‫ﺳﺮﺁﻏﺎﺯ‬
‫وﻗﺘﯽ ﺟﻨﮕﻞ در اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪن ﮐﺮد‪ ،‬ﮔﺮد‪ 1‬ﺑﺎ اﺻﺮار ﮔﻔﺖ‪» :‬دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪ .‬وﺣﺸﯽﻫﺎ‬

‫ﻣﺮدهاﻧﺪ‪«.‬‬

‫ﺳ‪‬ﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ‪ 2‬ﺑﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﻣﺮدهﻫﺎ ﺗﻮ رو ﻣﯽﺗﺮﺳﻮﻧﻦ؟«‬
‫ﮔﺮد دم ﺑﻪ ﺗﻠﻪ ﻧﺪاد‪ .‬ﭘﯿﺮﻣﺮدي ﺑﺎ ﺑﯿﺶ از ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل ﺳﻦ ﺑﻮد و آﻣﺪن و رﻓﺘﻦ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽﻫﺎ را دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫»ﻣﺮده‪ ،‬ﻣﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﮐﺎري ﺑﺎ ﻣﺮدهﻫﺎ ﻧﺪارﯾﻢ‪«.‬‬

‫روﯾﺲ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬اوﻧﺎ ﻣﺮدهﻧﺪ؟ ﭼﻪ ﻣﺪرﮐﯽ دارﯾﻢ؟«‬
‫»وﯾﻞ‪ 3‬اوﻧﺎ رو دﯾﺪه‪ .‬ﺣﺮﻓﺶ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻪ ﻣﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﺪرك ﮐﺎﻓﯿﻪ‪«.‬‬
‫وﯾﻞ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ دﯾﺮ ﯾﺎ زود او را ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺸﺎﻧﺪ‪ .‬آرزو داﺷﺖ ﮐﻪ دﯾﺮﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ ﮐﺮد‪:‬‬
‫»ﻣﺎدرم ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﺮدهﻫﺎ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪارﻧﺪ‪«.‬‬
‫روﯾﺲ ﺟﻮاب داد‪» :‬داﯾﻪي ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬وﯾﻞ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﭼﯿﺰي رو ﮐﻪ در آﻏﻮش زنﻫﺎ ﻣﯽﺷﻨﻮي‪،‬‬

‫ﺑﺎور ﻧﮑﻦ‪ .‬ﺣﺘﯽ از ﻣﺮدهﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯽﺷﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺖ‪ «.‬اﻧﻌﮑﺎس ﺻﺪاﯾﺶ در ﻫﻮاي ﻧﯿﻤﻪ روﺷﻦ‪ ،‬زﯾﺎدي ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮔﺮد ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﮐﺮد‪» :‬راه ﻃﻮﻻﻧﯽ در ﭘﯿﺶ دارﯾﻢ‪ .‬ﻫﺸﺖ‪ ،‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻪ روز‪ .‬و داره ﺷﺐ ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ ﺑﯽﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﻫﺮ روز ﺣﺪود اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﯽﺗﺮﺳﯽ‪،‬‬

‫ﮔﺮد؟«‬

‫وﯾﻞ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺗﻨﺶ دور دﻫﺎن ﮔﺮد ﺷﺪ‪ ،‬و ﺧﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ در ﭼﺸﻢﻫﺎي زﯾﺮ ﮐﻼه ﺳﯿﺎﻫﺶ ﻣﻬﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﮔﺮد ﭼﻬﻞ ﺳﺎل از ﻋﻤﺮش را در ﺧﺪﻣﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬از ﭘﺴﺮﺑﭽﮕﯽ و ﮐﻞ ﻣﺮداﻧﮕﯽ‪ ،‬و ﻋﺎدت‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺳﺒﮏ ﺷﻤﺮده ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﻏﺮور ﺟﺮﯾﺤﻪدار ﺷﺪه‪ ،‬وﯾﻞ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬
‫ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي را در ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﺷﺪ آن را ﭼﺸﯿﺪ؛ ﻓﺸﺎر ﻋﺼﺒﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻣﺮز ﺗﺮس ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬

‫وﯾﻞ در ﺑﯽﻗﺮاري او ﺷﺮﯾﮏ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻬﺎر ﺳﺎل را روي دﯾﻮار ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻃﺮف دﯾﻮار‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﻗﺼﻪﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﯾﺎدش آﻣﺪه ﺑﻮد و دل و رودهاش را آب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﺑﻪ‬
‫‪Gared‬‬
‫‪Ser Waymar Royce‬‬
‫‪Will‬‬

‫‪1‬‬
‫‪2‬‬
‫‪3‬‬

‫اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺗﺠﺮﺑﻪي ﺻﺪﻫﺎ ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ را داﺷﺖ و ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﻮﺑﯽﻫﺎ‬
‫ﺟﻨﮕﻞِ اﺷﺒﺎح ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰي ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ او را ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﺎ اﻣﺸﺐ‪ .‬اﻣﺸﺐ ﭼﯿﺰي ﻓﺮق داﺷﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺪﺗﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺳﯿﺦ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻧﻪ روز ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ؛ ﺑﻪ ﺷﻤﺎل و ﺷﻤﺎل ﻏﺮب و ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎل‪ ،‬دورﺗﺮ و دورﺗﺮ از دﯾﻮار‪ ،‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل رد ﯾﮏ ﮔﺮوه‬
‫از ﻣﻬﺎﺟﻤﯿﻦ وﺣﺸﯽ‪ .‬ﻫﺮ روز ﺑﺪﺗﺮ از روزي ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺒﻞ آن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺮوز ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎد ﺳﺮدي از ﺳﻤﺖ‬

‫ﺷﻤﺎل ﻣﯽوزﯾﺪ و درﺧﺘﺎن را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺟﻮداﺗﯽ زﻧﺪه ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬وﯾﻞ ﺗﻤﺎم روز ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰي‬
‫ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﭼﯿﺰي ﺳﺮد و آﺷﺘﯽﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﮐﻪ از او ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽآﻣﺪ‪ .‬ﮔﺮد ﻧﯿﺰ آن را ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬وﯾﻞ ﺑﺎ‬

‫ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻬﺎرﻧﻌﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﻣﻨﯿﺖ دﯾﻮار ﺑﺘﺎزد‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﺧﻮدش‬

‫ﻣﻄﺮح ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﺑﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهاي‪.‬‬
‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻧﺪاﻧﯽ ﮐﻬﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي وارث ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد ﺧﻮشﻗﯿﺎﻓﻪ‪ ،‬ﻫﺠﺪه‬
‫ﺳﺎﻟﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي‪ ،‬ﻣﻮﻗﺮ و ﺑﻪ ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﭼﺎﻗﻮ‪ .‬ﺷﻮاﻟﯿﻪ‪ ،‬روي اﺳﺐ ﺟﻨﮕﯽ ﺳﯿﺎه ﺧﻮد ﺑﺎﻻي وﯾﻞ و ﮔﺮد ﮐﻪ‬

‫روي اﺳﺐﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏﺗﺮي ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻗﺪ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻮﺗﯿﻦ ﭼﺮﻣﯽ ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﺷﻠﻮار ﭘﺸﻤﯽ ﺳﯿﺎه‪ ،‬دﺳﺘﮑﺶ ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺳﺖ‬

‫ﻣﻮشﮐﻮر و روي ﻻﯾﻪﻫﺎي ﭼﺮم و ﭘﺸﻢ ﺳﯿﺎه‪ ،‬زرهاي ﺑﺎ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي ﻇﺮﯾﻒ ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﮐﻤﺘﺮ از ﻧﯿﻢ‬
‫ﺳﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺑﺮادران ﻗﺴﻢ ﺧﻮردهي ﺷﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﯽ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺣﺮﻓﻪاش آﻣﺎده ﻧﺸﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎس ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬

‫ﭘﺎﻟﺘﻮي او اوج اﻓﺘﺨﺎراﺗﺶ ﺑﻮد؛ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻤﻮر‪ ،‬ﺿﺨﯿﻢ و ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﺑﻪ دﻟﭙﺬﯾﺮي ﮔﻨﺎه‪ .‬ﮔﺮد ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺷﺮاب ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ‬

‫ﺳﺮﺑﺎزان ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﺷﺮط ﻣﯽﺑﻨﺪم ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻫﻤﻪي اوﻧﺎ رو ﮐﺸﺘﻪ‪ .‬ﺟﻨﮕﺠﻮي ﻗﻬﺎر ﻣﺎ‪ ،‬ﮐﻠﻪي ﮐﻮﭼﻮﻟﻮي ﺳﻤﻮرﻫﺎ‬
‫رو ﭘﯿﭽﻮﻧﺪه و ﮐﻨﺪه‪ «.‬ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫وﯾﻞ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ دﺳﺘﻮر ﮔﺮﻓﺘﻦ از ﻣﺮدي ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎدهﮔﺴﺎري ﺑﻪ او ﻣﯽﺧﻨﺪي‪ ،‬ﺳﺨﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺮد‬

‫ﻧﯿﺰ ﺣﺘﻤﺎً ﭼﻨﯿﻦ اﺣﺴﺎﺳﯽ داﺷﺖ‪.‬‬

‫ﮔﺮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ 1‬ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﺎ رو ردﮔﯿﺮي ﮐﻨﯿﻢ و ﻣﺎ ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬اوﻧﺎ ﻣﺮدهﻧﺪ‪ .‬دﯾﮕﻪ ﻣﺰاﺣﻢ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺷﻦ‪.‬‬

‫ﺳﻮاري ﺳﺨﺘﯽ ﭘﯿﺶ روي ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬از اﯾﻦ ﻫﻮا ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‪ .‬اﮔﻪ ﺑﺮف ﺑﺒﺎره‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﻤﻮن دو ﻫﻔﺘﻪ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﻪ و‬
‫ﺑﺮف ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﻢ اﻣﯿﺪوار ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻮﻓﺎن ﯾﺦ دﯾﺪﯾﺪ‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎن؟«‬

‫‪Mormont‬‬

‫‪1‬‬

‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ ﺣﺮفﻫﺎي ﮔﺮد را ﻣﯽﺷﻨﻮد‪ .‬ﺑﺎ رﻓﺘﺎري ﺣﺎﮐﯽ از ﺑﯽﻋﻼﻗﮕﯽ و ﺑﯽاﻋﺘﻨﺎﯾﯽ‪ ،‬ﺗﯿﺮه‬

‫ﺷﺪن ﺷﻔﻖ را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬وﯾﻞ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺳﻮاري ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪ وﻗﺘﯽ او ﭼﻨﯿﻦ‬
‫رﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺶ ﻧﺸﺪ‪» .‬دوﺑﺎره ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ ﭼﯽ دﯾﺪي‪ ،‬وﯾﻞ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت‪ .‬ﭼﯿﺰي رو از ﻗﻠﻢ‬
‫ﻧﯿﻨﺪاز‪«.‬‬

‫وﯾﻞ ﻗﺒﻞ ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ‪ ،‬ﺷﮑﺎرﭼﯽ ﺑﻮده‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬در واﻗﻊ ﺻﯿﺪ ﻗﺎﭼﺎق ﻣﯽﮐﺮده‪ .‬در ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻠﯿﺴﺘﺮ‪ ،1‬در‬

‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﯾﮑﯽ از ﮔﻮزنﻫﺎي ﻣﻠﯿﺴﺘﺮ را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺳﻂ ﺳﻮارﮐﺎرﻫﺎي ﻣﻠﯿﺴﺘﺮ دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه‬

‫ﺑﻮد ﺑﯿﻦ ﭘﻮﺷﯿﺪن ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه ﯾﺎ ﻗﻄﻊ دﺳﺖ ﯾﮑﯽ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺟﻨﮕﻞ ﺑﯽﺻﺪاﺗﺮ از وﯾﻞ‬
‫ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ و ﺑﺮادران ﺳﯿﺎﻫﭙﻮش ﺧﯿﻠﯽ زود اﯾﻦ اﺳﺘﻌﺪاد او را ﮐﺸﻒ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫وﯾﻞ ﮔﻔﺖ‪» :‬اردوﮔﺎه‪ ،‬دو ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﻟﺒﻪي اون ﺗﭙﻪ و ﮐﻨﺎر ﯾﮏ رودﺧﻮﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﺮات‬

‫داﺷﺘﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪم‪ .‬ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻢ ﻣﺮد و ﻫﻢ زن‪ .‬ﺑﭽﻪ ﻧﺪﯾﺪم‪ .‬ﯾﮏ ﺳﺎﯾﻪﺑﺎن روي ﺻﺨﺮه درﺳﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮف اوﻧﻮ ﮐﺎﻣﻼً ﭘﻮﺷﻮﻧﺪه‪ ،‬وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﻮد‪ .‬آﺗﺶ ﻧﻤﯽﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬وﻟﯽ ﻣﺤﻞ ﭼﺎﻟﻪي آﺗﺶ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻌﻠﻮم‬

‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدم‪ .‬ﻫﯿﭻ اﻧﺴﺎن زﻧﺪهاي اﯾﻦ ﻗﺪر ﺑﯽﺣﺮﮐﺖ دراز ﻧﻤﯽﮐﺸﻪ‪«.‬‬
‫»اﺛﺮي از ﺧﻮن دﯾﺪي؟«‬
‫وﯾﻞ اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﺧﻮب‪ ،‬ﻧﻪ‪«.‬‬
‫»اﺳﻠﺤﻪاي دﯾﺪي؟«‬

‫»ﭼﻨﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﮐﻤﺎن‪ .‬ﯾﮏ ﻣﺮد ﺗﺒﺮ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﻨﮕﯿﻦ‪ ،‬دو ﻟﺒﻪ‪ ،‬ﯾﻪ ﺳﻼح ﺧﺸﻦ‪ .‬روي زﻣﯿﻦ‪ ،‬درﺳﺖ‬

‫ﮐﻨﺎر دﺳﺖ ﻣﺮد ﺑﻮد‪«.‬‬

‫»ﺑﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﺑﺪنﻫﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮدي؟«‬
‫وﯾﻞ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬دو ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺻﺨﺮه ﺗﮑﯿﻪ دادﻧﺪ‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮﺷﻮن روي زﻣﯿﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪«.‬‬
‫روﯾﺲ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد‪» :‬ﯾﺎ ﺧﻮاﺑﯿﺪﻧﺪ‪«.‬‬
‫وﯾﻞ ﺑﺎ اﺻﺮار ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﯾﻪ زن ﺑﺎﻻي درﺧﺖ ﺑﯿﻦ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﯾﻪ دﯾﺪهﺑﺎن‪ «.‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﺴﺘﯽ زد‪» .‬ﻧﮕﺬاﺷﺘﻢ ﮐﻪ‬
‫ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪم‪ ،‬دﯾﺪم ﮐﻪ اون ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪ «.‬ﺑﺮﺧﻼف ﻣﯿﻠﺶ ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫روﯾﺲ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﻟﺮز داري؟«‬
‫‪Mallister‬‬

‫‪1‬‬

‫وﯾﻞ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﮐﻤﯽ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎده‪ ،‬ﺳﺮورم‪«.‬‬
‫ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺟﻮان ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎز ﻣﺴﻨﺶ رو ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮگﻫﺎي ﯾﺦزده را ﺑﺎد ﻣﯽﺑﺮد و اﺳﺐ روﯾﺲ ﺑﯽﻗﺮار ﺟﻠﻮ ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬ﺳﺮ‬

‫وﯾﻤﺎر راﺣﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﭼﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ اﯾﻦ آدمﻫﺎ رو ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﮔﺮد؟«‬

‫ﮔﺮد ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮐﺎﻣﻞ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺎر ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻮده‪ .‬ﻣﻦ زﻣﺴﺘﻮن ﻗﺒﻠﯽ ﯾﺦ زدن ﯾﻪ ﻧﻔﺮ رو دﯾﺪم‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر زﻣﺴﺘﻮن‬
‫ﻗﺒﻞ از اون‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﻫﻤﻪ درﺑﺎرهي ﺑﺮف ﭘﻮﻧﺰده ﻣﺘﺮي و ﺑﺎد ﻣﻨﺠﻤﺪﮐﻨﻨﺪهاي ﮐﻪ زوزهﮐﺸﺎن از ﺳﻤﺖ‬

‫ﺷﻤﺎل ﻣﯽوزه‪ ،‬ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﺷﻤﻦ واﻗﻌﯽ ﺳﺮﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮﻣﺎ ﺑﯽﺻﺪاﺗﺮ از وﯾﻞ ﺳﺮاﻏﺘﻮن ﻣﯿﺎد‪ .‬اوﻟﺶ ﻣﯽﻟﺮزي‪،‬‬

‫دﻧﺪونﻫﺎت ﺻﺪا ﻣﯽده‪ ،‬ﭘﺎت رو ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯽﮐﻮﺑﯽ و ﺧﻮاب ﺷﺮاب ﺷﯿﺮﯾﻦ و آﺗﺶ ﮔﺮم رو ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪ .‬ﻣﯽﺳﻮزوﻧﻪ‪،‬‬
‫واﻗﻌﺎً ﻣﯽﺳﻮزوﻧﻪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﺜﻞ ﺳﺮﻣﺎ ﻧﻤﯽﺳﻮزوﻧﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ‪ .‬ﺑﻌﺪش ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻔﻮذ ﻣﯽﮐﻨﻪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ‬
‫اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪن در ﺑﺪﻧﺘﻮن ﻣﯽﮐﻨﻪ؛ ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﻣﺪت ﻗﺪرت ﺟﻨﮕﯿﺪن ﻧﺪاري‪ .‬ﻧﺸﺴﺘﻦ ﯾﺎ ﺧﻮاﺑﯿﺪن راﺣﺖﺗﺮه‪ .‬ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ‬

‫ﻧﺰدﯾﮏ آﺧﺮ ﮐﺎر درد ﺣﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪ .‬اوﻟﺶ ﺑﯽﺣﺎل و ﺧﻮابآﻟﻮد ﻣﯽﺷﯽ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ در ﻧﻈﺮت ﻣﺤﻮ ﻣﯽﺷﻪ و ﺑﻌﺪ‬

‫ﻣﺜﻞ ﻓﺮو رﻓﺘﻦ ﺑﻪ درﯾﺎﯾﯽ از ﺷﯿﺮ ﮔﺮم ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬آراﻣﺶﺑﺨﺶ‪«.‬‬
‫»ﭼﻪ ﻓﺼﺎﺣﺘﯽ‪ ،‬ﮔﺮد‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮدم اﺳﺘﻌﺪادش رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪«.‬‬
‫»ﺳﺮﻣﺎ ﻣﻨﻮ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ارﺑﺎبزاده‪ «.‬ﮔﺮد ﮐﻼﻫﺶ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﻓﯽ داد ﮐﻪ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ را‬

‫ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ‪» .‬دو ﮔﻮش‪ ،‬ﺳﻪ اﻧﮕﺸﺖ ﭘﺎ و اﻧﮕﺸﺖ ﮐﻮﭼﮏ دﺳﺖ ﭼﭙﻢ‪ .‬ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ‬
‫ﺷﺪم‪ .‬ﺑﺮادرم رو ﺳﺮ ﮐﺸﯿﮑﺶ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ؛ ﻣﻨﺠﻤﺪ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﺻﻮرﺗﺶ‪«.‬‬
‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻟﺒﺎس ﮔﺮمﺗﺮ ﺑﭙﻮﺷﯽ‪ ،‬ﮔﺮد‪«.‬‬
‫ﮔﺮد ﺑﻪ ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه رﻓﺖ‪ .‬زﺧﻢﻫﺎي دور ﺳﻮراخﻫﺎي ﮔﻮش‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن‪ 1‬ﻻﻟﻪﻫﺎي ﮔﻮش‬
‫را ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪ ،‬از ﺧﺸﻢ ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪﻧﺪ‪» .‬وﻗﺘﯽ زﻣﺴﺘﻮن ﺑﺮﺳﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﮔﺮم ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﭙﻮﺷﯽ‪ «.‬ﮐﻼﻫﺶ را ﺑﺎﻻ‬

‫ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺳﺎﮐﺖ و ﻋﺒﻮس روي اﺳﺒﺶ ﻗﻮز ﮐﺮد‪.‬‬

‫وﯾﻞ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪» :‬اﮔﻪ ﮔﺮد ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻮده‪«...‬‬
‫»ﻫﻔﺘﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺮﻋﻪي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺳﯿﺪه‪ ،‬وﯾﻞ؟«‬
‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎن‪ «.‬ﻫﻔﺘﻪاي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ وﯾﻞ ﻧﺮﺳﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮه ﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮري داﺷﺖ؟‬
‫»و دﯾﻮار رو ﭼﻄﻮر دﯾﺪي؟«‬

‫‪Maester Aemon‬‬

‫‪1‬‬

‫وﯾﻞ اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ «.‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﮔﻮﺷﺰد ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬وﯾﻞ ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﺘﻮﺟﻪ‬

‫ﺷﺪ‪» .‬اوﻧﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﯾﺦ زده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ دﯾﻮار آب ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﻫﻮا ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺮد ﻧﺒﻮد‪«.‬‬

‫روﯾﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﺑﺎﻫﻮﺷﯽ‪ .‬ﻃﯽ ﻫﻔﺘﻪي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﯾﺨﺒﻨﺪان ﻣﺨﺘﺼﺮ و ﮔﺎه ﺑﻪ ﮔﺎه ﺑﻮران ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺪت‬
‫داﺷﺘﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﺳﺮﻣﺎﯾﯽ ﺑﻪ اون ﺣﺪ ﺷﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺸﺖ اﻧﺴﺎن ﺑﺎﻟﻎ رو ﺑﮑﺸﻪ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪ .‬ﺑﮕﺬار ﯾﺎدآوري ﮐﻨﻢ‪،‬‬
‫اﻧﺴﺎنﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﯿﻦ و ﭼﺮم ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮﭘﻨﺎه و اﻣﮑﺎن روﺷﻦ ﮐﺮدن آﺗﺶ دم دﺳﺘﺸﻮﻧﻪ‪ «.‬ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش‬

‫ﻣﯽﻧﺎزﯾﺪ‪» .‬وﯾﻞ‪ ،‬ﻣﺎ رو ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﻦ‪ .‬اﯾﻦ ﻣﺮدهﻫﺎ رو ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدم ﺑﺒﯿﻨﻢ‪«.‬‬

‫و دﯾﮕﺮ ﮐﺎري ﻧﻤﯽﺷﺪ ﮐﺮد‪ .‬دﺳﺘﻮر داده ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺷﺮف آنﻫﺎ را ﺑﻪ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮدن ﻣﻘﯿﺪ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬
‫وﯾﻞ در ﺟﻠﻮ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد؛ اﺳﺐ ژوﻟﯿﺪهي ﮐﻮﭼﮏ او‪ ،‬راه را ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﯿﻦ ﺑﻮﺗﻪﻫﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮف‬
‫ﻣﺨﺘﺼﺮي ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﻨﮓﻫﺎ و رﯾﺸﻪﻫﺎ و ﭼﺎﻟﻪﻫﺎي ﻣﺨﻔﯽ‪ ،‬درﺳﺖ زﯾﺮ ﻻﯾﻪي ﺑﺮف در اﻧﺘﻈﺎر اﻓﺮاد‬

‫ﺑﯽاﺣﺘﯿﺎط ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺑﺎ اﺳﺐ ﺳﯿﺎه ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﻪاش ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬اﺳﺐ ﺟﻨﮕﯽ ﺑﺮاي ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ‬

‫ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ را ﺑﻪ ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ‪ .‬ﮔﺮد ﻋﻘﺐ ﺻﻒ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎز ﭘﯿﺮ ﺿﻤﻦ ﺳﻮاري زﯾﺮ ﻟﺐ ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﺣﺮف ﻣﯽزد‪.‬‬
‫ﺷﻔﻖ ﺗﯿﺮهﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬آﺳﻤﺎن ﺑﯽاﺑﺮ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑﻨﻔﺶ ﺗﯿﺮه – رﻧﮓ ﺧﻮﻧﻤﺮدﮔﯽ ﮐﻬﻨﻪ – درآﻣﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﻨﻔﺶ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ﺗﺎ‬

‫ﺳﯿﺎه ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺘﺎرهﻫﺎ درآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎه ﻧﯿﻢﻫﻼل ﻃﻠﻮع ﮐﺮد‪ .‬وﯾﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻮر ﺳﭙﺎﺳﮕﺰار ﺑﻮد‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻼً ﺑﺎﻻ آﻣﺪ‪ ،‬روﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺘﻤﺎً ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬
‫»ﻧﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ اﺳﺐ‪ «.‬ﺗﺮس وﯾﻞ را ﮔﺴﺘﺎخ ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺷﻤﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ از ﺟﻠﻮ ﺑﺮﯾﺪ؟«‬
‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﻣﻨﺖ ﭘﺎﺳﺦ دادن را درﯾﻎ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺟﺎﯾﯽ در ﺟﻨﮕﻞ ﯾﮏ ﮔﺮگ زوزه ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫وﯾﻞ اﺳﺒﺶ را ﺑﻪ زﯾﺮ ﯾﮏ درﺧﺖ‪ ‬آﻫﻦ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮد و ﭘﯿﺎده ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﺮا اﯾﺴﺘﺎدي؟«‬
‫»ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ راه رو ﭘﯿﺎده ﺑﺮﯾﻢ‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎن‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻐﻞ ﭘﺸﺖ اون ﺗﭙﻪ اﺳﺖ‪«.‬‬
‫روﯾﺲ ﻣﺪﺗﯽ اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺑﻪ دور ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎد ﺳﺮدي ﺑﯿﻦ درﺧﺘﺎن زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﭘﺎﻟﺘﻮي ﺧﺰ ﺳﻤﻮر ﭘﺸﺖ‬

‫ﺳﺮش ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻧﺼﻔﻪ ﺟﺎﻧﯽ دارد ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ درآﻣﺪ‪.‬‬

‫ﮔﺮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰي اﯾﺮاد داره‪«.‬‬
‫ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺟﻮان ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺑﻪ او ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬واﻗﻌﺎ؟«‬
‫ﮔﺮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ ﺣﺴﺶ ﮐﻨﯽ؟ ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﮔﻮش ﺑﺪه‪«.‬‬
‫وﯾﻞ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺴﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬در ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺷﺐ ﺑﻮده‪ ،‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻧﺘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻪ ﭼﯿﺰ‬

‫ﺑﻮد؟‬

‫»ﺑﺎد‪ .‬ﺧﺶ ﺧﺶ درﺧﺘﺎ‪ .‬ﯾﻪ ﮔﺮگ‪ .‬ﮐﺪوم ﯾﮑﯽ زﻫﺮه ﺗﺮﮐﺖ ﮐﺮده‪ ،‬ﮔﺮد؟« وﻗﺘﯽ ﮔﺮد ﺟﻮاب ﻧﺪاد‪ ،‬روﯾﺲ ﺑﺎ‬
‫وﻗﺎر از زﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ‪ .‬اﺳﺒﺶ را ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪي زﯾﺎد از دو اﺳﺐ دﯾﮕﺮ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﺴﺖ و ﺷﻤﺸﯿﺮ درازش را‬
‫از ﻏﻼف ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺟﻮاﻫﺮات روي دﺳﺘﻪي آن ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ و ﻣﻬﺘﺎب روي ﻓﻮﻻد ﺑﺮق ﻣﯽزد‪ .‬ﺳﻼح‬

‫ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﯽ ﺑﻮد و از ﻇﺎﻫﺮش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎزهﺳﺎز اﺳﺖ‪ .‬وﯾﻞ ﺷﮏ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل از روي ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ‬
‫در آﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫وﯾﻞ ﻫﺸﺪار داد‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ درﺧﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﮔﯿﺮه‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎن‪ .‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﺟﺎش ﭼﺎﻗﻮ در‬

‫ﺑﯿﺎرﯾﺪ‪«.‬‬

‫ارﺑﺎب ﺟﻮان ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻻزم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ‪ .‬ﮔﺮد‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮن‪ .‬از اﺳﺐﻫﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻦ‪«.‬‬
‫ﮔﺮد ﭘﯿﺎده ﺷﺪ‪» .‬آﺗﺶ ﻻزم دارﯾﻢ‪ .‬ﺗﺮﺗﯿﺒﺸﻮ ﻣﯽدم‪«.‬‬
‫»ﭼﻘﺪر اﺣﻤﻘﯽ‪ ،‬ﭘﯿﺮﻣﺮد‪ .‬اﮔﻪ در اﯾﻦ ﺟﻨﮕﻞ دﺷﻤﻨﯽ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬آﺗﺶ ﺧﺒﺮدارﺷﻮن ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬
‫»دﺷﻤﻨﺎن دﯾﮕﻪاي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ آﺗﺶ دور ﻧﮕﻬﺸﻮن ﻣﯽداره‪ .‬ﺧﺮسﻫﺎ‪ ،‬داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ‪ 1‬و‪ ...‬و ﭼﯿﺰاي دﯾﮕﻪ‪«...‬‬
‫دﻫﺎن ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪» .‬آﺗﺶ ﺑﯽ آﺗﺶ‪«.‬‬
‫ﮐﻼه ﮔﺮد روي ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺎﯾﻪ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ وﯾﻞ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮق ﺧﺸﻤﯽ را ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﻮد در‬

‫ﭼﺸﻤﺎن او ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺮان ﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ‪ ،‬ﺳﻼح ﮐﻮﺗﺎه و زﺷﺘﯽ‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬رﻧﮓ دﺳﺘﻪاش ﺑﺮ اﺛﺮ ﻋﺮق رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﺒﻪاش ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺘﻔﺎدهي زﯾﺎد دﻧﺪاﻧﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد؛ اﻣﺎ در ﺻﻮرت ﺑﯿﺮون‬

‫ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺶ از ﻏﻼف‪ ،‬وﯾﻞ ﺳﺮ زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪن ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ ﯾﮏ ﺳﮑﻪي ﺳﯿﺎه ﻫﻢ ﺷﺮط ﻧﻤﯽﺑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮔﺮد ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬زﯾﺮ ﻟﺐ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬آﺗﺶ ﺑﯽ آﺗﺶ‪«.‬‬

‫‪ Direwolf 1‬ﻓﺼﻞ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ آﺷﻨﺎ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ‪.‬‬

‫روﯾﺲ اﯾﻦ را ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﺗﻠﻘﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﯾﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪» :‬راه رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‪«.‬‬
‫وﯾﻞ راﻫﺸﺎن را از ﺑﯿﻦ درﺧﺘﺎن ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ از ﺗﭙﻪاي ﮐﺮد ﮐﻪ در ﺳﺘﯿﻎ آن‪ ،‬زﯾﺮ ﯾﮏ‬

‫درﺧﺖ ﮐﺎج ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪي دﯾﺪ ﺧﻮﺑﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬زﯾﺮ ﻻﯾﻪي ﻧﺎزك ﺑﺮف‪ ،‬زﻣﯿﻦ ﻣﺮﻃﻮب و ﮔﻠﯽ ﺑﻮد؛ ﺟﺎي ﭘﺎ ﻟﯿﺰ‬
‫ﺑﻮد و ﺳﻨﮓﻫﺎ و رﯾﺸﻪﻫﺎي ﻣﺨﻔﯽ ﺑﺮاي ﺳﺮﻧﮕﻮن ﮐﺮدن آدم آﻣﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬وﯾﻞ ﻣﻮﻗﻊ ﺻﻌﻮد ﺻﺪاﯾﯽ در ﻧﻤﯽآورد‪.‬‬

‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮش ﮔﯿﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﭘﺎﻟﺘﻮ ﺧﺰ ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯾﺶ را‬
‫ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ ﻓﺤﺶ ﻣﯽداد‪.‬‬

‫درﺧﺖ ﺑﺰرگ درﺳﺖ در ﺑﺎﻻي ﺳﺘﯿﻎ ﺗﭙﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ وﯾﻞ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮﯾﻦ‬
‫ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻗﺪم از زﻣﯿﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺘﻨﺪ؛ وﯾﻞ ﺑﻪ ﺷﮑﻢ روي ﺑﺮف و ﮔﻞ دراز ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺑﻪ زﯾﺮ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﺧﺰﯾﺪ‬
‫و ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪي ﺧﺎﻟﯽ در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻗﻠﺒﺶ از ﺿﺮﺑﺎن اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺮات ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻬﺘﺎب در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﺤﻮﻃﻪ‪ ،‬ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻫﺎي‬

‫ﭼﺎﻟﻪي آﺗﺶ‪ ،‬ﺳﺎﯾﻪﺑﺎن ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺑﺮف‪ ،‬ﺻﺨﺮهي ﺑﺰرگ و ﻧﻬﺮ ﻧﯿﻤﻪ ﯾﺦزده را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ دﻗﯿﻘﺎً ﺑﻪ ﻫﻤﺎن‬
‫ﺷﮑﻞ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫آنﻫﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﺟﺴﺪﻫﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫وﯾﻞ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺷﻨﯿﺪ‪» :‬اي ﺧﺪا!«‪ .‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺷﺎﺧﻪاي را ﺑﺮﯾﺪ و ﺑﻪ ﻟﺒﻪ رﺳﯿﺪ‪ .‬ﺑﺎدي ﮐﻪ از ﭘﺎﯾﯿﻦ‬

‫ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽزد؛ ﮐﻨﺎر درﺧﺖ‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ در دﺳﺖ‪ ،‬در زﻣﯿﻨﻪاي از ﺳﺘﺎرﮔﺎن‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﮑﻮه ﺗﻤﺎم در ﻣﻌﺮض‬

‫دﯾﺪ ﻫﻤﻪ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬

‫وﯾﻞ ﻣﺼﺮاﻧﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬دراز ﺑﮑﺶ! ﯾﻪ ﭼﯿﺰي اﯾﺮاد داره‪«.‬‬
‫روﯾﺲ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪي ﺧﺎﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ ﮐﻪ ﻣﺮدهﻫﺎي ﺗﻮ ﺑﻪ اردوﮔﺎه‬
‫دﯾﮕﻪاي رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬وﯾﻞ‪«.‬‬
‫ﺻﺪاي وﯾﻞ در ﻧﯿﺎﻣﺪ‪ .‬دﻧﺒﺎل ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﻠﻮ و ﻋﻘﺐ‬

‫اردوﮔﺎه را ﮔﺸﺘﻨﺪ و روي ﺗﺒﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺗﺒﺮ ﺟﻨﮕﯽ دوﻟﺒﻪ‪ ،‬ﻫﻨﻮز در ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر آن را دﯾﺪه‬

‫ﺑﻮد روي زﻣﯿﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﺳﻼح ﺑﺎارزش‪ ...‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر دﺳﺘﻮر داد‪» :‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ‪ ،‬وﯾﻞ‪ .‬ﮐﺴﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪن زﯾﺮ‬
‫ﺑﻮﺗﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮل ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬
‫وﯾﻞ ﺑﺎ اﮐﺮاه اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺑﺎ ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ او را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ در اوﻟﯿﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ ﺧﻮدم ﺑﻪ ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ‬

‫‪1‬‬

‫ﺑﺮﻧﻤﯽﮔﺮدم‪ .‬اﯾﻦ آدﻣﺎ رو ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ «.‬اﻃﺮاف را دﯾﺪ زد‪» .‬ﺑﺮو ﺑﺎﻻي درﺧﺖ‪ .‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ‪ .‬دﻧﺒﺎل آﺗﺶ ﺑﮕﺮد‪«.‬‬

‫وﯾﻞ ﺑﺪون ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺤﺚ ﮐﺮدن ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎد ﺗﺤﺮك داﺷﺖ؛ درﺳﺖ از ﺑﺪن وﯾﻞ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف درﺧﺖ رﻓﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﺷﯿﺮه ﺑﻪ زودي دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﭼﺴﺒﻨﺎك ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﯿﻦ ﺳﻮزنﻫﺎ‬

‫ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺮس رودهاش را ﻣﺜﻞ ﻏﺬاﯾﯽ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﻫﻀﻢ‪ ،‬ﻣﺴﺪود ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬دﻋﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﯽاﺳﻢ‬

‫ﺟﻨﮕﻞ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد و ﺧﻨﺠﺮش را از ﻏﻼف درآورد‪ .‬آن را ﺑﯿﻦ دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ دو دﺳﺘﺶ ﺑﺮاي ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ‬

‫آزاد ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺰهي ﺳﺮد آﻫﻦ در دﻫﺎﻧﺶ ﺑﻪ او اﺣﺴﺎس آﺳﻮدﮔﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫آن ﭘﺎﯾﯿﻦ‪ ،‬ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎن داد زد‪» :‬ﮐﯽ اوﻧﺠﺎﺳﺖ؟« وﯾﻞ ﻋﺪم اﻃﻤﯿﻨﺎن را در اﯾﻦ ﺳﻮال ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎﻻﺗﺮ‬

