FLORANTE AT LAURA ni FRANCISCO BALAGTAS

Tagapagsalaysay: Sa labas ng kahariang Albania matatagpuan ang madilim, malawak at

mapanglaw na gubat ng Quezonaria, rito ay may isang lalaking mala-Adonis ang tindig na
nakagapos sa puno ng Higera. Ang lalaking nakagapos ay si Florante ang anak ng mag-
asawang si Duke Briseo at Prinsesa Floresca ng Albania. Habang nakagapos, muling
nanumbalik ang mga karaingan ni Florante, mga alaala kung saan si Adolfong sukaban ang
pumatay sa kanyang ama, kay haring Linceo at umagaw sa kanyang kasintahang si Laura.

Florante: Nang dahil sa korona ni Haring Linceo at sa kayamanan ng dukeng ama ko, ang
paghahangad ni Konde Adolfo sa kapangyarihan ng Albania, naging malupit sa amin ang
Kapalaran! Kung ayaw dinggin ng langit ang sigaw ng aking malumbay na boses! Kung ibig
mong ako’y magdusa, isagi mo lamang sa puso’t isipan ni Laura ako’y minsang mapag-
alaala.

Tagapagsalaysay: Nagkataon ang pagdating sa gubat ng isang gererong bayani ang tikas,
pananamit ay Moro sa Persiyang siyudad. Siya ay si Aladin ang gererong Moro ng Persiya na
anak ni Sultan Ali-Adab, na dahil sa sama ng loob sa kanyang ama at kasintahang si Flerida
ay umalis sa sariling bayan.

(Si Aladin at Florante aynasa magkalayong dako ng gubat ngunit si Aladin ay naglakad
patungo kung saan malapit si Florante.)

Aladin: Flerida! Flerida!

Ama ko! Bakit mo ako natiis na magdusa nang dahil sa aking irog? Di yata’t ikaw na rin ang
umagaw sa aking kaligayahan! (exhibition with sword and shield) Kung hindi ang
iginagalang kong ama ang umagaw kay Flerida, hindi ko masabi kung ang aking sandata’y
bumuga ng laksang kamatayan.

Florante: Ama ko! Ama ko! Bakit kaya ikaw pa ang naunang nasawi at ako’y inulila sa gitna
ng sakit para kong nakikita ang malupit na parusa sa iyo ng taksil na si Adolfo.
Para ko pang naririnig dito, aking ama, ang iyong panambitan at dalangin na ako sana ay
maligtas na lamang sa paghihiganti ni Konde Adolfo!

Aladin: Ako’y lumuluha hindi dahil sa pagmamahal ni ama sa akin, kundi sanhi sa kanyang
kasakiman na ako’y agawan ng kaligayahan. Kay palad ko sana kung ang kasawian kong ito
ay nauuukol sa nakapanghihinayang na pag-aaruga ni ama.

Florante: Ay, mahal kong Laura, paalam na ang abang sinta mong kinulang palad. Gayon
man ay hinangad ko rin ang iyong kaligayahan, madurog man ang aking mga laman at buto,
Laura, ikaw pa rin ang mamahalin ko.

(magdaragdag ng iba pang sasabihin tungkol sa mga pagtangis ni Florante sa buhay habang
hahanapin ni Aladin ang Boses)

Tagapagsalaysay: Nagpatuloy sa pagtangis si Florante at nakikinig si Aladin ngunit di pa

nito natatapos ang ilang pangungusap ay may dalawang Leong hangos nang paglalakad
siya’y tinutungot pagsil-in ang hangad, ngunit nangatil pagdating sa harap. Dahil Diyan.
Inisip niya na ito na ang katapusan niya kaya siya’y nagsimulang magpaalam.

Florante: Paalam, Albanyang pinamamayanihan ng lupit at kaliluhan. Malaki ang aking

panghihinayang sa iyo. Pagkabata ko na’y wala akong inadhika kundi, ang ikaw ay
paglingkuran at gugulin sa iyo ang aking dugo. O, Albanya huwag mo lamang sanangg
ipahamak ang aking Laura.

Tagapagsalaysay: nang matagpuan ni Aladin ang binatang nasa harap na ng mga Leon ay
agad niyang nilabanan ang mga hayop at pinatay.

Pagkatapos mapatay ni Aladin ng dalawang mabangis na Leon, pinakawalan niya si

Florante sa pagkakatali.
(mawawalan ng malay si Florante at aarugain siya ni Aladin)

Aladin: Ano kaya ang nangyari sa taong ito?

