników Trojan.
Pieśń XI – Świetne czyny Agamemnona
Ranek, bitwa znowu się rozpoczyna, tym razem uczestniczy w niej sam Agamemnon. Po
licznych zwycięstwach, zraniony, musi usunąć się z pola bitwy. Wśród Greków jest jeszcze
wielu innych rannych. Widząc to z daleka, spod swego namiotu Achilles wysyła na miejsce
bitwy swojego przyjaciela Patroklesa, aby dowiedział się, kto jest ranny.
Pieśń XII – Bitwa o mur. Pieśń XIII – Bitwa przy okrętach. Pieśń XIV – Oszukanie
Zeusa. Pieśń XV – Powtórne odparcie ataku od okrętów
Kolejne pieśni opisują dalsze etapy bitwy: Trojańczycy forsują mur (pieśń XII), potem walka
toczy się już u samych okrętów greckich (pieśń XIII). W sytuacji ogromnego zagrożenia dla
Greków Hera uwodzi i usypia Zeusa, aby odwrócić jego uwagę (Pieśń XIV), Zeus jednak po
jakimś czasie budzi się i przywraca Trojańczykom przewagę. Są oni już bardzo bliscy
zwycięstwa, w pieśni XV Hektor na greckim okręcie i prosi o pochodnię, aby tym samym
odciąć wrogom drogę ucieczki.
Pieśń XVI – Pieśń o Patroklesie
Patrokles wyprosił u Achillesa, aby ten pozwolił mu pomóc Grekom podczas bitwy. Achilles
zgadza się i przyodziewa przyjaciela w swoją zbroję, pouczając go jednak, aby jedynie odparł
atak Trojańczyków spod okrętów. Patroklesowi walka idzie znakomicie, Trojańczycy widząc
zbroję Achillesa uciekają przed herosem. Zapalony w walce dociera aż do murów Troi i ginie
z ręki Hektora.
Pieśń XVII – Bohaterskie czyny Menelaosa
Nad zwłokami Patroklesa wybucha zażarta walka, Menelaosowi (za namową Hery) udaje się
uratować jego ciało, ale zbroję Achillesa zabiera Hektor.
Pieśń XVIII – Sporządzenie zbroi Achillesa
Achilles dowiaduje się o śmierci ukochanego przyjaciela i bardzo rozpacza z tego powodu.
Zapomina o obrazie, jakiej doznał od Agamemnona i postanawia wziąć udział w walce, aby
pomścić śmierć Patroklesa. Tetyda pociesza syna i wyrusza do kuźni Hefajstosa, aby prosić
go o wykucie dla syna nowej, jeszcze lepszej zbroi. Opis wykonywania zbroi Achillesa, a
zwłaszcza jego tarczy, jest bardzo dokładny. Tarcza składa się z pięciu warstw, każda
warstwa przedstawia inną scenę z życia Greków. Wszystkie sceny są w ruchu, jakby tarcza
była magiczna. Poszczególne warstwy przedstawiają:
1. Obraz ziemi, nieba i morza, wędrówka słońca, gwiazdy (wymiar kosmiczny)
2. Dwa piękne miasta. W pierwszym odbywają się gody weselne. Drugie to Troja, atakowana
przez Greków.
3. Życie rolników w trzech porach roku - pole, na którym odbywają się żniwa, winnica oraz
pastwisko z wołami.
4. Życie pasterzy - łąka.
5. Morze (Okeanos), otaczające wszystkie obrazy..
Po wykonaniu tarczy Hefajstos wykuł jeszcze pancerz, hełm ze złotą kitą i nagolenice.
Pieśń XIX – Achilles wyrzeka się gniewu
Dochodzi do pojednania się Achillesa z Agamemnonem, co jednak nie wpływa na pragnienie
zemsty herosa za zmarłego przyjaciela.
Pieśń XX – Bitwa bogów
Rozpoczyna się ostatnia bitwa „Iliady”, w której za zgodą Zeusa biorą udział także bogowie.
Achilles dokonuje w czasie bitwy walecznych czynów, mordując wielu wrogów.
Pieśń XXI – Walka nad rzeką
Pieśń opisuje walkę Achillesa z bogiem rzeki opływającej Troję – Skamandrem.
Pieśń XXII – Śmierć Hektora
Achilles po wielu stoczonych walkach dociera do murów Troi. Tu czeka na niego Hektor,
który jako jedyny nie schronił się za murami miasta. Priam błaga syna, aby nie narażał się na
śmierć i schronił się w Troi, Hektor chce jednak stawić czoła Achillesowi. Jednak i jemu
brakuje odwagi, ucieka przed Achillesem, trzykrotnie okrążając mury miasta. Decyduje się na
walkę z Achillesem dopiero po interwencji Ateny, która przybiera postać jego brata Deifoba i
namawia go do walki. Atena dodatkowo wspiera duchowo Achillesa w walce. Hektor
proponuje, aby zwycięzca pojedynku postąpił godnie z ciałem zmarłego przeciwnika,
Achilles odmawia. Rozpoczyna się pojedynek. Herosi walczą najpierw na włócznie, potem na
miecze. Achilles zadaje Hektorowi śmiertelną ranę w szyję. Hektor umierając prosi Achillesa,
aby nie dopuścił do zbezczeszczenia jego ciała, Achilles jednak odmawia i pastwi się nad
ciałem zmarłego przeciwnika, przebijając mu na wylot stopy, przywiązując je do kół rydwanu
i objeżdżając mury Troi. Ojciec Hektora, Priam, oraz jego matka, Hekabe widząc tak
bezczeszczone ciało syna rozpaczają.
Pieśń XXIII – Igrzyska na cześć Patrokla
Pieśń opowiada o pogrzebie Patroklesa i igrzyskach wyprawionych na cześć zmarłego.
Pieśń XXIV – Pogrzeb Hektora
Po zapadnięciu zmroku do Achillesa przybywa Priam, błagając o wydanie ciała syna. Oferuje
za nie tyle złota, ile ono waży, rzuca się przy tym do nóg Achillesa. Wzrusza Achillesa
wspomnieniem jego własnego ojca i skłania go do wydania ciała. Taki jest kres gniewu
Achillesa. Trojańczycy grzebią swego najdzielniejszego wojownika, Hektora.