‫ﻧﺮﻓﺖ؛ ﮔﻮش داد؛ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺟﻨﮕﻞ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ :‬ﺧﺶ ﺧﺶ ﺑﺮگﻫﺎ‪ ،‬ﺻﺪاي آب ﻫﻤﺮاه ﺷﮑﺴﺘﻦ ﯾﺦ از ﻧﻬﺮ‪ ،‬ﻫﻮﻫﻮي ﯾﮏ ﺟﻐﺪ ﺑﺮﻓﯽ در‬

‫دوردﺳﺖ‪.‬‬

‫دﯾﮕﺮان ﺻﺪاﯾﯽ در ﻧﯿﺎوردﻧﺪ‪.‬‬
‫وﯾﻞ در ﮔﻮﺷﻪي ﭼﺸﻤﺶ ﺣﺮﮐﺖ دﯾﺪ‪ .‬اﺷﮑﺎل ﺳﻔﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ درﺧﺘﺎن ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪،‬‬
‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎﯾﻪي ﺳﻔﯿﺪي در ﺗﺎرﯾﮑﯽ دﯾﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ اﺛﺮي از آن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﺑﺎد ﺑﻪ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ و‬

‫ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﭼﻮﺑﯽ ﻣﯽﺧﺎراﻧﺪﻧﺪ‪ .‬وﯾﻞ ﺑﺮاي اﺧﻄﺎر دادن دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬وﻟﯽ اﻧﮕﺎر ﺻﺪا در ﮔﻠﻮﯾﺶ‬

‫ﯾﺦ زد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻮده‪ ،‬ﯾﺎ اﻧﻌﮑﺎس روي ﺑﺮف‪ ،‬ﯾﺎ ﺧﻄﺎي دﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻣﻬﺘﺎب‪ .‬ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﭼﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد؟‬
‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر داد زد‪» :‬وﯾﻞ‪ ،‬ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ ﭼﯿﺰي ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ؟« ﻧﺎﮔﻬﺎن دﭼﺎر دﻟﻬﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺷﻤﺸﯿﺮ در دﺳﺖ‪ ،‬آرام دور‬

‫ﯾﮏ داﯾﺮه ﻣﯽﭼﺮﺧﯿﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻣﺜﻞ وﯾﻞ ﺣﺴﺸﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﭼﯿﺰي ﺑﺮاي دﯾﺪن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪» .‬ﺑﻬﻢ ﺟﻮاب ﺑﺪه! ﭼﺮا‬

‫ﯾﮏ دﻓﻌﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺮد ﺷﺪه؟«‬

‫ﺳﺮد ﺑﻮد‪ .‬وﯾﻞ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ؛ ﺷﺎﺧﻪ را ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﻔﺖ ﺑﻪ ﺗﻨﻪي درﺧﺖ ﻓﺸﺮده ﺷﺪ‪ .‬ﺷﯿﺮهي‬
‫ﭼﺴﺒﻨﺎك را روي ﮔﻮﻧﻪاش ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﺎﯾﻪاي از ﻇﻠﻤﺎت ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮي روﯾﺲ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪﻗﺪ و ﻻﻏﺮ و ﺑﻪ ﺧﺸﮑﯽ اﺳﺘﺨﻮان ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﺎ‬

‫ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي ﺷﯿﺮ ﺑﻮد‪ .‬زرهاش اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮ رﻧﮓ ﻣﯽداد؛ ﯾﮏ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي ﺑﺮف ﺗﺎزه ﺑﻪ زﻣﯿﻦ‬

‫‪Castle Black‬‬

‫‪1‬‬

‫ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺟﺎي دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺎ ﻟﮑﻪﻫﺎي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي‪-‬ﺳﺒﺰ درﺧﺘﺎن‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ‪ ،‬ﻃﺮحﻫﺎ‬

‫ﻣﺜﻞ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻬﺘﺎب روي آب ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫وﯾﻞ ﺧﺮوج ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻧﻔﺲ از ﺳﯿﻨﻪي ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪ اﺷﺮاﻓﯽ اﺧﻄﺎر داد‪» :‬ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻧﯿﺎ‪ «.‬ﺻﺪاﯾﺶ‬
‫ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ دورﮔﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﻟﺘﻮي درازش را روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ آزاد ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﺎ‬
‫ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎد ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮد ﺑﻮد‪.‬‬

‫آدر‪ 1‬ﺑﺎ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﯽﺻﺪا ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪ .‬در دﺳﺘﺶ ﺷﻤﺸﯿﺮ درازي ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻈﯿﺮش را وﯾﻞ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﯿﭻ ﻓﻠﺰ‬

‫ﻣﺤﺼﻮل ﺑﺸﺮ در ﺳﺎﺧﺖ آن ﺗﯿﻎ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻬﺘﺎب روﺷﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻮر را ﻋﺒﻮر ﻣﯽداد‪ ،‬ﮐﺮﯾﺴﺘﺎﻟﯽ ﭼﻨﺎن‬

‫ﺑﺎرﯾﮏ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ از ﮐﻨﺎر دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً از ﻧﻈﺮ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬درﺧﺸﺶ آﺑﯽ ﻣﺤﻮي در اﻃﺮاف ﻟﺒﻪ داﺷﺖ و ﺑﻪ‬

‫ﻧﺤﻮي وﯾﻞ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ از ﻫﺮ ﺗﯿﻐﯽ ﺑﺮﻧﺪهﺗﺮ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ او رﻓﺖ‪» .‬ﭘﺲ ﺑﺮﻗﺺ ﺗﺎ ﺑﺮﻗﺼﯿﻢ‪ «.‬ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﮐﺎﻣﻼً ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﺑﺮد‪ .‬دﺳﺘﺶ از‬

‫وزن ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻟﺮزﯾﺪ؛ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺮﻣﺎ‪ .‬اﻣﺎ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ وﯾﻞ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ او دﯾﮕﺮ ﯾﮏ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪،‬‬
‫ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻀﻮي از ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ اﺳﺖ‪.‬‬
‫آدر ﻣﮑﺚ ﮐﺮد‪ .‬وﯾﻞ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را دﯾﺪ؛ آﺑﯽ‪ ،‬رﻧﮕﯽ ﻋﻤﯿﻖﺗﺮ از ﻫﺮ ﭼﺸﻢ آﺑﯽ در اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪ ،‬ﯾﮏ آﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ‬

‫ﯾﺦ ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎ روي ﺷﻤﺸﯿﺮي ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻟﺮزان ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و درﺧﺸﺶ ﺳﺮد ﻣﻬﺘﺎب‬

‫روي ﻓﻠﺰ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺪت ﯾﮏ ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ‪ ،‬وﯾﻞ اﺟﺎزهي اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدن را ﺑﻪ ﺧﻮدش داد‪.‬‬

‫ﻫﻤﺴﺎنﻫﺎي اوﻟﯽ‪ ،‬ﺑﯽﺻﺪا از ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﻧﻔﺮ‪ ...‬ﭼﻬﺎر‪ ...‬ﭘﻨﺞ‪ ...‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺷﺎﯾﺪ ﺳﺮﻣﺎي ﻫﻤﺮاه آنﻫﺎ را‬
‫ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ آنﻫﺎ را ﻧﺪﯾﺪ و ﺻﺪاﯾﺸﺎن را ﻧﺸﻨﯿﺪ‪ .‬وﯾﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺒﺮ ﻣﯽداد‪ .‬اﯾﻦ وﻇﯿﻔﻪاش ﺑﻮد‪ .‬و اﮔﺮ‬
‫اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻣﯽداد‪ ،‬ﻋﻠﺖ ﻣﺮﮔﺶ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﻟﺮزﯾﺪ‪ ،‬درﺧﺖ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد و ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﯽرﻧﮓ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آﻣﺪ‪ .‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺑﺎ ﻓﻮﻻد ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ آن رﻓﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺗﯿﻎﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي‬

‫ﺑﺮﺧﻮرد ﻓﻠﺰ روي ﻓﻠﺰ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﺮﺳﯿﺪ؛ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪاﯾﯽ زﯾﺮ‪ ،‬در آﺳﺘﺎﻧﻪي ﺷﻨﻮاﯾﯽ اﻧﺴﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﯿﻎ ﯾﮏ ﺣﯿﻮان‬
‫از روي درد ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‪ .‬روﯾﺲ ﺟﻠﻮي ﺿﺮﺑﻪي دوم را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺳﻮﻣﯽ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﯾﮏ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ رﻓﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ‬

‫ﺿﺮﺑﻪ دﯾﮕﺮ رد و ﺑﺪل ﺷﺪ و ﺑﺎز ﻋﻘﺐ رﻓﺖ‪.‬‬

‫ﭘﺸﺖ او‪ ،‬در ﭼﭗ و راﺳﺖ‪ ،‬در ﻫﻤﻪ ﻃﺮف‪ ،‬ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺻﺒﻮراﻧﻪ و ﺳﺎﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻃﺮحﻫﺎي ﻣﺘﻐﯿﺮ زره‬

‫ﻇﺮﯾﻔﺸﺎن آنﻫﺎ را در ﺟﻨﮕﻞ ﻋﻤﻼً ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬ﺑﺮاي دﺧﺎﻟﺖ اﻗﺪاﻣﯽ ﻧﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ The Other 1‬ﭼﻮن اﺳﻢ ﺧﺎص ﺷﺪه‪ ،‬ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫دوﺑﺎره و دوﺑﺎره ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ وﯾﻞ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ را از ﺻﺪاي زاري ﺑﺮﺧﻮرد‬

‫آنﻫﺎ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر دﯾﮕﺮ داﺷﺖ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽزد؛ ﺑﺨﺎر ﺗﻨﻔﺴﺶ زﯾﺮ ﻣﻬﺘﺎب دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺗﯿﻐﻪي ﺷﻤﺸﯿﺮش‬
‫ﺑﺮﻓﮏ زده ﺑﻮد؛ ﻧﻮر آﺑﯽ روﺷﻦ روي ﺗﯿﻎ آدر ﻣﯽرﻗﺼﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ روﯾﺲ ﮐﻤﯽ دﯾﺮ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﯽرﻧﮓ‪ ،‬زره را زﯾﺮ ﺑﺎزوي او ﺑﺮﯾﺪ‪ .‬ارﺑﺎب ﺟﻮان از درد داد‬

‫ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺧﻮن روي ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي زﻧﺠﯿﺮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮن در ﺳﺮﻣﺎ ﺑﺨﺎر ﻣﯽﺷﺪ و ﻗﻄﺮات ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ روي ﺑﺮف اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻣﺜﻞ آﺗﺶ ﺳﺮخ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روي ﭘﻬﻠﻮﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺘﮑﺸﺶ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن از‬
‫ﺑﺪﻧﺶ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫آدر ﭼﯿﺰي ﺑﻪ زﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ وﯾﻞ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ؛ ﺻﺪاﯾﺶ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﯾﺦ روي درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻮد و ﮐﻠﻤﺎت‬

‫ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺳﺮ وﯾﻤﺎر ﺷﺠﺎﻋﺘﺶ را ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ راﺑﺮت!« ﺷﻤﺸﯿﺮ ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺑﺮﻓﮏ را ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و‬

‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان از ﭘﻬﻠﻮ ﺿﺮﺑﻪ زد‪ .‬ﺣﺮﮐﺖ آدر ﺑﺮاي دﻓﺎع‪ ،‬ﺑﺪون زﺣﻤﺖ ﺑﻮد‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺗﯿﻐﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻮﻻد ﺧﺮد ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻓﺮﯾﺎدي در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺷﺪ و از ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺻﺪﻫﺎ ﺗﮑﻪي ﺗﯿﺰ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎراﻧﯽ از ﺳﻮزن ﭘﺨﺶ ﺷﺪ‪ .‬روﯾﺲ‬
‫ﺑﻪ زاﻧﻮ اﻓﺘﺎد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮن ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺘﯽ داده ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯽﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬در ﺳﮑﻮﺗﯽ ﻣﺮﮔﺒﺎر‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺳﻼﺧﯽ ﺳﻨﮕﺪﻻﻧﻪاي ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎي ﺑﯽرﻧﮓ‪ ،‬زﻧﺠﯿﺮ را ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ اﺑﺮﯾﺸﻢ ﻣﯽﺑﺮﯾﺪﻧﺪ‪ .‬وﯾﻞ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ‪.‬‬

‫در آن ﭘﺎﯾﯿﻦ‪ ،‬ﺻﺪا و ﺧﻨﺪهﻫﺎي ﺑﻪ ﺗﯿﺰي ﯾﺦ آنﻫﺎ را ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻧﮕﺎه دوﺑﺎره را ﯾﺎﻓﺖ‪ ،‬وﻗﺖ زﯾﺎدي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﮐﺴﯽ در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺎه ﺑﻪ آراﻣﯽ روي آﺳﻤﺎن ﺳﯿﺎه ﻣﯽﺧﺰﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻻي درﺧﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﺮات ﺗﻨﻔﺲ‬
‫داﺷﺖ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻋﻀﻼﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ از ﺳﺮﻣﺎ ﮐﺮﺧﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺪن روﯾﺲ ﺑﻪ ﺻﻮرت روي ﺑﺮف اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﻟﺘﻮي ﺳﻤﻮر در ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺑﯽﺟﺎن‬

‫روي زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﻣﯽﺷﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺟﻮان ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﭘﺴﺮ‪.‬‬

‫ﭼﻨﺪ ﻗﺪم دورﺗﺮ‪ ،‬آﻧﭽﻪ از ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد را ﯾﺎﻓﺖ؛ ﺗﯿﻐﻪي ﮐﻮﺗﺎه آن ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ درﺧﺘﯽ ﺻﺎﻋﻘﻪزده‪ ،‬ﺷﺎﻣﻞ‬

‫ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺗﺮاﺷﻪي ﮐﺞ ﺑﻮد‪ .‬وﯾﻞ زاﻧﻮ زد‪ ،‬ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺷﮑﺴﺘﻪ‪،‬‬

‫ﻣﺪرك او ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﮔﺮد ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻔﻬﻮم آن ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و اﮔﺮ او ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً آن ﺧﺮس ﭘﯿﺮ‪ ،‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ ،‬ﯾﺎ اﺳﺘﺎد‬
‫اﯾﻤﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮد ﻫﻨﻮز ﺑﺎ اﺳﺐﻫﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺠﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬
‫وﯾﻞ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ ﺑﺎﻻي او اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻟﺒﺎسﻫﺎي اﻋﻼﯾﺶ ﭘﺎره ﭘﺎره ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎي ﺳﺎﻟﻢ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﺗﮑﻪ از ﺷﻤﺸﯿﺮش در ﻣﺮدﻣﮏ ﺳﻔﯿﺪ‬
‫ﭼﺸﻢ ﭼﭙﺶ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﺸﻢ راﺳﺖ ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮدﻣﮏ ﺑﻪ رﻧﮓ آﺑﯽ ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﻣﯽدﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺷﮑﺴﺘﻪ از اﻧﮕﺸﺘﺎنِ ﺑﯽاراده اﻓﺘﺎد‪ .‬وﯾﻞ ﺑﺮاي دﻋﺎ ﮐﺮدن ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎي درازي روي‬

‫ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ دور ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺳﻔﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آنﻫﺎ زﯾﺮ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دﺳﺘﮑﺶ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻮش ﮐﻮر و آﻏﺸﺘﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺗﻤﺎﺳﺸﺎن ﺑﻪ ﺳﺮدي ﯾﺦ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪ -۱‬ﺑﺮﻥ‬

‫‪١‬‬

‫ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﻫﻮاﯾﯽ روﺷﻦ و ﺳﺮد ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻃﺮاوﺗﺶ ﻣﻄﺮح ﮐﻨﻨﺪهي ﭘﺎﯾﺎن ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ آﻏﺎز ﺳﺤﺮ راه‬

‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ اﻋﺪام ﺷﺪن ﯾﮏ ﻣﺮد را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬در ﮐﻞ ﺑﯿﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺮن ﺑﺎ آنﻫﺎ ﺳﻮاري ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬از‬

‫ﻫﯿﺠﺎن آرام و ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺖ؛ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺶ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺗﻤﺎﺷﺎي اﺟﺮاي ﻋﺪاﻟﺖ ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﺑﺮاي ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﺑﺎ ﭘﺪر‬
‫و ﺑﺮادراﻧﺶ ﮐﺎﻓﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻬﻤﯿﻦ ﺳﺎل ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن و ﻫﻔﺘﻤﯿﻦ ﺳﺎل ﻋﻤﺮ ﺑﺮن ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪي ﮐﻮﭼﮑﯽ روي ﺗﭙﻪﻫﺎ ﺑﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬راب‪ 2‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ آن ﻣﺮد ﯾﮏ وﺣﺸﯽ اﺳﺖ و ﺳﻮﮔﻨﺪ‬

‫ﺧﻮرده ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮش در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻨﺲ رﯾﺪر‪ – 3‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﭘﺸﺖ دﯾﻮار – ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻓﮑﺮش ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻮر ﻣﻮر ﺷﺪن‬

‫ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺮن ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬داﺳﺘﺎنﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آورد‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪي ﻧﻨﻪ‪ ،‬وﺣﺸﯽﻫﺎ‬

‫ﻣﺮدان ﺳﻨﮕﺪﻟﯽ از ﻗﻤﺎش ﺑﺮدهدارﻫﺎ‪ ،‬ﻗﺎﺗﻠﯿﻦ و دزدﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻏﻮلﻫﺎ و دﯾﻮﻫﺎ ﻣﻌﺎﺷﺮت داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬دﺧﺘﺮﺑﭽﻪﻫﺎ را در‬
‫ﻇﻠﻤﺎت ﺷﺐ ﻣﯽدزدﯾﺪﻧﺪ و از ﺟﺎم ﺷﺎﺧﯽ ﺧﻮن ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪﻧﺪ‪ .‬و زنﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم »ﺷﺐ ﻃﻮﻻﻧﯽ« ﺑﺎ آدرﻫﺎ‬

‫ﻣﯽﺧﻮاﺑﯿﺪﻧﺪ و ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮزﻧﺪان ﻧﯿﻤﻪاﻧﺴﺎن ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﯽ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫اﻣﺎ ﻣﺮدي ﮐﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﺪاﻟﺖ ﭘﺎدﺷﺎه دﯾﺪ‪ ،‬ﭘﯿﺮ و ﻧﺤﯿﻒ ﺑﻮد و ﭼﻨﺪان ﻗﺪش ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از راب ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺮﻣﺎزدﮔﯽ ﻫﺮ دو ﮔﻮش و ﯾﮏ اﻧﮕﺸﺖ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ ﯾﮑﯽ از ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻫﻤﻪي ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﺶ‬

‫ﺳﯿﺎه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﻔﺎوت ﮐﻪ ژﻧﺪه و ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﺟﺮاي دﺳﺘﻮر ﭘﺪرش ﺑﺮاي ﺑﺎز ﮐﺮدن ﻣﺮد از دﯾﻮار و آوردﻧﺶ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ آنﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺨﺎر ﻧﻔﺲ‬
‫اﻧﺴﺎن و اﺳﺐ در ﺳﺮﻣﺎي ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽآﻣﯿﺨﺖ‪ .‬راب و ﺟﺎن راﺳﺖ و ﺑﯽﺣﺮﮐﺖ روي اﺳﺐﻫﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮن ﺑﯿﻦ آن دو روي اﺳﺐ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺗﻼش ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ و ﺗﻈﺎﻫﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم‬

‫اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎت را ﻗﺒﻼً ﻫﻢ دﯾﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎد ﺧﻔﯿﻔﯽ از ﻣﯿﺎن ورودي ﻣﯽوزﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﭘﺮﭼﻢ اﺳﺘﺎرك‪4‬ﻫﺎي‬

‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ 5‬ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮرد‪ :‬داﯾﺮوﻟﻔﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻪي ﺳﻔﯿﺪ ﻣﯽدوﯾﺪ‪.‬‬

‫ﭘﺪر ﺑﺮن ﺑﺎ اﺑﻬﺖ روي اﺳﺒﺶ ﺑﻮد و ﻣﻮي دراز ﻗﻬﻮهاياش ﺑﺎ ﺑﺎد ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬رﯾﺶ ﮐﻮﺗﺎﻫﺶ ﭼﻨﺪ ﺗﺎر ﺳﻔﯿﺪ‬

‫داﺷﺖ ﮐﻪ او را ﻣﺴﻦﺗﺮ از ﺳﯽ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﻧﺸﺎن ﻣﯽداد‪ .‬اﻣﺮوز ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﻋﺒﻮﺳﯽ داﺷﺘﻨﺪ و اﺻﻼً ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﻫﻤﺎن ﻣﺮدي ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﺼﺮ ﻣﻘﺎﺑﻞ آﺗﺶ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﺑﺎ ﻣﻼﻃﻔﺖ داﺳﺘﺎنﻫﺎي ﻋﺼﺮ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎن و ﻓﺮزﻧﺪان‬
‫ﺟﻨﮕﻞ را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻗﯿﺎﻓﻪي ﭘﺪر را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻗﯿﺎﻓﻪي ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪1‬‬

‫‪Bran‬‬
‫‪Robb‬‬
‫‪3‬‬
‫‪Mance Rayder‬‬
‫‪4‬‬
‫‪Stark‬‬
‫‪5‬‬
‫‪Winterfell‬‬

‫‪2‬‬

‫ﺳﻮالﻫﺎﯾﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺷﺪ و ﺟﻮابﻫﺎﯾﯽ داده ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰ زﯾﺎدي از اﯾﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﺮن ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺪرش‬

‫دﺳﺘﻮري داد و دو ﻧﻔﺮ از ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﻣﺮد ژﻧﺪهﭘﻮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻨﺪهي درﺧﺖ در وﺳﻂ ﻣﯿﺪان ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ زور ﺳﺮ‬

‫ﻣﺮد را روي ﭼﻮب ﺳﺨﺖ ﺳﯿﺎه ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻟﺮد ادارد‪ 1‬اﺳﺘﺎرك از اﺳﺐ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﻣﻼزﻣﺶ‪ ،‬ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي‪،2‬‬

‫ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﺮد‪ .‬آن ﺷﻤﺸﯿﺮ آﯾﺲ‪ 3‬ﻧﺎم داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﻬﻨﺎي دﺳﺖ ﯾﮏ ﻣﺮد ﺑﻮد و از راب ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﯿﻎِ ﺑﻪ‬
‫ﺳﯿﺎﻫﯽ دود آن از ﺟﻨﺲ ﻓﻮﻻد واﻟﺮﯾﺎﺋﯽ‪ 4‬و ﻗﺎﻟﺐ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﺟﺎدو ﺑﻮد‪ .‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪﮔﯽ ﻓﻮﻻد واﻟﺮﯾﺎﺋﯽ‬
‫ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺪرش دﺳﺘﮑﺶﻫﺎﯾﺶ را درآورد و آنﻫﺎ را ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺧﺎﻧﻮادهاش‪ ،‬ﺟﻮري ﮐﺴﻞ‪ ،5‬داد‪ .‬آﯾﺲ را ﺑﺎ‬

‫دو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﻧﺎم راﺑﺮت‪ 6‬از ﺧﺎﻧﺪان ﺑﺮﺗﯿﻮن‪ ،7‬ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎ اﺳﻢ او‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه اﻧﺪلﻫﺎ و راﯾﻦﻫﺎ و ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ‬
‫اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ و ﺣﺎﻓﻆ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‪ ،‬ﺑﺎ ﺣﮑﻢ ادارد از ﺧﺎﻧﺪان اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﺣﮑﻤﺮان وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ و‬

‫ﻣﺪاﻓﻊ ﺷﻤﺎل‪ ،‬ﺗﻮ را ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺰرگ را ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﺑﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺮادر ﺣﺮاﻣﺰادهي ﺑﺮن‪ ،‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ‪ ،8‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﮐﻨﺘﺮل اﺳﺒﺖ رو ﺧﻮب ﺣﻔﻆ ﮐﻦ و ﭼﺸﻢﻫﺎت‬

‫رو ﮐﻨﺎر ﻧﮑﺶ‪ .‬ﭘﺪر ﻣﯽﻓﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮدي‪«.‬‬

‫ﺑﺮن ﮐﻨﺘﺮل اﺳﺒﺶ را ﺧﻮب ﺣﻔﻆ ﮐﺮد و ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﮐﻨﺎر ﻧﮑﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺪرش ﺑﺎ ﺗﮏ ﺿﺮﺑﻪي ﺑﺪون ﺗﺰﻟﺰﻟﯽ ﺳﺮ ﻣﺮد را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪ .‬ﺧﻮن ﺑﻪ اﻃﺮاف روي ﺑﺮف ﭘﺎﺷﯿﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ از اﺳﺐﻫﺎ ﺑﻪ‬

‫ﻋﻘﺐ رﻓﺖ و ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺎر ﻣﯽﺷﺪ ﺗﺎ ﻓﺮار ﻧﮑﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮن ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺧﻮن ﭼﺸﻢ ﺑﺮدارد‪ .‬ﺑﺮف اﻃﺮاف ﮐﻨﺪه ﺑﺎ وﻟﻊ ﺧﻮن‬
‫را ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪ و ﺳﺮخ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺳﺮ از روي رﯾﺸﻪي ﺿﺨﯿﻢ اﻓﺘﺎد و ﻏﻠﺖ ﺧﻮرد‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﺎي ﮔﺮﯾﺠﻮي آﻣﺪ‪ .‬ﺗﯿﺎن ﺟﻮان ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻪي‬

‫ﻻﻏﺮاﻧﺪاﻣﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ .‬او ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ ،‬ﭼﮑﻤﻪاش را روي ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺖ و آن را ﺑﻪ دور‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬

‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آﻫﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺠﻮي ﻧﺸﻨﻮد ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻻغ‪ «.‬دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪي ﺑﺮن ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺮن ﺑﻪ ﺑﺮادر‬
‫ﺣﺮاﻣﺰادهاش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺟﺎن ﺑﻪ او ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮب از ﻋﻬﺪهاش ﺑﺮ اوﻣﺪي‪ «.‬ﺟﺎن ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد؛ ﺗﺠﺮﺑﻪي‬

‫زﯾﺎد در ﺗﻤﺎﺷﺎي ﻋﺪاﻟﺖ داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪1‬‬

‫‪Eddard‬‬
‫‪Theon Greyjoy‬‬
‫‪3‬‬
‫) ﯾﺦ( ‪Ice‬‬

‫‪2‬‬

‫‪4‬‬

‫‪Valyria‬‬
‫‪Jory Cassel‬‬
‫‪6‬‬
‫‪Robert‬‬
‫‪7‬‬
‫‪Baratheon‬‬
‫‪8‬‬
‫‪Jon Snow‬‬

‫‪5‬‬

‫ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻮاري ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﺮاي ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﻓﺮوﮐﺶ ﮐﺮدن ﺑﺎد و ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮدن ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪ ،‬ﻫﻮا‬

‫ﺳﺮدﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﺑﺮن ﻫﻤﺮاه ﺑﺮادراﻧﺶ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﮔﺮوه اﺻﻠﯽ ﻣﯽرﻓﺖ و اﺳﺐ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺗﻘﻼ ﻣﯽﮐﺮد‬
‫ﮐﻪ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎي اﺳﺐﻫﺎي دو ﺑﺮادر ﺑﺮن ﺑﺮود‪.‬‬

‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﺮاري ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﻣﺮد‪ «.‬راب درﺷﺖ و ﺷﺎﻧﻪ ﭘﻬﻦ ﺑﻮد و ﻫﺮ روز رﺷﺪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ رﻧﮓﻫﺎي ﻣﺎدرش‬

‫ﺑﻮد‪ :‬ﭘﻮﺳﺖ روﺷﻦ‪ ،‬ﻣﻮي ﻗﺮﻣﺰ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻗﻬﻮهاي و ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ ﺗﺎﻟﯽﻫﺎي‪ 1‬رﯾﻮرران‪» .2‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺗﻬﻮر داﺷﺖ‪«.‬‬

‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬اون ﺗﻬﻮر ﻧﺒﻮد‪ .‬اون ﻣﺮد از ﺗﺮس داﺷﺖ ﻣﯽﻣﺮد‪ .‬در ﭼﺸﻢﻫﺎش ﻣﯽﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪،‬‬

‫اﺳﺘﺎرك‪ «.‬ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺟﺎن آن ﻗﺪر ﺗﯿﺮه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰ زﯾﺎدي از دﯾﺪﺷﺎن‬
‫ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺴﻦ راب ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﺎرﯾﮏ اﻧﺪام ﺑﻮد اﻣﺎ راب ﻋﻀﻼﻧﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﻮﺳﺘﺶ‬
‫ﺗﯿﺮه ﺑﻮد اﻣﺎ ﭘﻮﺳﺖ راب روﺷﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ وﻗﺎر و ﭼﺎﺑﮏ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽاش ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻮد‪.‬‬

‫راب ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬آدرﻫﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎش رو ﺑﮑﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮﮔﺶ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﭘﻞ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺪﯾﻢ؟«‬
‫ﺟﺎن ﺑﻪ اﺳﺒﺶ ﻟﮕﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻗﺒﻮل‪ «.‬راب ﻧﺎﺳﺰا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او راه اﻓﺘﺎد‪ .‬در ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺎﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬راب‬

‫ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ و ﻫﻮ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺟﺎن ﺳﺎﮐﺖ و ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﻢ اﺳﺐﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﺮف را ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽﭘﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮن ﺳﻌﯽ ﻧﮑﺮد ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺸﺎن ﮐﻨﺪ‪ .‬اﺳﺐ ﮐﻮﭼﮏ او ﺑﻪ ﭘﺎي آنﻫﺎ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻣﺮد ژﻧﺪهﭘﻮش را دﯾﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺗﯽ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهي راب ﻣﺤﻮ ﺷﺪ و ﺟﻨﮕﻞ دوﺑﺎره ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ‪.‬‬
‫آن ﻗﺪر ﻏﺮق ﺗﻔﮑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﭘﺪرش ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر او ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن ﺑﻘﯿﻪ‬

‫ﻧﺸﺪ‪ .‬ﭘﺪرش ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺑﺮن؟« ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﯽﻣﺤﺒﺖ ﻧﺒﻮد‪.‬‬

‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﭘﺪر‪ «.‬ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﺧﺰ و ﭼﺮم و ﺑﺮ روي اﺳﺐ ﺟﻨﮕﯽ ﺑﺰرگ‪ ،‬ﭘﺪرش ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻏﻮل روي‬

‫او ﻗﺪ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪» .‬راب ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ اون ﻣﺮد ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﻣﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎن ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ اون ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪«.‬‬
‫ﭘﺪرش ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬
‫ﺑﺮن روي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪» .‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه‪ ،‬ﺷﺠﺎع ﺑﺎﺷﻪ؟«‬

‫»اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺷﺠﺎع ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدم؟«‬
‫»اون ﯾﻪ وﺣﺸﯽ ﺑﻮد‪ .‬اوﻧﺎ زنﻫﺎ رو ﻣﯽدزدﻧﺪ و ﺑﻪ آدرﻫﺎ ﻣﯽﻓﺮوﺷﻨﺪ‪«.‬‬

‫‪Tully‬‬
‫‪Riverrun‬‬

‫‪1‬‬
‫‪2‬‬

‬اﻣﺎ ﺳﻨﺖ ﻣﺎ ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮه‪.‬‬ ‫اﯾﻦ زﻣﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎن روي ﺳﺘﯿﻎ ﺗﭙﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ آنﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ اون‬ ‫روز ﺑﺮﺳﻪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ از وﻇﯿﻔﻪي اﻋﺪام ﻟﺬت ﺑﺒﺮي‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﻢ ازش ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬در واﻗﻊ‪ ،‬اون ﻣﺮد ﺳﻮﮔﻨﺪﺷﮑﻦ ﺑﻮد‪ ،‬از‬ ‫ﺧﺪﻣﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرش ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪» :‬داره‪ .‬ﯾﻪ ﻓﺮاري ﻣﯽدوﻧﻪ ﮐﻪ اﮔﻪ ﮔﯿﺮ ﺑﯿﻔﺘﻪ‪ ،‬ﺟﻮﻧﺶ‬ ‫رو از دﺳﺖ ﻣﯽده‪ .‫ﭘﺪرش ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺬارﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ اﯾﻦ ﺑﺎر ﭘﺴﺮﻫﺎي ﻣﻦ ﭼﻪ ﺷﺮي ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮدﻧﺪ‪ «.‬ﺣﮑﻤﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺟﻼدﻫﺎي‬ ‫ﻣﺰدور ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﺑﻪ زودي واﻗﻌﯿﺖ ﻣﺮگ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺑﺮن ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺳﻮال ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺟﻮري و ﺑﺮن و ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮن ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﻫﻨﻮز در رگﻫﺎي اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺟﺮﯾﺎن داره و ﺑﻪ ﺑﺎور ﻣﺎ‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺣﮑﻢ ﺻﺎدر ﻣﯽﮐﻨﻪ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺧﻮدش ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﻓﺮود ﺑﯿﺎره‪ .‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺳﺮورم؟«‬ ‫ﭘﺪرش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺪون ﺷﮏ‪ .‬ﺧﺪاي ﻣﻦ!« در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮش دﺳﺖ ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻨﺘﺮل اﺳﺒﺶ را از دﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ‪.‬راب ﺗﺎ زاﻧﻮ در ﺳﻔﯿﺪي ﺑﺮف ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﻼه رداﯾﺶ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و‬ ‫آﻓﺘﺎب روي ﻣﻮﯾﺶ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن‪ ،‬ﺗﻮ ﯾﻪ روزي ﭘﺮﭼﻤﺪار راب ﻣﯽﺷﯽ و ﺑﻪ ﻧﯿﺎﺑﺖ از ﺑﺮادرت و ﺷﺎﻫﺖ از ﯾﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺧﻄﺮﻧﺎكﺗﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺳﻮال اﯾﻦ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ اون ﻣﺮد ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽﻣﺮد‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﭼﺮا ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎً ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻮ ﻣﯽﮐﺸﺘﻢ‪«.‬ﺟﻮري ﮐﺴﻞ و ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي اوﻟﯿﻦ‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮﻫﺎ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ از ﻫﯿﭻ ﺟﺮﻣﯽ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﯿﺢ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﭘﺮوا ﻧﺪاره‪ .‬ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺣﯿﻦ ﺳﻮاري ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺟﻮك ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ .‬ﺟﺎن ﮐﻨﺎر او ﻫﻨﻮز ﺳﻮار اﺳﺐ ﺑﻮد‪ .‬اﺳﺒﺶ را ﺑﻪ ﯾﻮرﺗﻤﻪ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬‬ ‫‪Targaryen‬‬ ‫‪1‬‬ .‬ﺑﺮن ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ او‬ ‫ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪» .‬ﭼﯿﺰي را ﺑﻪ آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و دو ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ و ﻫﯿﺠﺎنزده ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬دﺳﺖ ﺗﮑﺎن داد و داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﭘﺪر‪ ،‬ﺑﺮن‪ ،‬زود ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ راب ﭼﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده!« ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﺑﺎز داﺷﺖ ﺑﻬﺖ ﻗﺼﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﻮارﮐﺎران روي زﻣﯿﻦ ﻧﺎﻫﻤﻮار ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺟﺎي ﭘﺎي ﻣﻄﻤﺌﻦ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﻮري ﺑﻪ ﮐﻨﺎر آن دو آﻣﺪ‪» .‬اﮔﻪ ﻗﺮاره زﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن رو ﺑﮕﯿﺮي‪ ،‬ﺑﻬﺶ ﻣﺪﯾﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯽ و‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺮفﻫﺎش رو ﺑﺸﻨﻮي‪ .‬‬ ‫راب را در ﺷﻤﺎل ﭘﻞ و در ﺳﺎﺣﻞ رودﺧﺎﻧﻪ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﺪاري‪ ،‬ﭘﺲ ﺷﺎﯾﺪ اون ﺷﺨﺺ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﻣﺮگ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎهﻫﺎي ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ‪ 1‬ﻗﺒﻞ از راﺑﺮت داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬در اﯾﻦ دور ﻣﺎه‪ ،‬ﺑﺎرش‬ ‫ﺑﺮف اواﺧﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد‪ .‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﺳﻮاﻟﻢ رو اﺷﺘﺒﺎه‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪي‪ .‬ﺑﺎ ﺷﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت ﺟﻼد داره‪«.

‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺟﺎن ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪» .‬اﯾﻦ وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﻼف ﻣﻮ در آﻏﻮش راب ﺷﺪ‪ .‬اﻧﺪازهاش رو ﺑﺒﯿﻦ‪«.‬راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﻬﺶ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﯽ‪«.‬ﺑﺮن ﭼﺸﻢﻫﺎي ﮐﻮري را دﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺮ از ﮐﺮم ﺑﻮدﻧﺪ و دﻫﺎﻧﯽ ﮔﺸﺎد‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺮ از دﻧﺪانﻫﺎي زرد ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺗﻮﻟﻪ را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪ .‬اوﻧﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﮔﺮگ ﻣﯽﺷﻦ‪«.‬اﯾﻦ ﻫﻢ ﻣﺎل ﺗﻮ‪ «.‬ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽاش‬ ‫ﺗﻮﻟﻪي دﯾﮕﺮي را در آﻏﻮش او ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬ﺑﺮن روي ﺑﺮف ﻧﺸﺴﺖ و ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮگ را روي ﮔﻮﻧﻪاش‬ ‫ﻓﺸﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﯾﮑﯽ رو ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﮔﻔﺖ‪» :‬در دوﯾﺴﺖ ﺳﺎل اﺧﯿﺮ ﻫﯿﭻ داﯾﺮوﻟﻔﯽ در ﺟﻨﻮب دﯾﻮار دﯾﺪه ﻧﺸﺪه‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﯿﻮﻻ ﻧﯿﺴﺖ و ﯾﻪ داﯾﺮوﻟﻔﻪ‪ .‬ﺑﺮن از اﺳﺐ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و دوﯾﺪ‪.‬ﺑﺮن ﺑﺎ دودﻟﯽ دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮن دﯾﮕﺮ داﺷﺖ از ﮐﻨﺠﮑﺎوي‬ ‫ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪ .‬در ﺑﯿﻦ ﺑﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻤﺮش ﺑﻮد‪ ،‬راﻫﺶ را ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻗﻠﺐ ﺑﺮن ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻣﯽزد‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﺳﺒﺶ ﺑﺮاي ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﻣﻬﻤﯿﺰ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺪرش ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﻞ از اﺳﺐ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ و ﭘﯿﺎده ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﯾﺠﻮي ﻣﯽﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﺣﻖ ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟«‬ ‫راب ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﮔﺮگ‪«.‬‬ ‫ﮐﻮرﮐﻮراﻧﻪ ﭘﻮزهاش را روي ﺳﯿﻨﻪي راب ﻣﯽﻣﺎﻟﯿﺪ و در ﻟﺒﺎس ﭼﺮﻣﯽ او دﻧﺒﺎل ﺷﯿﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي ﻏﻢاﻧﮕﯿﺰ ﺿﻌﯿﻔﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﻮي آن ﻇﺮﯾﻒ و ﮔﺮم ﺑﻮد‪.‬از ﺷﻮق داد ﮐﺸﯿﺪ و‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ رﻓﺖ‪ .‬ﻣﺮده‪ «.‬ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ «.‬‬ ‫ﺗﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ‪ ،‬ﺟﺎن‪ ،‬ﺟﻮري و ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﻫﻢ ﭘﯿﺎده ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮري‪ ،‬اون ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﻪ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮﯾﺠﻮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﻫﯿﻮﻻ‪ .‬از اﺳﺐ ﺧﻮدش ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد‪ ،‬دو‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮ اﻧﺪازهي ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺳﮓ ﺷﮑﺎريِ ﺳﮕﺨﺎﻧﻪي ﭘﺪرش ﺑﻮد‪.‬‬ .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺳﺒﺶ ﻋﻘﺐ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬او داد زد‪» :‬راب‪ ،‬ازش دور ﺷﻮ!«‬ ‫راب ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﺗﻮﻟﻪي داﯾﺮوﻟﻒ ﺗﻮپ ﻧﺤﯿﻔﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﻣﻮي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي و ﺳﯿﺎه ﺑﻮد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻫﻨﻮز ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮن از ﻫﯿﻮﻻ ﭼﺸﻢ ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ اﻧﺪازهي ﺟﺎﻧﻮر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﻨﺪ آورد‪ .‬ﻣﻮﻫﺎي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮياش ﯾﺦ زده ﺑﻮد و ﺑﻮي‬ ‫ﺧﻔﯿﻒ ﻓﺴﺎد ﻣﺜﻞ ﻋﻄﺮ زنﻫﺎ دورش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‫ﺟﻮري زودﺗﺮ ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫در ﻣﯿﺎن ﺑﺮف‪ ‬آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن‪ ،‬ﻫﯿﮑﻞ ﻋﻈﯿﻢ ﺗﯿﺮهاي ﻧﯿﻤﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﻮد‪ .

‬‬ ‫ﭘﺪر اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﭘﺪرش ﺷﺎخ را دور اﻧﺪاﺧﺖ و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﺑﺮف ﭘﺎك ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺮن ﺑﺎ ﺣﺮارت داد زد‪» :‬ﻧﻪ! اون ﻣﺎل ﻣﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﻫﺎﻟﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﻤﺸﯿﺮت رو ﻏﻼف ﮐﻦ ﮔﺮﯾﺠﻮي‪ «.‬ﺟﺴﺪ را دور زد‬ ‫و ﺑﺮف زﯾﺮ ﭼﮑﻤﻪﻫﺎﯾﺶ ﻟﻪ ﺷﺪ‪» .‬ﻣﯽدوﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﻣﺎدر رو ﮐﺸﺘﻪ؟«‬ ‫راب‪ ،‬ﻣﻐﺮور از اﯾﻨﮑﻪ ﻗﺒﻞ ﭘﺮﺳﺶ ﭘﺪرش ﺟﻮاب را ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﮔﻠﻮش ﻓﺮو رﻓﺘﻪ‪ .‬ﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ رو ﻧﮕﻪ ﻣﯽدارﯾﻢ‪«.‬ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﺪرش‪ ،‬ﻣﺜﻞ ارﺑﺎﺑﯽ ﮐﻪ روزي ﻣﯽﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺎ اﻗﺘﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ در ﺑﻐﻞ او وول ﺧﻮرد؛ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﯽﻓﻬﻤﯿﺪ‪ .‬اوﻧﺎ ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ زود ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪«.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻣﻀﻄﺮب ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﺎ دﻟﻮاﭘﺴﯽ ﺑﻪ ﺷﺎخ ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ و ﮐﺴﯽ ﺟﺮات ﺣﺮف زدن ﻧﺪاﺷﺖ‪ ..‬ﺑﺮن ﻧﯿﺰ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺮس آنﻫﺎ را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﺘﺶ را درك ﻧﻤﯽﮐﺮد‪.‬اﯾﻨﺠﺎ‪،‬‬ ‫درﺳﺖ زﯾﺮ آرواره‪«.‬ﭼﯿﺰي را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺷﺎخ‬ ‫ﮔﻮزن ﺧﻮنآﻟﻮد ﺑﻪ ﻃﻮل ﺳﯽ ﺳﺎﻧﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺎﺧﮏﻫﺎﯾﺶ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬‬ ‫»ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ‪ «.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺣﯿﻮون ﻣﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺟﻮري‪ «.‬ﻣﺘﺤﯿﺮم ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﺗﺎ زﻣﺎن زاﯾﻤﺎن دوام‬ ‫آورده‪ «.‬‬ ‫ﺟﻮري ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﻋﻼﻣﺘﻪ‪«.‬داﺳﺘﺎنﻫﺎﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪم‪ .‬‬ ‫ﻣﺮد دﯾﮕﺮي اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه از ﻣﺮده‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎدر ﻗﺒﻞ از ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﻣﺮده ﺑﻮده‪«.‫ﻫﺎﻟﻦ‪ ،1‬اﺳﺘﺎد ﺗﺮﺑﯿﺖ اﺳﺐ‪ ،‬زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ در ﻗﻠﻤﺮوي ﻣﺎ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯽزﻧﻦ‪ .‬ﺻﺪاي ﭘﺪرش ﻃﻠﺴﻢ را ﺷﮑﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮن از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪.‬‬ ‫‪Hullen‬‬ ‫‪1‬‬ .‬ﺟﻮﻧﻮر رو ﺑﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺮن‪«.‬‬ ‫ﺟﻮري ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ دوام ﻧﯿﺎورده‪ ..‬ﺷﮕﻮن ﺑﺪﺗﺮ‪«.‬‬ ‫ﭘﺪرش زاﻧﻮ زد و ﺑﺎ دﺳﺖ زﯾﺮ ﺳﺮ ﺣﯿﻮان را ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺧﻮﺷﻢ‬ ‫ﻧﻤﯿﺎد‪«.

‬ﻣﻦ اﺳﺘﺎرك ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭘﺪر‪«.‬ﺟﺎن اداﻣﻪ داد‪» :‬ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮن‪،‬‬ ‫ﺳﺨﺖ اﻣﯿﺪوار‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﻦ ﮐﻢ‪ ،‬ﺑﺮن درك ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺮادرش ﭼﻪ ﮐﺮده‪ .‬‬ ‫راب ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ ﭘﺎﻓﺸﺎري ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺎده ﺳﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺳ‪‬ﺮ رودرﯾﮏ‪ 2‬ﻫﻔﺘﻪي ﭘﯿﺶ ﺑﺎز ﺗﻮﻟﻪ زاﯾﯿﺪ‪ .‫ﻫﺎروﯾﻦ‪ 1‬ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻫﺎﻟﻦ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯿﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯿﺪ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪«.‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ از ﺗﻪ دل ﺟﺎن را دوﺳﺖ‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺑﻪ اﻣﯿﺪ ﻧﺠﺎت ﺑﻪ ﭘﺪرش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ اﺧﻢ و ﻗﯿﺎﻓﻪي ﻋﺒﻮس ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﺑﺎ ﻣﻼﻃﻔﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺑﺮاي ﺧﻮدت ﺗﻮﻟﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮاي‪ ،‬ﺟﺎن؟«‬ ‫»داﯾﺮوﻟﻒ زﯾﻨﺖ دﻫﻨﺪهي ﭘﺮﭼﻢ ﺧﺎﻧﺪان اﺳﺘﺎرﮐﻪ‪ .‬‬ ‫ﻫﺎﻟﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻨﺸﻮن ﺑﻬﺸﻮن ﺗﺮﺣﻢ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪«.‬‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﯿﺮ ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﺳﮓ اوﻧﺎ رو ﻣﯽدره‪«.‬ﺳﻪ ﻧﺮ و دو ﻣﺎده‪«.‬ﻣﺮگ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﺮگ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺮﻣﺎ و ﮔﺮﺳﻨﮕﯿﻪ‪«.‬ﻫﺎﻟﻦ راﺳﺖ ﻣﯽﮔﻪ‪،‬‬ ‫ﭘﺴﺮم‪ .‬اﺳﻨﻮ ﻧﺎﻣﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺷﻤﺎل ﻃﺒﻖ رﺳﻮم ﺑﻪ ﻫﻤﻪي‬ ‫اﻓﺮاد ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﻓﺎﻗﺪ اﺳﻢ ﺑﻮدﻧﺪ داده ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺷﻤﺎرش ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺟﺎن ﺧﻮدش‬ ‫را ﺣﺴﺎب ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺻﺤﯿﺢ از آب در آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬او دﺧﺘﺮان را ﻣﺤﺴﻮب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬و ﺣﺘﯽ رﯾﮑﺎن‪ 3‬ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﻪ ﺣﺮاﻣﺰادهاي را ﮐﻪ ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ اﺳﻨﻮ را ﯾﺪك ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻠﻮي ﭘﺪرش ﮔﺮﯾﻪ‬ ‫ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﺮاي ﻓﺮزﻧﺪان ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺪر‬ ‫ﺷﺪه ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ رو ﻧﮕﻪ دارﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪«.‬‬ ‫»ﻧﻪ!« ﺟﻤﻊ ﺷﺪن اﺷﮏ در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺣﺲ ﮐﺮد و ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫‪Harwin‬‬ ‫‪Ser Rodrik‬‬ ‫‪Rickon‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬‬ ‫ﺑﺮن دﯾﺪ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪي ﭘﺪرش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد و ﺑﻘﯿﻪي ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ دو ﺗﻮﻟﻪ زﻧﺪه‬ ‫ﻣﻮﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﯿﺮ ﮐﺎﻓﯽ داره‪«.‬‬ ‫»ﮐﻪ ﭼﯽ‪ ،‬ﺟﺎن؟«‬ ‫»ﺷﻤﺎ ﭘﻨﺞ ﻓﺮزﻧﺪ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ دارﯾﺪ؛ ﺳﻪ ﭘﺴﺮ و دو دﺧﺘﺮ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك« ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻨﮑﻪ ﺟﺎن ﭼﻨﯿﻦ رﺳﻤﯽ ﭘﺪرﺷﺎن را ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻗﺮار ﺑﺪﻫﺪ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرﺷﺎن ﻧﯿﺰ درك ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒ ﻧﺸﺎن ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪ .

‬‬ ‫ﺑﺮن ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﺮد‪» :‬ﻣﻦ ﻫﻢ!«‬ ‫ارﺑﺎب ﭘﺴﺮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ دﻗﺖ ارزﯾﺎﺑﯽ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﮔﺬارم اﺳﺘﺎد ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺳﮓ ﻣﺎ‬ ‫ﻫﯿﭻ ﮐﺎري ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﯿﻮﻻﻫﺎ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺟﻮري‪ ،‬دﺳﻤﻮﻧﺪ‪ ،1‬ﺗﻮﻟﻪﻫﺎي دﯾﮕﻪ رو ﺑﺮدارﯾﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺗﺮﺑﯿﺘﺸﻮن ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ رو ﻣﯽﺧﻮاﻫﯿﺪ‪ ،‬ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺸﻮن ﻏﺬا ﺑﺪﯾﺪ‪ .‬ﻣﻔﻬﻮﻣﻪ؟«‬ ‫ﺑﺮن ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﺮش ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪ .‬اﯾﻨﺎ ﺳﮓ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻏﺬا اﻟﺘﻤﺎس ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺎ ﻟﮕﺪ دور ﺑﺸﻦ‪ .‬ﺗﻮﻟﻪ وول ﺧﻮرد و ﺻﻮرت او را ﺑﺎ زﺑﺎن ﮔﺮﻣﺶ ﻟﯿﺴﯿﺪ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻣﯽرﺳﯿﺪﯾﻢ‪«.‬ﯾﻪ ﺣﻮﻟﻪ رو ﺑﺎ ﺷﯿﺮِ ﮔﺮم ﺧﯿﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺑﻪ دﻫﻨﺶ ﻣﯽﮔﺬارم ﺗﺎ ﺑﻤﮑﻪ‪«.‬ﺧﺪا ﺑﻬﺘﻮن رﺣﻢ ﮐﻨﻪ اﮔﻪ از رﺳﯿﺪﮔﯽ ﺑﻬﺸﻮن ﻏﻔﻠﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن‬ ‫ﺑﺪرﻓﺘﺎري ﮐﻨﯿﺪ ﯾﺎ ﺑﺪ ﺗﺮﺑﯿﺘﺸﻮن ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻧﺎ ﻧﻤﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ آن‬ ‫ﻣﻮﻗﻊ دﯾﮕﺮ زﯾﺮ ﭘﻮﺷﺶ ﭼﺮﻣﯽ او ﺟﺎي ﺗﻮﻟﻪ اﻣﻦ ﺑﻮد و ﮔﺮﻣﺎي ﺑﺪن ﺗﻮﻟﻪ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪«.‫ﭘﺪرﺷﺎن ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺟﺎن را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪ .‬اﺟﺎزه ﻧﻤﯽدم وﻗﺖ‬ ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎران رو ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻠﻒ ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬راب ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺳﮑﻮﺗﯽ را ﮐﻪ ﺟﺎن ﺑﻪ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﺮ ﮐﺮد‪» :‬ﻣﻦ ﺧﻮدم‬ ‫ازش ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭘﺪر‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرﺷﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﯽ ﺷﺪه‪ ،‬ﺟﺎن؟«‬ ‫»ﻧﻤﯽﺷﻨﻮﯾﺪ؟«‬ ‫‪Desmond‬‬ ‫‪1‬‬ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮﯾﺪ ﺗﺮﺑﯿﺘﺸﻮن رو ﺑﻪ ﻋﻬﺪه‬ ‫ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ؟«‬ ‫ﺑﺮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﭘﺪر‪«.‬‬ ‫وﺳﻂ ﭘﻞ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﺎن اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﺑﺮن در ﻓﮑﺮ ﻧﺎﻣﯽ ﺑﺮاي او‬ ‫ﺑﻮد‪.‬ﮔﻔﺘﻨﺶ آﺳﻮن وﻟﯽ اﻧﺠﺎم دادﻧﺶ ﻣﺸﮑﻠﻪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرﺷﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺮﺑﯿﺘﺸﻮن ﻫﻢ ﺑﮑﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺳﻮار ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و در راه ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮن ﻫﻨﻮز ﺟﺮات ﻟﺬت ﺑﺮدن از ﭘﯿﺮوزي را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ «.‬ﻣﺎ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽدﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ﭘﺲ ﻧﮕﻬﺸﻮن دارﯾﺪ‪ .‬راب ﻫﻢ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪.‬ﯾﻪ داﯾﺮوﻟﻒ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻤﻮن راﺣﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﮓ ﻣﻮش ﻣﯽﮐﺸﻪ‪ ،‬ﺑﺎزوي آدم رو از ﺷﻮﻧﻪ ﻣﯽﮐَﻨﻪ‪ .

‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ از ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ زودﺗﺮ ﻣﯽﻣﯿﺮه‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺘﻤﺎً از ﺑﻘﯿﻪ ﺟﺪا ﺷﺪه و ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﺧﺰﯾﺪه‪«.‬اﺳﺒﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﭼﻬﺎرﻧﻌﻞ از روي ﭘﻞ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺑﺎ ﻟﻮدﮔﯽ ﻧﺎﺑﻬﻨﺠﺎري ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ زال‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﺑﺮن ﻋﺠﯿﺐ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﯾﻦ ﺗﻮﻟﻪ ﭼﺸﻢ ﮔﺸﻮده ﺑﻮد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻨﻮز ﮐﻮر ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬آنﻫﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ در ﻣﺤﻠﯽ ﮐﻪ‬ ‫داﯾﺮوﻟﻒ ﻣﺮده روي ﺑﺮف اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﺎن از اﺳﺐ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و زاﻧﻮ زد‪ .‫ﺑﺮن ﺻﺪاي ﺑﺎد در ﺑﯿﻦ درﺧﺘﺎن‪ ،‬ﺗﻠﻖ ﺗﻠﻖ ﺳﻢ اﺳﺐ روي اﻟﻮارﻫﺎي ﭘﻞ و ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي ﺗﻮﻟﻪي ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺧﻮدش را‬ ‫ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺟﺎن ﺑﻪ ﺻﺪاي دﯾﮕﺮي ﺑﻮد‪.‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ‪ ،‬ﮔﺮﯾﺠﻮي‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻧﺠﺎ‪ «.‬‬ ‫ﭘﺪرﺷﺎن ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻪي ﺷﺸﻢ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ زور راﻧﺪه ﺷﺪه‪ «.‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﺧﻮن ﻣﺮد ژﻧﺪهﭘﻮﺷﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ .‬ﺑﺮﺧﻼف ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﻮﯾﺸﺎن‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ‬ ‫ﯾﮑﯽ ﻣﺎل ﻣﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﻧﮕﺎه ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻼزم ﭘﺪرش اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ ﻟﺮز ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ‪ ،‬او داﺷﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪزﻧﺎن ﭘﯿﺸﺸﺎن‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺖ‪.

2‬در آﻧﺠﺎ ﺟﻨﮕﻞ‬ ‫ﺧﺪاﯾﺎن ﯾﮏ ﺑﺎغ روﺷﻦ و دﻟﮕﺸﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ در آن ﺻﻨﻮﺑﺮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ روي ﻧﻬﺮﻫﺎي ﺧﻨﮏ ﺳﺎﯾﻪ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎ در‬ ‫ﻻﻧﻪﻫﺎي ﭘﻨﻬﺎن ﺧﻮد آواز ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و ﻫﻮا آﮐﻨﺪه از ﻋﻄﺮ ﮔﻞﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﺪاﯾﺎن وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ از ﻧﻮع دﯾﮕﺮي از ﺟﻨﮕﻞ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاﯾﺎن او‬ ‫اﺳﻢ داﺷﺘﻨﺪ و ﭼﻬﺮهﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﻪ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﭼﻬﺮهي واﻟﺪﯾﻨﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫در ﻣﺮﮐﺰ درﺧﺖﻫﺎ‪ ،‬ﯾﮏ درﺧﺖ‪ ‬ﭼﻬﺮهي ﮐﻬﻨﺴﺎل‪ ،‬روي آب ﺗﯿﺮه و ﺳﺮد‪ ‬ﺑﺮﮐﻪي ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺳﺎﯾﻪ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺗﻨﻪي درﺧﺖ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي اﺳﺘﺨﻮان و ﺑﺮگﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺰاران دﺳﺖ ﺧﻮنآﻟﻮد‬ ‫‪Catelyn‬‬ ‫‪Red Fork of the Trident‬‬ ‫‪ Sept 3‬ﺳﭙﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺘﻮن و ﺳﭙﺘﺎ ﮐﻠﻤﺎت اﺑﺪاﻋﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه‪ ،‬در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺟﻨﻮﺑﯽﻫﺎﺳﺖ‪ .‬‬ ‫او ﯾﮏ ﺗﺎﻟﯽ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ در رﯾﻮرران‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ دور در ﺟﻨﻮب در ﮐﻨﺎر رد ﻓﻮرك ﺗﺮايدﻧﺖ‪ .‬ﺗﺎﻟﯽﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﺪان ﺑﺰرگ از ﯾﮏ ﺟﻨﮕﻞ‬ ‫ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﻠﯽ ﺑﺮاي ﻗﺪم زدن و ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و دراز ﮐﺸﯿﺪن زﯾﺮ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺻﻨﻮﺑﺮ ﻧﻤﯽروﯾﯿﺪ‪ .‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺟﻨﮕﻞ درﺧﺘﺎن ﺳﺮﺳﺨﺖ‪ ‬ﭘﻮﺷﯿﺪه در زرهي ﺳﻮزنﻫﺎي ﺳﺒﺰ و ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد؛ ﺟﻨﮕﻞ ﮐﺎجﻫﺎ و درﺧﺖﻫﺎي آﻫﻦ‬ ‫ﺳﺘﺮگ‪ ،‬ﺑﺎ ﻗﺪﻣﺘﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﺧﻮد ﺳﺮزﻣﯿﻦ‪ .‬ﻣﺤﻞ‬ ‫ﻋﺒﺎدت‪ ،‬ﺳﭙﺖ ﺑﻮد‪.‬او ﻫﺮ وﻗﺖ ﮐﻪ ﺟﺎن اﻧﺴﺎﻧﯽ را ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬آراﻣﺶ را در‬ ‫ﺳﮑﻮت ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ‪.‫‪ -۲‬ﮐﺘﻠﻴﻦ‬ ‫‪١‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از اﯾﻦ ﺟﻨﮕﻞِ ﺧﺪاﯾﺎن ﺧﻮﺷﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻋﺒﺎدت ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ ﺳﭙﺘﻮن ﺑﺎ ﻣﺠﻤﺮ‪ ،‬ﺑﻮي اﺳﻔﻨﺪ‬ ‫و ﻋﻮد‪ ،‬اﻧﮑﺴﺎر ﻧﻮر ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺮﯾﺴﺘﺎل ﻫﻔﺖ وﺟﻬﯽ و آواز ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ آن »درﺧﺖ ﻧﯿﺎﯾﺶ« ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ .‬او ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺒﯽ اﻋﺘﻘﺎد داﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺪرش و ﭘﺪرﺑﺰرﮔﺶ و ﭘﺪر ﭘﺪرﺑﺰرﮔﺶ ﻗﺒﻞ از او اﻋﺘﻘﺎد داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﻣﮑﺎن ﺳﮑﻮت ﻋﻤﯿﻖ و ﺳﺎﯾﻪﻫﺎي ﮔﺴﺘﺮده ﺑﻮد و ﺧﺪاﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﮐﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﺳﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ زﯾﺮ رﻧﮕﯿﻦﮐﻤﺎﻧﯽ از ﻧﻮر ﮐﻪ ﺳﭙﺖ‪ 3‬رﯾﻮرران را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻔﺖ روﻏﻦ ﺗﻘﺪﯾﺲ و ﻧﺎﻣﮕﺬاري ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﻪﻫﺎي ﺿﺨﯿﻢ ﺗﯿﺮه ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪي ﮐﻤﯽ از ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ در ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﺳﺎﯾﺒﺎن ﺿﺨﯿﻤﯽ ﻣﯽﺑﺎﻓﺘﻨﺪ و رﯾﺸﻪﻫﺎي ﮐﺞ زﯾﺮ ﺧﺎك ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ دﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﻣﺸﺐ ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺷﻮﻫﺮش را ﺑﯿﺎﺑﺪ‪ .‬ﺑﻮي رﻃﻮﺑﺖ و ﻓﺴﺎد ﻣﯽداد‪ .‬ﺳﻪ ﺟﺮﯾﺐ ﺟﻨﮕﻞ وﺣﺸﯽ و ﺗﺎرﯾﮏ ﮐﻪ در درون‬ ‫اﯾﻦ ﻗﻠﻌﻪي ﺣﺰنآور‪ ،‬ده ﻫﺰار ﺳﺎل دﺳﺖ ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او ﯾﮏ ﺳﭙﺖ ﮐﻮﭼﮏ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ در آن ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﭼﻬﺮهي ﺧﺪا ﻧﯿﺎﯾﺶ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در‬ ‫رگﻫﺎي اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﺧﻮن ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺟﺎري ﺑﻮد و اﯾﻤﺎن ﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽِ ﻓﺎﻗﺪ اﺳﻢ و ﻓﺎﻗﺪ‬ ‫ﭼﻬﺮهاي ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺮزﻧﺪان ﻣﻔﻘﻮد ﺷﺪهي ﺟﻨﮕﻞ و ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻪ آنﻫﺎ اﻋﺘﻘﺎد داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﻌﺎدل ﻣﻌﺒﺪ‪ ،‬ﮐﺎﻫﻦ ﻣﺮد‪ ،‬ﮐﺎﻫﻦ زن‪.

‬اﯾﻦ ﺑﺎﻻ اوﺿﺎع ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻨﻠﺶ را‬ ‫روي ﮐﻒ ﺟﻨﮕﻞ ﭘﻬﻦ ﮐﺮد و ﮐﻨﺎر ﺑﺮﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ درﺧﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬اون ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﺸﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‫ﺑﻪ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺗﯿﺮه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ داﺳﺘﺎنﻫﺎ ﺻﺤﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪن اوﻟﯿﻦ ﺳﻨﮓ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺮﻧﺪون‬ ‫ﻣﻌﻤﺎر را دﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ دﯾﻮارﻫﺎي ﮔﺮاﻧﯿﺘﯽ ﻗﻠﻌﻪ در اﻃﺮاﻓﺸﺎن را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺧﺎﻧﺪاﻧﯽ ﺟﻤﻼت‬ ‫ﺧﻮدش را داﺷﺖ‪ .‬در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ؛ درﺑﺎرهي اﺳﻢ ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮگﻫﺎ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ «.‬اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺮ ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﺟﻨﮕﻞِ ﺧﺪاﯾﺎن‬ ‫ﺧﻮدش را داﺷﺖ و ﻫﺮ ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬درﺧﺖ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﺧﻮدش را داﺷﺖ و ﻫﺮ درﺧﺖ ﻧﯿﺎﯾﺶ‪ ،‬ﻧﻘﺶ ﭼﻬﺮهي‬ ‫ﺧﻮدش را داﺷﺖ‪.‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ در‬ ‫ﺳﭙﯿﺪهي ﻗﺮون‪ ،‬ﻗﺒﻞ از ورود ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ از ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ‪ ،‬ﻓﺮزﻧﺪان ﺟﻨﮕﻞ ﺻﻮرتﻫﺎ را روي‬ ‫درﺧﺖﻫﺎ ﮐﻨﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﻮﻫﺮش را ﻧﺸﺴﺘﻪ روي ﺳﻨﮕﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺧﺰه زﯾﺮ درﺧﺖ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬‬ ‫»ﺗﺮﺳﯿﺪه؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﯾﻪ ﮐﻤﯽ‪ .‬آﯾﺲ در داﻣﺎﻧﺶ ﺑﻮد و داﺷﺖ‬ ‫ﺑﺎ آب آن ﺑﺮﮐﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﮔﯽ ﺷﺐ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﯿﻐﻪ را ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ روﺑﺮو ﺷﺪن ﺑﺎ ﺗﺮس رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﮐﺠﺎن؟«‬ ‫ﻧﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﺳﻮال را از او ﻣﯽﭘﺮﺳﯿﺪ‪» .‬آرﯾﺎ‪ 1‬ﮐﺎﻣﻼً ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻮﻟﻪاش ﺷﺪه‪ ،‬و ﺳﻨﺴﺎ‪ 2‬ﻣﺠﺬوب ﺷﺪه و ﺑﻬﺶ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻧﮕﺎه ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻌﯽ‬ ‫ﮐﺮد ﮐﻪ اﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﻨﺪ‪» .‬ﻫﻤﻪ ﻻف ﺷﺮف و اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽزدﻧﺪ‪ ،‬وﻓﺎداري و‬ ‫‪Arya‬‬ ‫‪Sansa‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬ﮐﻒ ﺟﻨﮕﻞِ ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﻫﺰاران ﺳﺎل ﺧﺎك‪‬‬ ‫ﺑﺮگ ﺑﻮد و ﺻﺪاي ﻗﺪمﻫﺎﯾﺶ را ﺧﻔﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮخ درﺧﺖ‪ ‬ﻧﯿﺎﯾﺶ آﻣﺪﻧﺶ را‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬و زﻣﺴﺘﻮن داره ﻣﯿﺎد‪«.‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﺪ«‪.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪ .‬اﻧﻮاع ﺷﻌﺎرﻫﺎ و اﻧﺪرزﻫﺎ و دﻋﺎﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ‪ .‬آن ﭼﺸﻢﻫﺎ‬ ‫ﻣﺴﻦ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﮐﻬﻨﺴﺎلﺗﺮ از ﺧﻮد وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ .‬اﻣﺎ رﯾﮑﺎن‬ ‫ﭼﻨﺪان ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻼم اﺳﺘﺎركﻫﺎ‪ .‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻤﯽﻣﻮﻧﻪ‪ .‬اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ او را ﻟﺮزاﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﮔﻮدش ﭘﺮ از ﺷﯿﺮهي ﺧﺸﮏ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻧﺎراﺣﺖﮐﻨﻨﺪهاي ﺑﻪ دﻗﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﯾﮏ ﺻﻮرت‪ ‬ﻣﻐﻤﻮم ﺑﺎ دﻗﺖ در ﺟﺰﺋﯿﺎت روي ﺗﻨﻪي درﺧﺖ ﻋﻈﯿﻢ ﺣﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ «.‬‬ ‫در ﺟﻨﻮب آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻨﮕﻞﻫﺎي ﭼﻬﺮهﻫﺎ ﻫﺰاران ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺮﯾﺪه ﺷﺪه ﯾﺎ ﺳﻮزاﻧﺪه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺟﺰ در ﺟﺰﯾﺮهي‬ ‫ﭼﻬﺮهﻫﺎ ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻠﺒﺎنﻫﺎ از درﺧﺖﻫﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ« ﺻﺪاﯾﺶ ﺳﺮد و ﺧﺸﮏ ﺑﻮد‪» .

‬ﺷﺎﯾﺪ روزي‬ ‫ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﭼﺎرهاي ﺟﺰ ﺑﺴﯿﺞ ﮐﺮدن ﻗﺸﻮﻧﻢ و ﺗﺎﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎل ﺑﺮاي ﯾﮑﺴﺮه ﮐﺮدن ﮐﺎر اﯾﻦ "ﭘﺎدﺷﺎه ﭘﺸﺖ دﯾﻮار"‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪«.‬اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬ ‫زﻣﺴﺘﺎن دارد ﻣﯽرﺳﺪ‪ .‬آدرﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻮن اﻧﺪازهي ﻓﺮزﻧﺪان‬ ‫ﺟﻨﮕﻞ ﻣﺮده ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻦ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺮك ﺧﺪﻣﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭘﯿﺶ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺷﻤﺎﻟﯽﻫﺎ ﭼﻪ آدمﻫﺎي ﻋﺠﯿﺒﯽ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اون ﻣﺮد ﺑﺎ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪي ﻣﺮد‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ رو در ﻣﻮردش ﻗﺒﻮل دارم‪ «.‬ﭼﯿﺰي آن ﭼﻨﺎن ﺗﺮس ﻋﻤﯿﻘﯽ‬ ‫در وﺟﻮدش ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﻦ ﺗﺎﺛﯿﺮي روش ﻧﺪاﺷﺖ‪ «.‬ﺑﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻗﻮاي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﻪ‬ ‫زﯾﺮ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ رﺳﯿﺪه‪ .‬‬ ‫»ﮐﺎر وﺣﺸﯽﻫﺎﺳﺖ؟«‬ ‫»ﭼﻪ ﮐﺲ دﯾﮕﻪاي؟« ﻧﺪ آﯾﺲ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و درازاي ﻓﻮﻻد ﺳﺮد را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪» .‬آﯾﺲ در واﻟﺮﯾﺎ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﻧﺰول ﻓﻼﮐﺖ‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ آﻫﻨﮕﺮان ﻋﻼوه ﺑﺮ ﭘﺘﮏ‪ ،‬ﺟﺎدو ﻧﯿﺰ روي ﻓﻠﺰ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﻧﺪ دﻟﻬﺮه را در ﺻﻮرت او دﯾﺪ‪» .‬‬ ‫»ﭼﯿﺰﻫﺎي ﺷﻮمﺗﺮي ﭘﺸﺖ دﯾﻮار وﺟﻮد دارﻧﺪ‪ «.‬ﻫﯿﭻ اﻧﺴﺎن زﻧﺪهاي ﻫﺮﮔﺰ ﯾﮑﯿﺸﻮن رو ﻧﺪﯾﺪه‪«.‬ﺷﻤﺸﯿﺮي را ﮐﻪ ﻧﺪ ﻧﻮازش ﻣﯽﮐﺮد ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺰ اﺳﺘﺎركﻫﺎ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ درﺧﺖ ﻧﯿﺎﯾﺶ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد؛ ﺑﺎ ﭘﻮﺳﺖ‬ ‫روﺷﻦ و ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮخ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﮔﻮش ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻪ آراﻣﯽ و ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﺎص آﯾﺲ را اﻧﮑﺎر ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﺴﺎل ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد‪ .‫ﺻﺪاﻗﺖ وﻋﺪه ﻣﯽدادﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻤﺎن و ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﻫﺸﺖ ﻫﺰار ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ اﺛﺮي ازﺷﻮن ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ اﺻﻼً ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‬ ‫وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﯿﻦ ﺻﺤﺒﺖ آن را ﺑﻪ آراﻣﯽ روي ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و ﻓﻠﺰ درﺧﺸﺶ ﺗﯿﺮهاي ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ‪» .‬ﺑﻪ ﺑﺮن اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽﮐﺮدي‪«.‬‬ ‫»ﭘﺸﺖ دﯾﻮار؟« ﻓﮑﺮش ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﻟﺮزاﻧﺪ‪.‬ﻣﻨﺲ رﯾﺪر ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ازش ﺑﺘﺮﺳﯿﻢ‪«.‬ﻣﺮد ﺑﯿﭽﺎره ﻧﯿﻤﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﺳﻤﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ از‬ ‫آن ﻫﻢ ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮ ﺑﻮد؛ ﯾﺎدﮔﺎري از ﻋﺼﺮ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎن ﮐﻪ اﺳﺘﺎركﻫﺎ در ﺷﻤﺎل ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺑﺮن اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺪ ﺗﻮام ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪» .‬زﯾﺎد ﺑﻪ ﻗﺼﻪﻫﺎي ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﮔﻮش ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮن‬ ‫از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫اﻣﻮاج درون ﻓﻮﻻد را ﺑﺒﯿﻨﺪ؛ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻗﺎﻟﺐﮔﯿﺮي‪ ،‬ﻓﻠﺰ را ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎر روي ﺧﻮدش ﺧﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﻣﻮﻗﻊ ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ ﻫﻢ ﺳﺮﺑﺎز از دﺳﺖ ﻣﯽدن‪«.‬ﺗﮑﻪ ﭼﺮم آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ روﻏﻨﯽ را در‬ ‫دﺳﺖ داﺷﺖ‪ .