Tagapagsalaysay:Pagkatapos arugain ni Aladin si Florante namulat ang mata ni Florante at

siya ay nagising.

Florante: Nasaan ka, laura, sa ganitong hirap? Halina, giliw ko’t gapos ko’y kalagin kung
mamamatay ako’y gunitain mo rin……- hala? Sino? Sa aba ko’t nasa Morong kamay!

Aladin: Ligtas ka na sa panganib at sa mga sakit nakikita mo na ako’y isang moro, datapwat
hindi bininyagan ay tao rin ako, may damdamin at nasasaklaw ng mg utos ng Diyos.
Naririnig ko ang iyong panaghoy at nagdamdam ang aking puso kaya hinanap kita.
Natagpuan kitang nakatali at sasagpangin ng dalawang Leon. Hindi ako nagsawalang
bahala at kinalaban ang mga Leon.

Florante: Kung di mo sana kinalag sa puno ng kahoy. Nalibing na sana ako sa tiyan ng Leon.
O, bakit mo pa ako niligtas at di hinayaang malagot ang aking buhay?

Aladin: tayo’y lumipat ng puwesto doon sa bato at tayo’y kumain at magpahinga.

Florante: (sobrang mahina) sa-salamat…

Tagapagsalaysay: mapalad ang mga sandaling ito dahil tayo’y nabubuhay pa kaya huwag
mong sabihin na sana’y hinayaan nalang kita sa kamay ng mga Leon.

Florante: Salamat. Ano kaya ang maigaganti ko sa iyo sa kabutihang ipinagkaloob mo?
Aladin: nainiwala akong hindi ka magaaalinlangan sa akin, bagamat nakikita mong ako’y
isang moro lamang, kayat nais ko sanang ipagtapat mo ang lahat ng iyong damdamin
upang hanggang maaga ay makatulong ako sa iyo.

Florante: umid ang dila kong magpahayag ng aking malaking pagtanaw ng utang na loob
kaya’t di lamang ang aking pagdurusa ang ihahayag ko kundi simula’t sapul sa aking
pagkabata.

Ang pangalan ko’y Florante at ako’y nakatira sa Albania. Ang ama ko’y si Duke Briseo at ang
mahal kong ina ay si Prinsesa Floresca mula sa Krotona.

Noong ako’y bata pa kamuntikan na akong kunin ng Bwitreng ibon ngunit nakita ako ng
Pinsan kong si Menalipo at pinana niya ito

(maglalahad ng sasabihin ni Menalipo at florante tungkol sa Bwireng ibon)

Nang ako naman ay tumuntong sa ikalabing-isang taong gulang ay pinilit ni ama na akoy
mag-aral sa Atenas.

Duke Briseo: o Florante, anak ko

Nais kong sabihin sa iyo,

Panahon na para tuklasin ang mundo,

Dagdagan ang kaalaman at dunog mo

Na pumapaksa tungkol sa ating mundo

Florante:matutupad ang iyong nais minamahal kong ama

Karununga’y kapangyarihan dapat na tinatamasa

 Pagtutol ma’y hindi pumasok sa king isipan

Pagkat kagalakan kong matupad yaring kagustuhan

Duke Briseo: salamat, Florante sa iyong pagtanggap

Matupad nawa ang iyong pinapangarap

Ikaw ay tutungo sa lungsod ng Atenas

Upang Matuto at lumiwanag yaring landas.

(magpapakita si Prinsesa Floresca)

Prinsesa Floresca: o, Briseo mahal ko

Kailangan niya bang lisanin yaring Reynong ito?

Pag-aaral sa malayo ay maaaring magdulot ng lungkot

Kaya’t kung maaari’y paglisan ay iyong iudlot

Duke Briseo: Mas maraming kaalaman ang kanyang matututuhan

Sa Atenas na lungsod ng karunungan

Kaya sinta kong Floresca, ikaw ay Huwag mabahala

Ito ay para sa ikakabubuti niya

Prinsesa Floresca: kung ganoon asawa ko wala akong tutol

Florante, ang atensyon mo sana’y sa pag-aaral ipukol

Alagaan ang sarili at laging tandaan

Pagbabalik mo’y hihintayin ng Albanyang bayan

(magyayakapan si Florante at Prinsesa Floresca)

………………….

(maglalakbay si Florante patungong Atenas)

(sa Atenas)

Antenor: maligayang pagdating Florante, ito ang paaralang iyong papasukan, Ako nga pala
si Antenor ang iyong magiging guro dito sa Atenas.

