You are on page 1of 42

Jeżeli nauczymy się afirmować kobiecą seksualność, cieszyć się nią, przestaniemy się jej wstydzić — łatwiej będziemy

się też bronić przed przemocą i wszelkimi rodzajami opresji. Waginie też należy się święto. Kinga Dunin, „Wysokie Obcasy"

Eve Ensler

Monologi waginy

Eve Ensler jest poetką, scenarzystką filmową, a przede wszystkim autorką licznych sztuk teatralnych, m.in. The Deput, Floating Rhodn and the Glue Man, Extraordinary Measures, Ladies, Lemonade, Necessary Targets. Monologi wagini/ przyniosły jej w 1997 roku prestiżową nagrodę OBIE, a sukces, który odniosły na scenach całego świata (inscenizowane były z udziałem m.in. Glenn Close, Kate Blanchett, Kate Winsłet i Meryl Streep), stał się początkiem globalnego ruchu V-Day, skierowanego przeciwko przemocy wobec kobiet.

Monologi są częścią krucjaty Eve Ensler przeciwko wstydowi i zażenowaniu, które wiele kobiet wciąż jeszcze łączy z własnym ciałem. Powstały w oparciu o wywiady udzielone autorce przez ponad dwieście kobiet. Są hymnem na cześć kobiecej seksualności i zarazem protestem przeciwko jej pogwałcaniu. „The New York Times" Monologi narodziły się ze zwierzeń kobiet w różnym wieku i różnej narodowości. Jest w nich swoboda i brak zahamowań, a zarazem dalekie są od sprośności. Mają w sobie ten rodzaj erotycznej inteligencji, który przychodzi wraz z dojrzałością i świadomością własnych uczuć. Mówią o tym, jak być dumną ze swej seksualności i jak domagać się dla niej szacunku. „The Sunday Times"
Urzekająca, dowcipna, ale i głęboko poruszająca książka. Napisana w szorstkim tonie, a mimo to liryczna. „Yariety" SPIS TREŚCI Przedmowa Glorii Steinem 7 Wstęp 19 Monologi waginy 33 Dzień „W" 139 Podziękowania 193 O autorce 201 Nota od wydawców 203 Tytuł oryginału: The Yagina Monologues Copyright © Eve Ensler, 1998, 2001 Przedmowa (Foreword) © Gloria Steinem, 1998 Dzień „W" (The story ofV-Day) copyright © Karen Obel, 2001 This translation published by arrangement with Yillard Books, a division of Random House, Inc. Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Albatros & Wydawnictwo W.A.B., 2003 Copyright © for the Polish translation by Anna Kołyszko, 2003 Wydanie I Warszawa 2003 Dystrybucja książek Wydawnictwa Albatros A. Kuryłowicz: Firma Księgarska Jacek Olesiejuk Kolejowa 15/17, 01-217 Warszawa tel./fax (22) 631 48 32, 632 91 55 e-mail: hurt@olesiejuk.pl Książki oraz bezpłatny katalog Wydawnictwa W.A.B. można zamówić pod adresem: 02-502 Warszawa, ul. Łowicka 31 tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11 e-mail: wab@wab.com.pl http://www.wab.com.pl Redakcja: Ewa Rojewska-Olejarczuk Korekta: Maciej Korbasiński, Jadwiga Przeczek Projekt okładki, typografia: Alek Radomski Fotografia autorki: © Susan Johann/Yillard Books Druk i oprawa: Opolgraf S.A., Opole Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz adres dla korespondenci: skr. poczt. 55, 02-792 Warszawa 78 fax (22) 842 98 67 e-mail: akurylowicz@wp.pl . ISBN 83-7359-079-X Wydawnictwo W.A.B. 02-502 Warszawa, Łowicka 31 tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11 e-mail: wab@wab.com.pl http://www.wab.com.pl ISBN 83-89291-15-0

Dla Ariel, która kołysze mi pochwę i rozsadza serce

Przedmowa Glorii Steinem Pochodzę z pokolenia „rzeczy samej". Bo tymi słowy — wypowiadanymi rzadko, ściszonym głosem — kobiety z naszej rodziny określały wszystkie żeńskie narządy płciowe, wewnętrzne czy zewnętrzne. Nie dlatego, że nie znały terminów „pochwa", „wargi sromowe", „srom" czy „łechtaczka". Przeciwnie, były z wykształcenia nauczycielkami, toteż miały zapewne lepszy dostęp do informacji niż większość rówieśniczek. Nie można im też zarzucić, że były niewyzwolone lub „pruderyjne", jak same by to ujęły. Jedna moja babka zarabiała na życie pisaniem kazań — w których ani jedno słowo nie wierzyła — dla surowego Kościoła protestanckiego, a resztę dorabiała, grając na wyścigach. Druga była sufrażystką, pedagożką, a nawet działaczką polityczną, co w owym czasie napawało zgrozą wielu przedstawicieli jej żydowskiego środowiska. Matka była jedną z pierwszych reporterek w gazecie jeszcze przed moim urodzeniem. Zawsze szczyciła się tym, że wychowuje obie córki w bardziej oświeconym duchu, niż wychowano ją. Nie przypominam sobie, żeby używała gwarowych określeń z zakresu anatomii kobiecej, które brzmiałyby sprośnie bądź wstydliwie, za co jestem jej nad wyraz wdzięczna. Poniższy tekst jest najlepszym dowodem, że wiele córek obarczono większym brzemieniem. Mimo to nie słyszałam terminów trafnych, nie mówiąc już o napawających dumą. Na przykład ani razu nie słyszałam słowa „łechtaczka". Dopiero po latach dowiedziałam się, że kobiety mają jedyny narząd w ludzkim ciele przeznaczony tylko do odczuwania przyjemności. (Gdyby taki narząd znajdował się wyłącznie w męskim ciele, wyobrażacie sobie, ile byśmy się o nim nasłuchały... i jak by go usprawiedliwiano?) Czy więc zaczynałam mówić, pisać, czy dbać o higienę osobistą, uczono mnie nazw kolejnych części ciała... oprócz tej jednej, pomijanej sfery. Byłam więc zdana na pastwę eufemizmów i sprośnych dowcipów ze szkolnego boiska, a następnie powszechnego mniemania, że mężczyźni, bądź jako kochankowie, bądź lekarze, wiedzą o ciałach kobiet więcej niż one same. Po raz pierwszy zetknęłam się z duchem pogłębiania świadomości i swobody bijącej z poniższych kart, kiedy mieszkałam w Indiach kilka lat po studiach. W hinduskich świątyniach oglądałam lingam, symbole męskiego narządu płciowego, a także po raz pierwszy zobaczyłam joni, symbol narządów żeńskich: o kształcie kwiatu, trójkąta lub romboidalnego owalu. Dowiedziałam się, że przed tysiącami lat ten symbol otaczano znacznie większą czcią niż jego męski odpowiednik, a przekonanie to przeniesiono do tantryzmu, którego główna doktryna głosi, iż mężczyzna może osiągnąć spełnienie duchowe jedynie poprzez seksualną i emocjonalną więź z wyższą energią duchową kobiety. Ów dogmat, głęboko i szeroko ugruntowany, przetrwał nawet w niektórych późniejszych religiach monoteistycznych wykluczających kobiety, aczkolwiek większość przywódców duchowych głównych religii spycha go (do dzisiaj) na margines bądź traktuje jak herezję. Na przykład gnostycy chrześcijańscy czcili Sofiję jako żeńskiego Ducha Świętego, a Marię Magdalenę jako najmądrzejszą z grona uczniów Jezusa Chrystusa. Buddyzm tantryczny wciąż naucza, że w sromie kobiecym mieszka buddyjskość. Sufijscy mistycy islamu wierzą, że fana, czyli ekstaza, jest dostępna tylko za sprawą Frawaśi, ducha żeńskiego. Szekina z mistycyzmu żydowskiego to odmiana Śakti, żeńskiej duszy Boga. Nawet Kościół katolicki zna odmiany kultu maryjnego, który skupia się bardziej na Matce niż na Synu. W wielu krajach Azji, Afryki oraz innych części świata, w których nadal czci się bogów nie tylko w męskiej, lecz również w żeńskiej postaci, na ołtarzach umieszcza się Klejnot w Lotosie oraz inne wyobrażenia lingi w joni. W Indiach hinduskie boginie Durga i Kali uosabiają siły joni nad narodzinami i śmiercią, tworzeniem i niszczeniem. Po powrocie do domu zobaczyłam, jaka przepaść dzieli indyjski kult joni od tego, jak Amerykanki traktują własne ciało. Nawet rewolucja seksualna lat sześćdziesiątych zwiększyła jedynie liczbę kobiet dostępnych seksualnie dla mężczyzn. „Nie" lat pięćdziesiątych zostało wyparte przez stałe, gorliwe „tak". Dopiero działalność feministek lat siedemdziesiątych przyniosła nowe możliwości wykraczające poza dotychczasowy wybór między religiami patriarchalnymi a Freudem, między podwójną normą zachowań seksualnych a pojedynczą normą patriarchalnej /politycznej /religijnej władzy nad ciałem kobiety jako środkiem rozmnażania. Symbolem owych początków jest żywe w mojej pamięci przejście przez „Dom kobiet" Judy Chicago w Los Angeles. Każdą salę stworzyła inna artystka. Właśnie tam po raz pierwszy zetknęłam się z symboliką kobiecą. (Na przykład kształt uznawany przez nas za serce — w swej

podobnie jak odsuwa się nas od władzy nad mocami rozmnażania. osadzony w naszej cielesności krok w przyszłość." Od tamtej pory przestałam się czuć tak wyobcowana po wejściu do patriarchalnej budowli religijnej. że odbiję ten ołtarz razem z kapłanami — obojga płci — którzy nie będą pomijali kobiecej seksualności. „Główny rytuał religii patriarchalnych polega na tym. kroczę nawą waginalną." wśród innych zabawnych napisów: JEST 10 WIECZÓR. rozmnożą duchowe słowa i symbole oraz przywrócą boskiego ducha wszystkim żywym istotom. Przeciwnie. którego nosi miano — jest zapewne szczątkowym żeńskim symbolem płciowym. po czym. Zawiera więc wrota zewnętrzne i wewnętrzne na wzór warg większych i mniejszych. chociaż wiedziała. od seksu po poród. o których nie można". że księża i pastorzy w sukienkach spryskują nam głowy imitacją płynów porodowych. Jeżeli książka z „waginą" w tytule nadal wydaje się komuś oddalona od takich kwestii filozoficznych i politycznych. GDZIE JEST TWOJA ŁECHTACZKA? Jeszcze zanim feministki zaczęły nosić znaczki i koszulki z napisem MOC CIPY!. po przeczytaniu tych kart mogą nie tylko poczuć większą wolność — także wobec swoich partnerów — lecz również znaleźć propozycję wykraczającą poza odwieczny patriarchalny dualizm kobieta/mężczyzna. byle zabrała swój utwór wraz z jego „ważkim" przesłaniem. knując plan. już widziałam powrót starożytnej mocy. odkryć. natychmiast trafiło mi do przekonania. przedstawiam jedno ze swoich. prowadząc badania w Bibliotece Kongresu. . kiedy ujawniono prawdę o przemocy wobec kobiecego ciała. że tradycyjny projekt większości świątyń kultu patriarchalnego odwzorowuje ciało kobiety. cipa] pochodzi od tytułu Kunda lub Cunti nadawanego bogini Kali i ma ten sam źródłosłów co kin [krewny] oraz country [kraj]. od niewypowiedzianej wojny przeciwko kobietom po nową wolność miłości między kobietami. czy to w postaci gwałtu fizycznego. czy rzeczywistym. molestowania seksualnego.symetrii znacznie bardzie. Z każdej stronicy bije moc mówienia rzeczy niedających się ująć w słowa — podobnie jak z kulis samej historii publikacji niniejszej książki. Czy w wymiarze symbolicznym. Kobiety powierzyły jej swoje najintymniejsze przeżycia. fizycznego wykorzystywania kobiet. W latach siedemdziesiątych. o których można mówić".) Albo spotkanie w nowojorskiej kawiarni z Betty Dodson (poznacie ją na tych kartach). trafiłam na nieznaną historię architektury religijnej. dokonanych dość późno. Kiedy po raz pierwszy poszłam zobaczyć Eve Ensler. przemocy zabraniającej miłości lesbijskiej. zuniwersalizują dotąd wyłącznie męskie mity stworzenia. żeby przywrócić to zdewaluowane słowo. (Dzięki Yillardowi za to. W ciągu ostatnich trzydziestu lat feminizmem wstrząsnął przejmujący gniew. iż człowiek począł się w grzechu — bo zostaliśmy wszyscy zrodzeni przez kobiety. Nic dziwnego. W moim przekonaniu czytelnicy. molestowania seksualnego w dzieciństwie. Pewien wydawca wypłacił Eve Ensler zaliczkę. nadają nowe imiona i obiecują odrodzenie do życia wiecznego. ciało/umysł oraz erotyka/duchowość zakorzeniony w podziale naszej fizyczności na „części ciała. terroryzmu wobec swobody rozmnażania się czy międzynarodowej zbrodni w postaci okaleczania żeńskich narządów płciowych. W końcu indoeuropejskie słowo cunt [ang. Wyciągnięcie tych ukrywanych postępków na światło dzienne.) Jednakże wartość Monologów waginy wykracza poza oczyszczenie przeszłości z negatywnego podejścia. „Jasne". że męskie kapłaństwo stara się nie dopuszczać kobiet do ołtarza. czyli łono. mężczyźni i kobiety na równi. Nic dziwnego. pomyślałam. Stanowi osobisty. Chociaż to porównanie było dla mnie nowe. Taką podróż w rejony prawdy odbywamy od trzydziestu lat". nazwanie ich i obrócenie naszego gniewu w pozytywną działalność na rzecz ograniczenia przemocy i zagojenia ran ocaliło równowagę psychiczną kobiet. wszystko sprowadza się do władzy nad siłą umiejscowioną w ciele kobiety. że opublikował wszystkie słowa kobiet — nawet w tytule. w którym dokonuje się cud — mężczyźni wydają na świat życie. Nic dziwnego. która starała się zachowywać jak gdyby nigdy nic. prezentującą intymne opowieści zamieszczone poniżej — wybrane z przeszło dwustu przeprowadzonych wywiadów i przełożone na poetycki język teatru — pomyślałam: „Skądś to już znam. Z owej lawiny twórczej wyzwolonej przez energię ujawnionej prawdy powstała ta sztuka sceniczna i książka. w której przedstawiono jako coś oczywistego fakt. dwie zaokrąglone owaryjnie nawy boczne. a w świętym środku ołtarz. i „części ciała.. CZY WIESZ.. waginalną nawę główną do ołtarza. Albo przeczytanie na tablicy ogłoszeń w redakcji miesięcznika „Ms. że elektryzuje przypadkowych słuchaczy swoim radosnym wyjaśnieniem masturbacji jako siły wyzwalającej. dając symbolicznie życie. że mężczyźni przejmują twórczą moc joni. Jedynie przestrzegając zasad patriarchatu. że przywódcy religijni tak często twierdzą. możemy się odrodzić poprzez mężczyzn. Wieki męskiej dominacji zredukowały jego moc do wymiaru li tylko romantycznego. przypominający srom niż asymetryczny organ. poszedł po rozum do głowy i pozwolił ją zatrzymać autorce.

Wierzę. że za sprawą oburzonych głosów i szczerych słów. jak grupa dziewcząt w wieku od dziewięciu do szesnastu lat postanowiła znaleźć zbiorcze określenie na cały komplet — pochwę. które rysowały serduszka w zeszytach. . dyskusja odbywała się wśród krzyków i śmiechu. wystarczy się skupić na każdym kolejnym radosnym kroku prowadzącym do przywrócenia godności własnej. i naprawią świat. I nasunęła mi się taka myśl: Ciekawe. jakie tu padają. czy ten pierwotny kształt dlatego tak je fascynuje.. Pomyślałam wtedy: „Jaką długą i chwalebną drogę pokonałyśmy od tamtej wyciszonej <<rzeczy samej>>". Co ważniejsze. Niestety. moje pramatki nie wiedziały. że ich ciała są święte. srom. że tak bardzo przypomina ich ciało? Ta myśl wróciła. łechtaczkę. Zastanawiałam się nad tym. babki. kiedy przysłuchiwałam się. czasem nawet stawiały kropkę nad „i" w kształcie serca. obserwując dziewczynki.Jeżeli obalenie około pięciu tysięcy lat patriarchatu przekracza nasze możliwości. Po długich sporach za najtrafniejsze uznały: „splot mocy".. matki i córki przyszłości uzdrowią swoją psychikę.

że Monologi ją speszyły. ale mu się nie udaje. wszystko rozegrało się spontanicznie. Gimnastykuję się. W ogóle nie pamiętam. Byłam dramatopisarką. opiekuńczość wobec tych kobiet i ich historii. Zaczęłam wypytywać koleżanki. że pewnego dnia będę rozprawiała o pochwach w programach telewizyjnych. Próbowałam. jakbym wchodziła do rakiety kosmicznej. Barbara Walters wyznaje w programie »The View". że musiały ją wynająć „królowe pochwy"). nie mogłam się poruszyć. Musiałam siedzieć na wysokim stołku z oparciem i podnóżkiem dla stóp. Wiele zdarzeń w dziejach Monologów waginy trąci całkowitym absurdem. skandowała w Baltimore słowo „pochwa" wraz z czterema tysiącami rozentuzjazmowanych kobiet lub przeżywała trzydzieści dwa publiczne orgazmy jednego wieczoru. Padłam ofiarą przemocy seksualnej i fizycznej ze strony ojca. żeby zostać „panią od pochwy" (jak dziś często mnie nazywają. przez cały spektakl. Musiałam mówić do mikrofonu. Dopiero moja partnerka. Opowieści waginy znalazły mnie tak samo jak ludzie. Ujmując rzecz najprościej. tak bardzo mi potrzebną. musiałam trzymać w ręce kartoniki piętnaście na dwadzieścia centymetrów. Byłam feministką. że przeżyłam wstrząs. Czułam dziwną. jak to się zaczęło — chyba od rozmowy ze starszą kobietą na temat jej pochwy. czasem wręcz zapamiętałą. Opowiadając je. Co wieczór czułam się. żeby zachować dobrą formę. a kiedy indziej akcelerator. kazała mi potraktować sprawę poważnie. Jej zdaniem są za ostre. nawet w salach. mogłam ją wykonywać tylko boso. TV: Kathie Lee Gifford wyśpiewuje słowo „pochwa" razem z Calistą Flockhart i publicznością w studiu podczas programu „Na żywo z Regis i Kathie Lee". kiedy reżyser Joe Mantello namówił mnie do zrzucenia butów. Zdarzało mi się zionąć oburzeniem i pragnęłam całą sobą odnaleźć drogę powrotną do swojej pochwy.WSTĘP Sama nie wiem. dlaczego wybór padł na mnie. W pierwszych latach mogłam tę sztukę wykonywać jedynie w pończochach i w ciężkich męskich buciorach. a jednocześnie pisałam „prawdziwą" sztukę. co inne kobiety sądzą o swoich pochwach. a zarazem pozostaje w zgodzie z logiką. które mi w zaufaniu powierzono. Oto na przykład garść sekretów: Nigdy nie miałam estrady we krwi. Nie wyobrażałam sobie. że trudno było o lepszą kandydaturę. że gram na scenie. Wypowiadała się z taką pogardą o własnych narządach. Nigdy nie sporządziłam konspektu sztuki ani świadomie jej nie kształtowałam. w których dobrze mnie było słychać. Dziewczyna przechodziła w życiu okres francuski. jakbym przekazywała bardzo osobiste historie. Nie miałam tego w planach. Mimo to Monologi waginy pozostają niejako poza moją kontrolą. Zawsze. W tym sensie można by rzec. że to nie ja stworzyłam Monologi waginy. Potem to . Ariel Orr Jordan (święcie wierzę. że gdyby jej pochwa się ubierała. którzy zechcieli się zająć produkcją sztuki albo sprowadzeniem jej do swojej miejscowości. Przedtem po prostu czułam się. który kazał mi się zastanowić. Zdumiała mnie zwłaszcza jedna. nie lansowania. Piję morze mocnych kaw mocka frappuccino. Prowadziłam wywiady na temat pochwy. Zupełnie jakby te kartoniki przybliżały obecność bohaterek wywiadów. A później. Przychodzę. Oto przykłady: Nagłówki gazet: TA DZIEWCZYNA ZGŁĘBIA RZECZ SAMĄ (Mario Thomas w Monologach) ŻONA BURMISTRZA W SPROŚNYCH KAWAŁKACH (Donna Hanover zdecydowała się wystąpić w Monologach) Czerwone boa na pierwszych stronach sześciu londyńskich gazet nazajutrz po obchodach Dnia „W" w teatrze Old Vic — kioski z gazetami w Wielkiej Brytanii wyglądają jak morze pochwowe. Miałam skłonności ekshibicjonistyczne. Mikrofon niekiedy zastępował mi kierownicę. Wszystkie moje próby napisania monologu służącego sprawie poprawnej politycznie spełzły na niczym. Naprawdę nie pamiętam. Dopiero teraz widzę. nosiłaby beret. żebym pisała tę sztukę. Staram się nie wchodzić nikomu w paradę. chociażby w Atenach. W dzieciństwie wcale nie marzyłam skrycie. Od lat pisałam sztuki oparte na wywiadach z ludźmi. Szczerze mówiąc. chociaż znałam cały tekst na pamięć. David Letterman usiłuje wypowiedzieć słowo „pochwa". która powiedziała. Chyba dopiero po trzech latach wystawiania Monologów waginy zorientowałam się. Raczej one zawładnęły mną. pomogła wymyślić utwór i nakreślić plan. Monologi waginy mówią o sile przyciągania. które zaskoczyły mnie otwartością i gotowością do rozmowy. Proszę zwrócić uwagę na brak monologów dotyczących klimakterium lub transseksualistek. na przykład ktoś tak zawołał w zatłoczonym sklepie z obuwiem). zostałam porwana — wykorzystana przez „królowe pochwy".

na przykład: „Jak pachnie twoja pochwa?" Odpowiedź: „Jak twarz mojego męża". ufne. łechtaczkowe lizaki. Że bezczeszczenie kobiet urąga poszanowaniu i ochronie życia. że nie ma nic ważniejszego niż położenie kresu przemocy wobec kobiet. matki i ojców. żeby coś. niszczy podstawową energię życia na Ziemi. że jeśli nie potrafią wypowiedzieć tego słowa. lampy sromowe. Monologi waginy zostały wystawione i opublikowane w ponad dwudziestu krajach. Dwa miesiące później przychodzi znów ze swoją panią. dzieła sztuki w kształcie muszli. Izraelki. Ale największym cudem jest. które wreszcie uciekły od mężów. Po spektaklu wchodzi do mojej garderoby niezapowiedziany siedemdziesięciolatek w transie. że nie przesadzam. Garderobę szturmują położne. Często się zdarza. Kasjer punkowiec mówi kobietom. Kiedy objeżdżałam z tą sztuką różne miasta i kraje. Nawet firmy sprzedające artykuły związane z pochwą nie chcą reklamy pod tym hasłem. żeby powiedzieć mi. co powinno być otwarte. o kobietach zbyt przerażonych. Rodzice Dharmy i Grega w jednym odcinku kupują bilety na Monologi. Przymusza gwałtem.) i opisuje jego pochwowe znaczenie. Wpadałam w obłęd. co to seks. Różne cuda. Powoli dotarło do mnie. Kobieta rabin przysyła mi hamantasz (Trójkątne nadziewane ciastko. bezpłodne. zanim w ogóle zrozumiały. wieloma z Feminist. jak gdyby otwarły się wrota podziemnego lochu. okalecza.odwołuje. mężczyźni proszą o bilety na Kroniki waginy. żeby mi powiedzieć. karmiące. Łechtaczka idzie na aukcję i kupuje ją Thandie Newton za dwieście funtów. Sztuka uwolniła niejako ich wspomnienia. ani razu nie wymieniając tytułowego słowa. wujów. Młody mężczyzna z Atlanty w stanie Georgia przyrządza i podaje mi sałatkę pochwową na obiad.com. i stworzyłyśmy fundację Dnia „W". o kobietach bitych na śmierć. I to zawsze w tym samym momencie scenariusza. Pewna kobieta przynosi swoją macicę do teatru z prośbą. będący energią i katalizatorem. Dzień „W": ruch zrodzony z Monologów waginy. ruch. twórcze i żywe. w dzieciństwie. skąd wydobyły się historie. Dzień „W" ma ogromne kłopoty ze zdobyciem funduszy od korporacji. bije. że to wierutne kłamstwo. Dopisuje własne kwestie. bo ich poznanie niesie zagrożenie. żeby mi opowiedzieć o swoim życiu. red. że „wreszcie załapał". Kiedy ktoś gwałci. braci. żeby uciec. o kobietach wykorzystanych seksualnie przez ojczymów. a resztą zajmują się „królowe . podawane na święto Purim (przyp. Uważam. Nawet nie zauważają. to nie dojdą. Tak samo jak przy wszystkich niezgłębionych działaniach pochwowych. grzebie i terroryzuje kobiety. żebym złożyła na niej autograf. Wieczór w wieczór wysłuchiwałam podobnych opowieści — o kobietach zgwałconych w młodości. było skulone. Ciekawostki: Pod wodzą Glenn Close 2500 osób wstaje i skanduje publicznie słowo „cipa". żeby mnie uściskać. oczywiście. w tym Chinach i Turcji. Kiełki fasoli imitują włosy łonowe. toteż reżyseruje je na niezależnej scenie. doprowadzi nas ono wszystkich do zguby. których nie powinnam była poznać. zjawiamy się. na studiach. że jestem naga. Bo ona wcale nie jest sucha. po spektaklu zawsze setki kobiet czekały. różne cele. Alanis Morissette i Audra McDonald śpiewają utwór o cipie. cierpienia i pragnienia. Ludzie znoszą mi lub przysyłają rozmaite przedmioty: rzeźby pochwy w szkle. że ktoś wreszcie docenił wydaliny ciała. Kobiety dzwonią po bilety na Monologi. CNN nadaje dziesięciominutowy reportaż na temat Monologów. który ma położyć kres przemocy wobec kobiet. Tysiące wyrafinowanych gości zajada różowy tort pochwowy rękami. kładziemy podwaliny. Tovah Feldmanstern nie dostała zgody na wystawienie Monologów w swoim postępowym żeńskim liceum ogólnokształcącym. które dziękują mi. a jeśli nie zaradzimy temu złu. że kobiety i mężczyźni mdleją podczas spektaklu. incydenty związane z pochwą. pali. kuzynów. Uniwersytet Wesleyan prowadzi obecnie „warsztaty pochwowe". Roseanne w samej bieliźnie wykonuje Jak pachnie twoja pochwa? dla dwóch tysięcy osób. kukiełki pochwowe. Nie ma im końca. która mi dziękuje. który wydaje razem z rodzicami. zmiażdżone. Do mojej garderoby wdziera się młoda biznesmenka. Ostatniego wieczoru Monologi wykonuje drag queen. W roku 1997 spotkałam się z grupą działaczek. Na przyjęciu z okazji Dnia „W" w Londynie wnoszą olbrzymi tort pochwowy i nikt go nie może pokroić. W Jerozolimie wpadają do garderoby dwie starsze panie. nadajemy sprawie kształt. na starość.