‬آﯾﺲ را ﺑﻪ ﻏﻼﻓﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺪاﻣﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽدوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺎﻟﯽ ﺑﺤﺚ ﮐﺮد‪ «.‬‬ ‫»ﺧﻮاﻫﺮت‪ .‬ﻣﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ ﭼﻨﺪان ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺤﻞ ﻧﺪاري‪ .‬ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺮاي ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻗﺼﻪﻫﺎي وﻗﺖ ﺧﻮاب ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪي‪ .‬اﯾﺮي‪ ،‬ﻣﺮﺗﻔﻊ و دوراﻓﺘﺎده‬ ‫اﺳﺖ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﻧﻪي ﺷﻮﻫﺮش ﺑﻮده‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺎل اون‪ .‬‬ ‫»ﭘﺲ ﺣﺪاﻗﻞ ﮐﻤﯽ ﻟﻄﻒ ﺷﺪه‪ «.‬ﺧﻮاﻫﺮﻣﻮ‬ ‫ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ‪ .‬ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫ﭼﯿﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ دﺳﺖ ﺷﻮﻫﺮش را ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﻫﺮ ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﺧﺎﻃﺮهي ﻟﺮد ﺟﺎن رو زﻧﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎﺗﻢ را در ﺻﻮرت ﻧﺪ ﻣﯽدﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﯽ در اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ‪.‬و ﭘﺴﺮ ﺟﺎن‪ .‬‬ ‫»ﻋﻤﻮي ﺗﻮ در دره ﻣﺴﺘﻘﺮه‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﺟﺎن اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﺷﻮاﻟﯿﻪي دروازه ﻣﻨﺴﻮب ﮐﺮده‪«.‬ﺑﺮات ﻧﮕﻬﺶ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﻟﺮد ارن ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﺮد‪ .‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪Jon Arryn‬‬ ‫‪Eyrie‬‬ ‫‪3‬‬ ‫‪Aerys II Targaryen‬‬ ‫‪4‬‬ ‫‪Lord Hoster Tully‬‬ ‫‪2‬‬ ..‬‬ ‫و ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‪ ،‬اﯾﻦ ﭘﺪر دوم‪ ،‬ﺑﺮادر ﻧﯿﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ روزي ﮐﻪ او و ﻧﺪ در ﺳﭙﺖ رﯾﻮرران ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ‬ ‫دو دﺧﺘﺮ ﻟﺮد ﻫﺎﺳﺘﺮ ﺗﺎﻟﯽ‪ 4‬ازدواج ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﺧﺒﺮ ﻏﻢاﻧﮕﯿﺰي رﺳﯿﺪه‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎن‪ .‬وﻗﺘﯽ ﭘﺎدﺷﺎه دﯾﻮاﻧﻪ‪ ،‬اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ دوم‪ ،3‬ﺳﺮﻫﺎي آن دو را ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻟﺮد ارن ﺑﻪ ﺟﺎي ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﺮدن ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺮﭼﻢﻫﺎي ﻣﺎه و ﺑﺎز ﺧﻮد را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮده و ﺷﻮرش‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻧﺪ در ﻧﻮﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه راﺑﺮت ﺑﺮﺗﯿﻮن در اﯾﺮي‪ 2‬ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻟﺮد ارن ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺮاي دو‬ ‫ﻣﻼزﻣﺶ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﭘﺪري دوم ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺒﺮ ﻗﻄﻌﯿﻪ؟«‬ ‫»ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻬﺮ ﺷﺎه رو داﺷﺖ و ﺑﻪ ﺧﻂ ﺧﻮد راﺑﺮﺗﻪ‪ .‬ﺑﻪ دﻟﺪاري ﺧﺎﻧﻮاده و دوﺳﺘﺎن اﺣﺘﯿﺎج داره‪«.‬ﺣﺘﯽ‬ ‫اﺳﺘﺎد ﭘﺎﯾﺴﻞ ﮐﺎري ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﮑﻨﻪ‪ ،‬وﻟﯽ ﺷﯿﺮه ﺧﺸﺨﺎش ﺑﻪ ﺟﺎن داد ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ زﯾﺎد درد ﻧﮑﺸﻪ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻧﺪ ﺑﺎﻻ آﻣﺪﻧﺪ و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﭼﻘﺪر ﺑﺮاي او ﺳﺨﺖ اﺳﺖ؛ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬اﯾﮑﺎش ﺑﻪ رﯾﻮرران رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ او ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬ﺗﺎ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻫﯿﭻ اﻧﺴﺎن زﻧﺪهاي داﯾﺮوﻟﻒ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪«..‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ از اوﻧﺎ؟«‬ ‫»ﭘﯿﻐﺎم ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ و ﺑﻪ اﯾﺮي ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﺧﻮدت رو ﺗﻤﯿﺰ ﻧﮑﺮدي‬ ‫ﻏﺼﻪدارت ﮐﻨﻢ‪ «.‬ﺟﺎن ارن‪ 1‬ﻣﺮده‪«.‬راﻫﯽ ﺑﺮاي ﺗﺨﻔﯿﻒ ﺷﺪت ﺿﺮﺑﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﺲ رك ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‪ .

‬ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺎل رو راﺣﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز‪«.‬‬ ‫ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺪ ﻣﻔﻬﻮم ﮔﻔﺘﻪي او را ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ درك ﮐﺮد‪ ،‬اﻓﺴﺮدﮔﯽ از ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫»اﮔﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬‬ ‫»ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اوﻧﺎ راﺑﺮت آﻫﺴﺘﻪ ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﻬﺎي در ﮐﻨﺎر راﺑﺮت ﺑﻮدن‪ ،‬آﻓﺖ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮاي دﯾﺪن ﺗﻮ داره ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻣﯿﺎد‪«.‫»ﺑﺮﯾﻨﺪن ﻫﺮ ﭼﻪ در ﺗﻮاﻧﺶ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺧﻮاﻫﺮم و ﭘﺴﺮش اﻧﺠﺎم ﻣﯽده‪ .‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً راﺑﺮت ﻧﺼﻒ‬ ‫درﺑﺎرش رو ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻣﯿﺎره‪«.‬ﺳ‪‬ﺮﺳ‪‬ﯽ‪ 2‬و‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎ اوﻧﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺮادرﻫﺎي ﻣﻠﮑﻪ ﻫﻢ از ﻣﻼزﻣﯿﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬اون ﭘﺴﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻮدن ﺑﭽﻪﻫﺎي دﯾﮕﻪ در ﮐﻨﺎرش اﺣﺘﯿﺎج داره و ﻻﯾﺴﺎ‪ 1‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻮﮔﻮاري ﮐﻨﻪ‪«.‬ﺗﺎﻻرﻫﺎ رو ﺑﺎ ﺻﺪا و ﻓﺮﯾﺎد و ﺧﻨﺪه ﭘﺮ ﮐﻦ‪ .‬ﺧﻮف ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎر ﺑﻪ دروﻧﺶ ﺧﺰﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮدش را وادار ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زدن ﺑﻪ ﻣﺮد‬ ‫ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﮐﺮد؛ ﻣﺮدي ﮐﻪ ارزﺷﯽ ﺑﺮاي ﺷﮕﻮن ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ آرزو داﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺷﺎدي او ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»راﺑﺮت داره ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺎد؟« وﻗﺘﯽ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺪ ﻧﺸﺴﺖ‪..‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ اﺻﺮار ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮو ﭘﯿﺶ ﺧﻮاﻫﺮت‪ .‬‬ ‫‪Lysa‬‬ ‫‪Cersei‬‬ ‫‪Lannisters of Casterly Rock‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬ﺑﻦ ﻣﯽﺧﻮاد ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ او و ﺧﺎﻧﻮادهي ﻣﻠﮑﻪ ﻋﻼﻗﻪي ﭼﻨﺪاﻧﯽ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬اﻣﺎ ﭘﭻ ﭘﭻﻫﺎ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد؛ داﯾﺮوﻟﻒ ﻣﺮدهاي‬ ‫روي ﺑﺮف‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﺎخ ﮔﻮزن در ﮔﻠﻮ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪» .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎي‬ ‫»ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك«‪ 3‬ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺑﻪ راﺑﺮت ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺮوزي ﮐﺎﻣﻼً ﻗﻄﻌﯽ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﺪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ آنﻫﺎ را‬ ‫ﻧﺒﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﻧﺎﻣﻪ ﺧﺒﺮ دﯾﮕﻪاي ﻫﻢ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺪارك دﯾﺪن ﻣﯽده‪«..‬ﺑﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ ﺗﯿﺰﺑﺎلﺗﺮﯾﻦ ﭘﺮﻧﺪهاش رو ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ‪ «.‬ﺑﭽﻪﻫﺎ رو ﺑﺒﺮ‪ .‬ﻟﻌﻨﺖ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ؟ و ﺑﻬﻤﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺧﺒﺮي ﻧﻤﯽده؟ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬در‬ ‫ﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ؟«‬ ‫»ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﺪاﻗﻞ ﺻﺪ ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖﻫﺎﺷﻮن و ﺣﺪاﻗﻞ ﻧﺼﻒ اﯾﻦ ﺗﻌﺪاد‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎز ﻣﺰدور‪ .‬ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽدوﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺮادرت در دﯾﻮار ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮه‪ ،‬ﺳﺮزﻣﯿﻨﺶ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻧﺪ در ﻫﻢ رﻓﺖ‪ .

‬آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻨﺸﻮن رو دﯾﺪم‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﭘﺴﺘﺎن اون زن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي رو‬ ‫ﻣﯽﻣﮑﯿﺪ‪ .‬ﻧﺪ‪ ،‬ﻟﻄﻔﺎً ﻣﻮاﻇﺐ زﺑﻮﻧﺖ ﺑﺎش‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ دﺳﺖ او را ﻓﺸﺮد‪» .‬ﯾﻪ ﺿﯿﺎﻓﺖ رو ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺑﺪﯾﻢ و راﺑﺮت ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﺎر ﺑﺮه‪.‫»ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ رو دوﺑﺎره ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻗﺮاره ﻫﻤﻪي اوﻧﺎ رو ﺳﯿﺮ ﮐﻨﯿﻢ؟ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ راه اﻓﺘﺎده؟ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اون ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽاش‪«.‬‬ ‫ﺟﻮري رو ﺑﺎ ﮔﺎرد اﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ ﮐﻪ در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ از اوﻧﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﻨﻪ و ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ اﺳﮑﻮرﺗﺸﻮن‬ ‫ﮐﻨﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺶ ﻣﯽﺷﻪ؟ ﭘﻨﺞ؟«‬ ‫»ﭘﺮﻧﺲ ﺗﺎﻣﻦ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﺸﻪ‪ ،‬ﻫﻤﺴﻦ ﺑﺮن‪ .‬زن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي ﻣﻠﮑﻪ ﻣﺎﺳﺖ و ﻣﯽﮔﻦ ﻫﺮ ﺳﺎل‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬره‪ ،‬ﺑﺎد ﻏﺮورش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬‬ .

‬ﺑﺎز ﻗﻮز ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺮدهﻫﺎ رو ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻪ ﺗﺎ ﺗﻮ رو ﺑﺸﻮرﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺸﺘﺎن وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ آراﻣﯽ روي ﭘﺴﺘﺎن او‪ ،‬ﮐﻪ داﺷﺖ ﺟﻮاﻧﻪ ﻣﯽزد‪ ،‬ﮐﺸﯿﺪه‬ ‫ﺷﺪ و دور ﻧﻮك ﭘﺴﺘﺎن ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪» .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻗﻮل داده‪ .‬دﻧﯽ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ دارد‪ .‬اﻣﺸﺐ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﻪ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺑﺎﺷﯽ‪«.‬رﻧﮕﺶ ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﺟﻠﻮهﮔﺮ ﺷﺪن ﺑﻨﻔﺶ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺗﻮ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬اﻣﺸﺐ دﻧﺒﺎل ﻧﻮع ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ از ﺳﻮاري ﻣﯽﮔﺮده‪«.‬واﻗﻌﺎً ﻣﺎل ﻣﻨﻪ؟«‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ‪ 2‬ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺪﯾﻪاي از ﻃﺮف وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ‪ «.‬دﻧﯽ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي ﮐﻮﭼﻪﻫﺎ ﮔﻮش ﻣﯽداد و اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺻﻼح ﻧﯿﺴﺖ وﻗﺘﯽ ﺑﺮادرش روﯾﺎﺑﺎﻓﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺣﺮف او را ﻣﻮرد ﺗﺮدﯾﺪ ﻗﺮار ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ او را ﻣﻨﺘﻘﺪاﻧﻪ ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ در ﻫﻤﻪي ﻧﻪ ﺷﻬﺮ آزاد دوﺳﺘﺎﻧﯽ دارد‪ ،‬ﺣﺘﯽ در ﻣﺎوراي آنﻫﺎ در وﯾﯿِﺲ‬ ‫داﺗﺮك‪ 5‬و ﺳﺮزﻣﯿﻦﻫﺎي اﻓﺴﺎﻧﻪاي ﭘﺸﺖ درﯾﺎي ﯾﺸﻤﯽ‪ .‬‬ ‫»ﭼﺮا اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽده؟ از ﻣﺎ ﭼﯽ ﻣﯽﺧﻮاد؟« ﻗﺮﯾﺐ ﺑﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎل در ﺧﺎﻧﻪي وﮐﯿﻞ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻏﺬاي او را ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎران او ﻟﻮﺳﺸﺎن ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﯾﮏ ﭘﺮﻧﺴﺲ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ دوﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ در ﻋﻮض ﺑﻬﺎﯾﯽ‬ ‫ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﻓﺮوش ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ .‬ﺑﯿﺎ‪ .‬ﺑﺬار‬ ‫ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺪن ﯾﻪ زن رو داري‪ «.‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﻟﺒﺎس را ﮐﻨﺎر در آوﯾﺰان ﮐﺮد‪» .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﯽﮔﻦ زﯾﺒﺎﯾﯽ‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻣﺮد ﺟﻮان ﻧﺰاري ﺑﻮد ﮐﻪ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﻟﺮز داﺷﺘﻨﺪ و ﭼﺸﻢﻫﺎي‬ ‫ﺑﻨﻔﺶ ﮐﻢ رﻧﮓ او ﭘﺮ ﺗﺐ و ﺗﺎب ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬اﮔﻪ ﺑﮑﻨﯽ‪ ،‬روزﮔﺎرت ﺳﯿﺎه ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي او را ﻋﻘﺐ داد‪» .‬ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﻮي‬ ‫اﺳﻄﺒﻞ رو از ﺧﻮدت ﭘﺎك ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺧﺮوش ﺧﺸﻢ‬ ‫ﺑﺮادرش ﻫﻮﻟﻨﺎك ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎرﭼﻪ رو ﻧﻮازش ﮐﻦ‪«.‬وﯾﺴﺮﯾﺲ آن را »ﺑﯿﺪار ﺷﺪن اژدﻫﺎ« ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﺪ‪.‬ﻟﻤﺴﺶ ﮐﻦ‪ .‬او را ﻣﯽﺗﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﻟﻤﺴﺶ ﮐﺮد‪ .3‬روﺣﯿﻪي ﺑﺮادرش اﻣﺸﺐ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد‪» .‫‪ -۳‬ﺩﻧﺮﻳﺲ‬ ‫‪١‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﻟﺒﺎس را ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ او ﺑﺎﻻ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪» .‬دﻧﯽ ﺳﯿﺰده ﺳﺎل داﺷﺖ؛ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺪاﻧﺪ اﯾﻨﺠﺎ در ﺷﻬﺮ آزاد ﭘﻨﺘﺎس‪ ،4‬ﭼﻨﯿﻦ ﻫﺪاﯾﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺪرت در ﻋﻮض ﻫﯿﭻ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬و ﻃﻼ و ﻫﺮ ﺟﻮر ﺟﻮاﻫﺮي ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﯽ داﺷﺖ‪ .‬دﺳﺘﺶ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬راﺳﺖ ﺑﺎﯾﺴﺖ‪ «.‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ واﻗﻌﺎً ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ‪.‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ در ﺗﺠﺎرت ادوﯾﻪ‪ ،‬ﺳﻨﮓﻫﺎي ﻗﯿﻤﺘﯽ‪ ،‬اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎ و ﭼﯿﺰﻫﺎي ﺑﺎ ﺑﻬﺮهي ﮐﻤﺘﺮ‬ ‫دﯾﮕﺮي دﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺸﺐ ﻣﻨﻮ ﺳﺮاﻓﮑﻨﺪه ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﻤﯽآورد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ اﯾﻦ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ اﺣﻤﻖ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﻣﯽدوﻧﻪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺘﻢ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬دوﺳﺖﻫﺎم رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪«.‬ﭘﺎرﭼﻪ ﭼﻨﺎن ﻧﺮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﻣﺜﻞ آب رد ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ‪ 6‬ﻫﺰار اﺳﺐ داره‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽﺧﻮاي‬ ‫‪1‬‬ ‫‪Daenerys‬‬ ‫‪Viserys‬‬ ‫‪Illyrio‬‬ ‫‪4‬‬ ‫‪Pentos‬‬ ‫‪5‬‬ ‫‪Vaes Dothrak‬‬ ‫‪6‬‬ ‫‪Khal Drogo‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .

‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺗﮑﺮارش ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺣﺘﻤﺎً ﻣﯽﺷﻨﯿﺪﻧﺪ‪» .‬اﯾﻦ ﻣﮑﺎنﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺮادرش از آنﻫﺎ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ ،‬ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك و اﯾﺮي‪،‬‬ ‫ﻫﺎيﮔﺎردن و درهي ارن‪ ،‬دورن و ﺟﺰﯾﺮهي ﭼﻬﺮهﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺮاي دﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺑﻪ‪ «.‬ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪاي‪ ،‬دﻧﯽ آرزو ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ‬ ‫آن ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭘﺎره ﭘﺎره‪ ،‬ﺑﺪون ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺑﺪون آﯾﻨﺪه و ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺣﻀﻮر در ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ‬ ‫وﯾﻼي ﮐﺎل دروﮔﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫اژدﻫﺎ ﯾﺎدش ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ‪«.‬اﻣﺎ دﻧﺮﯾﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ‬ ‫ﻧﻄﻔﻪ در رﺣﻢ ﻣﺎدرش ﺑﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ از »ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه« ﻓﺮار‬ ‫ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ از ﻗﺸﻮن در ﺣﺎل ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺷﺨﺺ ﻏﺎﺻﺐ ﺑﮕﺮﯾﺰﻧﺪ‪ ،‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻫﺸﺖ ﺳﺎل داﺷﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎرش ﺑﺪون ﻣﺤﺒﺖ ﻧﺒﻮد‪» .‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ از اژدﻫﺎ ﺑﺪزدي‪ ،‬اوه ﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ در ﺟﻬﺖ ﻏﺮوب ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪ ،‬ﭘﺸﺖ »درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ«‪ ،‬ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﭙﻪﻫﺎي ﺳﺒﺰ و دﺷﺖﻫﺎي ﭘﺮ از ﮔﻞ و‬ ‫رودﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﺑﺰرگ ﭘﺮ ﺷﺘﺎب؛ ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺮجﻫﺎي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎ ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺗﯿﺮه رﻧﮓ در ﻣﯿﺎن ﮐﻮهﻫﺎي ﺑﺎ‬ ‫ﺷﮑﻮه آﺑﯽ و ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﻗﺪ ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎي زرهﭘﻮش زﯾﺮ ﭘﺮﭼﻢ ﻟﺮدﺷﺎن ﺑﺮاي ﺷﺮﮐﺖ در ﺟﻨﮓ‬ ‫ﻣﯽﺗﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫و ﺷﺎﯾﺪ اژدﻫﺎ واﻗﻌﺎً ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﯿﺎورد‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﻣﯽﺧﻮاي؟«‬ ‫دﻧﯽ ﻣﻄﯿﻌﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪«.‬ﻓﺮار در‬ ‫ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻪ درﮔﻮناﺳﺘﻮن؛ درﺧﺸﺶ ﻣﻬﺘﺎب روي ﺑﺎدﺑﺎنﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﮐﺸﺘﯽ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬اﯾﻦ دو ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫ﺑﺮاي او ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻋﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮي او را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪ .‬ﺟﻨﮓ ﺑﺮادرﺷﺎن‪ ،‬رﯾﮕﺎر‪ ،‬ﺑﺎ ﻏﺎﺻﺐ در‬ ‫آبﻫﺎي ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺗﺮايدﻧﺖ و ﻣﺮگ او ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ زﻧﯽ ﮐﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮﮔﺰ اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮادرش‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﺎل آنﻫﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻃﺒﻖ ﺣﻖ اﺻﺎﻟﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﺎل ﻣﺎﺳﺖ و ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ از ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه؛ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻣﺎل ﻣﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺎ اﺑﺪ ﻣﺎل ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮادرش ﺑﺮاي آن اﺳﻢ ﺳﺎدهاي داﺷﺖ‪» :‬ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﺎ«‪ .‬دﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮد ﮐﻪ روﺣﺎﻧﯿﻮنِ ﺳﺮخ ﺣﯿﻦ روﺷﻦ ﮐﺮدن آﺗﺶﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﮕﺎﻫﯽ آواز ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨﺪ و ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎي ژﻧﺪهﭘﻮش‬ ‫ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺎرج از دﯾﻮارﻫﺎي ﻋﺒﺎدﺗﮕﺎه آنﻫﺎ ﺑﺎزي ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻏﺎرت ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ .‬در ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﺑﻪ اﺳﺎﻣﯽ‬ ‫وﺳﺘﺮوس و ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽﻫﺎي ﻣﻐﺮب ﻣﻌﺮوف ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻦ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﺗﺎرﯾﺦ‬ ‫ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﻨﻮ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ از اﻣﺸﺐ ﺷﺮوع ﺷﺪ‪«.‬ﺑﺮجﻫﺎي ﭘﻨﺘﺎس ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫آﺟﺮﻫﺎي ﻣﺮﺑﻊ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ در ﺣﺎل ﻏﺮوب ﻧﯿﻢرخﻫﺎي ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫اﻣﺎ از ﺑﺲ ﮐﻪ ﺑﺮادرش داﺳﺘﺎن را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬دﻧﯽ ﮔﺎﻫﯽ رﺧﺪادﻫﺎ را در ذﻫﻨﺶ ﺗﺼﻮر ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ او رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬دﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮهاش رﻓﺖ و ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ آبﻫﺎي ﺧﻠﯿﺞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‫ﮐﻪ اژدﻫﺎ رو ﺑﯿﺪار ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮاي؟« اﻧﮕﺸﺖﻫﺎ ﭘﯿﭻ ﺧﻮردﻧﺪ؛ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺎرﭼﻪي زﺑﺮ ﻟﺒﺎس دﻧﯽ‪ ،‬درد ﻧﯿﺸﮕﻮن‬ ‫ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬داﺗﺮكﻫﺎ ﺑﻪ آن ﺳﺮزﻣﯿﻦ »رﯾﯿِﺶ اﻧﺪﻟﯽ« ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺮزﻣﯿﻦ اﻧﺪلﻫﺎ‪ .

‬ﺑﺮادرش ﻧﻤﯽﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺧﺎﻃﺮهي ﮔﻨﮕﯽ از ﺳﺮ وﯾﻠﻢ داﺷﺖ؛ ﻣﺮدي ﺑﺰرگ ﺑﺎ رﯾﺶ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي و ﻧﯿﻤﻪ ﮐﻮر ﮐﻪ ﺑﯿﻤﺎر روي ﺗﺨﺖ اﻓﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد و دﺳﺘﻮر ﻋﺮﺑﺪه ﻣﯽزد‪ .‬‬ ‫از آن زﻣﺎن آواره ﺑﻮدﻧﺪ؛ از ﺑﺮاوس ﺑﻪ ﻣﯿﺮ‪ ،‬از ﻣﯿﺮ ﺑﻪ ﺗﺎﯾﺮوش و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﮐﻮﻫﻮر و وﻟﻨﺘﯿﺲ و ﻻﯾﺲ؛ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ در‬ ‫ﯾﮏ ﻣﺤﻞ زﯾﺎد ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎدر ﺳﺮ‬ ‫زاﯾﻤﺎن او ﻣﺮده ﺑﻮد و وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻫﺮﮔﺰ او را ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺒﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬وﻟﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﺨﺘﺶ را‬ ‫ﺗﺮك ﻧﻤﯽﮐﺮد و ﺑﻮي ﺗﻨﺪ و ﻣﺮﻃﻮب ﻣﺮﯾﻀﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از او ﺟﺪا ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ .‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎران از او وﺣﺸﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻧﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫اﺑﺘﺪا ﺣﺎﮐﻤﺎن و واﻟﯿﺎن و ﺗﺎﺟﺮﯾﻦ ﺑﺰرگ از اﺳﺘﻘﺒﺎل از آﺧﺮﯾﻦ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ در ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ و ﺳﺮ ﻣﯿﺰﺷﺎن ﺧﺸﻨﻮد‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎلﻫﺎ و اداﻣﻪي اﺷﻐﺎل »ﺗﺨﺖ آﻫﻨﯿﻦ« ﺗﻮﺳﻂ ﻏﺎﺻﺐ‪ ،‬درﻫﺎ ﺑﻪ روﯾﺸﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ و زﻧﺪﮔﯿﺸﺎن‬ ‫ﻣﺤﻘﺮاﻧﻪﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮادر »ﻏﺎﺻﺐ« ﺑﺎ ﻧﺎوﮔﺎن ﺗﺎزهﺳﺎز ﺧﻮدﺷﺎن ﻟﻨﮕﺮ ﺑﮑﺸﺪ‪،‬‬ ‫آنﻫﺎ دوﺑﺎره ﮔﺮﯾﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎ از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر آﺧﺮﯾﻦ ﮔﻨﺠﯿﻨﻪﻫﺎي اﻧﺪﮐﺸﺎن را ﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ و ﺣﺘﯽ ﺳﮑﻪﻫﺎﯾﯽ‬ ‫‪Willem Darry‬‬ ‫‪1‬‬ .‬دﻧﯽ را »ﭘﺮﻧﺴﺲ‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ« و ﮔﺎﻫﯽ »ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ« ﺻﺪا ﻣﯽزد و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﭼﺮم ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫او ﻧﻪ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ از ﻓﺮارﺷﺎن در درﮔﻮناﺳﺘﻮن ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﻮﻓﺎن ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽﮐﺮد‬ ‫ﮐﻪ ﻗﻠﻌﻪي ﺟﺰﯾﺮه را وﯾﺮان ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻟﺘﻤﺎس ﭘﺮﻧﺴﺲ اﻟﯿﺎي دورﻧﯽ‬ ‫ﺑﺮاي ﺗﺮﺣﻢ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ وارث رﯾﮕﺎر از آﻏﻮش او ﺑﻪ زور ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ و ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ ﻣﺎدر ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫درﮔﻮناﺳﺘﻮن را ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻧﺎوﮔﺎن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﮐﻪ ﻟﻨﮕﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺮد ﺷﺪ و‬ ‫ﺳﻨﮓﻫﺎي ﻋﻈﯿﻢ از دﯾﻮارﻫﺎي ﻗﻠﻌﻪ ﮐﻨﺪه ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ آبﻫﺎي ﺧﺮوﺷﺎن »درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ« ﭘﺮت ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺮاوس در‬ ‫ﺧﺎﻧﻪي ﺑﺰرگ ﺑﺎ در ﻗﺮﻣﺰ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﺎن ﻣﻬﯿﺐ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎه ﺑﺪون ﭼﺸﻢِ‬ ‫ﺟﻤﺠﻤﻪﻫﺎي ﺻﯿﻘﻞ داده ﺷﺪهي آﺧﺮﯾﻦ اژدﻫﺎﻫﺎ از روي دﯾﻮارﻫﺎي اﺗﺎق ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ »ﺷﺎهﮐﺶ« ﺑﺎ‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮي ﻃﻼﯾﯽ ﮔﻠﻮي ﭘﺪرﺷﺎن را ﺑﺮﯾﺪ‪.‬ﺗﺎ آن زﻣﺎن دﯾﮕﺮ از ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮد درﮔﻮناﺳﺘﻮن – ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺧﺎﻧﺪاﻧﺸﺎن‬ ‫– در اﺧﺘﯿﺎر آنﻫﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎدﮔﺎن آﻣﺎده ﻓﺮوﺧﺘﻦ آنﻫﺎ ﺑﻪ ﻏﺎﺻﺐ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ‬ ‫ﺷﺐ ﺳ‪‬ﺮ وﯾﻠﻢ دري‪ 1‬و ﭼﻬﺎر ﻣﺮد وﻓﺎدار ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﺧﻮاﺑﺸﺎن ﻧﻔﻮذ ﮐﺮدﻧﺪ و آن دو را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﯾﻪﺷﺎن رﺑﻮدﻧﺪ و‬ ‫ﺗﺤﺖ ﭘﻮﺷﺶ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ اﻣﻦ ﺑﺮاوس ﺑﺎدﺑﺎن ﮔﺸﻮدﻧﺪ‪.‬اﯾﻦ ﻫﻢ زﯾﺎد ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ آدﻣﮑﺶﻫﺎي اﺟﯿﺮ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﻏﺎﺻﺐ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ دﻧﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﯾﮑﯽ را ﻫﻢ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ در ﻗﺮﻣﺰ ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬دﻧﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﺳﺮ وﯾﻠﻢ‪ ،‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎران اﻧﺪك ﭘﻮل ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪهي آن دو را دزدﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و آن دو ﺑﻪ زودي از‬ ‫ﺧﺎﻧﻪي ﺑﺰرگ ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‫وﯾﺴﺮﯾﺲ آنﻫﺎ را ﺳﮓﻫﺎي »ﻏﺎﺻﺐ« ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﻟﺮد ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ و ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك‪ .‬آﻧﺠﺎ دﻧﯽ اﺗﺎق ﺧﻮدش را داﺷﺖ و ﺑﯿﺮون ﭘﻨﺠﺮه ﯾﮏ درﺧﺖ ﻟﯿﻤﻮ‬ ‫دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪ .

‬ﮔﺮﻣﺎ را دوﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬دﻧﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺪاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﭼﻪ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬اژدﻫﺎ ﺑﺎ ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﺣﻘﯿﺮ آﻣﯿﺰش ﻧﻤﯽﮐﺮد و ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺧﻮﻧﺸﺎن را ﺑﺎ ﺧﻮن اﻧﺴﺎنﻫﺎي‬ ‫ﭘﺴﺖ ﻧﻤﯽآﻣﯿﺨﺘﻨﺪ‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ اﻣﯿﺪ آن روز زﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ‬ ‫دﻧﺮﯾﺲ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪي ﺑﺰرگ ﺑﺎ در ﻗﺮﻣﺰ و درﺧﺖ ﻟﯿﻤﻮي ﺑﯿﺮون ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻮد‪ ،‬و ﺑﭽﮕﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻫﺰاران ﺑﺎر ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺴﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎك ﺑﻤﺎﻧﺪ؛ ﻧﺴﻞ آنﻫﺎ ﺗﺒﺎر ﺷﺎﻫﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺴﻞ ﻃﻼﯾﯽ‬ ‫واﻟﺮﯾﺎي ﮐﻬﻦ‪ ،‬ﺧﻮن اژدﻫﺎ‪ .‬ﭘﯿﺮزن ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮏ و‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻣﻮش ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪ ،‬اﻣﺎ دﺧﺘﺮ ﺟﺒﺮان ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬وﯾﺴﺮﯾﺲ اﮐﻨﻮن ﻧﻘﺸﻪ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ او را ﺑﻪ ﯾﮏ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻔﺮوﺷﺪ؛ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺮﺑﺮ‪.‬ﺑﯿﻦ‬ ‫ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﻗﺮنﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮادر ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺮ ازدواج ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺿﺮﺑﻪي آﻫﺴﺘﻪاي ﺑﻪ در وارد ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﯿﺮزن ﻣﻮي دراز و ﻧﻘﺮهاي روﺷﻦ او را ﺷﺴﺖ و ﺑﻪ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﺑﺎ ﺷﺎﻧﻪ ﺻﺎﻓﺶ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫‪Khalasar‬‬ ‫‪Aegon‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎران اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ وارد‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻘﺪﻣﺎت ﮐﺎرﺷﺎن را ﭼﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﯽ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬ﺑﻌﻼوه‪ ،‬ﺑﺮادرش زﯾﺎد ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ زﯾﺎدي داغ ﻧﯿﺴﺖ‪» .‬دﺧﺘﺮ ﻟﺒﺎس‬ ‫زﺑﺮ ﮐﺘﺎﻧﯽ را از روي ﺳﺮ دﻧﯽ درآورد و ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ داﺧﻞ وان ﺷﻮد‪ .‬دﺧﺘﺮك‬ ‫ﭘﺸﺖ و ﭘﺎﻫﺎي او را ﮐﯿﺴﻪ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺧﻮش اﻗﺒﺎل اﺳﺖ‪» .‬در ﭘﺲﮐﻮﭼﻪﻫﺎ و ﻣﯿﺨﺎﻧﻪﻫﺎي ﭘﻨﺘﺎس‪ ،‬ﺑﺮادرش را ﺷﺎه‪‬‬ ‫ﮔﺪا ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺪ‪ .‫ﮐﻪ از ﻓﺮوش ﺗﺎج ﻣﺎدرﺷﺎن ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻪ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬در ﺷﻬﺮ آزاد ﭘﻨﺘﺎس ﺑﺮدﮔﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ آب داغ ﮐﻪ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ آورده ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬وان او را ﭘﺮ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ روﻏﻦ ﺧﻮﺷﺒﻮ ﻣﻌﻄﺮش ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﺑﻪ او ﻗﻮل ﻣﯽداد‪» :‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ‪ ،‬روزي ﻫﻤﺸﻮ ﭘﺲ ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ «.‬آﺗﺶ در ﺧﻮن ﻣﺎﺳﺖ‪«.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺼﻮر ﻣﯽﮐﺮده ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﻠﻮغ ﺑﺎ وﯾﺴﺮﯾﺲ ازدواج ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﺟﻮاﻫﺮات و اﺑﺮﯾﺸﻢ‪ ،‬درﮔﻮناﺳﺘﻮن و ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﺗﺨﺖ آﻫﻨﯿﻦ و ﻫﻔﺖ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ ﭘﺲ ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ «.‬دﻧﯽ از ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺗﻮ‪ «.‬از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﮔﺎن‪ 2‬ﻓﺎﺗﺢ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮش را ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮي‬ ‫ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻌﺮﯾﻒﻫﺎي ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺷﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ‪ :‬ﮐﺎل ﭼﻪ ﻣﺮد ﺧﻮشﻗﯿﺎﻓﻪاﯾﻪ‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﻗﺪي داره و ﭼﻘﺪر ﻗﺎﻃﻌﻪ‪ ،‬دﻻوراﻧﻪ ﻣﯽﺟﻨﮕﻪ‪ ،‬ﻣﺎﻫﺮﺗﺮﯾﻦ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺳﻮار اﺳﺐ ﺷﺪه‪ ،‬ﺗﯿﺮش ﺧﻄﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽره‪ .‬دروﮔﻮ اون ﻗﺪر ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪه ﮐﻪ ﺣﺘﯽ‬ ‫ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﺑﺮدهﻫﺎش از ﻃﻼﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﺗﻤﯿﺰي ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪ ﻫﺰار ﻣﺮد در ﮐﺎﻻﺳﺎرش‪ 1‬اﺳﺐ ﻣﯽﺗﺎزﻧﺪ و ﻗﺼﺮش در وﯾﯿﺲ داﺗﺮك دوﯾﺴﺖ‬ ‫اﺗﺎق داره و درﻫﺎ ﻧﻘﺮه ﺧﺎﻟﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ «.‬آب ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﯽ ﻋﻘﺐ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﯾﺎ‬ ‫داد ﻧﺰد‪ .‬او ﻣﺤﺒﻮب اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻮد؛ دﺧﺘﺮﮐﯽ ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻮي روﺷﻦ و ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﺪام ﺣﯿﻦ ﮐﺎر وراﺟﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﺧﺎﻧﺪان ﻣﺎ ﺧﺎﻧﺪان اژدﻫﺎﺳﺖ‪ .‬دﻧﺮﯾﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪ .‬آنﻫﺎ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺪﯾﻪاي از ﺟﺎﻧﺐ ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎن زﯾﺎد‬ ‫داﺗﺮﮐﯽ وﮐﯿﻞ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‪ ،‬آنﻫﺎ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .

‬ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﮐﺎرﺷﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﺪ دﺧﺘﺮك ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺎﻻ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﻪ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺷﺪي‪ «.‫وﻗﺘﯽ ﺗﻤﯿﺰ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮدهﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﺮدﻧﺪ از آب ﺧﺎرج ﺷﻮد و ﺑﺎ ﺣﻮﻟﻪ ﺧﺸﮑﺶ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس ﻟﺮز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺑﺎزوﻫﺎي ﻟﺨﺘﺶ ﺳﻮزنﻫﺎي ﺳﺮدي ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ دروﮔﻮي ﻣﺎ رو ﻣﻔﺘﻮن ﻧﮑﻨﻪ‪«.‬و اﺷﺮافزاده اﺳﺖ‪ ،‬دﺧﺘﺮ ﭘﺎدﺷﺎه ﻗﺒﻠﯽ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺪﯾﺪ‪ .‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﺒﻮد ﮐﻪ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ اﯾﻦ ﺟﻮاب را ﻣﯽداد‪» .‬وﻗﺘﯽ راه ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬زﯾﺮ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﮔﺸﺎد اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ‪ ،‬ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ از ﭼﺮﺑﯽ ﻣﯽﺟﻨﺒﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺮاي اﺣﺘﺮام ﺧﻢ ﮐﺮد و ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﻦ‬ ‫رﯾﺶ ﻃﻼﯾﯽ ﺧﻮد دﻧﺪانﻫﺎي زرد ﻓﺎﺳﺪي را ﻧﺸﺎن داد‪ .‬ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ از ﻧﺴﻞ ﮐﻬﻦ واﻟﺮﯾﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﺷﮑﯽ‪ ،‬ﻫﯿﭻ‬ ‫ﺷﮑﯽ‪ ..‬در ﻧﻈﺮ ﮐﺎل ﺳﻨﺶ ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺣﺎﮐﻢ دﺳﺘﺶ را رﻫﺎ ﮐﺮد‪ ،‬دﻧﺮﯾﺲ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽﻟﺮزد‪.‬‬ ‫دروﮔﻮ ﺷﯿﻔﺘﻪاش ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮐﻪ از راﻫﺮوﯾﯽ وارد ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﯾﺎدي ﻻﻏﺮه‪ «..‬روي‬ ‫ﻫﺮ اﻧﮕﺸﺘﺶ ﺟﻮاﻫﺮي ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ و ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرش ﺑﻪ رﯾﺶ زرد دو ﺷﺎﺧﻪي او آن ﻗﺪر روﻏﻦ زده ﺑﻮد ﮐﻪ رﯾﺸﺶ‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻃﻼي واﻗﻌﯽ ﺑﺮق ﻣﯽزد‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺷﺪه‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪي دﺧﺘﺮك ﺑﻪ ﯾﺎدش اﻓﺘﺎد‪ :‬اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ ﭼﻘﺪر ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺮدهﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﻃﻼ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟﺜﻪي ﺑﺰرﮔﺶ‪ ،‬ﻇﺮاﻓﺖ‬ ‫ﺣﺮﮐﺎﺗﺶ ﺷﮕﻔﺖآور ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ در ﺷﯿﺸﻪاي ﮐﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﻧﻘﺮه‬ ‫ﻣﺎﻟﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺎ ﻣﻼﺣﻈﻪﮐﺎري ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮدش را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬دﺧﺘﺮك آن ﻗﺪر ﻣﻮﯾﺶ را‬ ‫ﺷﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻧﻘﺮهي ﻣﺬاب ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪ .‬ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ «.‬ﻣﻮي او ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن رﻧﮓ ﻧﻘﺮهاي روﺷﻦ ﻣﻮي دﻧﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش‬ ‫ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺳﻨﺠﺎﻗﯽ از ﺟﻨﺲ اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﭽﺮخ‪ .‬در اﯾﻦ ﻣﺪت‪ ،‬ﭘﯿﺮزن ﻋﺼﺎرهي ﮔﻞﻫﺎي ﻣﻌﻄﺮ دﺷﺖﻫﺎي داﺗﺮك را‬ ‫روي او ﻣﺎﻟﯿﺪ‪ :‬ﮐﻤﯽ روي ﻫﺮ ﻣﭻ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﮔﻮشﻫﺎ‪ ،‬روي ﻧﻮك ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎ‪ ،‬و آﺧﺮي آن ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﻦ ﭘﺎﻫﺎ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮادرش در ﻫﻮاي ﺧﻨﮏ ﺗﺎﻻر ورودي ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر او روي ﻟﺒﻪي ﺣﻮض ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ داﺧﻞ آب ﺑﺮده‬ ‫ﺑﻮد‪ ..‬ﻗﯿﺎﻓﻪي ﺗﻨﺪﺧﻮﯾﺎﻧﻪاي ﺑﻪ او ﻣﯽداد ﮐﻪ‬ ‫ﭼﯿﻦﻫﺎي ﺳﺨﺖ و ﺧﺸﮏ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮوز ﻣﯽداد‪ ...‬وﮐﯿﻞ وﻗﺘﯽ دﺳﺖ دﻧﯽ را ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬در اﯾﻦ ﻣﺒﺎركﺗﺮﯾﻦ روز‪ ،‬ﺧﺎﻟﻖ‬ ‫روﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻤﺎ رو ﻏﺮق رﺣﻤﺖ ﺧﻮدش ﺑﮑﻨﻪ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺴﺲ دﻧﺮﯾﺲ‪ «.‬اون ﻣﻮي ﻧﻘﺮه‪-‬ﻃﻼﯾﯽ‪ ،‬اون ﭼﺸﻢﻫﺎي ارﻏﻮاﻧﯽ‪ ..‬‬ ‫دﺧﺘﺮك دﻣﭙﺎﯾﯽ ﻣﻄﻼ ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎي او ﻓﺮو ﺑﺮد و ﭘﯿﺮزن ﺗﺎج را روي ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ اﻟﻨﮕﻮﻫﺎي ﻃﻼي‬ ‫ﯾﺎﻗﻮتﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﻣﭻ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮت‪«.‬ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﮐﻦ‪ .‬‬ .‬آﺧﺮ از ﻫﻤﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ رﺳﯿﺪ؛ ﺣﻠﻘﻪي ﻃﻼﯾﯽ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﺰﯾﻦ ﺑﺎ‬ ‫ﻧﺸﺎنﻫﺎي ﮐﻬﻦ واﻟﺮﯾﺎﺋﯽ‪..‬ﺑﻠﻪ‪ .‬‬ ‫»‪ .‬وﻗﺘﯽ دﻧﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ ،‬او اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﻨﺘﻘﺪاﻧﻪ ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬ﺑﻪ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ روﯾﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺎﻟﯿﺠﻨﺎب‪ ،‬ﭼﻪ زﯾﺒﺎ‪..‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي زﯾﺮ‬ ‫را ﮐﻪ وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد و ﻟﺒﺎس اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ ﻗﺮﻣﺰ را ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺟﻠﻮهﮔﺮي ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ او ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﻪي ﺷﻤﺸﯿﺮي ﮐﻪ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ اﻣﺎﻧﺖ داده‬ ‫ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ زنﻫﺎي اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﻢ ﺳﻦ رو ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽده؟«‬ ‫»ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻗﺎﻋﺪﮔﯽ دﯾﺪه‪ .

‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺟﺎﺳﻮسﻫﺎي ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر‬ ‫ﻣﯽﮔﻦ‪«.‬‬ ‫ﺧﺸﻢ در ﭼﺸﻢ ﺑﺮادرش ﺑﺮق زد‪» .‬دو‬ ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر ﺑﺮاي روﺷﻦ ﮐﺮدن راه ﺑﺎ دو ﻓﺎﻧﻮس ﻧﻔﺘﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ و ﯾﮏ دوﺟﯿﻦ ﻣﺮد ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﺗﺨﺖ را روي‬ ‫ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺸﺎن ﺣﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ده‬ ‫ﻫﺰار داﺗﺮﮐﯽ ﻧﻌﺮهﮐﺶ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﮐﻞ ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ رو درو ﮐﻨﻢ‪ .‬اﮔﻪ‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ رﻧﺠﺶ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻤﺎ ﺷﺪم ﻋﺬر ﻣﯽﺧﻮام‪ «.‬ﭘﺴﺮﻫﺎ‪ ،‬اﺳﺐﻫﺎ‪ ،‬ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻫﺎ‪«.‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ دﺳﺘﻪي ﺷﻤﺸﯿﺮ اﻣﺎﻧﺘﯽ را ﻧﻮازش‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺟﺪي از ﺷﻤﺸﯿﺮ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑﺮده اﺳﺖ‪» .‬ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺷﺎهﮐﺶ رو‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺪرم ﮐﺮد‪«.‬در ﺳﺮاﺳﺮ ﻣﻤﻠﮑﺖ‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎ‬ ‫ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ در ﭘﺎدﮔﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﺷﺮاب ﻣﯽﻧﻮﺷﻨﺪ؛ زنﻫﺎ ﭘﺮﭼﻢ اژدﻫﺎ ﻣﯽدوزﻧﺪ و ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر روزي ﮐﻪ ﺷﻤﺎ از‬ ‫اون ﻃﺮف آب ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ‪ ،‬ﻗﺎﯾﻤﺸﻮن ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ «.‬ﺷﻤﺎ رو ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺮض ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺮادرش ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﮐﺴﯽ را‬ ‫ﻧﮑﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﻦ وﻋﺪه را داد‪» .‬ﺧﻮاﺳﺘﻪﺷﻮن اﯾﻨﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟«‬ ‫وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻧﺎ ﻣﻠﺖ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﮐﺎﻣﻼً دوﺳﺘﺘﻮن دارﻧﺪ‪ ..‬ﭘﺸﺖ ﭘﺮدهﻫﺎ در درون‪ ،‬ﻫﻮا ﮔﺮم و ﺧﻔﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺮادرم رو ﮐﺸﺖ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻏﺎﺻﺐ رو ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ «..‫ﺑﺮادرش ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ وﺣﺸﯽﻫﺎ ﮐﺞ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ذﻫﻦ او ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ »درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ«‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬و ﻣﺮدم ﻋﺎدي ﺑﺎ ﻣﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن ﻓﺎﻗﺪ اﺣﺘﯿﺎط ﻣﺮدم ﻋﺎدي ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﻧﻪي ﺣﺠﯿﻤﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺑﻪ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬‬ .‬دورﻧﯽﻫﺎ در آﺗﺶ‬ ‫اﻧﺘﻘﺎمﺧﻮاﻫﯽ ﺑﺮاي اﻟﯿﺎ و ﺑﭽﻪﻫﺎش ﻣﯽﺳﻮزﻧﺪ‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻤﺎم ﮐﺎﻻﺳﺎرش ﻧﯿﺎز ﻧﺨﻮاﻫﯿﻢ داﺷﺖ‪ «.‬ده ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺗﺨﺖ روانِ ﭘﺮ ﻧﻘﺶ و ﻧﮕﺎر اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻋﺎزم ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺧﯿﺎﺑﺎنﻫﺎي ﭘﻨﺘﺎس ﮐﺎﻣﻼً ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ ﭘﺸﺖ ﻋﻄﺮ ﻏﻠﯿﻆ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ‪ ،‬ﺑﻮي ﺑﺪن‬ ‫او را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﺑﯽﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ‪ ،‬ﮐﻨﺎر دﻧﯽ روي ﺑﺎﻟﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻣﻨﻮ اﺑﻠﻪ ﻓﺮض ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﺣﺎﮐﻢ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻣﺨﺘﺼﺮي ﮐﺮد‪» .‬اوﻧﺎ ﺧﻮاﺳﺘﺎر ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﺸﻮن‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ «.‬‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﺟﻠﻮي ﮐﺎل دروﮔﻮ اﯾﻨﻮ ﻣﻄﺮح ﻧﮑﻨﯿﺪ‪«.‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ زدن ﺑﺎرﺑﺮﻫﺎ را ﺻﺪا ﮐﺮد‪.‬ﺗﺎﯾﺮل‪ ،‬ردواﯾﻦ‪ ،‬دري‪ ،‬ﮔﺮﯾﺠﻮي‪ ،‬اﯾﻦﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﻦ ﺑﻪ ﻏﺎﺻﺐ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮادرش ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺳﺮ‬ ‫ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ از ﭘﺎدﺷﺎه‪ ‬ﺑﺮﺣﻖ ﻗﯿﺎم ﺧﻮاﻫﺪ‬ ‫ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﺟﺎﺳﻮس ﯾﺎ راﻫﯽ ﺑﺮاي اﻃﻼع از اﻋﻤﺎل و ﺗﻔﮑﺮات اﺷﺨﺎص در آن ﺳﻤﺖ درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺨﻨﺎن ﺷﯿﺮﯾﻦ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﻮد‪ .

‬آدﻣﮑﺶﻫﺎي‬ ‫اﺟﯿﺮش ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻣﺎ رو ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﺟﻠﺐ دوﺳﺘﯽ اوﻧﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ارزون ﺗﻤﻮم ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﭼﺮا ﺧﻄﺮ ﮐﻨﯿﻢ؟«‬ ‫ﺗﺨﺖ روان ﺟﻠﻮي دروازه ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ و ﯾﮑﯽ از ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎي ﮐﺎخ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﭘﺮده را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫داﺧﻞ ﮐﺎخ‪ ،‬ﻫﻮا آﮐﻨﺪه از ﺑﻮي ادوﯾﻪ و ﻟﯿﻤﻮ و دارﭼﯿﻦ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ وﮐﻼي ﭘﻨﺘﺎس اﯾﻦ ﮐﺎخ را ﺑﻪ ﮐﺎل دادهاﻧﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺷﻤﺎ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺑﯿﻦ اوﻧﺎ‪ ،‬اﻋﻠﯿﺤﻀﺮت‪ .‬ﮐﺎل ﺑﺎﯾﺪ از ﻣﻬﻤﺎنﻫﺎش ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻪ‪ .‬ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﺎﺻﺐ‬ ‫ﺑﺮاي ﺳﺮ ﺷﻤﺎ ﭘﺎداش ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽده‪«.‬ﭘﯿﭽﮏﻫﺎ دﯾﻮارﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ آﺟﺮي آن را ﮐﺎﻣﻼً ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ روﺣﺎﻧﯽﻫﺎي‬ ‫ﺳﺮخ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﮔﻦ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﺗﺎﻻر ورودي ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ‬ ‫روي ﮐﻒ آن ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي از ﺷﯿﺸﻪﻫﺎي رﻧﮕﯽ‪ ،‬ﺻﺤﻨﻪي ﻧﺎﺑﻮدي واﻟﺮﯾﺎ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻦ وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ‪ ،‬دو ﻣﺮد ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﻻزم ﺑﻮد‪..‬ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫روﺳﺎي ﻗﺒﺎﯾﻞ اﺳﺐﺳﻮار‪ ،‬ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ آﺧﺮﯾﻦ اژدﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ و ﺗﺎ زﻧﺪهام‪ ،‬اون ﺧﻮاب راﺣﺖ ﻧﺪاره‪«.‬دﻧﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ او ﺑﺮﻧﺰ ﻋﺎدي اﺳﺖ‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ ،‬ﭘﺮده را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺷﺐ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ؛ و دﻧﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ او دارد‬ ‫ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﺒﺮد ﺗﺮايدﻧﺖ را ﻣﺮور ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫دﻧﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ دﺳﺖ ﺑﺮادرش ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﺳﺘﻪي ﺷﻤﺸﯿﺮ اﻣﺎﻧﺘﯽ ﭼﻨﮓ زده اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻔﺖ در ﺳﺮاﺳﺮ‬ ‫ﻃﻮل دﯾﻮارﻫﺎ در ﻓﺎﻧﻮسﻫﺎي آﻫﻨﯽ ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪ ..‬‬ ‫ﮐﺎخ ﻧﻪ ﻃﺒﻘﻪي ﮐﺎل دروﮔﻮ ﮐﻨﺎر آبﻫﺎي ﺳﺎﺣﻞ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺨﺖ روان ﮐﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪ .‫وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﯾﺴﺘﻪﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎره‪ «.‬ﭘﺮده ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ و ﯾﮏ ﺑﺮده دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﺑﻪ‬ ‫دﻧﺮﯾﺲ دراز ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪» :‬آه ﺑﻠﻪ‪ ،‬اون ﺳﻌﯽ ﮐﺮده‪ ،‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻬﺖ ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮده‪ .‬‬ ‫ﺳﺨﻨﺎن اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺴﻞ ﺑﻮد‪» .‬او ﭘﻮﺳﺖ‬ ‫ﻣﺴﯽ و ﭼﺸﻢ ﻗﻬﻮهاي ﺗﯿﺮهي داﺗﺮكﻫﺎ را داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﯽﻣﻮ ﺑﻮد و ﮐﻼه ﺑﺮﻧﺰي ﻟﮑﻪدار ﻧﺸﺪهﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﺮ‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬اﺷﺨﺎص ﻣﻬﻢ زﯾﺎدي اﻣﺸﺐ در ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺣﻀﻮر دارﻧﺪ‪ .‬دﻧﯽ ﺑﺎزيِ ﮐﻢﺗﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ را روي ﻟﺐﻫﺎي درﺷﺖ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ دﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺑﺮادرش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ‪ .‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﺎﻫﻨﺠﺎر داﺗﺮﮐﯽ ﮔﻔﺖ؛ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﺸﺎﺑﻪ‬ ‫ﺟﻮاب داد و ﺑﺎ دﺳﺖ ﻋﻼﻣﺖ داد ﮐﻪ از دروازه ﺑﮕﺬرﻧﺪ‪.‬ﺑﺮادرش ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﺑﯿﺮون آﻣﺪ؛ ﯾﮏ دﺳﺘﺶ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﻣﺤﮑﻢ دﺳﺘﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬زﯾﺮ ﯾﮏ ﺗﺎق از ﺑﺮگﻫﺎي در ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪهي ﺳﻨﮕﯽ‪ ،‬ﺧﻮاﺟﻪاي ﺑﺎ‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ زﯾﺮ و ﻣﻠﯿﺢ ورودﺷﺎن را اﻋﻼم ﮐﺮد‪» :‬وﯾﺴﺮﯾﺲ از ﺧﺎﻧﺪان ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ‪ ،‬ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎم او‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه اﻧﺪلﻫﺎ و‬ .‬ﺧﺎﻟﻖِ روﺷﻨﺎﯾﯽ دﯾﻮارﻫﺎي ﺷﻬﺮ رو در ﺑﺮاﺑﺮ ﯾﮏ ﻣﯿﻠﯿﻮن داﺗﺮك ﺣﻔﻆ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺗﺨﺖ روان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ورودي ﮐﺎخ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪ ،‬وﯾﺴﺮﯾﺲ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺧﻮاﺟﻪي ﮔﺴﺘﺎخ‪«.‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽداد‪» :‬ﻣﻮﺿﻮع اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ از اﯾﻦ ﺑﺮﺑﺮﻫﺎ‬ ‫ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازهي‬ ‫دﻧﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎه ﺳﺮدي ﺑﻪ آنﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﭼﻨﯿﻦ اﺷﺨﺎﺻﯽ دﺷﻤﻦ‬ ‫دارﻧﺪ‪ .

1‬‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ اﺳﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ دﻧﯽ را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد‪» .‬ﮐﻨﺎر ﺳﺘﻮن‪،‬‬ ‫ﮐﺎل ﻣﻮرو ﺑﺎ ﭘﺴﺮش روﮔﻮرو اﯾﺴﺘﺎده‪ .‬‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻪ آنﻫﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬اون ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ اوﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮادران ﻗﺴﻢ ﺧﻮردهي دروﮔﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺎﯾﻠﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺧﺎﺗﻤﻪي ﻣﻬﻤﺎﻧﯽِ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮرا ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪ «..‬‬ ‫و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﺮس ﺑﺮش داﺷﺖ؛ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ زن ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ‪.‬روي ﻧﯿﻢﺗﻨﻪي ﺳﺒﺰ ﺳﯿﺮ‬ ‫او‪ ،‬ﻧﻘﺶ ﯾﮏ ﺧﺮس ﺳﯿﺎه ﮐﻪ روي دو ﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫»اﯾﻨﺠﺎ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻪ؟« از دﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﺮاوﺳﯽﻫﺎ و ﺳﺮﺑﺎزان ﻣﺰدور ﭘﻨﺘﺎﺳﯽ و ﻣﯿﺮي و‬ ‫ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ‪ ،‬ﯾﮏ روﺣﺎﻧﯽ ﺳﺮخ ﮐﻪ از اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻫﻢ ﭼﺎقﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺮداﻧﯽ ﭘﺮ ﻣﻮ از ﺑﻨﺪر اﯾﺒﻦ و ارﺑﺎﺑﺎﻧﯽ از ﺟﺰاﯾﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‬ ‫ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﺸﺎن ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ آﺑﻨﻮس ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﯿﻦ ﻣﻬﻤﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﯿﺎد ﻗﺎﭼﺎق‬ ‫رو ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪه‪ ،‬اوﻧﺎ رو ﺑﻪ ﯾﻪ ﺑﺮدهﻓﺮوش ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﻓﺮوﺧﺘﻪ‪ .‬ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﻬﻤﺎنﻫﺎ روﺳﺎي ﻗﺒﺎﯾﻞ داﺗﺮك ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻣﺮداﻧﯽ ﺑﺰرگ ﺑﺎ‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ ﻗﻬﻮهاي ﻣﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺳﺮخ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺒﯿﻞﻫﺎي آوﯾﺰاﻧﺸﺎن ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي ﻓﻠﺰي ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻮد؛ ﻣﻮي روﻏﻦزدهي ﺳﯿﺎﻫﺸﺎن‬ ‫در ﻋﻘﺐ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و زﻧﮓﻫﺎﯾﯽ از آن آوﯾﺰان ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎي اﺑﺮﯾﺸﻢ و ﮐﺘﺎن‪ ،‬ﭘﺸﻢ و ﭼﺮم ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ‪ .‬ﺗﻘﺪﯾﺲ ﺷﺪه ﺑﺎ ﻫﻔﺖ روﻏﻦ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺨﺺ ﺳﭙﺘﻮن اﻋﻈﻢ‪«.‬ﻣﺮدي ﮐﻪ رﯾﺶ ﺳﺒﺰ داره‪ ،‬ﺑﺮادر ﺣﺎﮐﻢ ﺗﺎﯾﺮوﺷﻪ و ﻣﺮدي ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﻪ‪،‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﻮرﻣﻮﻧﺘﻪ‪«.‬‬ ‫‪Ser Jorah Mormont‬‬ ‫‪1‬‬ .‬ﺧﻮاﻫﺮ اﯾﺸﺎن‪ ،‬دﻧﺮﯾﺲ اﺳﺘﻮرمﺑﻮرن‪،‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺴﺲ درﮔﻮناﺳﺘﻮن‪ ..‬‬ ‫از ﮐﻨﺎر ﺧﻮاﺟﻪ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و وارد ﺣﯿﺎﻃﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺘﻮنﻫﺎﯾﺶ را ﭘﯿﭽﮏ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﻫﻨﻮز اﯾﻦ ﻣﺮد ﻏﺮﯾﺒﻪ از وﻃﻦ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪاش را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮐﻒ دﺳﺖ ﺧﯿﺴﺶ را روي‬ ‫ﺷﺎﻧﻪي ﺑﺮﻫﻨﻪ او ﮔﺬاﺷﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻋﺰﯾﺰ‪ ،‬اوﻧﺠﺎ‪ ،‬اﯾﻦ ﻫﻢ ﺧﻮد ﮐﺎل‪«.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﯾﻪ ﺧﻼف ﻧﺎﭼﯿﺰ‪ .‬ﻣﯿﺰﺑﺎن ﻣﺤﺘﺮﻣﺸﺎن‪ ،‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻣﻮﭘﺎﺗﯿﺲ‪ ،‬وﮐﯿﻞ ﺷﻬﺮ آزاد ﭘﻨﺘﺎس‪«.‬ﻣﻬﺘﺎب ﺳﺎﯾﻪﻫﺎﯾﯽ از رﻧﮓ‬ ‫ﺳﻔﯿﺪ ﺗﺎ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي روي ﺑﺮگﻫﺎ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬دﻧﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮدش‬ ‫دارد ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﺷﻮاﻟﯿﻪ را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪ؟«‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ زﯾﺮ رﯾﺸﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻧﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻤﺘﺮ‪ .‬ﯾﻪ ﻣﺮد ﺑﺎﯾﺪ اﺟﺎزه اﻧﺠﺎم‬ ‫ﻫﺮ ﮐﺎري ﺑﺎ اﻣﻮال ﺧﻮدش رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻏﺎﺻﺐ ﺳﺮش رو ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‪ .‫راﯾﻦﻫﺎ و ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ و ﺣﺎﻓﻆ ﺳﺮزﻣﯿﻦ‪ .‬ﻗﺎﻧﻮن ﻣﺰﺧﺮﻓﯿﻪ‪ .‬دﻧﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ آنﻫﺎ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﻣﺮد ﻧﺴﺒﺘﺎً ﻣﺴﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﭼﻬﻞ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و داﺷﺖ ﮐﭽﻞ‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ و ﺗﻨﺪرﺳﺖ ﺑﻮد‪ .

‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻟﻄﻔﺎً‪ ،‬ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻤﯽﺧﻮام‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮام ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮدم‪«.‬ﺑﻪ ﺳﺒﯿﻞ ﮐﻠﻔﺘﺶ‬ ‫ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي ﻃﻼ و ﺑﺮﻧﺰ ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻮد‪.‬ﭼﻄﻮر ﻗﺮاره ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﯾﻢ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ؟ اوﻧﺎ ﺧﻮﻧﻪﻣﻮن رو از ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ!« وﯾﺴﺮﯾﺲ‪ ،‬او را ﺑﻪ ﺳﺎﯾﻪ و دور از ﭼﺸﻢ دﯾﮕﺮان ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬‬ ‫از آﻧﭽﻪ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﺟﻮانﺗﺮ ﺑﻮد و ﺑﯿﺶ از ﺳﯽ ﺳﺎل ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪي‬ ‫ﺑﺰرگ ﺑﺎ در ﻗﺮﻣﺰ راﺿﯽ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮادرش ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﻗﺒﻮل آن ﻧﻤﯽﺷﺪ؛ آﻧﺠﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﺴﻮب ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺧﻮام ﻣﻠﮑﻪاش ﺑﺸﻢ‪ «.‬اﺷﮏ در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫دﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ..‬اوﻧﻮ ﭘﯿﺶ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺎرم‪«.‬ﮐﺎﻣﻼً از ﮐﻤﺮش ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ زﯾﺮ ﺑﺎﺳﻨﺶ ﻣﯽرﺳﯿﺪ و‬ ‫اﻧﺘﻬﺎي آن ﺑﻪ ﭘﺸﺖ رانﻫﺎي دروﮔﻮ ﻣﺎﻟﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪.‬اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪ .‬ﻣﻮي ﮐﺎل رو ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ؟«‬ ‫ﻣﻮي دروﮔﻮ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ و آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ روﻏﻦ ﻣﻌﻄﺮ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﺧﻮﻧﻪ؟« وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺻﺪاﯾﺶ را آﻫﺴﺘﻪ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﺷﺪ از ﻟﺤﻨﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﺸﻤﺶ ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫ﻣﻨﻈﻮر دﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ اﺗﺎقﻫﺎﯾﺸﺎن در وﯾﻼي اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻮد؛ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﺧﺎﻧﻪاي واﻗﻌﯽ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﻧﺒﻮد‪ ،‬وﻟﯽ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اون اﮔﺎن‪ ،‬ارﺑﺎب اژدﻫﺎﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ دوﺑﺎره زﻧﺪه ﺷﺪه و ﺗﻮ ﻣﻠﮑﻪاش ﺧﻮاﻫﯽ ﺑﻮد‪«.‬ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻣﺲ ﺟﻼدار ﺑﻮد‪ .‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺧﺸﻦ و ﺑﯽرﺣﻢ ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻤﯽدوﻧﻢ‪ «.‬زﻧﮓﻫﺎي رﯾﺰي از آن آوﯾﺰان ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ‬ ‫دروﮔﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮد ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺻﺪا ﻣﯽدادﻧﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮك ﺑﺮده زﯾﺎد اﻏﺮاق ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎي ﺑﺪﻗﻮارهاش ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎل ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺮادرش ﺑﻪ ﺑﺎزوي او ﭼﻨﺎن ﭼﻨﮓ زد ﮐﻪ‬ ‫دردش ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ از ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮدان ﺣﺎﺿﺮ در‬ ‫اﺗﺎق ﯾﮏ ﺳﺮ و ﮔﺮدن ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد راه رﻓﺘﻨﺶ ﺑﻪ ﭼﺎﺑﮑﯽ و وﻗﺎر ﭘﻠﻨﮕﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺎغ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺳﺮدي و ﺗﯿﺮﮔﯽ ﺳﻨﮓ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﭼﻪ درازه؟ وﻗﺘﯽ داﺗﺮكﻫﺎ در ﺟﻨﮓ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ‪ ،‬از روي ﺷﺮم ﻣﻮﻫﺎﺷﻮن رو‬ ‫ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﻟﮑﻪي ﻧﻨﮓ رو ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮادرش وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﯿﺪار ﺷﺪن اژدﻫﺎ ﻣﯽﺷﺪ ﮔﺎﻫﯽ او را ﻣﯽزد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺮس از ﺑﺮادرش ﺑﻪ ﺣﺪ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ از اﯾﻦ ﻣﺮد‬ ‫داﺷﺖ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪» .‬‬ ‫وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي اداي اﺣﺘﺮام ﺑﺮم‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ در ﻧﺒﺮد ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺨﻮرده‪ .‬‬ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺟﻮاب‪ ،‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎزوي او را ﻓﺸﺮد‪ .‫دﻧﯽ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﻓﺮار و ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪن داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد و ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﻧﺎﺧﺸﻨﻮدي‬ ‫ﺑﺮادرش ﺷﻮد‪ ،‬اژدﻫﺎ ﺑﯿﺪار ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﭼﻄﻮر ﻗﺮاره ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﯾﻢ؟« ﻣﻨﻈﻮرش ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه و درﮔﻮناﺳﺘﻮن و ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻤﺮوي از دﺳﺖ‬ ‫رﻓﺘﻪﺷﺎن ﺑﻮد‪.‬دﻧﯽ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ و ﺿﻌﯿﻒ ﺧﻮدش را ﺷﻨﯿﺪ‪» .‬ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻣﺮدي ﮐﻪ وﯾﺴﺮﯾﺲ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﻗﺒﻞ ﭘﺎﯾﺎن ﺷﺐ از‬ ‫او ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎري ﮐﻨﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ..

‬‬ ‫دﻧﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ و دﯾﺪ ﮐﻪ ﺻﺤﺖ دارد‪ .‬‬ ‫دﻧﺮﯾﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﺶ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي ﮐﻪ ازش ﺧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺎد‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬‬ ‫دﺳﺖ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ دﺳﺘﻪي ﺷﻤﺸﯿﺮش رﻓﺖ و ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰن و راﺳﺖ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﭘﺴﺘﻮن داري‪ .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ داره دروﮔﻮ رو ﭘﯿﺶ ﻣﺎ‬ ‫ﻣﯿﺎره و اون ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬ﻣﺎ ﺑﺎ ﯾﻪ ارﺗﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﯽرﯾﻢ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ‪ .‬‬ .‬اﮔﻪ ﻻزم ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﯽﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻫﻤﻪي ﮐﺎﻻﺳﺎرش ﺗﻮ رو ﺑﮑﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻨﻢ؛ ﻫﻤﻪي‬ ‫ﭼﻬﻞ ﻫﺰار ﺳﺮﺑﺎز و ﺣﺘﯽ اﺳﺐﻫﺎﺷﻮن‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﺮاي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ارﺗﺸﻢ ﻻزم ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ارﺗﺶ ﮐﺎل‬ ‫دروﮔﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﯽرﯾﻢ‪ .‬ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﯽدوﻧﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ داري‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﮐﻤﻪ‪«.‬اﺷﮏﻫﺎ را ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺟﺎري ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد‪.‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ و ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻣﺪاوم‪ ،‬داﺷﺖ ﮐﺎل دروﮔﻮ را ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫آنﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬و اﮔﻪ ﺑﺮاي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردﻧﺶ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﺎل ازدواج ﮐﻨﯽ و ﺑﺎﻫﺎش ﺑﺨﻮاﺑﯽ‪،‬‬ ‫اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻣﯽدي‪ «.‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻣﯽدوﻧﻢ‪ .‬ﻣﻤﻨﻮن ﺑﺎش ﮐﻪ ﻓﻘﻂ دروﮔﻮﺋﻪ‪.‬ﺣﺎﻻ ﭼﺸﻢﻫﺎﺗﻮ ﭘﺎك ﮐﻦ‪ .

.‬اﺻﻼً ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮدي‪«..‬رﯾﺸﯽ زﺑﺮ و ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﭼﺎﻧﻪي دو‬ ‫ﻃﺒﻘﻪ و ﻏﺒﻐﺐ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽاش را ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن ﺷﮑﻢ و ﯾﺎ ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي ﺗﯿﺮهي زﯾﺮ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻧﺒﻮد‪.‬ﻧﺪ! آه‪ ،‬دﯾﺪن ﺻﻮرت ﺧﺸﮏ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻟﺬﺗﯽ داره‪ «.‬از آن‬ ‫ﺷﺐ ﮐﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﯿﺴﺖ ﮐﯿﻠﻮ وزن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬در ﺟﻠﻮي ردﯾﻒ ﺑﯿﻦ دو ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﺎ رداﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ‪ ‬ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ‪ ،‬ﻣﺮدي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺪ ﻏﺮﯾﺒﻪ‬ ‫ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪Ser Jaime Lannister‬‬ ‫‪Sandor Clegane‬‬ ‫‪3‬‬ ‫‪Tyrion Lannister‬‬ ‫‪4‬‬ ‫‪Storm’s End‬‬ ‫‪2‬‬ .‬در ﻗﻠﻌﻪ ﺳﻘﻮط ﮐﺮدهي ﮔﺮﯾﺠﻮي‪،‬‬ ‫راﺑﺮت ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪن ﻟﺮد ﺷﻮرﺷﯽ را ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ و ﻧﺪ ﭘﺴﺮ او‪ ،‬ﺗﯿﺎن‪ ،‬را ﺑﻪ اﺳﻢ ﻣﻼزم ﮔﺮوﮔﺎن ﺧﻮد ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮد ﺑﺎ ﻗﻬﻘﻬﻪاي آﺷﻨﺎ از روي اﺳﺐ ﺟﻨﮕﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد در آﻏﻮش او‬ ‫اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎي ﻧﺪ ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ‪» .‬در آن روزﻫﺎ ﺑﻮي ﭼﺮم و ﺧﻮن ﻣﺜﻞ ﻋﻄﺮي ﺑﻮد ﮐﻪ از راﺑﺮت ﺟﺪا ﻧﻤﯽﺷﺪ‪.‬ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺗﺼﺎﺣﺐ ﯾﮏ ﺗﺎج ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي اﺳﺘﻮرﻣﺰ اﻧﺪ‪ 4‬ﻣﺮدي ﺗﯿﺰﭼﺸﻢ ﺑﺎ اﺻﻼح ﺻﺎف ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪﻧﯽ ﻋﻀﻼﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ روﯾﺎي ﯾﮏ دوﺷﯿﺰه داﺷﺖ‪.‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎي او را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد و‬ ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬‬ ‫اﮐﻨﻮن ﺑﻮي ﻋﻄﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻋﻄﺮ از او ﺟﺪا ﻧﻤﯽﺷﺪ و دور ﺷﮑﻤﺶ ﺑﺎ ﻗﺪش رﻗﺎﺑﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﭼﻨﺪﯾﻦ ﭘﺮﭼﻢ ﻃﻼﯾﯽ ﻣﺰﯾﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻘﺶ ﮔﻮزن ﺗﺎﺟﺪار ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﺎد ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮرد‪.‬آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر‪ ،‬ﻧﺪ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه را ﻧﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺿﻤﻦ ﺷﻮرش ﺑﯿﻼن ﮔﺮﯾﺠﻮي دﯾﺪه ﺑﻮد؛ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﭘﺎﯾﺎن ﺑﺨﺸﯿﺪن ﺑﻪ ادﻋﺎﻫﺎي ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﻮدش را ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺰاﯾﺮ آﻫﻦ ﻧﺎﻣﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻮزن و داﯾﺮوﻟﻒ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﻗﺪرت ﯾﮏ ﻏﻮل را ﻧﯿﺰ داﺷﺖ؛ ﺳﻼح ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪاش ﭘﺘﮏ آﻫﻨﯽ ﺧﺎرداري ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺪ ﺑﻪ‬ ‫زﺣﻤﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‫‪ -۴‬ﺍﺩﺍﺭﺩ‬ ‫رودﺧﺎﻧﻪاي از ﻃﻼ و ﻧﻘﺮه و ﻓﻮﻻد ﺑﺮاق از دروازه ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﯽرﯾﺨﺖ؛ ﻣﻬﻤﺎنﻫﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﭘﺮﭼﻤﺪاران و ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎي‬ ‫ﻣﻐﺮور‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎي ﻗﺴﻢﺧﻮرده و آزاد ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﯿﺼﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺴﯿﺎري از ﺳﻮارﮐﺎرﻫﺎ را ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬آن‪ ،‬ﺳﺮ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ 1‬ﺑﺎ ﻣﻮي روﺷﻦ ﻃﻼﯾﯽ ﺧﻮد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽآﻣﺪ و‬ ‫آن‪ ،‬ﺳﻨﺪور ﮐﻠﮕﺎن‪ 2‬ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺑﺪي ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﮐﺎش ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف را ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺑﻠﻨﺪﻗﺪ ﮐﻨﺎر او ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ وﻟﯿﻌﻬﺪ ﺑﺎﺷﺪ و‬ ‫ﻣﺮد ﮐﻮﺗﻮﻟﻪاي ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آنﻫﺎ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ 3‬ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ دو ﻣﺘﺮ ﻗﺪ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺑﺮج ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ زره و ﮐﻼﻫﺨﻮد ﺷﺎﺧﺪار ﺧﺎﻧﺪاﻧﺶ را ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﻏﻮﻟﯽ واﻗﻌﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪ .

‬آنﻫﺎ از اول ﺻﺒﺢ ﺗﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﺮدﺷﺎن ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً اﺑﺘﺪا ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻗﻮا ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺎ ﻓﺎﻧﻮس از ﺟﻠﻮ رﻓﺖ‪ .‬ﺣﺮف دﯾﮕﺮي ﻻزم ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻧﺪ در ﺑﺮف ﺑﺮاي ﺑﻮﺳﯿﺪن اﻧﮕﺸﺘﺮي ﻣﻠﮑﻪ زاﻧﻮ زد‪،‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ راﺑﺮت ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮاﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﺪتﻫﺎﺳﺖ ﻧﺪﯾﺪه‪ ،‬ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ‪ ،‬ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﯿﭻ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ از ﺳﻔﺮ ﻟﺬت ﺑﺮده ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت؟«‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺎد ﺑﻪ دﻣﺎغ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﻣﻠﮑﻪي‬ ‫راﺑﺮت‪ ،‬ﺳ‪‬ﺮﺳ‪‬ﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﭽﻪﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﺘﺮش ﭘﯿﺎده وارد ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ او را دوﺳﺖ داﺷﺖ؛ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ‪ .‫ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬راﺑﺮت اﮐﻨﻮن ﭘﺎدﺷﺎه‪ ‬ﻧﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ دوﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪.‬ﺑﺎدي را ﮐﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎزدم‬ ‫ﺳﺮدي از اﻋﻤﺎق زﻣﯿﻦ ﺑﺎﻻ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺣﺘﻤﺎل ﻣﯽدم ﮐﻪ زﯾﺮ ﺑﺮف ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدهﻫﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﺗﻤﺎم ﺗﺸﺮﯾﻔﺎت‪ ‬ﺧﻮشآﻣﺪﮔﻮﯾﯽ‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺳﺮداب ﺑﺒﺮ‪ ،‬ادارد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ و اﯾﻦ ﭘﺎدﺷﺎه ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺗﺸﺨﯿﺼﺶ ﻣﯽداد‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮداب رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬رﻋﯿﺖﻫﺎت ﮐﺠﺎ ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪن؟«‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮن رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪن‪ «.‬ﻣﻠﮑﻪ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﻧﮕﻔﺖ؛‬ ‫راﺑﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺮادر دوﻗﻠﻮﯾﺶ‪ ،‬ﺟﯿﻤﯽ‪ ،‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺎزوي او را ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻠﮑﻪ دﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﺟﻠﻮ آوردﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ دو ﻃﺮف ﺗﺤﺴﯿﻨﺸﺎن ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬دﺳﺘﻮر داد ﮐﻪ ﻓﺎﻧﻮس‬ ‫ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪ .‬‬ .‬‬ ‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ در ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪«.‬ﺑﺮف‪ ،‬ﻧﺪ!« ﭘﺎدﺷﺎه ﻫﻨﮕﺎم ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎدل‬ ‫دﺳﺘﺶ را روي دﯾﻮار ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﺧﺎﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪاري ﮐﻪ ﺑﺎ آن ﺳﻔﺮ ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮐﺎﻟﺴﮑﻪي ﻋﻈﯿﻢ دو ﻃﺒﻘﻪاي از ﭼﻮب ﺑﻠﻮط و ورﻗﻪﻫﺎي ﻃﻼﮐﺎري ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻬﻞ اﺳﺐ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ آن را‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﺮاي ﻋﺒﻮر از دروازهي ﻗﻠﻌﻪ زﯾﺎدي ﻋﺮﯾﺾ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دﯾﮕﺮ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎن ﻧﯿﺰ داﺷﺘﻨﺪ از اﺳﺐ ﭘﯿﺎده ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ و ﻣﻬﺘﺮﻫﺎ اﺳﺐﻫﺎي آنﻫﺎ را ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺶ ﻣﺮداب و ﺟﻨﮕﻞ و دﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺪون ﯾﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪي درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ در ﺷﻤﺎل‬ ‫ﺗﻨﮕﻪ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮام اداي‬ ‫اﺣﺘﺮام ﮐﻨﻢ‪«.‬ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬راﺑﺮت ﺣﯿﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮد‪» :‬دﯾﮕﻪ داﺷﺘﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم‬ ‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﻤﯽرﺳﯿﻢ‪ .‬در ﺷﻤﺎل دﯾﺪن ﭘﺎدﺷﺎهﻫﺎ اﺗﻔﺎق ﻧﺎدرﯾﻪ‪«.‬اون ﻃﻮر ﮐﻪ در ﺟﻨﻮب درﺑﺎرهي ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬آدم‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺳﻬﻢ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﺠﻤﻮع ﺷﺶ ﺗﺎي دﯾﮕﻪ اﺳﺖ‪«.‬ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺧﺎﻟﯽ از ﺳﮑﻨﻪي ﺑﻪ اﯾﻦ وﺳﻌﺖ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم‪ .

‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﯿﺎي‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﺎرش‬ ‫ﺳﺒﮏ ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬و ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻬﺮﻫﺎ‬ ‫رو ﺑﺒﯿﻨﯽ‪ ،‬ﻧﺪ! ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺮ از ﮔﻠﻪ‪ ،‬ﺑﺎزارﻫﺎ ﭘﺮ از ﻏﺬا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺮاب ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ اون ﻗﺪر ارزون و ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻔﺲ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪن ﻣﺴﺖ ﻣﯽﺷﯽ‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺮﺗﯿﻮن ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺮاﺷﺘﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮش ﺑﮕﺬراﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت«‪ .‬ﻓﺎﻧﻮس را در ﯾﮏ ﻧﯿﻢداﯾﺮهي وﺳﯿﻊ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ .‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اواﺧﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﺎرش ﺑﺮف اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺎﻣﻼً ﻋﺎدﯾﻪ‪ .‬ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم ﮐﻪ زنﻫﺎ ﺑﺎ ﮔﺮﻣﺎ ﺣﯿﺎ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﯿﻮهﻫﺎ اون ﻗﺪر رﺳﯿﺪهاﻧﺪ ﮐﻪ در دﻫﻨﺖ ﻣﯽﺗﺮﮐﻨﺪ؛ ﻫﻨﺪواﻧﻪ‪ ،‬ﻫﻠﻮ‪ ،‬ﺷﻔﺘﺎﻟﻮ‪ ،‬ﺗﻮ‬ ‫ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽﻫﺎﯾﯽ رو ﻧﭽﺸﯿﺪي‪ .‬ﻫﻮا اﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺳﺮد ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﺟﺎﺑﺠﺎﯾﯽ ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ ﻣﻮﻗﻊ ﻋﺒﻮرِ زﻧﺪهﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﮑﺮهﻫﺎ ﺗﮑﺎن ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ‪.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ دوام آوردﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»زﻣﺴﺘﻮنﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﻣﯽﺷﻦ‪ «.‬ﻟﺮدﻫﺎي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻋﺒﻮرﺷﺎن را‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬در »ﻫﺎيﮔﺎردن« ﺑﺎغﻫﺎي رز ﻃﻼﯾﯽ ﺗﺎ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽﺑﯿﻨﻪ اﻣﺘﺪاد دارﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ در »اﺳﺘﻮرﻣﺰ اﻧﺪ« ﺑﺎ اون‬ ‫ﺑﺎدﻫﺎي ﺷﺪﯾﺪ ﮐﻪ از ﺳﻤﺖ ﺧﻠﯿﺞ ﻣﯽوزه‪ ،‬روزﻫﺎ اون ﻗﺪر ﮔﺮم ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﺣﺎل ﺗﮑﻮن ﺧﻮردن ﻧﺪاري‪ .‬ﻧﺪ اﻗﺮار ﮐﺮد‪» .‬‬ .‬درﺳﺖ زﯾﺮ ﻗﻠﻌﻪ‪،‬‬ ‫ﻟﺨﺖ در رودﺧﺎﻧﻪ ﺷﻨﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﺎق و ﻣﺴﺖ و ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ «.‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﺎﻋﺚ زﺣﻤﺖ ﺷﻤﺎ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺧﻮدت ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪ ،‬ﻧﻤﻮﻧﻪاش رو ﺑﺮات آوردم‪ .‬ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ادارد‬ ‫اﺳﺘﺎرك را ﺑﻪ ﺧﻮﺷﮕﺬراﻧﯽ ﻣﺘﻬﻢ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻬﺎي اﯾﻦ ﺧﻮﺷﯽﻫﺎ ﺑﺮاي ﭘﺎدﺷﺎه‬ ‫ﻧﺸﻮد‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻗﺪمﻫﺎﯾﺸﺎن از ﺳﻨﮓ ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ و از ﺗﺎقﻫﺎي ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ دﺳﺖ روي ﺷﮑﻢ ﻓﺮﺑﻪاش ﮐﻮﺑﯿﺪ‪» .‬ﭘﺎدﺷﺎه از ﺗﻪ دل ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬ﻫﻮا ﺑﺮاي ﭘﺸﻢ و ﺧﺰ زﯾﺎدي ﮔﺮﻣﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺣﺘﯽ در ﺧﯿﺎﺑﺎنﻫﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ‬ ‫رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ اﮔﻪ ﭘﻮﻟﺸﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ اﺑﺮﯾﺸﻤﯿﻪ و اﮔﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﺘﺎﻧﯿﻪ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻋﺮق ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻓﺮﻗﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ و ﻟﺒﺎس ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺸﻮن ﻣﯽﭼﺴﺒﻪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻧﭙﻮﺷﯿﺪﻧﺪ‪ «.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪﻫﺎ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬راﺑﺮت ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽزد و در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺳﺮداب‪ ،‬ﭼﻬﺮهاش زﯾﺮ ﻧﻮر ﻓﺎﻧﻮس ﺳﺮخ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ اﺳﺘﺎركﻫﺎ دوام ﻣﯿﺎرن‪ .‬ﺟﺎي اون در آﺧﺮ‪ ،‬ﭘﯿﺶ ﭘﺪر و ﺑﺮادرﻣﻪ‪«.‬ﻧﻮر ﻟﺮزان‪ ،‬زﯾﺮ ﭘﺎ روي ﺳﻨﮓ ﻣﯽﺗﺎﺑﯿﺪ و در ﺟﻠﻮ ردﯾﻒ ﻃﻮﻻﻧﯽ از ﺳﺘﻮنﻫﺎي ﮔﺮاﻧﯿﺘﯽ را ﻧﻤﺎﯾﺎن ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ‬ ‫ﮐﻪ دو ﺗﺎ دو ﺗﺎ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺗﺎرﯾﮑﯽ اداﻣﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ ﺗﮑﺎن ﺧﻮردﻧﺪ و ﮐﺞ‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن ﻓﺮار ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻣﺰهاش رو ﺑﭽﺸﯽ‪ .‬راﺑﺮت ﮐﻪ از ﺳﻮز زﯾﺮزﻣﯿﻨﯽ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ ،‬ﺳﺎﮐﺖ دﻧﺒﺎل ﮐﺮد‪ .‬ﺑﯿﻦ ﺳﺘﻮنﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺮدهﻫﺎ روي ﺗﺨﺖ ﺳﻨﮕﯽ ﺧﻮد ﭘﺸﺖ ﺑﻪ دﯾﻮار ﻧﺸﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ و دﻫﺎﻧﻪي آراﻣﮕﺎه ﺑﻘﺎﯾﺎي ﻓﺎﺳﺪﺷﺪﻧﯽ ﺧﻮد را ﻣﺴﺪود ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪» .‬ﺗﻨﺪﯾﺲ آنﻫﺎ روي ﺳﻨﮓﻫﺎي ﻣﺴﺪود ﮐﻨﻨﺪهي ﻗﺒﺮﻫﺎ ﺗﺮاﺷﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬در ردﯾﻒﻫﺎي ﻃﻮﻻﻧﯽ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﮐﻮر ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ داﯾﻤﯽ ﺧﯿﺮه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرﮔﯽ زﯾﺮ‬ ‫ﭘﺎﯾﺸﺎن دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬و‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎ‪ ،‬ﻧﺪ!« ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮق ﻣﯽزدﻧﺪ‪» .‬‬ ‫راه را ﺑﯿﻦ ﺳﺘﻮنﻫﺎ ﻧﺸﺎن داد‪ .‬‬ ‫»آدرﻫﺎ ﺑﺮف ﺳﺒﮏ رو از ﺷﻤﺎ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ! زﻣﺴﺘﻮن اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻣﯽﺷﻪ؟ از ﻓﮑﺮش ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽﻟﺮزه‪«.

‬اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮﻧﺪون وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺮد‪ ،‬ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد؛ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ روز ﺑﻪ ﻋﺮوﺳﯽاش ﺑﺎ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺗﺎﻟﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﭘﺎدﺷﺎه‬ ‫دﯾﻮاﻧﻪ‪ ،‬اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ‪ ،‬ﺧﻔﻪاش ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‫ﻃﺒﻖ رﺳﻮم ﮐﻬﻦ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻣﺤﺒﻮس ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ارواح ﮐﯿﻨﻪﺟﻮ در دﺧﻤﻪي ﺧﻮدﺷﺎن‪ ،‬ﯾﮏ ﺷﻤﺸﯿﺮ دراز آﻫﻨﯽ روي‬ ‫ﭘﺎي ﻫﺮ ﭘﯿﮑﺮهاي ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻟﺮد وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻮده‪ .‬ﺣﻘﺶ ﺑﯿﺶ از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎﯾﯽ روي ﺗﭙﻪ زﯾﺮ ﯾﻪ درﺧﺖ ﻣﯿﻮه ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ و اﺑﺮﻫﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮش و ﺑﺎرون ﮐﻪ ﻗﺒﺮش رو ﺗﻤﯿﺰ‬ ‫ﺑﺸﻮره‪«.‬ﻟﺮدﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ‬ ‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻣﺮداﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﺑﻮدهاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ آن ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬از ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻟﯿﺎﻧﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ او‬ ‫را ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻣﻘﺒﺮهﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ دو ﻃﺮﻓﺶ‪ ،‬ﻣﺎل ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬زاﻧﻮ زد و ﺳﺮش را ﺧﻢ ﮐﺮد‪..‬‬ ‫ﻧﺪ آرام ﮔﻔﺖ‪» :‬اون ﯾﻪ اﺳﺘﺎرك وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﯽ ﺑﻮد‪ .‬راﺑﺮت ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺶ از آن دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ‪«.‬ﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ آﯾﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن آن ارواح ﺑﺮاي ول ﮔﺸﺘﻦ در ﻗﻠﻌﻪ آزادﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﻪ ﻣﻘﺒﺮه در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اَه‪ ،‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮر‬ ‫ﺑﻮدي ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺟﺎﯾﯽ دﻓﻨﺶ ﮐﻨﯽ؟« ﺑﺎ ﯾﺎدآوري ﻏﻢ‪ ،‬ﺻﺪاﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪» ..‬در ﻗﺮون ﭘﯿﺶ از ورود ارﺑﺎﺑﺎن اژدﻫﺎ‬ ‫از آن ﻃﺮف درﯾﺎ‪ ،‬آنﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺳﻮﮔﻨﺪ وﻓﺎداري ﻧﻤﯽﺧﻮردﻧﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮد ﻟﻘﺐ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﻤﺎل را داده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن در اﯾﻦ‬ ‫ﺑﺎره را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮﯾﻦﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ زﻧﮓ زده ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫و از آنﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻟﮑﻪﻫﺎﯾﯽ ﻗﺮﻣﺰ در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻠﺰ روي ﺳﻨﮓ ﻗﺮار داﺷﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮه اﯾﺴﺘﺎد و ﻓﺎﻧﻮس ﻧﻔﺘﯽ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد‬ ‫دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎش اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺎﻧﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎل ﻋﻤﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد؛ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪ ﺑﻮد و زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﯿﺮهﮐﻨﻨﺪهاي داﺷﺖ‪ .‬ﺳﻨﮓﺗﺮاش او را‬ ‫ﺧﻮب ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻤﯽ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وزﻧﺶ‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ روي ﭘﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺗﯽ ﺳﮑﻮت‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﮔﻔﺖ‪» :‬از اﯾﻦ زﯾﺒﺎﺗﺮ ﺑﻮد‪ «.‬ﺳﺎﮐﺖ و ﺑﺎ وﻗﺎر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽاش ﻣﺤﮑﻢ ﺷﻤﺸﯿﺮ روي ﭘﺎﯾﺶ را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در زﻧﺪﮔﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺪرش را وادار ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮگ او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻟﯿﺎﻧﺎ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻋﺮوﺳﺶ ﺷﻮد‪.‬ﻟﺮد رﯾﮑﺎرد اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﭘﺪر ﻧﺪ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﯽ دراز و ﺟﺪي داﺷﺖ‪ .‬او وارث ﺣﻘﯿﻘﯽ‬ ‫و ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺑﻮد و ﺑﺮاي ﺣﮑﻤﺮاﻧﯽ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭘﯿﺶ روﯾﺸﺎن ﺳﺮداب ﺑﻪ درون ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻫﻨﻮز اداﻣﻪ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺒﺮهﻫﺎ ﺧﺎﻟﯽ و ﮔﺸﻮده ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺣﻔﺮهﻫﺎﯾﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ او و ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .

‬‬ ‫ﻧﺪ ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬و اوﻧﻮ ﮐﺸﺘﯽ‪«.‬در آن اﺗﺎق ﮐﻪ ﺑﻮي ﺧﻮن و رز ﻣﯽداد‪ ،‬ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل ﺑﺪه‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﻗﺴﻢ ﺧﻮردم ﮐﻪ رﯾﮕﺎر‪ 2‬رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﯿﺎﻧﺎ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﮑﺸﻢ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﺷﺎه ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪاد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬درﺑﺎرهي ﺟﺎن ﺑﮕﻮ‪«.‬ﻋﺎﺷﻖ ﮔﻞﻫﺎ ﺑﻮد‪«.‬وﻗﺘﯽ ﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ رﺳﯿﺪ‪ ،‬رﯾﮕﺎر ﻣﺮده در رودﺧﺎﻧﻪ اﻓﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد و ﺳﺮﺑﺎزاﻧﯽ از ﻫﺮ دو ﺟﻨﺎح در آب دﻧﺒﺎل ﯾﺎﻗﻮتﻫﺎي ﺟﺪا ﺷﺪه از زره او ﻣﯽﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬آن ﻣﺮد ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬ﻫﺎوﻟﻨﺪ رﯾﺪ‪ ،1‬دﺳﺖ ﻟﯿﺎﻧﺎ را از دﺳﺖ او ﺟﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎر‪«.‬‬ ‫آن دو در ﮔﺪار ﺗﺮايدﻧﺖ‪ 3‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﺟﻨﮓ ﺷﻌﻠﻪور ﺑﻮد ﺑﺎ ﻫﻢ روﺑﺮو ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ راﺑﺮت ﺑﺎ ﭘﺘﮏ‬ ‫ﺟﻨﮕﯽ و ﮐﻼﻫﺨﻮد ﺷﺎﺧﺪارش و ﺷﺎﻫﺰادهي ﺗﺎرﮔﺮﯾﻨﯽ ﺗﻤﺎﻣﺎً ﺳﯿﺎﻫﭙﻮش‪ .‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬وﻗﺘﯽ ﻣﺮد ﻣﻦ ﭘﯿﺸﺶ ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﻮاﺳﺘﻪاش ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮاي آرام ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﻨﺎر‬ ‫ﺑﺮﻧﺪون و ﭘﺪر ﺑﻮد‪ «.‬ﻧﺪ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽآورد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ آن ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺮش در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻣﺮگ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪزﻧﺎن اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي او را ﻓﺸﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺐ‪ ،‬ﺗﻮان ﻟﯿﺎﻧﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﯾﮏ زﻣﺰﻣﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﺪ‬ ‫ﻗﻮل داد‪ ،‬ﺗﺮس از ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮاﻫﺮش ﻣﺤﻮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﺴﺮﺗﻮن ﻣﻨﺘﻈﺮ‬ ‫ﺷﻤﺎﺳﺖ‪«.‬ﺑﻌﺪ آن ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل ﺑﺪه‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺗﯽ ﺳﮑﻮت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦ‪ ،‬ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ از‬ ‫راﻫﯽ ﮐﻪ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه روي ﮔﻮﻧﻪي ﻟﯿﺎﻧﺎ دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ؛ ﻧﻮازﺷﺶ ﭼﻨﺎن ﻣﻼﯾﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺳﻨﮓ ﺳﺨﺖ‪ ،‬ﮔﻮﺷﺖ زﻧﺪه اﺳﺖ‪.‬ﻫﺮ وﻗﺖ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻨﻢ ﺑﺮاش ﮔﻞ ﻣﯿﺎرم‪ .‬او را در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﻟﯿﺎﻧﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺎﺗﻢزده ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آبﻫﺎي ﺳﺮخ‬ ‫از ﺧﻮن ﺗﺮايدﻧﺖ زﯾﺮ ﺳﻢ اﺳﺐﻫﺎﯾﺸﺎن ﺟﺎري ﺑﻮد و آنﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دور ﻫﻢ ﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺘﮏ راﺑﺮت‪ ،‬اژدﻫﺎ و ﺳﯿﻨﻪي زﯾﺮ آن را ﻟﻪ ﮐﺮد‪ ..‬‬ ‫ﻧﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮدم‪ «.‬ارزﺷﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻬﻢ ﻗﺎﺋﻠﯿﻢ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻧﺪ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ را ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورد‪» .‬ﻟﯿﺎﻧﺎ‪ .‬‬ ‫‪Howland Reed‬‬ ‫‪Rhaegar‬‬ ‫‪Trident‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻨﻮز ﺻﺪاي ﻟﯿﺎﻧﺎ را ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺎ اوﻗﺎت ﺗﻠﺨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬آدرﻫﺎ ﻫﻤﺴﺮم رو ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ‪ «.‬‬ ‫راﺑﺮت اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬در ﺧﻮاب ﻣﻦ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﯽﮐﺸﻤﺶ‪ .‬و اﮔﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت ﺑﺸﻨﻮم‪ ،‬دﺳﺘﻮر ﻣﯿﺪم ﺳﺮﺗﻮ روي ﻧﯿﺰه ﻓﺮو ﮐﻨﻨﺪ‪ ..‬ﻫﺰاران ﺑﺎر ﻣﺮدن‪ ،‬ﻫﻨﻮز از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺳﺰاوارﺷﻪ ﮐﻤﺘﺮه‪«.‬روي ﺳﯿﻨﻪي زرهي ﺷﺎﻫﺰاده‪ ،‬ﻧﻘﺶ اژدﻫﺎي‬ ‫ﺳﻪ ﺳﺮ ﺧﺎﻧﺪاﻧﺶ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﻗﻮتﻫﺎي ﺗﺰﺋﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪهاش زﯾﺮ آﻓﺘﺎب ﻣﺜﻞ آﺗﺶ ﺑﺮق ﻣﯽزدﻧﺪ‪ .

‬ﺟﺎن ﺑﺮادر ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮ دﯾﮕﻪاي ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫»ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ و ﺑﯿﻤﺎر‪ ،‬و ﺷﺪه ﻟﺮد اﯾﺮي‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ ﮐﻨﻨﺪ‪ «.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻧﮕﺮان ﺧﻮاﻫﺮﺷﻪ‪ .‬ﻧﻘﺸﻪام اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻨﺪ روزي‬ .‬‬ ‫ﭘﺴﺮش رو ﺑﻪ اﯾﺮي ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪه‪ .‬‬ ‫»ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪاﻧﻪاﯾﻪ‪ ،‬دوﺳﺖ ﻣﻦ‪ .‬ﺑﺮﺧﻼف ﻣﯿﻞ ﻣﻦ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪش‪ ،‬دﻧﺪانﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ در ﻣﯿﺎن اﻧﺒﻮه رﯾﺶ ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﺮق زدﻧﺪ‪» .‬ﺳﭙﺮدن ﺑﭽﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﮐﺲ دﯾﮕﻪاي رو ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﻻﯾﺴﺎ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ اﯾﻦ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﯽده‪ .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺧﺎﻧﺪان ﺑﺰرگ و ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻫﻤﺴﺮ‪ ،‬ﺷﻮﻫﺮش رو از دﺳﺖ داده؛ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎدر ﻣﯽﺗﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﭘﺴﺮش رو از دﺳﺖ ﺑﺪه‪ .‬ﺑﺎزوي ﻋﻈﯿﻤﺶ را دور ﺷﺎﻧﻪي ﻧﺪ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪاي ﻣﮑﺚ ﮐﺮد‪» .‬اون و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﭽﮕﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮدﻧﺪ و از ﺧﻮدش ﻫﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ﺑﯿﻦ ﻣﻘﺒﺮهﻫﺎ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و از‬ ‫ﺗﺎقﻫﺎي ﺳﻘﻒ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﮕﺮان ﺳﻼﻣﺖ ﺧﻮاﻫﺮزادهي زﻧﻢ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﻏﺮور ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪«.‬ﻻﯾﺴﺎ ﺣﺘﯽ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺤﺎت ﮔﻮش ﺑﺪه‪ .‬اﮔﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺟﺎن رو ﻣﯽدﯾﺪي‪ ،‬ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮردي ﮐﻪ ﺗﺎ اﺑﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﺴﺮه رو ﺗﺤﺖ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ در ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ‬ ‫راك ﺑﺴﭙﺎرم‪ .‬ﺑﭽﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﺶ ﮐﻤﻪ‪«.‬ﯾﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ روز‬ ‫ﻧﺎﻣﮕﺬاري ﭘﺴﺮم داﺷﺘﯿﻢ‪ .‬ﻻﯾﺴﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﻫﺮ دوي ﻣﺎ دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﯿﻢ‪ «.‬‬ ‫»ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺑﯽ‪ «.‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮه‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ‬ ‫زﺧﻢﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ واﻗﻌﺎً ﺑﻬﺒﻮد ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﻨﺪ و ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺣﺮﻓﯽ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﻣﯽاﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﯽ ﺑﮕﺬارم ﯾﻪ زن ﺑﺰرﮔﺶ ﮐﻨﻪ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﺳﭙﺮدن ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ اﻓﻌﯽ را ﺑﻪ ﺳﭙﺮدﻧﺶ ﺑﻪ ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽداد‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﮑﺶ را ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﯿﺎورد‪ .‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﺎدرش اوﻧﻮ از ﭘﯿﺶ ﻣﻦ دزدﮐﯽ دور ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﭼﻄﻮر ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر‬ ‫رو ﺑﮑﻨﻢ؟«‬ ‫»اﮔﻪ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬ﻣﻦ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯿﺶ رو ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ از دﺳﺖ دادن ﺟﺎن‪ ،‬زﻧﻪ رو ﺧﻞ ﮐﺮده‪.‬ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﻼزم‬ ‫ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺴﻢ‬ ‫ﺧﻮردم ﮐﻪ ازش ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم ﮐﺴﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺮﯾﺾ ﺑﺸﻪ‪ .‬آه ﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪي ﻫﺴﺘﯽ‪ «.‫راﺑﺮت ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﭘﯿﺮﻣﺮد رو دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪«.‬دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻣﺮد‪ .‬در واﻗﻊ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪش ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﻪ اﺟﺎزه ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪن ﺳﺎده از ﻣﻦ ﺑﺨﻮاد‪ ،‬ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺒﯽ رﻓﺖ‪.‬آه ﺑﻠﻨﺪي ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﭘﺴﺮه ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﻦ ﻧﺎﻣﮕﺬاري ﺷﺪه‪ ،‬ﻣﯽدوﻧﺴﺘﯽ؟ راﺑﺮت ارن‪ .‬ﻻﯾﺴﺎ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﻏﻢ ﮐﻨﺎر‬ ‫اوﻣﺪه؟«‬ ‫دﻫﺎن راﺑﺮت ﺑﺎ اوﻗﺎت ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺞ ﺷﺪ‪» .‬ﺑﯿﻤﺎري ﻣﺜﻞ آﺗﺶ از رودهﻫﺎ ﺷﺮوع و ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺸﻮ ﺳﻮزوﻧﺪ‪ «.‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺤﺶ داد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮﺳﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ‪ «.‬راﺑﺮت ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ دﯾﮕﻪ رﺿﺎﯾﺘﺶ رو اﻋﻼم ﮐﺮده‪ .‬ﮐﻨﺎر ﯾﮏ ﺳﺘﻮن‪ ،‬ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻘﺒﺮهي اﺳﺘﺎرﮐﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺪتﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﺴﺘﺎد‪» .

‬ﭘﺎدﺷﺎه دﺳﺘﺶ را دور ﺷﺎﻧﻪ ﻧﺪ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪» .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺮﺳﻨﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﺪﻣﺖ ﺟﺎن‪ ،‬وﻇﯿﻔﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮورش ﺳﻮﮔﻨﺪ‬ ‫ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‫ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽزد و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮔﻔﺖ؛ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﮕﺮاﻧﯽ از‬ ‫آﻧﭽﻪ راﺑﺮت ﺑﻌﺪ آن ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪.‬ﻻﺑﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬت ﺑﺮدن از ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺎ ﺑﯽﺻﺒﺮي ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪» .‬ﭘﺴﺮش اﯾﺮي و ﺗﻤﺎم درآﻣﺪش رو ﺑﻪ ارث ﻣﯽﺑﺮه‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻟﺤﻨﺶ ﻣﻼﯾﻢ ﺷﺪ‪» ..‬دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﻧﺘﻬﺎي ﺳﺘﻮنﻫﺎ‬ ‫ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﺎﺳﭙﺎس ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»ﺑﺪون ﺷﮏ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ زود ﺣﺮفﻫﺎي ﺑﺮادرت رو ﻣﯽﺷﻨﻮم‪ .‬ﺻﺤﺒﺖ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺴﻪ‪ .‬راﺑﺮت آرﻧﺞ ﻧﺪ را ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺷﺶ‬ ‫ﺳﺎﻟﻪ ﺳﺮدار ﺟﻨﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻧﺪ‪«.‬‬ ‫»آﻣﺎده اﻃﺎﻋﺖ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ .‬ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ‪«.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺪرش‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدش ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪.‬اﻣﺎ ﭘﺴﺮ‪ ،‬ﭘﺪر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اون در ﻣﻘﺎم ﻟﺮد اﯾﺮي‪ ،‬ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺷﺮق و دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻮ اﺣﺘﯿﺎج دارم‪ ،‬ﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪﻣﺎﺗﺶ ﻣﺪﯾﻮﻧﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪ ﺑﻠﻮغ اﯾﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪه ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻋﻨﻮان ﻫﻤﺮاه ﻗﻠﻤﺮو ﺑﻪ ارث ﻣﯽرﺳﻪ‪«..‬ﺑﺬار ﭘﺴﺮه ﺣﻔﻈﺶ ﮐﻨﻪ‪ .‬‬ ‫»ﭘﺴﺮش‪«.‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ «.‬دوران دﺷﻮارﯾﻪ‪ .‬‬ .‬‬ ‫اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ‪ ،‬روش راه ﺑﺮي و ﺑﺎ اون ﻣﺮدﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻮر ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻌﻘﯿﺒﺸﺎن ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ..‬‬ ‫»اﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﻣﻮﻗﻊ ﺻﻠﺢ ﻓﻘﻂ اﻓﺘﺨﺎرﯾﻪ‪ .‬و ﻣﻮﺿﻮع دﯾﻮار‪.‬ﺟﻤﻼت ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن آﻣﺪﻧﺪ‪» .‬ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن‬ ‫ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ آﺳﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺷﮏﻫﺎﯾﯽ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﺮﺣﺸﺎن ﻧﮑﺮد‪» .‬ﺑﯿﻦ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﻮ ﺑﺪوﻧﯽ‪ .‬ﯾﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ ﺷﺮق‬ ‫رو ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻪ‪ «.‬ﺣﺘﻤﺎً از‬ ‫ﺧﻮدت ﭘﺮﺳﯿﺪي ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺪت ﻣﻦ ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ اوﻣﺪم‪«.‬ﻣﻦ ﮐﺎرﻫﺎي واﺟﺐﺗﺮي دارم‪ .‬دﯾﻮار ﭼﻪ ﻣﺪت ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮده؟ ﻫﺸﺖ ﻫﺰار ﺳﺎل!‬ ‫ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﭼﻨﺪ روزي ﻫﻢ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻪ‪ .‬اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫اﯾﻦ ﻧﺪ را ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻘﺎمﻫﺎي ﻣﻬﻢﺗﺮي ﺑﺮاي ﺑﺤﺚ وﺟﻮد دارﻧﺪ و‬ ‫در ﻣﻮرد اوﻧﺎ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺟﺪل ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﮐﺮد‪ «.‬دﺳﺘﺶ را از دور ﺷﺎﻧﻪي ﻧﺪ ﺑﺮداﺷﺖ‪» .‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ اﻣﺴﺎل و ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ..‬ﺑﻨﺠﻦ ﻣﯽﮔﻪ‪«.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ‪ «.‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻓﻘﻂ ﺳﺎﯾﻪاي از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺮدان ﺧﻮب در ﮐﻨﺎرم ﻧﯿﺎز‬ ‫دارم‪ .‬ارنﻫﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺤﺎﻓﻆ‬ ‫ﺷﺮق ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮداﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﺟﺎن ارن‪ .

