Βασίλ Κολάροφ

Βασίλ Κολάροφ

Ο Βασίλ Πετρόφ Κολάροφ (βουλγαρικά: Васил Петров Коларов, 16 Ιουλίου 1877 – 23 Ιανουαρίου
1950) ήταν ένας Βούλγαρος κομμουνιστής πολιτικός ηγέτης και κορυφαίος αξιωματούχος στην
Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν).

Βιογραφία
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κολάροφ γεννήθηκε στο Σούμνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (τώρα Σούμεν, Βουλγαρίας) στις
16 Ιουλίου 1877, γιός παπουτσή.1 Αφού τελείωσε το γυμνάσιο της Βάρνα, εργάστηκε ως δάσκαλος
στην Νικόπολη από το 1895 ως το 1897.
Το 1897 ο Κολάροφ εντάχθηκε στο Βουλγαρικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Κόμμα Εργασίας (ΒΕΣΔΚ).1
Ο Κολάροφ σπούδασε Νομικά στην Εξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας, και στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.1
Μετά την αποφοίτησή του το 1900, ο Κολάροφ εργάστηκε ως δικηγόρος στην γενέτειρά του και, από
το 1904, στο Πλόβντιβ.
Πολιτική δράση
Μετά την ιδεολογική διάσπαση του ΒΕΣΔΚ, ο Κολάροφ αναζήτησε το πεπρωμένο του με την παράταξη
των Τεσνιάκ (Στενών)2 του Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ, που συντασσόταν με τον επαναστατικό σοσιαλισμό.
Από το 1904 ως το 1912, ο Κολάροφ ήταν επικεφαλής της τοπικής οργάνωσης των Τεσνιάκ στο
Πλόβντιβ.1 Έγινε μέλος της διοικούσας Κεντρικής Επιτροπής της οργάνωσης το 1905.1 Εκ μέρους της
οργάνωσης των Τεσνιάκ, ο Κολάροφ ήταν αντιπρόσωπος στο συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς στη
Στουτγκάρδη (1907) και στη Κοπεγχάγη (1910).1
Κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων ο Κολάροφ υπηρέτησε ως υπολοχαγός στο 13ο Σύνταγμα
της Ρίλα και στην 7η Μεραρχία Ρίλας του Βουλγαρικού Στρατού. 3 Το 1913 ο Κολάροφ εξελέγη στην
Βουλγαρική Εθνοσυνέλευση.1
Ο Κολάροφ συμμετείχε τον Σεπτέμβριο του 1915 στη Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ αλλά παρέμεινε
εκείνη την εποχή σε απόσταση από την επαναστατική αριστερά του Τσίμερβαλντ.1 Ο Κολάροφ ήταν
επίσης ο αντιπρόσωπος της οργάνωσης των Τεσνιάκ στο Σοσιαλιστικό συνέδριο του 1917 που έγινε
στη Στοκχόλμη.1
Το 1920 ιδρύθηκε το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα, και ο Κολάροφ εξελέγη ο πρώτος Γραμματέας
της Κεντρικής του Επιτροπής.1
Το 1920, ο Κολάροφ συνελήφθη στην Ρουμανία και δεν μπόρεσε, κατά συνέπεια, να παρακολουθήσει
το 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μολονότι μπόρεσε να παρακολουθήσει το 3ο Συνέδριο
που έγινε στην Μόσχα τον επόμενο χρόνο, ως εκπρόσωπος του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού
Κόμματος.1