Florante: Salamat po Maestro Antenor(malungkot na boses)

Antenor: O Florante bakit ka nalulungkot?

Florante: Ayaw kong iwanan ang bayan kong Albanya lalo na’t mapapalayo ako sa aking
pinakamamahal na ama’t ina.

Antenor: Huwag kang mag-aalala Florante, ako muna ang kukupkop sa iyo habang nag-
aaral dito, lilipas rin ang lungkot mo, halika Florante at magugustuhan mo dito sa Atenas
sapagkat magkakaroon ka dito ng maraming kaibigan at matututo ka ng lubos sa paaralan

(Florante: Doon ko nakilala si Adolfo pati na rin si Menandro, Sinabi sa akin ni Maestro
Antenor na Si Adlofo’y galing sa Albanya kaya ako’y lubusang natuwa.)

Antenor: Heto si Menadro. Siya ay isa sa mga makakasama mo rito sa Atenas. Aliwin mo
ang iyong sarili, at makisama sakanilang mabuti.

Florante: Ako ay si Florante at ako ay nagmula sa kaharian ng Albanya.

Menandro: Ako ay si Menandro, ako ay kaibigan mo buhat ngayon at ikaw ay kaibigan
naming lahat.

Menadro at iba pang mag-aaral: Mabuhay si Florante! Mabuhay tayong lahat!

(Florante: Hindi nagtagal ay naging malapit kong kaibigan si Menandro. Pagkatapos ng anim
na taon na pag-aaral ko sa Atenas. Ang kahusayan na mayroon si Adolfo ay nakikita narin
sa akin nang aming Maestro)

Antenor: Mahusay ka Florante, nakita ko na ikaw ay magaling pala sa Pilosopiya,

Astrolohiya at Matematika

Florante: Salamat po Maestro

(Florante: Dito nagsimulang magalit sa akin si Adolfo sa kadahilanang nalampasan ko na

raw ang aking kagalingan na mayroon siya.)

Tagapagsalaysay: Isang hapon ay tinipon kami ni maestro Antenor upang maipakita ang
aming kagalingan.

Antenor: tayo ngay’y magkakaroon ng isang pagsasadula

Dula tungkol sa trahedya ng dalawang apo

Ang tatanghal ay si Florante’t Adolfo

Florante Bilang Polinise’t Adolfo bilang Etyokles

Tagapagsalaysay: nanghanda nang magsadula’y si Adolfo ay nanlisik ang mata

Kay Florante’y may balak na masama

Balak nitong paslangin at totohanin

Ngunit mayroong isang taong si Florante’y handang saklolohan

(magsasadula mayhawak na Espada ang dalawa)

Adolfo: Ikaw Floranteng sa kapurihan ko’y umagaw

Dapat sa iyo’y mamatay!

(dadating si Menandro at ililigtas si Florante)

Menandro: Ikaw, Adolfo anong nagyari sa iyo

Nasisiraan ka na ba ng ulo?

Ang pagsasadula’y iyong tinotoo

Hindi mo kailangang gawin ito

Tagapagsalaysay: Si Adolfo’y tinotoo ang dula-dulaan

Ngnit si Menandro’y niligtas ang kaibigan

Si Adolfong may sala’y pinabalik sa Albanya

(papasok si antenor)

Antenor: Adolfo, ito’y isang dula-dulaan lamang, kaya’t hindi katanggap-tanggap ang iyong
ginawa. Ito ay isang malaking kamalian at hindi ko hahayaan nais kong bumalik ka sa
Albanya at mamuhay ng tahimik at payapa.
(Florante: pagkatapos ng isa pang taon sa Atenas, ako’y nakatanggap ng isang sulat na ang
hatid ay isang masamang balita. Ang aking pinakamamahal na ina ay namatay na at ang
liham ay nagmula sa aking butihing ama.

Pagkatapos kong malaman iyon, nagtagal pa ako ng dalawang buwan sa Atenas hanggang
sa makatanggap muli ako ng liham mula sa aking ama at nais niya sa Albanya’y ako’y
magbalik na sampu nang sasakyan ang sumundo sa akin)

Florante: Maestro paalam na po

Antenor: Florante, lagi mong tatandaan kung ang isasalubong sa iyong pagdating ay
masayang mukha’t paggiliw, lalong pag-ingata’t kaaway na Lihim, siyang isaisip na
kakabakain, mag-iingat ka kay Adolfo munting ginoo. Muli kayong magkakasama sa isang
lugar kahit pa malawak ang Kahariang Albanya siguradong landas niyo’y muling magkikita.
Huwag mong kalilimutan na ang puso niya’y puno na nang inggit at poot mula sayo,
Datapwat huwag kang magpapahalata, tarok mo ang lalim ng kaniyang nasa

Sasandatahiy Lihim na ihanda nang may maipagtatanggol sa araw ng digma.