Agamemnon, syn Atreusa (zwany dlatego Atrydą), król Myken, dowódca wojsk greckich.
Mężny, bohater, często jednak zapatrzony w siebie i sprzyjający tylko własnym,
partykularnym interesom.
Menelaos - brat Agamemnona, syn Atreusa (zwany dlatego Atrydą), król Sparty, mąż
Heleny. Człowiek silny, mężny i honorowy, wspaniały wojownik. Swoje możliwości
pokazuje w wygranym pojedynku z Parysem.

Achilles i Hektor są najdzielniejszymi herosami z dwóch walczących ze sobą obozów:


Greków i Trojańczyków. Achilles jest synem Peleusa i boginki Tetydy. Jest
najwaleczniejszym i najsilniejszym z Greków. Nadludzką siłę zawdzięcza swojej matce,
Tetydzie, która, gdy był niemowlęciem, zanurzyła całe jego ciało w Styksie. Zanurzając go w
rzece trzymała go za piętę, stąd jest to jedyny słaby punkt Achillesa. Hektor nie mógł
poszczycić się boskim pochodzeniem, był za to synem króla. Obaj herosi słynęli z
niezwykłego męstwa, piękna, siły i waleczności. Obaj wspaniale walczyli, każdy w obronie
swojej ojczyzny, każdy z nich gotów oddać za nią życie... Mimo nadludzkiej siły, wspaniałej
muskulatury i niemożności zranienia go Achilles twarz ma piękną, delikatną, prawie
dziewczęcą. Hektor zaś był bardzo męski, dobrze zbudowany.

Achilles słynie ze swojego gniewu, uporu, porywczości i zapalczywości. Najpierw wszedł w


konflikt z Agamemnonem, który zabrał mu jego brankę Bryzeidę i urażony dumą postanowił
nie uczestniczyć w walkach z Trojańczykami, a nawet skłonił przez matkę Tetydę Zeusa, aby
im pomógł. Widać w jego postępowaniu zbytnią pewność siebie i butę. Achilles uważał się za
lepszego od innych, szczycił się swoimi możliwościami. Nie był wstanie zrezygnować ze
swojego gniewu, z osobistej urazy, dla dobra państwa. Trwał w swym postanowieniu bardzo
długo, aż do momentu śmierci swego przyjaciela Patroklesa. To wydarzenie wytrąciło go
zupełnie z równowagi, jego gniew był nie do opanowania. Podczas pojedynku z Hektorem,
zabójcą swojego przyjaciela, nie okazał wrogowi ani krztyny litości. Mimo próśb
Trojańczyka, aby ten nie bezcześcił jego ciała, Achilles z satysfakcją przebija jego kostki,
przywiązuje do rydwanu i na oczach zrozpaczonego Priama obwozi dookoła murów miasta.
Jest Achilles więc osobą nieopanowaną, mściwą i okrutną.