bo musiał. Następnie w 1999 roku w londyńskim teatrze Old Vic zorganizowano gwiazdorskie benefisy. prowadzić dokumentację bezprawnych egzekucji oraz tworzyć ruch kobiet. Natasha McElhone. Przede wszystkim. Whoopi Goldberg. Dlatego zaczęłam pisać ten tekst. żeby potem pracować z kobietami z tych krajów. W Kenii wspieramy Tasaru Ntomonok (Inicjatywę Bezpiecznego Macierzyństwa) działający w ramach Mandeolo. Trzeba przyjąć odpowiednią pozycję w odpowiednim świetle. W ciągu trzech lat Dzień „W" świętowano w przeszło trzystu wyższych uczelniach. Musimy zjawić się na miejscu. Lois Smith. Katie Puckrik. BETTY. kobiety muszą czuć się bezpieczne i silne. Meera Syal. W Afganistanie działa Rewolucyjne Stowarzyszenie Kobiet Afganistanu. w jakiejś społeczności. Ja też się martwiłam. a także zmienić kąt położenia ciała. przy którym nie stosuje się nacięcia. Zgiąć szyję w kabłąk. jak i praktyczny. Żyją spowite burkami. Wszystkie spektakle poszerzają zasoby fundacji. Bo spowijają je. które działają na rzecz zaprzestania przemocy wobec kobiet. Glenn Close. przeprowadzić wywiady . aby ochronić inne kobiety i położyć kres przemocy. Aspen i Chicago. Nie dochodzą stamtąd żadne komunikaty. Aby nie zginął ludzki ród. Wystawienie Monologów waginy na off-Broad-wayu przyniesie blisko milion dolarów na rzecz Dnia „W". zupełnie jak trójkąt bermudzki. pozbawione ochrony przed gwałtem lub morderstwem. Chwała „królowym pochwy"! Coś się kłuje. Marisa Tomei. Można by tak wyliczać bez końca. Thandie Newton i Gillian Andersen. polega na tym. Shirley Knight. Phoebe Snów. Hasło wydaje się oczywiste. W Nowym Jorku przed Hammerstein Ballroom zgromadziło się na nasze pierwsze wstrząsające przedstawienie dwa i pół tysiąca osób. Kobiety całymi tygodniami. miesiącami. grupa oddana sprawie wyzwolenia kobiet spod straszliwego ucisku talibów. podobnie jak Monologów waginy. Hazelle Goodman. Pewna bizneswoman w rozmowie ze mną twierdziła. 14 lutego 1998 roku w walentynki narodził się Dzień „W". Trzeba zwinąć się dosłownie w trąbkę. Dani Behr. Ma wymiar zarówno mistyczny. Postanowiłam zatem porozmawiać z kobietami o pochwach. Za bardzo jest zajęta. żeby znalazła się w szerszym kontekście. Lily Tomlin. Eddi Reader. że nie myślimy. Trzeba położyć się na wznak przed lustrem — najlepiej dużym — które nie wymaga przytrzymywania. wymaga wielkiej troski i miłości. W 2000 roku Dzień „W" obchodziłyśmy w Los Angeles. Kathy Najimy. że nie ma czasu. Jane Lapotaire. Kate Winslet. które podczas wojny zostały zgwałcone i doznały urazów psychicznych. przy czym Monologi waginy wystawiały studentki razem z wykładowczyniami. Gloria Steinem. wcale nie tak łatwo znaleźć swoją pochwę. Dzień „W" pomaga stowarzyszeniu kształcić kobiety w tajnych szkołach. że martwiłam się o pochwy. Klezmer Women. żeby odsłonić swoją głębię. Ostatnio kupiłyśmy im czerwonego dżipa do objeżdżania wsi z akcją uświadamiania i zapobiegania.pochwy". Monologi Waginy Na pewno się martwisz. a może nieświadomy odzew. Ulali. Niejednokrotnie kobiety walczą na śmierć i życie. Dzień „W" współpracuje z Towarzystwem Planowania Rodziny. Sophie Dahl. Julia Sawalha. a jeszcze bardziej tym. ruchu przeciw praktykom okaleczania narządów płciowych dziewcząt. Zainicjowane nim spektakle w kraju i na świecie TĆwmei wspomogą tvasŁ tucK. uczyć się. W chwili obecnej fundacja Dnia „W" wspiera grupy bazowe na całym świecie. Wtedy już wszystkiego może się odechcieć. Przejmowałam się tym. Chciałam. Hannah EnslerRivel. Winona Ryder. nadwerężając krzyż. w trakcie którego zebrano przeszło sto tysięcy dolarów i zapoczątkowano ruch Dnia „W". Santa Fe. Susan Sarandon. Soraya Mirę i Rosie Perez wspólnie wykonały Monologi waginy. Będą się tam również szkoliły kobiety z Kosowa i Czeczenii. kulturze pochwowej. propagującego wprowadzenie nowoczesnego rytuału. żeby wspomóc istniejące już programy strategią prewencji i zwalczania przemocy wobec kobiet. chociaż potem i tak przysłoni je cień lustra. podobnie jak pochwa. Joely Richardson. Melanie Griffith. w których udział wzięły między innymi: Cate Blanchett. tworząc przełomowy wieczór. Kobiety nie mogą tam pracować. co o nich myślimy. Martwiłam się o swoją pochwę. który z naszą pomocą utworzy pierwszy punkt pomocy ofiarom gwałtu w byłej Jugosławii. Ona nie ma na to czasu. Margaret Cho. tajemniczość i gęsty mrok. Sarasocie. Może to było powołanie. Ruby Wax. chodzić do lekarza ani wychodzić z domu bez towarzystwa mężczyzn. a jednocześnie świadomość organizacji miejscowych. a nawet latami jej nie oglądają. a jednak. Obejrzenie własnej pochwy to praca na cały dzień. W Chorwacji współpracujemy z Ośrodkiem dla Kobiet — Ofiar Wojny. Cud Dnia „W". Calista Flockhart. że zdarzył się. zrobić swoje i się wynieść.

kiedy na mnie napierał. W Great Neck mówią na nią myszka. małpiatka. bo go nie chcę zadowolić seksualnie. dlaczego nie chcę spełnić prośby męża. popieścisz mi pochwę?" — od razu wszystko zepsuje. mężatkami. Odpowiedziała. Wtedy mąż wdał się w romans. paniami profesor. że mnie goli. Skórzaną kurtkę. Kiedy się ze mną kochał. I wtedy zrozumiałam. Nie da się wybierać różnych części wedle życzenia. Twierdził. Brzmi tak: WŁOSY Nie da się lubić pochwy. trufla. W Westchester mówiono na nią króliczka. Z początku kobiety nie bardzo chciały mówić. azjatyckiego. pisia. Nie miałam ochrony. Rozmawiałam z przeszło dwustoma kobietami: starszymi. Pochwa. a przy niektórych wywiad posłużył mi za punkt wyjścia i nieźle po nim pohasałam. a skóra piekła mnie tak. Że powinnam dać się ponieść jego fantazji. To go podniecało. Kobiety w skrytości uwielbiają mówić o pochwach. Pewna kobieta stamtąd opowiadała mi. że pytania rozmywają całą sprawę. piczka. Zresztą mój mąż i tak nie zaprzestał skoków w bok. Wszystko mnie tam paliło. Zapewniła mnie. grzechotka. siuśka. Kazał mi ogolić pochwę. czułam. kosmaczka. wyższymi urzędniczkami wielkich firm. mona. Amerykankami pochodzenia murzyńskiego. żydowskiego. jak matka ją pouczała: „Nie wkładaj majtek pod piżamę. latynoskiego. Terapeutka mówiła z silnym niemieckim akcentem i po każdym zdaniu wzdychała ze zrozumieniem. Ten monolog przytaczam niemal słowo w słowo. proszę mi podać pochwę. Zadawałam wszystkim kobietom te same pytania. Mój pierwszy i jedyny mąż nie cierpiał włosów. że robi skoki w bok. Mówią z wielkim przejęciem. jak trawnik wokół domu. Pytałam kobiety: Gdyby twoja pochwa się ubierała. Brzmi idiotycznie. Potraktowałam to jak nagrodę za terapię. czułam się tak. Przyznam jednak. cynogier. lesbijkami. samotnymi. indiańskiego. wsadźba. Martwię się o pochwy. Terapeutka powiedziała mi. że są brudne i skołtunione. zawsze jest w nim coś odpychającego. a jednocześnie ból. Kiedy ogoliłam sobie rzecz samą. Może też być: puderniczka. Nawet nie zauważył. bo myszka musi się wietrzyć". Użyte podczas aktu erotycznego. jak ten jego ostry trzpień mnie bodzie. Zaciął mnie kilka razy. jak chyba mężczyzna. Mój srom przypominał dwa rażąco czerwone guzy. Aczkolwiek temat przewijał się we wszystkich wywiadach i często bywał brzemienny w skutki. to mąż zaprzestanie skoków w bok. chyba głównie dlatego. że to dobry początek. obrzmiałą pochwę. poczułam się jak małe dziecko. Była potem opuchnięta i obnażona. gżegżółka. Zacznijmy od samego słowa „pochwa". Ale potem. to co by nosiła? Beret. Jedne monologi są prawie w całości wywiadami. że moim zdaniem to dziwactwo. Nie chcę ogolić sromu. jak u małej dziewczynki. szczebiotałam jak dziewczynka. nie sposób jej było przerwać. żeby lubić pochwę. po czym wybierałam najciekawsze odpowiedzi. jak dźga moją nagą. pichna. firletka. Trzeba je lubić. pipiątko. że wszystkie odpowiedzi chwytały mnie za serce. małż. Podczas wspólnej terapii małżeńskiej oświadczył. Odpowiedziałam. szantażystka. czy jeśli się tam ogolę. jeśli nie lubi się włosów. z których powstały niniejsze monologi. „Siostro. hamerajda. cipencja. nie ma w sobie krztyny seksu. rufa. Tym razem po powrocie do domu mąż ogolił mnie w kroku. ale kiedy już którejś rozwiązał się język. Zupełnie jakbym rozdrapała miejsce po ukąszeniu komara. Pochwa. że nawet maść cynkowa nie pomagała. . jak na nie mówimy i jak nie mówimy. pani Gi. tottita. że małżeństwo to kompromis. Sprawiało mi to przyjemność. mimi w Miami. Natychmiast". wagina. że włosy są tam nie bez powodu — jak liść wokół kwiatu. Nie zgodziłam się jej ponownie ogolić. aktorkami. pociurynka. Spytała. na inne złożyło się kilka wywiadów. Martwię się pochwami — tym. choćby z myślą o poprawności politycznej: „Kochanie. Zapytałam ją wtedy. szamszurka. seksuolożkami. wspólniczka. do wanny skapnęło parę kropel krwi. W najlepszym wypadku przywodzi na myśl infekcję albo przyrząd medyczny. Czuły się nieco skrępowane. pitula. pupilka. młodymi. który odczuwa zarost na twarzy. kaukaskiego. pierożek w Filadelfii i szmenda w Bronksie. szczeżuja. Jedwabne pończochy. Choćby się je wypowiadało nie wiadomo ile razy. bo tak był wniebowzięty. tamale. że nikt wcześniej ich o to nie pytał. Bo nie miałam swojego futerka. Wiele osób ich nie lubi.pochwowe. muszelka. w New Jersey — szpara.

Dziecięcy fartuszek. Męski smoking. Suknię z tafty. Fioletowe pióra. jeszcze. Baletową spódniczkę. Czy to ty? Nakarm mnie. Czarną. jeszcze. Chwała Bogu. Jeszcze nie. Coś obcisłego. O Boże. Fioletową piżamę z aksamitu. mniam. bardziej w bok. Bawełnę. Płaszcz przeciwdeszczowy. Gdyby twoja pochwa umiała mówić. Wyliż mnie. Szmaragdy. Nie. peruki i muszle. Angorę. Tu jestem. Urządzenie rażące prądem do odstraszania intruzów. Cekiny. Obejmij mnie. Gronostaje i perły. . Na twoją odpowiedzialność. Okulary. Nie przestawaj. tak. O. Suknię wieczorową. Jeszcze raz. Dżinsy. Coś do prania w pralce. Czerwoną muchę. Jeszcze. Wielki kapelusz z kwiatami. Bikini. Kapelusz z lamparta. Pamiętasz mnie? Wejdź. Tatuaż. co by powiedziała w kilku słowach? Zwolnij. Pobawmy się. Koronki i glany. Tylko Armaniego. Rusz głową. Śmiały krok. Jedwabne kimono. Tak tak. Kołysz mnie. Spodnie dresowe. przezroczystą bieliznę. Błagam. O matko. Różowe boa. Maseczkę karnawałową.Norki. Wysokie obcasy. Pragnę. Mniam. Nie wychodź.

która przeciekła przez majtki i zalała fotel jego nowego białego chevroleta BelAir. Przeprowadziłam wywiady z grupą kobiet w wieku od sześćdziesięciu pięciu do siedemdziesięciu pięciu łat. Przyprawia o mdłości. Fuj! Nie do wytrzymania. ten cały Andy. Dobrze. ale kiedy wreszcie znalazła łechtaczkę. Ale w ogóle dlaczego taka mądra młoda kobieta jak pani wypytuje staruszki o dolne partie? W moich czasach coś takiego byłoby nie do pomyślenia. Były najbardziej przejmujące ze wszystkich. Przeszyło mnie podniecenie. No i był wysoki. małe stworzonka czy coś innego. takie podniecenie. Pamiętam. Naprawdę. że zabrało jej to ponad godzinę. Za mocno. Bonjour. nie mogę i już. do żadnego wypadku tam nie doszło. kiedy pocałował mnie znienacka „tak obezwładniająco. Nie poddawaj się. Nie. Wszystkie na niego leciały. Znałam miłego chłopca. Gdzie on jest? Tak lepiej. Znajdź mnie. Dotykała jej tylko przy myciu pod prysznicem.. Nie. że zwykle tak nie reaguję. jak myślałam. akcent z nowojorskiej dzielnicy Queens] Dolne partie? Nie zapuszczałam się tam od roku 1953. Zamknęłam go na cztery spusty i nigdy więcej nie otworzyłam. Lepka i wilgotna. bo cierpi na reumatyzm. jak się całują na filmach". Pojechaliśmy jego samochodem. zachęcona przez terapeutkę. mniejsza o to. No więc siedzieliśmy w jego aucie. że mam za długie nogi na to siedzenie. Już nigdy nie dopuściłam do podobnej sytuacji. Nie był to mocz. nowym białym chevrolecie BelAir. Nie. Bo mam długie. ale miał swój zapach. no dobrze. czasem ktoś musi przyjść.. ani razu nie widziała swojej pochwy. Włożyłam na tę okazję nową. tak samo jak ja. tam jest po prostu piwnica. Andy Leftkov. Zapominamy o tym lochu. wystąpiła powódź. że tam są. Zupełnie jakby trysnęła ze mnie fontanna namiętności. Nie potrafię mówić o dolnych partiach. Ten zapach wilgoci. rzeka życia. to znaczy. Później nachodziły mnie sny. że ten jego pocałunek całkiem mnie zaskoczył. de nigdy całkiem świadomie. Nigdy w życiu nie doznała orgazmu. Jej dedykuję ten monolog. Nie. ja nic nie czułam. w dolnych partiach. Całe ubranie nim przesiąka. W wieku siedemdziesięciu dwóch lat podjęła terapię. okropnie potem wyglądała. bo wiele z nich nigdy wcześniej nie rozmawiało na temat pochwy. Andy. puściła sobie kojącą muzykę i odkryła własną pochwę. Usiłowałam wytrzeć powódź sukienką. Zaprosił mnie na randkę. Och. nie chce się tam schodzić.. Przyznała. że zalatuje zsiadłym mlekiem i że zaświniłam mu siedzenie. Pewna pani. czasem coś uwięźnie. Chciałam mu wyjaśnić.. pleśni i jeszcze czegoś. Ależ skąd! To nie miało absolutnie nic wspólnego z Eisenhowerem. ale on.Do dzieła. że wychowałam się w epoce feminizmu. Ale bez niego ani rusz. prawdę powiedziawszy. ani słowem się już do mnie nie odezwał. tam. takie tam głupoty. Od razu robi się niedobrze. Zrozumiałam swoje olbrzymie szczęście. a kiedy wysiadłam i zatrzasnęłam za sobą drzwi auta. Miał mnóstwo uroku. bardzo mi się podobał. po czym pewnego dnia. POWÓDŹ [Żydówka. W przeciwnym razie sypialnia znajdowałaby się w suterenie. zapaliła świece. Słychać bulgot rur. Niestety. Zmieńmy temat. Andy odwiózł mnie do domu. Nie było wybuchu. szalone sny. pożaru ani niczego takiego. żeby zatamować przeciek. ale perspektywa powodzi kosztowała mnie za dużo nerwów. Obijały się o deskę rozdzielczą. podobno się rozpłakała. No dobrze. zamknęłam raz na zawsze sklepik. przynajmniej w moich oczach. tam. Nie mogłam nad nią zapanować. cała utytłana. Czasem dochodzą stamtąd jakieś hałasy. bo każdy dom musi mieć piwnicę. Patrzyłam na te swoje duże kolana. Co? O Boże. panuje wilgoć. twierdził. większość kobiet z tej grupy wiekowej ma nader ograniczoną świadomość własnej pochwy. „Ale z ciebie śmierdziucha i dziwadło" — tak się wyraził. Na co dzień drzwi są zamknięte. E. wzięła kąpiel. Wiadomo tylko. Nie mogę o tym mówić. Coś dławi w gardle. wróciła sama do domu. taką jasnożółtą. Potem spotykałam się jeszcze z innymi. Dlaczego? Bo śnił mi się Burt . że tam. Aż tak dramatycznie to nie wyglądało. Dziękuję. Tak jak piwnica. Andy był bardzo przystojny. nazywał się Andy Leftkov. mimo siedemdziesięciu dwóch łat.

najpierw tylko pod jedną pachą. że nigdy czegoś podobnego nie widzieli. Dosyć się wystraszyłam. Wylewa się ze mnie. Zużyte miałam wyrzucać do kubła pod zlewem w kuchni. . co by nosiła? Też pytanie! Co by nosiła? Nosiłaby tabliczkę z wielkim napisem ZAMKNIĘTE Z POWODU POWODZI. ale nierówno. Ósma klasa. Miałam szesnaście lat. MIAŁAM DWANAŚCIE LAT. Zaśmiewamy się. Jesteśmy w restauracji. Przeraziłam się. Usunęli mi macicę i jajowody. W gimnazjum — najpierw brązowe plamienie. i nagle z moich dolnych partii rusza powódź. To jest po prostu miejsce. Uwielbiam wystawy psów. Ale tak naprawdę dowiedziałam się. I co. Miałam trzynaście lat. spod stołu wyfruwają gołębie (nie mam pojęcia. Jedne odbijały się echem w drugich. żyrandole i w ogóle. Dawno temu przestała się odzywać. wyciągnęła to ze mnie. Jemy koktajl z krewetek. Zresztą. jak obok przepływają jego koledzy. Udało się pani nakłonić starszą osobę do zwierzeń na temat dolnych partii Lepiej się pani teraz czuje? [Odwraca się. Poszłam do mamy. za to w snach. Sprzedaję antyki. że błysnął dowcipem. Wybieramy się na randkę. Nie mam pojęcia dlaczego. Leje się i leje bez końca W jej odmętach pływają ryby i łódki. Tylko my dwoje.Reynolds. . przepysznych. długości centymetra". takiej. The Woman's Encyclopedia of Myths and Secrets (Encyklopedia mitów i tajemnic kobiet) Przeprowadziłam wiele rozmów na temat miesiączki. Takich wielkich. lecz po chwili ogląda za siebie. Jednocześnie puściły mi się włosy pod pachami. zbiorową pieśń. dosłownie na środku restauracji przyciąga do siebie. cała sala zaczyna drżeć. Zawsze się zaśmiewaliśmy. Ci przyznali. Wszystkie głosy zabrzmiały niczym chorał. jest pani zadowolona? Sprowokowała mnie pani. zamknięte miejsce pod domem. Zaczęłam chować zużyte podpaski do szarych toreb i upychać w ciemnych zakamarkach na strychu. co one tam robią). zanim nadszedł prawdziwy okres. FAKTY W roku 1593 na procesie pewnej czarownicy instygator (mężczyzna żonaty) najwyraźniej po raz pierwszy odkrył łechtaczkę. i patrzy z przerażeniem. komu to potrzebne? Za bardzo się te rzeczy przecenia. Pamiętam. której to opowiedziałam. mój brat wciąż mówił o periodzie. niezbity dowód winy owej czarownicy. Tata przyniósł mi kartę: „Mojej małej córeczce. jak leci. w smokingach i strojach wieczorowych. już cała restauracja jest pod wodą. stworzyły dziką. — To odcinek czasu — wyjaśniła. mówiąc: „Jak nie używać. jest pani pierwszą osobą. Teraz nie miewam już tych snów. Czarownicę skazano na śmierć. — Epoka historyczna. Przecież to nie jest żywa osoba. że znów mu to zrobiłam. że to był rak. Nie podobał mi się jego śmiech. Był to „mały guzek sterczący niczym krowie wymię.. pokazał ją więc zgromadzonym wokół gapiom. przepych. Mama mnie pochwaliła: — No to się ciesz. To nie tak. Wszystkie czekałyśmy na to niecierpliwie. A potem on patrzy mi w oczy.Co to jest „period"? — spytałam. wokół tysiące kelnerów w kamizelkach.. to rdzewieje".] Tak z ręką na sercu. Lekarz uważał. Bardzo się bałam. że nie uchodzi tam zaglądać. Znowu się zaśmiewamy. która mogłaby coś powiedzieć. Dean Martin i jemu podobni. że dostałam okresu jedna z ostatnich. Przypinam go sobie do żakietu. Mama pokazała mi grube podpaski. a Burt stoi w niej po kolana. Jakowoż nie chciał ukrywać tej nader osobliwej materii". jakich pełno w Atlantic City. Dolne partie. Musieli ciachnąć wszystko. Dobrze nam ze sobą. jedne wykrwawiały w drugie. Odkąd prawie wszystko mi tam wycięli. ale kiedy już ma mnie pocałować. ma potwornie zawiedzioną minę. całe to oprzyrządowanie. zawsze tylko Burt i ja. Burt wręcza mi bukiecik orchidei. Zatraciłam się w tym upuście krwi. i trochę lepiej się teraz czuję. Pani pyta. którego strażnik „zrazu nie miał zamiaru ujawniać. która przestała być taka mała". Co by powiedziała? Już mówiłam. Uznał ją za szatański cycek. Nieuczęszczane. albowiem mieścił się w tak sekretnym miejscu. MAMA WYMIERZYŁA MI POLICZEK Kiedy miałam siedem lat i byłam w drugiej klasie. Na jawie wcale mnie tak znów nie podniecał. Znalazłam sobie inne zajęcia.

