You are on page 1of 172

[ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ]

Που πήγαν κείνα τα φασιστάκια*

ΟΜΑΔΑ ΓΤΠ ΓΡΑΦΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

JAQUOU UTOPIE (ΕΠΙΜ.)

19/6/2013

* O τίτλος αποτελεί μια σκόπιμη διασκευή του τίτλου του βιβλίου «Που πήγαν κείνα τα παιδιά» (1989) του γιατρού και εθνικιστή Αλέξανδρου Κουτούζου σχετικά με τον ρόλο του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (ΕΣΕΣΙ) από το 1968 έως το 1973. Ο ίδιος ήταν μέλος του Συνδέσμου και παρακολούθησε από κοντά τη δράση του στην Ιταλία η οποία δεχόταν τότε ολοκληρωτική επίθεση κράτους, κεφαλαίου και «αδελφών» οργανώσεων του ΕΣΕΣΙ. Ο Σύνδεσμος είχε στενές σχέσεις με τη χούντα και τις μυστικές υπηρεσίες.

Σελίδα2

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΑΚΙΑ

4

Α. ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ BLOODLINE TΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

5

B. ΜΙΚΡΕΣ, ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΕΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΠΛΗΞΟΥΛΕΣ

14

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

20

1. ΠΑΡΑΠΟΜΠΉ ΑΡ. 2: «ΟΙ ΔΙΚΈΣ ΜΑΣ ΤΥΦΛΈΣ ΒΌΜΒΕΣ Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ» 20

ΠΟΙΑ ΕΊΝΑΙ Η ORDINE NUOVO

21

Η ΟΡΓΆΝΩΣΗ-ΦΆΝΤΑΣΜΑ

23

Η ORDINE NUOVO ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ

24

Η ΝΈΑ ΤΆΞΗ ΤΟΥ 2013

26

Η ORDINE NUOVO ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΑ

27

2. ΠΑΡΑΠΟΜΠΉ ΑΡ. 4: «Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΚΩΤΑ ΣΗΜΕΡΑ»

30

3. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΕΝΕΚ (ΕΝΙΑΙΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ)

32

4. ΑΙΤΙΑ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ (1974-1982)

38

5. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΕΠ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ

45

6. ΠΑΠΑΔΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ,

«Η

ΠΟΡΕΙΑ

ΑΠΟ

ΤΟ

ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ

ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΜΕΧΡΙ

ΤΗ

ΣΤΑΣΗ

ΚΑΡΑΒΕΛ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 4/8/2007

51

7. ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ

ΑΡ. 16.

54

8. ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 17: ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΟΣ, Ι.Χ. ΚΟΜΜΑ ΤΟ ΛΑ.Ο.Σ

56

9. ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 18: ΤΟ ΚΡΥΦΤΟΥΛΙ ΤΟΥ Κ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ, ΙΟΣ ΣΤΗΝ

62

10.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ

ΑΡ.

19:

ΤΑ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ

ΣΚΑΝΔΑΛΑ

ΤΗΣ

ΑΡΠΑΧΤΗ, ΙΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

«ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ».

11.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 20: TAKI THEODORACOPULOS, WIKIPEDIA

BOOKS[EDIT]

12.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 22: RIGHT NOW! (MAGAZINE),

REFERENCES

ΕΦΤΑ

ΧΡΟΝΙΑ

67

78

79

80

81

13.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 23: ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΣΑΛΕ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ ΣΤΙΣ ΆΛΠΕΙΣ, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

81

Σελίδα3

14.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 24: WHITTON, EVAN. “TAKI: FOR YOU, I HOPE IT LASTS”, AMAZING SCENES.

ADVENTURES OF A REPTILE OF THE PRESS [NETWORKED KNOLEDGE]

87

15.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 25: THEODORACOPULOS, TAKI. “TAKI: GUNTER SACHS MYSTERIOUS EXIT

91

16.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 26: GOAD, JIM [MAY 14 2012]. EUROPEAN NATIONALISM: GOLDEN DAWN OR

OLD AND GONE?

94

17.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 27: SAMUELS, KAREEM [OCTOBER 24, 2012]. NOT FIT TO PRINT, THE NEW

SCHOOL FREE PRESS. [NEWSCHOOLFREEPRESS.COM]

96

18.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 28: ΞΕΧΡΕΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΖΕΛΟ, ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ [RED AGAINST

THE MACHINE]

99

19.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 29: ALEX LINDER, WIKIPEDIA

100

20.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 30: MISIAKAS, G. [APRIL 11, 2013]. AND TO SEIZE POWER NOTHING ENDS.

STRUGGLE UNTIL FINAL VICTORY. [VNNFORUM.COM]

102

21.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 31: «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 2ΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ». [JUNGLE-

REPORT.BLOGSPOT.GR]

108

22.ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΑΡ. 32: “CONVERSATION WITH ALEX LINDER. [THE WHITE NETWORK. WHITES

TALKING TO WHITES ABOUT WHITE INTEREST]

148

Σελίδα4

ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΑΚΙΑ

Η ιστορία του ελληνικού φασισμού είναι μια υπόθεση που έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Έχει κατά τη γνώμη μας ταξικά χαρακτηριστικά, με τις κεφαλαιοκρατικές ελίτ και τις κομματικές παραφυάδες τους να συνεργάζονται,

με διαφορετική ένταση και στρατηγική κάθε φορά, για να πετύχουν τους στόχους τους. Το παρόν των φασιστών της Χρυσής Αυγής δεν είναι ένα πολιτικό πυροτέχνημα ή ένα περιθωριακό φαινόμενο που τρύπωσε στην κοινοβουλευτική πραγματικότητα με την δήθεν επαναστατική ταμπέλα του «αντισυστημισμού». Έχει μια μακρά διαδρομή που ακολουθεί τα χνάρια του ελληνικού φασισμού από τις αρχές του 20ου αιώνα 1 . Ωστόσο, πολλές από τις ιδεολογικές και υλικές καταβολές της οργάνωσης (και όσων, κομμάτων ή ατόμων που αντλούν από τη δεξαμενή του εθνικισμού) έχουν τις πιο κοντινές ρίζες τους στην επταετία της δικτατορίας των συνταγματαρχών και στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Αφορμή για τα όσα θα παραθέσουμε πιο κάτω στάθηκε το βιβλίο του Α. Κουτούζου για τον ΕΣΕΣΙ. Ο εθνικιστικός αυτός σύνδεσμος ιδρύθηκε από την χούντα την επαύριο του πραξικοπήματος και ανέλαβε τη διαμεσολάβηση και τις επαφές μεταξύ των συνταγματαρχών και των Ιταλών νεοφασιστών που τότε εκπροσωπούνταν από το «Κοινωνικό Κίνημα Ιταλίας Εθνική Δεξιά» (ΜSI-DN, Movimento Sociale Italiano Destra Nazionale) αλλά και από την σκληροπυρηνική ακροδεξιά οργάνωση της Ordine Nuovo (Νέα Τάξη) 2 2 . Για την ιστορία, η δράση του ΕΣΕΣΙ ξεκινάει (και) στα ιταλικά αμφιθέατρα όχι μόνο με την απαρχή της χούντας στην Ελλάδα αλλά και με το «θερμό φθινόπωρο» των

εργατικών αγώνων στην Ιταλία (’68-’69). Η δράση των στελεχών του εντοπίζεται όχι μόνο την περίοδο της «στρατηγικής της έντασης» όπου το φασιστικό ιταλικό κράτος αντεπιτίθεται στις εργατικές διεκδικήσεις με δολοφονικές επιθέσεις και μπόλικη τρομοκρατία, αλλά και μετά. Πρόκειται για δράση η οποία δεν φέρει πάντα μια οργανωμένη μορφή, ούτε βρίσκεται με θεαματικούς όρους στο προσκήνιο, ωστόσο διατηρεί στενές σχέσεις με το κράτος, το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

1 Διάβασε σχετικά: «Ο ελληνικός φασισμός στον Μεσοπόλεμο» – Περί της ιστορίας του φασισμού και της σημερινής της χρήσης», Τόμος Α΄. Εκδόσεις Antifa Scripta. 2 «Οι δικές μας τυφλές βόμβες – η άγνωστη κληρονομιά της δικτατορίας», Ιός στην Εφημερίδα των Συντακτών, 21/4/2013. βλ. Παράρτημα, σελ. 21.

Σελίδα5

Στο πρώτο κομμάτι θα δούμε κάποιες γνωστές και ενδιαφέρουσες πτυχές που αφορούσαν ορισμένους από τους πρωταγωνιστές του ΕΣΕΣΙ, την πορεία τους μέσα στον χρόνο και τον χώρο και τα περιφερειακά δίκτυα στα οποία συμμετείχαν ενεργά. Στο δεύτερο κομμάτι θα παραθέσουμε κάποια ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μας ευρήματα που δείχνουν την ιστορική συνέχεια και σύνδεση με το «απόμακρο» και «ακίνδυνο» φασιστικό παρελθόν. Η απάντηση στο ερώτημά («που πήγαν κείνα τα παιδιά») του Κουτούζου στο μακρινό και «έρημο» για τους εθνικιστές και ακροδεξιούς φασίστες 1989, φαίνεται να είναι: «εδώ, πάντα κοντά μας (sic) … ».

Α. ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ BLOODLINE TΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ

Από τον ΕΣΕΣΙ μέχρι τον Καρατζαφέρη, με χρυσαυγίτικη εσάνς

«Στις αρχές του 1976, μια ομάδα φίλων και συναγωνιστών, που τους ένωναν δεσμοί αίματος και αγώνων, με έντονη την παρουσία τους στους λαϊκούς και κοινωνικούς σχηματισμούς σε όλη την Ιταλία, όπου οι περισσότεροι από αυτούς σπούδαζαν, αποφάσισαν πως ήταν η ώρα, να αλλάξουν την εικόνα της Δεξιάς και στην Ελλάδα. Με επικεφαλής τον Σπύρο Σταθόπουλο, τοΘόδωρο Καραμπέτσο και τον Παναγιώτη (Τάκη) Μιχαλολιάκο, αποφάσισαν την έκδοση και την κυκλοφορία ενός καινοφανούς για τα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα, εντύπου» 3 . Ο ΕΣΕΣΙ είχε από το 1973 πάψει να υπάρχει, ωστόσο οι Σταθόπουλος και Καραμπέτσος, σημαίνοντα στελέχη του, ανέλαβαν πολιτική δράση δημιουργώντας το έντυπο «Νέα Ενιαία Δεξιά». Αρχικά να πούμε ότι ο Σταθόπουλος ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος του ΕΣΕΣΙ, πνευματικό παιδί, σύμφωνα με τον Κουτούζο, του Giorgio Almirante, ηγέτη του νεοφασιστικού ΜSI. Για τον Καραμπέτσο, το άλλο σημαντικό στέλεχος του ΕΣΕΣΙ, ο Δημήτρης Ψαρράς μας πληροφορούσε πρόσφατα: «Είχε περιγράψει ένα δείπνο του στη Ρώμη με τον Giorgio Almirante, ηγέτη του νεοφασιστικού ιταλικού MSI, όπου ο ‘πολιτικός τους πατέρας’ είχε υποδείξει στους Ελληνες οπαδούς του να προσχωρήσουν ‘στο μεγάλο

3 Χρήσιμες μαρτυρίες και συζητήσεις αγνών εθνικιστών για τα περιοδικά και τις εφημερίδες του εθνικιστικού κινήματος, σ’ αυτό το link.

Σελίδα6

κόμμα’ (δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία) διότι ακόμα τότε στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης δεν υπήρχε ‘εθνικισμός βάθους’, και να δημιουργήσουν ένα ‘κύτταρο’ που θα διαχώριζε τη θέση του την κατάλληλη στιγμή (περιοδικό «Patria», Ιαν.-Φεβ. 2009)». Την τριάδα της «Νέας Ενιαίας Δεξιάς» συμπληρώνει ο αδελφός του Νίκου Μιχαλολιάκου, Παναγιώτης (Τάκης) Μιχαλόλιας, γνωστός και διαπρεπής ποινικολόγος στα μεταπολιτευτικά χρονικά, με πλούσια, συστημική διαδρομή: συνήγορος του μοναχού Εφραίμ, του Κοσκωτά, του ακροδεξιού εκδότη της «Ελεύθερης Ώρας» Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, του χρυσαυγίτη «Περίανδρου» και τελευταία του Άκη Τσοχατζόπουλου. Σε ανύποπτη στιγμή, γύρω στο 2009, ο Μιχαλόλιας ανοίγει την καρδιά του και μιλάει για την εμπειρία του από τη δίκη Κοσκωτά· είναι αφοπλιστικά ειλικρινής:

«Δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς σκάνδαλο, αλλά ήταν μια επιλογή της στιγμής με πολιτικές προεκτάσεις και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν τη θεωρώ ‘μητέρα των Δικών’, όλες οι δίκες έχουν τη δική τους σπουδαιότητα. Σε ότι αφορά τα αποτελέσματα, την τραγικότητα των αποτελεσμάτων για τον ίδιο, αλλά και για αυτό που προκάλεσε θα έλεγα ότι ήταν μια πολύ σημαντική δίκη που ήταν και διδακτική για αυτούς τους επιχειρηματίες και μεγαλοτραπεζίτες που ακολούθησαν τον Κοσκωτά, οι οποίοι βλέποντας την τραυματική εμπειρία του έλαβαν τα μέτρα τους» 4 . Πεδίο δόξης λαμπρόν για έναν συστημικό δικηγόρο σαν τον Μιχαλόλια, θα προσθέταμε εμείς. Τα μονοπάτια των αδελφών Μιχαλολιάκου, του Σταθόπουλου και του Καραμπέτσου ξεκινούν ακόμη πιο παλιά, συγκλίνουν και καταλήγουν στο γεγονός της πολιτικής και κοινωνικής επιβίωσής τους για δεκαετίες. Πολύ πριν την «Νέα Ενιαία Δεξιά», το 1963 ο Παναγιώτης Μιχαλολιάκος ήταν «υπεύθυνος υποψηφίων φοιτητών ΕΚΟΦ», μέλος της ΕΡΕΝ «εκ των πλέον δυναμικών» και «πρόεδρος των Ελλήνων φοιτητών Ιταλίας». Το 1977, ένα χρόνο μετά την έκδοση του περιοδικού τα αδέλφια Μιχαλολιάκου εμφανίζονται στη δημιουργία του βραχύβιου «Πατριωτικού Συνδέσμου Αθηνών Ιωάννης Καποδίστριας», με μπροστάρη τον Σπύρο Σταθόπουλο. 5 (Κατ’ άλλους αυτός ο σύνδεσμος είχε δημιουργηθεί το

1975).

Για το τι είδους έντυπο ήταν η «Νέα Ενιαία Δεξιά», αναφέρουμε ενδεικτικά ότι φιλοξενούσε μεταξύ άλλων συνεντεύξεις χουντικών υπουργών όπως του Παύλου

4 «Η ζωή του Κοσκωτά σήμερα», Gossip-Tv.gr, 26 Nοεμβρίου 2009. Βλ. Παράρτημα, σελ. 31.

5 «Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής», Δημήτρης Ψαρράς. Εκδόσεις Πόλις – 2012. (σελ. 47-51).

Σελίδα7

Μανωλόπουλου, έβαζε λεζάντες σε φωτογραφίες του Μεταξά που έλεγαν «κάτι τέτοιοι φασίστες, είναι πρώτα απ’ όλα πατριώτες» ενώ αναφερόταν στον βασανιστή Μάλλιο με φράσεις όπως «ένας νεκρός δικός μας. Ακόμη ένα πένθος για μια απόφασι κι έναν όρκο».

Διακρίνεται το όνομα του Παναγιώτη Μιχαλόλια στην ταυτότητα του

Διακρίνεται το όνομα του Παναγιώτη Μιχαλόλια στην ταυτότητα του περιοδικού κάτω από την περιγραφή «Δημόσιες Σχέσεις»

Σελίδα8

Διακρίνεται η φράση «Εμείς είμαστε περήφανοι γι’ αυτόν» (σ.σ: για

Διακρίνεται η φράση «Εμείς είμαστε περήφανοι γι’ αυτόν» (σ.σ: για τον βασανιστή Μάλλιο) και κάτω δεξιά ένα κριτικό σχόλιο για τον τίτλο της αστικής Καθημερινής

Για τον Μάλλιο και τον επετειακό χαρακτήρα της κηδείας του για τους πάσης φύσεως φασίστες (με την γνωστή επίθεση Μιχαλολιάκου το ‘76 στους δημοσιογράφους που κάλυπταν την κηδεία) τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά – μέχρι και σήμερα οι

Σελίδα9

χρυσαυγίτες αλλά και άλλοι αγνοί αυτόνομοι εθνικιστές τιμούν το καμάρι των σωμάτων ασφαλείας, των δικών τους παιδιών δηλαδή. Το 1977 λοιπόν βρίσκει τον ευρύτερο εθνικιστικό χώρο, μέσα από διάφορες διασπαστικές κινήσεις και απόπειρες γι’ αρχηγίες, να προσπαθεί να οργανωθεί με την ΕΝΕΠ (Ελληνική Νεολαία Εθνικής Παρατάξεως) η οποία εμφανίζεται ως σημείο αναφοράς. Ο Σταθόπουλος για παράδειγμα φέρεται να συνεργαζόταν με την ομάδα «Κίνημα» που αποτελεί προπομπό της ΕΝΕΠ του Πολύδωρου Δάκογλου ενώ σε οπισθόφυλλο της «Νέας Ενιαίας Δεξιάς» (τεύχος 7-8) 6 βρίσκει κανείς την επίσημη διακήρυξη της ΕΝΕΠ. Για τις εσωτερικές φαγωμάρες (που έχουν νόημα για όποιον ενδιαφέρεται να ερευνήσει περαιτέρω) και την πορεία των φασιστών μέχρι το 1979 όταν στο Βόλο ιδρύθηκε το ΕΝΕΚ (Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα) με δημοσιογραφικό του όργανο τη «Νέα Θέσι», θα φανούν χρήσιμα τα ακόλουθα κείμενα: το ιστορικό ιδρύσεως της ΕΝΕΚ 7 και η αιτία διάσπασης του εθνικιστικού κινήματος 8 . Στο σημείο αυτό, πριν φτάσουμε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με την ΕΠΕΝ του δικτάτορα Παπαδόπουλου – σημείο συνάντησης πολλών φασιστόμουτρων που ήδη πρωταγωνιστούσαν καθώς και άλλων που θα ακολουθούσαν στη συνέχεια, θέλουμε να αναφερθούμε σε ορισμένα ουσιαστικά για τη συνέχεια γεγονότα. Οι δεκάδες φασιστικές-ακροδεξιές οργανώσεις που άνθησαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, με τη «Νέα Τάξη» του Ναστούλη να δρα στο δρόμο (με βόμβες κλπ) και την προπαγάνδα του χουντικού και πράκτορα της ΚΥΠ Κωνσταντίνου Πλεύρη να συμπληρώνει το παζλ, κρατούσαν ζωντανό αυτόν τον χώρο με τις όποιες παραλλαγές/ρεύματα εμφανιζόταν. Ο Μιχαλολιάκος, ο Καλέντζης και λοιποί ναζιστές ξεκίνησαν την καριέρα τους από τότε, πριν ταιριάξουν στο αστικό πολιτικό περιβάλλον του σήμερα. Όπως εύστοχα σημειώνουν στην πολύ ενδιαφέρουσα και περιεκτική μπροσούρα 9 τους οι «profunde memoriam»: «Η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία, ‘η καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ’ δε γεννήθηκε σα ρήξη αλλά σα συνέχεια της δικτατορίας (σαν «αλλαγή φρουράς» που είχε πει και ο «αντιιμπεριαλιστής» Αντρέας Παπανδρέου)».

6 Βλ. Scribd.com.

7 Σχοινάς, Ιωάννης. Το Ιστορικό ιδρύσεως ΕΝΕΚ.Πηγή: Enekgr.wordpress.com. Βλ. Παράρτημα, σελ. 33.

8 Αίτια Διάσπασης Εθνικιστικού Κινήματος (1974-1982). Πηγή: Fileleutheros – Αιρετική Πολιτική Άποψη. Βλ. Παράρτημα, σελ. 39.

9 Βλ. Το σύγχρονο φασιστικό παρακράτος και ο αόρατος εμφύλιος. Πηγή: http://wp.me/pyR3u-3Hx.

Σελίδα10

Σελίδα 10 Οπισθόφυλλο της « Νέας Ενιαίας Δεξίας », τεύχος 7 - 8. Πηγή:

Οπισθόφυλλο της «Νέας Ενιαίας Δεξίας», τεύχος 7-8. Πηγή: scribd.com.

Σελίδα11

Ένα σημαντικό και ανεξερεύνητο όσο θα έπρεπε σημείο, θεωρούμε τον εναγκαλισμό της ΕΝΕΠ από τον εφοπλιστή Γιάννη Θεοδωρακόπουλο. «Μεγάλος φίλος και υποστηρικτής της νεολαίας της Εθνικής Παράταξης», ο «εφοπλιστής και πατριώτης» Θεοδωρακόπουλος ήταν αγαπητός στις τάξεις των εθνικιστών, όπως λέει ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος τους, ο Γιάννης Σχοινάς – ο εφοπλιστής είχε μάλιστα παραχωρήσει και γραφεία στην «Εθνική Παράταξη» στον 17 όροφο του πύργου των Αθηνών (υπενθυμίζουμε ότι μόλις στις εκλογές του 1977 η «Εθνική Παράταξις» είχε λάβει το διόλου ευκαταφρόνητο 6,82% των ψήφων) 10 . Ο Θεοδωρακόπουλος ήταν ένας από τη γενιά των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών μαζί με τον Ωνάση, τον Νιάρχο, τον Λιβανό, τον Γουλανδρή και άλλα παιδιά οι οποίοι ισχυροποιήθηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αγοράζοντας τα πλοία Liberty 11 για να στήσουν μεγάλες μπίζνες με τους στόλους μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Το 1961, ο εφοπλιστής καμαρώνει με τον βασιλιά Παύλο πάνω στη γέφυρα του δεξαμενόπλοιου «National Defender», το μεγαλύτερο υπό σημαία ΗΠΑ που κατασκευάστηκε εκείνη την εποχή 12 . Μετέπειτα ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Κάραβελ, ο Θεοδωρακόπουλος είχε ενεργό συμμετοχή με ομιλίες του σε ιδεολογικές συνδιασκέψεις της ΕΝΕΠ (1978 – βλ. φωτό παρακάτω) ενώ όπως μαθαίνουμε από το βιβλίο του Γιώργη Κρεμμυδά και δεν πέφτουμε από τα σύννεφα: «στις 27 Απρίλη 1977 δημοσιεύεται στις εφημερίδες ότι απαλλάχτηκε με βούλευμα ο εφοπλιστής Ι. Θεοδωρακόπουλος που ήταν κατηγορούμενος για αρχαιοκαπηλεία και είχε προφυλακιστεί για μία… ημέρα» 13 . Όπως και να ‘χει, ο εφοπλιστής είχε ανοιχτές τις αγκάλες του σε ακροδεξιές ευρωπαϊκές φιγούρες που εφορμούσαν στην Ελλάδα την περίοδο της πασοκικής καπιταλιστικής ειρήνης· ποιος δεν θυμάται (τέλη του 1984) τα επεισόδια στο Κάραβελ και την υποδοχή που επεφύλαξαν στον φασίστα Ζαν Μαρί-Λεπέν για το συνέδριο της «Ευρωπαϊκής Δεξιάς» οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ομάδες αναρχικών; To ξενοδοχείο άλλαξε χέρια το 1986 όταν το αγόρασε ο επιχειρηματίας Σπύρος

10 «Η ιστορία της ΕΝΕΠ και της δράσης της», Γιάννης Σχοινάς, σ’ αυτό το link. Βλ. Παράρτημα, σελ. 46.

11 Λήμμα «Liberty Ship», Πηγή: Wikipedia Liberty Ships.

12 «Το θαύμα της ελληνικής ναυτιλίας», Περιοδικό GK της Καθημερινής – Ιούνιος 2009 (λεζάντα 4-σελ. 111, λεζάντα 4-σελ. 112). Πηγή: GKMagazine.gr.

13 «Oι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία», Γιώργης Κρεμμυδάς. Εκδόσεις Εξάντας – 1984 (σελ. 152). Πηγή: Scribd.com.

Σελίδα12

Διβάνης· σε συνέντευξή στην «Ημερησία» το 2007 μαθαίνουμε για τον Θεοδωρακόπουλο:

«Ο επιχειρηματίας που είχε το Κάραβελ είχε σχέσεις με πολλά στελέχη της Χούντας και όπως σημειώνει σήμερα ο Σπύρος Διβάνης ‘το ξενοδοχείο ήταν τοποθετημένο σε πιο ακραίες πολιτικές καταστάσεις’» 14 .

Η λεζάντα είναι αυτούσια από το site του υποψηφίου με την Χρυσή Αυγή

Η λεζάντα είναι αυτούσια από το site του υποψηφίου με την Χρυσή Αυγή στις εκλογές Μαΐου 2012, Δημοσθένη Πατριαρχέα, παλαιό στέλεχος της ΕΠΕΝ, συνεργάτη του χουντικού Πλεύρη και λοιπά. «Ιδεολογική Συνδιάσκεψη ΕΝΕΠ εις ξενοδοχείο Κάραβελ, 1978. Ομιλητής Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, Ιδιοκτήτης Κάραβελ»

Το Γενάρη του 1984 η ΕΠΕΝ (Εθνική Πολιτική Ένωσις) αποφασίζει να γίνει πολιτικό κόμμα από σωματείο. Στη συγκέντρωση που γίνεται, που αλλού, στο «Κάραβελ» του Θεοδωρακόπουλου, ακούγεται μήνυμα το οποίο, σύμφωνα με τον Κρεμμυδά 15 , έχει «γραφτεί» στη φυλακή και κομιστής του οποίου είναι, ποιος άλλος, ο αδελφός του Μιχαλολιάκου: o συστημικός δικηγόρος Παναγιώτης Μιχαλόλιας. Θυμίζουμε: ο ΕΣΕΣΙ έχει πάψει τυπικά να υπάρχει από το 1973, ωστόσο τα δύο μεγάλα στελέχη του (Σταθόπουλος και Καραμπέτσος) μαζί με τον δικηγόρο Μιχαλόλια (η τριάδα της «Νέας Ενιαίας Δεξιάς») είναι ακόμη στο προσκήνιο μαζί με πολλά άλλα «φαντάσματα» της χούντας – με πρώτο και κύριο τον δικτάτορα Παπαδόπουλο ο οποίος δίνει τις ευλογίες του από τη φυλακή. Το 1984 είναι μια ωραία χρονιά αγώνα για τους παλιούς καλούς αγωνιστές εθνικιστές με χουντικό παρελθόν· οι πορείες συγκλίνουν: Σταθόπουλος και Μιχαλόλιας έχουν μια

Παράρτημα, σελ. 52.