1

Ο Κολάροφ εξελέγη στην Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΕΕΚΔ) και έγινε βασικός
αξιωματούχος στην Κομιντέρν. Στις αρχές του 1923, ταξίδεψε στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη εκ
μέρους της Κομιντέρν, παρακολουθώντας κομμουνιστικές συγκεντρώσεις σε Παρίσι, Φρανκφούρτη,
Όσλο και Πράγα.4
Τον Ιούνιο του 1923, ο Κολάροφ μίλησε στην 3η Πλατιά Ολομέλεια της ΕΕΚΔ στην Μόσχα πριν
επιστρέψει κρυφά στην Βουλγαρία στο τέλος του μήνα. Εκεί συνελήφθη αμέσως, αλλά αφέθηκε
ελεύθερος στις 5 Αυγούστου.3 Με την απελευθέρωσή του ο Κολάροφ έπαιξε σημαντικό ρόλο μαζί με
τον Γκεόργκι Ντιμιτρόφ στο να πείσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας να οργανώσει μια
εξέγερση σύμφωνα με τις οδηγίες της Κομιντέρν. Ο Κολάροφ ήταν μέλος της επαναστατικής
επιτροπής, η οποία έδωσε το έναυσμα αυτής της εξέγερσης τον Σεπτέμβριο του 1923. 3 Η απόπειρα
επανάστασης απέτυχε και ο Κολάροφ αναγκάστηκε να διαφύγει στην Σοβιετική Ένωση μέσω
Γιουγκοσλαβίας και Αυστρίας.3 Παρέμεινε στην εξορία για περισσότερο από δυο δεκαετίας.
Ο Κολάροφ παρέμεινε κορυφαίο στέλεχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, προεδρεύοντας των
συζητήσεων του σώματος στο 5ο Συνέδριο του 1924.3 Επανεξελέγη στην ΕΕΚΔ και στο Προεδρείο, που
ασκούσε την διοίκηση, στο 5ο, 6ο και 7ο Συνέδριο.3
Ο Κολάροφ ήταν Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Αγροτικής Διεθνούς (Κρεστιντέρν) από το
1928 μέχρι την διάλυσή της το 1939.3 Υπηρέτησε επίσης ως διευθυντής του Διεθνούς Αγροτικού
Ινστιτούτου στη Μόσχα, κατά την περίοδο αυτή.3 Το 1943, ο Κολάροφ υπόγραψε το έγγραφο επίσημης
διάλυσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς.3
Επιστροφή στη Βουλγαρία
Ο Κολάροφ επέστρεψε στη Βουλγαρία το 1945 κατά την κατοχής της από την Σοβιετική Ένωση, και
εξελέγη και πάλι στην Εθνοσυνέλευση. Επανεξελέγη το 1946 και έγινε προσωρινός πρόεδρος της
Βουλγαρίας εκείνη τη χρονιά, εν μέσω της αυξανόμενης κυριαρχίας των κομμουνιστών. Παρέμεινε
πρόεδρος μέχρι τον σχηματισμό κυβέρνησης με επικεφαλής τον Ντιμιτρόφ, τον Δεκέμβριο του 1947,
στην οποία μπήκε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών.
Όταν ο Ντιμιτρόφ πέθανε τον Ιούλιο του 1949, ο Κολάροφ εξελέγη στη θέση του Ντιμιτρόφ, ως
πρωθυπουργός. Υπηρέτησε μέχρι τον δικό του θάνατο, λίγους μήνες αργότερα.
Θάνατος και κληρονομιά
Πέθανε στη Σόφια στις 23 Ιανουαρίου 1950.
Η γενέτειρά του, Σούμεν, ονομάστηκε Κολάροβγκραντ προς τιμήν του, από το 1950 ως το 1965.

Παραπομπές
1

Branko Lazitch with Milorad M. Drachkovitch, Biographical Dictionary of the Comintern: New, Revised, and
Expanded Edition. Stanford, CA: Hoover Institution Press, 1986; pg. 224.
2
“Στενοί – Ευρείς: τάσεις της βουλγαρικής σοσιαλδημοκρατίας που εμφανίζονται μερικά χρόνια μετά την ίδρυση
του Βουλγάρικου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Εργασίας (1894). Οι “Στενοί”, με κύριο εκπρόσωπο τον Ντ.
Μπλαγκόεφ (1855-1924), επιδιώκουν να στηριχτούν στην εργατική τάξη και να διαπαιδαγωγήσουν την ταξική
συνείδηση του βουλγάρικου προλεταριάτου. Οργανωτικά διαμορφώνονται εφαρμόζοντας τις αρχές του
μπολσεβίκικου κόμματος. Αντίθετα οι “Ευρείς”, μ’ εκπρόσωπο τον Γιάνκο Σακάζωφ, θεωρούν αναγκαία την
συνεργασία με την εμπορική αστική τάξη, τους αγρότες και τα ελεύθερα επαγγέλματα. Οι δυο τάσεις αντιστοιχούν
στη διάκριση μπολσεβίκων-μενσεβίκων της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Η τάση των στενών μετατράπηκε
αργότερα σε Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας. Από την ίδια τάση προέρχονται και οι κομμουνιστές ηγέτες
Δημητρώφ και Κολλάρωφ”, σημείωση #4 στο Αβραάμ Μπεναρόγια, Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού
προλεταριάτου, Κομμούνα, 1986, σελ. 193.
3
Dimitrova, Snezhana. Of Other Balkan Wars: Affective Worlds of Modern and Traditional (The Bulgarian Example).
In: Perceptions: Journal of Foreign Affairs, Ankara, 2013, p. 48, note 7.
4
Lazitch and Drachkovitch, Biographical Dictionary of the Comintern, pg. 225.
Το παραπάνω κείμενο είναι βασικά μετάφραση του λήμματος Vasil Kolarof της en.wikipedia
Μετάφραση: Αντώνης Αρβανίτης
Αναρτήθηκε: 22/9/2016 Scribd

2