niczego nie wkładała do swojej „cukierniczki". Brązowe plamy na majtkach. Dała mi papierowe laleczki Elizabeth Taylor. że wykrwawię się na śmierć. żeby nie brać kąpieli podczas okresu. Jeszcze nie było nowoczesnych podpasek. Pomyślałam. Pokazała mi. Miałam piętnaście lat. Krople krwi na podłodze. Mama bardzo się ucieszyła. I zobaczyłam. Przeraziłam się. Przemyli mnie tam środkiem dezynfekującym. Dostałam bólów krzyża. Zaliczałam okres do zjawisk niewytłumaczalnych. Wydano odświętny obiad. że to coś okropnego. Byłam w swoim pokoju u mamy. Zabezpieczałam się kłębami waty. „Szanowna Pani Catting. Patrzę. Wymiotowałam. Dziewięć i pół roku. broń Boże. Spałyśmy na piętrowym łóżku. Mama powiedziała: „Mazeł to w". Używałam OB i lubiłam wkładać tam sobie palce. Mamę wciąż zabierali do szpitala psychiatrycznego. po którym zasnęłam. mama musiała zauważyć moje majtki. Że nie jestem gotowa. Proste o zwolnienie mojej córki z treningu koszykówki. Mama znalazła moje zużyte podpaski i włożyła mi je do łóżka. Przerażeni ludzie czuli ode mnie ten zapach. czy to coś dobrego. Jeszcze się nie zdążyłam ubrać. Nie mogła dopilnować mojego pokwitania. zapytała. Mama kazała mi używać szmatki. Zwierzyłam się mamie. kiedy dostaniemy okresu. Byłam pewna. Twierdzili. Miałam piętnaście lat. I wymierzyła mi policzek. Właśnie osiągnęła dojrzałość". Byłam szczęśliwa. czy złego. nosiłam białe majtki. Wszystkie czekałyśmy na okres. Miałam dwanaście lat. Miałam trzynaście lat. nie zapalając światła. Koleżanki powiedziały mi. Szkoda. Mama czuła się niezręcznie. bardzo już czekałam na okres. Zabroniła tamponów. Indianki przez pięć dni siedziały na mchu. Nikt nie zobaczył. Jak na zawołanie. że cuchnę rybą. Miałam kolekcję komiksów. Żebym. byłam w samych majtkach. nie mogłam jeść. Kiedy widywałam na gimnastyce białe dziewczęta z tamponami. Miałam jedenaście lat. Nie mogłyśmy się doczekać. cnotliwa. Zaczęłam zupełnie inaczej odczuwać siebie. a tu krew. Żadnego przygotowania. bo jest niedysponowana. Miałam dziesięć i pół roku. „No tak" — pomyślałam. Zaczęłam czuć podniecenie. Jestem kobietą. Mama uprzedziła mnie: „Nie wolno ci teraz dźwigać pudła z komiksami". Czułam głód. Udało mi się wsadzić tylko do połowy. Pewnego wieczoru wróciłam późno i wślizgnęłam się do łóżka. ale czułam się winna. jak włożyć tampon. Nie chciałam martwić rodziców. Zobaczyłam czerwone krople na różowych kafelkach. ale nadal rosłam. Moja miesiączka to ciasto przed włożeniem do pieca. że nie jestem Indianką. Wychowałam się w biednej murzyńskiej rodzinie. Mama odniosła się do mnie bardzo ciepło: — Trzeba ci kupić podpaski. Należało bardzo uważać na sukienkę. Moja koleżanka miała tabliczkę spirytystyczną ouija. Zeszłam na dół i położyłam się obok niej. W kościele sukienka przesiąkła mi z tyłu krwią. Ściągnęłam bieliznę i rzuciłam do kąta. Siódma klasa.Mama dała mi kodeinę. Wtedy dała mi ceratową łódeczkę. że raz w miesiącu ma się krwotok. że to nastąpi. . W domu u mojej koleżanki Marcii uczczono jej pierwszą miesiączkę. Nie wiedziałam. Jak przystało porządnej Wietnamce — skupiona na pracy. Stałam się cicha i dojrzała. Zaczęła mi lecieć krew. nigdy się nie odzywa. Na obozie nauczyli mnie. Mama zrobiła mi gorącą kąpiel. Byłam wysoka. Spojrzałam na schody. dała wina. Nie sądziłam. Dwanaście lat. uważałam je za grzesznice.

a dookoła kłębowisko małych krętych kresek. naprawdę je widzi. kiedy odkrywa się pod skórą inny. bardzo chuda. Nauczyła mnie kobieta prowadząca warsztaty. WARSZTATY POCHWOWE [Lekki brytyjski akcent] Moja pochwa to muszla. Tchnęła niewinnością. że nie mógł się z nią równać nawet Wielki Kanion. ile z nas miało orgazm. elegancko zdobiony wzorem Devonshire. Wydawało mi się niestosowne. za coś. co zobaczyłyśmy. jak sobie wyobrażamy własne. Chciała wiedzieć. niepowtarzalne. Była taka surowa. Dowiedziałam się na warsztatach poświęconych pochwie. Miałam ochotę leżeć tam na macie. chociaż miewałam. Oto wywiad. krwawy. Na pierwszym spotkaniu poprosiła. Obudziło się we mnie coś. Nawet nie przyszło mi do głowy. czerwone. cudowną pochwę". Zawsze uważałam swoją pochwę za odrębny byt. magicznego. Ja narysowałam dużą czarną kropkę. Pochwa mnie zdumiała. bo chociaż miewałam orgazmy. Zupełnie jak krople farby. Na warsztatach poproszono nas. przypadkowy orgazm. Kiedy przyszła moja kolej.Czasem jest bardzo czerwona. Chyba podobnie musieli się czuć pierwsi astronomowie ze swoimi prymitywnymi teleskopami. naprawdę mnie rozśmieszyła. że cała moja wcześniejsza wiedza o pochwie brała się z zasłyszanych informacji lub z wyobraźni. mniejszych pochew. że niespodzianka nie przychodziła od dwóch lat. wnętrze ma czułe i głębokie. najczęściej w wannie. bo tak ją określiła. Ale nie podniosłam ręki. Rozśmieszyła mnie. otwierała i zamykała. na rowerze. cudowne pochwy. Muszę wyznać. narysowała duży półmisek. z których sypią się monety. zapach subtelny. że ma tyle warstw. Z początku moja pochwa wydała mi się odpychająca. Po dokładnych oględzinach miałyśmy powiedzieć grupie. a kręte kreski wyobrażały ludzi. złożony świat. zamyka i otwiera. który jak gwiazda wiruje w swojej galaktyce. Inna. że . bo orgazmy były przypadkowe. że to coś mistycznego. Była porankiem. Pewna kobieta w ciąży narysowała duże. Tak jak patroszona ryba widziana po raz pierwszy. na przyrządzie mechanicznym w siłowni. Raz nawet na Cape Cod. okrągła różowa krucha muszla. nie mogłam wykrztusić słowa. Lubię. co należy do mnie. lecz jędrne. Nie uważałam jej na przykład za część swojego ciała. żebym miała przyłożyć do tego palec. która otwiera się i zamyka. Była ustami. Ja nie podniosłam. Nie chciałam ingerować. Następnie kobieta prowadząca warsztaty spytała. rozdarte krzykiem usta. rzeczy albo po prostu nasze atomy. Odebrało mi mowę. a w końcu spala się we własnej energii gazowej lub wybucha i rozpada na tysiące innych. to nie umiałam ich wywoływać. Jedne przesłaniały drugie. Była tak archaiczna i tak pełna wdzięku. piękną. z których budziłam się w uniesieniu. z rozłożonymi nogami. Znikłaby tajemnica. Zdarzały mi się na koniu. a za nimi kryły się kolejne. Zawsze uważałam swoją pochwę za coś w rodzaju anatomicznej próżni. cała niespodzianka. i potem wszystkie wirują we własnych galaktykach. co mam między nogami. Od tak dawna nie zdarzył mi się magiczny. Po prostu mi się przytrafiały. która wierzy w pochwy. Parsknęłam śmiechem. która wsysa na chybił trafił różne cząsteczki i przedmioty z otoczenia. żeby każda obejrzała swoją pochwę w lusterku. Tata poszedł po butelkę sangrii. co kobieta prowadząca warsztaty nazywała „cudem pochwy". i bez końca wpatrywać się we własną pochwę. żeby każda z nas narysowała swoją „niepowtarzalną. Nie podniosłam ręki. Czasem krew robi się brązowa. kiedy kapie do sedesu. które się tam zagubiły. fantazyjny tulipan. Orgazm na receptę. który przeprowadziłam z uczestniczką warsztatów pochwowych. Moja pochwa istniała dla mnie tylko w abstrakcji. Czarna kropka była odpowiednikiem kosmicznej czarnej dziury. gdy każda z nas na błyszczącej niebieskiej macie z lusterkiem w ręku zapuszczała tam żurawia. Zdarzały mi się w snach. Dwie panie podniosły niepewnie ręce. świeżością eleganckiego ogrodu angielskiego. Nie myślałam o niej w kategoriach praktycznych ani biologicznych. Jej oglądanie wydało mi się poniżające i kłopotliwe. Miałam dwanaście lat. Bo tak naprawdę nigdy jej nie widziałam. żeby ją zobaczyć. Sęk w tym. Sądziłam. Mama wymierzyła mi policzek i kupiła czerwoną bawełnianą bluzkę. czerwona i świeża. płatki delikatne. piękne. Nie zawsze to wiedziałam. Najbardziej zdziwiło mnie. pomaga innym kobietom dojrzeć swoje pochwy przez oglądanie innych. Hollywoodem. Trąciło manipulacją. Bawiła się w chowanego. co mnie niepokoi. Nigdy zresztą nie próbowałam. Moja pochwa to kwiat. Często zdarzały się w wodzie.

zaczęłam udawać. idąc pływać. Ale nie wyrosłyśmy. w którym rozstępowały się kolejne warstwy. nie wiadomo dlaczego. że w ogóle nie mam łechtaczki. której bardzo się bałam. Napawała mnie obrzydzeniem. zgorzkniałych. że żyję. dokładnie mówiąc. ryby. czułam. oziębłych. tylko nie pierścionek. i raptem. przypominających suszone morele. dwukrotnie bardziej niż prącie. Gdybyśmy na przykład wyrosły w kulturze. Bo jest mną. trafiłam palcem na coś. wybuch. Nasz wstręt do siebie jest wyłącznie uwewnętrznioną represją i nienawiścią do kultury patriarchalnej. jak powoli zbliżam się do siebie. który wkracza w atmosferę. że pulsuję. martwych. Tworzy ją po prostu wiązka nerwów. Nie jest prawdziwy. wielką. tak. z pewnością pałaszowałybyśmy ciastka i koktajle mleczne. całożyciową fantazją. całymi dniami wylegiwały się i pakowały sobie w uda. Położyłam się znów na wznak. lądowałam i podrywałam. Nienawidziłam swoich ud. którzy muszą się zapuszczać w te rejony. odrzucałam takie działanie jako zbyt konsumpcyjne i nachalne. I wtedy. kiedy zbieram się do odwrotu. Zestroiłam się ze swoimi mięśniami. Któż chciałby mieć dubeltówkę zamiast broni automatycznej? Natalie Angier. kto weźmie moje życie w swoje ręce. że grube uda są piękne. Ogarnęła mnie trwoga. bo w głębi duszy śmiertelnie się bałam. Muszę nim być. Żeby przetrwać. zamknęłam oczy. jak unoszę się nad sobą. Wpadłam w popłoch. krwią. który z kolei otworzył płaszczyznę muzyki i barw. Znam to na pamięć. że się miotam. nakrętki. Najpierw poczułam lekkie drżenie. wracam. Nie powinnam go była brać. Leżałam tak z lusterkiem. Nagle wydało mi się to łatwe. Kobieta prowadząca warsztaty poprosiła. same kobiety. Strach. do swoich magicznych przesądów. Powiedziała. wiem. a zarazem domem. Raz na zawsze. Powrót był bardzo spokojny. Geografia intymna. Byłam rozgrzana. FAKT Łechtaczka nie ma żadnych praktycznych zastosowań. Kiedy miałam dziesięć lat. Kobieta. maty pod talerze) . szukając swoich guziczków. w której wpojono by nam. Być swoją łechtaczką. zamkniętych. Nurkowałam po niego wiele razy. że należę do grona osób upośledzonych fizycznie. Tak. trafiałam na kamienie. Cipki. Czułam się jak astronauta. Żal mi było wszystkich. Natomiast szukanie łechtaczki. które od pierwszego wejrzenia żałują. by służyć kobiecej rozkoszy. że czeka mnie kara. aż nazbyt realny wymiar. cichy i łagodny. że zjawi się ktoś. a ja poczułam więź. Być swoją łechtaczką. Warszawa 2000 BO LUBIŁ NA NIĄ PATRZEĆ Jak polubiłam swoją pochwę? Trochę mnie to peszy. że dotychczas unikałam znalezienia swojej łechtaczki. Nie powinnam go była brać. na wznak na matach. wypatrywałam swojego guziczka. Barbara Kopeć-Umiastowska. szlam. że między nogami mam coś innego. bardziej niż opuszki palców. A może z żalu za przekreśloną fantazją. nie otwierając oczu. Kobieta prowadząca warsztaty zauważyła. że jestem młoda. komórkami. rozpłakałam się. 8000 włókien nerwowych. sapię. Dlatego zgłosiłam się na warsztaty. ja sama. że łechtaczki nie mogę zgubić. To jedyny narząd stworzony tylko po to. moją kwintesencją. żebyśmy znów wzięły lusterka i spróbowały odnaleźć swoje łechtaczki. przedziwne zajęcia na błyszczących niebieskich matach nadały całej sprawie realny. skóry lamparcie) albo piękne przedmioty (chusty jedwabne. o Boże. które kazało mi tam zostać. Być nim. co nagle stało się mną. łączcie się. idąc pływać". leżąc tam. wpadł mi do jeziora złoty pierścionek ze szmaragdami. po czym wślizgnęłam do pochwy. że ją w ogóle mają. a zarazem świadomość. przeł. Nie muszę go szukać. Moja pochwa jest muszlą. że powinno się to zdarzyć podczas kąpieli w soli z Morza Martwego. Sądziłam. Na co ona pogłaskała mnie spokojnie po czole. Dochodzę właśnie wtedy. Podeszła. przeznaczeniem. obdaruje mnie orgazmami. Wiedziałam. Dzwonkiem do mojego domu. i nie dawało mi spokoju jedno natrętne wspomnienie. To najbardziej unerwione miejsce w organizmie. pasowałam tam jak ulał. Może ze skrępowania. wołałam o więź. Leżałyśmy tak. Moja pochwa. wszystko. że jest niewiarygodnie brzydka. gmerałam palcami. bo urąga poprawności politycznej. oblewam potem. Patrzyłam. Pochwy są piękne. Podrywałam się i lądowałam. pikowane uchwyty do garnków. aksamitne sofy. a jeszcze bardziej pochwy.wpadłam w panikę. nada mu kierunek. tulipanem. Odłożyłam lusterko. Wstrząs otworzył archaiczny horyzont światła i ciszy. I wtedy nadeszła chwila. moja pochwa. wyschłych. grabiłam rękami dno. przy muzyce Enyi. Przyznałam jej się: „Zgubiłam swój guziczek. gotowa. Przywykłam do skrytego życia. a jednocześnie nie mogłam się doczekać. wracając na Ziemię. swoich splotów. usta czy język. Wiem. młócąc ciałem niebieską matę. niewinności i tęsknoty. Należałam do tych kobiet. Potem drżenie przeszło w trzęsienie ziemi. Wyobrażałam sobie meble (wygodne podnóżki z lekkimi bawełnianymi kocykami. Patrzyłam.

zmienił się na twarzy. Zapalił światło. Stały półkolem w sali gimnastycznej. że w ich życiu na zawsze zniszczono coś pięknego i czystego. żeby w roku 1993 w centrum Europy zgwałcono 20 000 do 70 000 kobiet w ramach konsekwentnej taktyki wojennej. Wstrzymałam oddech. Nie był podły ani zamknięty w sobie. Kiedy podawał garść monet i musnął mnie przy tym niechcący. Przyglądałam mu się przy świetle. Nie miał żadnych kłopotów ani obsesji. gdyby nie podniósł drobnych. Poczułam się piękna i zachwycająca niczym wielki obraz albo wodospad. i jak to się stało. . jestem gotów — powiedział. wpatrywał mi się w oczy. wytrzeszczał oczy. — Przecież jestem tutaj — zdziwiłam się. Nie ujawniał swoich skrytych uczuć. Zaczęłam patrzeć na siebie jego oczami. Zupełnie jakby mi wróżył z ręki. Nie szarżował za kierownicą. w ośrodkach dla uchodźców. że nikt nie . — Nie możesz po prostu tam wejść? Nie — odparł. Nie pojmowałam. Po powrocie do Nowego Jorku z pierwszej podróży do Bośni nie mogłam ochłonąć z oburzenia. Zemdliło mnie. niewinna i dzika. . a on w ten sposób zgłębiał moją pochwę. spędziłam dwa miesiące w Chorwacji i w Pakistanie. Uwielbiał ich fakturę. obserwował Księżyc. I wtedy poznałam Boba. zapomniałam w ogóle. — Bo to cała ty. Przybrał dziwną minę. — Nie rozumiesz — próbował uściślić. Nie odznaczał się samolubstwem ani charyzmą. Patrzył tak niemal godzinę. coś zaiskrzyło. — Tu jestem. — I dużo. Nie był szczególnie zabawny. że Bob uwielbia pochwy. Musiałam poznać te kobiety. W lecie najchętniej przebywał w cieniu. — Zamachałam do niego. piękny zwierz. Okazało się. wygląd. — Muszę cię zobaczyć — odparł. wyobrażałam go sobie w mufce z norek. Aż napęczniałam z dumy. . Kiedy kochaliśmy się po raz pierwszy. które właśnie wróciły z obozu dla ofiar gwałtu w Bośni. elokwentny ani tajemniczy. Był koneserem. W roku 1993 w kiosku z gazetami na Manhattanie moją uwagę przykuto niepokojące zdjęcie na pierwszej stronie „Newsday". szczupły. pełen euforii. Musiał na nie patrzeć. nijakiej urody. — Muszę cię zobaczyć. taki spokojny. jak na mnie patrzy. Rozmawiałam z nimi. Przedstawiało sześć młodych kobiet. Wzdychał. że zrobiłam się tam mokra. Wiedziałam. ale żadna — ani jedna matka. powiedział. tworząc sporą grupę. — W porządku. nawet nie sięgał do kieliszka. A on patrzył i patrzył bez końca. Wtedy Bob zanurzył się w nią. W roku 1994. Bob był jednym z najnormalniejszych ludzi. — Wskakuj. Przywykła do tych fantazji. pojękiwał. Nie lubił pikantnych dań ani muzyki zespołu Prodigy. Sięgnęłam po gazetę. Muszę cię zobaczyć. że muszę tam pojechać. Bob wcale się nie zląkł ani nie stropił. Polubiłam swoją pochwę. — Halo. — Aż tyle tam zobaczyłeś? — spytałam. Nie bardzo go nawet lubiłam. — Tak — potwierdził. które niedawno wróciły do swoich matek.Gotów cię zobaczyć. ale bardziej przejmująca była świadomość. Na ich twarzach malował się wstrząs i rozpacz. Wydał mi się szczerze podekscytowany. Wyglądał jak zgłodniały. W ogóle bym go nie zauważyła.To piekielnie intymny zakątek -wzbraniałam się.Muszę zobaczyć. W środku znalazłam jeszcze jedno zdjęcie tych młodych kobiet. Nie interesował się seksowną bielizną. Kiedy kochałam się z mężczyzną. Od tamtej pory jeszcze dwa razy odwiedziłam ten kraj. i oboje nas poniosło. ani jedna córka — nie odważyła się spojrzeć w obiektyw. I wtedy zdarzył się cud. Bob? — spytałam. smak i zapach. że trafiłam na jakiegoś dziwaka. chodził w ubraniach khaki. Lauren Lloyd. które rozsypały mi się po podłodze w delikatesach. — Jesteś taka piękna — powiedział. — Nie musisz — powiedziałam. że mam pochwę. — Elegancka i głęboka. mieszkałam w obozach. Poszłam z nim do łóżka.Przecież widziałeś już czerwoną skórzaną kozetkę — powiedziałam.Co ty wyprawiasz. ale co najważniejsze. Wtedy zaczął mnie rozbierać. uśmiechał się. w czerwonej róży albo w chińskiej wazie.To zapal światło — poradziłam. dzięki pomocy anioła dobroci.lub miniaturowe pejzaże (przedstawiające krystaliczne jeziora lub zamglone irlandzkie bagna). gdzie prowadziłam wywiady z uciekinierkami z Bośni. jak tam wyglądasz -uparł się. że musi mnie zobaczyć. . . Zaczął sapać. jak można było dopuścić. zapragnęłam umrzeć. w kawiarniach. jakich poznałam. dużo więcej. ja wraz z nim. Bob nie dawał jednak za wygraną. Wysoki. podniecona. W ciemnościach ogarnęła mnie trwoga. jak gdyby studiował mapę. .

zostawili tam w środku brudną spermę. Moja pochwa. a nawet kastrowano. Sama nie wiem gdzie. Przecież w Stanach rokrocznie ofiarą gwałtu pada 500000 kobiet. gruby karabin.kiwnął palcem. i teraz z jednej strony w ogóle nie mam wargi. Długotrwałe skutki to chroniczne zakażenie . potworne doktory w czarnych maskach. czy zaraz strzelą. i kij od szczotki. zszywano wargi sromowe.. moja pochwa. W krajach. Afrykanista Nahid Toubia przedstawia sprawę jasno — u mężczyzny taki zabieg równałby się amputacji prawie całego członka lub „usunięciu całego członka. I nie mogę się pozbyć smrodu tego zdechłego zwierzaka. pęcherza. Często ten zabieg uszlachetnia się nazwą „obrzezanie". głównie afrykańskich. na kamienną szparę. które przeżyły straszliwe okrucieństwa w byłej Jugosławii. Sześciu ich było. aby uchronić od masturbacji chłopców. w których praktykuje się ten obrzęd. a on ma poderżnięte gardło i krew przesiąka przez wszystkie moje letnie kiecki. Teraz mieszkam gdzie indziej. podmokła wodna wioska. stosując amputację lub przyżeganie łechtaczki. nicią jelitową bądź kolcami. Jej duch i siła budzą mój podziw. które nauczyły się doprowadzać same do orgazmu drogą masturbacji. Koleżanka spytała. Ale przez tydzień brali mnie na kolejkę. jak skóra mi tam trzaska. by to powstrzymać. o tak. że mam tam zdechłego zwierzaka. zdechły ryby. a cuchnęli jak gnojówka i wędzone mięso. Moja pochwa. pochwy. i jeszcze patyki. Teraz w ogóle tam nie dotykam. Wtedy się skończyło. że ten żelazny drąg przebił mi serce. posocznica. Niejednokrotnie „kurowano" je bądź „reformowano". Przestałam. ścian pochwy i zwieracza odbytu. żeby uniemożliwić dostęp do łechtaczki. nigdy nie miała dosyć. rany macicy. moja okolica. dzikich jesiennych pól. żywa. czy mi go pchną w skołowaną głowę. W Stanach Zjednoczonych ostatni zarejestrowany zabieg wycięcia łechtaczki dla wyleczenia masturbacji wykonano w roku 1948 na pięcioletniej dziewczynce. Nie zaglądam. i butelki też mi tam wpychali. chirurgicznie usuwając jajniki. Nie istnieją natomiast żadne wzmianki w literaturze fachowej na temat chirurgicznego usuwania jąder bądź amputacji członka. a teoretycznie nie pozostajemy w stanie wojny. Mam coś między nogami. na kamienie całe w szlamie. Moja pochwa płynęła z prądem rzeki jak czysta woda. Moja pochwa gadała jak najęta. tak jak budzą go wszystkie poznane kobiety. Zmasakrowali i wypalili do cna. tylko by gadała. Nie dotykam. tylko by trajkotała. co to takiego.lub brzytwa czy odłamek szkła natnie im lub całkowicie usunie łechtaczkę oraz że współplemieńcy zaszyją im całkiem lub częściowo wargi sromowe. Ale wtedy żołnierze wsadzili mi tam długi. na swojską nutę. Krótkotrwałe skutki uboczne to między innymi tężec. pisnęła tylko jak cytryna. Nie wiem. różowe nawodnione pola. luby chłopak delikatnie muska żółtą słomką. krowy muczą. uważano za przypadki patologiczne. co mnie tak dziwi. Stałam się zatrutą rzeką pełną ropy. podmokła wodna wioska. MOJA POCHWA BYŁA MOJĄ WIOSKĄ Moja pochwa była zielona. Nie wiem. / wtedy przyśniłam. Ten monolog powstał na kanwie opowieści jednej kobiety. nigdy nie przestawała mówić. Napadli ją. żywa. gdzie to jest. a jaka przy tym niecierpliwa. Encyklopedia mitów i tajemnic kobiet FAKT W przybliżeniu 80 do 100 milionów dziewcząt i młodych kobiet poddano okaleczeniu narządów płciowych. FAKT W XIX wieku dziewczęta. Moja pochwa śpiewała wszystkie dziewczyńskie piosenki. że nóż . że powierzyła mi swoją historię. Chciałabym jej teraz podziękować za to. o tak. Ale wtedy słyszałam. zakładano „miniaturowe pasy cnoty". umarły wszystkie plony. słońce stoi na niebie. około dwóch milionów dziewcząt rocznie może się spodziewać. zaszytego grubą czarną żyłką wędkarską.. krwotoki. łącznie z nasadą z miękkiej tkanki oraz częściowo skórą moszny". w ręce został mi strzęp pochwy. oderwana warga. Taki był zimny. co się bez przerwy leje na spieczone słońcem kamienie. Nie wiedziałam. piosenki kozich dzwonków. Ten fragment dedykuję kobietom z Bośni.