‬ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﯽﺑﯿﻨﻪ‪ ،‬دﺳﺖ ﻣﯽﺳﺎزه‪«.‬در ﺗﻤﺎم اﻃﺮاف ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺮدهﻫﺎي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﯽ ﺳﺮد و ﻧﺎراﺿﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﺎ دﺧﺘﺮ ﻣﺎﻫﯽﻓﺮوﺷﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪم و ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ اﺷﺨﺎص ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭼﻄﻮر اﯾﻦ ﻣﻔﻬﻮم رو ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽرﺳﻮﻧﻨﺪ‪..‬ﺑﻬﺖ ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم ﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ‪ ،‬ﻫﺰار ﺑﺎر ﺳﺨﺖﺗﺮ از ﺑﻪ دﺳﺖ آوردﻧﺸﻪ‪ .‬ﺗﻮ رو دوﺑﺎره در ﮐﻨﺎر ﺧﻮدم ﻣﯽﺧﻮام‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ ،‬ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ اﯾﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﻧﯿﺴﺘﻢ‪«.‬راﺑﺮت‬ ‫ﺑﻪ او ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻤﺮوي ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﻫﻤﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻣﯽﺧﻮان؛ ﭘﻮل ﯾﺎ زﻣﯿﻦ ﯾﺎ ﻋﺪاﻟﺖ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﻔﺘﺨﺮت ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﺟﺎزه ﻣﯽدادم ﮐﻪ ﺑﺎزﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺸﯽ‪ ..‬‬ ..‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﯾﻪ‬ ‫ﻣﺮد رو دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ رو اون ﭘﺎﯾﯿﻦ در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﯽﺧﻮام‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎﻻ در اﻧﺘﻬﺎي دﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ دردي ﻧﻤﯽﺧﻮري‪ «.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﻀﯽ ﺷﺐﻫﺎ آرزو ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ در ﺗﺮايدﻧﺖ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑﻮدﯾﻢ‪ .‬‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‪..‬ﺑﺎ اﻋﺘﺒﺎر ﭘﺎدﺷﺎه ﺣﺮف‬ ‫ﻣﯽزد‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﺸﮑﺮﻫﺎي ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺮﻣﺎن ﻣﯽداد‪ ،‬ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﭘﺎدﺷﺎه را ﻃﺮﺣﺮﯾﺰي ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫اوﻧﺎ ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﯽﺧﻮره‪ ،‬ﮔُﻪ ﻧﺼﯿﺐ دﺳﺖ ﻣﯽﺷﻪ‪ «..‬ﭼﻪ‬ ‫دروغﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽﮔﻦ‪ ..‬اون ﻗﺪر روي اون ﺻﻨﺪﻟﯽ آﻫﻨﯽ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻣﯽﺷﯿﻨﻢ و ﺑﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖﻫﺎ‬ ‫ﮔﻮش ﻣﯽدم ﺗﺎ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽﻓﻬﻤﻢ و ﺑﺎﺳﻨﻢ درد ﻣﯽﮔﯿﺮه‪ .‬دور ﻣﻨﻮ ﭼﺎﭘﻠﻮسﻫﺎ و اﺑﻠﻪﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آه‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬واﻗﻌﺎً اﯾﻨﻮ آرزو ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‪«..‬اون ﺳﺎلﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﯾﺮي ﮔﺬروﻧﺪﯾﻢ‪ .‬ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﺘﻌﺠﺶ ﻧﮑﺮد؛ راﺑﺮت ﭼﻪ دﻟﯿﻞ دﯾﮕﺮي ﺑﺮاي اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻃﻮﻻﻧﯽ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬دوﻣﯿﻦ ﺷﺨﺺ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ در ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺑﻮد‪ .‬راﺑﺮت ﻗﺎهﻗﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫زد‪» .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﻧﺼﻔﺸﻮن ﺷﻬﺎﻣﺖ ﮔﻔﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﻪ ﻣﻨﻮ ﻧﺪارﻧﺪ و ﻧﺼﻒ دﯾﮕﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪.‬و ﻣﺮدم‪ .‬ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﻮاﻗﻊ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺒﻮد ﯾﺎ‬ ‫ﺑﯿﻤﺎر ﺑﻮد ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺘﯽ دﯾﮕﺮ در دﺳﺘﺮس ﻧﺒﻮد‪ ،‬روي ﺗﺨﺖ آﻫﻨﯿﻦ ﻣﯽﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺠﺮي ﻋﺪاﻟﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬راﺑﺮت ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺳﺮدي ﯾﮏ اﺳﺘﺎرك ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺧﯿﺮه‬ ‫ﺷﺪ‪» .‬ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﻣﺎﯾﻠﻢ ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﻣﻘﺎم دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻨﺼﻮب ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﻓﻬﻤﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ روي ﯾﮏ زاﻧﻮ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﻏﺮﻏﺮ ﮐﺮد‪» .‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ راﺑﺮت ﺣﺮﻓﺶ را ﺷﻨﯿﺪ‪» ..‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت‪ ،‬ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ‪ ،‬دوﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻣﻦ‪ «.‬ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺎن ﮐﻪ‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬و ﻟﺮدﻫﺎ و ﻟﯿﺪيﻫﺎي ﻣﻦ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ دارم ﻧﻘﺸﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﻢ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﯽﺧﻮرم و ﻣﯽﻧﻮﺷﻢ و ﺑﺎ ﻋﯿﺎﺷﯽ ﯾﻪ ﻗﺒﺮ زودرس ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﻤﻠﮑﺖ رو اداره ﮐﻨﯽ‬ ‫و ﺑﺠﻨﮕﯽ‪ «.‬ﻣﯽدوﻧﯽ درﺑﺎرهي ﭘﺎدﺷﺎه و دﺳﺘﺶ ﭼﯽ ﻣﯽﮔﻦ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪» .‬اﺟﺮاي ﻗﺎﻧﻮن ﮐﺎر ﺷﺎﻗﯿﻪ و‬ ‫ﺷﻤﺮدن ﺳﮑﻪ ﺑﺪﺗﺮ از اون‪ .‬ﺑﻪ روي ﺷﮑﻤﺶ زد و ﺗﺒﺴﻢ ﮐﺮد‪» .

‬ﻣﻦ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ دارم‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮاي دﻟﺨﻮﺷﯽ ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﯽ‪«.‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬و زﻣﺴﺘﺎن داﺷﺖ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪.‬ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ آنﻫﺎ‬ ‫ﮔﻮش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﯿﮑﺮهﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ در‬ ‫ﻫﺮ ﻃﺮف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬در ﺳﮑﻮت ﺳﺮد ﻣﻘﺒﺮه ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ .‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺴﺖ و ﺑﮕﻮ ﺑﻠﻪ‪«.‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻨﺪه آرام ﺷﺪ و ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﮕﻮ‪ ،‬اﮔﻪ ﻻزﻣﻪ ﺑﺎ ﻓﮑﺮش ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺑﺮو‪ «.‬‬ ‫»ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﯿﺎ و ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻣﯽدم ﮐﻪ ﭼﻄﻮر دوﺑﺎره ﺑﺨﻨﺪي‪ .‬ﻧﮕﺎه ﻣﺮدهﻫﺎ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ادارد اﺳﺘﺎرك دﭼﺎر دﻟﺸﻮرهي ﺑﺪي ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺪ ﻫﻨﻮز روي زاﻧﻮ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ ﻣﻨﻮ ﺷﺎد ﮐﻨﻪ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ «.‬‬ ‫اﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد دﯾﮕﺮ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮش ﮐﺮد‪» .‬ﭘﺎدﺷﺎه دﺳﺖ دراز ﮐﺮد‪ ،‬دﺳﺖ ﻧﺪ را ﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫ﺑﺎ زور ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد‪» .‬ﻣﻦ ﻣﺮد زﯾﺎد ﺻﺒﻮري ﻧﯿﺴﺘﻢ‪«...‬ازدواج ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻋﻘﺐ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫ﺑﺸﻪ‪ «.‬اﮔﻪ ﻟﯿﺎﻧﺎ زﻧﺪه ﻣﯽﻣﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺎ‬ ‫ﺑﺮادر ﻣﯽﺷﺪﯾﻢ و ﻋﻼوه ﺑﺮ دوﺳﺘﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮن ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﻮﻧﺪ داﺷﺘﯿﻢ‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﻧﺸﺪه‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻮا در زﻣﺴﺘﺎن اون ﻗﺪر ﺳﺮد ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﺧﻨﺪه در ﮔﻠﻮ ﯾﺦ ﻣﯽزﻧﻪ‬ ‫و آدﻣﻮ ﺧﻔﻪ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻧﺎﻣﺰدي ﺳﻨﺶ ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ .‬ﻣﻘﺪر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻣﺮدد ﺑﻮد‪» .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻠﻪ ﮐﻪ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺷﻮخﻃﺒﻊ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاي ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن وﻗﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮم ﻣﻄﺮﺣﺸﻮن ﮐﻨﻢ‪«.‬ﺗﻮ ﯾﻪ‬ ‫دﺧﺘﺮ داري‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻮ‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ اﻓﺘﺨﺎرات ﺧﯿﻠﯽ ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺎ ﺑﯽﺻﺒﺮي دﺳﺘﺶ را ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﺟﺎي او اﯾﻨﺠﺎ در ﺷﻤﺎل ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ زﯾﺎد ﻣﻨﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﮕﺬار‪ .‬ﺟﺎف ﻣﻦ و ﺳﻨﺴﺎي ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺎﻧﺪان ﻣﺎ رو ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﺪن‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻟﯿﺎﻧﺎ و ﻣﻦ‬ ‫اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪﯾﻢ‪«.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﺎزده ﺳﺎﻟﺸﻪ‪«.‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ در ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن اﯾﻦ ﺗﺎج ﻟﻌﻨﺘﯽ‬ ‫ﮐﻤﮏ ﮐﺮدي‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺣﻔﻈﺶ ﮐﻨﻢ‪ .

‬ﻣﺰهي ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﻣﯿﻮهاي ﺷﺮاب ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ دﻫﺎﻧﺶ را‬ ‫ﭘﺮ ﮐﺮد و ﺧﻨﺪه ﺑﻪ ﻟﺒﺶ آورد‪.‬و داﺷﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻄﺶ ﯾﮏ ﻣﺮد را دارد‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل داﺷﺖ‪ ،‬ﺟﺎن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﻣﯽزد اﺣﺴﺎس واﻗﻌﯽ او‬ ‫را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫در ﺟﺎﯾﺶ ﺑﯿﻦ ﻣﻼزﻣﯿﻦ ﺟﻮان روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﻮﺷﯿﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻣﺮد ﭼﺎق ﻣﯽدﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﻧﺪﮐﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪه‬ .‬ﺣﺲ ﮐﻨﺠﮑﺎوﯾﺶ را ﻣﻮﻗﻊ ورود ﺑﺎزدﯾﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﺳﯿﺮ‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪهاي داﺷﺖ ﭼﻨﮓ ﻣﯽﻧﻮاﺧﺖ و آواز ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در اﯾﻦ اﻧﺘﻬﺎي ﺗﺎﻻر‪ ،‬در ﻣﯿﺎن ﻏﺮش آﺗﺶ و ﺗﻠﻖ‬ ‫ﺗﻠﻖ ﺑﺸﻘﺎب و ﻓﻨﺠﺎنﻫﺎ و ﺻﺪﻫﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮي ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺻﺪاي ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺻﻒ از ﯾﮏ ﻗﺪﻣﯽ ﺟﺎﯾﯽ رد ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺑﻪ او داده ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺟﺎن ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮕﺎه ﺧﻮب‬ ‫و ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﻪي آنﻫﺎ را ﮐﺴﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﭘﺪرش درﺑﺎرهي او زﯾﺎد ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ :‬راﺑﺮت ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺑﯽﻫﻤﺘﺎ‪ ،‬ﺷﯿﻄﺎن ﺗﺮايدﻧﺖ‪ ،‬ﻣﺨﻮفﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﺟﻨﮕﺠﻮي ﻣﻤﻠﮑﺖ‪ ،‬ﻏﻮﻟﯽ ﺑﯿﻦ ﭘﺮﻧﺲﻫﺎ‪ .‬ﺑﺮادرﻫﺎ و ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎي ﺟﺎن ﮐﻨﺎر‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادهي ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ‪ ،‬ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ از ﺳﮑﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻟﺮد و ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﻣﯿﺰﺑﺎن ﺷﺎه و ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎ داده ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‫‪ -۵‬ﺟﺎﻥ‬ ‫ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﺟﺎن اﺳﻨﻮ از ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﻮدن ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر اﯾﻦ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ‪ ،‬ﭘﺪرﺷﺎن ﺑﯽﺗﺮدﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ از ﺑﭽﻪﻫﺎ اﺟﺎزهي ﻧﻮﺷﯿﺪن ﯾﮏ ﮔﯿﻼس ﺷﺮاب را‬ ‫ﻣﯽداد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از آن‪ .‬‬ ‫ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را دود ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻮي ﮔﻮﺷﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪه و ﻧﺎن ﺗﺎزه‪ ،‬ﻏﻠﯿﻆ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺷﺎه ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺎن را ﻣﺎﯾﻮس‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺧﻮد ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﮐﻪ ﺑﺎزوي او را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺿﯿﺎﻓﺖ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺷﺎه ﺗﺪارك دﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﻫﻢﺻﺤﺒﺖﻫﺎي او ﺧﻮشﻣﺸﺮبﺗﺮ از ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺷﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬دﯾﻮارﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﻣﺰﯾﻦ ﺑﻪ ﭘﺮﭼﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺗﺎج‬ ‫ﺟﻮاﻫﺮﻧﺸﺎن ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻫﺎي دراز ﻃﻼﯾﯽاش ﺑﺮق ﻣﯽزد و زﻣﺮدﻫﺎي ﺗﺎج ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺎ رﻧﮓ ﺳﺒﺰ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺗﻨﺎﺳﺐ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬زﯾﺎد اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽاﻓﺘﺎد وﻟﯽ ﮔﺎﻫﺎً ﭼﺮا‪ .‬اﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ روي ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﺬارد ﺟﺎن آن ﻗﺪر ﺑﻨﻮﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻄﺸﺶ ﺳﯿﺮ‬ ‫ﺷﻮد‪ .‬ﺟﻮاﻧﺎن دور او ﺑﻌﺪ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪن ﻫﺮ ﭘﯿﺎﻟﻪ اﺻﺮار ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ اداﻣﻪ دﻫﺪ و وﻗﺘﯽ ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﺮد ﺑﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪاي زﯾﺎد ﺗﺸﻮﯾﻘﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرش ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺳﮑﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﺮود و او را ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽاش راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻪ او ﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎه ﻫﻢ‬ ‫ﻧﮑﺮد‪ .‬ﻫﻤﻨﺸﯿﻦﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺟﺎن از‬ ‫داﺳﺘﺎنﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ درﺑﺎرهي ﺟﻨﮓ و ﻫﻢﺑﺴﺘﺮي و ﺷﮑﺎر ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﻟﺬت ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬‬ ‫اﺑﺘﺪا ﭘﺪرش آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻪ را ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬از ﺗﻨﮓ ﺷﺮاب ﮐﻪ‬ ‫دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽﺷﺪ دوﺑﺎره داﺷﺖ ﭘﯿﺎﻟﻪاش را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮش رﺳﯿﺪ ﺷﺎﯾﺪ اﻻن ﯾﮑﯽ از آن ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺳﻔﯿﺪ‪ ،‬ﻃﻼﯾﯽ‪ ،‬زرﺷﮑﯽ‪ :‬داﯾﺮوﻟﻒ اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﮔﻮزن ﺗﺎﺟﺪار ﺑﺮﺗﯿﻮن‪ ،‬ﺷﯿﺮ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪.

‬ﻟﺒﺎس اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ زرﺷﮑﯽ ﺑﺎ ﭼﮑﻤﻪﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ ﺳﯿﺎه و‬ ‫رداي ﺳﺎﺗﻦ ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ دﯾﮕﺮي را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ﺑﺮادرش ﻧﯿﻤﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎي ﻧﺎﺗﻨﯽاش ﭘﺮﻧﺲﻫﺎي ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ را ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي دوازده ﺳﺎﻟﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻪ دﯾﺪن زوﺟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﻣﯽآﻣﺪ‪ :‬ﺑﺮادرﻫﺎي ﻣﻠﮑﻪ‪ ،‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎي ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك‪ .‬ﺣﯿﻦ ﻋﺒﻮر‬ ‫آن دو از ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺰﻫﺎ‪ ،‬ﺟﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﺧﺠﻮﻻﻧﻪ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺑﻪ راب ﺷﺪ و اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﮐﻤﺮوﯾﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزد‪.‬ﻣﺜﻞ ﻣﺮدي راه ﻣﯽرﻓﺖ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﻇﺮﻓﯿﺘﺶ ﺗﺎ ﻣﺴﺖ ﺷﺪن را‬ ‫ﻧﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪.‫ﺑﻮد و ﻟﺒﺎسﻫﺎي اﺑﺮﯾﺸﻤﯽاش را ﻋﺮق ﺧﯿﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﺎﻣﻦ ﭼﺎق ﺟﻔﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻮي‬ ‫ﺑﻠﻮﻧﺪش از ﻣﻮي آرﯾﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﯿﺮ‬ ‫و ﺟﻦ؛ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬از ﺟﺎن و راب ﺟﻮانﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ از ﻫﺮ دوي آنﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ دﻟﺴﺮدي ﺷﺪﯾﺪ ﺟﺎن ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي‬ ‫ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻮاﻫﺮش را داﺷﺖ و ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻣﺎدرش ﮐﻪ ﺳﺒﺰ ﺳﯿﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻠﻮي روﯾﺶ ﺑﻪ او ﺷﯿﺮ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﺳﻢ ﺷﺎهﮐﺶ را زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬ .‬ﯾﮏ ﭼﺸﻤﺶ ﺳﺒﺰ و ﯾﮑﯽ ﺳﯿﺎه ﺑﻮد و‬ ‫ﻣﻮي ﮐﻢ ﭘﺸﺘﺶ ﭼﻨﺎن ﺑﻠﻮﻧﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي ﻣﯽزد‪ .‬دﺳﺘﻪﻫﺎي ﺿﺨﯿﻤﯽ از ﮔﯿﺴﻮﻫﺎﯾﺶ‪ ،‬روي‬ ‫ﺷﺎلﮔﺮدن ﻃﻼﯾﯽ و ﯾﻘﻪي ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺨﻤﻠﯽاش رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪي ﮐﻤﯽ از رﯾﮑﺎن‪ ،‬راب آﻣﺪ ﮐﻪ رداي ﭘﺸﻤﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ رﻧﮓﻫﺎي اﺳﺘﺎركﻫﺎ‪ .‬ﺣﯿﻦ ﻋﺒﻮر اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺷﺎه ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ‬ ‫ﺷﮑﻠﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬او ﮐﻮﺗﻮﻟﻪاي ﺑﺎ‬ ‫ﻧﺼﻒ ﻗﺪ ﺑﺮادرش ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎي ﻟﻨﮕﺶ ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺎمﻫﺎي ﺑﺮادرش ﺗﻘﻼ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ او دﺧﺘﺮ ﺑﯽﻣﺰهاي اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ در ﮐﻨﺎر او ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎن از ﻟﺐ آوﯾﺰان و‬ ‫ﻧﮕﺎه ﺗﻮام ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪ‪.‬ﺳﻨﺴﺎ ﮐﻪ دو ﺳﺎل ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﯿﻌﻬﺪ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪن ﻧﮕﺎﻫﺶ از او را ﻣﺸﮑﻞ ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬ﺟﻠﻮي ﻫﻤﻪ رﯾﮑﺎن ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﻣﺘﺎﻧﺖ‪ ‬در ﺣﺪ ﺗﻮانِ ﺑﭽﻪاي ﺳﻪ‬ ‫ﺳﺎﻟﻪ اﯾﻦ راهﭘﯿﻤﺎﯾﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ را اﻧﺠﺎم ﻣﯽداد‪ .‬روي ﺳﯿﻨﻪ ﻧﯿﻢﺗﻨﻪاش ﺑﺎ ﻧﺦﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ‪ ،‬ﺷﯿﺮ ﮔﺮدﻧﮑﺸﯽ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺧﺎﻧﺪاﻧﺶ ﺑﻮد‬ ‫دوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ و ﻣﻠﮑﻪ ﺳﺮﺳﯽ دوﻗﻠﻮ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺑﻠﻨﺪﻗﺪ و‬ ‫ﻣﻮﻃﻼﯾﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺮاق ﺳﺒﺰ و ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﭼﺎﻗﻮ ﻣﯽﺑﺮﯾﺪ‪ .‬ﺳﺮش ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺪﻧﺶ زﯾﺎدي ﺑﺰرگ ﺑﻮد؛ ﺻﻮرﺗﯽ ﺧﺸﻦ و ﺗﺨﺖ‪ ،‬زﯾﺮ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺑﺮآﻣﺪه داﺷﺖ‪ .‬راب ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ را در ﮐﻨﺎرش داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﻪ ﺳﺮﺳﯽ و ﺟﯿﻤﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬از ﺗﯿﺮﯾﻮن درﯾﻎ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬راب ﺣﺘﯽ آن ﻗﺪر ﺷﻌﻮر ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد ﭘﺮﻧﺴﺲ ﭼﻘﺪر‬ ‫اﺣﻤﻖ اﺳﺖ؛ ﺑﺮادرش ﻣﺜﻞ ﯾﮏ اﺑﻠﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزد‪.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ ،‬ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ و ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ زﺷﺖﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ‪ .‬رﯾﮑﺎن ﺑﺮاي ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺟﺎن ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ او را‬ ‫ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺑﻪ اداﻣﻪي ﻣﺴﯿﺮ ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ آنﻫﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺮﻧﺴﺲ دﺧﺘﺮ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﻫﻨﻮز ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﺶ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد و از زﯾﺮ ﯾﮏ ﺗﻮر ﺳﺮ ﺟﻮاﻫﺮﻧﺸﺎن‪ ،‬زﻟﻒﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽاش ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .

‬‬ ‫ﺟﺎن ﺗﺒﺴﻢ ﮐﺮد و ﺑﻪ زﯾﺮ ﻣﯿﺰ دﺳﺖ ﺑﺮد ﺗﺎ ﻣﻮي ﺳﻔﯿﺪ ﭘﺮﭘﺸﺖ او را ﻧﻮازش ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺸﮑﺮﻫﺎ رد و ﺑﺪل ﺷﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺿﯿﺎﻓﺖ ﺷﺮوع ﺷﺪ‪.‬ﮔﻮﺳﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرد؛ ﻟﺐﻫﺎﯾﺶ‬ ‫را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را ﻧﺸﺎن داد‪ .‬‬ ‫آن وﻗﺖ ﺟﺎن ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﯿﺪن ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز دﺳﺖ ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﮔﻮﺳﺖ ﺳﺮ‬ ‫ﻏﺬاﯾﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ آﺷﻨﺎ از ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ از داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎﯾﯿﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻌﺮﯾﻔﺸﻮن رو ﺷﻨﯿﺪم؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻨﺠﻦ ﺣﯿﻦ ﻋﺒﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﺎن زد‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺣﯿﻦ دور ﺷﺪن‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﻏﺮور ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺎرس ﮐﺮد‪ .‫آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺮدﻫﺎي ﻋﺎﻟﯽ ﻣﻘﺎم ﮐﻪ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻤﻮﯾﺶ ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك از ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ و ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺟﻮان‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ ﺑﯽﺻﺪا ﺑﻪ‬ ‫آن ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﺟﺎن ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮﺧﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬ﺟﺜﻪاش ﺳﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻮﻟﻪ داﯾﺮوﻟﻒ ﺑﻮد‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻼﯾﻤﺖ دﺳﺖ او را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪ‪.‬ﺟﺮﻋﻪي دﯾﮕﺮي از ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪ و‬ ‫داﯾﺮوﻟﻔﺶ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﺟﻮﺟﻪ را ﻣﯽﺧﻮرد‪.‬ﺳﮓ ﺧﺸﮑﺶ زد‪ ،‬دوﺑﺎره ﭘﺎرس ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺻﻼح دﯾﺪ ﮐﻪ از اﯾﻦ‬ ‫ﺟﻨﮓ ﻋﻘﺐ ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬دﺳﺖ دراز ﮐﺮد ﺗﺎ ﯾﮏ ﭘﺎي آن را ﺟﺪا ﮐﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻓﮑﺮ ﺑﻬﺘﺮي ﺑﻪ ﻧﻈﺮش رﺳﯿﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﺳﻤﺶ ﮔﻮﺳﺘﻪ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺗﯿﺎن ﻣﻄﻠﻘﺎً اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺑﻪ او ﻧﮑﺮد‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﭼﯿﺰ ﺗﺎزهاي ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺑﺮادرﻫﺎ و ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎﯾﺶ اﺟﺎزه داده ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺮگﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در اﯾﻦ‬ ‫اﻧﺘﻬﺎي ﺗﺎﻻر ﺗﻌﺪاد ﺟﺎﻧﻮرﻫﺎي ﭘﺸﻤﺎﻟﻮ ﺧﺎرج از ﺷﻤﺎرش ﺑﻮد و ﮐﺴﯽ از ﺣﻀﻮر ﺗﻮﻟﻪي او اﯾﺮاد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺮاي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﺳﻬﻢ ﺑﻪ زﯾﺮ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻤﻮ ﺑﻦ دﺳﺘﺶ را روي ﺳﺮ او ﮔﺬاﺷﺖ و ﻣﺜﻞ ﮐﺎري ﮐﻪ ﺟﺎن ﺑﺎ ﮔﺮگ‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎي ﺟﺎن را ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺖ‪ .‬‬ ‫ﭼﯿﺰي زﯾﺮ ﻣﯿﺰ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﭘﺎي او ﻣﺎﻟﯿﺪ‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ ﺑﯽﺻﺪا ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ آن ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮخ داﻏﺶ ﺑﻪ ﺳﮓ ﭼﺸﻢ‬ ‫دوﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﻧﯿﺰ ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺲ اﺳﺖ‪.‬ﺑﻪ ﺷﺪت ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺎﻟﯿﺪ و دود را ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮد‪ .‬‬ .‬ﺳﮓ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭘﺎرس ﮐﺮد‪ .‬ﺟﺎن روﯾﺎروﯾﯽ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎز ﮔﺮﺳﻨﻪاي؟«‬ ‫در وﺳﻂ ﻣﯿﺰ ﻫﻨﻮز ﺗﮑﻪاي از ﺟﻮﺟﻪ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻋﺴﻞ وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﺳﮓ آرام‬ ‫در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﻏﺮﯾﺪ و ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ آﻣﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﻣﺎده ﺳﮓ‪ ‬ﺳﯿﺎه دورﮔﻪ‪ ،‬ﺑﻮي ﺟﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﺶ‬ ‫ﺧﻮرد‪ .‬‬ ‫ﺳﮓﻫﺎ ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺰﻫﺎ دﺧﺘﺮﻫﺎي ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺎﻗﻮ ﮐﻞ ﭘﺮﻧﺪه را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﯿﻦ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ روي زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .

‬ﭼﻪ ﮔﺮگ ﺳﺎﮐﺘﯽ‪«.‬ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﭘﯿﺎﻟﻪ را از دﺳﺖ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬‬ ‫»ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺑﺮادرﻫﺎت ﻏﺬا ﻧﻤﯽﺧﻮري؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﺑﯿﺸﺘﺮ وﻗﺖﻫﺎ‪ .‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪم‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ازش ﺻﺪا در ﻧﻤﯿﺎد‪ .‬‬ ‫ﺑﻦ اﺳﺘﺎرك ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬دو ﺻﻨﺪﻟﯽ آن ﻃﺮفﺗﺮ‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﻧﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﭘﯿﺎﻟﻪ ﺧﻮردي‪ ،‬ﺟﺎن؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪.‬اﻣﺎ اﻣﺸﺐ ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺎﻧﺪان ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻦ ﯾﻪ ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﺷﻮن رو ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻣﺤﺴﻮب ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬ﺻﻮرت ﭘﻬﻨﺶ زﯾﺮ رﯾﺶ ﺳﯿﺎه اﻧﺒﻮﻫﺶ‬ ‫ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮐﻢ ﺣﺮف ﻣﯽزد‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﯿﺮه ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺗﺎﻻر ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﭼﯿﺰي ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮادرم اﻣﺸﺐ زﯾﺎد ﺷﻨﮕﻮل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﻪ‪«.‬ﻣﻮﻗﻊ ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ ﺻﺪاﺷﻮن رو ﻣﯽﺷﻨﻮﯾﻢ‪ «.‬ﺧﻮب‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ وﻗﺘﯽ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر واﻗﻌﺎً و ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﻣﺴﺖ‬ ‫ﮐﺮدم‪ ،‬از ﺗﻮ ﺟﻮانﺗﺮ ﺑﻮدم‪ «.‬ﺑﻌﺪ ﻣﺰه ﮐﺮدن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺮاب‬ ‫ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ؛ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﮔﻮاراﺗﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺗﯿﺮه ﯾﺎ ﺳﯿﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﻤﺶ رو ﮔﻮﺳﺖ‪ 1‬ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻋﻤﻮﯾﺶ ﺑﻪ ﻣﯿﺰي ﮐﻪ در اﻧﺘﻬﺎي دﯾﮕﺮ ﺗﺎﻻر ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪي ﻣﯿﺰﻫﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ‪ ،‬از روي ﺷﺎﻧﻪ‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬اﻣﺸﺐ ﻣﺨﻤﻞ ﺳﯿﺎه ﺧﻮﺷﺮﻧﮓ ﺑﺎ‬ ‫ﭼﮑﻤﻪﻫﺎي ﭼﺮﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﺳﮕﮏ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﭘﻬﻨﺶ‪ ،‬ﻧﻘﺮهاي ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺪرش ﮐﺎﻣﻼً ادب را ﻣﺮاﻋﺎت ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻨﺎن ﺑﺮﺧﻮردش رﺳﻤﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺟﺎن ﻧﻈﯿﺮش را ﺑﻪ ﻧﺪرت دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬آن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺮازﻧﺪهي ﯾﮏ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺷﺐ ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﯿﺎﻫﭙﻮش ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎد ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ دﻗﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﮐﻪ ﺣﻘﺎﯾﻘﯽ را ﮐﻪ ﻣﺮدم ﭘﺸﺖ‬ ‫ﭼﻬﺮهﺷﺎن ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد‪ .‬اﯾﻦ‪ ،‬و ﭼﻮن ﮐﻪ‬ ‫ﺳﻔﯿﺪه‪ .‫ﯾﮑﯽ از ﺟﻮانﻫﺎ داﺳﺘﺎن رﮐﯿﮑﯽ را ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮد ﻧﯿﻤﻪﮐﺎره ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺟﺎ ﺑﺮاي ﺑﺮادر ارﺑﺎﺑﺶ‬ ‫ﺑﺎز ﺷﻮد‪ .‬‬ ‫»ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر‪ «.‬‬ ‫»ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﻫﻨﻮز داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ وﺟﻮد دارﻧﺪ‪ .‬ﺑﻨﺠﻦ‬ ‫ﺣﯿﻦ ﭘﯿﺎز ﺧﻮردن‪ ،‬از ﺗﻤﺎﺷﺎي ﮔﻮﺳﺖ ﻟﺬت ﺑﺮد‪» .‬‬ ‫ﺻﻮرت ﻋﻤﻮﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺻﺨﺮهي ﺑﺎﻻي ﮐﻮه زواﯾﺎي ﺗﻨﺪ و ﺑﺎرﯾﮑﯽ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي آﺑﯽ او ﻫﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»اون ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬زﻧﺠﯿﺮ ﻧﻘﺮه ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ دور ﮔﺮدﻧﺶ ﺑﻮد‪ .‬‬ .‬ﻣﺪام ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ اﯾﻦ و آن ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﻮﺧﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ‪ ،‬و ﻣﺜﻞ ﺷﺨﺼﯽ ﻗﺤﻄﯽ‬ ‫‪ Ghost 1‬ﯾﻌﻨﯽ ﺷﺒﺢ‪.‬از ﯾﮏ ﺳﯿﻨﯽ دم دﺳﺖ‪ ،‬ﭘﯿﺎز ﺑﺮﺷﺘﻪ ﮐﻪ از آن ﺳﺲ ﻣﯽرﯾﺨﺖ‪ ،‬ﺑﺮداﺷﺖ و ﻗﺮچ ﻗﺮچ‬ ‫ﺧﻮرد‪.

‬راب ﺑﺎ ﻧﯿﺰه ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻨﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮﺑﺎز ﻣﺎﻫﺮﺗﺮي ﻫﺴﺘﻢ و ﻫﺎﻟﻦ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺳﻮارﮐﺎرﯾﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ اﺷﺨﺎص در ﻗﻠﻌﻪ اﺳﺖ‪«.‬ﻧﮑﻨﻪ اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدي؟«‬ ‫»ﻣﻦ ﭼﯿﺰي رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬ﺟﺎن ﺑﺎ‬ ‫ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﯾﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻠﮑﻪ ﻫﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ‪ .‬دﯾﻮار ﺑﺮاي ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺟﺎي ﺳﺨﺘﯿﻪ‪ ،‬ﺟﺎن‪«.‬‬ .‬اژدﻫﺎي ﺟﻮان ﯾﮑﯽ از‬ ‫ﻗﻬﺮﻣﺎنﻫﺎي او ﺑﻮد‪.‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﺎﻣﻼً راﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﺗﺎ ﺑﻠﻨﺪﻗﺪﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ‪» .‫ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻪ ﻫﺮ ﻇﺮف ﻏﺬا ﯾﻮرش ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﺷﺮاب ﺟﺎن را ﺑﯽﻣﻼﺣﻈﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻻف ﻣﯽزد‪ .‬ﭘﺪر اﻣﺮوز ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ ﭘﺎدﺷﺎه رو ﺑﻪ ﺳﺮداب ﺑﺮد‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮه‪«.‬روز ﻧﺎﻣﮕﺬاري ﺑﻌﺪي‪ ،‬ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ ﻣﯽﺷﻢ و اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﯽﮔﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺣﺮاﻣﺰادهﻫﺎ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎﻟﻎ ﻣﯽﺷﻦ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدي‪ ،‬ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ در ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻋﻤﻮ‪«.‬‬ ‫ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺻﻮرت او را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»ﮐﺎﻣﻼً درﺳﺘﻪ‪ «.‬وﻗﺘﯽ دﻫﺎﻧﺶ را ﭘﺎك ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اداﻣﻪ داد‪» :‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ‪ ،‬دارن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﻣﺮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻫﺠﺪه ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﻫﺎي ﭼﺸﻤﮕﯿﺮﯾﻪ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬دارن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ وﻗﺘﯽ دورن رو ﻓﺘﺢ ﮐﺮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪ «.‬‬ ‫ﺑﺎز ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪ‪ .‬ﺑﻨﺠﻦ ﻓﻨﺠﺎن ﺟﺎن را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬از ﯾﮏ ﭘﺎرچ دم دﺳﺖ ﭘﺮش ﮐﺮد و ﺟﺮﻋﻪاي ﻃﻮﻻﻧﯽ‬ ‫ﻧﻮﺷﯿﺪ‪.‬ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎزي ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬اﮔﻪ ﺗﻮ از ﭘﺪر ﺑﺨﻮاي‪ ،‬اﺟﺎزهي رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽده‪ .‬اﻣﺎ ﮐﻨﺎر دﺳﺘﺶ ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺳﺮدي ﻣﺠﺴﻤﻪاي ﯾﺨﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﻋﻤﻮﯾﺶ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ‪» :‬ﻓﺘﺤﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن دوام آورد‪ .‬ﭘﺴﺮﺑﭽﻪي ﺷﺎه ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ اون ﺳﺮزﻣﯿﻦ ده ﻫﺰار‬ ‫ﺳﺮﺑﺎز و ﺑﺮاي ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻨﺶ ﭘﻨﺠﺎه ﻫﺰار ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ از دﺳﺖ داد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪» :‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﺰرگ ﺷﺪم‪ .‬ﻣﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﯽده‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن از ﻏﺮور ﺑﺎد ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺑﻨﺠﻦ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺟﺎن را ارزﯾﺎﺑﯽ ﮐﺮد‪» .‬ﭼﯿﺰ زﯾﺎدي از ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﯽﻣﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ‪ ،‬ﺟﺎن؟ ﮐﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ روي‬ ‫دﯾﻮار ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ درد ﻣﯽﺧﻮره‪«.