15 «Oι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία», Γιώργης Κρεμμυδάς. Εκδόσεις Εξάντας – 1984 (σελ. 152). Πηγή: Scribd.com.

Σελίδα13

θέση στο ψηφοδέλτιο της ΕΠΕΝ ενώ ο Καραμπέτσος με τον πατριάρχη Πλεύρη θα προτιμήσουν το ψηφοδέλτιο του ΕΝΕΚ. Μια χρονιά αργότερα, το 1985, ο γνωστός σε όλους Μαυρουδής Χρήστου Βορίδης θα αναλάβει τα ηνία της ΕΠΕΝ ως γενικός γραμματέας, διαδεχόμενος τον Νίκο Μιχαλολιάκο. Από εκεί και έπειτα, ο Βορίδης θα αναλάβει να συγκροτήσει τον ευρύτερο πατριωτικό χώρο με ανθρώπους από την ΕΠΕΝ και το ΕΝΕΚ και να συστήσει το περίφημο «Ελληνικό Μέτωπο» (1994) – έξι χρόνια αργότερα (2000) έβαλε υποψηφιότητα για βουλευτής στο κοινό ψηφοδέλτιο του Ε.Μ. με την «Πρώτη Γραμμή» του Κωσταντίνου Πλεύρη ενώ το 2007 εξελέγη με τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό του Γιώργου Καρατζαφέρη. Σε όλη αυτήν την πορεία των χρόνων ο Σπύρος Σταθόπουλος δεν ήταν καθόλου απών. Αντιθέτως, είχε ενεργή παρουσία. Σύμφωνα με το βιογραφικό του όπως δημοσιεύεται στο

εθνικιστικός

σχηματισμός ή έντυπο στο οποίο πέρασε και δεν ακούμπησε: από τον ΕΣΕΣΙ στον «Ελεύθερο Κόσμο» και τη «Νέα Ενιαία Δεξιά», από το ΕΝΕΚ μέχρι την ΕΠΕΝ (αναφέρεται μάλιστα και ως ιδρυτικό στέλεχος) μέχρι και τον πρόσφατο Καρατζαφέρη – που άνετος πλέον χαίρεται το δωράκι του ΕΣΡ, την τηλεοπτική συχνότητα πανελλαδικής εμβέλειας. Η σχέση του Καρατζαφέρη με τον Σταθόπουλο είχε ξεκινήσει γύρω στο 2001 όταν ο τελευταίος είχε συγκινηθεί από τον λόγο του πρώτου. Αφήνουμε τον ίδιο να τα πει· από συνέντευξή του το 2009 17 :

βλέπουμε

ότι

δεν

υπήρχε

ακροδεξιός,

Τι είδατε στην προσπάθεια του Γιώργου Καρατζαφέρη και τον ακολουθήσατε; Είδα ότι και όλος ο ευαισθητοποιημένος κόσμος. Ο ευαισθητοποιημένος με την εθνικιστική -και όχι την οικονομική έννοια- δεξιός κόσμος. Μιλώ για την πολιτική, λαϊκή, κοινωνική δεξιά. Ό,τι ένιωσε ο καθένας, ένιωσα κι εγώ… Επιτέλους, να η

16 Να σημειώσουμε ότι στη σελίδα αυτή αναγράφεται ότι ο ανιψιός του Σπύρου Σταθόπουλου, Λεωνίδας Γ. Σταθόπουλος, είναι ιδρυτικό μέλος, πολιτικό και ιδεολογικό στέλεχος του Λαϊκού συνδέσμου «Χρυσή Αυγή» στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Εδώ και εδώ τα συλλυπητήρια της Χρυσής Αυγής κεντρικά και από τον πυρήνα της Αιτωλοακαρνανίας αντίστοιχα, για τον θάνατό του πάλαι ποτέ προέδρου του ΕΣΕΣΙ στις 2

Δεκεμβρίου του 2012. Εδώ ο Σταθόπουλος αγωνιά να καταθέσει ένα παλιοστέφανο και στο τέλος λέει στον χωροφύλακα: «Του χρόνου θα μας προσφωνήσετε γιατί θα είμαστε μέσα στη Βουλή» – ωραίος. Βλ. Παράρτημα, σελ. 55.

κόμμα το ΛΑ.Ο.Σ»., 2009. Βλ. Παράρτημα, σελ. 57.

Χ.

Σελίδα14

ευκαιρία, να ο άνθρωπος που θα συγκροτήσει μια ενιαία παράταξη είπα! Όντως, στο πρώτο συνέδριο του ΛΑΟΣ, οι θέσεις του και το ακροατήριο -χιλιάδες ανθρώπων που παραληρούσαν- αποτελούντο από ψηφοφόρους, στελέχη της Εθνικής Παρατάξεως, της ΕΠΕΝ, της “Πρώτης Γραμμής”, του ΕΝΕΚ, του “Κόμματος του Ελληνισμού” και μιας ατελείωτης σειράς εθνικιστικών οργανώσεων, οι οποίοι έδωσαν έναν τόνο πρωτόγνωρο σε συνέδριο εθνικιστικού κόμματος! Στον “Έσπερο” όλοι ενθουσιαστήκαμε. Βεβαίως, η συνέχεια έδειξε άλλα πράγματα…

O Καρατζαφέρης έλεγε τον Σταθόπουλο μέντορά του ενώ ο τελευταίος τον είχε βάλει (βλ. φωτό παρακάτω) στην ευρωπαϊκή ομάδα UEN που είχε αρχηγό τον διάδοχο του Almirante στo φασιστικό MSI, Τζιανφράνκο Φίνι. Τέτοιες ήταν οι διασυνδέσεις του Σταθόπουλου, «εκρηκτικές». Όπως έγραφε ο Ιός το 2006, ο Σταθόπουλος «ήταν ο υπαρχηγός του Πλεύρη στο φασιστικό κόμμα της 4ης Αυγούστου και επίσης στενός συνεργάτης του στις ελληνοϊταλικές φασιστικές διασυνδέσεις επί χούντας» 18 . Που πήγαν κείνα τα παιδιά ε; Όλο έλειπαν και όλο μπροστά μας τους βρίσκουμε.

Ο Γιώργος με τον Σπύρο, χαρούμενα πατριωτάκια, με τη σημαία της UEN

Ο Γιώργος με τον Σπύρο, χαρούμενα πατριωτάκια, με τη σημαία της UEN

B. ΜΙΚΡΕΣ, ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΕΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΠΛΗΞΟΥΛΕΣ

Διαβάζοντας τα παραπάνω αναρωτιέται κανείς γιατί επιμένουμε (σε ήδη γνωστά πράγματα) σχετικά με τον εθνικιστικό χώρο, την δεξαμενή δηλαδή των σημερινών ναζιστών, φασιστών και απογόνων των ταγματασφαλιτών. Όλος αυτός ο χώρος πάντα παρουσίαζε τον εαυτό του ως αντισυστημικό, περιθωριοποιημένο, χωρίς οικονομική

18 «Το κρυφτούλι του κ. Καρατζαφέρη», Ιός στην Ελευθεροτυπία, 15/7/2006. Βλ. Παράρτημα, σελ. 63.

Σελίδα15

υποστήριξη και χωρίς κρατική συνδρομή. Αυτό που συνέβαινε όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο. Οι κεφαλαιοκράτες αυτού εδώ του τόπου, η διεθνοποιημένη αστική τάξη σε συνεργασία με τις κοινοβουλευτικές μαριονέτες καθώς και με τις μυστικές υπηρεσίες

εμφάνιζαν από καιρό σε καιρό ενδιαφέρουσες μεθέξεις – και αυτές χρειάζονται εμπέδωση και έρευνα· για να έχουμε επαρκείς πολιτικές ερμηνείες, και, φυσικά, δράσεις. Να μην καθυστερούμε. Όταν ο Ιός έγραφε για τα «ξεχασμένα σκάνδαλα της

με

καπιταλιστές όπως ο Λάτσης (συζητούσαν για τα διυλιστήρια) καθώς και τις παρουσίες άλλων μεγαλοκαπιταλιστών στο γάμό του, το βλέμμα μας έπεσε πάνω σ’ αυτό: «Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν ‘ο Παύλος Βαρδινογιάννης, οεφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του Τάκη…». Αλήθεια, τι κάνει ο γιος του πάλαι ποτέ υποστηρικτή της Εθνικής Παρατάξεως και του ΕΝΕΠ; Έμαθε ποτέ κανείς ή αναζήτησε τις περπατησιές του; Να ξεκινήσουμε από τα απλά. Wikipedia: Taki Theodoracopulos 20 . Παρατηρούμε αρχικά ότι η σύνδεση με τον πατέρα του δεν είναι ορατή – γιατί άραγε; Ο «Τάκι», γεννημένος το 1936 στην Ελλάδα, είναι ένας δημοσιογράφος και συγγραφέας που ζει και περιφέρεται μεταξύ Νέας Υόρκης, Λονδίνου και Ελβετίας. Διαβάζουμε ότι είχε μια φημισμένη στήλη με τον τίτλο «High Life» στο περιοδικό Spectator 21 – ένα συντηρητικό περιοδικό της Βρετανίας από το 1828. Μεταξύ πολλών προσπαθειών στο χώρο της αμερικανικής συντηρητικής δεξιάς (η οποία όπως μπορείτε να ψάξετε κι αλλού επιδεικνύει εξαιρετικό αναθεωρητισμό στη ναζιστική ιστορία), ο Θεοδωρακόπουλος συνεργάστηκε με τον Πατ Μπιουκάναν, αντίπαλο του Μπους στους προκριματικούς των Ρεπουμπλικανών το 1992, υπερασπιστή εγκλημάτων των Ναζί και ένθερμο υποστηρικτή ταξιδιού του Ρήγκαν σε νεκροταφείο στη Γερμανία το 1985 – όπου μεταξύ των νεκρών βρίσκονταν και 48 μέλη των Waffen – SS. Για τον αντισημιτισμό του Μπιουκάναν υπάρχουν πολλές αναφορές στο Διαδίκτυο – δεν θ’ ασχοληθούμε πολύ. Στις εκδοτικές απόπειρες του δημοσιογράφου Taki προσθέτουμε και το Right Now 22 ένα περιοδικό που φιλοξένησε άρθρα αρκετών εμβληματικών προσωπικοτήτων από τον χώρο της ακροδεξιάς· ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στο Right Now έχει γράψει ο Ζαν

παρέθετε

την

διαπλοκή

του

διοικητή

της

ΚΥΠ

Ρουφογάλη

19 «Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της “Εθνοσωτηρίου”. Εφτά χρόνια αρπαχτή». Πηγή: Ιός στην Ελευθεροτυπία. Βλ. Παράρτημα, σελ. 68.

20 Λήμμα «Taki Theodoracopulos». Πηγή: Wikipedia.com. Βλ. Παράρτημα, σελ. 79.

21 Λήμμα «The Spectator». Πηγή: Wikipedia.com.

22 Λήμμα «Right Now! (magazine)». Πηγή: Wikipedia.com. Βλ. Παράρτημα, σελ. 81.

Σελίδα16

Μαρί Λεπέν και ο Αλέν ντε Μπενουά, ένας τύπος που γράφει υπέρ της φυλετικής αλήθειας και της ευρωπαϊκής καθαρότητας πριν τον χριστιανισμό, ένα καμάρι της σύγχρονης ακροδεξιάς με λίγα λόγια· που προπαγανδίζει με μπόλικο ρατσισμό. Ο sir Takis λοιπόν, όπως μας οπτικοποιεί 23 το «Πρώτο Θέμα» το 2011, γέννημα – θρέμμα του Gstaad και παρέα με το ελληνικό jet-set (εμείς για ευνόητους λόγους θα το πούμε μεγάλο κεφάλαιο ή διεθνοποιημένη ελληνική αστική τάξη) δε φαίνεται να αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα στην επιβίωσή του. Επέλεξε τη δημοσιογραφική καριέρα και «το εισόδημα από ένα trust», όταν γύρω στα 35 του αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί από τη ζωή του ως playboy 24 . Μιλώντας γι’ αυτή του την ονειρεμένη ζωή ο Takis περιγράφει μια όχι και τόσο καλή στιγμή στις 14 Μαΐου του 2011. Τον θάνατο του φίλου του playboy και «industrialist» Gunter Sachs. «Ο Gunter και εγώ συνηθίζαμε να βγαίνουμε αρκετά στις αρχές της δεκαετίας του 60. Ο κοντινός του φίλος Jean-Claude Sauer που ήταν φωτογράφος για το Paris Match ήταν και δικός μου φίλος. Μετά όμως από ένα ή δυο χρόνια τραβήξαμε ο καθένας τον δικό του δρόμο» […] «Δεν ήμουν στενός του φίλος αλλά είχαμε κάνει πολλά πάρτυ μαζί, είχαμε μοιραστεί γυναίκες και είχαμε τόσους πολλούς κοινούς φίλους, πραγματικά σοκαρίστηκα από το θάνατό του…» 25 .

Γέννημα – θρέμμα του Gstaad o Sir Takis, Πρώτο Θέμα

Γέννημα – θρέμμα του Gstaad o Sir Takis, Πρώτο Θέμα

23 Λαμπρίδης Αλέκος, «Πρωτοχρονιά στο σαλέ των ισχυρών στις Άλπεις». Πηγή: Εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Βλ. Παράρτημα, σελ. 82.

24 «Taki: For you, I hope it lasts», Evan Whitton Networked Knowledge. 1984. Βλ. Παράρτημα, σελ. 88.

25 Taki: Gunter Sach’s mysterious exit, Takis Theodoracopulos, 14 Μαΐου 2011. Βλ. Παράρτημα, σελ. 92.

Σελίδα17

RIP Gunter Sachs, να πούμε από την πλευρά μας. Μισό λεπτό όμως; Ποιος είσαι ρε φίλε; Για να δούμε τι γράφει η Telegraph στις 9 Μαΐου του 2011: «O Gunter Sachs γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1932 στη νότια Γερμανία. Η μητέρα του ήταν κόρη του Wilhelm von Opel· o πατέρας του ήταν ο Willy Sachs, ιδιοκτήτης της βιομηχανίας ρουλεμάν Fichtel & Sachs (σ.σ: γνωστή σήμερα και ως ZF Sachs AG), μία από τις μεγαλύτερες προμηθεύτριες της αυτοκινητοβιομηχανίας στη Γερμανία. Ο Willy Sachs, μέλος του κόμματος των Ναζί και επίτιμος αξιωματικός των SS κατά τη διάρκεια του πολέμου, συνελήφθη από τον αμερικανικό στρατό μετά τον πόλεμο ωστόσο σε κάποια φάση αφέθηκε ελεύθερος. Αυτοκτόνησε το 1958». Πέρα από το δίδαγμα ότι οι playboys που παρτάρουν μαζί για όσο χρόνο τους επιτρέπει η διάθεσή τους (για τα λεφτά δεν τίθεται θέμα), παρατηρούμε ότι η παρέα του Takis έχει ιστορία εφάμιλλη με τη δική του. Κυρίαρχη τάξη, κεφαλαιοκρατισμός, ναζιστική ιστορία, μπόλικος εθνικισμός και περισσή άνεση μέσα σε περιόδους καπιταλιστικής ειρήνης. Ας αφήσουμε όμως τις περιφερειακές γνωριμίες του γιου του Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου και ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Takis στην πιο πρόσφατη δημοσιογραφική του (sic) προσπάθεια (site) που φέρει τον τίτλο: «Taki’s Magazine:

Cocktails, Countesses & Mental Caviar». Δυο μήνες πριν, στις 5 Απριλίου 2013, γράφει με αφορμή τον ναζιστικό χαιρετισμό Κατίδη:

«Ο Κατίδης μάλλον νόμιζε ότι ο χαιρετισμός ήταν από τη Χρυσή Αυγή και πως δεν είχε κάποια σχέση με τον Χίτλερ – αν βέβαια ήξερε για τον θείο Αδόλφο. Μια αμερικανίδα αρθρογράφος έγραψε ότι ο χαιρετισμός σημαίνει την άνοδο του νεοφασισμού μέσα στην οικονομική κρίση της Ευρώπης. Εγώ θα προτιμούσα οποτεδήποτε την Χρυσή Αυγή, περισσότερο από τους κλέφτες της ελληνικής κυβέρνησης που μας έβαλαν στους τωρινούς μπελάδες. Η Χρυσή Αυγή μπορεί μερικές φορές να λειτουργεί σαν κακοποιό στοιχείο, ωστόσο είναι μία αντίδραση στους απατεώνες. Βοηθούν τους φτωχούς με συσσίτια, προστατεύουν γριούλες που πέφτουν τακτικά θύματα ληστείας από παράνομους μετανάστες και εκπροσωπούν ένα μέρος του εκλογικού σώματος που αισθάνεται εντελώς αποκλεισμένο από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, κυρίως τους πολύ φτωχούς». Μια ματιά και σε κείμενα άλλων αρθογράφων του site του Takis καθιστά προφανή τη λατρεία προς το ναζισμό και την απέχθεια απέναντι στο κομμουνιστικό θεώρημα –

Σελίδα18

διαβάστε το European Nationalism: Golden Dawn or Old and Gone? 26 Στην κριτική που ασκείται κατά καιρούς στο site, η κόρη του Θεοδωρακόπουλου, η 35χρονη Mandolyna (η οποία ασκεί εποπτικό ρόλο στην ιστοσελίδα) απαντά με «χιούμορ» που θα καταλάβαινε ένας χρυσαυγίτης (ή μήπως όχι;). «Η Mandolyna επιμένει ότι οι αρθρογράφοι στο Taki’s Magazine δεν είναι ρατσιστές. ‘Το ότι υπάρχουν περισσότεροι μαύροι παίκτες ποδοσφαίρου και μπάσκετ απ’ ότι βραβευθέντες (μαύροι) με Νόμπελ, και συμβαίνει να το αναδεικνύουμε, αυτό δεν μας κάνει ρατσιστές’, είπε. ‘Απλά καλούς ρεπόρτερς’» 27 . Η ξεκάθαρη ιδεολογική στήριξη του Takis στους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής και ο γενικότερος προσανατολισμός των μιντιακών εγχειρημάτων του δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό· ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του που παρεπιπτόντως είχε περάσει και από την προεδρία της ΑΕΚ (δες εδώ 28 ), ο Takis αποτέλεσε έναν πρώτης τάξεως εκφραστή ακροδεξιών και φασιστικών απόψεων για δεκαετίες, από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μέχρι και σήμερα. Ψάχνοντας λοιπόν να δούμε ποια ήταν η επιρροή του στον συγκεκριμένο χώρο τότε, πέσαμε πάνω σε κάτι αρκετά ενδιαφέρον που θεωρούμε ότι θα εκτιμηθεί. Στο φόρουμ του Vanguard News Network ενός από τα πιο γνωστά και δραστήρια sites που υπερασπίζεται την υπεροχή και την καθαρότητα της λευκής φυλής, ένα site σημείο αναφοράς για τους υπέρμαχους της ναζιστικής ιστορίας και της χιτλερικής πολιτικής, βρήκαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ ενός μέλους του φόρουμ (andy) και του Αlex Linder. O Linder που, όπως θα δείτε παρακάτω στο screenshot απαντάει στον andy με την ιδιότητα του διαχειριστή, είναι ο ιδιοκτήτης του site 29 . Πρόκειται για έναν σκληρό νεοναζιστή ο οποίος εκφράζεται με τα καλύτερα λόγια για την άνοδο της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα, την θεωρεί ένα επιτυχημένο παράδειγμα λευκών εθνικιστών και όπου σταθεί και βρεθεί έχει τα καλύτερα να πει. Ενίοτε ποστάρει 30 συνεντεύξεις του Γιώργου Μισιάκα -του τύπου που υπογράφει και

26 Goad, Jim. May 14, 2012. European Nationalism: Golden Dawn or Old and Gone?, Taki’s Magazine. Πηγή:

Takimag.com. Βλ. Παράρτημα, σελ. 95.

27 Not Fit to Print, Kareem Samuels. 24 Oκτωβρίου 2012. Βλ. Παράρτημα, σελ. 97.

28 «Ξεχρεώνουμε το Βάζελο, Πολεμάμε τον Γουλανδρή». Πηγή: Red Against the Machine. Βλ. Παράρτημα, σελ.

100.

29 Λήμμα «Alex Linder». Πηγή: Wikipedia.com. Βλ. Παράρτημα, σελ. 101.

30 Misiakas, Giorgos. April 11, 2013. And to seize power nothing ends. Struggle until final victory. Πηγή:

Vnnforum.com. Βλ. Παράρτημα, σελ. 103.

Σελίδα19

Αυγής

δηλώνοντας παράλληλα ότι ο Breivik «έκανε καλά που σκότωσε τον εχθρό, διότι ο εχθρός πήρε την εξουσία με τον ίδιο τρόπο» (σ.σ. σκοτώνοντας) 32 .

αναλύει

επί

μακρόν

το

φαινόμενο

της

Χρυσής

,

S creenshot της συζήτησης Andy με Alex Linder

Screenshot της συζήτησης Andy με Alex Linder

Aς επιστρέψουμε όμως στη συζήτηση του Linder με τον Andy και ας κλείσουμε αυτό το κείμενο, μ’ ένα «διαμαντάκι» που ενδεχομένως να ανοίξει δρόμους στην έρευνα για τη χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής. O andy ανοίγει συζήτηση για τον Takis, για την επιρροή που ασκούσε σε πολλούς στη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και του ’80 καθώς και για την σχέση του με το «κίνημα» (sic) σήμερα. (Η συζήτηση, σημειώνουμε, γίνεται τέλη του 2012). Στην απάντησή του ο πολυλογάς Linder -τσαντισμένος με τους Βρετανούς γενικότερα- λέει για τον Taki: «Ο Taki είναι ένας δισεκατομμυριούχος πλέημποη. Μπορεί να ρίξει μερικά καλά λεφτά σε άντρες που έχουν διάθεση να παλέψουν, όπως η Χρυσή Αυγή, αλλά σε εσάς δεν θα δώσει τίποτα Βρετανίδες αδερφάρες». Εμείς εδώ, αδερφάρες και μη, θα ‘χουμε το νου μας.

(Σημ.) Το βιβλίο με τίτλο «Που πήγαν κείνα τα παιδιά» μπορείτε να το βρείτε εδώ.

31 «Χρυσή Αυγή – 2ος Φάκελος: Παρουσίαση Υποψηφίων». Πηγή: Jungle-report.blogspot.gr. Βλ. Παράρτημα, σελ. 108.

32 Conversation with Alex Linder, 9 Φεβρουαρίου 2013, Τhe White Network. (δείτε και τα σχόλια από κάτω). Βλ. Παράρτημα, σελ. 109.