uwieść ją. szczęśliwe pochwy. Broni się już kilka tygodni naprzód. Rozluźnić. Niby dlaczego? Moja pochwa wcale nie jest taka głupia. Może nie płatkami róż. niby z troski o higienę — faszerują nas. Dlaczego nie mogą go delikatnie natłuścić? Moja pochwa na jego widok przeżywa szok. Bo niby jak to jest? Cała armia ludzi wymyśla sposoby. użyć sympatycznych różowych albo niebieskich rękawic. Przestańcie wpychać i wmawiać potrzeby higieniczne. Od razu mówi: daj mi spokój. kolejne tortury — suchy gniot pieprzonej waty. poznawać i więcej wychodzić. żeby moja muszelka pachniała jak deszcz. moja pochwa. żeby pachniała jak dezodorant łazienkowy albo ogród. Pragnie pragnąć. Wystarczająco ładnie pachnie. co sprawi przyjemność pochwom. Chce sięgać głębiej. zwiększone cierpienie i ryzyko podczas porodu. delikatnych pocałunków. Niech wymyślą coś takiego. rozwierać i rozmawiać. ciepłych płynów 1 głębokiego dotykania. Przestańcie mi cokolwiek wpychać. że nie spocznie od razu na laurach. Mówiłaby o innych pochwach. Ma pachnieć muszelką. kochanej pochwie. Kto to wymyślił? Wiecznie się tylko ślizga albo wrzyna. dlaczego wkładają ci ohydny zimny wziernik przypominający kaczy dziób? Co to ma być? Moja pochwa oburza się na te wizyty. 12 kwietnia 1996 ROZGNIEWANA POCHWA Moja pochwa pała gniewem. a nie ściśnięta. gorących. swobody. Ale spoczęła. Wkurzyła się i nie da się ruszyć! Weźmy choćby tampony — co to. wszystkiego. Nosiłaby brylanty Harry'ego Winstona na gołe ciało. żeby mogli ci tam wsadzić zimny wziernik? Nie ma mowy. kiedy zmaga się z siłą grawitacji. wściekliby się. delikatnej. Chcę czuć smak ryby. Nie wytrzymaliby widoku tylu rozkręconych. jest? Pieprzony gniot suchej waty. Pragnie dobroci. leśny. które mogą przez całe życie utrudniać chodzenie. Musisz przekonać moją pochwę. Pragnie zmiany. jakiej potrzebuje detektyw w spódnicy. pozwolić oprzeć nogi w pokrytych futrem strzemionach? Ocieplić wziernik. Rozmowy o tym całym gównie. Nie posiada się z oburzenia. deszczowy. Erotyczne body. wzbudzić jej zaufanie. Łaknie głębi. Ale oni nie. i nic więcej. Pochwa powinna być otwarta i odprężona. Dlaczego nie mogliby mnie owinąć wytwornym. miłym w dotyku fioletowym aksamitem. położyć na miękkiej bawełnianej narzucie. nie umie „rozluźnić". Pragnie krzyczeć. Do tego właśnie służy gra wstępna. Po co te odrażające papierowe fartuchy. Chce czytać. Wiecznie nam tylko wciskają jakieś gówno. zwłaszcza z seksu. Kobiety szczytowałyby bez przerwy. Pragnie czekolady. Uwielbia seks. Pragnie. Pragnie seksu. Moja pochwa się wścieka. Tylko brylanty. po co te hitlerowskie stalowe strzemiona. na przykład. Gdyby moja pochwa umiała mówić. Z pochwą należy popracować. a także przedwczesny zgon. w metrze. „New York Times". Można się wściec! „Proszę się rozluźnić. pragnie rozmowy. No i badania ginekologiczne. i już. ze wszystkiego by nas tam wykolegowali. A oni nie. kiedy się leży. Zamyka się.macicy. Zamyka się.. Sądziłam. który trzeba tam sobie wepchnąć. . Ale nie próbujcie jej upiększać. Nie wskórasz tego suchym gniotem pieprzonej waty. Moja pochwa. Najgorsza ze wszystkiego. jakby ktoś chciał szorować rybę po ugotowaniu. Pragnie. znaczne blizny. Popracować z moją pochwą. żeby zmaltretować moją muszelkę. A moja pochwa nie da się wykolegować. Wachlarz dezodorantów intymnych — zapach kwiatów. Moja pochwa nie wymaga żadnego cackania się. do diabła. Pragnie porzucić swój gniew. a kobieta czuje się jak wyrzucony kłąb papieru? Po co gumowe rękawice? Po co latarka. gdyby kobieta zaznała przyjemności. dlatego ją zamawiam. że pachnie płatkami róż. Teraz chce podróżować. jakie by jeszcze tortury zadać mojej biednej pupie.. Pochwy powinny mieć wygodę. nie szuka towarzystwa. zapoznać ją z nowym wynalazkiem. kiedy ci wmawia. pije w tyłek.. Dlatego wszelkie gorsety jej szkodzą. Kto je wymyślił? Musi być jakiś lepszy sposób. Moja pochwa pomogła mi wydać na świat olbrzymie dziecko. Pragnie orgazmu. w supermarketach. Nie wierz mu. rozmawiać. Pisałaby impresje na temat pochew.. proszę się rozluźnić". Ale oni by tego nie znieśli. Musimy się ruszać. które drapią tylko sutki i pośladki. Pragnie ciszy. Rozmowy z panią. A oni próbują nam wmówić dodatkowe wymogi higieny. zimny wziernik i erotyczna bielizna typu body. szczęśliwych pochew niedających sobie wcisnąć ciemnoty. miłe miękkie bawełniane majtki z wbudowaną specjalną podnietką. orgiastyczne. Niech wymyślą. I to jak. Wymyta do cna. przygotować. Pojebańcy. mówiłaby osobie tak jak ja. Całymi dniami obmyślają kretyńskie produkty i podłe wynalazki. powstanie przetoki. Wcale nie chcę.

ale on już jest w środku. które określa się mianem „bezdomnych". AIDS. W tym czasie poznałam tylko dwie. pędzę naprzód. Nagle zachodzi mnie od tyłu pan Alfred. co mi Edgar zrobił. potężny mężczyzna. Kuśtykam do domu. wydaje mi się znacznie mniej przejmująca od wielu opowieści zasłyszanych później. Bawię się. pcha je w świat narkotyków. miejsca obecnego pobytu. że nie mogę pozwolić. żeby nic mi już nie mogło wpaść. stanowią dla wielu pierwszy przybytek. Biedne kobiety doświadczają straszliwej przemocy seksualnej. która nie zostaje ujawniona. Nie mogę się wysiusiać. Uderzam w krzyk. Czuję. Ogarnia mnie strach. nawet w wannie. CO CHĘCIOM DOSTAŁA) [Czarnoskóra kobieta z południa Stanów Zjednoczonych] Wspomnienie: Grudzień 1956. w którym znajdują bezpieczeństwo. ale nie dotykam. przyjaciel ojca. co w końcu depcze ich godność. twardy członek. Robię z nimi różne rzeczy. Mamusia srogim. żeby łatwo je było zaszufladkować i zapomnieć. gdzie się rozerwała. W następnym monologu przytaczam słowo w słowo opowieść pewnej kobiety. Na górze odbywa się przyjęcie. jadamy. ich niesłychanemu hartowi. wie pani. Wciąż przytrafia jej się coś złego. że wszystko sobie wydrapałam. PAMIĘTNIK POCHWY (ALBO FIRLETKA. I. Zaszywają mi ją tam. W sąsiedztwie mieszka wspaniała kobieta. Poznałam ją pięć lat temu w takim schronisku. Prowadzę grupy resocjalizacyjne dla ofiar gwałtu i kazirodztwa. Bawię się sama w suterenie. Kopię. Dziesięcioletni Edgar Montane w złości wali mnie z całej siły w krok. Są wielokrotnie wykorzystywane. napaść i krew. Wszyscy piją. Moja firletką jest fatalnym miejscem. dla narkomanek i alkoholiczek. że większości z nich „dom" kojarzy się z ogromnym strachem. dźganie. napawającym dreszczem głosem każe mi się przestać drapać w firletkę. dzisiaj prowadzą razem wspaniałe życie. że wcale mnie tam nie dotknął. mam pięć lat. które nie padły ofiarą kazirodztwa ani gwałtu w dzieciństwie lub w młodości. Miłość pozwoliła im porzucić system domów pomocy społecznej. Wyobrażam sobie. zakochały się w sobie. że między nogami mam autostradę. kobietom. które nie mają domów. Jestem zdruzgotana. Mamo. żeby zalepić dziurę. korku do wanny. Na noc pod piżamę wkładam trzy pary bawełnianych majtek w serduszka. Próbuję jej tłumaczyć. stanik i majtki. Wspomnienie: Mam trzynaście lat. Strefa pecha. Zaklejam sobie firletkę plastrami. Jadę do szpitala. co mi się stało w firletkę. Ukułam zatem teorię. że teraz to już na pewno firletką mi wypadnie. Mimo to czasem mam ochotę się tam dotknąć. dlatego stamtąd uciekły. Sporo z nimi przebywam. a które cierpią i nas potrzebują. Z powodu przynależności do określonej grupy społecznej te kobiety nie mają dostępu do terapii ani do innych metod pomagających w odzyskaniu równowagi psychicznej. a mamusia przez siedem lat nie pozwala mi się widzieć z ojcem. Wspomnienie: Mam dziesięć lat. tylko ból. chociaż ten skowyt dobiega właściwie z mojej firletki. nic. przymierzam nowy komplet z białej bawełny. a kiedy jej mówię. Boję się. Jestem w domu ojca. a także. Wiecznie się na nią . żeby ktokolwiek mnie tam dotykał. Ale nie jest. Alfred jest sparaliżowany do końca życia. Marzę o zatyczce. Próbuję mu się wyrwać. aż mnie rozerwie.Od dziesięciu lat zajmuję się kobietami. których nie widzimy. nieprzyzwoitość. Wspomnienie: Mam siedem lat. morze krwi. prostytucji. w wielu wypadkach. rozlega się straszliwy huk. ochronę lub otuchę w towarzystwie innych kobiet. Przestaję się tam dotykać. krzyczy i pomstuje. krew spryskuje Alfreda i mnie. Mama pyta. byle jak najdalej stąd. ale plastry odpadają w wodzie. Chodzimy razem do kina. Wspomnienie: Mam szesnaście lat. Chciałabym móc powiedzieć. że jej historia jest wyjątkowa przez swą brutalność i skrajność. Jej bohaterka poznała w schronisku pewną kobietę. Szczerze mówiąc. podniesionym. że wleci mi tam woda i wypełni po brzegi. Dedykuję ten monolog takim kobietom. Przez ponad dziesięć lat przeprowadziłam z takimi kobietami setki wywiadów. Na szczęście ta konkretna historia znalazła inny finał. ściąga mi te nowe majtki i wpycha do firletki wielki. Raptem zjawia się mój ojciec z pistoletem w ręce. skaczę po łóżku i nadziewam się firletką na narożną kolumienkę. Wyję przenikliwie. ma dwadzieścia cztery lata. toteż schroniska. które dostałam od przyjaciółki ojca. Wspomnienie: Mam dziewięć lat. doprowadza do śmierci. on mnie przecież walnął.

że przyjmuje to imię. żebym piła wódkę. Na przykład w dzieciństwie miałam wielką kolekcję żab: żaby pluszowe. Ona zbywa to śmiechem. Następnie wypowiadałam je na głos przed resztą podekscytowanych żab. Urządziła sobie niezłe gniazdko. ale biorąc słuchawkę. porcelanowe. Można się zaprzyjaźnić. plastikowe. Nalewa sobie wódki i pyta. Moja nowa przyjaciółka kładzie mnie powoli. tak jak pierwsze ciepłe dni wiosny. Trochę się boję. Przemieniła moją nieszczęsną. Alkohol uderza mi do głowy. Wtedy ona mówi. Niektóre dopiero czekały na imiona. niepoprawne politycznie wybawienie. . że pewno moja mama nie chciałaby. że nie lubię. Poznawałam fakturę. żebym się w tym rozsmakowała. a mama pyta: „Co ci jest? Biegłaś?" „Nie — odpowiadam. bo tak się w niej zakochałam. O raju. tak świeżo pachnie. rozluźniam się. Potem robi mnie i mojej firletce wszystko to. mogąc mianować Panią jego członkinią. Po czym nadawałam imię w uroczystej zwykle ceremonii. dostałam taki oto list: Jako honorowa przewodnicząca Stowarzyszenia Sromu byłabym wielce zaszczycona. żebym całowała się z kobietami. Każe mi się bawić sobą na jej oczach i pokazuje. żeby rozsmakowały się w tym nasze języki. że ta kobieta przyniosła mi zaskakujące. Pyta. poczucie humoru. czego się napiję. żebym się odprężyła. neonowe. a potem wkłada mi język do buzi. Pyta. że już wie. nastrojowe światła. i od samego ocierania się ciał dostaję orgazmu. gdy wtem dzwoni telefon. Wtórował mi chór żab. Najpierw szeptałam to upragnione imię do ucha. tak ładnie. a także umiejętności propagowania go w jak najszerszym gronie osób. wesołe żabki na baterię. to można oswoić. można też poznać. Jest w tym bardzo dokładna. próbuję przybrać normalny ton. ale nie mogę się doczekać. Nad łóżkiem wisi zdjęcie nagiej Murzynki z wielką fryzurą afro. Rano martwię się. że lesby muszą być ohydne. zapach. — Najukochańszy Żabcio Gapcio. Odpowiadam. Jeżeli coś można nazwać. Musiałam mieć pewność. nosiłam w kieszeni kurtki. trzymałam w spoconych rękach. sponiewieraną firletkę i wyniosła ją do nieba. kształt. Potem przebiera się w czekoladową atłasową halkę. Jeżeli można nazwać. Odpowiadam. „Twoja pochwa — mówi — nietknięta przez mężczyznę. Ciężko dyszę. jak nie mamusia? Jestem pewna. Każda miała swoje imię. Wtedy mama prosi piękną sekretarkę o przypilnowanie. ubierałam w obrzędowy strój. że pewno też nie chciałaby. na co piękna dama przyrządza mi drinka. ozdabiałam cekinami lub złotymi gwiazdkami. Ależ jest piękna. że stałam się lesbiją. jestem gotowa. czy mogę zostać u niej na noc. nachyla się i całuje mnie delikatnie w usta. że taka piękna. Wszystko w stylu lat sześćdziesiątych. Wtedy intonowałyśmy pieśń. Następnie ta olśniewająca kobieta uczy mnie wszystkiego. Odchodzę dosłownie od zmysłów. a mama nie posiada się z radości. Przed nazwaniem musiałam każdą dobrze poznać. Pyta moją mamusię. co dotąd uważałam za nieprzyzwoite. to nie będę zdana na mężczyzn. A ona na to: „Ty też". nieoczekiwane. Mówię jej: „Ślicznie pani wygląda". czy lubię się całować z chłopcami. Od razu postanawiam. a potem znów mnie całuje i prosi. — Gimnastykowałam się". Na co mówię. drugą atłasową halkę. zwłaszcza kobiet. Mówi. kiedy Harriet Lerner stworzyła dwadzieścia lat temu nasz klub. członkostwo zależało od rozumienia i właściwego używania słowa „srom". Otoczoną asystą innych żab. co się wiąże z firletką. żebym nie bawiła się z chłopcami. puchate poduchy. a ona mówi. oby zawsze taka pozostała". Zawsze sądziłam. A wtedy ona wkłada mi. zazwyczaj powtarzałyśmy w kółko to imię. że coś mi pokaże. że przecież mam tylko stanik i majtki z białej bawełny. czy chciałabym wstąpić do niej do domu.gapię. delikatnie na łóżku. na co moja dama zapewnia ją: „Niech mi pani wierzy. koraliki. bardzo powoli. W kolorze lawendy. Któż by inny. Pewnego dnia zaprasza mnie do swojego samochodu. rozmiar. Kiedy wystawiałam Monologi w Nowym Jorku. stawiałam przed żabią kaplicą i nadawałam imię. że kiedy dorosnę. wytworna kobieta się mną zainteresowała. Sadzałam ją na łóżku. Jane Hirschman STOWARZYSZENIE SROMU Zawsze miałam obsesję na punkcie nazywania rzeczy. tu nie ma żadnych chłopców". Proszę o to samo. że jeśli zadbam o własną przyjemność. Łączę serdeczne pozdrowienia. ale widzę ją wtedy ostatni raz. Sporo później uświadomiłam sobie. Aczkolwiek. Ma wspaniałe mieszkanie. [szeptem] — Jesteś moim Najukochańszym Żabciem Gapciem. też zostanę sekretarką tak jak ona. roznamiętniam. zawsze mnie przyłapie. O rajuśku. jak mogę sprawiać sobie na różne sposoby przyjemność. przyglądałam jej się w świetle dnia. Cała się rozpalam.

Najukochańszy Żabcio Gapcio. Shorty — stały jak na zbiórce i z całą pewnością słuchały. Pewnego wieczoru zebrało nam się na amory. FAKT W niektórych krajach afrykańskich dyskretnie wycofują się z tradycji okaleczania narządów płciowych. Śpiewom towarzyszył taniec. to ja.Sromie. Ramiona nazwałam Shorty — bo takie silne i bojowe. Na przykład w Gwinei Aja Tounkara Diallo Fatimata. że coś się odmyka. Srom. że Pisia nie pasuje. Dobrą chwilę zastanawiałam się. Ani nie pisnęła. Ubraliśmy ją w błyskotki i seksowne ciuszki. Nie odpowiada na moje wezwania. ale ponieważ jest zgodny z natury. która całymi dniami przesiadywała w nowej grupie kobiet. — Wszystko. Okazało się znacznie trudniejsze od nazwania rąk. Ale miała tak sugestywny głos. — O czym ty mówisz. które niełatwo mi było sprecyzować. żebym umyła sobie „pisie". — Chciałaś powiedzieć „srom"? — Srom — potwierdziłam. — Sromie. moja ty maleńka Pisiu. Wydawały mi się takie praktyczne i zaradne jak Gladys. a zatem nieoswojona. lecz posuwiste susy. Na przykład latarkę ochrzciłam Ben. Pozostała nienazwana. Gladys. Nie rób mi tego. że moja Pisia trochę się wstydzi. — Ani mru-mru. trudno się więc dziwić rozwojowi wypadków.[przechodzi w śpiew] — Najukochańszy Żabcio Gapcio. Ustawiałam żabki w jednym szeregu i tańczyłam między nimi. Wszystko byłoby dobrze. na pewno odsłoni mu swoje tajemnice. krzesłom i schodom. Konakri. ale nie kojarzyło się ze szczeliną ani wargą.Betty. jesteś tam? — Poczuliśmy ciepło i z całą pewnością coś drgnęło. — Czy Pisia tam jest? Czy jest gotowa? Mnie się to imię nigdy nie podobało. skacząc jak żaba i kumkając. Lecz nazwanie „rzeczy samej" nie poszło tak łatwo. została moją Pisią. ostro atakowana przez zachodnich działaczy praw człowieka. która nie niosła rechotu. że mi ta nazwa przypadła do gustu. kto lub co się pod tym imieniem kryje. Nigdy nie zgłębiłam. sromie — żeby przekonać się. — A właściwie. o co jej chodzi. Pewnego wieczoru. ani nie drgnęła. owa nazwa przetrwała aż do dorosłości. wiele miesięcy. Sara Stanley. Pisia się do mnie nie odzywa. Pisia nie pasowała. zależnie od jej wielkości. Tak. czy słyszy. Pierwszej nocy w łóżku powiedziałam mężczyźnie. Zaczęłam nadawać nazwy dywanom. Niestety. ale ma ochotę. niepoznana. ustawiliśmy przed świątynią ciała. Głucho i martwo. główna „rzeżączka" stolicy. Z początku szeptaliśmy cicho: . imieniem mojego wychowawcy z przedszkola. — Pisiunia. Wpadłam w czarną rozpacz. W tamtym okresie przychodziła do nas opiekunka. — Ale ona nie zareagowała. lecz pocałunki.Sromie. — Pisiu. Piersi nazwałam Betty. Nic. że od razu chciało mi się siusiu. Srom. Ręce nazwałam Gladys. Bo pulsowało tam życie. i odtańczyliśmy taniec sromu. Czułam. a wszystkie inne części ciała . ale nie były też brzydkie. Żadnej Pisi tam nie widziałam. W końcu nadałam nazwy wszystkim częściom swojego ciała. przypomniała mi. — Kto to jest Pisia? — No. zawsze ze świeżo ochrzczoną żabką w ręce albo na ręku. że nazwa mi się utrwaliła. ale wkrótce zapragnęłam nazywać tak wszystko. zwierzyłam się swojej koleżance Teresie. za którego później wyszłam za mąż. sromie. . kiedy się kąpałam. który zawsze wchodził mi w paradę. który nie przyniósł żabich skoków. nie bez oporów. wiele tygodni. Jeśli więc okaże jej trochę cierpliwości. Od początku wiedziałam. co to jest? — Cały pakiet — odparła. Mąż zawołał ją: — Chodź do mnie. moja Pisia — odparłam. twój największy wielbiciel. podchwycił nazwę i później sam jej używał. drzwiom. kilka lat temu . Chyba się nieco wystraszył. zapaliliśmy świece. Nie mogę powiedzieć. Zupełnie jakby się zapadła pod ziemię. Nie zasługiwały na imię Weronika. no chodź. sromie. No więc sama ją zawołałam: — Pisiu. Mówiła tak piskliwie. Uroczystość była wyczerpująca. dziewczyno? — spytała nagle głosem znacznie głębszym od mojego. to ty? I odśpiewaliśmy pieśń sromu. lecz nieodzowna. Wreszcie. Tego wieczoru ochrzciliśmy ją — mój chutliwy mąż i ja. — Pisiu! Przez wiele dni nie ożywała. Pożaliłam jej się: — Wiesz. co tam masz. Tak jak tamte żaby. gdybym ograniczyła się do żab.

