Scene 1 [madilim na gubat]

Tagapagsalaysay: Khalet
Florante: Reyden

Tagapagsalaysay: Sa isang madilim,masukal at mapanglaw na gubat Tagapagsalaysay: Habang nakagapos ang binata sa puno ng Higera
na di halos mapasok ng sikat ng araw. Madawag ang gubat at naalala niya ang mga pangyayari sa kanyang bayan na pinaghaharian
maraming puno ng Higera at Cipres. Maraming hayop dito tulad ng ng kataksilan.
ahas, hyena, tigre at leon. Napakalungkot sa gubat. Malungkot pati Florante: O Diyos ko parusahan po sana ninyo ang lahat ng
huni ng ibon, ang mga baging naman ay may tinik na nakakalason ang masasama. O aking Laura,sana man lang naalala mo ako. At kung
bunga, kulay-luksa at masangsang ang amoy naman ang mga bulaklak mamatay man ako para na rin akong may buhay na walang hanggan,
ng mga punong kahoy. Sa gitna ng gubat nakagapos sa isang punong kung alam ko na ikaluluha mo ako sa aking pagkamatay.
higera ang isang binata na makinis ang balat at kulay ginto ang Tagapagsalaysay: Ngunit napa-isip ang binata, nag aalala siya na
buhok, siya si FLORANTE. Siya ang anak nila Duke Briseo at baka naagaw na ng karibal niyang si Adolfo ang kanyang
Prinsesa Floresca. Inihahambing ang kanyang kakisigan at tikas kay pinakamamahal na si Laura.
Narciso at Adonis. Ang kanyang mga mata ay puno ng lungkot at Florante: O Konde Adolfo, ikaw ang may pakana ng lahat ng ito,
hinagpis, sa luha idinadaan ang sakit ng nakakaawang itsura. inagaw mo sa akin ang sinta ko.
Florante: Mahiganting langit! Oh ano nasaan ang bangis mo? Ngayon Tagapagsalaysay: Halos buong gubat ay masasabugan ng dinadaing
ako ay naghihirap bago pa man manaig ang kasamaan sa bayan ng na lubhang malumbay na inuulit at isinisigaw ang Laura sa malayo
Albanya. Sakim sa yaman at mapagmataas ikaw ang dahilan ng lahat kasabay ng kanyang pagluha.
ng ito. Mapangahas na Konde Adolfo, napakasama mo. O Dios, ang Florante: Laura bakit? Bakit mo ako pinagpalit?
lahat ng ito ay plano mo pinapayagan mong ilubog ng lupit! Bakit Tagapagsalaysay: Nawalan siya ng malay dulot ng matinding sama
kalangitan bingi ka sa akin, ang tapat kong pagsama ay di mo dinig? ng loob. Samantala naglalakbay ang diwa ni Florante sa kanyang
Datapwat sino ang nakaalam sa iyong mga plano. O Dios na dakila? nakaraan. Muli niyang naalala ang mgamatamis na pagsusuyuan nila ni
Wala namang mangyayari sa lupa kung di mo ninanasa. Laura.
 Scene 2 [SA Kaharian ng Albania]
Florante:
Laura:
Tauhan:
Tagapagsalaysay:

Laura: Hindi ako papayag na hindi malaman ang dahilan ng

Florante: Ako’y aalis na mahal ko patungo sa pakikidigma.
iyong kalungkutan. Sige na sabihin muna sa akin. Bakit
Huwag kang malungkot dahil babalik ako agad.
ayaw mong sabihin sa akin?
Laura: Mahal, titignan ko muna ang iyong espada kung ito
Florante: Naku ito naman tahan na mahal ko naalala ko
ay makinis at makintab hindi ako makapapayag na
lang ang aking mahal na ina kaya ako malungkot.
masayaran ang yong espada. Mag-ingat ka ipagdadasal
Laura: Ganoon ba mahal ko halika pumunta tayo sa hardin
kita, at maghihintay ako sa iyong pagdating.
upang malibang ka.
Tagapagsalaysay: Sa mga paglalakbay ni Florante sa mga
Tagapagsalaysay: Ipinasyal ni Laura si Florante sa hardin
digmaan lagi niyang dala ang dasal at determinasyon na
at naaliw naman si Florante sa mga mababango at
mapagtagumpayan ang anumang laban na kanyang
makukulay na bulaklak.
susuungin dahil alam niyang naghihintay si Laura.
Laura: Para sa iyo Florante, bulaklak na kwentas
Tauhan: Mahal na Prinsesa Laura dumating na po ang
Florante: Salamat sa iyo mahal ko.
hukbo nina Florante!
Laura: O Florante!! May sugat ka ba? Asa’n…
Florante: O Laura, wala ito konting gasgas lang, wag ka
nang umiyak.
Tagapagsalaysay: Isang araw malungkot si Florante.
Laura: Florante mahal ko, ba’t ka malungkot?
Florante: wala mahal ko may iniisip lang ako.