Σελίδα20

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

1. Παραπομπή αρ. 2: «Οι δικές μας τυφλές βόμβες – η άγνωστη πλευρά της Δικτατορίας»

Γράφει ο ΙΟΣ, 21/04/2013

Σύμφωνα με τα ευρήματα του FBI, οι βομβιστικοί μηχανισμοί που προκάλεσαν το αιματηρό τυφλό χτύπημα τη Δευτέρα στον Μαραθώνιο της Βοστόνης περιείχαν καρφιά και μπίλιες από ρουλεμάν. Αυτός είναι ο λόγος που υπήρξε τόσο φονικός ο απολογισμός των εκρήξεων. Τα ατσάλινα κομμάτια πετάχθηκαν σαν θραύσματα όλμων και προκάλεσαν όχι μόνο νεκρούς αλλά και πολλούς τραυματίες, από τους οποίους αρκετοί υπέστησαν ακρωτηριασμό. Δεν μας είναι άγνωστες αυτού του είδους οι βόμβες. Παρόμοιοι βομβιστικοί μηχανισμοί είχαν τοποθετηθεί σε δύο κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες το 1978. Η πρώτη βόμβα είχε τοποθετηθεί στον κινηματογράφο «Ελλη», το Σάββατο 11.3.1978. Το σημείο όπου είχαν επιλέξει οι δράστες να τοποθετήσουν τη βόμβα και η ώρα που είχε ρυθμιστεί να εκραγεί ο μηχανισμός δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς τους. Ηθελαν ασφαλώς να προκαλέσουν πολλά θύματα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση των αρχών, η βόμβα ήταν πολύ μεγάλης ισχύος, ενώ στο εσωτερικό της υπήρξαν μεταλλικά κομμάτια για να προκληθεί μεγαλύτερη βλάβη στα θύματα. Η δεύτερη βόμβα εξερράγη στον κινηματογράφο «Ρεξ», στις 20.6.1978. Ο μηχανισμός ήταν παρόμοιος, μόνο που αυτή τη φορά είχαν τοποθετηθεί στο εσωτερικό της μπίλιες από ρουλεμάν. Ο απολογισμός των τραυματιών έφτασε τους δεκαπέντε. Οι δύο αυτές βόμβες δεν ήταν οι μοναδικές. Δεκάδες εκρήξεις καταγράφονται τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με στόχους γραφεία κομμάτων της Αριστεράς, έντυπα, βιβλιοπωλεία. Η σκοπιμότητα του μπαράζ των βομβών ήταν διάφανη, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε άμεση ανάληψη ευθύνης από τους δράστες. Αλλωστε δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιθεωρητής Κλουζό για να κατανοήσει το κίνητρο κάποιων που έβαλαν 13 βόμβες

Κλουζό για να κατανοήσει το κίνητρο κάποιων που έβαλαν 13 βόμβες

Σελίδα21

στην Αθήνα κατά την επέτειο της πτώσης της χούντας (23.7.1978) ή άλλες 39 για να τιμήσουν τη μνήμη του βασανιστή της Ασφάλειας Μάλλιου (17.12.1978). Αυτές όλες οι ενέργειες έχουν μείνει μέχρι σήμερα σχεδόν ανεξιχνίαστες. Μπορεί να βρέθηκαν και να συνελήφθησαν κάποιοι ως αυτουργοί ή συνεργοί τους, αλλά ποτέ δεν αποκαλύφτηκε το κεντρικό δίκτυο που οργάνωνε όλο αυτό το σκηνικό του τρόμου επί τέσσερα χρόνια, με προφανή σκοπό να αποτρέψει τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας στη χώρα και να παραλύσει κάθε σκέψη για ριζοσπαστικότερες λύσεις σε μια περίοδο ιδιαίτερης πολιτικής ρευστότητας. Και το σημαντικότερο: Ποτέ δεν δόθηκαν ικανοποιητικές εξηγήσεις για την αδράνεια των αρχών μπροστά στην προκλητική παρουσία στη χώρα μας ενός διεθνούς νεοφασιστικού παρακρατικού δικτύου, το οποίο βαρύνεται με σωρεία ανατρεπτικών ενεργειών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το γνωστότερο πλοκάμι αυτού του δικτύου έχει όνομα. Λέγεται Ordine Nuovo, ελληνιστί Νέα Τάξη, και κάποιοι οπαδοί του βρίσκονται σήμερα στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ποια είναι η Ordine Nuovo

Η Ordine Nuovo ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από μια ομάδα σκληροπυρηνικών στελεχών που αποσχίστηκαν από το νεοφασιστικό Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI). Ιδρυτής της υπήρξε ο Πίνο Ράουτι και η αρχική της μορφή είχε το προκάλυμμα ενός «Κέντρου Μελετών» (Centro Studi Ordine Nuovo). To 1959, ένα από τα στελέχη της οργάνωσης που επιθυμούσε πιο ενεργό πολιτική δράση, ο Στέφανο ντελε Κιάε, αποχώρησε και ίδρυσε την Εθνική Πρωτοπορία (Avanguardia Nazionale). Το 1969, λίγο πριν από το μακελειό με την τυφλή βόμβα στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου (12.12.1969, 16 νεκροί, 90 τραυματίες), η πλειονότητα της οργάνωσης επέστρεψε στο MSI. Σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνονται τα ηγετικά στελέχη της Ordine Nuovo Κλεμέντε Γκρατσιάνι, Ελιο Μασαγκράντε και Σαλβατόρε Φράντσια, οι οποίο συνελήφθησαν το 1971 ύστερα από μια αστυνομική επιδρομή που ανακάλυψε στο κρησφύγετό τους όπλα και σχέδια ανατρεπτικών ενεργειών. Εβδομήντα τρία μέλη της Ordine Nuovo οδηγήθηκαν σε δίκη στη Ρώμη με την κατηγορία της ανασύστασης του απαγορευμένου Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (Partito Nazionale Fascista). Τριάντα από τους κατηγορουμένους καταδικάστηκαν

Σελίδα22

σε ποινές από ένα έως πέντε χρόνια και στα τέλη του 1973 η οργάνωση διαλύθηκε από τις αρχές. Εκείνη την εποχή τα μέλη της υπολογίζονταν σε 2.500. Ενα μικρό μέρος μελών της Ordine Nuovo επέλεξε την παρανομία, με την ονομασία Ordine Nero, που είχε το προσόν να είναι πιο ακριβής και ταυτόχρονα να διατηρεί τα ίδια αρχικά (ΟΝ). Μεταξύ 1974 και 1978 η νέα ON προκάλεσε έναν θάνατο και οκτώ τραυματισμούς με βομβιστικές επιθέσεις, αλλά ευθύνεται και για τη δολοφονία στη Ρώμη, στις 10.7.1976, του εισαγγελέα Βιτόριο Οκόρσιο, ο οποίος ήταν κατήγορος στη δίκη για το μακελειό της Πιάτσα Φοντάνα και εκείνος επέβαλε να τεθεί εκτός νόμου η Ordine Nuovo. Επειτα από μια σύντομη παρουσία στην Ελλάδα την περίοδο 1974-1975, στην οποία θα αναφερθούμε λίγο παρακάτω, τα στελέχη της Ordine Nuovo κάνουν αισθητή την παρουσία τους στην Ισπανία. Αυτός που συντονίζει την παρουσία των αλλοδαπών ακροδεξιών στη χώρα εκείνα τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο είναι μια φαινομενικά μικρή νεοναζιστική και σκληρά αντισημιτική ομάδα, το CEDADE. Πρόκειται πάλι για έναν «κύκλο μελετών», με τον ανώδυνο τίτλο «Círculo Español de Amigos de Europa» (Ισπανικός Κύκλος των Φίλων της Ευρώπης), ο οποίος, όμως έχει μια ειδίκευση. Από το 1969 άρχισε να φιλοξενεί στη Βαρκελώνη τις ετήσιες συγκεντρώσεις της Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης (Nouvel Ordre Européen), μιας άτυπης ευρωπαϊκής συμμαχίας νεοφασιστικών και νεοναζιστικών οργανώσεων. Οπως διαπιστώνει κάποιος από τον τίτλο αυτών των συγκεντρώσεων, η Ordine Nuovo δεν είναι απλώς ευπρόσδεκτη, αλλά κυριολεκτικά συνδιοργανώνει αυτές τις συναντήσεις. Ενα γαλλικό περιοδικό περιγράφει ως εξής την ιδιότυπη αυτή ισπανική οργάνωση:

«Οι δημόσιες δραστηριότητες του CEDADE είναι σχεδόν σίγουρα μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Μήπως το CEDADE λειτουργεί ως κέντρο συντονισμού και τεκμηρίωσης για όλο το ευρωπαϊκό ναζιστικό κίνημα; Ποια είναι η επιχειρησιακή του υποστήριξη προς τη «μαύρη» τρομοκρατία;» («Article 31», τχ. 7, 1985). Πολύ γρήγορα αυτά τα ερωτήματα θα απαντηθούν καταφατικά. Τον Μάρτιο του 1977 συλλαμβάνεται στη Μαδρίτη το ιδρυτικό στέλεχος της οργάνωσης Ελιο Μασαγκράντε και ανακαλύπτεται ολόκληρο εργοστάσιο όπλων στο κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσας. Μαζί του συλλαμβάνεται και ο Στέφανο ντελε Κιάε. Το CEDADE στην Ισπανία διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με τον Οτο Σκορτσένι, τον άνθρωπο του Χίτλερ για τις ειδικές αποστολές και τον Βέλγο στρατηγό των Waffen SS Λεόν Ντεγκρέλ, στον οποίο ο Χίτλερ είχε απονείμει την ανώτατη τιμή, λέγοντάς του πως «αν είχα

Σελίδα23

γιο, θα ήθελα να είναι ακριβώς όπως εσείς». Ο Ντεγκρέλ έπαιξε επί χρόνια κεντρικό ρόλο στον συντονισμό του ευρωπαϊκού νεοναζιστικού κινήματος.

Η οργάνωση-φάντασμα

Ποια είναι τελικά η σχέση της Ordine Nuovo με την Ελλάδα; Παρά την έντονη εμφάνισή της με συνθήματα στους τοίχους την περίοδο των τυφλών βομβών της μεταπολίτευσης, ουδέποτε οι αρχές παραδέχτηκαν τη δράση της στη χώρα μας. Σε μια συνέντευξη Τύπου που έμεινε στην Ιστορία, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης Αναστάσιος Μπάλκος δήλωνε στις 13.6.1975 ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα «Νέα Τάξις», ούτε άλλη φασιστική ομάδα. Ο κυβερνητικός αξιωματούχος πρόσθεσε ότι δεν είχε επισημανθεί κρυμμένος οπλισμός και υποστήριξε ότι είναι υπερβολικός ο θόρυβος των εφημερίδων για την ύπαρξη φασιστικών οργανώσεων. «Ο θόρυβος αυτός», συνέχισε ο Μπάλκος, «προέρχεται από τον αυτόν πολιτικόν χώρον, τον ίδιον πάντοτε και στρέφεται κατ’ οργανώσεων της αυτής πάντοτε πολιτικής τοποθετήσεως, ενώ αι οργανώσεις του άλλου άκρου, καίτοι πολύ περισσότεραι και λίαν δραστήριοι, αποσιωπούνται». Πρόκειται για την πολύ επίκαιρη θεωρία των «δύο άκρων» που είχε εφαρμοστεί και την περίοδο της μεταπολίτευσης προκειμένου να εξομοιωθούν οι δολοφονικές τυφλές επιθέσεις των νεοφασιστών με τις δυναμικές εκφράσεις των κοινωνικών αγώνων που είχαν ξεσπάσει μετά την πτώση της χούντας. Το αναλύει κυνικά ο Μπάλκος: «Δίδεται ούτως η εντύπωσις, ότι κατά κανόνα ο όλος θόρυβος σκοπεί εις την στροφήν της προσοχής του κοινού εις οργανώσεις ανυπάρκτους ή μικράς δραστηριότητος (αρχικώς εις την «Νέαν Τάξιν» και, όταν ο επ’ αυτής θόρυβος εκόπασε, εις τας φιλοβασιλικάς οργανώσεις), ενώ αι πράγματι δημιουργούσαι, σχεδόν καθημερινώς, ζητήματα τάξεως αγνοούνται, ως εάν ήσαν ανύπαρκτοι». Και το συμπέρασμά του είναι ατράνταχτο: «Παρά τον σχετικόν θόρυβον, το υπουργείον Δημοσίας Τάξεως επιμένει ότι δεν έχει διαπιστωθεί η ύπαρξις οργανώσεως. Υπό του Τύπου, ημερησίου και περιοδικού, πάσα εν γένει δραστηριότης, μη κομμουνιστική, αποδίδεται εις αυτήν την οργάνωσιν. Ο φερόμενος ως αρχηγός της Δ. Ναστούλης, έχει καταθέσει εις τον Αρειον Πάγον δήλωσιν ιδρύσεως κόμματος υπό τον τίτλον «Εθνική Σοσιαλιστική Ενωσις Ελλάδος». Διά την εξακρίβωσιν τυχόν υφισταμένης σχέσεως τούτου μετά της «οργανώσεως» «Νέα Τάξις», από πολλού χρόνου έχει επιληφθεί η δικαιοσύνη. Εξ άλλου αι κατά καιρούς

Σελίδα24

καταγγελθείσαι περιπτώσεις δήθεν κακοποιήσεων υπό οπαδών της «Νέας Τάξεως» και αι συλλήψεις απολιτικών ή αριστερών ατόμων, αναγραφόντων φασιστικά κ.λπ. συνθήματα και σήματα ενισχύουν την εντύπωσιν του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως ότι ο σχετικός θόρυβος δεν έχει βάσιν». Για να αποδείξει, μάλιστα, του λόγου το αληθές ο Μπάλκος παρέθεσε έναν κατάλογο οργανώσεων των «δύο άκρων» προκειμένου να αποδείξει ότι δεν είναι η άκρα Δεξιά, αλλά η «άκρα Αριστερά» ο πραγματικός κίνδυνος. Και σ’ αυτόν τον κατάλογο υπήρχε από τη μια πλευρά το «κόμμα» του εθνικοσοσιαλιστή Πλεύρη («πρόκειται περί νομίμου κόμματος, διά την λειτουργίαν του οποίου έχει κατατεθή υπό του Κ. Πλεύρη σχετική δήλωσις εις Αρειον Πάγον») και από την άλλη οργανώσεις της Αριστεράς, όπως η ΚΝΕ και ο Ρήγας Φεραίος (οι οποίες «παρουσιάζουν εντυπωσιακήν ανάπτυξιν, με αξιοσημείωτη πολιτική δραστηριότητα, έκδοσιν εντύπων, έντονον προπαγάνδαν εις όλους τους τομείς, ακόμη και εις τα γυμνάσια, έναντι των δέκα γενικώς ασημάντων και υποτονικών οργανώσεων της Δεξιάς»). Η πραγματικότητα διέψευσε την αισιοδοξία του Μπάλκου. Οπως είδαμε πιο πάνω, λίγους μήνες μετά τις καθησυχαστικές του δηλώσεις, η βομβιστική δραστηριότητα των φασιστών πολύ γρήγορα πολλαπλασιάστηκε με αλλεπάλληλα μπαράζ τυφλών επιθέσεων. Οσο για την Ordine Nuovo, τα ίχνη της παρουσίας της στην Ελλάδα είναι μέχρι σήμερα ανεξίτηλα.

Η Ordine Nuovo στην Ελλάδα

Η δικτατορία των συνταγματαρχών –όπως εξάλλου και η Ισπανία του Φράνκο- αποτέλεσε τον πολιτικό φάρο για το ιταλικό νεοφασιστικό κίνημα. Αλλά και η χούντα από την πλευρά της αναζητούσε στον χώρο των Ιταλών νεοφασιστών τους πιθανούς συμμάχους για να σπάσει την απομόνωση που της είχε επιβληθεί από πολλές χώρες και να αποτρέψει τη διαφαινόμενη αποπομπή της από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Τη μεσολάβηση ανέλαβε ο ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας), ο οποίος είχε ιδρυθεί από τη χούντα την επαύριο του πραξικοπήματος.

Αντιγράφουμε από τα επίσημα πορίσματα για τη σκοτεινή εκείνη περίοδο που έχει καταγράψει η ιταλική Γερουσία: «Την άνοιξη του 1968 οργανώθηκε από τον ΕΣΕΣΙ, μια

Σελίδα25

«εκδρομή» στην Ελλάδα των συνταγματαρχών. Στην περιοδεία ήταν επικεφαλής ο Πίνο Ράουτι, ο Στέφανο ντελε Κιάε και ο Λόρις Φακινέτι και μερικές δεκάδες μέλη, καθώς και οι ηγέτες της Ordine Nuovo και της Avanguardia Nazionale. Οι συμμετέχοντες έγιναν δεκτοί από την ηγεσία του φιλικού καθεστώτος και στη συνέχεια παρακολούθησαν ένα είδος ταχύρρυθμου μαθήματος για τεχνικές διείσδυσης με σκοπούς ανατρεπτικούς, κάτι που είχε εφαρμοστεί με επιτυχία στην Ελλάδα τον προηγούμενο χρόνο. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, οι «σπουδαστές» αφιερώθηκαν με τη σειρά τους στην εφαρμογή αυτών των τεχνικών, επιδιώκοντας να διεισδύσουν σε ομάδες της άκρας Αριστεράς». Το αποτέλεσμα αυτών των «μαθημάτων» το είδαμε στην Ιταλία εκείνης της δραματικής περιόδου της «στρατηγικής της έντασης», με την κλιμάκωση της βίας και την ανάμιξη των μυστικών υπηρεσιών σε ένα βρόμικο κουβάρι αλληλοδιαπλοκής παράνομων οργανώσεων. Εδώ μας αρκεί να σημειώσουμε την παρουσία όλων αυτών των στελεχών της Ordine Nuovo στην Ελλάδα ήδη από τον πρώτο χρόνο της δικτατορίας. Ομως λίγα χρόνια αργότερα, αμέσως μετά την τυπική διάλυση της οργάνωσης τον Νοέμβριο του 1973, φαίνεται ότι η Ελλάδα της χούντας πρόσφερε κάτι παραπάνω: τη φιλοξενία και την κάλυψή της. Από τις αρχές του 1974 βρίσκονται στην Ελλάδα ηγετικά στελέχη της Ordine Nuovo, τα οποία μάλιστα αναπτύσσουν προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις με στελέχη των εγχώριων ακροδεξιών οργανώσεων. Πιο εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του Ελιο Μασαγκράντε, ο οποίος ενώ τον καταζητούσαν οι ιταλικές αρχές, ανέπτυξε ιδιαίτερη «επιχειρηματική» δράση στην Αθήνα με «συνεταίρο» τον νεαρό τότε εθνικοσοσιαλιστή Αριστοτέλη Καλέντζη. Ενα εστιατόριο (το «Βερόνα» στην Πλάκα) και ένα τουριστικό γραφείο («Νόστος» στην οδό Μητροπόλεως) αποτέλεσαν το κέντρο συγκέντρωσης και συντονισμού πολλών Ιταλών της Ordine Nuovo μέχρι τις αρχές του 1975. Στο εστιατόριο αυτό σύχναζε και ο τότε αρχηγός της Ordine Nuovo Κλεμέντε Γκρατσιάνι. Μόνο μετά τις αποκαλύψεις του Τύπου (ειδικά του περιοδικού «Αντί») οι ελληνικές αρχές επενέβησαν και συνέλαβαν τον Μασαγκράντε και τον «μάγειρα» του εστιατορίου, δηλαδή τον επίσης καταζητούμενο από τους Ιταλούς Κλαούντιο Μπιτζάρι. Αλλά και τότε τους παρέδωσαν στις ιταλικές αρχές χωρίς να τους ανακρίνουν για τη δράση τους στην Ελλάδα.

Σελίδα26

Η Νέα Τάξη του 2013

Ολα αυτά θα είχαν μόνο ιστορική σημασία αν δεν μας βοηθούσαν να κατανοήσουμε ορισμένες πολύ σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας και ειδικά τη διατήρηση της Χρυσής Αυγής επί τόσες δεκαετίες στο καλά προστατευμένο αυγό της, έως ότου προκύψουν οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε ότι επέτρεψαν τη γιγάντωσή της. Αρκούμαστε να απαριθμήσουμε ορισμένα δεδομένα:

Ενας από τους συλληφθέντες για το μπαράζ των αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων του 1978 ήταν και ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος. Αρχικά κατηγορήθηκε κι αυτός και οι συνεργοί του με τον αντιτρομοκρατικό νόμο της εποχής (774/1978), ως μέλος «τρομοκρατικής ομάδας», τελικά όμως έπεσε στα μαλακά ως απλός κάτοχος και προμηθευτής εκρηκτικών προς άλλους. Ο «συνεταίρος» του υπαρχηγού της Ordine Nuovo Ελιο Μασαγκράντε, ο εθνικοσοσιαλιστής Αριστοτέλης Καλέντζης, υπήρξε συγκατηγορούμενος του Μιχαλολιάκου στην ίδια υπόθεση και συνοδοιπόρος του κατά την ίδρυση της Χρυσής Αυγής, ενώ αρθρογραφούσε στο περιοδικό της οργάνωσης ακόμα και από τη φυλακή. Η αρχική οργανωτική μορφή της Χρυσής Αυγής είναι «κύκλος μελέτης του εθνικοσοσιαλισμού». Αλλά αυτή είναι ακριβώς η μορφή που όπως είδαμε έπαιρναν τα παρόμοια μορφώματα σε όλη την Ευρώπη για να αποφύγουν την άμεση αντιπαράθεση με τις αρχές. Η επιλογή των «πολιτιστικών κύκλων» και των «κέντρων μελετών» ήταν υποχρεωτική κατά την περίοδο που το διεθνές νεοφασιστικό κίνημα είχε μπει στο στόχαστρο κάποιων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Η πρώτη διεθνής επαφή της Χρυσής Αυγής είναι με αυτή την ισπανική νεοναζιστική ομάδα CEDADE, αυτή που περιέθαλψε τον Μασαγκράντε και τον Ντελε Κιάε, μετά την ανακάλυψη των στελεχών της Ordine Nuovo στην Ελλάδα. Από τα πρώτα τεύχη του περιοδικού «Χρυσή Αυγή» (1981-1982) προβάλλεται η δραστηριότητα του CEDADE, ενώ διαφημίζεται και η παρουσία της ελληνικής οργάνωσης στις διεθνείς συνάξεις της Νέας Τάξης. Για τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με το CEDADE ενδιαφέρον έχει και η πρόσφατη αποκάλυψη του Κλέωνα Ιωαννίδη για τη συμμετοχή της ελληνικής οργάνωσης στο συνέδριο της Νέας Τάξης στη Βαρκελώνη το 1981 («Αυγή της Κυριακής», 31.3.2013).

Σελίδα27

Στην Ισπανία υποδέχεται τους εκπροσώπους της Ordine Nuovo και της Χρυσής Αυγής ο ίδιος άνθρωπος, ο διαβόητος Λεόν Ντεγκρέλ.

Πέρα από τους κλασικούς του εθνικοσοσιαλισμού (Χίτλερ, Ρόζενμπεργκ κ.λπ.) κοινός ιδεολογικός πρόγονος της Ordine Nuovo και της Χρυσής Αυγής είναι ο Ιταλός φασίστας διανοούμενος Τζούλιους Εβολα.

Η πρώτη προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να βγάλει εφημερίδα έφερε τον τίτλο «Ετος Μηδέν» και υπότιτλο «Λαϊκή Πατριωτική Επιθεώρηση». Κατά σύμπτωση, τον ίδιο τίτλο (Anno Zero) έφερε και το περιοδικό που κυκλοφόρησε μετά τη δικαστική απαγόρευση της Ordine Nuovo για πέντε τεύχη, τον χειμώνα και την άνοιξη του 1974, από στελέχη της οργάνωσης με εκδότη τον Σαλβατόρε Φράντσια.

Και αν δεν θεωρούνται όλα αυτά αρκετά, υπάρχει το νέο ιδεολογικό έντυπο της Χρυσής Αυγής, το οποίο πολύ πρόσφατα, τον περασμένο Φεβρουάριο, είχε πολυσέλιδο αφιέρωμα στον διαβόητο ιδρυτή της Ordine Nuovo: «Πίνο Ράουτι: παρών! Απεβίωσε ο ιδρυτής της Ordine Nuovo» (περιοδικό «Μαίανδρος», τχ. 2). «Ο ίδιος ο Ράουτι», γράφει το άρθρο του Παύλου Γκάστη στο χρυσαυγίτικο έντυπο, «κατηγορήθηκε ότι αποτελούσε σύνδεσμο μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών νεοφασιστών. Οι κατηγορίες αυτές θα οδηγήσουν τον Ράουτι σε δικαστικές περιπέτειες, χωρίς τελικά να αποδειχθεί τίποτε».

Το συμπέρασμά μας είναι σαφές. Η Νέα Τάξη ή Ordine Nuovo δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στη χώρα μας. Μόνο που σήμερα φέρει ένα άλλο όνομα.

***

Η Ordine Nuovo και οι ΗΠΑ

Χάρη στα Wikileaks και την αποδέσμευση των επίσημων εγγράφων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (με τον νόμο για την ελευθερία της πληροφόρησης, FOIA) είναι προσβάσιμα ορισμένα τηλεγραφήματα διπλωματικών αξιωματούχων των ΗΠΑ σχετικά με τη δράση της Ordine Nuovo. Δυστυχώς μέχρι στιγμής η δημοσιοποίηση των τηλεγραφημάτων φτάνει μόνο μέχρι το 1976. Στις 23.11.1973 η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Ρώμη ανακοινώνει την είδηση ότι η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε τη διάλυση της Ordine Nuovo με το εξής σχόλιο: «Το βασικό στοιχείο της κυβερνητικής απόφασης έγκειται στο γεγονός ότι δημιουργεί ένα

Σελίδα28

προηγούμενο για μελλοντικές ενέργειες εναντίον άλλων εξωκοινοβουλευτικών ακροδεξιών δυνάμεων και απειλεί ακόμα και το ίδιο το MSI. Υπάρχουν πληροφορίες ότι σειρά έχει η νεοφασιστική Avanguardia Nazionale» (σ.σ. πράγμα το οποίο συνέβη). Στις 14.1.1975 το προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη αναφέρεται σε «τοπική έρευνα για τη φασιστική οργάνωση Νέα Τάξις», ύστερα από έκρηξη βόμβας σε εστιατόριο της πόλης. Το σχόλιο του προξένου είναι πως «παρά το γεγονός ότι ορισμένοι μάρτυρες αμφισβητούν καν την ύπαρξη βόμβας, η αστυνομία διερευνά την υπόθεση, εξαιτίας των προκηρύξεων που βρέθηκαν». Οι προκηρύξεις αυτές με την υπογραφή Νέα Τάξις είχαν τα συνθήματα: «Η Νέα Τάξις χτυπά όποιον θέλει, όπου θέλει και όποτε θέλει» και «Ευρώπη Ενωμένη, Οργανωμένη και Οπλισμένη». Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, «η αστυνομία πιστεύει ότι ίσως αυτά τα συνθήματα είναι έργο αριστερών προβοκατόρων». Στις 15.1.1975 η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, σε τηλεγράφημα που υπογράφει ο πρεσβευτής Τζακ Κιούμπις, αναφέρει την είδηση ότι οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να εκδώσουν στην Ιταλία τα «μέλη της νεοφασιστικής οργάνωσης Ordine Nuovo Ελιο Μασαγκράντε και Κλαούντιο Μπιτζάρι», τους οποίους «είχαν υπό παρακολούθηση για πολλούς μήνες». Ενδιαφέρον έχει και η παρατήρηση ότι οι ελληνικές αρχές «δεν ανέφεραν τους νομικούς λόγους στους οποίους στηρίζεται η απόφαση της απέλασης», ενώ εκτιμάται ότι «η περαιτέρω έρευνα η οποία διατάχθηκε από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Γκίκα αναμένεται να αποκαλύψει και άλλες πτυχές της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής εμπλοκής Ελλήνων πολιτών στην οργάνωση». Στις διπλανές στήλες εξηγούμε ότι η στάση των ελληνικών αρχών ήταν ακριβώς αντίθετη: λίγους μήνες αργότερα, το ίδιο υπουργείο διέψευδε ακόμα και την ύπαρξη της οργάνωσης. Στις 13.7.1976 η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Ρώμη αναφέρεται στη δολοφονία του εισαγγελέα Βιτόριο Οκόρσιο και διαπιστώνει πως «παρά το γεγονός ότι υπάρχουν προκηρύξεις και τηλεφωνήματα που την αποδίδουν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες ότι υπεύθυνη είναι η Ordine Nuovo, της οποίας την υπόθεση χειρίστηκε ο εισαγγελέας», ενώ «σήμερα έχουν καταδικαστεί ή δικάζονται ακόμα πολλά μέλη της».