Seks. Herbata o zapachu kiwi i truskawek. Jak niewielu ludziom zwierzają się ze swojego cierpienia i zagubienia. że sporządzę mapę odwiedzonych przeze mnie miast przychylnych pochwie. Raport Ośrodka Prawa i Strategii Prokreacji Jak pachnie moja pochwa? Jak Ziemia. Soczyste mięso i piżmo. Od lat jeżdżę z tą sztuką po Ameryce. Odwiedziłam go już trzy razy. tuż po przyjeździe do Ameryki. kiedy nie znała jeszcze angielskiego. Słodki imbir. żeby mi opowiedzieć swoje historie. Zawsze uświadamia mi to. leśne ostępy. no więc chodziły. Piżmo. Ja. „Tylko ściskałam im łechtaczki. podczas zabawy z przyjaciółką upadła na hydrant przeciwpożarowy i rozcięła sobie pochwę. Mokre śmieci. Niebo. żeby opowiedziały swoje historie. Ich liczba rośnie. zgłosić propozycje. na przykład Oklahoma City. Wciąż zapowiadam. a ostatnio również po świecie. Brzoskwinie. Dojrzały owoc. Bóg. Wiele mnie zaskoczyło. Głębia. Ocet i woda. Woda. Południowy Pacyfik. przedstawić reakcje. Pittsburgh też mnie zaskoczył. — A potem bandażowałam ciasno. Ananas. Wszędzie po spektaklu przychodzą do mnie kobiety. Mam okazję nasłuchać się niesamowitych opowieści. To zależy. żeby zaczęły krzyczeć — oznajmiła. Zawartość kielicha. Ser. jak gdyby je tam bolało". Róże. Puszcza. jakie kobiety są samotne i jak często przytłoczone tą samotnością. Lekki słodki trunek. Nie pachnie. Uwielbiają tam pochwy. podzieliły się z innymi. Paloma Picasso. bo od tego dialogu zależy los wszystkich kobiet. Przytoczonych zwyczajnie.oświadczyła. że nigdy nie wykonała cięcia. Ocean. Mokry mech. Ile hańby spowija ich udrękę i jakie to ważne. Początek. Cynamon i goździki. Ryba. Pyszny łakoć. Coś między rybą a bzem. To moja ulubiona część podróżowania z tym utworem. Właśnie po spektaklu w Nowym Jorku wysłuchałam opowieści młodej Wietnamki. jak się dowiedziałam. jak niezwykłe i głębokie jest życie kobiet. Ponieważ . A zarazem. która w wieku pięciu lat. Pot. Wonny piżmowo-jaśminowy las. Gąbka. Kobiety oszalały tam na punkcie pochew. beznamiętnie. Nowy poranek.

do perfekcji.Jak twoja pochwa pachnie? . ancymonek. schowała zakrwawione majtki pod łóżkiem. Odniosłam się do niego w swoim spektaklu nieco krytycznie. Pewnego razu w Pittsburghu pewna rozemocjonowana kobieta zaczepiła mnie. Powiedziała. Nie potrafię o nich myśleć rozłącznie. cudo.. na przykład „papuga" i „wakacje".nie umiała powiedzieć. co się naprawdę stało. a lekarz potwierdził. W jego oczach stała się kobietą wykorzystaną. KTÓRA UWIELBIAŁA SPRAWIAĆ ROZKOSZ POCHWOM Uwielbiam pochwy. Ojciec się załamał. Przeciwnie.. przyjemnie.Dlaczego twoja pochwa jest wyjątkowa? — Bo tam głęboko wiem. izolatka. po czym miękkie p. przywołana cipcip. Cipa". Po świecie chodzi tyle niezaspokojonych kobiet. że nie rozumiem tego słowa. górne C. która podeszła do mnie po spektaklu ze swoją macochą. dolne Ce. prawda.. nie mogła wyjaśnić rodzicom. Wszystko zależy od faktury. Zawieziono ją do szpitala..Gdyby mogła mówić. żeby mi opowiedzieć. a zorientowała się dopiero w wieku czternastu lat. Dziewczynka nie znała słowa „hydrant".. Podczas tej rozmowy wspomniała również o słowie „cipa". że coś tu nie gra. Doszłam do sporej wprawy. a kiedy skończyła. cacko. ciepłe p. cena. cip-cip. Albo opowieść niezwykłej młodej kobiety z Oklahomy. Z początku traktowałam to jak misję. początek. i-i-i. powiedz: „Cipa. . a kiedy dwa dni później przyprowadziła do mnie ojca. że jest inaczej zbudowana. że ojciec odwraca od niej wzrok. że zrobiliśmy ją na zamówienie specjalnie dla niego". żebym je podniecała.. dalej p. okazało się. Jeszcze raz.Jak płatki śniegu. i wreszcie a. Rodzice oskarżyli brata jej przyjaciółki o gwałt.. przyjemnie.. a zatem roziskrzone i.C. skończoną. — Korpus Konsularny. z tak zmysłową przejrzystością i zagłębiając się w takie szczegóły. że kiedy skończyła. ODZYSKAŁAM CIPĘ Nazywam ją cipą. mówiąc. Ce. ich miłość chwyciła mnie za serce. cymes. bo z nim czuła się lepiej niż z matką. arena. absolutne.. grzeszny prąd. żebym doprowadzała je do orgazmu.. A kiedy poznasz męża. otwarte. Dziewczyna wydawała mi się szczęśliwa i odprężona. gdzie grupa mężczyzn obstąpiła łóżko i oglądała jej otwartą. intryga. Porównywały swoje narządy płciowe i wtedy zrozumiała. co by nosiła? . co się stało. dźwięczne a. który znalazłam. dziewczynka zorientowała się. Bawiła się z koleżanką. dopiero potem rozkręciłam się na dobre. co by powiedziała? — Wszystkie słowa na „p" i na „w". Zupełnie jak gdybym . akcja. akceptacja. można by rzec. To słowo naprawdę mi się podoba. Jej żarliwość tak mnie ujęła. Najpierw pracowałam jako prawniczka. l rzeczywiście załatwili jej nową cipkę. jak ciało... Odzyskałam „cipę". czyli razem cip. żebym nad nimi dominowała. Ce. pe [twarde...Czerwone adidasy i czapkę z daszkiem tył na przód. że prowadzi masaż terapeutyczny i że musi porozmawiać ze mną o fakturze pochwy. izba. że zadzwoniłam do niej zaraz po powrocie do Nowego Jorku. dalej i. razem ci.. Później. która uznała. Znalazła je tam mama. Cela. że mądra z niej dziewczynka. obnażoną pochwę.. wybuchowe. że się nawróciłam. Zaczęłam na tym zarabiać. Tłumaczyła mi godzinę. impuls. l napisałam dla niej ten tekst. dwuwargowe]. Nie od razu wstąpiłam na tę drogę. Wszystko będzie dobrze.. altana.. Uczyniłam z tego sztukę. aleja. kochanie. a ona stwierdziła... aromat. cipa". to się dowie. Uwielbiam kobiety. że chciałaby jak najpilniej porozmawiać. ale pod czterdziestkę dostałam bzika na punkcie uszczęśliwiania kobiet.. że córkę zgwałcono. Poszła do ginekologa z ojcem..Gdyby twoja pochwa się ubierała. apetyt. musiałam się położyć. . zawsze z namaszczeniem.. C. l nigdy więcej na nią nie spojrzał. powiedz. Proszę się wsłuchać. p. aksamit. p jak rozedrgany. ale tłumił łzy i smutek. już brzmi swojsko. C. że urodziła się bez pochwy.. „Cipa". Kobiety płacą mi za to. żeby nie pogrążać córki.. W drodze do domu. przytulisko. w drodze do domu. Mówiła jeszcze pół godziny o słowie „cipa". którym nie jest dane zaznać radości seksu.. że istotnie nie ma pochwy ani macicy. „Cipa".. powtórz: „Cipa. .. chcąc ją podnieść na duchu.. C. Albo brylancik. — Co ci twoja pochwa przypomina? — Śliczną ciemną brzoskwinię.. A ja najwyraźniej ją pominęłam. mój skarb.. Zaoferowała pomoc w jego wskrzeszeniu. SPYTAŁAM SZEŚCIOLETNIĄ DZIEWCZYNKĘ .. powiedział: „Nie martw się.. zawsze głębia. KOBIETA. Załatwię ci najlepszą cipkę ręcznie robioną w całej Ameryce..

bardziej z dominacji: „Zabiorę cię dokądś. bardziej banalnym pojękiwaniom. bezceremonialnie. kiedy odkryłam kobiety. W swojej kamienicy dorobiłam się określonej reputacji. A w prawie gospodarczym nie było rekwizytów ani strojów. Czasem korzystałam z siły. prawie bez emocji. Brakowało mi w nim rekwizytów i podniet. Znalazłam się na skraju rozpaczy. rockowy). niekiedy zmuszałam kobietę. W każdym razie nie takie. uwolniłam jej zew. Istnieje jęk wstępny (zalążek dźwięku). No i pewnego razu. Od tej pory zachowywałam się grzecznie i cicho. zawsze się zaśmiewałam. chociaż w nowej profesji też je czasem wkładam i wywołują zamierzony efekt. Jęczałam i siusiałam. dokładnego położenia bądź siedziby jęków przypominało zabieg chirurgiczny albo subtelną gałąź wiedzy. jęk z dobrej rodziny (bezdźwięczny). Wpadłam w obsesję. jęk a la Grace Slick (mocny. Tak właśnie to określałam. Tak się zaczęła moja pasja. Czasem korzystałam z rekwizytów. Czasem musiałam zakradać się potajemnie. Nie było sterczących sutków. ale nic się nie martw. nigdy z siły porażającej. bardziej przenikliwy jęk. Ustalanie tempa. niesamowite. a kiedy wreszcie zajechaliśmy na brudną stację benzynową i mogłam się załatwić. aż się otworzy. Znalazłam klucz. Przez moje głośne jęki nie mogli się skupić. bo ściany są za cienkie. ze zwłoki. Jęki nie brały się z prawdziwego seksu. jęk szczytu górskiego (jodłowanie). sznura. wpędziły w nałóg uszczęśliwiania kobiet. jęk pochwy (głęboki. jęk mocy. O. na różnych wysokościach. przywdziewałam ekstrawaganckie stroje. Prawo podatkowe wydało mi się z gruntu nudne i pozbawione sensu. Tak zostałam „jęczyduszą". w kuchni. aż wydała ostateczny jęk. że kobiety wydają takie rozdzierające. Bo krył się w tym fałsz. Kiedy w dzieciństwie oglądałam w filmach kobiety. Wpadałam w dziwną histerię. Kochałam się z „jęczyduszami". podlane balsamicznym winnym octem. choć nigdy z przemocy. Ściśle rzecz biorąc. że jęk bierze się z opóźniania zaspokojenia. a także combo połączony jęk łechtaczki i pochwy.pejczów. wszystko podane na talerzu. Marzyłam o tym. te jęki stanowią właśnie ów język. które nas zaskakują. czasem nader ekspresyjnie. to jęki właśnie mnie tak znęciły. Odnajdywałam jęk. kwilenie . A zaraz potem wszystko inne. panować nad nimi jak dyrygent albo dyrektor orkiestry. kajdanków. dopuściłam pochwę do głosu. jęk elegancki (wyrafinowany. Szczerze mówiąc. Tracili koncentrację. o jakich mówię. Ćwiczyłam przed lustrem. kiedy odgrywałam potem taśmę. lecz jedynie z chęci zabawy w seks. gardłowy). Ale zawsze. Wtedy zaczęły się bóle głowy i zaburzenia związane ze stresem. że jęczę na stacji Texaco gdzieś w środku Luizjany. bardzo zachciało mi się siusiu. jeszcze kiedy jadłyśmy sałatkę albo kurczaka. Zaczęło mi to doskwierać. poczułam ogromne podniecenie. tajemniczej gry wstępnej. Musiałam wytrzymać prawie godzinę. palcami. zanim do czegokolwiek doszło. pojękiwałam w różnych tonacjach. że większość kobiet uwielbia moje jęki. jęk „cała naprzód" (głębszy. Spostrzegłam. które się kochają i wydają przy tym dziwne. zdumiewał je ich własny jęk. żeby też tak jęczeć. wargowy). aż jęknęłam. a kiedy odkryłam w nich to szczególne miejsce. Nie było wilgotności. Większość mężczyzn doprowadzało to do szału. Czekałam cierpliwie. Chodzi o skojarzenia. z magnetofonem. że jestem zbyt rozbuchana. Nie mogłam się kochać w obcych domach. posługujących się własnym językiem. I wtedy zrozumiałam. Nie było mrocznej. Kochałam się z milczącymi kobietami. Czasem znajdowałam to coś nad dżinsami kobiety. Korzystałam też z rekwizytów . Czasem wszystko przebiegało banalnie. a poza tym obrzydły mi granatowe kostiumiki. skóry. wyrazisty). jęk dochodzenia (dźwięk krążący).znalazła swoje powołanie. Nauczyłam się dusić jęk w sobie. Kiedy dręczyłam kobiety jako domina. Nie mogłam uwierzyć. po prostu napawało przerażeniem. Jechałam wtedy samochodem. koronki. pełen śmiechu). Nie mogłam uwierzyć. tajemnych czeluści ciała. Istnieje jęk łechtaczki (cichy. nieokiełznane dźwięki. Napierałam tak długo. W prawie podatkowym trudno o coś podobnego. orgiastyczne jęki. Zrozumiałam. jedwabie. nie. sztucznych penisów. Dzisiaj wiem. niektórzy nazywali mnie wariatką. a one znajdowały w sobie głębszy. bez ceremonii. Nie było cudownych warg. w windzie spoglądano na mnie z pogardą. że w nich tkwił klucz. że ich jęki ogromnie mnie podniecają i że sama uwielbiam doprowadzać je do jęku. Nie dawałam się zwieść cichym. Pragnęłam doprowadzać kobiety do jęku. Jęczałam tylko w poduszkę. rozbrajać cichaczem systemy alarmowe i dopiero wdzierać się do środka. Mężczyźni uważali. wstrzymywać go jak kichanie. a co ważniejsze. żeby w mojej obecności odnalazła własny jęk. dziką pieśń. czasem bardziej wstrzemięźliwie. kiedy miałam dziesięć lat. bo dobywają się z ukrytych. leż tylko i rozkoszuj się jazdą". jęk quasi-religijny (muzułmańskie zawodzenie). że najlepsze są te jęki. a nade wszystko jęków. brzmiało mi to fałszywie. uwielbiałam rekwizyty.

Zsuwam się mokrością po jej nodze. co jest stosowne.wyjaśniła — że kocham się z kobietą. rozumieć. .Dotykam językiem jej łechtaczki. nie wspominając o nich w akcji. nasz punkt. żeby nikt nie mógł ich pustoszyć w ciemnościach bez poważnych konsekwencji. różny od myślenia hetero-seksualnego. strach. co to słowo znaczy. nazbyt szczera. dwa do mnie. bez różnicy. ona wsuwa mi palce do buzi. kostkami rąk. W środku mam cztery palce. Moje obawy budzi kwestia podniecenia. wygłodniały). że tracę rozeznanie. nasz motor. jej pochwa ssie mi palce. I ja jestem w sobie. . dotykać. kiedy łechtaczka nabrzmiewa. że słucham jej z zakłopotaniem. do pochwy. wyciągać je na światło dzienne. dudniący). jęk orgazmu od wypieszczonego dużego palca nogi i wreszcie jęk zaskakującego potrójnego orgazmu. bojowy jęk biseksualny (głęboki. Czy dlatego mówię o pochwach. żeby ten nasz splot. — Bez tego nie ma mowy o miłości lesbijskiej. zdruzgotany. głośno o nich mówić. nie w porządku. w niewiedzy i w braku zaspokojenia. Jeszcze nie udało mi się tego uchwycić. . żywa. — Wejdź. Zaspokajać siebie. żeby dać jej znak. bólu.Musisz mówić o wchodzeniu do pochwy -powiedziała. agresywny. odpowiedzialna. . . mówić o ich głodzie. Kiedy to mówię. obie ociekają. nasz sen przestał być tak odległy. czy chciałam mówić o seksie. jęk diwy operowej (sopranowy). żeby ten tekst nie okazał się nadużyciem. niewidzialny lub zawstydzony. Kto miałby decydować. inne wejścia. czuję się niegrzeczna. Ocieram się swoją mokrością o jej kolano. Składa się na nie wiele powodów: podniecenie. Stwierdziła. a potem wpycham trzy palce naraz. Dotykam językiem jej łechtaczki. okaleczony. Wchodzę ustami w jej pochwę. z którą przeprowadziłam ów wywiad. że nie ma z nią nic wspólnego. Lubię wchodzić tam wolno. Mogę poczuć własną mokrość. z jaką mówię to wszystko Państwu. Musisz mówić o wchodzeniu do pochwy — dodała. wszystko odbywa się jednocześnie. Na przykład nie dlatego zaczęłam pożądać kobiet. ale nie widziała w nim siebie. Widzimy. Ona jest we mnie. otępiały. poznawać. Swoją drogą. językiem. trzymam palce w jej buzi i palce w pochwie. Nawet jęki uprzedmiotawiają niejako pochwę. że żywiłam niechęć do mężczyzn. Uświadamiam sobie. Uznała. martwię się. — / wtedy dochodzę do swojej mokrości — mówi. — Lubię się bawić brzegiem pochwy — wyznała.niemowlęcia (gugi-gugi-gugi-gu). dwa należą do niej. Są też inne otwory. Bawimy się z nimi i je drażnimy. Wyciągam jej rękę ze swojej cipy.Ona może we mnie wejść. Wyobraź sobie . wolniutko. Kiedy mam wolną rękę. Tyle się od niej uczę. Lesbijki widzą pochwę zupełnie inaczej. niepohamowany. . lesbijki — powiedziała — znamy się na pochwach. daję sobie włożyć palce. samotności i humorze. Pieścimy je i liżemy. Mężczyźni w ogóle nie występowali w tym równaniu. Obie ssą. przeczytałam go kobiecie. swojej publiczności. chociażby usta. wreszcie wtulam twarz między jej uda. Uwielbiać kobiety. bo odcinają ją od reszty. jęk karabinu maszynowego. Wypieram nim swoje palce. zagrożona. Uświadamiam sobie. żeby pobudzać ludzi? Ale czy coś w tym złego? My. jak nas zaspokajać. Czy mówienie o pochwach niweczy tajemnicę. Ale w końcu jak tu mówić o pochwach. Pieprzę się razem z nią. Już nawet nie wiem. jęk południowy (akcent z południa Stanów). jej buzia ssie mi palce. Wypieram nim swoje palce. przenikać nasze pochwy. że nadal je uprzedmiotawiam. Wchodzę ustami w jej pochwę. O niej. czy to po prostu kolejny mit. uwielbiać nasze pochwy.Palcami. — Proszę bardzo — mówię. że mimo wszystko unikam mówienia o pochwach. No więc przeprowadziłam z nią kolejny wywiad. jedne i drugie pracują. jęk suki (odgłos dyszenia). Wcale nie jestem pewna. żarliwa. palcami nóg. uczyć partnerki. udręczony jęk zeń (zakręcony. który więzi pochwy w mroku. nazbyt dosadna. od reszty kobiety. Kiedy skończyłam pisać ten kawałek. jej miłość i brak zażenowania w porównaniu z moim dystansem i tremą. bardzo jej się podobał. o sobie. kim jesteśmy i czego nam trzeba.Jako lesbijka — powiedziała — muszę ci wyjaśnić punkt widzenia lesbijek. Widzimy też własną.

er. . a mimo to z ulicy szturmowały setki ludzi. Dzień „W" 1998 przyniósł benefis. Kathy uznała. po narodzinach mojej wnuczki Colette. niewiele młodszego ode mnie. Serce jest zdolne do poświęceń. Wszyscy chcieli uczestniczyć w tym przełomowym wydarzeniu. Pochwa również. aby położyć kres przemocy wobec kobiet. po czym macała i grzebała gumową rękawicą. Pochwa również. otaczam ją głęboką czcią. Byliśmy tam wszyscy: jej matka. ar? . żeby nas wpuścić.Ale co ma jedno do drugiego? Blisko dwadzieścia jeden lat temu adoptowałam syna Dylana. usiłując się dostać do środka. Siedziałam właśnie w kasie i usłyszałam. która wsadziła jej do pochwy całą rękę. Serce umie przebaczać i naprawiać. Mimo wszystkich moich dociekań aż do tamtej chwili nie rozumiałam chyba pochwy. To on znalazł mnie.Wygłaszałam ten monodram przeszło dwa lata. Stanowił pierwsze z cyklu podobnych wydarzeń mających na celu zbiórkę funduszy oraz poszerzanie świadomości społecznej. kiedy otworzyła się jej pochwa. zaproszona za namową Kathy Najimy. Chociaż kiedy wyznałam to niedawno pewnemu dziennikarzowi. które na zawsze odmieniło sens walentynek. Naszą pierwszą akcją był Dzień „W" 1998. na sali. nie przerywając swobodnej rozmowy z nami. jej mąż i ja. I nie myliła się. na sali. ar. a ręce zaczęły bić naelektryzowane powietrze. Może cierpieć. jak gdyby odkręcała zapieczony kran. że niektóre z założeń Feminist. Przedtem napawała mnie grozą. Może zmieniać kształt. kiedy na spotkaniu rady zjawiła się Eve Ensler. czy ar. Zdumiało mnie to pominięcie. jak pyta Eve o niuanse wymowy któregoś słowa w recytowanym przez nią monologu. kiedy skurcze kazały jej chodzić na czworakach. BYŁAM TAM. Poprosili. na którym w nowojorskim Hammerstein Ballroom Theatre wystawiono z udziałem gwiazd sztukę Eve Monologi waginy. W zeszłym roku on i jego żona Shiva doczekali się dziecka. żeby nas wypuścić.com. Wszystkie bilety sprzedano. Byłam tam. W moim odczuciu ton nadała Glenn Close podczas prób w przeddzień spektaklu.Czy mam wymawiać er. a teraz. na sali. Pamiętam. a także pielęgniarka Ukrainka. że nie zawiera żadnych tekstów o porodzie.com pokrywają się z kampanią Eve. V-Day College Initiatwe Nie szukałam Dnia „W". Komitet Dobroczynny Dnia „W" został utworzony z zaproszonych przez nas kobiet oraz następnych. Jeszcze na tym spotkaniu zrodził się pomysł Dnia „W". Pochwa również. żebym uczestniczyła przy jego narodzinach. dla nas się otwierać. NA SALI Dla Shivy Byłam tam. Ponad rok zasiadałam w zarządzie grupy prowadzącej stronę internetową Feminist. za nas umierać i krwawić. i byłam wiele godzin później. gdy raptem z gardła wydarł się dziki krzyk. krwawić. który zapoczątkował potężny ruch. Może rozszerzać się. Byłam tam. DZIEŃ W HISTORIA RUCHU DZIEŃ „W" ORAZ INICJATYWY AKADEMICKIEJ prezes Karen Obel. er. kiedy nagle uzmysłowiłam sobie. cudowny świat. spytał: . zaproszonych z kolei przez nie. wydając nas na ten trudny. dziwne jęki wylewały się porami.

aż obrazy i słowa na monitorze komputera zaczęły mi się zamazywać. następnie sekretarzem komitetu. żeby zmienić świat. wreszcie przyjął nieco ocenzurowaną wersję. opowiadające o przemocy we własnym życiu. gdzie miałam nadzieję. silne. milkli. że pokieruję tym przedsięwzięciem. Takie pytanie. Rozpoczęłam od przeglądu wyższych uczelni Stanów Zjednoczonych w Internecie. Zgłosiłam się. Po raz pierwszy od roku usłyszałam poznane wcześniej kobiety. stałam się jej producentką koordynacyjną. a zanim doszło do premiery. płakali. Po spektaklu Eve wyszła na scenę i poprosiła. a w końcu zrecenzował nasz spektakl jako „najmodniejszą imprezę w mieście". co można by następnym razem ulepszyć. zapobiec ich druzgoczącym skutkom. Przez wiele tygodni dzień w dzień godzinami słałam listy na wydziały studiów kobiecych.przedstawienie odniosło ogromny sukces kasowy oraz krytyczny. jak zostanie przyjęta ani co może w rzeczywistości osiągnąć. że ktoś przeczyta mój list i odpowie — do wszystkich szkół wyższych z różnych wykazów. do profesorów. twórcze i samodzielne. że na prośbę o reakcję natychmiast nastąpił chóralny odzew. czasem podejrzliwe. chociaż nie wiedziałam. Wpadłyśmy na pomysł zorganizowania Inicjatywy Akademickiej. pisałam listy oraz inne dokumenty.— dopytywała. matki i działaczki na sali śmiali się i wzdychali na przemian. Sukces pierwszego Dnia „W" kosztował Komitet Dobroczynny mnóstwo ciężkiej pracy i poświęcenia. Po raz pierwszy od roku nic nas nie nagliło. studenci i przedsiębiorcy. obok swojej mamy. Mężczyźni i kobiety. że zrobię wszystko. przez trzy do dziesięciu godzin w domu odpowiadałam na e-maile. wręcz śmieszne. który z początku nie chciał zamieścić płatnego ogłoszenia naszego spektaklu. że przez rok niekończących się spotkań ani razu nie zboczyły z wytyczonego szlaku. dlaczego tak się poświęcam organizacji na rzecz zaprzestania przemocy wobec kobiet. wydziały teatralne. jak i . wprawiła widownię w stan takiej euforii. Zwiększały się oczekiwania wobec nas. Publiczność też to chwyciła. że wiele osób. „New York Times". Kiedy jednak usłyszałam. klaskali. żeby zwrócić uwagę na siebie. Ponieważ pierwszy krok do likwidacji problemu społecznego polega na uświadomieniu ludziom jego istnienia. Mimo oporu potencjalnych sponsorów i reklamodawców wobec naszej kampanii — nie wiadomo dlaczego wiele osób ma kłopoty ze słowem „wagina" . żeby się nacieszyć sukcesem owego wieczoru i omówić. opowiedziały o przemocy tak straszliwej. że nie uwierzyłabym. Bez przerwy byłam zmęczona. Na początku byłam tylko „szeregową" wolontariuszką. co w mojej mocy. Zrozumiałam. Wyszłam z tego spotkania wprost odurzona. jak Glenn przygotowuje się do roli. ale znów zrozumiałam sens Dnia „W". gdybym nie usłyszała na własne uszy. niezależnie od wielkiej wagi owej sprawy. a wraz z nimi rosła drastycznie nasza odpowiedzialność. które znam albo poznam. ponieważ hasło wydało się redakcji zbyt dosadne. Dawały mi siłę i wielkie poczucie sensu. zajmowałam się organizacją widowni i zaproszeń oraz wieloma innymi sprawami. Kiedy Glenn Close osiągnęła klimaks w monologu Odzyskałam cipę. sercami. akademii medycznych. Na szczęście sama nigdy nie doświadczyłam przemocy. a dochód z imprez przeznaczyć na działalność miejscowych organizacji zwalczających przemoc wobec kobiet. wyrwane z kontekstu. przeżyło koszmary podobne do opowiedzianych tamtego wieczoru. Wstała moja mama. zarówno wrogie. W dniu benefisu zasiadłam na widowni w gronie przyjaciół i rodziny. Kiedy wreszcie przemówiły. Komitet Dobroczynny Dnia „W" obrał na rok 1999 za cel upowszechnienie owego przesłania w naszych miejscach zamieszkania. które. Osłupiałam. umysłami. organizacji studenckich. Wstałam ja. przyjmując kolejne występy z otwartymi ramionami. przekraczającej cały etat. Po kilku tygodniach Komitet Dobroczynny Dnia „W" zebrał się. pojęłam. Mimo to przez wiele miesięcy przed premierą codziennie po powrocie z pracy. dobrze znałam. Uznałam. ale trzymały mnie przy życiu olbrzymia radość i natchnienie. Wiązałam wielkie nadzieje z naszą inicjatywą. jak mi się zdawało. czego się spodziewać. kół teatralnych — wszędzie. Wstała prawie cała sala. Tak bezinteresownie angażowały się w przygotowanie imprezy. jak bardzo uczestniczki Dnia „W" 1998 się angażują i jak dogłębnie rozumieją wagę przesłania samej sztuki oraz całej imprezy. żeby osoby będące ofiarami przemocy lub znające takie kobiety wstały. można by rzec. usunąć z niego powody i źródła przemocy wobec kobiet. może się komuś wydać prozaiczne. I wtedy dotarł do mnie sens Dnia „W". inteligentne. Postanowiłyśmy nakłonić rozmaite wyższe uczelnie do wystawienia w walentynki Monologów waginy. Odpowiedzi nadchodziły różne — czasem osobliwe. W ciągu roku pracy nad tym przedsięwzięciem nieraz zadawałam sobie pytanie.