 Scene 3 [sa kagubatan]
Tagapagsalaysay: __________
Tagapagsalaysay: Habang umiiyak ang gerero ay parang mayroong
Aladin:___________
sumasagot sa kanyang mga hinain.
Florante: __________
Florante: Ama ko bakit buhay mo ang unang napatid? Bakit ama
Leon
kinuha ka sa akin ng Diyos? Ikaw na wala ng ibang iniisip kundi ang
aking kaligayahan. Ama ko parang nakikita ko kung paano
Tagapagsalaysay: Samantala sa kagubatan may isang gererong
winawakasan ni Adolfo ang iyong buhay. Patawad ama, hindi kita
naglalakad at parang mayroon siyang dinadaing na problema. At siya
natulungan.
naman ay si Aladin na anak ni Sultan Ali-Adab ng Persia.
Aladin: Mabuti pa ang lalaking iyun, umiiyak sa labis na pagmamahal
Aladin: Flerida sinta ko, tapos na ang ating suyuan.
sa kanyang ama. Ako kaya! Kaylan kaya ang mga luhay ko’y dadaloy
Tagapagsalaysay: Ang buong gubat ay napuno ng panglaw at
para sa aking amang sultan, gayon man siya ang dahilan ng aking
sinabayan pa ito ng mapanglaw na huni ng pang-gabing ibon na doo’y
pagdurusa. Hahanapin ko ang pinanggagalingan ng boses na iyon…
nagtatahan. Maya-maya ay bigla na lang siyang namulat at tinignan
Tagapagsalaysay: Ang nakagapos na si Florante ay ngayo’y nasa
ang kanyang pica. Ang kanyang mukha’y naging kasing bangis ng
harap ng dalawang hayop, na ang kanyang ngipin at kuko’y
Furias at kanya’y nawika;
naghahandong ng isang kamatayang nakakakilabot. At siya’y tuluyang
Aladin: Di ko itutulot na ang aagaw kay Fleridang mahal ko ay ang
nawalan ng pag-asa upang mabuhay pa.
ama kong dapat igalang. Tiyak makapapatay ako. Ang pikang ito ay
Florante: Paalam, Albaniang pinamamayanan ng kasamaat lupit,
bubuga ng libo’t laksang kamatayan. Ang lahat, ay aking gagawin
bangis, kaliluhan akong tanggulan mo’y kusa mong pinatay. Sa iyo’y
kahit pumatay huwag lang si ama ang umagaw sa aking minamahal.
malaki ang panghihinayang! Pagkabata ko’y walang inadhika kundi
Tagapagsalaysay: Dahil makapangyarihan ang pag-ibig, maging mag-
paglingkuran ka. Yaong aking Laura hindi mapapaknit ng kamatayan
ama’y kanyang nasasaklaw.
man sa tapat kong dibdib. Paalam, bayan ko, paalam na ibig.
Aladin: O pagsintang labis na makapangyarihan, sampung mag-
Tagapagsalaysay: Hinahanap ng gerero ang kinaroroonan ng
aamay iyong nasasaklaw, pag ikaw ay pumasok sa puso ninuman
lalaking tumataghoy dala ng lubos na pagkaawa. Hinawan ni Aladin
hahamakin lahat masunod ka lamang! Ama ko bat si Flerida pa...
ang mga damo sa kanyang ni lalakaran at natunton naman ni Aladin
bakit nagawa mong saktan ang sarili mong anak.. Bakit ama inagawan
ang pinaggagalingan ng boses at gayon siya ay nabigla sa kanyang na
mo ako ng aking kaligayahan... Bakit?...
kita, may dalawang leon na handang sakmalin ang lalaking nakagapos.
Aladin: May dalawang leon? Ano ang aking gagawin? Florante: Sino ka? Bakit nandito ka? Bakit isang moro ang
Leon: grrrr!....grrrr!...grrr!.... kasama ko?
Tagapagsalaysay: Gusto nang kainin ng dalawang leon ang lalaki Aladin: Huwag kang mag-alala, hindi ako isang kaaway. Nakikita ko
dahil sa ito’y nagugutom na at ang mga ngipi’t kuko’t ay lubhang sa pananamit mo na ikaw ay taga Albanya at ako naman ay isang
matulis na. Persyano ngunit sa kalagayang ito magkaibigan tayo. Ligats ka na sa
Aladin: [kinuha ang espada] lahat ng sakit. Hindi ako kaaway dahil nangingibabaw sa akin ang
Leon: grrrrrr!...grrrrrrr!...grrrrrrrrrr! utos ng langit.
Tagapagsalaysay: Itinaas ng leon ang kanyang matulis na kuko dahil Tagapagsalaysay: Kinaumagahan, inalalayan ng moro ang nang-
handa ng kainin ang lalaking nakagapos, pero biglang napatigil ang hihinang katawan ng binata tinunton nila ang landas patungo sa
leon. bahay ni Aladin at doon inalagaan at pinakain ng moro ang binata.