Στις 22.7.1976 το προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη αναφέρεται σε βομβιστικές ενέργειες των νεοφασιστών με χαμηλούς τόνους: «Υπήρξε πριν από τρεις μήνες μια μικρή βόμβα σε ένα αριστερό βιβλιοπωλείο, με ασήμαντες ζημιές και κανένα τραυματισμό. Μια

Σελίδα29

χειροβομβίδα είχε τοποθετηθεί στην αίθουσα της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής τη μέρα των φοιτητικών εκλογών. Ανακαλύφτηκε μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα που προειδοποιούσε για έκρηξη». «Η αστυνομία διενεργεί έρευνες για τις τοπικές παρακρατικές οργανώσεις, αλλά η αντίδραση των πολιτών σε σχέση μ’ αυτές τις έρευνες υπήρξε κυνική και ελάχιστα αποτελέσματα αναμένονται, διότι οι οργανώσεις είναι μικρές και πολλοί πιστεύουν ότι έχουν επαφή αν όχι ενθάρρυνση από την αστυνομία». Πάντως, σύμφωνα με τον πρόξενο, «τα δύο βομβιστικά περιστατικά δεν ήταν ασήμαντα και μπορεί να προκαλούσαν σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμα και θανάτους». Το συμπέρασμα είναι πάντως μάλλον αθωωτικό: «Δεν φαίνεται να ήταν αυτός ο στόχος των βομβιστών».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Senato della Repubblica, Camera dei Deputati «Commissione Parlamentare d’Inchiesta sul Terrorismo in Italia e sulle Cause della Mancata Individuazione dei Responsabili delle Stragi» (26.4.2001). Οι εκθέσεις της ερευνητικής επιτροπής της ιταλικής Γερουσίας για τα αιματηρά γεγονότα της περιόδου της «στρατηγικής της έντασης» και ο ρόλος της Ordine Nuovo. Προσβάσιμες στον επίσημο ιστότοπο της Γερουσίας: http://goo.gl/D7Mwg Sheelagh Ellwood, «The extreme right in Spain: a dying species?» Στο Luciano Cheles et al. (επιμ.), «The Far Right in Western and Eastern Europe». (Longman, Νέα Υόρκη 1991). Η διαπλοκή των στελεχών της Ordine Nuovo με την ισπανική CEDADE, αδελφή οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Vittorfanco S. Pisano, «The Dynamics of Subversion and Violence in Contemporary Italy» (Hoover Institution Press, Στάνφορντ 1987) Franco Ferraresi. Minacce alla Democrazia. La Destra radicale e la strategia della tensione in Italia nel dopoguerra (Feltrinelli, Μιλάνο 1995) Νίκος Κλειτσίκας, Andrea Speranzoni. «Φαινόμενα Τρομοκρατίας» (εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα 2003)

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ

Σελίδα30

https://www.wikileaks.org/plusd/ Τα έγγραφα των Wikileaks της περιόδου 1973-1976.

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr [Πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=42906]

2. Παραπομπή αρ. 4: «Η ζωή του Κοσκωτά σήμερα»

Ο δικηγόρος του Γιώργου Κοσκωτά, Παναγιώτης Μιχαλόλιας μας ανοίγει την πόρτα του δικηγορικού του γραφείου και μας μιλά αποκλειστικά για εκείνον, το σκάνδαλο, την αποφυλάκιση του και την ζωή του σήμερα. ''Δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς σκάνδαλο, αλλά ήταν μια επιλογή της στιγμής με πολιτικές προεκτάσεις και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν τη θεωρώ ''Μητέρα των Δικών'', όλες οι δίκες έχουν τη δική τους σπουδαιότητα. Σε ότι αφορά τα αποτελέσματα, την τραγικότητα των αποτελεσμάτων για τον ίδιο αλλά και για αυτό που προκάλεσε θα έλεγα ότι ήταν μια πολύ σημαντική δίκη που ήταν και διδακτική για αυτούς τους επιχειρηματίες και μεγαλοτραπεζίτες που ακολούθησαν τον Κοσκωτά, οι οποίοι βλέποντας την τραυματική εμπειρία του έλαβαν τα μέτρα τους. Την υπόθεση την ανέλαβα στο δεύτερο βαθμό όταν ο ίδιος με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να μου εμπιστευτεί την υπόθεση και την τύχη του. Υπήρχε μια χημεία η οποία επαληθεύτηκε γιατί ούτε εγώ τον απογοήτευσα αλλά ούτε και εκείνος. Όταν υπάρχουν υπόγεια ρεύματα έχεις έναν προβληματισμό πως θα μπορέσεις να το εξουδετερώσεις και το κάναμε μέχρι ένα σημείο, δυστυχώς όχι ολοκληρωτικά. Εγώ είχα τις δικές μου επαγγελματικές αγωνίες για την πορεία της υπόθεσης αλλά μου μετέφερε και τις προσωπικές του αγωνίες ο Κοσκωτάς όταν είχε πέντε ανήλικα παιδιά. Θα σας πω κι ένα περιστατικό, κάποτε σ' ένα κανάλι είχε δηλώσει πως η φυλακή για ''

εκείνον ήταν ευλογία Θεού και όταν τον ρώτησα γιατί το είπε αυτό, μου απάντησε

έχεις

ιδέα τι είναι να αφήνεις πέντε ανήλικα παιδιά πίσω σου και να βρίσκεις πέντε επιστήμονες;''. Αυτό βέβαια οφείλεται και στην σύζυγο του, Καίτη Κοσκωτά η οποία όλα αυτά τα χρόνια κράτησε μια στάση που δεν την βλέπεις εύκολα. Η οικογένεια Κοσκωτά εκείνη την εποχή ήταν για τον κόσμο μια αρένα γεμάτη με θηρία. Η

Σελίδα31

Καίτη Κοσκωτά περιέργως χωρίς να εμπλέκεται στην υπόθεση έχει κατηγορηθεί ως συνεργός του Κοσκωτά. Αν επιστρέψει στην Ελλάδα υπάρχει κίνδυνος να συλληφθεί και να δικαστεί.”

Ποια είναι όμως η σχέση τους σήμερα, τόσα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του;

“Είμαι από τους ανθρώπους που εμπιστεύεται επειδή δεν είναι και τόσο εύκολος στις διαπροσωπικές του σχέσεις. Με τιμά με την εμπιστοσύνη του και με πολύ ευχαρίστηση αποδέχομαι αυτή την επιλογή του. Είναι ένας προικισμένος άνθρωπος από την φύση του με ιδιαίτερα προσόντα. Έχει ένα φλέγμα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο . Αυτή του η ηρεμία είναι πολύ σπάνια. Είναι αισιόδοξος και αποφασιστικός άνθρωπος. Πιστεύω ότι έχει κι ένα ελάττωμα κι αυτό είναι κάποιες από τις επιλογές του. Πολλές φορές επέλεξε πρόσωπα σε λάθος χρονικές στιγμές και είναι η συνέπεια της κατάληξης του''.

Αλήθεια πως είναι σήμερα ο Γιώργος Κοσκωτάς;

''Είναι ήρεμος. Είναι ένας άνθρωπος με δείκτη σταθερότητας. Δραστηριοποιείται επαγγελματικά με την βοήθεια των παιδιών του. Τα προσωπικά του και ότι αφορά την οικογένεια του τα κρατάει γι αυτόν. Η καθημερινότητα του είναι πάρα πολύ απλή. Φεύγει πολύ νωρίς το πρωί και γυρνάει αργά. Το Σαββατοκύριακο διαβάζει τον τύπο και ακούει την εκκλησία του. Βγαίνει έξω και κάνει και δημόσιες εμφανίσεις μάλιστα ο κόσμος είναι ένθερμος στις αντιδράσεις του, τον βλέπουν πολύ θετικά και τον χαιρετούν . Πηγαίνουμε σε καφέ και σε ταβερνάκια όταν έχουμε λίγο χρόνο. Αυτός ο άνθρωπος τελικά είχε μια αποδοχή που δεν την ήξερε ούτε ο ίδιος. Έναν άνθρωπο που τον έχουν εγκαταλείψει στο πιο κομβικό σημείο, είναι λογικό να είναι επιφυλακτικός. Συνεχίζει τις επιχειρηματικές του κινήσεις γιατί τα παιδιά του του δημιουργούν αυτή την ευθύνη. Ασχολείται με μια οργάνωση επενδυτικών προγραμμάτων και πολλοί στο εξωτερικό τον εμπιστεύονται. Σκέφτεται την προηγούμενη μέρα και όχι την επόμενη. Ο Κοσκωτάς δεν αλλάζει. Όσοι τον ήξεραν πως ήταν πριν, έτσι είναι και τώρα. Απλά έχει αναπτύξει ορισμένες άμυνες''. Τα περιοριστικά μέτρα λήγουν αρχές Μαρτίου και ο Γιώργος Κοσκωτάς θα συναντήσει μετά από 22 ολόκληρα χρόνια την γυναικά του '' Τα περιοριστικά μέτρα λήγουν αρχές Μαρτίου το 2010 και ο Κοσκωτάς θα μπορεί να πάει όπου θέλει και θα συναντήσει την γυναίκα του,

Σελίδα32

με την οποία είχε καθημερινή επικοινωνία και στην φυλακή. Τώρα πια ο Γιώργος θα κοιτάξει πως θα επανασυνδεθεί ζωντανότερα με την οικογένεια του. Με την Καίτη Κοσκωτά δεν έχουμε ειδωθεί επικοινωνούμε μόνο τηλεφωνικά. Είναι μια συμπαθής κυρία που ενδιαφέρεται για τον άνδρα της και την οικογένεια της. Δεν περίμενα από μια γυναίκα να έχει αυτή την υπομονή να περιμένει και να περάσει τη φυλακή με τον άνδρα της με το δικό της τρόπο. Την έφαγε ο Κοσκωτάς την έφαγε και η γυναίκα του και τα παιδιά του. Το 'άντεξε αλλά πάντα είχε την αγωνία και πάντα με καλούσε με την διακριτικότητα και το επίπεδο που την διακρίνει''.

3. Το ιστορικό ιδρύσεως ΕΝΕΚ (Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα)

Το Ιδρυτικό Συνέδριο του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος – ΕΝΕΚ έγινε την 6ην Μαΐου 1979 στον Βόλο.

Το προ του ΕΝΕΚ ιστορικό

Α. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ

Προπομπός του ΕΝΕΚ υπήρξε η οργάνωση «ΚΙΝΗΜΑ». Το«Κίνημα» εστεγάζετο επί της οδού Λομβάρδου 10 στο Πεδίον του Άρεως και λειτουργούσε υπό την κάλυψη του σωματείου«Πνευματική Αναμορφωτική Κίνησις». H απόφαση για την ίδρυση του Κινήματος ελήφθη τον Ιούλιο του 1974, ενώ ακόμη οι τουρκικές βόμβες δεν είχαν πάψει να πέφτουν στην Κύπρο. Την απόφαση έλαβαν τέσσερις συναγωνιστές. Ο Πολύδωρος Δάκογλου, ο Γεώργιος Ταρναράς, ο Ανδρέας Πεβερέτος και ο Χαράλαμπος Μεγρέμης. Τα μέλη του Κινήματος ήσαν νέοι άνθρωποι. Κατά κανόνα φοιτητές και νέοι επιστήμονες. Το μόνο μέλος μεγαλυτέρας ηλικίας ήταν ο Ανδρέας Δενδρινός, ο οποίος μετά από πρόταση του Πολύδωρου Δάκογλου έγινε αρχηγός του Κινήματος.

Σελίδα33

Ελάχιστοι Έλληνες μεγαλυτέρας ηλικίας συμμετείχαν, χωρίς ωστόσο να είναι εγγεγραμένα μέλη. Σημαντικώτεροι εξ αυτών ήταν οι αείμνηστοι Δημήτριος Σφαέλλος, τέως βουλευτής και Φίλιππος Λιβιτσιάνος. Τα εγγεγραμένα μέλη ποτέ δεν ξεπέρασαν τα πενήντα και λόγω των δυσκολιών που επήγαζαν από την συγκεκριμένη εποχή για την ανάπτυξη ενός εθνικιστικού κινήματος η δράση τους ήταν κατά κανόνα εσωστραφής με σημαντικώτερο επίτευγμα την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού «Το Κίνημα», το οποίο κυκλοφορούσε, κυρίως, χέρι με χέρι. Την πρώτη περίοδο της κυκλοφορίας του (τεύχη 1-22) τυπωνόταν σε πολύγραφο. Το πρώτο τεύχος εκυκλοφόρησε την 1 η Οκτωβρίου 1975.

Β. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΣ – ΕΝΕΠ

Η κατάσταση αυτή συντηρήθηκε μέχρι την παραμονή των εκλογών του 1977. Τότε τα μέλη του Κινήματος ζήτησαν από τον Δ. Σφαέλλο να μεσολαβήσει και να φέρει το Κίνημα σε επαφή με τον πρόεδρο του νεοσυσταθέντος κόμματος «Εθνική Παράταξις» με σκοπό να αναλάβουν την νεολαία του κόμματος. Ο στόχος επετεύχθη και έτσι δημιουργήθηκε η ΕΝΕΠ (Ελληνική Νεολαία Εθνικής Παρατάξεως). Κατόπιν προτάσεως του Ανδρέα Δενδρινού και με σύμφωνη γνώμη, όλων των μελών του Κινήματος, ἀρχηγός της ΕΝΕΠ ανέλαβε ο Πολύδωρος Δάκογλου. Η παρουσία και η δράση της νεολαίας εξασφάλισε να φτάσει το κόμμα στις εκλογές, να λάβει ποσοστό 6,8% και να εκλέξει πέντε βουλευτές. Το κόμμα της «Εθνικής Παρατάξεως» ουσιαστικά είχε διαλυθεί την τελευταία εβδομάδα προ των εκλογών. Τυπικώς έπαψε να λειτουργεί το βράδυ των εκλογών, ενώ συνέχισε να λειτουργεί η νεολαία. Μετεκλογικὰ ωργανώθηκαν Τοπικές Οργανώσεις και εκδηλώσεις σε όλη την Χώρα με χιλιάδες μέλη και με τέτοια ανταπόκριση, που υποχρεώθηκε η ΚΝΕ, να θέσει θέμα στο συνέδριό της με τίτλο «πως θα αντιμετωπίσουμε την φασιστική και δημαγωγική ΕΝΕΠ». Στα τέλη του 1978, επισκέφθηκε τα κεντρικά γραφεία της νεολαίας (Ακαδημίας 64) η κα Δέσποινα Παπαδοπούλου και, ούτε λίγο ούτε πολύ, μετέφερε «την επιθυμία του προέδρου» να μετονομασθεί ηΕΝΕΠ σε Νεολαία Γεωργίου Παπαδοπούλου. Λίγους μήνες πριν, στην πρώτη ιδεολογική της συνδιάσκεψη και με εισήγηση της ηγεσίας της, η νεολαία είχε καταδικάσει την προσωπολατρεία, την οικογενειοκρατία και

Σελίδα34

τον αρχηγισμό, ως τις τρεις μάστιγες της πολιτικής ζωής του τόπου μας. Έτσι η αρνητική απάντηση ήταν η πλέον φυσιολογική εξέλιξη στο παράλογο από όλες τις πλευρές αίτημα. Από τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και στις 22 Φεβρουαρίου 1979, ο Στέφανος Στεφανόπουλος αντικατέστησε τον αρχηγό τηςΕΝΕΠ Πολύδωρο Δάκογλου διορίζοντας άλλον αρχηγό (Θ. Περρωτής), του οποίου η πρώτη πράξη ήταν να διαγράψει το σύνολο σχεδόν της Κεντρικής Διοικήσεως της νεολαίας. Για τις εξελίξεις αυτές, βεβαίως, δεν ευθύνονται μόνον οι προαναφερθέντες. Ευθύνονται και άλλοι παράγοντες, οι οποίοι λειτούργησαν δίκην πέμπτης φάλαγγας. Τα γεγονότα και τα παρασκήνια της κρίσεως αυτής, η οποία διήρκεσε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1979 σαφώς και θα καταγραφούν. Προς το παρόν οφείλω να καταθέσω τον απολογισμό της κρίσεως. Το Κίνημαέχασε τον έλεγχο της ΕΝΕΠ, του περιοδικού «Το Κίνημα»«Ελεύθερη Σκέψις», και του βιβλιοπωλείου το οποίο, σημειωτέον, είχε ιδρύσει με προσωπικά του χρήματα ο Πολύδωρος Δάκογλου το 1976 και στην συνέχεια το είχε δωρήσει στο Κίνημα. Εκτός τούτων το κίνημα έχασε σάρκες από τις σάρκες του:

Απεχώρησε, ουσιαστικά, ο αρχηγός του Ανδρέας Δενδρινός και άλλα στελέχη. Το Κίνημα όμως βρέθηκε με το ΕΝΕΚ, το οποίο εν τω μεταξύ είχε ιδρυθεί την 6 ην Μαΐου, το βιβλιοπωλείο «Νέα Θέσις» που και πάλι ίδρυσε ο Πολύδωρος Δάκογλου και πρωτολειτούργησε σε ένα δωμάτιο των τότε γραφείων (Ιπποκράτους 99, 2 ος όροφος) και εν συνεχεία στο κατάστημα της οδού Ιπποκράτους 65 α και αντί περιοδικού με την μηνιαία εφημερίδα «Νέα Θέσις». Η κρίση αυτή τελείωσε τον Σεπτέμβριο του 1979 όταν, ως συντονιστής οργανώσεως του Κινήματος συνεκάλεσα έκτακτη ολομέλεια των αποφοίτων της Σχολής Στελεχών κατά την οποία εξελέγη αρχηγός ο Πολύδωρος Δάκογλου και έτσι ταυτίσθηκε τοΚίνημα με το νεοσυσταθέν ΕΝΕΚ.

Η ίδρυση του ΕΝΕΚ

Σαφώς και δεν δεχθήκαμε την διαγραφή μας από την ΕΝΕΠ. Σαφώς και αντιδράσαμε. Ωδηγηθήκαμε, λοιπόν, στις 6 Μαΐου 1979, στον Βόλο, όπου μέσα από υποδειγματικές διαδικασίες βάσεως δημιουργήσαμε τοΕνιαίο Εθνικιστικό Κίνημα, το οποίο στην συνέχεια εξαπλώσαμε σ᾿ όλη την Χώρα και στον Ελληνισμό του εξωτερικού.

Σελίδα35

Την σημαντικώτερη συμβολή στην δημιουργία του ΕΝΕΚ, εκτός της Κεντρικής Διοικήσεως, είχε η Τοπική Οργάνωση της ΕΝΕΠ τωνΦαρσάλων, η οποία από την πρώτη κιόλας στιγμή επανεστάτησε κατά της αυθαιρεσίας και της διαγραφής της ηγεσίας της. Οφείλω να επισημάνω ότι στα Φάρσαλα πέρα από τους πολλούς νέους υπήρχε μία ομάδα από σαράντα περίπου εθνικιστές, οι οποίοι ήταν κατά μέσον όρον στην ηλικία των τριάντα ετών και με φυσικό τους ηγέτη τον Γρηγόρη Κράβαρη. Κράτησαν λοιπόν ενωμένους όλους τους Φαρσαλινούς και ταυτοχρόνως κατέστησαν πόλος έλξεως για όλους τους υπόλοιπους Θεσσαλούς. Πρόεδρος τότε ήταν ο Τάκης Μπέης και Συντονιστής Οργανώσεως ο Γιώργος Μελετιάδης. Χιλιάδες τα μέλη, τα οποία ενεγράφησαν στο ΕΝΕΚ, εκατοντάδες οι μαζικές εκδηλώσεις, οι οποίες άφησαν εποχή, για την οργανωτική αρτιότητα και για τα επιτυχημένα συνθήματα. Πάμπολλες οι Τοπικές Οργανώσεις, τα Οργανωτικά Στοιχεία και τα Οργανωτικά Κύτταρα, τα οποία «ξεφύτρωναν» από νεαρά άτομα. Για τα ανωτέρω θα επανέλθω με πλήθος στοιχείων και λεπτομερώς. Προς το παρόν, πάντως, θα αναφέρω δύο παραδείγματα. Τον Οκτώβριο του 1979 λάβαμε στα Κεντρικά μας γραφεία μία επιστολή, την οποία υπέγραφαν δύο νεαροί από την Κοζάνη. ΟΤάκης Μισυρλής 16 ετών χειριστής και ο Γιώργος Ανθόπουλος 18 ετών μηχανουργός. Διαβάζοντας την εφημερίδα μας και μαθαίνοντας από τις στήλες της τα νέα μας και τις δραστηριότητές μας ζητούσαν να οργανωθούν στο ΕΝΕΚ. Την υπόθεση ανέλαβε κατ᾿ αρμοδιότητα το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Δημήτριος Τσούγκος. Τους συνέστησε να πάνε σε μια κοντινή τους Τοπική Οργάνωση και να γραφούν μέλη (πήγαν στην Θεσσαλονίκη). Τους επισκέφθηκε εν συνεχεία στην Κοζάνη όπου ενεγράφησαν αλλά τρία μέλη και ιδρύθηκε το Ο.Σ. Κοζάνης, το οποίο αργότερα εξελίχθηκε σε Τ.Ο. με πρόεδρο τον Βασίλη Τζιούτζια. Λειτουργούσε ήδη, όμως, στην γειτονική Σιάτιστα Ο.Σ. με πρόεδρο τον Κώστα Τζιούφα. Από εκείνη την στιγμή και μετά μετετράπη ταχύτατα σε μια πανίσχυρη Τοπική Οργάνωση, η οποία αναγνωρίσθηκε ντε φάκτο από όλες τις στρωματώσεις και τους φορείς της πόλεως της Κοζάνης και εξελίχθηκε, πάντοτε υπό την ηγεσία του Βασίλη Τζιούτζια, στην πλέον ισχυρή Τ.Ο. του ΕΝΕΚ. Στις 11 Μαΐου του 2006 ο Γιώργος Ανθόπουλος έχασε την ζωή του προδομένος από την καρδιά του. Ας είναι οι γραμμές αυτές ένα μνημόσυνο στην ιερή μνήμη του συναγωνιστού μας.

Σελίδα36

Ανάλογη εξέλιξη είχαμε και στην Λάρισα. Εκεί τον Φεβρουάριο του 1980 ενεγράφησαν τρεις νεαροί ως μέλη. Οι 18ετείς μαθητές Νίκος Μαριόλης και Κων. Κιλιργιώτης και ο 20ετής εργάτης Ευάγγελος Γκόρτσος. Μετακόμισε οικογενειακώς από τα Φάρσαλα στην Λάρισα ένας από τους ιδρυτές του ΕΝΕΚ, ο αείμνηστος Γεώργιος Μελετιάδης, ο οποίος με αυτήν την μικρή αλλά ικανώτατη φύτρα μετέτρεψε την Τ.Ο. Λαρίσης σε μία από τις πλέον ισχυρές Τοπικές Οργανώσεις του ΕΝΕΚ. Ο συναγωνιστής Γ. Μελετιάδης πέθανε την 10ην Ιουνίου 2000 από καρκίνο του πνεύμονος. Τιμάμε την ιερή μνήμη ενός ακούραστου εργάτη στην υπηρεσία της Πατρίδος και του Ελληνισμού. Το ΕΝΕΚ είχε ως επίσημο όργανό του την εφημερίδα «Νέα Θέσις»(εκδότης Ι. Σχοινάς), στην αρχή μηνιαία και μετέπειτα δεκαπενθήμερη, ενώ από τον Μάϊο του 1983 έως τον Μάρτιο του 1986, σε συνεργασία με ομάδα αποστράτων Αξιωματικών υπό τον Ιωάννη Ροϊδοδήμο εκδώσαμε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Συναγερμός». Υπήρξε τεράστια η συμβολή του ΕΝΕΚ στην μεταπολεμική πορεία του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος. Για το θέμα αυτό, καθώς επίσης και για όλα όσα περιληπτικώς έχω αναφέρει, θα επανέλθω συντόμως. Στην προσπάθειά μου αυτή σαφώς και δεν είμαι μόνος. Έχω την συνεργασία του συναγωνιστού Δ. Τσούγκου με τον οποίο είμαστε συνδιαχειριστές σ᾿ αυτόν τον χώρο του διαδικτύου και την στήριξη και ενθάρυνση όλων των μελών της παραδοσιακής ηγεσίας του ΕΝΕΚ. Δεν φτάνει όμως αυτό. Επιζητώ και επιδιώκω την συνεργασία όλων των μελών. Οσων με συμπαθούν, αλλά και αυτών που με αντιπαθούν. Σε καμμιά περίπτωση πάντως δεν πρόκειται να διαπράξω το λάθος να αποσιωπήσω την προσφορά κανενός στον αγώνα. Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο καθίσταται κατανοητό από τα μέχρι στιγμής παρατεθέντα. Ζητώ, λοιπόν, από όσους διαθέτουν πάσης φύσεως στοιχεία να μας τα αποστείλουν και θα τους επιστραφούν, αφού προηγουμένως αξιολογηθούν και αξιοποιηθούν καταλλήλως.