Hektor jest osobą zdecydowanie bardziej opanowaną niż jego przeciwnik. Stara się nie ulegać
emocjom i postępować rozważnie, opanowywać w sobie nienawiść do przeciwników. Mimo
że wiedział, jak ogromne niebezpieczeństwo grozi mu podczas pojedynku z Achillesem,
postanowił walczyć z nim w momencie, gdy wszyscy inni żołnierze uciekli do miasta. W
swoim postępowaniu cechuje się więc honorem i odwagą. Hektor jest również bardzo
przywiązany do rodziny – wzruszająca jest scena, w której żegna się ze swoją żoną
Andromachą i ich synkiem. Achillesa, mimo jego wad, rekapituluje jednak wiele cech
pozytywnych. Wielokrotnie w Iliadzie widzimy jego miłość do najbliższych. Płacze, gdy
Agamemnon odbiera mu jego Bryzidę, co świadczy o jego głębokim przywiązaniu i miłości
do kochanki. Gniew po śmierci Patroklesa to także wynik miłości do przyjaciela. Znajdziemy
także w utworze wiele miejsc, w których ujawnia się wrażliwość Achillesa. Jest to przede
wszystkim ból i smutek po uprowadzeniu jego branki Bryzeidy, którą prawdziwie kocha oraz
rozpacz po stracie ukochanego przyjaciela, Patroklesa. Wrażliwość herosa ujawnia się także,
gdy przychodzi do niego król Priam, prosząc o oddanie zwłok zabitego przez Achillesa
Hektora. Achilles wzrusza się cierpieniem starca i rezygnuje z zemsty. Obu bohaterów można
uznać za postaci tragiczne. Hektor decydując się na walkę z Achillesem wiedział, że przegra,
że przeciwnik jest silniejszy, a poza tym sprzyjają mu bogowie. Aby ocalić honor musiał
jednak stanąć do walki. Poczynaniami Achillesa także rządzi fatum, z którym nie ma jak
walczyć – najpierw traci Bryzeidę, potem Patroklesa. Ostatecznie także zginie, trafiony
strzałą w piętę, i podzieli los swojego przeciwnika Hektora.

Bogowie są w Iliadzie podzieleni (podobnie jak ludzie) na dwa obozy:


1. Bogowie sprzyjający Grekom: Hera, Atena, Posejdon
2. Bogowie sprzyjający Trojańczykom: Zeus (nie od początku, dopiero skłoniony przez
Tetydę), Apollo, Afrodyta, Ares

Wojna trojańska

1. Achilles zsyła na obóz Greków zarazę z powodu porwania córki jego kapłana, Chryzesa.
2. Kłótnia Achillesa z Agamemnonem w tej sprawie. Ostatecznie Agamemnon oddaje
Chryzesowi jego córkę, ale w zamian odbiera Achillesowi jego brankę Bryzeidę.
3. Achilles przestaje walczyć, jego matka Tetyda udaje się do Zeusa na Olimp prosząc go,
żeby wspomógł Trojańczyków. Zeus, choć boi się gniewu Hery, zgadza się to zrobić.
4. Bitwa, w której Menelaos pojedynkuje się z Parysem. W ostatniej chwili przegrywającego
Parysa unosi z pola bitwy Afrodyta.
5. Grecy proszą Achillesa, aby wziął udział w bitwie, ale ten odmawia.
6. Patrokles pożycza od Achillesa zbroję, wpada w wir walki i ginie z ręki Hektora.
7. Achilles wpada w gniew z powodu śmierci przyjaciela. Dostaje od Hefajstosa nową zbroję
i zabija Hektora w pojedynku, a potem bezcześci jego ciało.
8. Do Achillesa przybywa Priam, błagając o wydanie ciała syna. Achilles wzrusza się
cierpieniem starca i rozkazuje wydać mu ciało. Odbywa się pogrzeb Hektora.
Wojna Trojańska Wędrówka Odyseusza