Aladin: Huwag, ninyo siyang galawin ito ang dapat sa inyo yahhhhh! Aladin: Ngayong magaling ka na maari mo na bang sabihin kung ano
Tagapagsalaysay: Ubod ng lakas si Aladin, sa isang iglap ay napatay ang dahilan ng iyong pagdurusa kaibigan? Baka sakaling makatulong
niya ang mga leon sa pamamagitan ng kanyang tabak. Nang nagwagi ako.
na si Aladin sa pagpatay ng dalawang leon kinalagan niya ang Florante: Salamat kaibigan sa pagliligtas mo saking buhay utang ko
nakagapos na si Florante. Awang-awa siya rito kaya di niya ito sayo.
napigilang lumuha, kinalong niya ito. At hinaplos ng buong pagkalinga.
Aladin: Kaawa-awa naman ang kalagayan ng lalaking ito, sino kaya
ang walang pusong gumawa ito sa kanya. Tiyak siya ay biktima ng
mga tulisan dahil sa kanyang anyo na parang galing sa mayamang
angkan.
Tagapagsalaysay: Dinala ng gerero si Florante sa isang maayos na
lugar at pinahiga sa isang malapad na bato at ginamot ang mga sugat
nito sa kamay at leeg.
Florante: Laura... Laura, nasaan ka!
Tagapagsalaysay: Nauunawaan ni Aladin na siya ay nagdidiliryo
kaya di niya ito sinasagot.
Scene 4 [Sa kaharian ng Albanya]
Tagapagsalaysay:
Batang Florante:
Duke Briseo:

Tagapagsalaysay: Isinilaysay ni Florante ang buhay nya Duke Briseo: Florante anak halika dito… mayroon akong
kay Aladin. Siya’y si Florante, nag-iisang anak ni Duke sasabihin sa iyong mahalaga.
Briseo ng Albanya, at ni Prinsesa Floresca ng Krotona. Sa Batang Florante: Mahal kong ama bakit po, ano pong
Albanya siya lumaki at nagkaisip. Ang kanyang  ama’y mahalagang bagay ang sasabihin ninyo?
tanungan o sanggunian ni Haring Linseo at tumatayong Duke Briseo: Anak ngayong ikaw ay labing isang taong
pangalawang  puno sa kaharian. Isang matapang na pinuno gulang na… ikaw ay ipapadala sa Atenas, isang siyudad na
at mapagmahal na ama si Duke Briseo. Mahal na mahal nila malaki at malayo sa Albanya. Ito ay lungsod ng walang
si Florante. Ngunit hindi siya pinalaki sa layaw ng kanyang hanggang karunungan doon hinuhubog ang diwa na balang
mga magulang. May ilang mahalagang pangyayari noong araw ay magiging dakila.
bata pa siya. Nang sanggol pa muntik na siyang madagit ng Batang Florante: Kung iyan po ang nararapat ama… ngunit
isang buwitre ngunit nailigtas siya ng pinsang niyang si paano mo si ina?
Menalipo. Isang araw, isang ibong arkon naman ang biglang Duke Briseo: Yan ang aking problema anak dahil tiyak na
pumasok sa salas at dinagit ang kanyang dyamanteng malulungkot ang iyong ina na kayo’y magkalayo.
kupido sa dibdib. Nang siya’y siyam na taon na, pinalilipas
niya ang maghapon sa pamamasyal sa burol. Bata pa’y
natuto na siyang mamana ng mga ibon at iba pang hayop.
Naging mapagmahal siya sa kalikasan.
Isang araw…
Scene 5 [ Lalapit si Prinsesa Floresca]
Prinsesa Floresca:
Duke Briseo:
Batang Florante:
Tagapagsalaysay:

Duke: Anak naalala mo pa ba ang tulang pinasaulo ko

Prinsesa Floresa: Nag-usap na pala kayong mag-ama?
saiyo?
Batang Florante: Opo ina ngunit ayaw kong malungkot
Florante: Opo ama… “Pag-ibig anaki’y aking nakilala, di
kayo?
dapat palakhin ang bata sa saya; at sa katuwaa’y kapag
Prinsesa Floresca: Mahal kong asawa bakit kailangan pang
namihasa, kung lumaki’y walang hihinting ginhawa.
doon sa malayo mag-aral ang ating anak? Bakit di na
Duke: Anak ko sana’y magsilbing patnubay sa iyo ang
lamang natin paturuan sa ibang guro sa loob ng ating
mensahe ng tula.
tahanan?
Florante: Opo ama alang-alang sa inyo ni ina mag-aaral po
Duke Briseo: May katwiran ka mahal. Ngunit ang
akong mabuti . paalam na sa inyo mga mahal kong
karanasan sa paglalakbay ay hindi mapapantayan ng
magulang.
karunungan mula sa mga dahon ng aklat.