który w 1999 roku pokrył koszty niewielkiej. północne Illinois Instytut Prawa. grupę okolicznych kobiet. Miesięcznik „Self". że za rok musimy powtórzyć inicjatywę Akademicką. Zjawiło się blisko 200 osób. Z początku rozczarowała mnie ich skromna liczba. którzy nie widzieli sensu w naszych poczynaniach i otwarcie im się sprzeciwiali. a zarazem własnej sile przebicia. że impreza już się skończyła! Nie możemy się doczekać przyszłego roku! Najpierw muszę odespać tydzień. które wytrwały do końca. magistrantki wydziału rzeźby. że mam do nich nabożny stosunek. że zbyt mało osób zgłasza się na przesłuchania. ubolewając.vday. bo ta czy inna osoba koniecznie powinna usłyszeć nasze przesłanie. zaczęły napływać informacje o postępach. uczestnictwo nic nie kosztuje i nie kryje nic więcej w zanadrzu. postanowił wesprzeć finansowo całą inicjatywę 2000. czego się spodziewać. Amerykańska Federacja Planowania Rodziny włączyła się jako główny sponsor specjalnej imprezy Inicjatywy 2000. mianowicie Warsztatu Posłannictwa. że kogoś nie przyprowadziły. www. Nasz Wydział Teatralny nie wykazał zainteresowania. jak wystawić Monologi waginy w ich uczelniach. No więc powtórzyłyśmy. a niektóre recytacje przyprawiały mnie o gęsią skórkę. Warsztat Posłannictwa oraz światowy zasięg. pisały potem entuzjastycznie o fundatorach. którzy wyrośli jak spod ziemi. bo te kobiety straciły wiarę w zdobycie wsparcia i środków niezbędnych do organizacji przedsięwzięcia lub zorientowały się. że jest tak szeroko dostępna. iż w ogóle wciągnęłam jakieś szkoły. Kiedy ruch nabrał rumieńców. tyle że miałam znacznie mniej czasu na znalezienie zastępstwa. lecz istotnej inicjatywy makiety swojego lutowego wydania. a po spektaklu przychodziło do mnie sporo osób. studentki ostatniego roku studiów feministycznych. Czasem przekonywałam organizatorki. Nazajutrz po walentynkach dosłownie zalały mnie listy miejscowych organizatorek z pytaniem. Ważniejsze od statystyk były rozmiary zaangażowania uczestników. działaczki. Wówczas musiałam wrócić do punktu wyjścia. dzięki którym przeszło 20 000 osób w Ameryce Północnej usłyszało o Dniu „W" i Monologach waginy.entuzjastyczne. a potem zabieram się od nowa do dzieła! Karen. strona internetowa Dnia „W". o przychylnej prasie miejscowej oraz o samej radości i mocy wynikłej z uczestnictwa w kampanii Dnia „W". bo ich uczelnie wykazały tak silny opór. Dziewczyny odwaliły kawał wspaniałej roboty. ile dostałyśmy pozytywnych reakcji. Czasem organizatorki wyrażały obawy o to. które pozwoliły mi uznać Inicjatywę Akademicką za monumentalne osiągnięcie Dnia „W". że zaniedbują swoje prywatne obowiązki. Przyłączyło się do nas sto pięćdziesiąt uczelni. Wiele osób zainteresował pomysł Inicjatywy Akademickiej. Naszą działalność rozpropagowały szeroko środki przekazu. ma tak jasny cel. Udało mi się to na przykład w mojej macierzystej uczelni. ale mało kto wierzył. że najważniejsze. ale mimo tak krótkiego czasu udało nam się wystawić spektakl. Studentki przez cały weekend brały udział w różnych zajęciach związanych z Dniem „W". zewsząd emanowała pozytywna energia. a potem wszyscy obejrzeli jej spektakl w Westside Theatre. jak ściągną wystarczającą liczbę widzów na spektakle. 6 listopada 1999 roku studenci ze stu uczelni zjechali do Nowego Jorku na warsztat prowadzony przez Eve. chłonna i życzliwa. powiedz tylko słowo! Michele. kiedy mogą zacząć pracę nad przyszłorocznym programem: Dopiero miesiąc temu usłyszałyśmy po raz pierwszy o Dniu „W". a także żaliły się na krytykę i zbieranie cięgów od ludzi. Trzy czynniki różniły Inicjatywę Dnia „W" 2000 od poprzednich — sponsorzy. chociaż wtedy nie były tak powszechnie znane jak dzisiaj. Zdarzały się nawet sporadyczne prośby o zwolnienie organizatorek z dalszej działalności. a potem dwa lata z rzędu organizowały udane imprezy. Już po zorganizowaniu u siebie Dnia „W" wiele z nich uznało Warsztat Posłannictwa w Nowym Jorku za jedno z najważniejszych doświadczeń całego przedsięwzięcia. Niektórzy słyszeli już o Monologach waginy. toteż ściągnęłyśmy wszystkich. Przyznaję. Podobnie jak grupa z Cornell. wszystkie przeżyły nie lada wstrząs. Chyba najpierw nie wiedziano. Trudno nawet opisać. Eve poinstruowała ich.org oraz poczta pantoflowa zwerbowały do Dnia „W" 1999 Inicjatywy Akademickiej ponad sześćdziesiąt uczelni ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. co znacznie poszerzyło zasięg ruchu. Uczestnicy Inicjatywy Akademickiej Dnia „W" 1999 pochodzili ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. 19 lutego 1999 Zrozumiałyśmy. począwszy od San Francisco State University w Kalifornii i Cornish College of the Arts w stanie Waszyngton po . Publiczność była naprawdę bardzo zróżnicowana. W końcu moje lawiny listów. którzy tylko zechcieli czytać — profesorów. lecz potem zrozumiałam. Dziewczyny zacisnęły zęby. które przyniosły niesłychanie satysfakcjonujące przeżycia. Cornell University. nawiązując przyjaźnie ze współorganizatorkami Inicjatywy Akademickiej. Żal mi. w roku 2000 natomiast pochodzili też z innych zakątków świata. studentki prawa. Śmiałyśmy się i płakały. żeby wytrwały.

jak i mężczyzn. University of Nevada w Las Yegas postawił Ścianę Dnia „W" — kolaż z rzeźb gipsowych. Najczęściej do pracy przy organizacji Inicjatywy Akademickiej na uczelniach zgłaszają się studentki. żeby spisały swoje historie na bawełnianych koszulkach. studentka. że imprezy Inicjatywy Akademickiej są tak samo zróżnicowane jak jej twórcy. zarówno kobiet. nad którym opiekę objęło Stowarzyszenie Badań Kobiecych przy zrzeszeniu studentów. lecz nierzadko trudniejszych do rozwiązania problemów. a także formy pomocy na marginesie działań teatralnych. groźbę utraty posady lub rozwiązania wydziału. w roku 2001 po raz trzeci poprowadzę nasz program. Na miejscu można zasięgnąć porad specjalistów do spraw przemocy seksualnej. a dzięki tym wydarzeniom i ich nagłośnieniu w środkach przekazu ponad 15 milionów łudzi na całym świecie zetknęło się z Monologami waginy oraz Dniem „W". a także stanowisko informacji i wspomagania działalności. Inicjatywa Akademicka pierwotnie miała rozpowszechnić przesłanie Dnia „W" w skali kraju. nagłośnienie wydarzenia. dla których wysuwa wniosek o wstrzymanie 1. Rochester Institute of Technology wystawił spektakl jednocześnie w języku angielskim i amerykańskim języku migowym. próby. Jeżeli dodać uczestników obu Inicjatyw Akademickich do ludzi obchodzących Dzień „W" na całym świecie na benefisach Monologów z udziałem gwiazd. University of Nebraska w Lincoln zaproponował loterię (z nagrodami ufundowanymi przez miejscowe restauracje. dobór organizacji charytatywnych.aby wyciągnąć brudy społeczeństwa na światło dzienne). Z różnych powodów wszyscy uznają za stosowne zorganizować Dzień „W" w swoim środowisku. Arizona State University wzniósł dwunastometrową nadmuchiwaną pochwę w charakterze bramy prowadzącej na miejsce imprezy. informacje. organizację przesłuchań. . Po spektaklach odbywają się „Dialogi pochwowe". I chociaż wszystkie placówki wystawiają ten sam spektakl. Reżyserka spektaklu. mający na celu powstrzymanie przemocy wobec kobiet. przedstawiający dzieje tego dnia. a także przygotowanie całej imprezy. znalezienie fundatorów. stan Massachusetts. przechodzi nasze wyobrażenie. do których przez te trzy lata dotarło przesłanie Dnia „W". Po spektaklu przeprosili i przyznali. słów i walentynkowych serduszek. Wśród organizatorów są feministki. nie dała się zastraszyć i udało jej się obrócić ich negatywną reakcję w sytuację korzystną i budującą. Począwszy od afiszy ze spektaklu przylepianych aktorkom na twarzach. Odbywają się przyjęcia i akcje dobroczynne. tańca. dla wielu młodych organizatorów. Zdarzają się kameralne czytania na scenie. Monologi waginy. sztuk plastycznych. które następnie wywiesza się na sznurze do bielizny .Uniwersytet Oksfordzki w Anglii oraz Friedrich Schiller Universitat w Niemczech. Louis zorganizował jako imprezę towarzyszącą happening „Sznur do bielizny" (ruch zapoczątkowany w Hyannis. lecz czasem trafiają się mężczyźni. W wielu uczelniach natknięto się na sporo mniej powszechnych. Washington University w St. bez wcześniejszych doświadczeń w pracy społecznej. każde przedstawienie wygląda inaczej. dziełami sztuki ofiarowanymi przez miejscowych artystów oraz darmowym dorocznym egzaminem zapewnionym przez miejscowe Towarzystwo Planowania Rodziny). Z powyższych przykładów wynika. organizację produkcji. okazuje się jednym z najważniejszych i najtrudniejszych przedsięwzięć w dotychczasowym życiu. że w imprezach Inicjatywy Akademickiej Dnia „W" wzięło udział około 65 000 osób. zadbanie o obsługę prasową. przez sponsorów wycofujących się w ostatniej chwili. kliniki masażu i salony piękności. W Middlebury spektakl połączono z Feministycznym InfoFestiwalem. Przewodnicząca Komisji Stanowej do spraw Subwencjonowania Oświaty Linda Gray wymieniła wystawienie Monologów waginy z okazji Dnia „W" 1999 przez Arizona State University jako jeden z powodów. Później jednak ów wniosek wycofała. Na Washington University w St. Muszą sprostać tak podstawowym wyzwaniom jak zbiórka funduszy na wystawienie spektaklu. Louis podczas Inicjatywy 2000 grupy studentów z męskich bratniaków wywiesiły opozycyjne ulotki i groziły rozbiciem całej imprezy. które obejrzeli z najwyższą uwagą. Zdarzają też ekstrawaganckie happeningi teatralne i akcje społeczne. Nakłania się wykorzystane kobiety. wybór obsady. wśród nich również profesorowie i dyrektorzy teatrów uniwersyteckich. łączna suma osób. Na podstawie danych przedstawionych przez uczelnie szacuje się.6 miliona dolarów na programy studiów kobiecych na trzech uczelniach Arizony. ale też osoby niezaangażowane. żonglując jednocześnie na boku wszystkimi codziennymi obowiązkami studenckimi. lecz pociągnęła za sobą ponadto inne ważkie skutki. po podjęte przeciwko ruchowi działania legislacyjne władz stanowych. Zaprosiła kolegów na swoje przedstawienie. Ponieważ uczestnicy Inicjatywy głośno domagali się powtórki. w październiku 1990 roku. Po pierwsze. Wiele szkół wyższych oferuje dodatkowe zajęcia. Wydarzenia z dziedziny muzyki.

że mogą powiedzieć (400+ osobom) na głos o czymś tak istotnym i przejmującym. a także o przeświadczeniu. a zarazem podjąć kroki.mój udział w tym niesłychanym przedsięwzięciu. Brian. Nie sposób opisać moich wrażeń. że Dzień „W" upowszechnia ważną kwestię. Straciłam ciało. czego te (najczęściej młode) dziewczyny w wieku od siedemnastu do dwudziestu jeden lat dokonują w jeden semestr. Przez dwa lata dostawałam w jej sprawie po dwadzieścia pięć do siedemdziesięciu pięciu emailów dziennie. co straciłam. To zadanie stanowiło zaledwie cząstkę moich codziennych obowiązków. 150-osobowa ekipa i . jaką kobietą pragnę być. Od Was czerpię wskazówki. jęczą i krzyczą na temat pochew oraz jak na ich słowa reaguje widownia. ślęcząc dwunastą godzinę przy komputerze. spotkanie kobiet. jak do niedawna nieśmiałe aktorki śmieją się. a jednocześnie skore do działań. które wkroczyły w dorosłość jako osoby silne. Wiele pisało do mnie o swojej samotności. ale setki podobnych nadeszły z całego świata. lecz teraz wiem. strachu. próbując jak najprędzej wrócić do równowagi. ale sama doświadczyłam przemocy seksualnej. które włączyły się w nasz ruch w taki czy inny sposób (jako organizatorki. anonimowa studentka. Wzmocniła też wiarę w siłę grupy. co przydarzyło się mnie i wielu młodym kobietom przypomniał mi o tym. aktorki. bezradności. To drugi niezamierzony. zarówno dlatego. nie mogłam pozostawić Twojego e-maila bez odpowiedzi. Poniżej drukuję garść listów. że nigdy nie odzyskają równowagi po tych upokarzających przeżyciach — aż do chwili zetknięcia się z Monologami waginy i Dniem „W". Reżyseria Monologów waginy pozwoliła mi poznać samą siebie lepiej niż wszystkie moje wcześniejsze doświadczenia. odkryły własne możliwości pomocy innym i uzdrawiania siebie. bardziej bezpieczny i mający więcej poszanowania dla kobiet. jak i cały ruch pomogły im odzyskać równowagę i dały widoki na przyszłość. pomocnice lub tylko zasiadły na widowni). od przedstawicielek wszystkich grup społecznych i narodowości. Pomimo (a może wskutek) ogromnych wymogów organizacji imprez Inicjatywy Akademickiej.że nie zdawali sobie sprawy z wagi problemu przemocy wobec kobiet. Do niczego w życiu tak się nie przyłożyłam. kiedy siedziałam na widowni i przyglądałam się. którzy na co dzień nie pomyśleliby nawet o sprawach kobiecych. co bodaj najważniejsze. zjednoczone. Przedstawienie daje również ogromną siłę organizatorom. bólu i braku wiary w siebie. wiele kobiet. Przyciąga na sztukę ludzi. że po lekturze tych listów każdy od razu zrozumie: „Po co Dzień W?" LISTY I OPOWIEŚCI Początek Czuję (podobnie chyba jak wszyscy?). 21 października 1998 Kierowanie Inicjatywą Akademicką Dnia „W" okazało się dla mnie znacznie bardziej wymagające i satysfakcjonujące. Droga Karen. Z energią. chęci ani możności w ciągu całego życia osiągnąć tego. inteligentne. Wiele osób nie ma okazji. Karen. oraz współdziałanie z rówieśniczkami wrażliwymi na te same problemy co ja. wielu organizatorów triumfowało mimo piętrzących się przeszkód. University of Oklahoma [Do współorganizatorek Inicjatywy Akademickiej] Niczym się nie przejmujcie. niewiarygodna liczba osób — zwłaszcza młodych kobiet — czerpie ogromną siłę z sukcesów odniesionych przy obsłudze tych zdarzeń. a zarazem stanowi dobrą strategię. aby świat stał się lepszy. zwłaszcza silnej społeczności kobiet" i w ogóle świadomość potrzeby stworzenia takiej grupy. wspaniały skutek Inicjatywy Akademickiej — Monologi waginy oraz Dzień „W" przybliżyły nową odmianę feminizmu kolejnemu pokoleniu. rozpaczy. Urządziłyśmy taką imprezę w zeszłym roku i w tym ją powtarzamy. Większość wychodzi z teatru z nową świadomością i znacznie większym szacunkiem dla przeżyć kobiet w naszym społeczeństwie. że je odzyskam. Wprawdzie nie wspominałam o tym wcześniej. Będzie 8 reżyserów. Wreszcie. Na wszystkie odpowiadałam. Czasem. kierowało się świadomą bądź podświadomą chęcią otrząśnięcia się z osobistych urazów doznanych w wyniku przemocy seksualnej. Ostatni Dzień „W" . zwłaszcza w silną społeczność kobiet. Wiedz. które dzięki Monologom waginy i Dniowi „W" nauczyły się mówić i myśleć inaczej o swoich troskach. że poznanie Ciebie i Eve okazało się jednym z najcenniejszych i najważniejszych doświadczeń w moim życiu. Colorado State University 19 maja 2000 List Danielle wyraża rosnącą u wielu młodych uczestników Inicjatywy Akademickiej świadomość „siły grupy. Zarówno sztuka. niż się spodziewałam. Danielle. zadawałam sobie pytanie: „Po co Dzień W?" A wtedy dostawałam list od którejś z uczestniczek i znów odpowiedź nasuwała się sama. Jestem przekonana. dla mnie osobiście Inicjatywa Akademicka to najważniejsze przeżycie z całych moich studiów. Podobnie jak ta studentka. bo nieczęsto do tej sprawy wracam. aby zapobiegać temu. ciekawe.

Każda grupa urządza wszystko po swojemu. Chociaż sprawiamy WRAŻENIE zorganizowanych. na przykład. którą wcześniej do siebie zraził. W naszym stanie przemoc wobec kobiet jest na porządku dziennym. Po czym pytają: no dobrze. orientacji seksualnej.:) Powodzenia! Danah. Udało się nam skompletować obsadę bardzo zróżnicowaną pod względem narodowości. Spektakl odniósł wielki sukces. jeśli wybrałyście akurat inne podejście. łamiąc w dodatku zasady przeciwpożarowe (ciii!). Lincoln Rozwój Z początku Monologi waginy spotkały się w naszym środowisku z nie najlepszym przyjęciem. University of Puget Sound Chciałabym jeszcze raz podziękować za udzielenie zgody naszemu Colorado State University na wystawienie w listopadzie Monologów waginy. David. Zgłosiło się 40 kobiet. Nie martwcie się. Mimo marazmu naszego osławionego wydziału wychowania fizycznego. rasy. chyba stanowa drużyna Huskerów wygrała w tym roku mistrzostwo kraju. Brown University [Do współorganizatorek Inicjatywy Akademickiej] Przed Świętem Dziękczynienia przeprowadziłyśmy przesłuchania. Niezmiernie się cieszę. Oregon State University Usiłuję wciągać do pracy ludzi. Oby wam to pomogło! Anika. bawcie się dobrze. Teraz nadeszła pomoc finansowa z różnych wydziałów. a na pewno się uda. możecie się starać w miejscowym funduszu kredytów bądź w dziale oświaty lokalnego Towarzystwa Planowania Rodziny. wystawa sztuki. Lincoln to miasto superkonserwatywne. biuletyn. Nie ma JEDNEJ METODY. a słowo „pochwa" nadal krąży na terenie uniwersytetu jako najmodniejsze hasło. umysły i serca! Keri. Każde ma blaski i cienie. z których łatwo sfinansować sztukę teatralną lub koncert. Wystąpiłam o środki pieniężne do naszego Wydziału Studiów Kobiecych. Próby rozpoczną się dopiero 30 listopada. kto udzieli pomocy. Nawiasem mówiąc. Przedstawię również propozycję budżetu naszemu uczelnianemu funduszowi zasiłków doraźnych. Sprawdzę też. wieku. Podczas akademickiego sezonu futbolowego większość mieszkańców stanu odwiedza „miejsce kultu" dwa razy w tygodniu. czy inne studia magisterskie nie mają grup kobiecych z dostępnymi funduszami. a mam jeszcze zamiar zwrócić się do Wydziałów Amerykanistyki. czy 450 krzeseł wystarczy. Socjologii. raz w sobotę po południu i drugi raz. który wypłaca po kilkaset dolarów na jednorazowe przedsięwzięcie. Cały budżet zebraliśmy wśród sponsorów w obrębie naszej uczelni. który ma fundusz dyspozycyjny (aczkolwiek rzecz wymaga odrobiny jego dobrej woli). wszelkich aspektów. próbujemy u dziekana do spraw studenckich. Na liberalnych uczelniach można też starać się dotrzeć do władz. trudno to w ogóle ogarnąć. wiele oddanych osób zaangażowało się w sprawę powstrzymania przemocy. Nebraska słynie z bzika na punkcie futbolu amerykańskiego. Teraz nie jestem pewien. ukarany za pobicie swojej dziewczyny. W naszym stanie emerytowany trener futbolu.10 imprez towarzyszących (m. koncert. Zdumiała mnie pozytywna reakcja na wystawienie tej sztuki w Lincoln. Bo nie mamy funduszy. Zero stresu. ubiega się o fotel w Senacie Stanów Zjednoczonych i ma sporą szansę na jego zdobycie. jeśli włączacie również środowiska niestudenckie. idziemy ZAWSZE na spontan. warsztat robienia kukiełek pochwowych. Jeden WIELKI obłęd. że całkowicie odcina się od „spraw kobiecych".in. Na uniwersytetach można coś wyciągnąć z funduszu studiów dyplomowych. Ja na przykład chcę się zwrócić do kobiecego czasopisma prawnego przy Wydziale Prawa o pomoc finansową i inne rodzaje wsparcia. zgodnie ze zwyczajem. bo w oba wieczory dostawiliśmy po 20 krzeseł. Sprawdźcie. University of Nebraska. ale co mamy robić? Wtedy mnie zatyka. to może skierują was do kogoś. nie lada sukces. W końcu dziewięć dostało role. My. co Wam najlepiej wychodzi. Trzeba było powtórzyć spektakl jeszcze dwa razy. W przypadku braku funduszy na miejscu. Skontaktowałam się z wieloma schroniskami i programami pomocy. Zaledwie kilka lat temu trener poklepał po ręce i wysłał na boisko gwiazdora futbolu. Ponieważ . który przez kilka meczów pauzował. Nawet jeśli nie zdobędziecie środków. Na szczęście dysponujemy własnymi stypendiami na działalność artystyczną. Z boku wygląda na to. czytaj: półbóg. Yale University Chciałabym tylko powiedzieć. cykl wykładów). Studiów Afroamerykańskich (jeden z naszych wykładów dotyczy biednych kobiet z mniejszości narodowych) oraz innych potencjalnie przydatnych wydziałów. że próby już się rozpoczęły. wszyscy wykazują ogromne zainteresowanie. Teraz szukam jednak funduszy na inne nasze działania o charakterze bardziej politycznym. w niedzielę rano. że sprowadzenie Monologów waginy do Lincoln w Nebrasce i tutejsze obchody Dnia „W" to WIELKA sprawa. Zamówiłem 450-osobową salę na jeden spektakl. Z całą pewnością otworzy ona wielu ludziom oczy. Laura. Zebraliśmy przeszło 1000 dolarów na Przytulisko na Rozstajach w Fort Collins. Mieliśmy komplet widzów w 80-osobowej sali.