Η αναστολή της Δράσεως

Αμέσως μετά τις εκλογές του 1991 και στην συνέχεια το ΕΝΕΚουσιαστικά δεν υπήρχε. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στο γεγονός ότι ποτέ δεν καταφέραμε να επιλύσουμε το οικονομικό μας πρόβλημα. Εκ του λόγου αυτού επήγασε σωρεία προβλημάτων ένα εκ των οποίων ήταν ότι όλα τα ενεργά μέλη της ηγεσίας

Σελίδα37

του ΕΝΕΚ,αφιερώνοντας το σύνολο σχεδόν του χρόνου μας στην ενεργό δράση, είχαμε εξελιχθή σε προλεταρίους του χρήματος. Η κατάσταση αυτή δεν προοιώνιζε καμμιά ελπίδα για το μέλλον και έτσι η εκλεγμένη από το Συνέδριο Διοικούσα Επιτροπή έλαβε την απόφαση για αναστολή της δράσεως μας μετά από σχετική εισήγηση της Εκτελεστικής Επιτροπής. Οποιαδήποτε άλλη θεωρία η εξήγηση για την αναστολή της δραστηριότητος μας είναι απλώς αναληθής. Η τελευταία σύνθεση της Ε.Ε. ήταν: Πολύδωρος Δάκογλου, αρχηγός και μέλη οι κάτωθι: Ιωάννης Σχοινάς, Τσούγκος Δημήτριος, Κούρτογλου Πρόδρομος, Ελένη Παπαδοπούλου, Σπύρος Παπαδόπουλος και Νίκος Παπαδόπουλος.

6 Μαϊου 2007: Τριάντα χρόνια από την ίδρυση

Ο αγώνας συνεχίσθηκε με άλλες μορφές. Σε προσωπικό επίπεδο όλα σχεδόν τα μέλη του Κινήματος συνέχισαν να αγωνίζονται ενεργοποιούμενοι με διάφορους τρόπους. Πάνω απo όλα όμως μετράει η συναγωνιστική σχέση που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Αυτή η σχέση μας οδηγεί να εορτάσουμε τα τριάντα χρόνια από την ίδρυσή μας. Για τον σκοπό αυτό θα βρεθούμε την Τετάρτη το βράδυ 6η Μαΐου, προκειμένου μέσα από έναν διάλογο να καταλήξουμε στην μορφή και στο περιεχόμενο των εκδηλώσεών μας.

ΜΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Μετά από εισήγηση του συν. Φώτη Σακελλιάδη και αποδοχή από πλευράς μου θα επανεκδοθούν από την Νέα Θέσι σε τόμους και σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων τα τεύχη του περιοδικού «Το Κίνημα». Όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν την έκδοση αυτή θα μας διευκολύνουν αν μας το δηλώσουν εκ των προτέρων.

Ιωάννης Σχοινάς [Πηγή: http://enekgr.wordpress.com/2009/05/06/6/]

Σελίδα38

4. Αιτία διάσπασης Εθνικιστικού Κινήματος (1974-1982)

1ο μέρος (δεκαετία 70)

Σε άλλα κείμενα μας έχουμε κάνει αναφορά για τα πλήγματα που κατάφερε, άθελα ή ηθελημένα, η χούντα των στρατιωτικών την περίοδο 1967-1974, στο Εθνικιστικό κίνημα. Μετά την κατάρρευσή της, ο εθνικιστικός χώρος πέρασε δύσκολες στιγμές καθώς οι ιδέες του ήταν υπό διωγμό αλλά και πολλοί εθνικιστές διώχτηκαν από την «δημοκρατία». Οι δολοφονίες της 17Ν κατά αστών δεξιών που συνεργάστηκαν με την χούντα, ένωσαν για ένα

μικρό διάστημα τον χώρο, καθώς έβλεπε πλέον τον κίνδυνο που υπήρχε κατά της ίδιας του της ζωής. Η ΕΔΕ του Γαρουφαλλιά που έλαβε μέρος στις εκλογές του 1974, ουσιαστικά δεν μπόρεσε να προσφέρει κάτι στον εθνικιστικό χώρο, αφού την επομένη των εκλογών διαλύθηκε. Μερικές ομάδες εθνικιστών δρούσαν μεμονωμένα, όπως η «Νέα Τάξη» του Δ. Ναστούλη. Πυρήνες εθνικιστών υπήρχαν σε συνοικίες της Αθήνας. Βύρωνας, Παγκράτι, Πατήσια, που προσπαθούσαν να κρατήσουν την σημαία ψηλά. Δυστυχώς όμως ο διωγμός που είχε εξαπολύσει η Καραμανλική «δημοκρατία» έφερε όλους στο σημείο, ώστε το μόνο που να προσπαθούν να είναι η διατήρηση της προσωπικής τους ελευθερίας. Οι

διαμαρτυρίες που ακούγονταν ήταν μόνο σε

δολοφονηθέντων από την 17Ν. Η

κηδεία π.χ. του Μάλλιου και του Μπάμπαλη, μετεβλήθησαν σε εθνικιστικά συλλαλητήρια με τα γνωστά επακόλουθα συλλήψεων εθνικιστών. Η Καραμανλική «δημοκρατία» ασκούσε βία ακόμα και σε κηδείες! Το 1974-5-6 είναι χρονιές ορόσημο για το Ελληνικό Εθνικιστικό Κίνημα. Η σύγχρονη ιστορία του Εθνικισμού πρέπει να σκύψει με ενδιαφέρον στους πρωτεργάτες εθνικιστές της εποχής. Μία βαθιά υπόκλιση, ως αναγνώριση προσφοράς, σε

όλους αυτούς που κράτησαν τις σημαίες ψηλά εκείνα τα χρόνια. (Ναστούλης, Μιχαλολιάκος, Λιόλιος, Ψωμιάδης Πολύκαρπος, Καλέντζης, «Γιόχαν», Δενδρινός, Παξινόπουλος, και άλλοι πολλοί.) Παρ' όλο πάντως που ο εθνικισμός ήταν υπό διωγμό, γίνονταν ιδεολογικές ζυμώσεις, αν και το ιδεολογικό οπλοστάσιο (βιβλία, συγγράμματα) ήταν λειψό και «φοβισμένο. Οι εθνικιστές πάντως εκείνης της εποχής ήταν αγνοί ιδεολογικά.

κηδείες

Σελίδα39

2ο μέρος (δεκαετία 70)

Η ίδρυση το 1977 της Εθνικής Παράταξης συσπείρωσε την συντριπτική πλειοψηφία των Εθνικιστών. Η μαζικότητα της νεολαίας (ΕΝΕΠ) ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κατά αυτόν τον τρόπο υπήρχε πλέον ένας εθνικιστικός σύνδεσμος σε όλη την Ελλάδα. Σε ένα κόμμα όμως, που είχε ιδρυθεί ουσιαστικά από παλαιοκομματικούς και νοσταλγούς της χούντας τα πράγματα ιδεολογικά δεν ήταν και τόσο διακριτά. Η αυτονόμηση (ως ένα σημείο) της νεολαίας, προσπάθησε να δώσει ένα ιδεολογικό στίγμα. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη, αφού η ιδεολογική σύγχυση του κόμματος προσέθετε προβλήματα. Έτσι είχαμε φαινόμενα σαν το παρακάτω. Νοσταλγοί της χούντας ζητωκραύγαζαν και υπέρ της βασιλευομένης δημοκρατίας, λες και δεν γνώριζαν ότι τον Κωνσταντίνο τον είχε διώξει ο Παπαδόπουλος Ίδια φυσικά φαινόμενα υπήρχαν και στην ΕΝΕΠ. Η ηγεσία της νεολαίας ήταν και αυτή χωρισμένη. Η ομάδα των «Κινηματιών» του Ανδρέα Δενδρινού και ο Πολύδωρος Δάκογλου με τους «Αχαιούς», είχαν ταυτόσημες απόψεις και πίστευαν στον εθνικισμό. Στην «κλειστή» όμως ομάδα του «κινήματος» εκφράζονταν και υπέρ του εθνικοσοσιαλισμού χωρίς να έρχονται σε προστριβές εκείνη την εποχή αναμεταξύ τους. Η μεγάλη ρήξη ήρθε τρία χρόνια αργότερα. Η άλλη μεγάλη ομάδα που υπήρχε ήταν του Περρωτή, η οποία ήταν ξεκάθαρα υπέρ των «Απριλιανών». Σε εκείνη την χρονική στιγμή έγινε το εξής παράδοξο. Η μικρότερη ομάδα του «Κινήματος» μπόρεσε και επιβλήθηκε στην ηγεσία της νεολαίας, και η πολυπληθέστερη ομάδα των «Απριλιανών» του Περρωτή, βρέθηκε ουσιαστικά σε δεύτερους ρόλους. Ο Δάκογλου ως Πρόεδρος ήταν άριστος. Η ΕΝΕΠ έγινε μία μεγάλη και σοβαρή πολιτική οργάνωση. Τίποτα στον ορίζοντα το 1977, δεν έδειχνε την πολυδιάσπαση που θα ακολουθούσε.

3ο μέρος (δεκαετία 70)

Εκτός της εσωτερικής αντιπαράθεσης την εποχή εκείνη όμως, είχαμε για πρώτη φορά μία μεγάλη προσπάθεια ιδεολογικής κατάρτισης των εθνικιστών. Μέσα στην νεολαία γίνονταν ζυμώσεις και αρκετές συζητήσεις. Οι ιδεολογικοί «πυρήνες» γνώρισαν μία πρωτοφανή υποδοχή από τους νέους. Οι «πυρηνάρχες» ήταν πρόσωπα καθολικής αποδοχής. Άνθηση όμως γνώρισαν και οι εθνικιστικές εκδόσεις. Το έντυπο της νεολαίας «Ελληνικό Θάρρος» έγινε ανάρπαστο, ενώ τα βιβλία του Ανδρέα Δενδρινού, «Ελληνική Πρόκληση» και

Σελίδα40

«Εθνοκρατία», έγιναν «ευαγγέλιο» των εθνικιστών. Αυτό όμως που πραγματικά έγραψε την μεγαλύτερη ιστορία στον εκδοτικό χώρο, ήταν το περιοδικό «Κίνημα». Το «Κίνημα» ήταν μηνιαίο περιοδικό επικαιρότητας, αλλά και πολλών φιλοσοφικών και ιδεολογικών κειμένων. Ψυχή του περιοδικού όπως και των βιβλίων ήταν ένας ανιδιοτελής εθνικιστής, - που ποτέ για τον εαυτό του δεν διεκδίκησε τίποτα- ο Βλαδίμηρος Ψυακής. Ο Ψυακής ήταν Έλληνας της διασποράς, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, και Χιώτης στην καταγωγή. (Σήμερα τα παιδιά του έχουν αναλάβει τον κορυφαίο εκδοτικό οίκο, «Ελεύθερη Σκέψις».) Ο Ελληνισμός και ο Εθνικισμός χρωστούν τα μέγιστα σε αυτόν τον εκδοτικό οργανισμό, γιατί χάρη σε αυτόν έχουν ιδεολογική κατάρτιση σήμερα πολλοί. Υπήρχε δε, μία εποχή, που ο εκδοτικός οργανισμός υπήρξε σχεδόν καθημερινά, βομβιστικός στόχος των αναρχοαριστεριστών. Ο Ψυακής κράτησε όρθια την «Ελεύθερη Σκέψη» από το υστέρημα του κυριολεκτικά- και εις βάρος της οικογένειας του. Συμπαραστάτες του σε αυτήν την προσπάθεια ήταν η σύζυγός του Σούλα, ο Ανδρέας Δενδρινός, δύο γιατροί, και δυο-τρεις άλλοι ακόμα. Ιδεολογική δράση, σε μικρότερη βέβαια κλίμακα υπήρξε και από τις «Εκδόσεις Εθνικοφρόνων» -«Αρχειακόν Βιβλιοπωλείον» του Μιχάλη Γιάκουμου. Ο Γιάκουμος ποτέ δεν μίλαγε πολιτικά (!!!) και το κατάστημά του ήταν σε έναν όροφο στις αρχές της οδού Ιπποκράτους.

4ο μέρος (δεκαετία 70)

τέλη του 1977, ένας άνεμος εθνικισμού επικρατούσε σε όλη την χώρα. Ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της Ελλάδας, υπήρχαν οργανωμένοι εθνικιστές. Η Καραμανλική «Δημοκρατία» με τους ΚΥΠίτες, και τις μυστικές υπηρεσίες άρχισαν να στήνουν άθλιες προβοκάτσιες κατά των εθνικιστών. Σε ένα απίστευτο κύμα διωγμών, πολλοί εθνικιστές οδηγήθηκαν σε δίκες. Πολλοί καταδικάστηκαν με χαλκευμένα στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών, και οδηγήθηκαν στις φυλακές. Τα περισσότερα θύματα της Καραμανλικής τρομοκρατίας, ήταν ανένταχτοι εθνικιστές, που ίσως- ήταν και το μεγαλύτερο κομμάτι του εθνικιστικού χώρου. Ο Καραμανλής και τα έμμισθα όργανά του με τις δολοπλοκίες τους, βρήκαν τον τρόπο να παρουσιάσουν «τρομοκράτες» στον Ελληνικό λαό, τους εθνικιστές. Αυτό από την μία πλευρά, συσπείρωσε ακόμα πιο πολύ τον χώρο, αλλά από την άλλη, υπήρξαν σοβαρές απώλειες. Οι καταδίκες έπεφταν με μορφή χιονοθύελλας κατά ανυποψίαστων συναγωνιστών. Από την μία ημέρα στην άλλη, ολόκληρες οικογένειες,

Σελίδα41

βρίσκονταν στο μάτι του κυκλώνα, βλέποντας απέναντί τους το παρακράτος της αστικής

δεξιάς να τους επιτίθεται. Τίποτα δεν έχει σχέση, στις σχέσεις, των εθνικιστών με την

αστική δεξιά, μετά την λεγόμενη μεταπολίτευση

Καραμανλική τρομοκρατία, τους Μπάλκους, τους Σταμάτηδες, τις ανακρίσεις στην

Μεσογείων, κλπ, αυτή η «ιστορία» μέσα τους δεν έχει τελειώσει

όπως είχε πρωτογράψει και ο σύγχρονος διανοητής του εθνικισμού Ανδρέας Δενδρινός, είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο!

Για όσους εθνικιστές έζησαν την

Η εκδίκηση άλλωστε,

5ο μέρος (δεκαετία 70)

Το 1978 άρχισαν πλέον να διαφαίνονται οι ιδεολογικές διαφορές στο εθνικιστικό κίνημα. Από την άλλη το κλίμα που επικρατούσε κατά των Εθνικιστών, από την «δημοκρατία» Καραμανλή είχε επιφέρει μέγιστα προβλήματα. Οι καταδίκες ήταν συχνό φαινόμενο αφού κανένα κόμμα δεν υπερασπίστηκε τους Εθνικιστές από τα νύχια του κράτους. Ακόμα και η ίδια η Εθνική Παράταξη. Μαζί μ' αυτά τα γεγονότα όμως, ξεθάφτηκαν μαχαίρια πολέμου εσω-Εθνικιστικών διαφορών, ακόμα και από την δεκαετία του 60! Η ΕΝΕΠ από την πλευρά της, δεν μπορούσε να συγκρατήσει φυγόκεντρες δυνάμεις. Είχε γίνει δύο κομμάτια. Η Ομάδα Περρωτή (χουντικοί) φρόντισε να παίρνει σε ονόματα ανθρώπων της περιουσιακά στοιχεία της νεολαίας, όπως: λογαριασμούς τηλεφώνων, ΔΕΗ, νερού, μισθωτήρια ακινήτων κλπ. Έτσι η ομάδα Δενδρινού-Δάκογλου (Εθνικιστική τάση) βρήκε ένα ωραίο πρωινό αλλαγμένες κλειδαριές και ερμητικά κλειστά γραφεία. Πίσω από τις πόρτες που βρισκόταν μόνο οι άνθρωποι του Περρωτή, υπήρχαν λίστες με ονόματα που τους απαγορευόταν η είσοδος στα γραφεία. Το γυαλί δεν είχε πια ραγίσει, αλλά είχε σπάσει. Οι Περρωτικοί πίστευαν ότι αυτοί είχαν τις ορθές ιδέες του πατριωτισμού και οι άλλοι ήταν οι εξτρεμιστές. Αυτά τα γεγονότα πήραν μορφή χιονοστιβάδας σ' όλη την Ελλάδα. Όπου υπήρχαν τοπικές (περίπου εκατό) έτρεχαν οι μεν και οι δε, για να προλάβουν να «ταμπουρωθούν» μέσα στα γραφεία! Οι Δενδρινικοί κατέθεσαν ένα νέο τίτλο προσωρινό, στο πρωτοδικείο, την ΕΝΕΠ Β Συνδιάσκεψη, καθώς θεωρούσαν ότι στην Β Πανελλαδική Συνδιάσκεψη επήλθε η ρήξη. Το 1979 βρήκε το Εθνικιστικό κίνημα χωρισμένο σε δύο κομμάτια που δεν έλεγαν πλέον ούτε καλημέρα. Οι κοινοί αγώνες είχαν ξεχαστεί.

Σελίδα42

6ο μέρος (δεκαετία 70)

Το 1979 ιδρύεται το Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα (ΕΝ.Ε.Κ.) σε συνέδριο στον Βόλο. Οι αναγκαστικά αποχωρήσαντες από την ΕΝΕΠ, ομιλούν για ένα σύγχρονο Εθνικιστικό κίνημα με ξεκάθαρη ιδεολογία, τον Ελληνικό Εθνικισμό. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι ακριβώς. Μέσα στην ηγετική ομάδα υπάρχουν δύο τάσεις. Η Εθνικιστική και η Εθνικοσοσιαλιστική. Ο Π. Δάκογλου που εκφράζει την εθνικιστική τάση έχει μαζί του ως πρωτοκλασάτα στελέχη τους, Τσούγκο, Σχοινά, Παπαδόπουλο. Ο Αν. Δενδρινός που εκφράζει την εθνικοσοσιαλιστική τάση με την σειρά του, έχει μαζί του, τους Ψυακή, Μουσταΐρα, Χρήστου, Γεωργίου, Μαυρομάτη. Η ρήξη δεν αργεί να έρθει. Πριν καλά-καλά, το ΕΝΕΚ σταθεί στα πόδια του, διασπάται! Οι «κινηματίες» του Δενδρινού αποχωρούν. Κρατούν στα χέρια τους το βιβλιοπωλείο Ελεύθερη Σκέψη και το περιοδικό Κίνημα που εκείνη την εποχή διαβάζεται φανατικά απ' όλον τον εθνικιστικό χώρο. Ο Δάκογλου αναγκάζεται να εκδώσει νέα εφημερίδα και ν' ανοίξει νέο βιβλιοπωλείο την Νέα Θέση. Οι κινηματίες του Δενδρινού αφιερώνονται αποκλειστικά στην συνέχεια, στην ιδεολογική κατάρτιση νέων στελεχών. Το ΕΝΕΚ Δάκογλου, υποστηρίζει ότι δημιουργεί εθνικιστικό κίνημα με στόχο το 2000. (Προοπτική 2000). Σήμερα, 2007, κοιτώντας πίσω μας και κάνοντας αποτίμηση του ΕΝΕΚ βλέπουμε ότι το πείραμα απέτυχε παταγωδώς. Τα στελέχη του δεν μπόρεσαν να εξελιχτούν ενώ το κόμμα τους ανέστειλε την δράση πολύ πριν το 2000, μετά από συνεχόμενες εκλογικές αποτυχίες. Αγώνες χαμένοι,αγώνες δίχως αύριο. Το Κίνημα Δενδρινού απομονώθηκε πλήρως και χάθηκε και αυτό, με την σειρά του. Αυτό που πέτυχε όμως σε κατάρτιση στελεχών, είναι ανυπολόγιστο. Εκατοντάδες άνθρωποι μεγάλωσαν ιδεολογικά μέσα σ' αυτό. Σήμερα 2 ½ δεκαετίες μετά βλέπουμε βουλευτές, στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, στελέχη μεγάλων εταιρειών, που ανδρώθηκαν μέσα στο Κίνημα. Μπορεί να μην μπόρεσαν σαν πολιτικός σχηματισμός ποτέ, να κάνουν πολιτική παρέμβαση, αλλά κατάφεραν ν' αναδείξουν πολίτες και πολιτικούς με ιδεολογικό υπόβαθρο.

7ο μέρος (δεκαετία 80)

Το 1980 η ΕΝΕΠ-Περρωτή αντιλαμβάνεται ότι η Εθνική Παράταξη είναι μία ιστορία που έχει τελειώσει νομοτελειακά. Έρχονται σε επαφή με τον Σπ. Μαρκεζίνη που επανιδρύει το

Σελίδα43

Κόμμα των Προοδευτικών. Ουσιαστικά η φιλοχουντική τάση των Εθνικιστικών μεταλλάσσεται, και βρίσκει νέα στέγη στον Μαρκεζίνη. Πιστεύουν ότι το 7% της Ε.Π. θα ξανά συσπειρωθεί. Τίποτα όμως απ' όλα αυτά δεν γίνεται. Σ' ένα γερασμένο αστικό κόμμα η Νεολαία Προοδευτικών (ΝΕ.Π.) «καταπίνει» το ένα μετά το άλλο αναγκαστικά. Τα στελέχη που έχουν μείνει στην ΝΕ.Π. μετά την διάσπαση της ΕΝΕΠ είναι λίγα, αν όχι μέτρια, και μετρημένα στα δάκτυλα. (Κουτράκης, Βάσσος, Β. Βάσσου κλπ). Άλλωστε αυτά τα στελέχη επί ΕΝΕΠ δεν είχαν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η ιδεολογία τους και επί ΝΕ.Π. συνεχίζει να είναι μονοδιάστατη, και είναι ο θαυμασμός του καθεστώτος της 21 ης Απριλίου. Ακολούθησαν τραγελαφικές καταστάσεις όπως συνύπαρξη χουντικών, βασιλικών, εθνικιστών, και όλα αυτά, με ένα κάδρο πάνω από το γραφείο του Μαρκεζίνη με την Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Γκόλντα Μέϊρ Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 το Κ.Π. δεν εξέλεξε βουλευτή. Στις ευρωεκλογές εξέλεξε έναν. Το πόσο γερασμένο ήταν το αστικό κόμμα του Μαρκεζίνη, φάνηκε στην συνέχεια, αφού δύο εκ των τριών βουλευτών που το εκπροσώπησαν στην ευρωβουλή πέθαναν από φυσικά αίτια λόγω γήρατος. Έτσι λοιπόν η ΝΕΠ που ήταν η συνέχεια της θρυλικής ΕΝΕΠ κάποια στιγμή πέθανε κι' αυτή δίχως να το καταλάβει. Παρά το φυλλορρόημα των μελών της ΝΕΠ, συνέχισε σαν νεολαία να υπάρχει για μερικά χρόνια ακόμα, μέχρι την ίδρυση ουσιαστικά της ΕΠΕΝ.

8ο μέρος (δεκαετία 80)

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 είχαμε την πρώτη (απαραίτητη) διάσπαση του εθνικιστικού χώρου. Οι φίλοι της 21 ης Απριλίου συσπειρώθηκαν στην ΝΕ.Π. και οι Εθνικιστές στο ΕΝ.Ε.Κ. Μία όμως μεγάλη μερίδα τήρησε ουδέτερη στάση και έμεινε εκτός των δύο κινήσεων. Στα τέλη του 1980 όμως, έχουμε την εμφάνιση της πρώτης μεταπολιτευτικής εθνικοσοσιαλιστικής ομάδας. Της Χρυσής Αυγής. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος με τους συντρόφους του εκδίδουν το περιοδικό «Χρυσή Αυγή» με ξεκάθαρη ιδεολογική θέση τον Εθνικοσοσιαλισμό. Η ομάδα του παρ' όλο που ήταν τότε μικρή, είχε πολλαπλάσια απήχηση. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 1980 καταγράφεται ουσιαστικά, εκτός των χουντικών και των εθνικιστών, μία τρίτη τάση, η εθνικοσοσιαλιστική. Αυτό όμως φέρνει αντιδράσεις και μέσα σ' αυτόν τον ίδιο χώρο, καθώς ανάμεσα στους εθνικοσοσιαλιστές υπάρχουν και εκεί δύο τάσεις.