Tagapagsalaysay: Lumalaki sa galak si Florante. Ngunit
Prinsesa Floresca: Sige, sa ikabubuti ng ating anak
ngayon naisip na ni Duke Briseo na di dapat palakihin sa
pumapayag na ako… Florante anak… lagi mong isipin ang
layaw ang bata sapagkat sa mundong ito’y higit ang hirap
mga mabubuting asal na naituro namin sa iyo ng iyong
kaysa sarap. Ang batang nasanay sa ginhawa ay
ama… kung doon ka na sa malayo huwag mo akong
maramdamin at di makatatagal sa hirap. Alam ito ni Duke
kakalimutan anak.
Briseo. Kaya’t tiniis nito ang luha ng asawa at masakit man
Batang Florante: Opo ina makaka-asa po kayo magsisikap
sa loob na mawalay sa anak, ipinadala parin siya ng ama sa
po ako, upang maipagmalaki ninyo ako ni ama.
Atenas upang doon mag-aral.
Scene 6 [SA Atenas] Menandro: Ikinagalak kong makilala ka Florante.
Tagapagsalaysay: Atenas! Syudad na bantog sa Gresya na Florante: Ako rin.
kadluan ng kultura at katarungan. Labing-isang taong gulang si Tagapagsalaysay: Mula noon naging matalik na magkaibigan na
Florante nang ipadala sa Atenas upang mag-aral. Ang naging sila Florante at Menandro. Isang araw….
guro niya rito ay si Antenor. Isa sa mga estudyante rito ay ang Menandro: Alam mo ba Florante ng dumating ka dito sa
kababayang si Adolfo. Atenas ikaw ang tinuturing kong matalik na kaibigan… siguro
Antenor: Florante alam kong masakit sayo ang malayo sa iyong dahil busilak ang yong puso at walang halong ka plastikan.
mga magulang. Huwag ka ng malungkot dito may isa ka namang Florante: Ako rin naman Menandro.. alam mo kahit kababayan
kababata at kababayan. ko si Adolfo hindi mapalagay ang loob ko sa kanya ewan ko ba
Florante: kababata at kababayan po? pero parang hindi tunay ang kanyang kabaitan.
Antenor: Oo, siya ang tinitingala ng kanyang mga kamag-aral Menandro: iyan din ang napapansin ko Florante… at simula ng
sa angkan nyang talino at talento. dumating ka dito parang may nag iba sa ugali ni Adolfo.
Florante: Ah ganun po ba? Gusto ko po siyang makita at Tagapagsalaysay: Ang panahon ay matuling nagdaan nang sa
makilala. mga araw na yaon ay unti unting nabihag ni Florante ang
Antenor: Ayun, si Adolfo anak siya ni Konde Sileno ng paghanga ng kanyang mga kaklase. Naging bantog ang kanyang
Albanya. pangalan bata man o matanda kilala siya sakanyang talino at
Tagapagsalaysay: Napangiti si Florante at pinuri si Adolfo. kabaitan.
Florante: Napakahinhin ng asal niya, kung lumakad pa’y Antenor: Mabuti nandito kayo nalalapit na ang ating Palakasan
patungo. … mayroon tayong dula-dulaan na ipapalabas at ito ay tungkol
Antenor: Oo Florante mabait yang si Adolfo. Siya pala ito na sa buhay ni Reyna Yocasta… segi na maghanda na kayo.
si Menandro ipapakilala kita sa kanya. Florante/Menandro: Opo mahal na gurong Antenor
Menandro: Magandang umaga tiyo sino po siya?
Antenor: Menandro siya ng bago ninyong kaklase mula sa
Albanya siya si Florante… Florante siya ang aking pamangkin si
Menandro.
Scene 7( Sa araw ng paligsahan ) kalian kita pababalikin dito. Tanggapin mo ang aking pagmamahal at
bendisyon… ang iyong ama… Duke Briseo
Tagapagsalaysay: Umakyat na sa entablado ang magsisisganap sa
Florante: ina bakit hindi mo ako hinintay (umiiyak)… Nalimot mo ba
dula-dulaan. Umugong ang pagsambit sa ngalan ni Florante..
ang aking pangako? Hindi ba sinabi ko sayo na magbabalik ako upang
palakpakan ang lahat. Unang magsasagupa sina Florante at Adolfo.
ihandog sa iyo ang aking tagumpay? Kaya pala ayaw mo akong umalis
Naniningis ang mga mata ni Adolfo.
dahil hindi na pala tayo magkikita.p
Adolfo: ikaw na umgaw sa kapurihan ko’y dapat kang mamatay…
Antenor: Florante tibayan mo ang loob mo alam naming masakit ang
Menandro: huwag!
nangyaring ito sa buhay mo, nandito lang kami.
Tagapagsalaysaay: dahil sa ginawa ni Adolfo agad niyang nilisan ang
Florante: Salamat gurong Antenor kung wala kayo hindi ko alam ang
Atenas at bumalik na sa Albanya. Si Florante naman ay naiwan sa
aking gagawin.
Atenas upang ipagpatuloy ang kanyang pag-aaral.
