1

"Adiós ríos, adiós fontes" é un dos poemas máis coñecidos escritos pola poeta galega
Rosalía de Castro, incluído na súa obra máis destacada, "Cantares Gallegos". Este
poema é unha despedida nostálxica e emotiva á terra natal, unha expresión da saudade e
do anhelo polo que se deixa atrás ao emprender unha nova vida lonxe do fogar. A través
da súa linguaxe simple e evocadora, Rosalía captura a beleza da paisaxe galega e a
conexión emocional que sinte coa súa terra, así como a dor e a resignación ao deixala
atrás. A temática da emigración, o amor pola terra e a perda son aspectos centrais neste
poema, que reflecten os sentimentos comúns experimentados polos emigrantes galegos
do século XIX. Ten versos octosílabos de rima asonante no que riman os versos pares.

2
A voz poética neste poema é a dun emigrante galego que se está despedindo da súa
terra natal antes de partir para un lugar distante en busca dun futuro mellor. O personaxe
diríxese á súa terra, á paisaxe que ama e ás persoas e obxectos que deixará atrás. A súa
despedida é unha expresión de saudade e anhelo, así como de dor pola separación. O
tema principal é a emigración e a conexión emocional co fogar, coa terra e coa identidade
cultural galega.

3
A 1ª estrofa é unha copla. Riman os versos pares. A 8ª estrofa é unha quintilla con rima
ababa. Ambas son de arte menor.

4
"Prados, ríos, arboredas": Fai referencia á rica paisaxe natural da súa terra, destacando
os prados verdes, os ríos e os bosques.

"Pinares que move o vento": Os pinares representan outra característica da paisaxe

galega, e a imaxe do vento movendo as árbores transmite unha sensación de calma e
beleza.

"Paxariños piadores": Alude á vida silvestre, especialmente aos paxariños que enchen a
paisaxe co seu canto alegre.

"Casiña d'o meu contento": Refírese ao fogar ou á casa onde o personaxe viviu e
experimentou felicidade.

"Muiño dos castañares": Fai referencia aos muíños, estruturas tradicionais moi comúns na
paisaxe galega, neste caso situado entre castiñeiros.

"Noites craras do luar": Describen as noites claras e luminosas, probablemente baixo a luz
do luar, que son unha parte importante da experiencia vital do personaxe.

"Campaniñas timbradoiras da igrexiña do lugar": As campanas dunha pequena igrexa

rural, simbolizando a vida comunitaria e relixiosa da aldea.

5
Nas estrofas 6ª e 7ª do poema, o contraste ou antítese é evidente entre os elementos
positivos e negativos da partida do personaxe. Na estrofa 6ª, o personaxe enumera os
elementos da súa terra natal que deixará atrás, evocando imaxes de beleza e
familiaridade, como as "noites craras do luar" e as "campaniñas timbradoiras da igrexiña
do lugar". Estes elementos representan a conexión emocional e os recordos felices
asociados co fogar e a terra natal.
Por outro lado, na estrofa 7ª, o personaxe reflicte sobre a realidade dolorosa da súa
partida e a separación irreversible dos seres queridos e da súa terra. Utiliza o recurso
poético da repetición do adiós ("Adiós tamén, queridiña... Adiós por sempre quizáis!"),
subliñando a despedida definitiva e a incerteza do retorno. Esta estrofa contrapón os
elementos positivos dos recordos e afeccións coa tristura e a incerteza do futuro lonxe do
fogar.
No poema, a expresividade é reforzada polos signos ortográficos utilizados. O uso dos
puntos suspensivos entre os versos e ao final das estrofas crea unha pausa dramática e
reflexiva, destacando a melancolía e a emoción do personaxe ao despedirse da súa terra.
Ademais, a repetición de "Adiós" enfatiza a despedida e a separación, amplificando o tono
emotivo do poema. O emprego de puntos de exclamación e interrogación tamén contribúe
á intensidade emocional, subliñando as dúbidas e sentimentos do personaxe ante a súa
partida e o seu futuro incerto.