Florante: Opo Salamat po maestro.

Menandro: Mag-iingat ka Florante, alalahain mo naririto kami handang

tumulong.(humahagulgol)

Kamag-aral: Paalam Florante!

Tagapagsalaysay: Si Florante’y naglakbay pabalik sa Albanyang bayan. Hindi naglaon paa

niya’y yumapak at nagtungo sa ama, humalik sa kamay at tinanong ang nangyari sa ina.

(Florante: habang nag-uusap kami ni ama dumating ang embahador ng Krotona upang
ibigay ang liham galing sa hari nila. Sila ay humingi ng tulong dahil sinakop ito ni Heneral
Osmalik ng Persya, sabi-sabi ay pangalawa ito, ng prinsipe niyang bantog sa sangmundo,
Alading kilabot ng mga gerero.

Aladin: (mapapangit)“ Binirang balita’y magtapat, kung magtotoo ma’y marami ang
dagdag.”

Duke Briseo: May sulat nagmula sa Krotona

Humihingi ng tulong ang pakay nila

Nanganganib na itong sakupin

Ni heneral Osmalik ng Persiya.

Bukas sila’y pupunta

At ipaglalaban ang bayang nag-aalsa

Sa tulong ni Floranteng aking anak

Maililigtas natin ang bayan ng Korotona.

Tagapagsalaysay: Nang dumating ang dalawa sa palasyo

Itong si Florante’t may naramdaman

Magkahalong kaba’t pag-ibig

Nang Makita ang anak ng Hari

(magyayakapan Si haring linceo at duke Briseo

Linceo: O Duke (titingin kay Florante) Sino ito at saang syudad nanggaling? Mukha siyang
isang bunying gerero.
Briseo: Siya’y bugtong kong anak na inihahandog sa mahal mong yapak,ibilang sa isang
basalyot alagad

(linceo yayakapinn si Florante)

Linceo: Mabuting panahon ang iyong pagdating. Ikaw ang magiging pansamantalang
heneral ng hukbo na dadalo sa Krotona laban sa mga Moro. Patunayan mo na ikaw ang
matapang na gerero na magsasabi sa buong mundo ng kapanyarihan ng haring Linceo.

Briseo: Masususnod mahal na hari

Linceo: Nabalitaan ko kay Antenor na nagpamalas ka ng angking kahusayan sa Atenas.

Walang duda nagmana ka sa iyong ama.

Florante: (walang maisagot, sa halip tatango at kusang yayakap kay linceo)

Linceo: ikinalulugod kong ikaw ay makilala

Ibig ko nga pa lang ipakilala sa iyo

Itong anak kong si Laura

Florante: Magandang umaga [Link] akot nakilala kita

Ngalan ko’y Florante, wala ng iba

Laura: Magandang umaga FloranteMasaya rin akong makilala kita

Florante: Nawa’y makilala rin kita ng lubusan

Laura: Gayon rin ako ngunit ilang araw na lang ay aalis ka na

Florante: Oo nga ngunit sinisigurado ko sa iyong ako’y magbabalik

Laura tara na’t pumasok sa loob magsisimula na ang piging.

Tagapagsalaysay: Pagkatapos ng tatlong gabing piging

Linceo: Magandang gabi sa iyo Florante kailangan mo nang maghanda para sa iyong pag-
alis

(magtutungo si Florante at ang kanyang hukbo sa Krotona)

(digmaan)

(unti-unting mamamatay ang alagad ni Osmalik)

(maglalaban si Osmalik at Florante)

(matatalo ang mga moro)

Menandro: Mabuhay si Florante! Mabuhay ang Krotona!

Mga Algad: mabuhay!

Menandro: Mabuhay si Florante! Mabuhay ang Krotona!

Lahat: MABUHAY!

(pauwi na sa kaharian sina Florante at ang kanyang hukbo)

(silay nakapila at pinupuri ng mga tao)

Hari ng Krotona: Ikinalulugod ko kayo’y naparito at ipinanalo ang digmaan

Florante: Walang anuman mahal na hari, gagawin ko ang lahat para sa ikabubuti ng bayan

Tagapagsalaysay: Naglagi ng limang buwan si Florante sa Crotona, nagpilit bumalik sa

Reynong Albanya ngunit ng matanaw yaring bayan, isang masamang kutob sa puso ang
lalong nagpahirap, nang makitang bandila ng kaaway ang winawagayway, Albanya’y
nasalakay ng mga Morong sukaban.