Tagapagsalaysay: Samantala nanatili pa si Florante sa Atenas
Menandro: Florante ilang taon na lang at malapit na tayong
hanggang sa sumapit ang pangalawang liham ng kanyang ama. Siya ay
magtapos. Uuwi ka naba sa Albanya?
papauwiin na sa Albanya. Si Menandro naman ay pinayagan ng
Florante: oo menandro nasasabik n akong makita an gaking mga
kanyang tiyuhin na sumama kay Florante sa kanyang pag-uwi.
magulang lalong lalo na ang aking mahal na ina. Gusto mo bang
Antenor: Florante, sa pagbabalik mo sa Albanya tandaan mo na
sumama sa akin para naman makaganti ako sa iyong kabutihan at sa
maykalaban ka. Huwag kang magtitiwala kay Adolfo. At kung sa
pagligtas sa aking buhay.
iyong pag-uwi ay sasalubungan ka ng masayang mukha magingat ka sa
Menandro: Kung papayag si tiyo ay ikinagagalak kong makarating sa
mga lihim ng kaaway.
inyong bayan.
Florante: Salamat po sa paalala mahal na guro.
Antenor: Florante may sulat ka galing sa Albanya.
Antenor: Sige! Magingat kayo at maligayang paglalakbay… huwag
[babasahin ni Duke Briseo] Anak kong Florante, binalak kong hindi
ninyong kaligtaan ang lihim ni konde Adolfo.
ipaalam sa iyo ang masakit na pangyayari sa ating buhay ngunit wala
Florante/Menandro: Paalam! Hanggang sa muling pagkikita.
akong magagawa. Ang panahon ay lubhang malupit ang kapalaran ay
mapagbiro. Ang iyong ina ay wala na, siya ay tinawag na ni Bathala sa
kabilang buhay. Naging mabilis ang pangyayari kaya hindi ako agad
nakasulat sa iyo. Tibayan mo ang loob mo anak harapin natin ang
pagsubok na ito sa ating buhay. Maghintay ka ng isa pang sulat kung
Scene 8 (SA Albanya) Scene 9 ( Sa Palasyo ng Albnaya )
Tagapagsalaysay: Nagkita sina Duke Briseo at Florante. Haring Linceo: Mabuti naman at nagsadya kayo dito.
Florante: Ama ko! Napakasakit ng aking pagdating at wala Nangangailangan ng ating tulong ang hari ng Krotona.
na si ina. Duke Briseo: Mahal na hari iyan po ang aming sadya rito.
Duke Briseo: Oo Florante sino nga namang makapagsasabi Haring Linceo: Sino naman ang Binatang iyong kasama?
na di mo na madaratnan ang iyong ina. At sino naman yang Duke Briseo: Siya po ang aking anak na si Florante.
kasama mo? Kararating lamang niya mula sa Atenas… siya po mahal na
Florante: Ama siya nga pala si Menandro ang pamangkin hari ang ihahandog ko sa inyo na maging alagad at kawal mo.
ng aking guro siya ang matalik kong kaibigan. Haring Linceo: Salamat naman simula ngayon, ikaw Florante
Duke Briseo: Salamat at hindi mo pinabayaan ang aking ay aking halal na Heneral ng hukbong magliligtas sa Krotona
na ngayon ay hawak ng mga moro. At ikaw ang magtatanyag
anak. Malaki ang tiwala ko sayo Menandro balang araw
ng ating kapurihan at kapangyarihan.
makakaganti rin kami sa iyong kabutihan.
Tagapagsalaysay: Sa kagalakan ni Florante, dumapa siya sa
Tagapagsalaysay: Naputol ang kanilang pag-uusap ng may
yapak ng hari upang hagkan ito.
dumating na isang sugo mula sa Krotona.
Florante: Haring poon ako po’y hindi makapaniwala, ngunit
Sugo: Mahal na Duke ako po ay inutusan ni Haring Lencio
ako’y sadyang nagagalak sa inyong paghahalal at pagtitiwala
humihingi po ng tulong ang hari ng Crotona dahil nilusob ng
sa akin.
mga moro ang kanilang bayan na pinamumunuan ni heneral
Tagapagsalaysay: Agad naman siyang napatayo at yinakap si
Osmalik. Florante ng mahigpit. Habang nag-uusap si Florante, Duke
Duke: kung gayon Florante tayo na at pupuntahan natin si Briseo at Haring Linceo ay may biglang sumulpot na babae na
Haring Lencio upang mapag-usapan kung paano natin ikinahanga ni Florante.
matutulungan ang iyong lolo at lola sa Crotona. Florante: napakaganda niya para siyang Diyosa na bumaba
dito sa lupa. Ano itong nangyayari sa akin bakit bumibilis ang
tibok ng puso ko? Ito na nga ba ang sinasabi nilang pag-ibig?
Tagapagsalaysay: Nang matapos na ang kanilang usapan Florante: Natanggap ko na iyon Laura ngunit nadagdagan
gayon na lamang ang pagkabalisa ni Florante. Naramdaman ni ang lungkot ko simula ng makita kita.
Florante na siya’y umiibig kay Laura sa una nilang pagkikita. Laura: kung gayon hindi makakabuti sa iyo na ako’y makita.