bodajże 31 osób z grona wykładowców i studentów pracuje przy przygotowaniu sztuki. Aż trudno uwierzyć! Kolejna Wojowniczka Pochwy. Wciąż poszerzam wiedzę na temat Monologów waginy i na temat kobiet. Odkąd zaangażowałam się w tę pracę. a jedna z naszych aktorek widziała taką ulotkę perfidnie zniszczoną. Colorado State University Co tydzień rozlepiamy ulotki. od czego zacząć. nauczyłam się szanować siebie. University of California. magistrantek i absolwentek. że jestem częścią czegoś tak wielkiego. Knoxville Chciałam podziękować Tobie i Eve (a także rzeszy nieznanych mi z nazwiska osób) za umożliwienie nam tego przedsięwzięcia. zapierającego dech. że naciągając trochę regulamin. a obok narysowano członek. Columbia University Droga Karen. Ośrodek Pomocy Kobietom Karen. Spektakl tak wszystkimi wstrząsnął. a także kilka spoza uczelni. że nie mam teraz problemów z wypowiedzeniem . Martwi mnie trochę krytyczny odbiór pewnych osób tu. a muszę też wykroić czas. druga w migowym. University of New Mexico. a także książki. Eve Ensler za to. jedna grająca w mówionym angielskim. Eman. „Czy sprawiłaś dziś radość łechtaczce?" albo „Dzień «W» się zbliża. Zamierzamy dać dwa przedstawienia w teatrze na 650 miejsc. bo czuję. Słyszałam również w miasteczku uniwersyteckim takie komentarze: „Pochwa? O rany" (śmiech). i to podczas wytrysku. Może właśnie ta sztuka zdoła rozproszyć panującą tu ciemnotę.wyreżyserowaliśmy sztukę wcześniej. koszulki. lecz również zgodę na JEDNORAZOWY DRUK SŁOWA „POCHWA"! A proszę pamiętać. żeby przypomnieć ludziom o zbliżającym się przedstawieniu. udostępnione w materiałach Dnia „W". proszę. seksualności. Sandrea. Pomiędzy monologami będziemy wyświetlały na dużym ekranie dane statystyczne na temat przemocy. obezwładniającego. znaczki i czekoladki w kształcie pochwy. Mama wymierzyła mi policzek i Byłam tam. na uczelni. ale zaangażowałam się bez reszty w całe przedsięwzięcie. „Co mówimy o pochwie?!" (śmiech). Różne organizacje zaoferowały się nagłośnić to wydarzenie w naszym dotąd konserwatywnym miasteczku.. Wystawiamy ją jednocześnie w języku angielskim oraz w amerykańskim języku migowym (blisko 10% naszej ludności jest głucha). ich zdrowia. wielki trud i miłość zrobiły swoje. Coś cudownego! Joan. Słowo „łechtaczka" zamazano. Julie. Przed spektaklem i po wystawimy tablice informacyjne z miejscowych zespołów opieki zdrowotnej. jakie to głębokie przeżycie. a Wam wszystkim dziękujemy za ciężką pracę organizacyjną! Wygląda na to. na sali. że chociaż dział grafiki przyjaźni się z kilkoma dziewczynami z naszej obsady. żeby nauczyć się swojego tekstu. Właśnie rozmawiałam z koleżanką i nie tylko dadzą nam pokaźny artykuł w niedzielnym wydaniu. będę więc kończyła. co by powiedziała. jeżeli nie używa słowa «pochwa»? . dotarliśmy do setek ludzi. spodziewałam się więc. chciałabym podzielić się swoim przejmującym wzruszeniem z tymi wszystkimi kobietami. że sprzedamy komplet biletów do sali teatralnej na 300 osób." Ulotki znikają w tajemniczy sposób.. University of Tennessee.Eve Ensler". Jak pachnie moja pochwa. Ciężka praca. co nam dała. na pewno zdołamy ją wznowić w walentynki. na przykład Co by twoja pochwa nosiła. I szczycę się tym. że to wydarzenie okaże się tak ważkim doświadczeniem dla wielu z nas. Mamy fantastyczne aktorki wybrane spośród studentek. Rochester Institute of Technology Muszę się tym podzielić! Nasza największa miejscowa gazeta jest niezwykle (mówiąc oględnie) konserwatywna. Miałabym jeszcze tyle do powiedzenia. gdzie w sklepach spożywczych zasłania się okładki pisma „Cosmopolitan" za zbyt śmiałe zdjęcia! Coś tu się zmienia! VIVE DZIEŃ „W"!!! Linda. że mowa o KNOXVILLE w stanie TENNESSEE. ale czeka mnie mnóstwo pracy w Ośrodku Pomocy Kobietom. Instruktorka Ośrodka Kobiecego. Na przyjęcie premierowe szykujemy wystawę prac studentki malującej pochwy. Rozpiera mnie szczęście. można by tak wyliczać bez końca. Kiedy odpowiadałam na Twój e-mail. dostaniemy skromny kącik w pomrokach rubryki płatnych ogłoszeń. Danielle. że nie wiem.. posłannictwa. Inscenizacja jest prosta — w większości monologów dwie aktorki będą na scenie. Przed spektaklem i po nim będziemy puszczały z magnetofonów muzykę na cześć kobiet. Santa Cruz Wszystko było tak przejmujące i napawające radością. które zgłaszają się do naszego Ośrodka Pomocy Kobietom z gotowością współpracy przy wystawieniu Monologów waginy. na przykład: „Co kobieta może powiedzieć o swoim ciele. nie miałam pojęcia. Częściej podejmuję ryzyko.. ważkiego. Odbywałyśmy próby jak szalone. Kilka monologów zamierzamy połączyć z innymi. Podziękuj. wprost trudno wyrazić.

jak Crista krzyczy: „CIPA. która wygłasza Firletkę. bo już będzie można o nich mówić swobodnie i z szacunkiem. Odkryłam w sobie bezkres. Amatorki natomiast często wyrażały emocje bohaterek za pomocą żarliwej empatii wywoływanej przez scenariusz. załamała się i szlochała chyba z pięć minut przy kwestii „moja firletka jest fatalnym miejscem". Wszystkie znacznie lepiej zrozumiałyśmy oba końce wachlarza.. bo to było wydarzenie sceniczne. że dzięki naszym staraniom może wnuczki naszych córek będą się mogły obejść bez sztuk na temat pochew. Okruchy tych wszystkich kobiet zapadły mi w serce. toteż za każdym razem. Ostatnio naprawdę używam go co najmniej pięć razy dziennie. Kobieta. Przecież mamy tym monologiem poruszyć ludzkie serca.. Domagała się czegoś więcej! Przeżyła wyzwanie. feministką. tyle przejawów ducha. toteż występowały na scenie. że nasza wczorajsza próba odbywała się w sali obok konferencji historycznej (i to. Zapowiada się obłędnie. Większość z nas plasowała się pośrodku. głębokie uczucia dla historii ze swego życia.. Każda umiała wywołać szczere. no i kiedy ja wykonałam jęk zaskakującego potrójnego orgazmu. by położyć kres przemocy i hańbie.. czynników kształtujących kobiety. a może nawet lepiej. zrozumienie. jakim mogą się darzyć całkiem obce kobiety..słowa „pochwa". Brown University Wystawiamy sztukę dziś o 15. Inne były feministkami do szpiku kości.. Bilety poszły w ciągu kilku godzin! Danah. na ogół jedno i drugie naraz. niewyczerpanym źródłem możliwości. bo musiała. niewyczerpane źródło możliwości. Życzę udanego Dnia „W" i wspaniałej premiery! Amy. University of Washington Seattle Uwagi reżyserskie Na czym zatem polega specyfika kobiecości? Szukając odpowiedzi na to pytanie. trafiłam na niewyczerpane źródło możliwości... Zapewniłyśmy ją wszystkie. Najzabawniejsze.. Podczas organizacji imprezy. a teraz chciały wystąpić. żeby się łączyć.. Dziękuję wszystkim za przybycie dzisiaj na obchody Dnia „W". usłyszeli go nader wyraźnie! Mary. myślę o stosach otrzymanych e-mailów i wiem.30. ducha. o ironio. przyciągnięta jak magnesem.. niewyczerpane źródło możliwości. Odkryłam wrodzoną więź ze wszystkimi. że przed nami długa batalia o to. że robimy coś niesamowitego. wyniosła ważną naukę. podejścia. Droga przebyta ze sztuką Eve Ensler odsłoniła mi nieskończone możliwości formy. Jej uczestnicy musieli przeżyć niemały wstrząs. kiedy słyszę: „Po co wystawiać sztukę na temat pochwy?". na temat postkolonializmu!). a każda wyjątkowa. a wszystkie te elementy składają się na kobietę. przy zabawnych się śmiałam. ile chcemy. Carnegie Mellon University Imprezy Sprzedaliśmy komplet biletów na wszystkie przedstawienia. kiedy czekałam z niecierpliwością na nadejście pocztą pakietu teatralnego. Wczorajsza próba wywołała niewiarygodne emocje. Bała się. Shekhinah Mountainwater Od samego początku. wybrałyśmy grupę bardzo różnych kobiet (żadna potem nie wypadła z przedstawienia). Lepiej późno niż wcale?! Chciałam tylko powiedzieć. Podczas pierwszej lektury scenariusza uderzyła mnie uczciwość. zostać. Wszystkie mamy w sobie taki dar. tyle opowieści. żeby podjąć walkę.. Niektóre były aktorkami. Wypytującym przypominam. CIPA!! JESZCZE RAZ! POWTÓRZ! CIPA! CIPA!! POWTÓRZ! POWTÓRZ!!". serca. był głośny i niedwuznaczny.. przy planowaniu i odbywaniu prób coraz lepiej te kobiety poznawałam. Michigan State University [Do współorganizatorek Inicjatywy Akademickiej] Dopiero teraz zwracam się do tej pięknej grupy orędowniczek pochwy. publiczność przyszła... Jenna. ech. że mogę być reżyserką. jeśli się rozpłacze. przyjaciółkami. słysząc. Pozdrawiam serdecznie. a myśmy powtarzały. że to nie ma znaczenia... Prawdziwe kobiety pełne prawdziwych przeżyć. . Z czasem zaczęłyśmy odbywać przesłuchania. pokazać światu tyle twarzy. moje doświadczenia z tą sztuką potwierdzały celność powyższego cytatu. Ile kobiet. Kobiety żyjące sceną musiały wyrobić w sobie chęć zabrania głosu w sprawie położenia kresu przemocy seksualnej. Przy smutnych płakałam. życzę wielu przeżyć! Hillary Michigan State University Co Cię najbardziej wzruszyło? Wszystko poszło gładko.. pognębienie. stać się wojowniczkami. że nie przebrnie bez płaczu przez dzisiejsze przedstawienie. przyjaciółką i studentką. Już niezwykłego przeżycia dostarczyło mi poznanie tych kobiet i ich życiorysów. ale odkryłam też coś jeszcze mi bliższego. które nigdy w życiu nie grały. Zdałam sobie sprawę. inteligenta i siła bohaterek monologów.

W weekend nasze studentki urządziły dwa czytania sztuki na scenie. Miłe. które wierzą w to. Na zebraniach Rady Wydziału i w rozmowach towarzyskich z dziekanami pytałam. biorą inicjatywę w swoje ręce. jak moje aktorki wyrastają na kobiety. Na ogół w pierwszym pokoleniu idą na studia. Toteż dla tych kobiet był to naprawdę nie lada wstrząs. jak sama rosnę i się zmieniam. Przyglądałam się i przysłuchiwałam publiczności. Ale mam nadzieję. Jedna z nich powiedziała mi potem. W naszej szkole nie obowiązuje w zasadzie poprawność polityczna. chociaż zależało mu na zachowaniu anonimowości. Przy każdym spotkaniu z członkiniami obsady na terenie uczelni rozmawiałyśmy głośno i bez zahamowań. Publiczność wychodziła jak odurzona. że mogą w czymś podobnym uczestniczyć. które DAWAŁY. jakby się przysłuchiwał dyskusji w damskiej szatni. University of Detroit. Za sprawą Inicjatywy Akademickiej przez dwa miesiące wypowiadałam to słowo po kilkanaście razy dziennie. bo mogłam przedstawić tak wspaniałą sztukę tylu ludziom. Większość moich aktorek nie była profesjonalistkami. Któryś z nich wyznał mi. Jeżeli mamy liczyć na jakąś zmianę . Carleton College Uwielbiam utwór. którzy wyraźnie reagowali z przejęciem i czuli się nad wyraz „zaszczyceni". Jestem dopiero studentką I roku i nigdy przedtem nie reżyserowałam ani nie grałam. że nie rozumie. Keri. California State University. że mogę co dzień wypowiadać na głos słowo „pochwa". restauracjach to był mój ulubiony temat rozmowy. dlatego udało mi się je odzyskać. zwłaszcza w ostatnich tygodniach przed imprezą napawałam się tym. co to za przeżycie brać udział w Monologach waginy. Laura. że trzeba było odprawiać ludzi z kwitkiem. Czego można chcieć więcej?!?!?! Yolanda. i popieram gorąco walkę. a nazajutrz wyznała mi. a przeszło 65% naszych studentów pochodzi z rodzin o rocznym dochodzie poniżej 35 000 dolarów. Dla niego było to przeżycie jednego wieczoru. Widziałam. że przesłanie do nich dotarło. że książka Eve powinna się stać biblią kobiet! Uważam. Wesleyan University Cześć. Całe moje życie się zmieniło. Dziękuję Ci. że ich wzruszam. Maryann. zaglądając do środka! Pracowałam z trzydziestoma osobami. która nam to umożliwiła. że przeżyłam życie w istotny sposób. Gdybym umarła jutro. każdej). Karen. Cornell University Właśnie wróciłam z naszego przedstawienia. DAWAŁY! Jeden ze studentów aktorów po obejrzeniu sztuki przyznał. DAWAŁY. czy przyjdą na Monologi waginy. Na bileciku napisał: „Kobietom z Monologów waginy. W stołówkach. że jutro nie umrę i nadal będę mogła uczestniczyć w tym wspaniałym ruchu. co samo w sobie wydaje się zdumiewające Nawet nie wiem. Lincoln Najbardziej ceniłam sobie udział w ruchu. w sklepie uniwersyteckim. i nie widzi powodu. publiczność przyjęła go z zachwytem. jak rosną i się zmieniają. Spektakl wypadł doskonale. Zamartwiałam się.dostąpiła odmiany życia. Mercy College i Oakland Community College Koleżanka. po co w ogóle wystawiamy Monologi waginy. prawda? Wiele naszych studentek przeżyło silne wzruszenie. co robią. że ten tekst jest nie mniej ważny dla studentów. że odmienił jej życie. to po uczestnictwie w tak przejmującym wydarzeniu powiedziałabym. przygotowałyśmy wszystko w dwa i pół tygodnia (łącznie z przesłuchaniami!). Powiem więc tylko dobranoc i cudownego Dnia „W". Grono naszych studentów w 45% składa się z Murzynów i Latynosów. w bibliotekach. Patrzyłam. żeby wciąż mówić o „tych rzeczach". Dopiero teraz pojął znaczenie tego słowa. który daje kobietom siłę. Long Beach Praca z cudowną grupą kobiet. Większość naszych studentek nie zetknęła się z literaturą ani z myśleniem feministycznym. a rozbujałyśmy cały teatr. że nam nie wyjdzie. mając świadomość. a i tak wiele osób siedziało na podłodze i stało do końca na zewnątrz. barach. a myśmy w pracy przy imprezie doświadczały tego przez pół roku. Inny poprosił. że czuł się. żebym w jego imieniu przekazała kwiaty wszystkim kobietom. Zjawiło się też wielu studentów. po czym angażują się bez reszty. żeby ktoś się tak bardzo DZIELIŁ. Coś niesamowitego! Frekwencja tak dopisała. Praca z osobami. przyszła na spektakl. co powiedzieć. która powiedziała mi. W miesiącach poprzedzających naszą premierę. Cara. Eve! Tyler. Dostałyśmy burzliwą owację na stojąco! Wielkie dzięki za Twoją niesłychaną pracę. dzięki któremu powstał Dzień „W". w dodatku z dobrą wolą i dobrym humorem. aby położyć kres przemocy seksualnej (zresztą. University of Nebraska. że nigdy przedtem nie widział w teatrze. Obyście zawsze były silne i bezpieczne".

W sobotę. Zarobiłyśmy co najmniej 2200 dolarów na Ośrodek Pomocy Kobietom i Ośrodek Kryzysowy dla Ofiar Gwałtu w Albuquerque. Sieci Samopomocy przeciwko Gwałtom Seksualnym oraz Decolores . należałoby na początek nakłonić mężczyzn do obejrzenia tej sztuki. które spotkały się [na Warsztacie Posłannictwa] w Nowym Jorku: to ja wstydziłam się występować przed wszystkimi i byłam zasłoną dla Wiosennego Zarysu Tajemnic Pochwy. Przeżyłyśmy to wszystkie nieprawdopodobnie. Przez ostatnie dwa tygodnie wkuwałam na pamięć tekst całej sztuki. żeby czuwała nade mną. i wysłuchała! Po przedstawieniu mówiono mi. a przy tym okazywały sobie niesłychaną miłość i wsparcie! Wiele kobiet postanowiło podzielić się swoimi doświadczeniami. W sumie zebrałyśmy 3332$!!!!!! Cały fundusz podzielimy na trzy części i przekażemy Stowarzyszeniu przeciwko Przemocy Domowej w Arizonie.00 z wpływami kasowymi 1108$ i o 18. wykryto raka sutka i musiała zrezygnować z pracy z powodu operacji. W zeszłą środę do ośrodka kobiet zgłosiła się pewna dziewczyna. Właśnie została zgwałcona przez dwóch studentów. odłóż przeczytanie listu na później. Nigdy przedtem nie występowałam na scenie. Całe przedsięwzięcie naprawdę odmieniło moje życie.w traktowaniu kobiet. ale Sandrea i ja wiedziałyśmy. Dwa tygodnie temu u naszej reżyserki. w tym ciąża i nowotwór. Teraz żałujemy. złożoną z kobiet w wieku od 16 do 60 lat. Następnie o 16.30. Dziewczyna okazała się niezwykle dzielna. że muszę to zrobić. wczoraj wieczorem przyszła na nasze przedstawienie! W piątek miałyśmy komplet na widowni. a ponadto zebrałyśmy 140$ za wejściówki i 75$ ze skarbonki na datki! Gala muzyczna przyniosła 300$. Marymount Manhattan College [Do współorganizatorek Inicjatywy Akademickiej] WOJOWNICZKI POCHWY. Przyszła pół godziny przed próbą.) Sandrea i ja przejęłyśmy reżyserię. śmiali się w odpowiednich miejscach! Nie mam żadnego doświadczenia scenicznego. Powodzenia wszystkim. którzy wystawiają sztukę w tym tygodniu. roku życia przeżywa gwałt. POCHWA! Summer.00 urządzono nam owację na stojąco! Co za radość! Przy ostatnim dzwonku przed podniesieniem kurtyny zrobiliśmy naoczną statystykę. zdumiewającej kobiety. jeśli więc jesteś zajęta. Wszystkie odczuwały strach i gniew. ale wiedziałam. University of New Mexico [Do współorganizatorek Inicjatywy Akademickiej] Gratulki dla wszystkich! Wygląda na to. (Już jest po wszystkim i wraca do zdrowia. że gram rolę „Eve"). że 21 lat temu adoptowałam syna (chociaż w programie wyraźnie napisano. spędziłyśmy z nią i z jej koleżankami dwie i pół godziny. po próbach od 9 rano do 5 po południu. Jedna trzecia publiczności wstała (przy drzwiach co trzecia osoba dostawała naklejkę) na znak. Zaczęłyśmy przygotowania półtora miesiąca temu. zróżnicowaną kulturowo. W niedzielę dałyśmy 3 przedstawienia. że co trzecia dziewczyna do 18. i od tamtej pory ani Sandrea. Dlatego ta inicjatywa akademicka wydaje mi się tak fenomenalna! Toby. a wczoraj musiałyśmy odprawić wiele osób z niczym.30 z wpływami 1209$. HURA! Chcę Ci powiedzieć. Trudno o większy komplement! Mieliśmy też sześć znakomitych tłumaczek na język migowy! Mnóstwo osób poświęciło dla nas czas! Za każdą bohaterką stała na scenie tłumaczka. Wszyscy reagowali życzliwie i serdecznie. żeby nam pomóc przy realizacji przedsięwzięcia. że na University of New Mexico było to dla nas niesłychane przeżycie. Tuż przed spektaklem wysłałam modlitwę do Eve. że Dzień „W" wszędzie się udał! W Arizona State University w ostatniej chwili zwalił się taki tłum. i wyznaczyłyśmy reżyserkę. Aha. że musiałyśmy wprowadzić dodatkowe wejściówki na spektakle o 16. ani ja nie miałyśmy chwili wytchnienia. Ale dopiero wtedy zaczęły się rozmaite kryzysy związane z kobiecością. sądziłyśmy. O 13. mnie przypadła w udziale rola „Eve". Trudno napisać 0 tym krótko.00 i 18. Kiedy zebrałyśmy obsadę. że trzeba jej pomóc. że dalej pójdzie łatwo. za co chciałabym podziękować Karen i Eve. żeby dziewczyna nie czuła się tak osamotniona. umierałam więc ze strachu.30 darmowy poranek dla mieszkanek i personelu schroniska oraz dla naszych sponsorów. że nie zaplanowałyśmy więcej przedstawień. żeby pomóc im się uporać z tym zdarzeniem. Do wiadomości tych. Uświadomienie sobie tego faktu podziałało na wszystkich piorunująco! . była owacja na stojąco i trzy razy wywoływano nas przed kurtynę! Dzięki za miłość i wsparcie w całym przedsięwzięciu. W piątek sprawa trafiła do mediów. co dało niesamowity efekt! Wszyscy wychodzili ze skóry. ale sposób jej przedstawienia oburzył wszystkich.jedynemu dwujęzycznemu schronisku dla ofiar przemocy domowej w Arizonie! O 16. ale kto mógł przewidzieć? Spektakl wypadł fantastycznie! Publiczność od początku bardzo się angażowała. którzy tę dziewczynę poznali. a wystawa dzieł plastycznych bodajże 500$. w której powiedziałam. że brano mnie za Eve aż do chwili.

a teraz zrozumiała. przy następnym spotkaniu z koleżankami zamierzam porozmawiać z nimi o pochwach. Wszystkie ośmielamy kobiety. Colorado College Przyznaję. tyle cudownych wspomnień. Ale nie bójcie się. że impreza dobiegła końca? Dziękuję wszystkim za inspirujące listy i krzepiące odpowiedzi. ocierających chusteczkami łzy. że miałam okazję wziąć w tym roku udział w Monologach waginy. Przez 10 minut malowała z zapamiętaniem koszulkę. a po spektaklu zapytała mnie. że nie mieli pojęcia o skali i drastyczności problemu przemocy wobec kobiet. klaskała i pokrzykiwała po każdym monologu. Sztuka wstrząsnęła mną i mnie zmieniła". lecz również mężczyzn. CIPA!" Ile historii. Obym mogła przekazać tę tradycję następnym pokoleniom. że jest lekarką położniczką i że dotąd uważała poród za zabieg wyłącznie kliniczny. Moja pochwa była moją wioską naprawdę wycisnęła łzy z oczu. kiedy podeszłam do samotnego krzesła na środku sceny. Eve. Chociaż tylko trzech zaserwowało nam chamstwo na ulotkach. nie przestając szlochać. Jeden z nich powiedział (cytuję): „Nigdy bym na coś takiego nie poszedł. którego ofiarą padła w dzieciństwie — zgwałcił ją krewny. ale wydaje mi się. żeby uzewnętrzniły swój ból. piękna. fascynująca. Pominąwszy fakt. przytuliła mnie i wyściskała. za danie nam tej wspaniałej szansy. żeby zostali po spektaklu. to im powiem: CIPA. i to on pomógł ich sprowadzić do teatru. żeby zorganizować obchody Dnia „W" na całym świecie. to odniesiecie OGROMNY sukces!!! Zagrałyśmy spektakl powtórnie w niedzielę. a robię właśnie magisterium! Ale nie chcę być TYLKO studentką! Chcę do końca życia urządzać takie charytatywne spektakle! Czy któraś jeszcze przechodzi depresję dlatego. Przy stole babcia nachyla się do Megan i mówi: „Kochanie. która przepłakała cały mój monolog. Kiedy zaprzeczyłam. Wszystkim życzę powodzenia i udanego Dnia „W"! Jennifer. że tak. nie trzymały go na uwięzi! Teraz wpadam w wielką depresję. zjawiło się ośmiu! Nie posiadałam się ze zdziwienia. mam dopiero 18 lat i jeszcze sporo czasu! W pierwszym rzędzie na wprost sceny siedziała kobieta. Bardzo się cieszę. Wszystkiego najlepszego! Pia. w przejściach. kiedy rozejrzałam się po widowni. ale szczytowym przeżyciem Dnia „W" i jego misji był mój czynny udział w Monologach. Arizona State University Witam wszystkich! Chciałam Wam wszystkim życzyć powodzenia. wszyscy stanęli przede mną w porażającym milczeniu. W Centrum Studenckim Blancharda sala wypełniła się po brzegi. teraz akt narodzin wydał mi się tak piękny. bo tak się w tę imprezę zaangażowałam (od września po 6 godzin dziennie). Ludzie płakali! W foyer wystawiliśmy również Niemych świadków i Sznur do bielizny. Historia pochwy: sobotni wieczór. Chociaż przedtem poród zawsze kojarzył mi się z bólem i katuszami. na sali. a teraz bardzo się cieszę. ALE miałyśmy jednego sprzymierzeńca. wylewała się dosłownie z balkonu. Wczoraj wieczorem zawrzały emocje.Spektakl rozpoczął się niewiarygodnym wzruszeniem. Po raz trzeci sprzedałyśmy komplet biletów (ponad 200 miejsc). Jeśli spotkacie się choćby z krztyną tej życzliwości. Poprosiłam. Dziękuję Eve i Karen za tę szansę! To coś niesamowitego!!!!!!! Najserdeczniej z pochwowym pozdrowieniem! Amy. że wszystkie aktorki płakały. Przeprosili ze łzami w oczach. i Wam wszystkim. Przez niego przekazywałam chłopakom wszystkie informacje. Chyba nigdy nie rozpierała mnie taka duma jak wczoraj wieczorem. I przyszli! Zarezerwowałyśmy dla nich pierwszy rząd. które urobiłyście się po łokcie. Babcia ma ponad 80 lat. Mount Holyoke College Karen! O bogini! Odnieśliśmy fenomenalny sukces! Jak wiesz. babcia i siostry Megan przychodzą do teatru. że zawsze czytałam e-maile Karen z wielkim przejęciem. Dziękuję. A niech mnie tylko któraś spyta. Twierdzili. Po spektaklu wszystkie jadą na kolację. Powiedziała. żeby wygłosić ostatni monolog Byłam tam. bałam się o chłopaków z bratniaka. czy kiedykolwiek widziałam poród. Uścisnęli mi . czy mówił szczerze. Nie wiem. W takich chwilach czuje się sens całej pracy. z jaką przyjęto Dzień „W" u nas. Przed nami wielka. W pewnej chwili do tego pomieszczenia wpadła z płaczem kobieta po czterdziestce i zrobiła koszulkę upamiętniającą gwałt. co też mi chodzi po głowie. w Colorado College. trudna przyszłość. że każdy jest inny i piękny na swój niepowtarzalny sposób. Po każdym przedstawieniu urządzaliśmy sesje tworzenia koszulek wywieszanych potem na sznurze. mama. zobaczyłam nie tylko szkliste oczy kobiet. mówiąc: „A tak wiernie nam to przekazałaś". Przy wyjściu podziękowała. że zapragnęłam urodzić dziecko. Publiczność siedziała na podłodze.