Σελίδα44

Έτσι το 1981 ιδρύεται η Φ.Ε.Π. (Φοιτητική Εθνική Πρωτοπορία) Η ΦΕΠ εκδίδει δύο εφημερίδες την «Προβολή» στην Θεσσαλονίκη με υπεύθυνο τον σημερινό βουλευτή της Ν.Δ. Κ. Κιλτίδη, και την «Νέα Δύναμη» στην Αθήνα, με υπεύθυνο τον Ν. Ποριώτη. Ανοίγει τρία γραφεία σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα. Ως συντονιστής της όλης προσπάθειας εμφανίζεται ο Νίκος Καρράς, από την Αθήνα, που σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη. Η ΦΕΠ έκφραζε τον Εθνικοσοσιαλισμό «τύπου» Ιωάννη Μεταξά, και δηλώνουν Έλληνες Εθνικοκοινωνιστές. θεωρούν ως φυσικό ηγέτη τους, τον Κ. Πλεύρη. Προσπαθούν να εξελιχτούν και να μαζικοποιηθούν. Διοργανώνουν συγκεντρώσεις και κοινωνικές παρεμβάσεις. Παρ' ότι έχουν απήχηση και είναι ένα βήμα πιο μπροστά οργανωτικά από την Χρυσή Αυγή, δεν μπορούν να «μεγαλώσουν» καθώς οι περισσότεροι εθνικοσοσιαλιστές συσπειρώνονται τελικά στο κίνημα του Μιχαλολιάκου. Κύριο ίσως λόγο έπαιξε η ανάμειξη της ΦΕΠ στις δίκες μεταξύ Πλεύρη-Καλέντζη, καθώς τάχτηκαν υπέρ του Πλεύρη σε μία εποχή που η συντριπτική πλειοψηφία ήταν με τον έγκλειστο Καλέντζη. Από τις τάξεις της ΦΕΠ πέρασαν μεγάλα στελέχη που στην συνέχεια έπαιξαν πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτική αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. (Κιλτίδης, Καρράς, Ποριώτης, Α/φοι Αποστολόπουλοι, Θ. Γιαλαμάς, Γ. Σορώτος, Π. Μελάς εγγονός του Μακεδονομάχου-Καψάλας)

9ο μέρος (δεκαετία 80)

Το 1982 άρχισαν να διαμορφώνονται οι τρεις τάσεις του εθνικιστικού χώρου. Οι χουντικοί έβλεπαν μετά την αποτυχία του Κόμματος των Προοδευτικών να μικραίνει όλο και περισσότερο, ο ζωτικός τους χώρος. Οι εθνικιστές που είχαν συσπειρωθεί στο ΕΝ.Ε.Κ. συνειδητοποιούσαν με την σειρά τους ότι τα πράγματα δυσκόλευαν χωρίς την στήριξη των κομμάτων που εξέφραζαν ουσιαστικά το καθεστώς της 21 ης Απριλίου. Οι εθνικοσοσιαλιστές της ΦΕΠ και της Χρυσής Αυγής, προσπαθούσαν να καταγραφούν στον πολιτικό χάρτη, αναγκασμένοι όμως, ν' αποτινάξουν τα αντιναζιστικά σύνδρομα της Ελληνικής κοινωνίας. Οι χουντικοί πρότασσαν την ανάγκη επανασύνδεσης του ευρύτερου εθνικιστικού κινήματος αλλά υπό την ηγεσία του Κόμματος των Προοδευτικών. Κάτι τέτοιο όμως ήταν πλέον αδύνατον, αφού οι διασπάσεις του εθνικιστικού ενιαίου κινήματος της δεκαετίας του 70 έγινε για καθαρά ιδεολογικούς λόγους.

Σελίδα45

Το ΕΝΕΚ προσπάθησε να δείξει καθαρή ιδεολογική εθνικιστική γραμμή. Σταμάτησε ακόμα, για να αποδείξει την διαφορετικότητά του, να πηγαίνει σε εκδηλώσεις Εθνικής μνήμης όπως ήταν τα μνημόσυνα για τους θανόντες αντικομουνιστές του Εμφυλίου πολέμου 44-49. Αυτές οι εκδηλώσεις μάζευαν εκείνη την εποχή χιλιάδες κόσμου. Η ΝΔ που ήταν πλέον στην αντιπολίτευση, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί αυτές τις εκδηλώσεις και έτσι αίφνης μετά από πολλά χρόνια, εμφανίστηκαν ΟΝΝΕΔίτες κυρίως, να προσέρχονται ομαδικά σε Γράμμο-Βίτσι, Μελιγαλά, κλπ. Τότε η ΟΝΝΕΔ είχε υιοθετήσει μία σκληρή δεξιά γραμμή, με αιχμή τον στείρο αντικομουνισμό. Ήταν η εποχή που στην ΟΝΝΕΔ πρόεδρος ήταν ο Βασίλης Μιχαλολιάκος και προσπαθούσε να επιστρέψει στις ρίζες του πατριωτισμού Αυτές οι κινήσεις πρέπει να «στοίχησαν» πολύ στην αστική δεξιά αφού η συνύπαρξη Εθνικιστών με αστούς δεξιούς σε κοινούς χώρους, έφεραν τους νεολαίους νεοδημοκράτες

σ' επαφή με ιδεολογικές εθνικιστικές σκέψεις. Έτσι το 1982-3 βλέπουμε ένα μπόλιασμα του

Εις εκ των πρωτεργατών αυτών των

εθνικιστικού χώρου από μετανοούντες δεξιούς

«μετακινήσεων» ήταν και ο Βορίδης που έφερε μία εντελώς διαφορετική άποψη σε ότι αφορά την πολιτική τακτική

[Πηγή:

5. Η Ιστορία της ΕΝΕΠ και η δράση της

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η «

θέληση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Ε.Π. κ. Θεοτόκη. Η νεολαία φτιάχθηκε γιατί

ΘΕΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ να την φτιάξουμε

νεολαία, κύριοι, δε φτιάχτηκε από το κόμμα. Η νεολαία φτιάχτηκε αντίθετα προς την

»

Απόσπασμα από ομιλία του Πολύδωρου Δάκογλου σε συνεστίαση στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης στις 28-3-1979.

Το προηγούμενο Γαρουφαλιά του 1974, όπου ένας ολόκληρος κόσμος διαπομπεύθηκε από το κομματικό παρακράτος των πολιτικών βρικολάκων που είχαν στήσει χορό πάνω στο

Σελίδα46

πτώμα της Κύπρου και της Ελλάδος, η ανάγκη να πολεμηθή ο Καραμανλής και να πέση πριν μας παραδώση δέσμιους στην ΕΟΚ και στον Παπανδρέου και τέλος η ευκαιρία εξαπλώσεως σε ολόκληρη την χώρα, υπήρξαν οι τρεις βασικοί λόγοι που επέβαλαν στην ηγεσία της μικρής ιδεολογικό-πολιτικής ομάδος «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ» να επιδίωξη την εντολή δημιουργίας και διοικήσεως της νεολαίας της Εθνικής Παρατάξεως. Γι’ αυτό και στην αρχική συζήτηση - συμφωνία των εκπροσώπων του Κινήματος με τον Στέφανο Στεφανόπουλο, οι Πολύδωρος Δάκογλου και Ανδρέας Δενδρινός του ξεκαθάρισαν τρία πράγματα:

1ον. Η συνεργασία θα ισχύση ΜΕΧΡΙ και την ημέρα των εκλογών. Μετά, οι άνθρωποι του Κινήματος, δεν θα έχουν καμμιά σχέση με το κόμμα της Εθνικής Παρατάξεως. 2ον. Η νεολαία του κόμματος θα είναι ανεξάρτητη από τον κομματικό μηχανισμό, τους κομματικούς παράγοντες και την πολιτική συνθηματολογία. Θα ελέγχεται μόνο από τον Στέφανο Στεφανόπουλο. 3ον. Η ονομασία της νεολαίας, η ιδεολογία της και ο πολιτικός σχεδιασμός του αγώνος θα καθορισθούν με αποκλειστική ευθύνη του αρχηγού της νεολαίας. Ως αρχηγός της νεολαίας ορίσθηκε ο Πολύδωρος Δάκογλου.

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ-ΠΩΣ ΔΟΘΗΚΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Αν και η απόφαση για την δημιουργία της νεολαίας της Ε.Π. είχε ληφθή -προβλεφθή- από το «Κίνημα» πολύ νωρίτερα, ωστόσο λόγω της ελιτικής νοοτροπίας που τότε επικρατούσε

σε πολλούς εκ της ηγετικής ομάδος, καμμιά ουσιαστική προσπάθεια δεν είχε γίνει προς την κατεύθυνση αυτή.

Η πρώτη επαφή του Κινήματος με τον Στεφανόπουλο τελικά πραγματοποιήθηκε

χάρις στην πρωτοβουλία του νεαρού -τότε-Διονύση Στασινόπουλου και την ευνοϊκή

μεσολαβητική εισήγηση του θείου του Γεωργίου Στασινόπουλου, δικηγόρου και παλιού αγωνιστή, δύο μόλις μήνες προ των εκλογών, στο σπίτι του Στεφανόπουλου, στην οδό Λάχητος. Η πρώτη επίσκεψη στον 17ο όροφο του πύργου των Αθηνών, που ο εφοπλιστής και

πατριώτης Γιάννης Θεοδωρακόπουλος είχε παραχωρήσει στην Ε.Π. για να

προεκλογικά της γραφεία, μας ενέπνευσε και τον τίτλο που τότε δώσαμε στη νεολαία.

Η κατάσταση που αντικρύσαμε ήταν από γελοία μέχρι δραματική. Ένα μάτσο

στρατηγοί, προσπαθούσαν να διοικήσουν και να οργανώσουν με στρατιωτικά κριτήρια ένα

εγκαταστήση τα

Σελίδα47

πολιτικό κόμμα σε ώρα προεκλογικού αγώνος. Σε μια γωνιά πεταμένοι καμμιά δεκαριά νεολαίοι -όλοι αρχηγοί νεολαιών του χουντικού χώρου- με πρωτεργάτη τον Παν.

της αεροπορίας Νίκο Παγώνη, επιδιώκοντας να

προωθηθούν στις πιο πάνω θέσεις της ιεραρχίας. Κάπου δίπλα είχε δημιουρνηθή ένα παραμάγαζο, όπου οι νέοι που προήρχοντο από διάφορες βασιλικές οργανώσεις προσπαθούσαν να περισωθούν και να καταλάβουν κάποια πόστα με την καθοδήγηση της Μαρίας Κανελλοπούλου. Οι μόνοι ψύχραιμοι ήταν μια μικρή ομάδα στελεχών της 4ης Αυγούστου, που με επί κεφαλής τον Γιώργο Χαρλαύτη και τον Γιάννη Γκόρο δούλευαν σοβαρά. Στο νου μας ήρθαν τα λόγια του Ιωάννη Μεταξά: «Σήκω επάνω, Ελληνική Νεολαία Έτσι αποφασίσαμε να ονομάσουμε την νεολαία της Εθνικής Παρατάξεως. Ελληνική Νεολαία Εθνικής Παρατάξεως. Η Ε.Ν.Ε.Π. είχε ήδη γεννηθή.

Κουρόπουλο, «ξεσκόνιζαν» τον ταξίαρχο

«ξεσκόνιζαν» τον ταξίαρχο ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ Το

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ

Το σχέδιο πολιτικής δράσεως της ΕΝΕΠ για την προεκλογική περίοδο, ήταν τολμηρό και φιλόδοξο. Βασίστηκε στον αιφνιδιασμό του πολιτικού κατεστημένου (εντός και εκτός Εθνικής Παρατάξεως) και στις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες των νέων Εθνικιστών. Αξιοποίησε την ύπαρξη της εκπαιδευμένης, ικανής και άγνωστης στελεχικής ομάδος του

«Κινήματος», που κατόρθωσε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να
«Κινήματος», που κατόρθωσε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να συνεγείρη
τα
Εθνικιστικά νειάτα και να τα οδήγηση όχι σε μια απλή εκλογική μάχη, αλλά σε
έναν αγώνα

κατά του παλαιοκομματισμού, της διαφθοράς και της παρακμής.

Ως στόχοι του πολιτικού σχεδιασμού τέθηκαν κατά σειράν σπουδαιότατος:

1. Η προβολή των ιδεών του Εθνικισμού.

2. Η πανελλαδική εξάπλωση της νεολαίας.

3. Η προσέλκυση νέων της Νέας Δημοκρατίας.

4. Η κυριαρχία του πεζοδρομίου και του νυκτερινού αγώνα.

5. Η εκλογική υποστήριξη του κόμματος. Η επιτυχία και των πέντε στόχων ξεπέρασε και τις πιο τολμηρές προβλέψεις, με

υποψήφιοι

αποτέλεσμα ο μεν λαός να αγαπήση την ΕΝΕΠ και τους δημιουργούς της, οι δε

να προσπαθούν να τους εκμεταλλευθούν για προσωπικά τους οφέλη. Το σχέδιο πολιτικής δράσεως προέβλεπε μέχρι τις εκλογές τρία επάλληλα στάδια:

Σελίδα48

Α' (διαρκείας 8 ήμερων) «Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ». Β' (διαρκείας 15 ήμερων) «ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ». Γ΄ (διαρκείας μέχρι και την ήμερα των εκλογών) «ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ

ΑΓΩΝΑ».

Το πρόγραμμα επεξεργάστηκε ο Πολύδωρος Δάκογλου και τα βασικά συνθήματα τα ενεπνεύσθη ο Τάκης Πολυκαρπίδης, μέλος της 7μελούς Εκτελεστικής Επιτροπής τηs ΕΝΕΠ Μέλη της Ε.Ε. ήταν: ο Βλαδίμηρος Ψιακής, ο Γιάννης Γκόρος και ο Χαρ. Πρεβεζάνος.

Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΝΕΠ συνετάγη από τον πολιτικό σύμβουλο του αρχηγού της

ΕΝΕΠ, τον γνωστό συγγραφέα Ανδρέα Δενδρινό, με την συμπαράσταση του υπευθύνου του Κινήματος Κώστα Χατζησταύρου.

της

ιδεολογικού

Χατζησταύρου. της ιδεολογικού Η διακήρυξη αυτή συνεκφώνησε

Η

διακήρυξη

αυτή

συνεκφώνησε

μικρούς

και

μεγάλους

και

στοιχεία

χρησιμοποιήθηκαν

Παρατίθεται αυτούσια:

Παρατίθεται αυτούσια: αργότερα κατά καιρούς σε

αργότερα κατά καιρούς σε διακηρύξεις μικρών εθνικιστικών ομάδων.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ

«Νέοι Πατριώτες

Η «Εθνική Παράταξις» ξεπήδησε από την Λαϊκή Βάση κι' όχι απ' τα κεφάλια των

εκπροσώπων του Πολιτικού Κατεστημένου. Η Νεολαία της «Εθνικής Παρατάξεως»

επήδησε από τη Ρίζα του Έθνους, τα Νειάτα. Νέοι Πατριώτες Όλοι έχουν επίγνωσι ότι αυτό τον καιρό παίζεται η τύχη της Πατρίδος.

Η Πατρίδα συνδέεται άμεσα, σήμερα και χθες με την Εθνική Παράταξη. Αυτή έφτιαξε

την Ελλάδα. Αυτή σφυρηλατεί το μέλλον. Εκείνοι που μονοπωλούν την Δημοκρατία και την Πρόοδο, αντί για Δημοκρατία έφεραν τυραννία. Αντί για πρόοδο οπισθοδρόμηση. Εκείνοι ξεπουλούν την Θράκη και την Μακεδονία στους Σλαύους. Την Κύπρο και το Αιγαίο στους Τούρκους. Σκέπτονται μόνον την καλοπέραση, τις θέσεις και τ' αξιώματα. Νέοι Πατριώτες Την σημερινή Ελλάδα την έφτιαξαν αυτοί που έφθασαν στην Άγκυρα, τον Άγιο Στέφανο, την

Σελίδα49

Τζουμαγιά, το Μοναστήρι, το Τεπελένι και το Βίτσι. Την Αυριανή Ελλάδα θα την φτιάξωμε εμείς, οι Νέοι. Ξέρουμε το στόχο. Είναι ο συναγερμός των Νέων Πατριωτών, η Σωτηρία των Παρασυρμένων. Στόχος είναι η πάταξις των καθοδηγητών που τους δηλητηριάζουν. Στόχος είναι να αισθανθούν πικρά και σκληρά οι Σλαυόδουλοι και τα τσιράκια τους, ότι η εποχή της βασιλείας του πεζοδρομίου τους τελείωσε. Ότι θα βρουν απέναντί τους στήθη και μπράτσα δυνατά, μάτια υπερήφανα και μυαλά ξάστερα. Στόχος είναι να δουν τα ξένα αφεντικά τους τις προσπάθειες, τις απάτες και τα έξοδα τους να γίνωνται καπνός. Στόχος είναι να φύγουν οι πολιτικοί συνένοχοι τους. Στόχος είναι να σπάση το τείχος της Σιωπής και της Συνενοχής των σημερινών πολιτικών κατεστημένων. Να σταματήση η παράδοσις των Οσίων του Έθνους στα Σλαβομπολσεβίκικα σκυλιά. Στόχος είναι να σπάση η παντοδυναμία του υπνωτικού που είναι για τους Πατριώτες το καμουφλάρισμα των κυβερνώντων σε «Εθνικοφροσύνη». Στόχος είναι να σωθή η Πατρίδα. Νέοι Πατριώτες Όσοι από σας νοιώθουν το αίμα τους να βράζη. Όσοι νοιώθουν την αηδία να τους πνίγη. Όσοι βάζουν την Πατρίδα πάνω απ' την δική τους καλοπέραση. Όσοι θέλουν, σηκώνοντας τα μάτια, να βλέπουν Γαλανόλευκη και όχι σφυροδρέπανα των Σλάβων. Όσοι θέλουν τον Ελληνισμό θωρακισμένο. Την Κύπρο ελεύθερη, τον Στρατό Πανίσχυρο. Φόβο απ' τους εχθρούς και σεβασμό από τους φίλους. Ελάτε. Πυκνώστε τις τάξεις της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΣ». Τις

τάξεις της Εθνικής Παρατάξεως.

Ελάτε. Αγωνισθήτε για μια Μεγάλη ελεύθερη Ελλάδα,

άξια

του

Θεμιστοκλή,

του

Αλεξάνδρου,

του

Βουλγαροκτόνου,

του

Κωνσταντίνου

Παλαιολόγου του Κολοκοτρώνη.

Ελάτε. Όλοι μαζί. Με μια καρδιά. Χωρίς υστεροβουλία. Η Εθνική Ελλάδα δεν μοιράζεται

ούτε καταστρέφεται. Όσοι το δοκίμασαν, την είδαν να ξαναγεννιέται μέσα από τις

στάκτες της. Όσοι την αντιμετώπισαν βρήκαν Θερμοπύλες και Πύλες του Ρωμανού.

Ενωθήτε

στην

Πόλη,

στο

Χωριό,

στην

Συνοικία.

Ενωθήτε

στα

Σχολεία,

στα

Πανεπιστήμια,

τις

Τεχνικές

Σχολές.Ενωθήτε

στο

Γραφείο,

στο

Εργαστήρι,

στο

Εργοστάσιο,

στο

Εργοτάξιο. Σπάστε

τις

αλυσίδες

της

σκλαβιάς.

Σπάστε

τη

Νέα

Τρομοκρατία.

 

Δείξτε ότι είστε Έλληνες Πατριώτες

Ελάτε. Αγωνισθήτε για μια Νέα Μεγάλη Ιδέα.»

Σελίδα50

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Η φάση της εμφανίσεως προέβλεπε σειρά ενεργειών που ξεκίνησαν με το προσκλητήριο προς τους νέους. Συνεχίσθηκαν με καθημερινά δελτία τύπου προς τις εφημερίδες, όπου ανεφέροντο δεκάδες προσχωρήσεις επωνύμων στελεχών της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ στην ΕΝΕΠ (μέ κορυφαία την προσχώρηση του Προκοπή Δεσποτίδη, επικεφαλής μεγάλου αριθμού φοιτητών της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών). Κλιμακώθηκαν με την αναγγελία δεκάδων επιτροπών νεολαίας σε ολόκληρη την Ελλάδα. Πλαισιώθηκαν με εκτεταμένες αφισσοκολλήσεις και αναγραφές συνθημάτων. Κορυφώθηκαν με την συνέντευξη τύπου της ΕΝΕΠ στο ξενοδοχείο Caravel (για την οποία, αντέδρασε λυσσωδώς ο Σπ. Θεοτόκης). Ολοκληρώθηκαν τέλος με τα εγκαίνια των γραφείων της ΕΝΕΠ στον Πύργο των Αθηνών (προσφορά του μεγάλου φίλου και υποστηρικτή της Νεολαίας, Γιάννη Θεοδωρακόπουλου), όπου και πραγματοποιήθηκε η πρώτη ανοικτή συγκέντρωση της ΕΝΕΠ (και της Ε.Π.), με ομιλήτρια την Ευγενία Πρέβεζανου. Η συγκέντρωση αυτή έδωσε θάρρος στους οπαδούς της Εθνικής Παρατάξεως και απετέλεσε την αφετηρία νια την πραγματοποίηση δεκάδων άλλων σε ολόκληρη την χώρα. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οι νέοι της ΕΝΕΠ δεν ήρθαν ατομικά στον χώρο συγκεντρώσεως, αλλά οργανωμένα, πραγματοποιώντας έτσι, τις πρώτες εθνικιστικές πορείες στους δρόμους της Αθήνας, με συνθήματα, σημαίες, πανώ και διανομή εντύπου υλικού. Εμπνευστής και εμψυχωτής αυτού του (μέχρι τότε) άπιαστου ονείρου νια κάθε μη κομμουνιστική νεολαία, ήταν ο Γιάννης Σχοινάς (υπεύθυνος νομαρχιακής Αττικής) με το

Αναγνωστάκη,

επιτελείο του, που ως βασικά στελέχη είχε τους Φώτη Σακελλιάδη, Γιάννη Γιάννη Γκερλέ κ.ά.

Γιάννη Γιάννη Γκερλέ κ.ά. [Πηγή:

Σελίδα51

6. Παπαδής, Θανάσης, «Η πορεία από το παντοπωλείο Τρικάλων… μέχρι τη στάση Κάραβελ», Εφημερίδα Ημερησία, 4/8/2007.

Ο τουρισμός στην Ελλάδα άλλαξε ρότα το 2004 με την Ολυμπιάδα, και όπως υποστηρίζει ο κ. Σπύρος Διβάνης επικεφαλής του ομώνυμου ομίλου «το προϊόν που δίνουμε πλέον -

τουλάχιστον στην Αθήνα- αξίζει τα λεφτά του

value for money είναι από τις καλύτερες που υπάρχουν, ενώ βαθμολογεί την παροχή

τουριστικών υπηρεσιών στην πρωτεύουσα -περιοχή που γνωρίζει άριστα- άνω του οκτώ με άριστα το δέκα.

Ο Σπύρος Διβάνης θεωρεί ότι η καθημερινή ενασχόληση με την επιχείρηση είναι αυτή

που έχει δώσει ώθηση στον όμιλο και έχει καταφέρει τον έλεγχο των εξόδων. Γιατί όπως τονίζει μπορεί μία επιχείρηση να έχει έσοδα αλλά αν τα έξοδα ξεφεύγουν, τότε το αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Η οικογένεια Διβάνη ξεκίνησε την επιχειρηματική της δραστηριότητα από τα Τρίκαλα και συγκεκριμένα από ένα μικρό παντοπωλείο και σήμερα έχει καταφέρει να έχει έναν σύγχρονο όμιλο ξενοδοχειακών επιχειρήσεων που αριθμεί επτά πολυτελή ξενοδοχεία, στα οποία εργάζονται πάνω από χίλιοι εργαζόμενοι και πραγματοποιούν τζίρο που ανέρχεται με βάση τα στοιχεία του 2006 σε 60 εκ. ευρώ και κέρδη περίπου 13 εκ. ευρώ. Το κυριότερο δε ίσως είναι ότι ο όμιλος Διβάνη έχει μηδενικές υποχρεώσεις προς τις τράπεζες, παρά το γεγονός ότι την τελευταία 10ετία πραγματοποίησε σημαντικές επενδύσεις.

Χαρακτηριστικά υποστηρίζει πως η σχέση

Χρήσιμες εμπειρίες

Ο επικεφαλής πλέον του ομίλου, κ. Σπύρος Διβάνης, μιλώντας στην «Η» θυμάται και καλές και κακές στιγμές από την επιχειρηματική του δράση και σημειώνει ότι ακόμη και τις πλέον δύσκολες στιγμές, οι οποίες δυστυχώς για τον ίδιο ήταν στο ξεκίνημα της δραστηριότητας του, έχουν αφήσει και τα θετικά στοιχεία. Χαρακτηριστικά σημειώνει ότι «κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη».

Ο επιχειρηματικός βίος όμως του κ. Σπύρου Διβάνη έχει και πολύ καλές στιγμές και

ως κορυφαία του ξεχωρίζει την επιτυχία του με το Απόλλων στο Καβούρι. «Κατάφερα ένα ξενοδοχείο όπως είναι ο Απόλλων, που το αγοράσαμε εγκαταλειμμένο, και μετά από μία

Σελίδα52

σημαντική επένδυση την οποία κάναμε να το εντάξαμε στο Leading Hotels of the World, έναν οργανισμός που πιστοποιεί την πολυτέλεια και την ποιότητα και αυτό ήταν σημαντικό επιστέγασμα των προσπαθειών μας, αφού πλέον έχουμε 3 ξενοδοχεία ενταγμένα σε αυτόν. Και αν σκεφτεί κανείς ότι ο πατέρας μου ξεκίνησε από ένα πολύ μικρό ξενοδοχείο στα Τρίκαλα είναι ιδιαίτερα σημαντικό». Ο Αριστοτέλης Διβάνης, πατέρας του Σπύρου, ήταν πνεύμα ανήσυχο και ήθελε πάντα να είναι στην πλευρά των νικητών. Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ξεκίνησε το πρόγραμμα με την κατασκευή των κρατικών Ξενία, ο κ. Αρ. Διβάνης σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να κάνει μία επένδυση που θα συμπληρώνει την ύπαρξη αυτών των ξενοδοχείων. Έτσι αποφάσισε για την άσημη και μικρή Καλαμπάκα όπου φτιάχτηκε ένα από τα Ξενία να δημιουργήσει έναν κινηματογράφο, που ήταν η πλέον αρεστή μορφή διασκέδασης στα τέλη της 10ετίας του 50. Η ζωή του άλλαξε μετά από ένα ραντεβού που είχε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο τελευταίος τον προέτρεψε με το ύφος που τον διέκρινε -κάπου ανάμεσα στην παράκληση και την διαταγή- να ασχοληθεί ενεργά με τον τουρισμό, κάτι που ο Αριστοτέλης Διβάνης και έκανε. Άφησε κατά μέρος το εμπόριο και δημιούργησε το πρώτο του ξενοδοχείο στα Τρίκαλα με δυναμικότητα 65 κρεβάτια και με την απίστευτη πολυτέλεια για εκείνα τα χρόνια να έχει μπάνιο το κάθε δωμάτιο. Ακολουθούν τα ξενοδοχεία στην Καλαμπάκα το 1963, στην Λάρισα το 1974 -αφού έχει αποκατασταθεί η Δημοκρατία στην χώρα μας. Η οικογένεια Διβάνη θεωρεί τίτλο τιμής το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της χούντας, όπου οι άδειες για ξενοδοχεία δίνονταν χωρίς ιδιαίτερη φειδώ, δεν πήραν καμία. Η κάθοδος στην Αθήνα είναι πλέον θέμα χρόνου. Το 1977 ο Αριστοτέλης Διβάνης συνεταιρίζεται με τον συντοπίτη του κ. Ζαφόλια -ευκατάστατο έμπορο τυριών. Το 1977 δημιουργούν το «Divani Pallas Αcropolis» και δύο χρόνια αργότερα εξαγοράζουν το «Νina Ρallas», το οποίο και μετονομάζεται σε «Divani Zafolia Αlexandras».