At napansin iyon ni Menandro. Florante: hind ya ang ibig kong sabihin Laura… ikamamatay
Menandro: Florante parang malalim ata ang iyong iniisip. ko kung hindi ko masasabi sa iyo ang tunay kong
Naaalala mo pa rin ba ang iyong ina? nararamdaman.. Laura iniibig kita!
Florante: Menandro may itatanong ako sayo Laura: Florante sa ibang panahon na natin pagusapan ang
Menandro: sige! Ano yun at sasagutin ko kung alam ko ang mga bagay na yan…
sagot. Florante: hindi Laura, masakit man ang mga sugat ng espada
Florante: Ikaw ba ay umibig na? na dadapo sa aking katawan ngunit mas masakit ang ako’y
Manandro: hindi pa Florante iyong pagmamaramotan ng iyong pag-ibig
Florante: kung gayon hindi mo alam ang aking nararamdaman Laura: Florante… hindi ko nais na aalis ka ng malungkot.
Menandro: Kaibigan napakahiwaga ng pag-ibig bakit sino ba Sige kung ikinaliligaya mo tinatanggap ko na ang iyong pag-
siya? ibig.
Florante: si Laura… simula ng una ko siyang makita dina ako Florante: Salamat Laura.. binigyan mo ng lakas ang aking
mapalagay. loob ang iyong pag-ibig ay babaunin ko sa aking pag-alis.
Menandro: florante ngayon palang binabati na kita sa Laura: Florante lumakad ka na papatnubayan ka ng aking
dalawang tagumpay ang pag-ibig ni Laura at ang tagumapay mga dalangin.
sa digmaan Florante: salamat Laura… Paalam na
Tagapagsalaysay: tatlong araw na ang paghalal kay Florante Laura: Panginoon, patnubayan niyo po si Florante, ibalik nyo
bilang bagong heneral ng hukbo. Hangagang sa huling gabi ay po siya sa akin at iligtas sa kamatayan… ipahintulot niyo po
nagkaroon ng panahon na magkausap sina Florante at Laura. na muli kaming magkita… salamat po Panginoon.
Laura: Florante bakit ka malungkot dahil ba naalala mo pa
rin ang pagpanaw ng iyong ina?
Scene 10 [SA Crotona] Scene 11 [SA Palasyo ng Albanya]
Florante: Lumaban tayo! Sa hukbo ni Heneral Osmalik! Mga tao: mabuhay si Florante… Mabuhay… Mabuhay si
Iligtas natin ang Crotona. Prinsesa Laura.
Tagapagsalasay: sa limang oras na paglalaban nina Haring Lencio: Florante, karapat dapat ka sa lalong
Osmalik at Florante. Ipinakita ni Florante ang kanyang matayog na papuri. Ikaw ang Tanggulan ng Bayan.
galing sa pakikipaglaban. Napatay niya si Heneral Osmalik. Pinatuyanan mo Florante na ikaw nga ang lalaking dumalaw
Florante: napatay ko na rin si Heneral Osmalik. sa akinng panaginip.
Tagapagsalaysay: Nabawi na din ng hukbo ni Florante ang Tagapagsalaysay: Si Adolfo naman sa halip na
Krotona. Ang limang buwan na inilagi niya sa Crotona magpasalamat kay Florante ay mas lalong nag-iibayo ang
parang limang taon nagpumilit siyang makauwi sa Albanya poot at inggit sa kanyang puso. Doon pa sa Atenas ay galit
upang masilayan si Laura, ngunit ng malapit na sila sa at inggit na ang kanyang nararamdaman mas lalo pa
Albanya ay nakita nila sa malayo na hindi na bandila ng ngayong alam niyang wala na siyang puwang sa trono ng
Albanya ang naka wagayway dito kundi bandila ng mga hari at sa puso ni Laura.
moro. Ang kaharian pala ay nasakop ng mga moro sa Sa kabilang dako ang tagumpay ni Florante ay sinundan pa
pamumuno ni Aladin. Muli ay ipinakita ni Florante ang ng lalong marami at malalaking kapanalunan. Labimpitong
kanyang tapang sa pakikidigma. Nang masupil na ang mga kaharian ang nagsigalang sa kanya. Na bantog siya sa
moro ay pinasok ni Florante ang bilangguan at hinango sa buong daigdig at naging kilabot sa pakikidigma.
pagkakulong nina Haring Lencio, Duke Briseo, at Konde
Adolfo.
Scene 12 [SA Etolya] Scene 13 [ sa kulungan ng Albanya ]
Tagapagsalaysay: isang araw habang ang hukbo ni Florante ay Florante: Mga taksil pakawalan ninyo ako dito… bakit
nakikipaglaban sa Etolya ay mayroon siyang sulat na natanggap. ninyo ito nagawa sa akin diba ako ang iyong
Tauhan: Mahal naming Florante, ikaw ay may sulat. tagapagtanggol.