(nagtigil sa paanan ng bundok ang hukbo ni Florante)

(Ninanais ng mga morong maangkin si Laura ngunit papalag Ito kaya’t napagdesisyunan na
siya ay pugutan ng ulo)

Alagad: Heneral Florante, maynaaaninag ako tila isang binibini na nakagapos, ang mga
moro’y nagbabalak na pugutan siya.

Florante: Maghanda ang lahat tayo’y lulusob

(magkakaroon ng saglit na digmaan )

(tinanggal ni Florante sa pagakakagapos ang babae at ang takip nito sa mukha(

Florante: O, Laurang aking sinta, ikay huwag ng lumuha naririto ako upang iligtas ka

Laura: O, Floranteng aking irog, salamat at akoy niligtas mula sa kamay ng morong kalaban

Florante: Laura aking mahal, gagawin ko ang lahat para sa ikabubuti mo

Laura: Florante iyo ring iligtas, ang ama ko’t ama mo kasama na ang iba pang taga-
Albanyang nabilanggo.

(magtutungo si Florante sa bilangguan upang kalabanin ang morong bantay at palayain ang
mga bilanggo)

(magbubunyi ang haring Linceo, duke Briseo at mga taga-Albanya ngunit maiinggit si Adolfo
at muling kasusuklaman si Florante)

………………

Aladin: dahil natalastas mo na ang iyong buhay, ako nama’y magpapakilala nang pormal.

Ako si Aladin ng Persya. Ako ay anak ni sultan Ali-Adab. Ako ay isang gerero na nakaranas at
nakipaglaban sa napakaraming digmaan, ngunit ako’y hindi naghirap dito, dahil wala nang
mas hihirap pa sa pagkuha sa babaeng minamahal ko, sa pagkuha sa kanya ng aking
sariling ama.

Oo nga’t sinakop naming ang Albanya ngunit hindi kami nagtagumpay, kaya ako’y bumalik
sa Persya nang hindi kasama ang aking hukbo
Sultan Ali-Adab: Ano ang dahila’t ika’y naparito

Iyong iniwan ang Albanya at hukbo?

Ika’y nasa gitna ng dIgmaan

Kaya’t sa iyong pag-uwi ano ang kadahilanan

Aladin: Ama ko sandali ito ang kapaliwanagan………..

(hindi pa siya tapos magsalita ay susunggaban siya ng mga kawal, mapupumiglas si Aladin
ngunit wala itong silbi.)

Aladin: Ama ko ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito?

Isa kang taksil sukab at huwad na gerero!

Kung si Flerida ang dahilan ng kataksilan mo

Hindi mo maaagaw ang sinta ko!

Sultan Ali-Adab: tama na ang satsat kung ayaw mong masaktan

Ako ang pinuno ng Persiya, iyan ay aking karapatan!

Hala sige, ikulong yan sa gitna ng kawalan

At sa madaling panahon siya ay pugutan!

(tatawa ng malakas ang sultan)

…………..

Aladin: Ano yun sino iyong nagsasalita?

Florante: Aba ewan ko hindi ako iyon

Tagapagsalaysay: Sa madilim na parte ng kagubatang Albanya

Mapagnasang si Adolfo’y kabig-kabig si Laura

Laura: Bitiwan mo ako Adolfo!

Ako ay para lamang kay Floranteng giliw ko

Ang tulad mong taksil at duwag

Sa pag-iibigan naming ni Florante’y hindi makatitibag

(hihigpitan ni Adolfo ang hawak kay Laura, mapapasigaw si laura sa takot at sakit)

Adolfo: O, Laurang prinsesa huwag mo akong galitin

Ang Floranteng sinta mo’y hindi na aabutin sa dilim

Katawan niya ngayo’y pinagpipyestahan na wari ng mga Leon

Kaya’t wala kang ibang pagpipilian kundi…..mapasa akin.

Laura: Mas pilpiliin ko pang mamatay, o Adolfong Sukab

Kung wala na si Floranteng sinta aanhin ko pa ang buhay!

Hindi ako papayag na mapasaiyo, at ipinapangako ko

Di ka magtatagumpay sa iyong plano

Adolfo: nauubos na ang Pasensiya ko kakaintindi sa iyo

Wala na Si Floranteng sinisinta mo!