Οι δύο συνεταίροι

Ένα χρόνο αργότερα ο Αρ. Διβάνης αγοράζει μόνος του από τον επιχειρηματία Λεμπέση το «Corfu Κanoni» στην Κέρκυρα, σε μία περίοδο όπου οι Βρετανοί τουρίστες κατέβουν μαζικά στο νησί των Φαιάκων. Το 1986 όμως οι δρόμοι των δύο συνεταίρων χωρίζουν. Είναι η περίοδος που ο Σπύρος Διβάνης μπαίνει στον επιχειρηματικό στίβο. Ο ένας Ζαφόλιας-

Σελίδα53

κρατάει το ξενοδοχείο στην Αλεξάνδρας και ο άλλος Διβάνης- το ξενοδοχείο στην Ακρόπολη. Τα «πέτρινα χρόνια» οδεύουν προς το τέλος τους. Ο Σπύρος Διβάνης μαζί με τον πατέρα του Αριστοτέλη αποφασίζουν να κάνουν το μεγάλο άλμα. Εξαγοράζουν από τον Γιάννη Θεοδωρακόπουλο το Κάραβελ. Το ποσό της εξαγοράς ξεπέρασε τα 15 δισ. δραχμές τότε.

Ο επιχειρηματίας που είχε το Κάραβελ είχε σχέσεις με πολλά στελέχη της Χούντας και όπως σημειώνει σήμερα ο Σπύρος Διβάνης «το ξενοδοχείο ήταν τοποθετημένο σε ποιο ακραίες πολιτικές καταστάσεις». Συνέχισε λέγοντας ότι «δεν αλλάξαμε το όνομά του και σήμερα αποτελεί χαρακτηριστικό της περιοχής, μέχρι και στάση Κάραβελ υπάρχει». Σήμερα το Κάραβελ αποτελεί πολιτικό στέκι. Πάνω από 40 βουλευτές μένουν εκεί, αφού υπάρχει και σχετική σύμβαση με την Βουλή των Ελλήνων. Όμως και το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει το Κάραβελ συνώνυμο των κομματικών του εκδηλώσεων. «Ο πατέρας μου είχε σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου», σημειώνει ο κ. Σπύρος Διβάνης. Τονίζει όμως ότι και άλλα κόμματα προτιμούν το ξενοδοχείο του.

Τα πέτρινα χρόνια

Η πιο δύσκολη περίοδος του κ. Σπύρου Διβάνη ήταν την περίοδος που άρχισε να ασχολείται με την οικογενειακή επιχείρηση εκεί κάπου στο 1985, όταν η κυβέρνηση των Η.Π.Α με πρόεδρο τον Ρόναλντ Ρέιγκαν εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία με την οποία προέτρεπε τους Αμερικανούς πολίτες να μην επισκέπτονται την Ελλάδα διότι τη θεωρούσε χώρα επικίνδυνη. Δυστυχώς για τους Έλληνες ξενοδόχους και γενικά την τουριστική βιομηχανία η προτροπή αυτή εισακούσθηκε από τους Αμερικανούς με αποτέλεσμα ο τουρισμός να βουλιάξει. Ακολούθησαν «πέτρινα χρόνια» τα οποία έγιναν ακόμη χειρότερα με τον πόλεμο του Κόλπου το 1991 και τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας εν συνεχεία.

«Ενας επιχειρηματίας δεν αποκλείει την πώληση»

Στο ερώτημα αν θα πωλούσε την επιχείρηση ο κ. Σπύρος Διβάνης είναι αινιγματικός «όταν είσαι επιχειρηματίας ποτέ δεν μπορείς να αποκλείσεις τίποτε. Αν έλθει πάντως αυτή η ώρα, το σίγουρο είναι ότι θα έχουμε κάνει πριν κάποια άλλη αγορά. Πέρυσι αγοράσαμε ένα

Σελίδα54

άλλο ξενοδοχείο στο Καβούρι δίπλα στον Απόλλωνα και το ανακαινίσαμε και λειτουργεί πλήρως από τον Μάιο. Όταν μία πρόταση είναι δελεαστική τότε σίγουρα πριν κάποιος την απορρίψει μπορεί και να την σκεφτεί». Και βέβαια η επόμενη ερώτηση ήταν απόρροια της τελευταίας απάντησης. Έχει άραγε σκεφτεί κάποια πρόταση; «προτάσεις έχουμε δεχθεί, αλλά δεν ήταν στα επίπεδα τα δικά μας. Οι επενδυτές ήταν από το εξωτερικό, αλλά όχι, δεν υπήρχε κάποια που να μας βάλει σε σκέψεις».

Χρηματιστήριο

Κάποτε η είσοδος στο Χρηματιστήριο ήταν προτεραιότητα για τον ίδιο προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα επενδυτικά σχέδια. Ωστόσο οι καθυστερήσεις δεν επέτρεψαν την είσοδό του στον Ναό του Χρήματος. Και όπως ο ίδιος τονίζει «κάθε εμπόδιο για καλό. Χρηματοδοτήσαμε τις επενδύσεις μας με ίδια κεφάλαια και δανεισμό και πλέον δεν έχουμε κανένα λόγο να εισέλθουμε στο ΧΑ. Άλλοι βγαίνουν, εμείς θα μπούμε»; Ο Σπύρος Διβάνης είναι παντρεμένος με την κα. Αλεξία Καψή, της γνωστής οικογενείας και έχουν μία κόρη 14 ετών.

7. Παραπομπή αρ. 16.

I. Απεβίωσε ο Συναγνωιστής Σπύρος Σταθόπουλος

Συναγνωιστής Σπύρος Σταθόπουλος Απεβίωσε χτές 2 Δεκεμβρίου 2012

Απεβίωσε χτές 2 Δεκεμβρίου 2012 στις 9.30μμ ο Συναγωνιστής Σταθόπουλος Σπύρος ετών 72 από καρδιακό επισόδειο. Ο θανών υπήρξε ηγέτης του ΕΣΣΕΣΙ, καθηγητής Πανεπιστημίου και εξέχουσα προσωπικότητα Ευρωπαϊκής εμβέλειας, στον Εθνικιστικό χώρο, καθηγητής του πανεπιστημίου Νεαπόλεως στις πολιτικές και οικονομικές επιστήμες.

Σελίδα55

Η κηδεία του θα γινει αύριο Τρίτη πρωί στην Μητρόπολη Αγρινίου. Καλούνται οι συναγωνιστές να αποτίσουν φόρο Τιμής. Αιωνία του η μνήμη. Ο καθηγητής και Δρ. Σπύρος Λ. Σταθόπουλος γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 29/06/1940, όπου περάτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές παράλληλα με εκδοτικές, συγγραφικές και δημοσιογραφικές δραστηριότητες. Παντρεμένος με την Συλβάνα - Εκλαντίνα Τσερούλο και πατέρας δύο τέκνων, του Αθανάσιου, ελεύθερου επαγγελματία και του Λεωνίδα, Δρ. Νομικής και Δικηγόρο. Σπούδασε στην Ιταλία (Ρώμη - Παλέρμο- Νάπολη) και ήταν Διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Νεαπόλεως. Καθηγητής στο "European University" (Montraux - Ελβετίας - Αθηνών 1992 - 2003). Με πλούσια διδακτορική και επιστημονική έρευνα και δράση, και συγχρόνως δημοσιογραφική στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Ήταν επίσης τακτικό μέλος της Ολομέλειας του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ), του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας. Στο βίντεο που ακολουθεί παρακολουθούμε την ομιλία με τίτλο ''Γιατί Εθνικισμός'' του Συναγωνιστή Σπύρου Σταθόπουλου στον σύλλογο Θερμοπύλες.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012 [Πηγή: http://xa-aitoloakarnanias.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3223.html]

II. Καλό ταξίδι Συναγωνιστή Σπυρό

] II. Καλό ταξίδι Συναγωνιστή Σπυρό

Σελίδα56

Την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012, άφησε την τελευταία του πνοή, στην αγαπημένη του πόλη και γενέτειρά του, το Αγρίνιο, ο γνωστός αγωνιστής του Εθνικισμού Σπύρος Σταθόπουλος. Ο Σπύρος Σταθόπουλος από τα χρόνια ακόμη της δεκαετίας του ΄70 μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε σταθερός στις Ιδέες του και έδωσε αγώνες σκληρούς και πάντοτε ανιδιοτελείς. Η Χρυσή Αυγή συλλυπείται θερμά την οικογένειά του και όλους όσους τον αγάπησαν και αγωνίστηκαν μαζί του για την Εθνικιστική Ιδέα. Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012 - 20:12

III. Χρυσή Αυγή – Κατάθεση στεφάνου στο Μεσολόγγι 4/6/2012. [Πηγή: Youtube.com]

8. Παραπομπή αρ. 17: Σταθόπουλος Σπύρος, Ι.Χ. Κόμμα το ΛΑ.Ο.Σ.

Υποβλήθηκε από Aristotelis την Σάβ, 06/06/2009 - 00:39. Απαγορεύονται οι αντιρρήσεις, η παρουσία σε Εθνικές

Βυζαντινές σημαίες. "Σκληρά" λόγια και

αυτοκριτική από τον καθηγητή Σπύρο Σταθόπουλο, πρώην Σύμβουλο του Καρατζαφέρη. "Κεραυνός εν αιθρία" ήταν γα όσους δεν γνώριζαν πρόσωπα και καταστάσεις η δημόσια δήλωση του καθηγητή Σταθόπουλου, συμβούλου του Προέδρου του ΛΑΟΣ, περί παραιτήσεως του. Βέβαια ο κ. Σταθόπουλος είχε καιρό τώρα αποστασιοποιηθεί, γράφοντας μάλιστα και πύρινα άρθρα. Ο "Στόχος" είχε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον καθηγητή, ο οποίος μας εξήγησε για ποιο λόγο αποφάσισε να παραιτηθεί (αφού δεν τον διέγραφε ο Πρόεδρος) από το ΛΑΟΣ, που είχε στηρίξει ένθερμα στις "δύσκολες" εποχές του. Γύρω στο 2001-2002 ο κ. Σταθόπουλος συγκινήθηκε από τον λόγο του Γιώργου Καρατζαφέρη. Μπορεί να μην προερχόταν από τους εθνικιστικούς κύκλους, αλλά φεύγοντας από τη ΝΔ, του έδωσε την εντύπωση ότι εκπροσωπούσε αυτό τον χώρο, που ήταν ακέφαλος. Χαρακτηριστικά ο καθηγητής μας

ήταν ακέφαλος. Χαρακτηριστικά ο καθηγητής μας εκδηλώσεις και οι

εκδηλώσεις και οι

Σελίδα57

αναφέρει:"ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΞΗ. ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΙΔΕΟΛΟΓΟΣ. Ιδεολόγος - Εθνικιστής, δίχως κανένα εισαγωγικό"

Τι είδατε στην προσπάθεια του Γιώργου Καρατζαφέρη και τον ακολουθήσατε; Είδα ότι και όλος ο ευαισθητοποιημένος κόσμος. Ο ευαισθητοποιημένος με την εθνικιστική

-και όχι την οικονομική έννοια- δεξιός κόσμος. Μιλώ για την πολιτική, λαϊκή, κοινωνική

Επιτέλους, να η ευκαιρία, να ο άνθρωπος

που θα συγκροτήσει μια ενιαία παράταξη είπα! Όντως, στο πρώτο συνέδριο του ΛΑΟΣ, οι

θέσεις του και το ακροατήριο- χιλιάδες ανθρώπων που παραληρούσαν- αποτελούντο από ψηφοφόρους, στελέχη της Εθνικής Παρατάξεως, της ΕΠΕΝ, της "Πρώτης Γραμμής", του ΕΝΕΚ, του "Κόμματος του Ελληνισμού" και μιας ατελείωτης σειράς εθνικιστικών οργανώσεων, οι οποίοι έδωσαν έναν τόνο πρωτόγνωρο σε συνέδριο εθνικιστικού κόμματος! Στον "Έσπερο" όλοι ενθουσιαστήκαμε. Βεβαίως, η συνέχεια έδειξε άλλα

πράγματα

τότε, θέσεις οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από όλο το πολιτικό σύστημα "ακραίες", "υπερβολικές" και "φασιστικές". Και έτσι αντιμετωπίστηκαν. Θυμάστε ποια ήταν η αντιμετώπιση του ΛΑΟΣ από όλα τα κανάλια και τις εφημερίδες τότε. Από όλους όσους

εθίγοντο από την παρουσία αυτού του κόμματος. Ή πηγαίνοντας λίγο μακρύτερα, από τους εκτός Ελλάδος, που έβλεπαν να επαληθεύονται πολλές δημοσκοπήσεις τηςEUROSTAT που ανέφεραν και εξακολουθούν να αναφέρουν ότι η Ελλάς σε ποσοστό από 30 έως 36%, διαθέτει την ισχυρότερη λεγόμενη "ακροδεξιά"! Εννοώντας τον εθνικιστικό χώρο, ανεξαρτήτως του που ψηφίσουν οι ψηφοφόροι. Αυτό, σημαίνει ότι όταν διαθέτεις μια βάση του 30%, τουλάχιστον, ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ- αλλά δεν έχεις αντίστοιχο κόμμα να τους στεγάσεις πολιτικά- ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΓΕΣΙΑ. Ή δεν υπάρχει ΕΝΟΤΗΤΑ. Πράγματι, όλο αυτό το δυναμικό ήταν κατακερματισμένο. Δεν είναι "συνωμοσιολογία", αλλά ξένες υπηρεσίες είδαν αυτόν τον "κίνδυνο": Την συγκρότηση μιας ακροδεξιάς. Ακόμη και από την εποχή της ΕΡΕ του γέρου Καραμανλή, οι θέσεις ενός μέρους της ήταν εθνικιστικές. Και του

Μας ήρθε

με διαφορετικές ιδέες, δασκαλεμένος αλλιώς. Ο κόσμος της Παρατάξεως μας έχει

προδοθεί επανειλημμένως. Για να είμαστε ειλικρινείς, αδυνατούσε από προδοσία σε

Να συμπληρώσω

κάτι: Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική με το σημερινό νόημα. Με δυο λόγια, λέω ότι άλλο είναι

προδοσία. Άρχισε να χάνει. Έτσι, είδαμε τον Καρατζαφέρη σαν ελπίδα

ιδίου του Καραμανλή! Βεβαίως, "μεταλλάχθηκε" κι αυτός στη Μεταπολίτευση

δεξιά. Ό,τι ένιωσε ο καθένας, ένιωσα κι εγώ

Αυτή ήταν η ίδρυση του κόμματος και οι θέσεις του Γιώργου Καρατζαφέρη

Σελίδα58

η πολιτική και άλλο η ιδεολογία. Ό,τι διαφορά υπάρχει μεταξύ αρρώστειας και υγείας,

Δυστυχώς, η πολιτική είναι αναγκαίο κακό. Εξαρτάται από την ευφυΐα

των ηγετών της, το τι θα δημιουργήσουν. Έτσι τον είδα τον Καρατζαφέρη και έτσι προχωρήσαμε. Προσωπικώς, οφείλω να πω ότι έδειξε ένα τεράστιο ενδιαφέρον, αγάπη, συμπαράσταση. Τώρα, μπορώ να καταλάβω το γιατί

κακού και καλού

Βάλατε "πλάτη" στην ένταξη σε ευρωπαϊκό σχήμα του ΛΑΟΣ; Βοήθησα ένα ανύπαρκτο στην ουσία κόμμα, δίχως συγκρότηση, να ενταχθεί σε μια κοινοβουλευτική ομάδα, την "Ένωση για την Ευρώπη των Εθνών", η οποία τότε είχε στις τάξεις της 12 κυβερνητικά κόμματα! Με ονόματα τρανταχτά. Μιλάμε για έναν Πασκουά, έναν δεύτερο Ντε Γκωλ, έναν Κόλλινς, μόνιμο υπουργό Εξωτερικών της Ιρλανδίας, για έναν Φίννι, αντιπρόεδρο και υπουργό τότε των Εξωτερικών της Ιταλίας και σήμερα Πρόεδρο της Βουλής. Να μην αναφερθώ στον Γκουέρτας υπουργό Αμύνης της Πορτογαλίας και άλλους, διότι ο κατάλογος είναι μακρύς. Είχα την τύχη να ζήσω με αυτούς τους ανθρώπους -μαζί- σε κοινούς αγώνες, την δεκαετία του '60, στην Ιταλία. Μεγαλώσαμε μαζί. Δώσαμε αγώνες ακόμη και τον Μάιο του 1968. Είναι φίλοι μου, ορισμένοι μάλιστα και "παιδιά" μου, Θα δείτε φωτογραφίες με τον νυν Δήμαρχο Ρώμης Τζάνι Αλεμάνο, με τον Φίννι, ο οποίος το 1974 ήταν μέλος της ομάδος μου της πανεπιστημιακής. Το κόμμα του ΛΑΟΣ δεν πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για ένταξη στην UEN. Κατόρθωσα να το εντάξω. Ακούστηκαν για τον Καρατζαφέρη ακόμη και φράσεις όπως "μια ελπίδα της Ευρωδεξιάς" χάρις σε αυτό.

Με τις γνωριμίες τις δικές σας, δηλαδή; Μα έλεγαν τότε οι σύντροφοί μου: "Πα να είναι ο Σταθόπουλος μαζί του, θα είναι το ίδιο πράγμα". Κι εγώ έτσι νόμιζα τότε

Έδειξε ποτέ ο Γιώργος Καρατζαφέρης την ευγνωμοσύνη του για αυτά που του προσφέρατε κύριε καθηγητά; Έδειξε. Τώρα, αν ήταν ευγνωμοσύνη ή σκοπιμότητα, δεν το γνωρίζω πλέον. Με ανέφερε

συχνά ως τον "Μέντορα" του κόμματος. Έλεγε για μένα, ό,τι λέει τώρα για την Τζαβέλλα.

Μόνο "πρύτανη" που δεν με έκανε.

Τους αστυφύλακες τους προβίβαζε άλλωστε σε "Στρατηγούς"! Άλλους, σε Ναυάρχους και

Εγώ ντρεπόμουν. Όλο ο καθηγητής και ο καθηγητής

Σελίδα59

Πτεράρχους. Το 'χει συνήθεια. Δεν είμαι ούτε "Μέντωρ", ούτε πρύτανης. Είμαι ένας αγωνιστής ιδεολόγος,

Εσείς κάποια στιγμή αρχίσατε να τον συμβουλεύετε; Πότε άρχισαν τα σφάλματα του; Θα το έλεγα έτσι: Όταν στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι όλο το κόμμα είναι δικό του. Παρουσιάστηκε το φαινόμενο να μην προωθεί αξιόλογα στελέχη ή να απομακρύνονται όσα αξιόλογα στελέχη διέθετε. Σιγά σιγά κατόρθωσε να "κόψει" ανθρώπους όπως τον Σωτήρη Σοφιανόπουλο, τον Κώστα τον Πλεύρη. Ο Πλεύρης ξέρετε, μπορεί να ήταν ο Μέντορας του! Στις σωστές ενέργειες του, τον βοήθησε πολύ. Έδωσε χρώμα στο κόμμα Εθνικιστικό. Όμως κάποια στιγμή, θέλησε να νιώσει ελεύθερος. Όπως κι εγώ -ποτέ δεν είναι αργά- ένιωσα την ίδια ανάγκη, μακρυά από "πολιτικαντισμούς", "πολιτικά παιχνιδάκια" και άλλα γνωστά

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Καρατζαφέρη;

Δεν θα ήθελα να πω τη λέξη "κόμπλεξ". Αλλά ο Καρατζαφέρης υποτιμά τους ανθρώπους

Το κόμμα ίσον Καρατζαφέρης! Δεν λειτουργούν όργανα. Το

λέω εγώ, που πέρασα από όλες τις βαθμίδες. Γραμματέας Κεντρικής Επιτροπής, Σύμβουλός του επί Εξωτερικών Θεμάτων Ευρωπαϊκής Ενώσεως, Εκτελεστικό Γραφείο, Πολιτικό Γραφείο, Κεντρική Διοίκηση. Ήμουν κάθε στιγμή δίπλα του, Επομένως, έχω την εντύπωση ότι τα όργανα ήταν μόνο για το "θεαθήναι"! Πολλοί κολακεύονται με ένα "αξιωματάκι". Ανθρώπινο είναι. Με αυτό τον τρόπο συγκροτεί ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ και δεν μιλούμε για ένα κόμμα συγκροτημένο. Απαγορεύονται οι αντιρρήσεις. Όμως ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αλάνθαστος πάντοτε. Τόλμησα να πω αρκετές φορές τη γνώμη μου. Τότε άρχισαν τα προβλήματα. Η αρχή, έγινε με την είσοδο στο κόμμα των Βαλλιανάτων και της παρέας. Ανθρώπους που μέχρι τότε τους θεωρούσε προς αποφυγήν. ΚΙ όμως, ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα που μίλησε για συμβίωση ομοφυλοφίλων και για σύμφωνα συμβιώσεως! Εκεί επήλθε η πρώτη ρήξη. Τότε, κάποιοι συνεργάτες μου είπαν:

γύρω του! Δεν ξέρω τι να πω

"Σπύρο, είσαι τελειωμένος". Πριν 3 χρόνια περίπου. Επειδή έχει ένα "χάρισμα" να σε πείθει, να είναι "μαλαγάνας", -με περιθωριοποίησε σιγά- σιγά. Είναι πολύ ικανός σ' αυτά. Στο τέλος, με διόρισε "Σύμβουλο Προέδρου". Και σύμβουλο ιδεολογικού. Εκεί, άρχισα πάλι κάποια κριτική. Άρχισε ένας "εισοδισμός" στο κόμμα, αριστερών και ακροαριστερών

Σελίδα60

στοιχείων. Μαρξιστικών και ριζοσπαστικών! Σε μια συγκέντρωση στο Σύνταγμα, είδα και την εμφάνιση κόκκινων λαβάρων. Να, και η δεύτερη ρήξη.

Μα ο Πρόεδρος μίλησε για "άνοιγμα" στα αριστερά Του συνέστησα να μιλήσουμε για άνοιγμα στην κοινωνία. Του είπα: "Πρόεδρε, όταν μιλάς για "άνοιγμα" στα αριστερά σημαίνει ότι μπαίνεις στα αριστερά και γίνεσαι όμηρος. Είναι πολύ πιο οργανωμένη και έξυπνη η Αριστερά και θα σε απορροφήσει"! Είμαστε Εθνικό κόμμα; Είμαστε Λαϊκό κόμμα; Είμαστε Κοινωνικό κόμμα; Ποιος άλλος μπορεί να διεκδικήσει τον απλό Έλληνα λοιπόν; Τι θέλουν οι κόκκινες "σημαίες";

Τη στάση του να μην τον χαρακτηρίσουν "ακροδεξιό" τα διάφορα ΜΜΕ, πως την αντιλαμβάνεστε κ. Σταθόπουλε; Είναι οι "ΟΒΙΔΙΑΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ" του! Του ιδίου και του κόμματος του ΛΑΟΣ

Από την αρχή φώναζε "Δεν είμαι στον Λεπέν" Ε, ναι! Κι επειδή τον είχα βάλει στην "UEN", τότε ήμουν χρήσιμος σε αυτόν κι εγώ! Μαζεύτηκαν πολλά. Τι του 'ρθε να ονομαστούν οι αίθουσες της Βουλής σε "Λαμπράκη" και "Παναγούλη"; Αμ, στις εθνικές μας επετείους; Στα Δεκεμβριανά, στο Γράμμο- Βίτσι, στο Κλίμα Δωρίδας. Όλο απαγορεύσεις: Ακόμη και στην Πηγάδα του Μελιγαλά! Απαγόρευσε κάθε κομματική παρουσία και κάθε κατάθεση στεφάνων. Μόνο μεμονωμένα άτομα πηγαίνουν πλέον για λογαριασμό τους

Εδώ δηλαδή μας μιλάτε για μετάλλαξη; Τα κεντρικά γραφεία του κόμματος πλέον, είναι μέσα στην "αριστεροσύνη". Έχουν αρχίσει διάφοροι "πασοκτζήδες" και άλλοι να λένε στους εθνικιστές: "Να φύγετε! Εμείς είμαστε το κόμμα τώρα". Βλέπετε, ο κύριος Οικονόμου, του Ριζοσπάστη, ούτε μια ούτε δυο φορές προσέβαλε τον Εθνικό Στρατό ΒΑΝΑΥΣΑ για τον συμμοριτοπόλεμο. Αυτόν ακούν και βλέπουν οι άλλοι εκεί μέσα και συμπεριφέρονται κατά ανάλογο ή χειρότερο τρόπο προς εμάς. Το τι "τρελλά" πράγματα ακούμε από τον υπεύθυνο του Ιδεολογικού του ΛΑΟΣ, δεν περιγράφεται. Κι έμαθα και κάτι ακόμη: Βγήκε εγκύκλιος από το κόμμα, που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΙΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ! Αυτό, είναι απαράδεκτο, διότι είναι σύμβολα της ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ

Σελίδα61

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, αλλά και της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ και του ΣΤΡΑΤΟΥ ΞΗΡΑΣ! Τα λησμόνησε τα όνειρα του για την "κόκκινη μηλιά";

"Κερασάκι στην τούρτα" για την απόφαση σας ήταν η επιλογή της κ. Τζαβέλλα; Η κ. Τζαβέλλα δεν μας "φταίει" σε τίποτα. Γνωρίζουμε ότι στα οικονομικά έχει διακριθεί και είναι μια επιτυχημένη γυναίκα στον τομέα της. Γνωρίζουμε όμως και το παρελθόν της. Γνωρίζουμε ότι είναι αυτό που φώναζε ο Γιώργος Καρατζαφέρης: "ΚΟ.ΛΑ.ΣΗ"! Κόκκαλης, Λάτσης, Σημίτης: Ο στόχος, ο αντίπαλος, ο εχθρός! Η αντιπρόεδρος της Intracom και του Ιδρύματος Κόκκαλη, ένα ξένο σώμα και ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, αλλά και ΛΑΪΚΑ -να το θέσουμε έτσι- με τους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ. Εδώ μπορεί να υποθέσει κανείς πλέον, ό,τι θέλει. Κι εγώ, υποθέτω -ΕΥΛΟΓΑ- ότι οι πολέμιοι του Καρατζαφέρη και του κόμματος, η ΚΟ.ΛΑ.ΣΗ. ΕΠΕΒΑΛΑΝ την κυρία Τζαβέλλα! Το κόμμα βρέθηκε αυτόματα υπό την ομηρία αυτών, που ήταν ο στόχος. Η εκμετάλλευση του μεγάλου κεφαλαίου, των διαπλοκών κλπ κλπ. Είτε εκλεγεί η κ. Τζαβέλλα, είτε όχι ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ! Έχει πολύ δυνατή φιλοτουρκική πολιτική, αποκαλεί την Βόρειο Ήπειρο "Νότιο Αλβανία". Σε

συνδυασμό με την προέλευση της, την συγκρότηση της μάλιστα. Κοιτάξτε να δείτε

Εγώ,

τον σέβομαι τον αντίπαλο. Εκείνον ασφαλώς που είναι διατεθειμένος να υποβληθεί σε θυσίες για αυτά που πιστεύει. Ακόμη και εξοντωτικές για τις Ιδέες του. Όμως, σήμερα ψάχνω να βρω ποιες είναι οι ιδέες του ΛΑΟΣ. Μεταλλάχθησαν και έπεσαν σε άλλα χέρια που βλέπετε

Τι εκτιμάται ότι θα συμβεί; Μιλώ με εκατοντάδες στελέχη του κόμματος. Αποκλείεται να συμβεί η οποιαδήποτε ανατροπή έτσι όπως έχουν τα πράγματα. Δεν θέλω να μειώσω τα στελέχη, διότι κι εγώ ενεπλάκην, κι εγώ παγιδεύτηκα. Δυστυχώς όμως πρόκειται για ένα κόμμα "Ί.Χ."! -Που πιστεύετε ότι κατευθύνεται το κόμμα; -Εκεί που κατηύθυνε κι ο Ανδρέας Παπανδρέου το ΚΚΕ. Κάποια "φρόνιμα παιδιά" από το εξωτερικό, "πριν πεινάσουν" φροντίζουν να εξασφαλίσουν ότι δεν θα ξεπεταχθεί κάποιος ηγέτης μέσα από το 35% που είπαμε Απευθύνω μια έκκληση για ενότητα προς όλους τους εθνικιστές. Η παράταξη μας έχει εγκλωβιστεί Καιρός να απεγκλωβιστούμε!