Florante: Salamat saan kaya galing ang sulat na ito. Guwardiya: Wala kaming magagawa, ito ang utos ni Haring
[ Mahal na Florante alam kong kasalukuyan ka ngayong
Adolfo na ngayon ay siyang pinuno ng Albanya.
nakikipagdigma. Ngunit kinakailangan mong umuwi ngayon din
Florante: taksil na Adolfo walang utang na loob walang
sa Albanya… Haring Lencio… ]
kaluluwa.
Baka may nangyari sa Albanya kailangan kong umuwi agad.
Pakisabi kay Menandro kailangan ko siyang makausap.
Guwardiya: Wala ka nang magagawa kahit ano ang sabihin
Tauhan: Opo mo… ikaw ay hahatulan na ipatapon sa madilim na gubat.
Menandro: Bakit Florante may problema ba? Florante: Hatol? Ano ang karapatan niyang magbigay ng
Florante: Menandro akoy pinapauwi ng hari sa Albanya ikaw na hatol?
muna ang mamahala sa mga sundalo dito sa Etolya. Guwardiya: Hindi mo ba alam na siya ang hari ngayon ng
Menandro: ako na ang bahala dito Florante… gagampanan ko Albanya… at ang prinsesa Laura ay magpapakasal sa kanya.
ang tungkulin na iniatas mo sa akin. Ang haring Lencio ay pinarusahan ng sangbayanan na
Florante: Salamat kaibigan talagang maasahan ka. pugutan ng ulo kasama ang iyong ama na si Duke Briseo.
Tagapagsalaysay: umuwi naman si Florante ng mag-isa, ngunit Florante: Hindi… hindi.. totoo ang sinasabi mo.. mga
siya’y kinubkob ng may 30,000 kataong pawang sandatahan. Ni walang puso… mga hayop kayo.
hindi niya nakuhang makapanlaban. Ang buong katawan niya ay
Tagapagsalaysay: Si Florante ay ikinulong sa loob ng 18
binidbid ng gapos at ikinulong sa kaharian ng Albanya. Gayon na
na araw at pagkatapos ay Dinala siya ng mga tauhan ni
lamang ang panlulumo ni Florante nang malaman niya na ang
Adolfo sa isang katakot takot na gubat at doon sa gubat
liham na kanyang natanggap ay isang bitag pala ni Adolfo.
na iyon siya ay iginapos sa isang puno ng Higera.
Scene 14 [Balik sa kagubatan] dito sa gubat. Kaya masakit isipin sa loob ng anim na taon
Aladin: Ngayon alam ko na ang tungkol sa iyong buhay.. naaalala ko pa rin ang aking sintang si Flerida.
ako nga pala si Aladin bantog sa Persya at anak ni Sultan Florante: masakit nga naman ang nangyari sayo kaibigan…
Ali-Adab. Pareho tayo ng kapalaran dahil ako rin ay sawi pareho tayo ng kapalaran.
sa pag-ibig dahil inagaw ng aking ama ang kaing sinta. Aladin: aba… sandali lamang Florante … mayroon ka bang
Florante: inagaw sa iyo ng iyong ama? narinig? Parang tinig ng dalawang babae na nag-uusap.
Aladin: Oo Florante… umiibig ang aking ama sa aking
kasintahang si Flerida, making ka at ikukwento ko sa iyo. Flerida: Nang malaman ko na ang aking mahal na
[ Si Flerida ang pinakamagandang dalaga sa Persya. kasintahan ay pupugutan ng ulo para na rin akong piñata sa
Nabihag namin ang puso sa isa’t isa. Ngunit si ama ay hindi mga oras na iyon.
papaya na mapa sa akin si Flerida. Lagi niya akong Laura: ano ang ginawa mo upang maligtas ang iyong
pinapadala sa digmaan upang mawala sa kanyang landas at kasintahan sa tiyak na kamatayan?
mapatay sa digmaan. Minsan ng sakupin naming ang iyong
kaharian. Ay iniwan ko ang aking hukbo upang makita agad Flerida: mahal na Sultan… palayain niyo si Aladin kahit
si Flerida, ngunit ako’y ikinulong sa bilangguan ng malaman ano po ang gusto ninyo ay aking susundin huwag lamang
ng aking ama na nabawi mo ang kaharian ng Albanya. ninyong patayin si Aladin… maawa po kayo…
Pinarusahan ako ng pupugutan ng ulo sa salang pag-iwan ng Sultan Ali-Adab: Talaga? Sige hindi ko na pupugutan ng
aking hukbo sa Albanya. Napakasakit para sa akin matapos ulo si Aladin sa isang kondisyon…
kong gampanan ang pagiging gerero at pagtanggol sa aking Flerida: Ano po iyon mahal na Sultan makakaasa po
bayan sa anumang digmaan ay pupugutan ako ng aking ama kayong susundin ko iyon.
dahil gusto niyang maangkin ang aking mahal. Ngunit an Sultan: kailangan kang magpakasal sa akin…
gpagpugot ay hindi nangyari. Kinabukasan ako ay pinatapon Flerida: kung iyan po ang susi upang mabuhay ang aking
kasintahan ay pumapayag ako sa nais mo Sultan Ali-Adab.