w krótkim czasie dotarło co najmniej do 450 osób!! Wymagało dużo pracy? Owszem. Pacific Lutheran University. i może coś się zmieni. Omal nie zemdlałyśmy. . które przeżywały coś podobnego. nie tylko na uczelni. W naszej „luterańskiej" uczelni spotkałyśmy się z niewyobrażalną pomocą 1 poparciem. że zmienię świat w jeden dzień. kiedy publiczność klaskała na stojąco przez pięć minut. liczącej blisko 500 osób. że śnię. Ja przejęłam się najbardziej możliwością uczenia innych. że JESTEM SWOJĄ POCHWĄ. nie rozmawiali w trakcie spektaklu ani nie śmiali się w nieodpowiednich chwilach. Spodziewałam się raczej olbrzymiego spędu kobiet. Louis [Do współorganizatorek Inicjatywy Akademickiej] Na terenie naszego uniwersytetu w Knoxville ukuto nowy zwrot — „zazdrość o pochwę" — bo wszyscy jej się domagają! Reakcja na nasz poniedziałkowy spektakl przerosła najśmielsze oczekiwania. przyciągając do teatru blisko dwieście osób (jak na nasz konserwatywny Bradley University. ale promieniejemy dumą. Nawet to jedno zdanie wynagrodziłoby mi całą pracę. liczba jest zawrotna). spadła na mnie miażdżąca myśl — co zrobić DZISIAJ. że zawsze grono oddanych. A potem widziałam. Dla mnie też było to najważniejsze zdarzenie w życiu. Przytaczam tylko jedno z magicznych zdarzeń wczorajszego wieczoru. Reakcja przerosła wszelkie oczekiwania. Macie inne pomysły? Nie ustawajcie w działaniach! WOLNOŚĆ WAGINOM! Linda. University of Tennessee. które umieją mówić 0 POCHWIE! Nasze dzieło zapisze się w pamięci. owładniętych pasją kobiet). Washington University St.:) Yanessa. Nie przypuszczam. lecz również na całym świecie. Poszerzy ludzką świadomość tych spraw. Też jestem inną kobietą. a ku mojej najwyższej radości zjawili się również mężczyźni. żebym przeprosiła w ich imieniu dziewczyny z obsady. aktów przemocy. ale chciałam dać znać. żeby położyć kres przemocy? Chyba należy skorzystać z tego rozpędu. University of Nebraska. jak jeden wrzucił do skarbonki 20$! Myślałam. by potem dzielić również radości. która położy kres przemocy znoszonej 0 wiele za długo! To cholernie budujące uczucie! Keri. Nabyłam pewnej mądrości w gronie osób. Alex.. Bo ten człowiek pójdzie z tym dalej. bo przyjęto nas tak płomienną owacją na stojąco! Najbardziej poraziła mnie liczba mężczyzn na sali — stanowili przeszło jedną trzecią widowni. Potem relacjonowali mi. poprosili. Wiele radości dały nam kontakty z osobami w całej Ameryce i na całym świecie. a oni się zastanowią. wspierając sprawę pochwy z wielkim szacunkiem i taktem! Dwa dni płakałam nad pocztą elektroniczną 1 aż do teraz nogi mam jak z waty na myśl o uzdrawiającej sile Dnia „W" na całym świecie! Stokrotne dzięki wszystkim! A kiedy minął ten niesamowity wieczór. Zupełnie jakbym się stała cząstką zdumiewającej. doświadczonych osób chce wysłuchać (zrozumieć) oraz zareagować na wszelkie problemy. potężnej siły. opowie kolegom.. Wkroczyłyśmy na drogę. Knoxville Monologi waginy odniosły sukces nawet w naszej przysłowiowej dziurze. żeby mieli oko na tych chłopaków. które tak bardzo chciałam przekazać światu. którzy wpuszczali widzów. Ale po spektaklu pewien mężczyzna podszedł do mnie i powiedział: „Alex. że ci faceci nie odrywali oczu od sceny. Lincoln Inicjatywa stanowiła nieoceniony przykład pracy grupowej. Moje przesłanie. Wiele otuchy i wsparcia przysparzała nam świadomość. Obeszło się bez ingerencji cenzury. Obyło się bez protestów. ale może uda się dzień po dniu. Wszystkie grające w sztuce kobiety wygłaszały takie opinie: „To najważniejsze wydarzenie w moim życiu" i „Dzięki niemu jestem inną kobietą". W życiu nie pracowałam z tak utalentowaną. Peorii. tyle się nauczyłem przez te dwie godziny". przykładając się do skromnej misji ratowania świata.rękę. Bradley University Chyba praca przy tym spektaklu odmieniła na zawsze moje życie i życie wszystkich uczestniczących w nim kobiet. Dzięki za mądre słowa (RAZ JESZCZE!) i za wszystkie dobre rady. Cudownie było obchodzić Dzień Walentynek. Szczycę się tym. Dzisiaj wszystkie padamy z nóg. inspirującą osobą jak nasza reżyserka ani z tak niebywałą grupą jak nasza obsada (19 pięknych. Zamierzam zgłosić się na wolontariuszkę do telefonu zaufania dla ofiar gwałtów. Jenn. że wszystko poszło jak po maśle. przez całe życie. Poprosiłam swojego chłopca i trzech kolegów. wrogich okrzyków. Przy ukłonach padałyśmy dosłownie z nóg.

współuczestnicząc w profesjonalnym zarządzaniu połączonym z projektowaniem twórczym".. . katalizator. a nie znosić straszliwe ciosy i potem się z nich otrząsać. Dzień „W" to ruch: zorganizowany wysiłek. Beneficjanci funduszy Dnia „W" Dzień „W" szczyci się powiązaniem z Tides Center. ażeby położyć kres przemocy wobec kobiet. oświaty oraz prawa. Susan Sarandon i Calisty Flockhart przyniosły 150 000$. Przeszło 60 amerykańskich college'ów i uniwersytetów urządziło u siebie Dzień „W". ożywimy dotychczasowe działania. niedochodowa organizacja publiczna.V DAY UNTIL THE VIOLENCE STOPS DZIEŃ „W" Połóżmy kres przemocy Przyłącz się do nas! Wspólnymi siłami powstrzymamy przemoc! Celem Dnia „W" jest położyć kres przemocy wobec kobiet. Tides zajmuje się prawnymi i finansowymi stronami Dnia „W". Eve Ensler nigdy nie pobrała honorarium autorskiego. w której kobiety będą miały zapewnioną wolność i bezpieczeństwo. Kate Winslet. poszerzając zebrane fundusze oraz świadomość społeczną. Nie ulegało wątpliwości. a kiedy przemieni się w Dzień Wiktorii! W ciągu zaledwie trzech lat Dzień „W" pozwolił zebrać i przekazać ponad milion dolarów lokalnym organizacjom. Grupa kobiet w Nowym Jorku zgromadzona wokół Eve stworzyła Dzień „W". które zwalczają na całym świecie przemoc wobec kobiet. Dzień „W" to katalizator: uwrażliwiając szeroką opinię publiczną na naszą sprawę. Setki kobiet opowiadały jej o gwałtach. Ponad 785 000$ przeznaczono dla organizacji miejscowych. kazirodztwie. W 1999 roku w londyńskim Old Vic Theatre spektakl z udziałem Thandie Newton. że należy jak najprędzej zdecydowanie temu zaradzić. Dzień „W" to nieustanny bój: ogłaszamy Dzień Walentynek Dniem „W". ruch i spektakl domagające się położenia kresu przemocy. Dzień „W" nie płaci za wynajem lokalu ani nie ponosi innych tradycyjnych wydatków. gaży aktorskiej ani wynagrodzenia za działalność organizacyjną. Dzięki tak niezinstytucjonalizowanym działaniom Dzień „W" może przeznaczać 85% funduszy na rzeczywistą pomoc. zakorzeniona w sercach i umysłach ludzkich. wpływać na opinię publiczną przez różne imprezy i środki masowego przekazu oraz gromadzić fundusze dla organizacji działających na rzecz bezpieczeństwa kobiet na świecie. w dwunastu innych miastach na całym świecie i w 150 uczelniach. domowej przemocy i okaleczaniu narządów płciowych. Kate Blanchette. że życie należy przeżyć konstruktywnie i energicznie. Dzień „W" to wizja: marzy nam się cywilizacja.. Powstanie i struktura Dnia „W" Dzień „W" zrodził się w 1998 roku z sukcesu Monologów waginy. dopóki przemoc wobec kobiet się nie skończy. W 2000 roku Dzień „W" obchodzono w Los Angeles. naoglądała się dramatów ludzkich i nasłuchała z pierwszej ręki o straszliwych skutkach przemocy wobec kobiet. Jako organizacja niezależna zapewnia pomoc finansową oraz podstawowe usługi menedżerskie nowym i udoskonalonym programom niekomercyjnym. krajowych i międzynarodowych pracujących na rzecz powstrzymania przemocy. Kiedy Eve Ensler objeżdżała ze sztuką mniejsze i większe miasta na całym świecie. Tides Center „ugruntowuje podstawy ruchu przemian społecznych. Tides Center. Gillian Anderson i Melanie Griffith przyniósł 275 000$ dla organizacji zwalczających przemoc. Dzień „W" to filantropia wyższego rzędu. a także uruchomimy nowe inicjatywy w zakresie propagandy. niemająca jednej konkretnej siedziby. to renomowany ośrodek zrzeszający fundatorów i działaczy społecznych. Dzień „W" to zapał: pewność. albowiem nie jest organizacją. Pierwsze obchody Dnia „W" w 1998 roku w Hammerstein Ballroom w Nowym Jorku z udziałem Whoopi Goldberg. Glenn Close. Opłaca jedynie trzy konsultantki i jest prowadzony niemal wyłącznie przez wolontariuszy.

jak i mniej znane w danym środowisku. NY). NY). The Autono-mous Women's House (Niezależny Dom Kobiet. W każdym przedstawieniu wezmą udział zarówno kobiety sławne. Pragniemy zatem objąć zasięgiem cały świat. że jest mi siostrą. Heaven House (Dobry Port. jak się ma owa kwestia do przestrzegania praw człowieka. Głównym wydarzeniem będzie wystawienie sztuki Eve Ensler Monologi waginy. Dzień „W" rozprowadza środki finansowe zebrane od ofiarodawców. Ogólnoświatowy zasięg Dnia „W" pozwala wpływać na zmianę stosunku nas wszystkich wobec przemocy oraz pokazuje.org. jak wiele mogą zdziałać zwykli obywatele. Willa Shalit Dyrektor PODZIĘKOWANIA Olbrzymie grono wspaniałych osób wspomogło narodziny mojej sztuki i rozpowszechnienie jej na świecie. PMB 379. Santa Fe). z wpływów kasowych. Nasza strona internetowa www. Belfast. lekceważąc kwestię przemocy wobec kobiet. Arizona). Los Angeles). NY 10011-8436. NY). Refuge (Uchodźcy. Sanctuary (Azyl. Chorwacja). uczelni i teatrów: Pat Cramer. które bawi. Wpływy kasowe przeznacza się na finansowanie organizacji działających na rzecz położenia kresu przemocy w tych społecznościach. Eąuality Nów (Teraz Równość. Catherine Gammon.). Floryda). na to. a zarazem wolę polityczną. Robin Hirsh. Każda osoba się liczy! I Ty możesz coś zmienić! Dziękuję za wkład w potęgę Dnia „W". Francja i Algieria). Women's AID (Pomoc dla Kobiet. jakie ponosi świat. Sojourn Services for Battered Women & Their Children (Pogotowie Opiekuńcze dla Maltretowanych Kobiet i Dzieci (Los Angeles). bez . Feminist. 511 Avenue of the Americas. The Revolutionary Association of the Women of Afghanistan (Rewolucyjne Stowarzyszenie Kobiet Afganistanu). Speq'alne podziękowania składam Steve'owi Tillerowi i Clive Flowers za fantastyczną premierę angielską. dotrzeć wszędzie z przesłaniem. które zaprosiły mnie ze sztuką do swoich miast. lecz niekoniecznie wydaje wyrok. Maricopa County. NY). powstały dzięki umiejętności kobiet odsłaniania prawdy na temat przemocy w sposób. Santa Fe Rape Crisis Center (Ośrodek Interwencji Kryzysowej dla Ofiar Gwałtu. Dzień „W" to porywający ruch. Dotąd przydzielono fundusze następującym organizacjom: Anti-Yiolence Project (Inicjatywa przeciw Przemocy. Center Against Sexual Abuse (Ośrodek dla Ofiar Molestowania Seksualnego. Women Living Under Muslim Law (Kobiety pod Panowaniem Prawa Muzułmańskiego. Gali Gold. silnych kobiet z Ośrodka Kobiet Ofiar Wojny w Zagrzebiu. LA Gay and Lesbian Center (Ośrodek Gejów i Lesbijek.org. a zarazem drastycznie podwyższa świadomość. Los Angeles). Wielka Brytania). Sine (Wielka Brytania). Lynne Hardin. Po obejrzeniu sztuki nikt nie pozostaje obojętny na straszliwe koszty. Chciałabym wymienić z wdzięcznością te odważne osoby. NY. reklamy oraz handlu wśród organizacji bazowych i ich filii działających na rzecz powstrzymania przemocy wobec kobiet. oraz wyzwala ducha. Nowy Jork. Wielka Brytania). Proszę. Carole Isenberg. niejednokrotnie zmieniają ich życie. Imprezy zostaną zorganizowane na wzór minionych lat. Southall. NY. Women's Commission for Refugee Women and Children and Mądre (Komitet do spraw Kobiet Uchodźczyń oraz Ich Dzieci i MĄDRE. inicjatywa międzynarodowa). Najszczersze życzenia dla wielkodusznych. Suzanne Paddock. Monologi waginy wywierają bardzo silny wpływ na odbiorców. Southall Black Sisters (Ciemnoskóre Siostry. Sarasota. Human Rights Watch (Ośrodek Praw Człowieka. Newham Asian Women's Project (Inicjatywa Newham dla Azjatek. ani na osobiste koszty ponoszone przez ofiary takiej przemocy. Sarah Raskin. Zagrzeb. Planned Parenthood (Towarzystwo Planowania Rodziny. Safe Place and Rape Crisis Center (Schronisko i Ośrodek Interwencji Kryzysowej dla Ofiar Gwałtu. New Hope for Women (Nowa Nadzieja dla Kobiet. Zapraszamy. inicjatywa międzynarodowa). Wielka Brytania). Los Angeles Commission on Assaults Against Women (Komitet do spraw Aktów Przemocy wobec Kobiet. który niesie oswobodzenie. Howie Bagga-donutz. a także Radzie Boric za elegancką inscenizację w Zagrzebiu i za to. Gerald Blaise Labida. Dzień „W" 2001 Inicjatywa Światowa Dzień „W" 2001 Inicjatywa Światowa ma wspomóc obchody tego dnia w lutym na całym świecie. Los Angeles). uhonorowanej nagrodą Obie.vday. Me. Los Angeles). Break the Cycle (Przerwijmy Krąg.com (NY). poczta elektroniczna info@vday.Obecnie Tides Center wspomaga ponad trzysta akcji w czterdziestu stanach i dwunastu krajach. Wielka Brytania). żeby podziękowania przyjęły wyjątkowe osoby z teatru HERĘ w Nowym Jorku.

Dziękuję też Davidowi Phillipsowi za to. a której życzliwość i czułość podziałały na mnie jak balsam i stanowiły początek. James Lecesne za to. która poczęła ten utwór wraz ze mną. Dziękuję też swoim mentorkom — Joannę Woodward. Joan Stein. Dziękuję mojej niezrównanej redaktorce. pieczołowitą dbałość o niniejsze wydanie i za nakłonienie mnie do dalszego pisania. Chciałabym podziękować Glorii Steinem za jej piękne słowa i przetarcie szlaku. Lynn Austin i Tinie Turner. a także Betty Dodson za miłość do pochwy i pionierską działalność. „Yillage Yoice" oraz „Mirabella" za omówienia sztuki z życzliwością i szacunkiem. Pragnę podziękować Stephenowi Pevnerowi za nieocenioną pomoc na starcie i Robertowi Levithanowi za zaufanie. Rebecca Mead. a także Alisa Solomon. Isabelli i innych. Pragnę podziękować mojej mamie Chris. Judy Corcoran. Thea Stone za trwanie przy mnie. Dziękuję Marysue Rucci za podchwycenie tego pomysłu i pomoc przy nadaniu mu formy książkowej. mojej synowej Shivie i wnuczce Coco za narodziny. Dziękuję Joy de Menil za wizjonerską. Beverly i Tawana. Chciałabym podziękować George'owi Lane'owi za czułość. Tarusa. Wendy Weiner. wśród nich zwłaszcza Maritza. Joannę. Feminist. Wendy Evans Joseph za olśniewającą scenografię i wielką hojność. Niech ich opowieści wytyczą drogę ku wolnemu. Po pierwszej publikacji Monologów waginy sztukę wystawiono 3 października 1999 roku w Westside Arts Theatre na off-Broadwayu. wytrwałość oraz wiarę w Monologi waginy. David Kelly. perfekcjonizm i wykonywanie ze mną wieczór w wieczór tańca firletki. Mollie Doyle. Paula Mazur za wielką podróż. Edwing. gorliwą. a także Marcowi Kleinowi za codzienny trud. Chris Smith. Katie. które wciąż przebijają się przez ciemności. Diana de Vegh za uzdrawiającą szczodrobliwość. a także za wypuszczenie ich na szeroki świat. Kim Rosen. Don Summa za obudzenie dziennikarzy. „Ms. wstawiennictwo oraz wiarę we mnie. Dziękuję mojemu synowi Dylanowi za to. że nauczył mnie miłości. Molly. bezpiecznemu światu dla Hannah. Stacey. Shirley Knight. Proszę.". która walczyła o niniejszą książkę w niejednej oficynie wydawniczej i za wspaniałe partnerstwo. Z głębi serca dziękuję setkom kobiet. które wpuszczają mnie do domów. że jest aniołem przybywającym zawsze na czasx oraz Lauren LJoyd za wielki dar Bośni. Chciałabym wreszcie podziękować mojej partnerce Ariel Orr Jordan. Słowa wdzięczności kieruję też do Carol Bodie. Pragnę podziękować Pat Mitchell za piękną przyjaźń. za niezwykłe wizjonerstwo. a przebojowość pozwoliła nam pokonać obawy innych ludzi i zrealizować projekt. Mark Matousek za zmuszanie mnie do wniknięcia w głąb. Teri Schwartz i panien Betty za niezachwianą serdeczność i wsparcie. Słowo uznania dla wspaniałych kobiet: Michele McHugh. Heather Carson za seksowne. życzliwą opiekę oraz dla Mariannę Schnall. która pozwala mi oddychać i umierać. Stephanie. Alexis Greene. Sally Fisher. by ciepłe słowo przyjęli moi przyjaciele: Paula Allen za skoki. powierzają mi swoje tajemnice i historie. Olivii. Kathy Najimy. Allyson. której wiara we mnie pozwoliła mi przetrwać chude lata. Od czasu pierwszej publikacji znacznie więcej osób miało swój wkład w książkowe wydanie Monologów waginy. Chciałabym podziękować wydawnictwu Yillard za niezłomność. Słowa uznania dla Nancy Rosę za profesjonalną. Alex Avans i Kim Kefgen za cierpliwość. Denise. Brenda Currin za zmianę mojej karmy. że mnie widzi i we mnie wierzy. Debbie Schechter. Słowa uznania niech przyjmą Michele Steckler za stałą obecność. Lulu. za talent i odwagę pokazania mojej pracy światu. Dziękuję mu zwłaszcza za to. że zjawił się w porę. Iłysa. Judy Katz. Sammy. Wyrazy wdzięczności dla Charlotte Sheedy za szacunek i walkę o mnie. Belinda.których ta sztuka nie doczekałaby się tam inscenizacji ani sukcesu — Randy Rollison i Barbara Busackino za niezwykłe oddanie i wiarę w ten utwór. Ta inscenizacja dała sztuce drugi żywot. ogromne wsparcie i cierpliwość.com i Komitetu Dnia „W". Adisy. Pragnę podziękować Gary'emu Sunshine za to. Składam podziękowanie Davidowi Stone'owi. że rzucił się bez wahania w ogólnoświatowy ruch . Składam podziękowanie Willi Shalit za wielką wiarę we mnie. Maxi Cohen. siostrze Laurze i bratu Curtisowi za odnalezienie zawiłej drogi powrotnej do siebie. głównemu producentowi. śmiałe oświetlenie. Chciałabym podziękować odważnym kobietom z programu SWP. Sapphire za pomoc w zrzucaniu ograniczeń.

serdeczne.in. żeby moje podziękowania przyjęli: Domonic Sack. Bili Butler. łechtaczkowy cień do powiek. że mnie nauczył dystansu do siebie oraz przekonał. Inscenizację Monologów waginy w wykonaniu Ensler prezentował kanał HBO w 2001 roku. mądre.. Patrick Carullo. Larry Taube i Sue Liebman. piękną reżyserię. tylko dlatego. że ten właśnie tytuł za sprawą spektaklu Teatru Wybrzeże. za jego przenikliwość i opiekuńczość. w Teatrze Narodowym w Sarajewie. Yalentine Day) zaistnieje w Polsce jako Dzień „W" (walki z przemocą. Mieszka w Nowym Jorku ze swoją partnerką. waginy. Russell Owen. została wystawiona w Nowym Jorku. Josh Polack. Charlie Chiv. victory. czerwieniach i fioletach. Kate Winslet i Meryl Streep) stał się początkiem ogólnoświatowego ruchu Dzień „W". vagina. Gary Gersh. David Kalodner. Pragnę podziękować Ninie Essman za wiarę w Monologi waginy. a także zaangażowaniu w zwalczanie przemocy wobec kobiet. Pragnę wreszcie podziękować wszystkim aktorkom. Anna Hoffman. NOTA OD WYDAWCÓW Zdecydowaliśmy się wydać niniejszą książkę pod tytułem Monologi waginy. Jung Griffin. Śmiałość w ich używaniu dobrze służy. Amy Merlino. Ariel Orr Jordan. Peter Askin. Dziękuję Michelle Bauer za pyszne ciasteczka klonowe w środku zimy i za rozśmieszanie. W Polsce wystawione zostały po raz pierwszy w czerwcu 2002 przez Teatr Wybrzeże. niezbyt wiernie oddającym intencje autorki. roztropne przedstawicielstwo w szerszych kręgach społecznych. Cate Blanchett. wiktorii. a także oświetlenie sceny. Czy tytuł Monologi pochwowe byłby tego potwierdzeniem? Ale stało się: książka zaistniała pod innym tytułem. w 1997 przyniosły Eve Ensler prestiżową nagrodę Obie. niebywale ciężką pracę i pomoc w znalezieniu sukienki. Dziękuję Abby Epstein za przemyślane. Proszę. Dziękuję Shael Norris Mansmann za jej kochane ręce. Tony Lipp. Floating Rhoda and the Glue Mań (Pływająca Rhoda i Klej). Chciałabym podziękować Joemu Mantello za wielką intuicję. Rób Conover. Arthur Lewis. z jaką rozpowszechnił Monologi waginy w świecie. Beverly Emmons za zachwycającą scenografię w różach. ba! nawet obrosnąć skandalem. Terry Byrne. Dziękuję Ericowi Schnallowi za godne. Tyree jun. które pozwoliło mi się poczuć jednocześnie kobieco i drapieżnie. skierowanego przeciwko przemocy wobec kobiet. zbawienne masaże pleców i wielkie serce. „srom". Eric Osburn. Dziękuję Susan Yargo za nieocenioną pracę. walentynek). że anglojęzyczne V-Day (violence. Obecnie pracuje nad kolejną książką. Joel Papę. . Mamy nadzieję. zdaniem autorki. szalone biegi przed spektaklem. The Araca Group. Jim Semmelman. Glenn Close. w reżyserii Aldony Figury. Erica Daniels. subtelne doradztwo kobietom oraz za ogromną pomoc. „cipka"). a zarazem sztuką The Good Body (Dobre ciało). żebym zrzuciła buty. jak i poza nim. Suzanne Abbott. a także za dogłębną troskę i życzliwość. za to. Monologi waginy zawdzięczają swój imponujący żywot wielu innym osobom. wystawione po raz pierwszy w 1996 roku. Wyrazy podziękowania dla Loya Arcenasa za magiczne zasłony pochwowe. które z wyczuciem i oddaniem wykonywały Monologi waginy. dyskretną. Dań Markley. a sukces. Kate Sullivan. nieustanne zmagania z moim sterczącym kosmykiem. Marissa Yoo. Karen Moore. Składam hołd ich wielkiemu talentowi. Chciałabym podziękować Bobowi Fennellowi za wdzięk i godność. który odniosły na scenach całego świata (inscenizowane były z udziałem m. wyczucie doskonałości i taktu. Inne sztuki tej autorki to Lemonade (Lemoniada). O AUTORCE Monologi waginy. Robert Portier. w Centrum Kennedy'ego. Donald „Buck" Roberts. zarówno w teatrze. szeroko komentowanego w mediach. Ensler otrzymała Stypendium Guggenheima w dziedzinie dramatopisarstwa. przeżywaniu kobiecości. The Depot (Dworzec). zanim ukazało się jej polskie wydanie. Thomas M. Słowa podziękowania dla Barnaby'ego Harrisa za krótkie drzemki. Mikę Skipper. zdążył utrwalić się w świadomości społecznej. Chad Ryan Means.Dnia „W" i że znalazł formę wsparcia owego ruchu wpływami kasowymi. Sztuka Ensler Necessary Targets (Konieczne cele) miała benefisowe przedstawienia na Broadwayu. Istotnym przesłaniem Monologów jest próba przywrócenia językowi potocznemu naturalnego nazewnictwa intymnych części ciała kobiet („pochwa".