Σελίδα62

Τι βλέπετε να έρχεται την Κυριακή των Ευρωεκλογών; Βλέπουμε ότι για να ψηφίσουν οι Έλληνες ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, κλείνουν τη μύτη τους από τη βρώμα. Σε μια τέτοια περίπτωση, αν υπήρχε κόμμα με ηγέτη εθνικιστή και αγωνιστή ανιδιοτελή ιδεολογία, θα άγγιζε το 30%! Ο Καρατζαφέρης σήμερα θα έπρεπε να βρίσκεται, τουλάχιστον, στο 20%. Αντί να συμβαίνει αυτό, έχουμε ΔΙΑΡΡΟΗ 13% των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ προς τους "Πράσινους" του Τρεμόπουλου! Ενώ το εκλογικό σώμα θέλει να ψηφίσει με ψήφο ΤΙΜΩΡΙΑΣ- ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ δεν μπορεί να στραφεί πλέον στο ΛΑΟΣ, δυστυχώς.

Αν "τιμωρηθεί" ο Καρατζαφέρης την Κυριακή θα "συνέλθει";-Θα πω ένα μονοκόμματο "ΟΧΙ"! Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Θέλει λίγους και υποτακτικούς. Εμείς, είμαστε ελεύθεροι.

Αν κάνει την έκπληξη και πάρει 6-8%; Κι αυτό αποτυχία θα είναι.

Θέλετε να προσθέσετε κάτι άλλο; Οι αναγνώστες σας είναι πιστοί Εθνικιστές, με σύνεση και γνώση. Διαθέτουν κρίση. Γνωρίζουν μόνοι τους τι πρέπει να πράξουν. Πεθαίνει μια παράταξη με τα καμώματα

κάποιων κυρίων. ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ

Θα προτιμήσω ένα 0,1% -που λέει και ο κ. Γεωργιάδης-

παρά ένα 10% "μεταλλαγμένο". Θα καταντήσουμε χειρότεροι κι από το ΚΚΕ

Καλά, καθίστε πρώτα να δούμε Πηγή: Εφημερίδα Στόχος, 4/6/2009 [Πηγή: http://www.thermopilai.org/content/spuros-stathopoulos-ikh-komma-laos]

9. Παραπομπή

αρ.

18:

Ελευθεροτυπίας.

Το

Κρυφτούλι

του

κ.

Καρατζαφέρη,

Ιός

στην

Ναζιστική προπαγάνδα από το κανάλι του ΛΑΟΣ και το ν. 2 του κόμματος

Λίγο έλειψε να μας πείσει και μας. Είπαμε ότι για να βγάζει ο άνθρωπος τόσες αντιρατσιστικές ανακοινώσεις, για να ψηφίζει στην Ευρωβουλή όλες τις αποφάσεις κατά

Σελίδα63

του αντισημιτισμού και του ρατσισμού και για να ψάχνει κάθε μέρα το εβραϊκό εορτολόγιο για να τιμήσει τους ετερόθρησκους συμπατριώτες μας, δεν μπορεί, θα το εννοεί. Κάτι θα άλλαξε μέσα του. Τουλάχιστον, μετά την αρχική κρυάδα που πήρε στην Ευρωβουλή, κατάλαβε ότι δεν μπορεί να πολιτευτεί στην Ευρώπη με μοναδικό εφόδιο την αγάπη του χουντικού Παττακού και τη συμμαχία του χρυσαυγίτη Μιχαλολιάκου. Για τη μεταστροφή αυτή του κ. Καρατζαφέρη έχουμε αναφερθεί σε εκτενή δημοσιεύματα («Οι νέοι φίλοι του Ισραήλ» 20/2/05,«Το τριώδιο της ακροδεξιάς» 26/2/06, «Ο φαιός δούρειος ίππος» 25/3/06). Διαπιστώνουμε, όμως, σήμερα την επάνοδο του ΛΑΟΣ στα παλιά καλά ακροδεξιά στερεότυπα, για να αποδειχτεί μια ακόμα φορά ότι όλα τα θαύματα κρατούν μόνο τρεις μέρες. Εδώ και ένα μήνα, βασικά στελέχη του κόμματός του επιδίδονται συστηματικά στην πιο ύπουλη αντισημιτική και ρατσιστική προπαγάνδα, ακυρώνοντας όσα είχε προσπαθήσει ο ίδιος να μας πείσει ότι ανήκουν στην προϊστορία του πολιτικού του διαβήματος. Οχημα αυτής της προπαγάνδας είναι το νέο πολυσέλιδο «πόνημα» του παλιού γνώριμου της στήλης, του Κώστα Πλεύρη, στενού συνεργάτη και μέντορα του Καρατζαφέρη. Ο τίτλος «Οι Εβραίοι, όλη η αλήθεια» προϊδεάζει τον αναγνώστη για το περιεχόμενο.

Κήρυγμα μίσους

Με τον όγκο του βιβλίου (1400 σελίδες!) και το πλήθος των παραθεμάτων ο κ. Πλεύρης φιλοδοξεί να εντυπωσιάσει τους ανυποψίαστους αναγνώστες. Αλλά, βέβαια, το βιβλίο είναι απλή συρραφή δικών του κειμένων, αποσπασμάτων από γνωστά φασιστικά κείμενα και άρθρων από νεοναζιστικές φυλλάδες. Ξεκόλλησε από το αντισημιτικό του λεύκωμα ο καημένος ο κ. Πλεύρης ό,τι μπορούσε και το έβγαλε στην αγορά. Δεν λείπουν και τα περιβόητα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», τα οποία παρατίθενται αυτούσια, στη μορφή που τα είχε εκδώσει πριν από χρόνια ο ίδιος ο συγγραφέας επί χούντας στο φυλλάδιο της φασιστικής οργάνωσης «4η Αυγούστου». Καμώνεται, μάλιστα, ότι δεν έχει ποτέ αποδειχθεί η πλαστότητά τους, κάτι που έχει συμβεί από το 1921 (βλ. «Το όνομα της τσουκνίδας», Ιός, 17/9/95). Για προφανείς λόγους ο κ. Πλεύρης διαπράττει και ένα σοβαρό ατόπημα. Εχει περιλάβει στο βιβλίο του αυτούσια πρόσφατα δημοσιεύματα Ελλήνων και ξένων δημοσιογράφων που επικρίνουν τη σημερινή πολιτική του Ισραήλ, έτσι ώστε να

Σελίδα64

δικαιολογήσει τη θέση του ότι καλύτερα θα ήταν να είχαν εξοντωθεί εγκαίρως όλοι οι Εβραίοι. Εκθέτει έτσι γνωστούς συγγραφείς και σχολιαστές ως ομοϊδεάτες του. Κλασική μέθοδος προπαγάνδας, απ’ αυτές που δίδασκε ο ίδιος επί χούντας.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται όλα τα αντισημιτικά στερεότυπα («η εγκληματική παραφροσύνη των ραβίνων» (σ. 142), «το φονικόν μίσος των Εβραίων κατά των Χριστιανών» (σ. 142), ενώ «εάν δεν είχαν σταυρώσει τον Χριστόν ουδείς θα τους εγνώριζε» (σ. 775). Ο πραγματικός στόχος του βιβλίου είναι να υμνήσει για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά τον Χίτλερ και τους συνεργάτες του: o υπουργός προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς ήταν «ένα από τα φωτεινότερα πνεύματα του αιώνος» (σ. 885), ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των Ες Ες, «είχε υψηλόν ήθος» (σ. 871), ο οργανωτής της Νύχτας των Κρυστάλλων και εισηγητής του Ολοκαυτώματος Ράινχαρντ Χάιντριχ υπήρξε «έξοχος άνδρας» (σ. 842), ενώ «οι μεραρχίες των Ες Ες μάχονται με απαράμιλλον ηρωισμόν» (σ. 853). Με δυο λόγια, «τα Ες Ες και μάλιστα τα μάχιμα (τα Βάφεν Ες Ες) υπήρξαν οι ιππόται της σύγχρονης εποχής, ακατάβλητοι πολεμισταί εξ όλων των χωρών της Ευρώπης, οι οποίοι εθυσίασαν την ζωήν στο ιδανικόν μιας Νέας Τάξεως, διά τους πολιτισμένους Λαούς. Στις τάξεις των Ες Ες συγκαταλέγεται το εκλεκτότερον μέρος της Αρίας Φυλής» (σ. 871). Το μόνο που βρίσκει να τους προσάψει είναι ότι υπήρξαν πολύ φιλάνθρωποι, πολύ ευαίσθητοι και δεν κατάφεραν να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους:

«Ο Αδόλφος Χίτλερ κι ο εθνικοσοσιαλισμός στο θέμα των Εβραίων ετοποθετήθησαν με ειλικρίνεια, ευθύτητα και θαρραλέως. Αλλ’ ουδέποτε επρογραμμάτισαν -καλώς ή κακώς- την φυσικήν εξόντωσιν αυτού του εξωευρωπαϊκού λαού» (σ. 503).

«Κρίμα. (Οι ναζί) έπρεπε να είχαν απαλλάξει την Ευρώπην από την εβραιοσιωνιστικήν παρουσίαν» (σ. 1204).

«Ο Μουσολίνι στα πολλά του λάθη προσέθεσε και το ότι δεν είχε σκοπό να εξοντώσει Εβραίους» (σ. 496).

«Ο Γκέμπελς επεσήμανε τον ρόλον των Εβραίων στους βομβαρδισμούς πόλεων. Αλλο όπλο των Εβραίων, διά την εξαφάνισιν των Ευρωπαίων υπήρξε η παράτασις του πολέμου, ώστε να επαυξάνη συνεχώς η ολοκληρωτική καταστροφή της Ευρώπης» (σ.

511).

«Οι Γερμανοί εσέβοντο την πολιτικοστρατιωτικήν ηγεσίαν των ηττηθέντων και ουδέποτε εδολοφόνησαν μαζικώς λαούς με βομβαρδισμούς αμάχων» (σ. 806).

Σελίδα65

«Ο Χίτλερ απέναντι της Αγγλίας δυστυχώς ετήρησε ιπποτικήν στάσιν» (σ. 826). «Ο Χίτλερ υπήρξε εξαιρετικώς ευαίσθητος και εκ χαρακτήρος ηρνείτο να θυσιάση αμάχους, έστω και με αντάλλαγμα τη νίκη. Η ιστορία της ανθρωπότητος θα καταλογίση στον Αδόλφο Χίτλερ τα εξής:

1. Δεν απήλλαξε, ενώ ηδύνατο, την Ευρώπη, από τους Εβραίους.

2. Δεν εχρησιμοποίησε τα ειδικά χημικά όπλα, που μόνο η Γερμανία διέθετε, διά να

νικήση» (σ. 882). Χαρακτηριστικός για τη διαλεκτική του κ. Πλεύρη είναι ο συλλογισμός με τον οποίο συνάγει

τη σχέση μαρξισμού και μασονίας: «ο μαρξισμός εχθρεύεται τον εθνικοσοσιαλισμόν, φασισμόν, κτλ και ο μασονισμός δεν δέχεται ως μέλη φασίστας ή εθνικοσοσιαλιστάς» (σ. 623). Ευτυχώς, το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη τους καλοδέχεται.

Ο τηλε-διαφημιστής

Γνωρίζουμε τη δικαιολογία που θα προβάλει ο κ. Καρατζαφέρης. Εχει φροντίσει να απομακρύνει τον φασίστα Πλεύρη από τα ηγετικά πόστα του κόμματός του, περιλαμβάνοντας «αντ’ αυτού» τον γιο του στο κεντρικό καθοδηγητικό όργανο του ΛΑΟΣ. Αλλά τον προδίδει ο άλλος στενός του συνεργάτης, ο κατά τεκμήριο εξ απορρήτων κάθε πολιτικού αρχηγού, ο εκπρόσωπος Τύπου. Ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης -που είναι και υποψήφιος νομάρχης Αθήνας του ΛΑΟΣ- στην καθημερινή εκπομπή του «Ελλήνων Εγερσις», όπου πλασάρει με τηλεπωλήσεις βιβλία εθνωφελούς περιεχομένου, προβάλλει συνεχώς το βιβλίο του Πλεύρη, χαρακτηρίζοντάς το «περίφημο», «βιβλίο βόμβα», «πολύ επίκαιρο». Λέει στους τηλεθεατές ότι περιέχει «συγκλονιστικές αποκαλύψεις» και μας πληροφορεί ότι «μ’ αυτό το βιβλίο γίνεται θύελλα, γίνεται ο κακός χαμός». Το αστείο είναι ότι όλη αυτή η προπαγάνδα του ΛΑΟΣ για το νέο ναζιστικό πόνημα του κ. Πλεύρη γίνεται (υποτίθεται) χωρίς να φαίνεται στα τηλεοπτικά πλάνα το εξώφυλλο του βιβλίου, για να προστατευθεί δήθεν το κόμμα από άδικες επιθέσεις. Φυσικά πρόκειται για ένα φτηνό διαφημιστικό τρικ, που μόνο στόχο έχει να εξάψει τη φαντασία των θεατών- οπαδών-πελατών, που άλλωστε ήδη είναι προετοιμασμένοι. Από την ίδια και άλλες παρόμοιες εκπομπές των τηλε-πλασιέ του εθνικισμού πλασάρονται και τα άλλα βιβλία του συνταξιούχου «φίρερ» αλλά και κάθε λογής θεωρίες συνωμοσίας και (αντί)επιστημονικής φαντασίας, αρκεί να καταδεικνύουν την υπεροχή της «φυλής».

Σελίδα66

Δικαιοσύνη και Ναζισμός

Το εξωφρενικό αυτής της ιστορίας είναι ότι την ίδια ώρα που προπαγανδίζει ανοιχτά τον ναζισμό, ο κ. Πλεύρης επιδιώκει να στερήσει το δικαίωμα του λόγου και της κριτικής σε άλλους. Αισθάνεται τόσο άνετα ως πολίτης της ελληνικής δημοκρατίας (που τόσο απεχθάνεται) ώστε καταφεύγει στη δικαιοσύνη εναντίον όσων τολμούν να ασχοληθούν με την ιστορία του ελληνικού νεοφασισμού! Πρόσφατο παράδειγμα η αγωγή που κατέθεσε εναντίον του ερευνητή συγγραφέα Νίκου Κλειτσίκα για το βιβλίο «Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα και ο αντιδικτατορικός αγώνας στην Ιταλία» (Αθήνα 2000). Για την υπόθεση έχουμε γράψει («Ολίγον ακροδεξιοί;», Ιός, 16/1/05) και έχουμε ήδη σημειώσει ότι η απόφαση απέβη μπούμεραγκ για τον κ. Καρατζαφέρη, διότι το δικαστήριο δέχτηκε μια σειρά στοιχεία εις βάρος του κ. Πλεύρη (τη σχέση του με τη χούντα, με τους φασίστες στην Ιταλία και την Ελλάδα, με τη Μαύρη Διεθνή, με τη χουντική ΚΥΠ, κλπ). Το εφετείο επικύρωσε αυτά τα ιστορικά στοιχεία, αλλά έκανε δεκτό ένα σημείο της αγωγής. Το δικαστήριο δέχτηκε δηλαδή ότι δεν τεκμηριώθηκε η σχέση του Πλεύρη με τη CIA και η σχέση του με φασιστικές βομβιστικές ενέργειες. Τα στοιχεία αυτά δεν τα είχε βγάλει από το κεφάλι του ο κ. Κλειτσίκας. Απλώς μετέφερε στο βιβλίο του απόσπασμα από το «πρακτικό αποχουντοποίησης» που εξέδωσε το 1976 ο Σύλλογος Ελλήνων Σπουδαστών Νάπολης (ΣΕΣΝ). Εχουν περάσει 32 χρόνια από τη μεταπολίτευση και κανείς δεν θυμάται το σημαντικό ρόλο που έπαιξαν οι φοιτητικές συνελεύσεις εκείνης της περιόδου για την αποκάλυψη των ανθρώπων της χούντας. Το εφετείο θεωρεί τόσο αναξιόπιστο αυτό το έγγραφο, ώστε δεν κάνει καν τον κόπο να το αναφέρει (για να το αντικρούσει). Αλλά αυτά που έγραφαν τότε οι φοιτητές της Νάπολης ήταν κοινός τόπος για τις εφημερίδες και τα περιοδικά της εποχής. Ο κ. Κλειτσίκας έχει συγκεντρώσει σε νεότερο βιβλίο του («Φαινόμενα τρομοκρατίας», Αθήνα 2003) σημαντικά ντοκουμέντα για τη δράση του ελληνικού νεοφασισμού και τη διαδρομή του Πλεύρη. Ούτε αυτά πάρθηκαν υπόψη. Το αστείο είναι ότι το μόνο πρόβλημα του Πλεύρη με τη CIA (σύμφωνα με το βιβλίο του) είναι ότι έχει πολλούς Εβραίους, οι οποίοι πρέπει να διωχτούν. Οσο για το χαρακτηρισμό «βομβιστής», έχει μιλήσει ο σημερινός αρχηγός του κ. Πλεύρη, ο Γιώργος Καρατζαφέρης και μάλιστα στο συνέδριο του κόμματος. Για να δείξει την ευρύτητα του κόμματός του αναφέρθηκε στη δράση του συνεργάτη του Σπύρου Σταθόπουλου στη

Σελίδα67

Νάπολη της Ιταλίας επί χούντας και αποκάλυψε ότι ήταν στο «ακραίο φασιστικό κόμμα» και «έριχνε βόμβες». Τι σχέση έχει ο Σταθόπουλος με τον Πλεύρη; Μα ήταν ο υπαρχηγός του Πλεύρη στο φασιστικό κόμμα της 4ης Αυγούστου και επίσης στενός συνεργάτης του στις ελληνοϊταλικές φασιστικές διασυνδέσεις επί χούντας! Φυσικά ούτε ο Σταθόπουλος ούτε ο Πλεύρης διανοήθηκαν ποτέ να υποβάλουν αγωγή στον σημερινό αρχηγό τους.

(Ελευθεροτυπία, 15/7/2006)

10. Παραπομπή αρ. 19: Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «Εθνοσωτηρίου». Εφτά χρόνια αρπαχτή, Ιός στην Ελευθεροτυπίας.

Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς». Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους. Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από

Σελίδα68

δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:

«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας». Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα

εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73). Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75). Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε

τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα

να γίνει μόνο με απόφαση των

συναδέλφων

Σελίδα69

οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα! Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.

Τα μαύρα κρέατα

Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο. Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα. Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν

Σελίδα70

έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).

Η «νέα φαυλοκρατία»

Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή:

«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50). Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5). Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72). Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του

Σελίδα71

δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού»,

σ.116-7).

Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:

Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.

Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.

Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).

Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ. Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα

Σελίδα72

της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).

Η Ντόλτσε Βίτα

Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6). Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89). Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88). Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος,

Σελίδα73

εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95). Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι

Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η

Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [

πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87). Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100). Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:

Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας,

της Δέσποινας. [

]

]

«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).

Οι συμβάσεις

Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.

I. Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή

Σελίδα74

των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.

εξόδων

της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με

καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την

τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί

υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).

II. Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.

III. Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201). Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του

Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των

«περίοδο

Σελίδα75

Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

IV. Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181). Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα: «Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».

Το «Τάμα του Έθνους»

Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων. Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.

Σελίδα76

Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος. Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό». Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι - μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».

Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων

Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα

Σελίδα77

«πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68). Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»! «Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα

Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το

Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν

γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να

ξεχασθή».

σχέδιο. [

]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Jean Meynaud, «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» (Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας). Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία. Σταύρος Ζορμπαλάς, «Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)» (Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή). Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση. Δ. Μπενάς, «Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα» (Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση). Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70. Γιώργης Κρεμμυδάς, «Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία», (Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας). Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις

Σελίδα78

πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας. Ευάγγελος Κουλουμπής, «…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού» (Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη). Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του. Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ, «Να γιατί…» (Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη). Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.

Ελευθεροτυπία, 25/7/2010

11. Παραπομπή αρ. 20: Taki Theodoracopulos, Wikipedia.

From Wikipedia, the free encyclopedia

Taki Theodoracopulos

Born

August 11, 1936 (age 76) Greece

Occupation

11,

1936), [1] originally named Panagiotis Theodoracopulos and best known as Taki, is a Greek- born journalist and writer living in New York City, London andSwitzerland. His column "High

Taki

Theodoracopulos (Greek: Τάκης

Θεοδωρακόπουλος;

born

August

Life" has appeared in The Spectator since 1977, and he has also written for other US and UK publications.

with Pat

Buchanan and Scott McConnell. He was also the publisher of the British magazine Right

libertarian

webzine of "politics and culture."

In

2002,

Taki

founded The

publishes

Conservative magazine

a

and

writes

for Taki's

Now! [citation

needed] He

Magazine , a and writes for Taki's N o w ! [ c i t a

currently

Σελίδα79

Controversies

Taki has been accused of using ethnic slurs by The Guardian, in an article criticizing London mayor Boris Johnson for employing him [2] and was investigated by Scotland Yard for some of his racial comments, although no charges were made. [3] In March 2010, Taki wrote in an article in Chronicles magazine about Lehman Brothers CEO Richard Fuld that "he's a very homely, simian-looking Jew who couldn't punch his way out of a nursery." [4] Fraser Nelson, the current Editor of the Spectator, publicly endorsed Taki when taking up his post in September 2009: "Ah, Taki! For decades it has been traditional for a new Spectator editor to be inundated with calls to show his commitment to civility by hiring a new High Life columnist. But this time, not a soul has asked for him to be sacked. All I hear is how the old rogue has never been in better form. This won’t please him much, as he prides himself on calls for his resignation. But it’s not that Taki is conforming to the world. The world, I think, is finally conforming to him." [5]

Bibliography

Books[edit]

Taki Theodoracopulos, "The Greek Upheaval." New Rochelle: Caratzas, 1978.

Taki and Jeffrey Bernard, High Life, Low Life, introduction by Richard West, edited by Cosmo Landesman. London: Jay Landseman, 1981. ISBN 0-905150-27-9

Taki, Princes, Playboys & High-Class Tarts, foreword by Tom Wolfe, illustrations by Blair Drawson. Princeton: Karz-Cohl Publishers, 1984. ISBN 0-943828-61-9

Taki, High Life, selected by Andrew Cameron, illustrated by Michael Heath. London:

Viking, 1989. ISBN 0-670-82956-0

Taki, Nothing to Declare: Prison Memoirs, London: Penguin, 1992. ISBN 0-14-013256-2

Σελίδα80

Glass, Charles (ed.), Taki: The Spectator Columns, 20012009, London, Quartet, 2010. ISBN 978-0-7043-7192-7

References

2. ^ The Guardian leader October 21, 2004

3. ^ The Independent May 13, 2006

5.