Gdy Helena została porwana i królowie greccy szykowali się do wspólnej wyprawy na Troję,
aczkolwiek bardzo niechętnie, przyłączył się do nich także Odyseusz. Z żalem opuścił swą
żonę i narodzonego właśnie syna Telemacha. Na wojnie spędził 10 lat, by w końcu dzięki
podstępowi zapewnić greckim najeźdźcom zwycięstwo. Wg innej wersji mitu nie wymyślił
fortelu sam, a podpowiedziała mu go Atena. Tak czy inaczej z jego inicjatywy zbudowano
wielkiego drewnianego konia, w środku którego ukryli się najmężniejsi wojownicy. Reszta
armii, pozorując poddanie się, odpłynęła. Trojanie, znajdując spalony obóz i gigantycznego
konia, uznali go za dar dla bogów i pomimo nielicznych protestów wciągnięto do miasta.
Tego wieczoru hucznie świętowano. Nocą, gdy większość mieszkańców Ilionu była już
nietrzeźwa albo spałą, z konia wyszli żołnierze. Otworzyli mury miasta i wpuścili resztę
wojsk, która zdążyła już w międzyczasie powrócić pod Troję. Rozpoczął się pogrom
mieszkańców.

Powrót

Po złupeniu miasta należało wreszcie wrócić do domu. Tak też zamierzał uczynić i Odys.
Wyruszył w 12 statków obładowanych kosztownościami. Wzbogacił się jeszcze bardziej,
łupiąc Ismar - miasto Kikonów. Nie dane mu jednak było szczęśliwie i szybko zobaczyć
rodziny.

Klątwa Polifema

W trakcie podróży próbowano znaleźć nocleg na ziemi Cyklopów. Pech chciał, że wybrano
akurat jaskinię ludożercy Polifema. Potwór zdążył pożreć kilku towarzyszy Odyseusza, nim
ten oślepił go w czasie snu. Następnie ocaleni za pomysłem Odysa przywiązali się do
brzuchów hodowanych przez Cyklopa owiec i w ten sposób wydostali się z jaskini, gdy
Polifem wypuszczał swą trzodę na pastwisko. Niestety, gdy byli już wolni, dumny Odyseusz
począł przechwalać się swoim zwycięstwem nad olbrzymem i ujawnił swe imię. Wtedy
Polifem zaczął błagać swego ojca Posejdona, by władca Itaki nigdy już nie wrócił do domu, a
jeśli dane mu będzie jednak zobaczyć rodzinną wyspę, to niech przybędzie sam, bez statku i
niech zastanie swe domostwo w kłopotach.

Wizyta u Eola i Lajstrygonów

Płynąc w kierunku Itaki zawitano na dworze Eola, władcy wiatrów. Ten, polubiwszy
przybyszy, schował wszystkie niekorzystne mu wiatry do wora, który mu podarował.
Nieszczęśliwie ciekawska załoga otworzyła wór, kiedy Itakę było już widać na horyzoncie i
statki zostały zwiane z kursu. Dopłynęły w ten sposób do wyspy Lajstrygonów, wielkich
ludożerców. Ci poczęli rzucać w statki przybyszy ogromnymi głazami wskutek czego
pozostał Odysowi tylko jeden okręt.

Kirke

Niedługo później zatrzymano się na wyspie Ajaja na której mieszkała czarodziejka Kirke.
Towarzyszy Odyseusza, którzy wyszli na zwiady, zmieniła w trzodę chlewną. Samemu
herosowi pomógł jednak Hermes, dając mu roślinę, która czyniła niewrażliwym na czary
Kirke. Widząc swą bezsilność władczyni wyspy przywróciła zamienionym w świnie dawną
postać i gościła przybyszy przez rok. po czym dała ich przywódcy kilka dobrych rad odnośnie
dalszej podróży.

