Rosalía de Castro, Miña casiña, meu lar
Miña casiña, meu lar, ¡Meu San Antón milagroso,
¡cántas onciñas xa tiven fogo no lar!
de ouro me vals! Arriméi o pote ó lume
con augua para quentar.
Vin de Santiago a Padrón Mentras escarabellaba
cun chover que era arroiar,
na cinza, vin relumbar
descalciña de pe e perna,
sin comer nin almorzar. un ichavo da fertuna...
Polo camiño atopaba ¡Miña Virxe do Pilar!
ricas cousas que mercar, Correndiño, correndiño
i anque ganas tiña delas, o fun en sal a empregar;
non tiña para as pagar. máis contenta que unhas páscoas
Nos mesóns arrecendía volvín a porta a pechar,
a cousas de bon gustar, e na miña horta pequena
mais o que non ten diñeiro unhas coles fun catar.
sin elas ten que pasar. Con un pouco de unto vello
Fun chegando á miña casa
que o ben soupen aforrar,
toda rendida de andar,
non tiña nela frangulla
e ca fariñiña munda,
con que poidera cear. xa tiña para cear.
A vista se me barría, Fixen un caldo de groria
que era aquél moito aunar. que me soupo que la mar;
Fun á porta dun veciño fixen un bolo do pote
que tiña todo a fartar; que era cousa de envidiar;
pedinlle unha pouca broa despóis que o tiven comido,
e non ma quixo emprestar. volvín de novo a rezar;
As bagullas me caían, e despóis que houben rezado,
que me fora a avergonzar. puxen a roupa a secar,
Volvínme á miña casiña que non tiña fío enxoito
alumada do luar;
rexistréi cada burato
de haber tanto me mollar.
para ver de algo atopar; Nantramentras me secaba,
atopéi fariña munda, púxenme logo a catar
un puñiño a todo dar. para que me oíran
Vino no fondo da artesa. en todo o lugar:
Púxenme a Dios alabar.
Quixen alcendé-lo lume; Meu lar, meu fogar,
non tiña pau que queimar; ¡cántas onciñas
funllo a pedir a unha vella; de ouro me vals!
tampouco mo quixo dar,
si non era un toxo verde
para me facer rabiar.
Volvín triste como a noite
a chorar que te chorar;
collín un feixe de palla,
do meu leito o fun pillar;
rexistréi polo cortello
mentras me puña a rezar
e vin uns garabulliños
e fieitos a Dios Dar.