Sultan: Mabuti… ngayon din ay itatakda ko ang ating kasal Florante: Mahal ko ang akala ko ay nakasal ka na kay
bukas na bukas din. Adolfo? Paano ka nakarating dito?
Tagapagsalaysay: Walang nagawa si Flerida ang umiyak Laura: Mahal ko making ka at isasalaysay ko sa iyo ang
na lamang at nais nya sa huling sandali ay makausap ang buong pangyayari.
kanyang kasintahang si Aladin sa bilangguan ngunit Nang ikaw ay nasa Etolya… isinagawa ni Adolfo ang
nalaman na lamang niya na wala na ito at ipinatapon sa kanyang masamang balak na agawin ang trono ng aking
malayong gubat. Kaya wala nang saysay ang pagpapakasal ama. Nilason niya ang isipan ng mga tao sa Albanya…
niya sa Sultan kinagabihan sa desperas ng kanilang kasal pinarusahan si ama ng pagpugot ng ulo kasama ang iyong
ay nagdamit moro si Flerida at tumakas sa kaharian. At ama. At ako na may binalaan na kapag hindi magpapakasal
hinanap sa gubat ang kanyang mahl na si Aladin. sa kanya ay kanya ring papatayin. Kunwari ay tinanggap ko
ang kanyang kondisyon. Humingi ako ng limang buwan na
Flerida: Anim na taon na ako dito sa gubat ngunit hindi ko palugit. Bago ko tanggapin ang handog niyang kasal. Ngunit
pa rin makita si Aladin…ngunit umaasa pa rin ako na balang sa isip ko kapag dumating ang araw na iyon at hindi ka pa
araw ay magtatagpo ang aming daan… dumating ay magpapatiwalal na ako. Nauna pala ang liham
Tagapagsalaysay: Hindi pa natapos sa pagsasalita si niya kaya iyon ang iyong nabasa kaya nahulog ka sa bitag ni
Flerida ay lumabas sila Aladin at Florante na para kay Adolfo. Samantala ang liham ko ay si Menandro ang
Aladin ay natitiyak niyang si Flerida nga ang nagsasalita. nakatanggap kaya siya ang nagligatas sa Albanya. Sa
Aladin: Flerida mahal ko ikaw nga mantala ng malaman ni Adolfo na siya ay matatalo na
Flerida: Aladin! Ikaw nga ba.. Dinala nya ako dito sa gubat.

Florante: Laura! Irog ko anong himala itong nangyari sa Flerida: iyon nga ang aking nakita ng marinig ko na may
atin?... babaeng humihingi ng tulong ay agad kong hinanap at
Laura: Florante… mahal kong Florante.. di ko akalain na nakita ko itong si Laura ay pinipilit ng lalaking iyon. Ang
dito sa gubat na ito tayo’y magkikita muli. palaso’ ay tumama sa dibdib ng lalaking iyon.
Laura: Tama… kung hindi dumating si Flerida ay baka kung Aladin at Flerida. Pagkatapos nag-pabinyag
ano ang nagyari sa akin sa kamay ni Adolfo.
naman sa pagiging Kristiyano sina Aladin at
Florante: Napakabuti ng Panginoon ang mga nagligtas sa
ating buhay ay walang iba kundi ang iniisip nating mga Flerida. Sina Florante at Laura ay naging
kaaway yun pala ay sila ay may pusong ginto. uliran sa pamamahala sa Albanya. Ganoon din
Tagapagsalaysay: Habang masayang nag-uusap ang apat
sina Aladin at Flerida na bumalik sa Persya
na magsing-irog dumating naman ang hukbo ni Menandro
na nooy sinundan si Adolfo at Laura sa gubat. pagkatapos mabalitaang namatay na si Sultan
Manandro: nasaan si adolfo?... Florante kaibigan ko… Ali-Adab. Isinulong nila ang karunungan,
Florante: Menandro kaibigan anong maigaganti ko sa kabuhayan at kapayapaan sa kanilang bayan.
iyong kabutihan.
Magmula noon ay nabuhay sila nang
Menandro: Florante huwag mong ispin yun… simula noong
nasa Atenas pa tayo na na matalik na mag-kaibigan.. diba matiwasay at maligaya.
ang tunay na kaibigan di nag-iiwanan? Mga Tao: mabuhay si haring Florante
Florante: Salamat kaibigan. Siya nga pala ang mga bago
mabuhay si reyna Laura.. mabuhay
nating kaibigan ang naglistasa sa aking buhay at kay
Laura… sina Aladin at Flerida. mabuhay mabuhay tayong lahat.
Menandro: ikinagagalak ko kayong makilala… salamat sa
inyong kabutihan… halina kayo balaik na tayo sa Albanya.
Scene 15
Tagapagsalaysay: di naglaon ay ginanap ang
pag-iisang dibdib nina Florante at Laura at