Kraina Kimmeryjczyków

Za jej radą Odys udał się do kraju Kimmeryjczyków, do samego wyjścia do świata umarłych,
gdzie krwią ofiary znęcił liczne duchy. Oprócz wieszcza Tejrezjasza spotkał też swego druha
Elpenora zmarłego u Kirke, swą matkę, towarzyszy z wojny trojańskiej oraz wielu innych
herosów i kobiet.

Od Kirke do Kalypso

Następnie król Itaki powrócił na krótko do Kirke i wyprawił się w dalszą podróż. Na jego
drodze pojawiły się Syreny, pół-kobiety, pół-ptaki wodzący żeglarzy swym śpiewem. Sprytny
Odys kazał więc wszystkim swym ludziom zatkać sobie uszy woskiem, a siebie przywiązać
do masztu. Dzięki temu uniknął rozbicia statku o okoliczne rafy, na które Syreny
naprowadzały statki. Kolejną przeszkodą była cieśnina pomiędzy Scyllą i Charybdą.
Żarłoczna Scylla porwała tutaj i pożarła 6 ludzi Odysa. W końcu jednak dopłynięto na
przyjazną wyspę, na której pasły się niezliczone stada bydła. Pomimo zakazu Odyseusza jego
załoga zabiła kilka i zjadła, co wywołało gniew Heliosa, właściciela zwierząt. Wskutek tego
po odpłynięciu zerwał się sztorm, który przeżył tylko itacki władca. Dotarł on na wyspę o
nazwie Ogigia, na której mieszkała nimfa Kalypso. Tułacz spędził u niej około 8 lat, aż
Hermes obwieścił jej, że musi wypuścić podróżnika i pomóc mu w dotarciu do domu.

Pomoc Feaków

Pomimo wywołanego przez Posejdona sztormu Odys dotarł do wyspy Feaków, którzy
wyprawili go w podróż do domu, sowicie obdarowali i zostawili śpiącego na Itace. Jedna z
wersji mitu mówi, iż spotkał ich za to gniew Posejdona.

Sytuacja na Itace

Podczas jego nieobecności na wyspie pojawili się zalotnicy ubiegający się o rękę Penelopy,
przekonani o jego śmierci. Bez skrupułów wykorzystywali święte prawo gościnności,
wyrządzając rozliczne szkody w majątku. Odyseusz, przybywszy za sprawą Ateny pod
postacią żebraka, wziął udział w konkursie, w którym nagrodą miała być ręka jego żony
(spisek ten też był jego autorstwa). Okazało się, że nikt z przybyszy nawet nie ma siły
podnieść jego dawnego łuku. On natomiast strzelił doskonale i odzyskał dawną postać, po
czym wymordował wszystkich zalotników.

Reszta życia i śmierć

Niektóre wersje mitu [1] mówią, iż Odyseusz niedługo pozostał w swym kraju. Wyruszył
bowiem, jak radził mu Tejrezjasz, złożyć ofiarę Posejdonowi. Wieszcz przepowiedział mu
także, że śmierć nadejdzie na niego z morza (inne wersje mitu natomiast mówią wręcz coś
przeciwnego). Wg najbardziej znanej wielkiego podróżnika zabija syn jego i Kirke, który
wyruszył na poszukiwanie ojca, którego nigdy nie poznał.
Plan wydarzeń

Zgromadzenie bogów. Rady Ateny dla Telemacha


Zgromadzenie mieszkańców Itaki. Wyjazd Telemacha
Wydarzenia w Pylos
Wydarzenia w Sparcie
Tratwa Odyseusza
Przybycie Odyseusza do Feaków
Odyseusz przychodzi do Alkinoosa
Pobyt Odyseusza u Feaków
Opowiadania u Alkinoosa. Przygoda z Kyklopem
Przygody u Ajola, Lajstrygonów, Kirki.
U zmarłych (Nékyja)
Syreny, Skylla i Charybda, bydło Heliosa
Odyseusz odpływa od Feaków i przybywa do Itaki
Odyseusz u Eumajosa
Telemach przybywa do Eumajosa
Telemach rozpoznaje Odyseusza
Telemach wraca do miasta Itaki
Walka na pięści Odyseusza z Irosem
Odyseusz rozmawia z Penelopą. Rozpoznanie przez Eurykleję
Wypadki przed rzezią zalotników
Próba łuku
Rzeź zalotaików
Penelopa rozpoznaje Odyseusza
Pojednanie

You might also like