Tagpagsalaysay: Akmang sasaktan ni Florante si Laura

Ngunit isang pana ang tumama

Tumalima sa dibdib ng Adolfong taksil

Na sa buhay nito ay siyang kumitil

Flerida: O abang dalaga, anong kalagayan mo

Talagang walang hiya ang lalaking ito

Flerida nga pala ang aking ngalan

Na nagmula sa Persiang kaharian

Laura: Laura naman ang aking ngalan at huwag kang mag-alala sa aking kalagayan

Ako ang siyang prinsesa ng Reynong Albanya anak ni Linceong Tubong Krotona

(iikot sa kagubatan ang dalawang kababaihan habang nagkukwentuhan)

Flerida: Nung nalaman kong pupugutan ng ulo ang mahal kong nasa bilangguan, dumapa
ako sa paanan ng masamang sultan. Hiniling na si Alading aking irog ay pakawalan at
huwag pugutan kapalit nito’y pagpayag ko sa isang kasunduan, ito ay ang pakasalan ang
sultang sukaban.

Pumayag ang sultan, Prinsipe Aladin ay agad pinakawalan, ngunit siniguradong malalayo
ito sa kaharian

Nung araw ng kasal namin ng sultan ako ay nakatakas dahil aking ginamit ang kasuotan ng
isang gerero upang hindi makilala ng kahit sino man. Ilang taon rin akong nagpagala-gala
rito sa kagubatan hanggang sa maabutan kitang muntik nang pagsamantalahan.

Laura: Maraming salamat sa iyong kabutihan

Nang dahil sa iyo buhay ko’y naligtas mula kay Adolfong puno ng kasamaan.
(habang naglalakad ay magkikita-kita ang mga magkakasintahan)

Flerida: O Aladin!

Laura: Sinta kong Florante!

Aladin: Minamahal kong Flerida

Florante: O Laura! Giliw ko!

Laura: O Florante, ako’y tunay na nabahala!

Ang gubat na ito’y lubhang mapinsala

Akoy nagpapasalamat dito kay Flerida

Na sa aki’y nagligtas at kay Adolfo’y pumana

Florante:O salamat sa diyos at ika’y ligtassalamat din Flerida dahil puso moy likas

Ako ngayo’y panatag na pagkat ika’t matiwasay

At dahil rin kay Aladin na nagligtas ng aking buhay

Kung hindi dahil sa kanya, ako ngayo’y pagkain na

Ng mga gutom na leon na dito ay naglipana

Gayon na lamang ang tuwa, ng isang moro ang sumagupa

Sa mabangis na Leon na tila handa

Aladin: Walang Anuman , katoto kong Florante

Laura: Florante irog ko

Di lubhang naglaon noong pag-alis mo,

Bayang Albanya’y naging pipi sa gulo

Sigawang malakas “mamatay! Mamatatay ang haring Linceo

Ito’y kagagawan ni Adolfo pinapugutan niya ang ama ko at iba pang inosenteng tao
Pinadalhan kita ng isang liham umaasang magbabalik kasama ang hukbo upang lumaban
ngunit si Menandro ang dumating at kinubkob ng hukbo ang Albanyang bayan

Nang walang magawa si Konde Adolfo ay dinalang gapos sa kabayo kapag dating dito ako’y
dinahas at ibig ilugso ang puri ko.

Buti’t dumating si Flerida at akoy Niligtas. Salamat sa iyo Flerida, Salamat dahil sa iyo ako’y
buhay pa

Flerida: Ako ay nahabag kay Laura ng Makita kong nilalapastangan siya kinuha ko ang
Busog at pana kinitil ang buhay ng taong masama

Tagapagsalaysay: habang nag-uusap ay darating si Menandro at iba pang kawal na waring

hinahanap si Adolfo ngunit laking tuwa ng Makita ang katoto

(uuwi sa kaharian)

Mga tao: Viva Floranteng hari ng Albanya!

Mabuhay mabuhay ang Prinsesa laura!

Tagapagsalaysay: Dahil sa pagkamatay ni Haring Linceo at Duke Briseo, pinalitan sila ni
Florante. Sa kanyang paghahari, nanumbalik ang dating katangian ng Albanya nagkaroon
muli ito ng kapayapaan, umunlad, nagkaisa at bumalik ang dating sigla

Habang si Aladin at Flerida ay pinamunuan ang kanilang kaharian sa Persiya!