‬ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ‪ «.‬‬ ‫»اﮔﻪ ﻣﻔﻬﻮﻣﺶ رو درك ﻣﯽﮐﺮدي‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯽدادي‪ .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﺮادران ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدش را وادار ﺑﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ ﮐﺮد‪.‬ﻧﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻣﺮد ﻧﺸﺪي‪ .‬ﻣﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﺪارﯾﻢ‪ .‬‬ ‫»ﺗﻮ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﻪاي‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﯿﺮون‬ ‫آﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺧﺮوش ﺧﺸﻢ را در دروﻧﺶ ﺣﺲ ﮐﺮد‪» .‬‬ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺣﺮارت ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﯽدم‪«.‬ﺑﻪ زور از ﭼﻨﮓ او ﻓﺮار ﮐﺮد و ﻧﯿﻤﻪ ﮐﻮر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در دوﯾﺪ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺮاي راﺳﺖ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﺑﻪ‬ ‫او ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‪ .‬راب روزي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را ﺑﻪ ارث ﻣﯽﺑﺮد و ارﺗﺶ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪي را در ﻣﻘﺎم ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺷﻤﺎل ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﯿﺰ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن و رﯾﮑﺎن ﭘﺮﭼﻤﺪار راب ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﯿﺎﺑﺖ از او ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﯾﯽ را اداره ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﯿﭻ‬ ‫ﮐﺪوم ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺴﺮ ﻧﻤﯽﺷﯿﻢ‪ .‬آرﯾﺎ و ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ وارﺛﯿﻦ‬ ‫ﺧﺎﻧﺪانﻫﺎي ﺑﺰرگ دﯾﮕﺮ ازدواج ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺧﻮاﻫﻨﺪ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮي ﻗﻠﻌﻪي ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ذرهاي ﮐﻪ از آﺑﺮو ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻋﺬر ﻣﯽﺧﻮام‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪ «.‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ آﻏﻮش ﯾﻪ زن رو ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮدي‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﯽ ﮐﻪ از ﭼﻪ ﭼﯿﺰي دﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸﯽ‪«.‬ﺣﺎﺿﺮم ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺷﻤﺎ رو ﺑﺨﻮرم‪«.‬ﺑﯿﻦ راه ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫درﺳﺖ ﻗﺪم ﺑﺮدارد و ﺑﻪ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر ﺧﻮرد؛ ﯾﮏ ﺗﻨﮓ ﺷﺮاب ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﮑﺴﺖ‪ .‬ﺷﺮاﻓﺖ‪ ،‬ﻣﻌﺸﻮﻗﻪي ﻣﺎ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﺧﻮدت ﭘﺪر ﭼﻨﺪ ﺣﺮاﻣﺰاده‬ ‫ﺷﺪي‪ ،‬ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ ﺗﺎ اون وﻗﺖ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ داري‪«.‫ﺷﺐﻫﺎ در ﺗﺨﺘﺨﻮاب وﻗﺘﯽ ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ در اﻃﺮاﻓﺶ ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ دﻗﺖ و ﻃﻮﻻﻧﯽ روي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﭘﺴﺮ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﻢ!«‬ ‫ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪» .‬ﺧﻨﺪه از ﻫﺮ ﻃﺮف‬ ‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺟﺎن اﺷﮏﻫﺎي داغ را روي ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‬ﺟﻤﻊ ﺷﺪن اﺷﮏ در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را‬ ‫ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮏ‬ ‫ﺣﺮاﻣﺰاده اﻣﯿﺪ دﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي را ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟‬ ‫»ﻧﻤﯽدوﻧﯽ ﭼﯽ درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺟﺎن‪ .‬ﻫﺮﮔﺰ!« ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ از دﻫﺎﻧﺶ زﻫﺮ ﭘﺎﺷﯿﺪ‪.‬اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﺴﻢ ﺧﻮردن ﺑﻪ ﭼﻪ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﺘﺎق ﭘﺮداﺧﺖ ﺑﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﯽ‪ ،‬ﭘﺴﺮم‪«.‬وﻇﯿﻔﻪ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺮ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺪر ﯾﻪ ﺣﺮاﻣﺰاده ﻧﻤﯽﺷﻢ‪ .‬دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪي او ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬‬ ‫»ﯾﻪ ﺣﺮاﻣﺰاده ﻫﻢ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﺑﯿﺶ از آﻧﭽﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ‬ ‫ﮔﺮﯾﻪاش را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﺷﺘﺎب دور ﺷﺪ‪ .

‬از ﺗﺎﻗﭽﻪ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ‪ ،‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬آن ﻃﻮر ﮐﻪ آن ﺑﺎﻻ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺰ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪ و‬ ‫رﻗﺖاﻧﮕﯿﺰ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎن ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺗﻌﻮﯾﺾ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺎ او ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﭘﺴﺮ« ﮐﺴﯽ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد‪ .‬اون ﺣﯿﻮون ﯾﻪ ﮔﺮﮔﻪ؟«‬ ‫»ﯾﻪ داﯾﺮوﻟﻒ؛ اﺳﻤﺶ ﮔﻮﺳﺘﻪ‪ «.‬ﭘﮑﺮ ﺑﻮدن ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ‪ ،‬روي ﯾﮑﯽ از ﮐﻨﮕﺮهﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ دﯾﻮار داﺧﻠﯽ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽداد‪.‬ﺟﺎن ﯾﮏ ﺑﺎر دژ ﻣﺘﺮوﮐﻪاي را دﯾﺪه ﺑﻮد؛ ﺟﺎي دﻟﮕﯿﺮي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺎد ﭼﯿﺰي ﺣﺮﮐﺖ‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﺮد و ﺳﻨﮓﻫﺎ اﺳﺮار ﻣﺮدﻣﯽ را ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺳﺎﮐﻦ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻓﺎش ﻧﻤﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬ﺟﺎن زاﻧﻮ زد و او را ﺻﺪا ﮐﺮد‪» .‬ﻏﯿﺮ از آن‪ ،‬ﻗﻠﻌﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد و‬ ‫ﮐﺴﯽ دﯾﺪه ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﮔﻮﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ از او دور ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺮد ﮐﻮﭼﮏ در ﺑﺎﻻ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬ﻋﺬر ﻣﯽﺧﻮام‪«.‬از اﯾﻦ ﻣﺠﺴﻤﻪﻫﺎي ﺑﺎﻟﺪار ﮐﻪ ﺑﺎﻻي ﺳﻘﻒ ﻗﺼﺮﻫﺎي ﺗﺮﺳﻨﺎك ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ‪.‬آﺧﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪﻧﺶ ﺗﻤﺎﯾﻞ داﺷﺖ‪.‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪ Gargoyle‬ﮐﻠﻪ اژدري‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ و آواز از ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﺑﺎز ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬‬ ‫ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺧﺎك را از ﺧﻮدش ﭘﺎك ﮐﺮد و ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﮔﺮﮔﺖ رو ﺗﺮﺳﻮﻧﺪم‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻻ آوردن‬ ‫روي ﺑﺮادر ﺧﻮدت ﺑﯽادﺑﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ از ﻧﺰدﯾﮏ ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﮔﺮﮔﺖ ﺑﻨﺪازم؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻣﺮدد ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺳﺮ ﻣﻮاﻓﻘﺘﺶ را ﻧﺸﺎن داد‪» .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎي‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮات ﻧﺮدﺑﺎن ﺑﯿﺎرم؟«‬ ‫ﻣﺮد ﮐﻮﭼﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﺣﻤﺖ ﻧﮑﺶ‪ «.J‬‬ .‬‬ ‫»ﻧﺘﺮﺳﯿﺪه‪ «.‫ﺣﯿﺎط ﺳﺎﮐﺖ و ﺧﻠﻮت ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ روي ﺗﺎﻗﭽﻪي ﺑﺎﻻي در ﺗﺎﻻر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ‪ 1‬دﻧﯿﺎ را ﻧﻈﺎره ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺑﻪ‬ ‫او ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﺧﻮﺑﻪ‪«.‬‬ ‫اﺷﮏﻫﺎ را ﺑﺎ آﺳﺘﯿﻦ ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد؛ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ اﺟﺎزه رﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪن داده ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد‪.‬ﺟﺎن ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن‬ ‫ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺗﻮپ دور ﺧﻮدش ﭼﺮﺧﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺎﻻﮐﯽ روي دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮود آﻣﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﻪ روي‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬ﺟﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ اﻣﺸﺐ او را ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫آﻧﺠﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫رداﯾﺶ را ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺳﺮﻣﺎ ﻣﺤﮑﻢ دور ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬اون ﺑﺎﻻ ﭼﮑﺎر‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ؟ ﭼﺮا در ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟«‬ ‫»ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﻣﻪ‪ ،‬ﺳﺮ و ﺻﺪا ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده‪ ،‬و ﻣﻦ زﯾﺎدي ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪم‪ .

‬ﺗﻮ ﺑﯿﺶ از ﺑﻘﯿﻪي ﺑﺮادرﻫﺎت ﻣﺸﺨﺼﺎت ﺷﻤﺎﻟﯽﻫﺎ‬ ‫رو داري‪«.‬در واﻗﻊ ﻫﻨﻮز ﺻﺤﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ زودي ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺻﻮرت او را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪» .‬اﻻن ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﻬﺶ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﯽ‪ .‬‬ ‫»ﺗﻮ ﺣﺮاﻣﺰادهي ﻧﺪ اﺳﺘﺎرﮐﯽ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻋﺒﻮر ﻣﻮج ﺳﺮدي را از ﺑﺪﻧﺶ ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‬اﯾﺴﺘﺎده ﻗﺪش ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»در اﯾﻦ ﺻﻮرت‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﯽ‪ «.‬‬ ‫ﺟﺎن در وﺿﻌﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﻧﺼﯿﺤﺖ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪» .‬‬ ‫اوﻧﻮ ﻧﻘﻄﻪي ﻗﻮت ﺧﻮدت ﺑﮑﻦ‪ .‬ﺑﻪ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﺗﮑﻮن ﻧﺨﻮر‪ «.‬ﻣﻮﻫﺎي ﺑﯿﻦ ﮔﻮشﻫﺎي ﮔﻮﺳﺖ را ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﺮگ ﺧﻮب‪«.‬وﻗﺘﯽ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺑﺮاي ﻧﻮازش او دﺳﺖ دراز ﮐﺮد‪ ،‬ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﯽﺻﺪا دﻧﺪان ﻧﺸﺎن داد‪ ..‬ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً دﻧﯿﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪.‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﺧﺠﺎﻟﺘﯿﻪ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻓﺮﻣﺎن داد‪» :‬ﺑﺸﯿﻦ ﮔﻮﺳﺖ‪ .‬‬ ‫»ﺣﺮاﻣﺰاده‪ ،‬ﺑﺬار ﻧﺼﯿﺤﺘﯽ ﺑﻬﺖ ﺑﮑﻨﻢ‪ .‬ﺟﺎن اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺳﺮ ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﺳﺒﺶ را ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﻤﺖ ﺧﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي‬ ‫ﻧﺎﻫﻤﺮﻧﮕﺶ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ او دﺳﺖ داد‪.‬‬ ‫»ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر‪ «.‬ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻬﺶ ﻧﮕﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪ .‫ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮگ ﺑﯽﺻﺪا ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﭘﻮزهاش را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺟﺎن ﻣﺎﻟﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺸﮏ اﻗﺮار ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺗﺼﺤﯿﺢ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﺮادرﻫﺎي ﻧﺎﺗﻨﯽ‪ «.‬‬ ‫»ﻣﯽدوﻧﻢ‪ «.‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ..‬ﻟﺐﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺮد و ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم‪ ،‬ﮔﻠﻮت رو ﭘﺎره ﻣﯽﮐﺮد‪ «.‬ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﻣﺮدمداري ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺗﻮ ﺣﺮاﻣﺰادهاي‪«.‬ﻣﻦ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮم‪«.‬اوﻧﻮ ﻣﺜﻞ زره ﺑﭙﻮش ﺗﺎ ﻧﺸﻪ ﺑﺮاي ﺻﺪﻣﻪ‬ ‫زدن ﺑﻪ ﺗﻮ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد‪«.‬ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﺗﺮﺑﯿﺘﺶ ﮐﺮدم‪«.‬آﺧﻪ ﺗﻮ در ﻣﻮرد ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﻮدن ﭼﯽ‬ ‫ﻣﯽدوﻧﯽ؟«‬ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪم‪ .‬‬ ‫»ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك ﭘﺪر ﻣﻨﻪ‪ «.‬ﻧﺴﻞﻫﺎ ﺟﺴﺖ و ﺧﯿﺰ در ﻧﻘﺶ دﻟﻘﮏ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻖ‬ ‫ﻣﯽده ﮐﻪ ﺑﺪ ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮﺷﻢ و ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﻪ ذﻫﻨﻢ ﻣﯽرﺳﻪ ﺑﮕﻢ‪ «.‬از اﯾﻦ ﺣﺮف ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺧﺸﻨﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ آﺷﮑﺎر ﻧﮑﺮد‪.‬اون وﻗﺖ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺿﻌﻒ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻧﺎراﺣﺘﺖ ﮐﺮدم؟ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ .

‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽدوﻧﻢ ﻣﺎدرم ﮐﯽ ﺑﻮده‪«.‬و ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﺣﺮف‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺳﻮتزﻧﺎن ﺑﻪ ﺿﯿﺎﻓﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮﺷﻮن اﯾﻦ ﮐﺎرهاﻧﺪ‪ «.‬ﻣﺎدرم ﻣﻮﻗﻊ زاﯾﻤﺎن ﻣﻦ ﻣﺮد و ﭘﺪرم ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﻮده‪«.‬‬ .‬اﯾﻨﻮ ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎش‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪.‬‬ ‫ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﻫﺴﺘﻢ؟ اﯾﻨﻮ ﺑﻪ ﭘﺪرم ﺑﮕﻮ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﺰوﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﺎن زد‪» .‬‬ ‫»ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﻪ زﻧﯽ ﺑﻮده‪ .‬‬ ‫ﻫﻤﻪي ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪي ﺣﺮاﻣﺰادهﻫﺎ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ «.‫»ﻫﻤﻪي ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ در ﭼﺸﻢ ﭘﺪرﺷﻮن ﺣﺮاﻣﺰاده ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬وﻗﺘﯽ در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬ﻧﻮر از داﺧﻞ ﺳﺎﯾﻪي او را روي ﺣﯿﺎط اﻧﺪاﺧﺖ و‬ ‫ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪي ﯾﮏ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﺎدرت از ﯾﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي‪«.

‬اون اﻻن ﺷﺎﻫﻪ و ﺷﺎهﻫﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺮدم ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﻪ‬ ‫ﺳﺎل از ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪن رﯾﮑﺎن ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺰاران دﻓﻌﻪي ﭘﯿﺶ روي ﺗﺨﺖ ﻏﻠﺘﯿﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺨﻢ او را در ﺧﻮدش ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎ و ﺻﺪاﯾﺶ ﭘﺮ از ﺷﮏ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺑﺮاي ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻠﻖ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬دﻋﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ در آﻧﺠﺎ ﺟﺎن ﺑﮕﯿﺮد‪ .‫‪ -۶‬ﮐﺘﻠﻴﻦ‬ ‫اﺗﺎق ﺧﻮاب ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﺮمﺗﺮﯾﻦ در ﺑﯿﻦ ﺗﻤﺎم اﺗﺎقﻫﺎي ﺑﺮج ﺑﺰرگ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﻣﺎ او را ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫رﯾﻮرران و روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺎ ﻻﯾﺴﺎ و ادﻣﻮر ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻃﺎﻗﺖ ﮔﺮﻣﺎ را‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ رد ﮐﻨﯽ‪«.‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ او را ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺴﺮ دﯾﮕﺮي ﺑﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ روي ﺗﺨﺘﺨﻮاب ﻧﺸﺴﺖ‪» .‬ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ دﺳﺖ راﺑﺮت ﺑﻮدن ﻧﺪارم‪«.‬اﮔﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮدن ﺑﻬﺶ رو رد ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮدش‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﭼﺮا و دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﻣﺸﮑﻮك ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻗﺼﺪ ﺳﺮﮐﺸﯽ داري‪ .‬ﻫﻨﻮز زﯾﺎد ﭘﯿﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﯾﻮارﻫﺎﯾﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻟﻤﺲ ﮔﺮم ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮج روي ﭼﺸﻤﻪﻫﺎي ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺟﻮﺷﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و آب داﻏﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ دﯾﻮارﻫﺎ و اﺗﺎقﻫﺎ ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺧﻮن ﺟﺮﯾﺎن داﺷﺖ‪ ،‬ﺳﺮﻣﺎ را از ﺗﺎﻻرﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﮔﻠﺨﺎﻧﻪﻫﺎ را از ﮔﺮﻣﺎي ﻣﺮﻃﻮب ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺮد و ﺟﻠﻮي‬ ‫اﻧﺠﻤﺎد زﻣﯿﻦ را ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ .‬‬ ‫»اﯾﻨﻮ ﻧﻤﯽﻓﻬﻤﻪ‪ .‬درد ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪي ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺧﺰﻫﺎ را ﺗﺎ ﭼﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ و او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﺪرت روﺷﻦ ﮐﺮدن آﺗﺶ‬ ‫ﺿﺮوري ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﻟﺨﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ رو ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﻤﺮ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﻨﻮز از ﺣﺮارت ﻋﺸﻖ ورزﯾﺪن او درد‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺟﻮاب ﻣﯽداد ﮐﻪ در اﯾﻦ‬ ‫ﺻﻮرت ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﻗﻠﻌﻪﺷﺎن را در ﻣﮑﺎن ﻧﺎدرﺳﺘﯽ ﺑﻨﺎ ﮐﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ او رو ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدش رو ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬‬ ‫ﺣﻤﺎم ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ داغ ﺑﻮد و ﺑﺨﺎر ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮﮐﻪﻫﺎﯾﯽ در ﭼﻨﺪ ﺣﯿﺎط ﮐﻮﭼﮏ وﺟﻮد داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺐ و روز ﺑﺨﺎر از آنﻫﺎ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ رو در ﭼﻪ‬ ‫ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﻗﺮار ﻣﯽده؟«‬ .‬‬ ‫»وﻇﺎﯾﻒ ﻣﻦ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ در ﺷﻤﺎﻟﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ‬ ‫اﺗﺎق رﻓﺖ‪ ،‬ﭘﺮدهﻫﺎي ﺿﺨﯿﻢ را ﮐﻨﺎر زد‪ ،‬ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﻠﻨﺪ را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﻮاي آزاد ﺷﺐ را ﺑﻪ اﺗﺎق‬ ‫راه داد‪.‬اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن اﻫﻤﯿﺘﺶ اﻧﺪك ﺑﻮد؛ در زﻣﺴﺘﺎن ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺪي ﮐﻮﭼﮏﺗﺮ و آﺳﯿﺐﭘﺬﯾﺮﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ؛ ﻣﺜﻞ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل ﻃﻮﻻﻧﯽ‬ ‫ﭘﯿﺶ از اﯾﻦ‪ ،‬ﺑﺎ او در ﺳﭙﺖ رﯾﻮرران ازدواج ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎد از دو ﻃﺮف او ﺑﻪ داﺧﻞ وزﯾﺪ‪ .

‬‬ ‫»اﻓﺘﺨﺎر؟« ﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬ﺑﺮﻧﺪون‪ .‬ﭘﺴﺮﻫﺎي‬ ‫دﺧﺘﺮﻣﻮن ﻣﻤﮑﻨﻪ از دﯾﻮار ﺗﺎ دورن ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎري ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺪ درك ﮐﻨﺪ‪» ..‬ﮐﺘﻠﯿﻦ داﯾﺮوﻟﻒ ﻣﺮده روي ﺑﺮفﻫﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺷﺎخ ﮔﻮزن ﻓﺮو‬ ‫رﻓﺘﻪ در ﮔﻠﻮ را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‪ ..‬‬ ‫»و در ﭼﺸﻢ ﺗﻮ؟«‬ ‫»و در ﭼﺸﻢ ﻣﻦ‪ «.‬‬ ‫ﻧﺪ دوﺑﺎره ﺑﻪ او ﭘﺸﺖ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺷﺐ رو ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»در ﭼﺸﻢ راﺑﺮت‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪«.‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﻣﺮد رو ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ!«‬ ‫»ﺗﻮ ﻣﺮد رو ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﯽ‪ .‬ﻫﻤﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﺑﺮاي ﺑﺮﻧﺪون در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮا ﻧﺪ درك ﻧﻤﯽﮐﺮد؟ »اون ﭘﺴﺮ ﺧﻮدش رو ﺑﺮاي ازدواج ﺑﺎ‬ ‫دﺧﺘﺮ ﻣﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﭼﻪ اﺳﻢ دﯾﮕﻪاي روي اﯾﻦ ﻣﯽﮔﺬاري؟ ﺳﻨﺴﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﯾﻪ روزي ﻣﻠﮑﻪ ﺑﺸﻪ‪ .‫ﻧﺪ اﻣﺘﻨﺎﻋﺶ از ﻗﺒﻮل اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﺎ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادن ﻧﺸﺎن داد‪» .‬ﺟﺎﻓﺮي‪«.‬و وﻗﺘﯽ ﭘﺪرم ﻗﻮل ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺑﺮادر ﺗﻮ داد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫دوازده ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪«.‬‬ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ از ﻋﻮض او ﺟﻤﻠﻪ را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد‪» :‬وﻟﯿﻌﻬﺪ و وارث ﺗﺨﺖ آﻫﻨﯿﻨﻪ‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮات ﻏﺮﯾﺒﻪ اﺳﺖ‪ «.‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﯿﺎﻟﻪ رو ﺑﻪ ﻣﻦ رد ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫دﻫﺎن ﻧﺪ از اوﻗﺎت ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺞ ﺷﺪ‪» .‬اﯾﻦ ﭼﻪ اﯾﺮادي داره؟«‬ ‫»ﺧﺪاﯾﺎ‪ ،‬ﮐﺘﻠﯿﻦ‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﺎزده ﺳﺎﻟﺸﻪ‪ .‬اون زاده ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه و ﭘﺪر‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ ﺑﺸﻪ‪ .‬راﺑﺮت ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺻﺪﻣﻪاي ﺑﻪ ﻣﻦ ﯾﺎ ﯾﮑﯽ از‬ ‫ﻧﺰدﯾﮑﺎن ﻣﻦ ﻧﻤﯽزﻧﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺟﻮاب ﻣﯽداد‪ ...‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽدوﻧﺴﺖ‪ .‬ﺗﻮ‪ ،‬وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ .‬راﺑﺮت اﯾﻦ‬ ‫ﻫﻤﻪ راه رو ﺑﺮاي دﯾﺪن ﺗﻮ و ﺗﻘﺪﯾﻢ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﻪ ﺗﻮ اوﻣﺪه‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ ﺟﻮاب رد ﺑﻬﺶ ﺑﺪي‪«.‬ﻣﺎ از ﺑﺮادر ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺑﻮدﯾﻢ‪ .‬و ﺟﺎﻓﺮي‪ .‬‬ ‫»ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﯿﻞ ﺧﻮدت ﻧﺒﻮده‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮﻧﺪون ﻣﺮده و ﭘﯿﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺳﯿﺪه و ﻣﺠﺒﻮري ﮐﻪ ازش ﺑﻨﻮﺷﯽ‪ ،‬ﭼﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬ﭼﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪«.‬ﻣﻨﻮ دوﺳﺖ داره‪ .‬ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ؛ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎه و ﺳﺘﺎرﮔﺎن را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد؛ ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﻫﻢ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن روي دﯾﻮار‪.‬ﻏﺮور ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﯾﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬اﮔﻪ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﻢ‪ ،‬ﻏﺮﻏﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ و ﻓﺤﺶ ﻣﯽده‬ ‫و داد ﻣﯽزﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﻢ‪ .‬ﺑﺮﻧﺪون ﻣﯽدوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﮑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮد‪ .

‬‬ ‫در ﺗﺨﺘﺨﻮاب ﻧﺸﺴﺖ و ﻟﺤﺎف ﺧﺰ را ﺗﺎ ﭼﺎﻧﻪاش ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬درون آﺳﺘﯿﻦﻫﺎي ﮔﺸﺎدش ﺟﯿﺐﻫﺎﯾﯽ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﭽﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎلﻫﺎ از‬ ‫ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد‪ .‬رداﯾﺶ ﺑﻪ رﻧﮓﻫﺎي اﺳﺘﺎركﻫﺎ‪ ،‬ﭘﺸﻢ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﻮر دادم ﮐﺴﯽ ﻣﺰاﺣﻢ ﻧﺸﻪ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪ .‬ﺳﺮورم‪ ،‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﯿﺮون ﻣﻨﺘﻈﺮه و درﺧﻮاﺳﺖ اﺟﺎزهي‬ ‫ﻣﻼﻗﺎت ﻓﻮري داره‪«.‬ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺎﮐﺴﺘﺮياش ﺳﺮﯾﻊ و ﺗﯿﺰﺑﯿﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ادارد اﺳﺘﺎرك ﻃﺒﻖ رﺳﻮم ﺑﻪ ﻋﻮض ﺑﺮﻧﺪون ﺑﺎ او ازدواج ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺷﺒﺢ ﺑﺮادر ﻣﺮدهاش ﻫﻨﻮز ﺑﯿﻨﺸﺎن ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ؛ و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺷﺒﺤﯽ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﺷﺒﺢ زﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد اﺳﻤﺶ‬ ‫را ﺑﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬زﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﺣﺮاﻣﺰاده زاﯾﯿﺪه ﺑﻮد‪.‫دل ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ دﯾﺪن رﻧﺞ او ﺑﻪ رﺣﻢ آﻣﺪ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪» .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻣﺮد ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﺮورم‪ ،‬ﻋﻔﻮ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻢ‬ ‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺷﻤﺎ ﺷﺪم‪ .‬ﻟﻮﯾﻦ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺪاوم ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ آن آﺳﺘﯿﻦﻫﺎ ﻓﺮو ﻣﯽﺑﺮد و‬ ‫ﭼﯿﺰﻫﺎي دﯾﮕﺮي را ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪ :‬ﮐﺘﺎب‪ ،‬ﭘﯿﻐﺎم‪ ،‬اﺑﺰار ﻋﺠﯿﺐ‪ ،‬اﺳﺒﺎبﺑﺎزي ﺑﺮاي ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ .‬ﺳﭙﺮده ﺷﺪه؟ ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ؟ ﻗﺎﺻﺪي اوﻣﺪه؟ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ داده ﻧﺸﺪه‪«.‬ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺒﻨﺪﯾﻢ‪«.‬ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ؟«‬ ‫ﺻﺪي دﺳﻤﻮﻧﺪ از ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ در ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪» .‬ﯾﻪ ﭘﯿﻐﺎم ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﭙﺮده ﺷﺪه‪«.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻮا ﭼﻘﺪر ﺳﺮد ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﺪ ﺑﺮود ﮐﻪ ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه و ﺑﻠﻨﺪ در زدﻧﺪ‪ .‬اﺻﺮار ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻗﺒﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﺻﺒﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻗﺎﺻﺪي ﻧﯿﻮﻣﺪه‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ رﻧﺠﯿﺪه ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎس رﻓﺖ و ﻟﺒﺎس ﮐﻠﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮد‪ .‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﺪاﯾﺖ ﺷﺪ‪.‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎي ﻣﻦ ﮐﺴﯽ رو ﻧﺪﯾﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﻤﺎً ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺨﺼﯽ از ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﭘﺎدﺷﺎه آورده ﺷﺪه‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﻔﺘﯿﺪ ﯾﻪ ﺟﻌﺒﻪي ﭼﻮﺑﯽ؟«‬ .‬ﺑﻔﺮﺳﺘﺶ ﺗﻮ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﯽﺗﻮﺟﻬﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﮐﻪ در‬ ‫آﺳﺘﯿﻦﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﻪ ﻣﯽداﺷﺖ‪ ،‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺣﯿﺮت ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدن دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻼﻗﺎﺗﯽ دﯾﮕﻪاي از ﺟﻨﻮب ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»ﺧﯿﻠﻪ ﺧﻮب‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺟﻌﺒﻪي ﻣﻨﺒﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﺮدﻧﻢ‪ ،‬روي ﯾﻪ ﻣﯿﺰ در رﺻﺪﺧﺎﻧﻪي ﻣﻦ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ .

‬واﺿﺤﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺑﯿﺶ از ﻇﺎﻫﺮ داره‪«.‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‪» .‬‬ ‫»ﭘﯿﻐﺎم واﻗﻌﯽ رو زﯾﺮ ﮐﻒ ﮐﺎذب ﺟﻌﺒﻪي ذرهﺑﯿﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪ .‬ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ذرهﺑﯿﻦ؟ ﺑﺎﻫﺎش ﭼﯽ ﮐﺎر‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ؟«‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﻮال رو ﭘﺮﺳﯿﺪم‪ .‬ﺑﺎزش ﮐﻦ‪«.‬ﺣﺴﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬ﻟﻮﯾﻦ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﻮد‪.‬ﻣﯽﻟﺮزي؟«‬ ‫»ﺗﺮﺳﯿﺪم‪ «.‬اﻣﺎ ﻣﺤﺮم ﻣﺘﻨﺶ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ زﯾﺮ وزن ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺧﺰ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ او ﺣﻮﺻﻠﻪي اﯾﻦ ﻧﻮع ﺑﺎزيﻫﺎ را ﻧﺪارد‪ .‬زﻧﺠﯿﺮ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ‬ ‫ﺣﻠﻘﻪاش از ﺟﻨﺲ ﻓﻠﺰ ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ﺑﻮد و زﯾﺮ ردا دور ﮔﺮدﻧﺶ را ﺳﻔﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻋﺪﺳﯽﺳﺎزﻫﺎي ﻣﯿﺮ ﻧﻈﯿﺮ ﻧﺪارﻧﺪ‪«.‬ﺑﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﭼﻪ ﭼﯿﺰي رو ﻣﯽﺧﻮان ﮐﻪ ﻣﺎ دﻗﯿﻖﺗﺮ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ؟«‬ ‫»دﻗﯿﻘﺎً ﺳﻮاﻟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ از ﺧﻮدم ﭘﺮﺳﯿﺪم‪ «.‬ﻻﯾﺴﺎ ﺧﻄﺮ ﻧﮑﺮده‪ .‬ذرهﺑﯿﻦ اﺑﺰاري ﺑﺮاي ﺑﻬﺘﺮ دﯾﺪﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎز در دروﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﺧﻮف ﮐﺮد‪» .‬‬ .‬اﻗﺮار ﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﯿﺎم؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺖ؛ ﺑﻪ ﺻﺪاﯾﺶ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﺎ رو‬ ‫ﺷﺎد ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬از ﻃﺮف ﻻﯾﺴﺎﺳﺖ‪ «.‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ‬ ‫ﺗﻮﺳﻂ ﻟﯿﺪي ﮐﺘﻠﯿﻨﻪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ دﺳﺘﻮر داد‪» :‬ﺑﻤﻮن‪ «.‬اﺳﺘﺎد ﮐﺎﻏﺬ را روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺧﺰ‪ ،‬ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه از روي ﺑﺪن ﺑﺮﻫﻨﻪاش‬ ‫اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺑﺎ ﻗﻄﺮهي‬ ‫ﮐﻮﭼﮑﯽ از ﻣﻮم آﺑﯽ ﻣﻬﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﮐﺎﻣﻼً ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮره‪ «.‬ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬روي ﻣﻮم آﺑﯽ‪ ،‬ﻧﺸﺎن ﻣﺎه و ﺑﺎز ﺧﺎﻧﺪان ارن دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪» .‬ﻋﻔﻮ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﭼﺸﻤﺶ روي ﮐﻠﻤﺎت ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬اﺑﺘﺪا ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮاي او ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬در اﯾﻦ ﭘﯿﻐﺎم ﻣﺎﺗﻢ ﻧﻬﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ دﺳﺖ دراز ﮐﺮد‪» .‬از ﻇﺎﻫﺮش ﻣﺸﺨﺼﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺖ ﻣﯿﺮه‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﻬﺮ را ﺷﮑﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺪ اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﻟﻮﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮد‪» .‬ﭘﺲ ﺑﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ اﺧﻢ ﮐﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ‬ ‫دﺧﺘﺮ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬ﯾﻪ زﺑﺎن ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺑﺮاي ﺧﻮدﻣﻮن داﺷﺘﯿﻢ؛ ﻓﻘﻂ اون و ﻣﻦ‪«.‬دﺳﺖ ﻟﺮزاﻧﺶ را دراز ﮐﺮد و ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﻟﻮﻟﻪ ﺷﺪهاي را از آﺳﺘﯿﻨﺶ درآورد‪.‫»داﺧﻠﺶ ذرهﺑﯿﻦ اﻋﻼي ﺗﺎزهاي ﺑﻮد‪ .‬ﭘﯿﻐﺎم ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﺳﺘﺎد ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪي ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﺻﻨﻒ او ﺑﻮد‪ ،‬دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ‪ .

‬آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﮏ اﺧﻄﺎر‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﺮاي ﮔﻮش ﮐﺮدن ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪«.‬ﻧﻤﯽﻓﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﭼﯽ ﻣﯽﮔﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﻓﻬﻤﻪ‪ .‬‬ ‫»ﻻﯾﺴﺎ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺟﺎن ارن ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﯿﺪه‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ..‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻧﺪ ﺻﻮرت او را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮد‪» .‫»ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﺨﻮﻧﯽ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪«..‬‬ ‫ﻧﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪» :‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ‪«.‬ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ؟«‬ ‫»ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ‪ ،‬ﻣﻠﮑﻪ‪«.‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻧﺪ روي ﺑﺎزوي او ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق آﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺎزوي او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ‬ ‫اﺗﺎق رﻓﺖ‪ .‬ﻧﺪ ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬او را ﻧﮕﻪ داﺷﺖ؛ ﺻﻮرﺗﺸﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﯽ از ﻫﻢ‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ‪» .‬ﻫﻮاي ﺷﺐ روي ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺮﻫﻨﻪاش ﺑﻪ ﺳﺮدي ﻗﺒﺮ ﺑﻮد‪.‬اداﻣﻪ ﺑﺪه‪«.‬ﻣﯽدوﻧﺴﺖ ﮐﻪ در ﺻﻮرت اﻓﺘﺎدن ﺑﻪ دﺳﺖﻫﺎي اﺷﺘﺒﺎه‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﻣﺮگ ﺑﺮاش‬ .‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎزوي او را رﻫﺎ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺗﻤﺎم ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻣﻨﻮ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آورده‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ دورﮔﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬‬ ‫»ﺧﺪاﯾﺎ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﺗﻮ از ﻏﺼﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪه‪ .‬اﻻن وﻗﺖ ﺣﯿﺎي ﺑﯽﻣﻮرد ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﺧﺰ را ﮐﻨﺎر زد و از ﺗﺨﺘﺨﻮاب ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﻟﺒﺎس ﺧﻮاب ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﺳﺮﯾﻊ ﭘﻮﺷﯿﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﮐﻨﺎر ﺑﺨﺎري ﺧﺎﻣﻮش زاﻧﻮ زد‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮم‪«.‬ﺑﻪ ﻣﺸﻮرت ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺎز ﺧﻮاﻫﯿﻢ داﺷﺖ‪ «.‬ﻗﺮﻣﺰي ﻋﻤﯿﻘﯽ روي ﭘﻮﺳﺖ او اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺎﻏﺬ را ﺑﯿﻦ زﻏﺎلﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﺎن‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻓﺮو ﺑﺮد و ﺗﮑﻪ ﭼﻮبﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮي را روي آن ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻻﯾﺴﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﻋﺠﻮﻻﻧﻪ اﻗﺪام ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻗﺒﻮل‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﭘﯿﻐﺎم ﺑﺎ دﻗﺖ ﻃﺮحرﯾﺰي ﺷﺪه و‬ ‫زﯾﺮﮐﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﺨﻔﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه‪ .‬ﭘﯿﻐﺎم ﭼﯽ ﺑﻮد؟«‬ ‫ﺑﺪﻧﺶ در ﭼﻨﮓ ﻧﺪ ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»ﭘﺲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮ‪«.‬ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫»آﺗﺶ روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ «.

‬‬ ‫ﺻﺪاي او ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎد ﺳﺮدي از ﻗﻠﺐ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ زودي ﻣﺮد‬ ‫ﺑﺎﻟﻐﯽ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬اﺑﺘﺪا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﭘﯿﺮوز ﻣﯽﺷﺪ‪» .‬وﻗﺘﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺻﺪاﯾﺶ ﺧﺴﺘﻪ و ﭘﺮ از اﻧﺪوه ﺑﻮد و ﻧﻢ در ﮔﻮﺷﻪي ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺮق ﺧﻔﯿﻔﯽ‬ ‫ﻣﯽزد‪» .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﻣﺎﻧﻪي ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻣﺘﻔﺎوت‪«.‬از آنﻫﺎ دور ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﻪ زﻧﺠﯿﺮ دور ﮔﺮدﻧﺶ دﺳﺖ ﺑﺮد؛ زﯾﺮ آن ﭘﻮﺳﺖ ﻇﺮﯾﻒ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺮاﺷﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ« روي ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر آﺗﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪» .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ادارد اﺳﺘﺎرك از وﻃﻨﯽ ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺳﺎﮐﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﻧﻮﮐﺮي راﺑﺮت رو ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﯿﺎﺑﺖ‬ ‫از ﻣﻦ در ﺷﻤﺎل ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﯽﮔﯽ ﮐﻪ راﺑﺮت رو ﻣﺜﻞ ﺑﺮادر دوﺳﺖ داري‪.‬ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎز ﻧﮕﺸﺖ‪«.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﻪ اﻣﯿﺪ ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎل‪«.‬اوﻧﻮ ﺟﺰء ﻣﺸﺎورﯾﻨﺖ ﮐﻦ‪.‬ﻗﺪرت ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﺮگ ﻟﺮد ارن و ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﺮدن ﻗﺎﺗﻠﯿﻨﺶ ﺑﻪ ﻋﺪاﻟﺖ ﭘﺎدﺷﺎه‪.‬‬ ‫»ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﺗﻮ واﻗﻌﺎً ﭼﺎرهاي ﻧﺪاري‪ .‬‬ ‫آﯾﺎ ﺑﺮادرت رو در ﻣﺤﺎﺻﺮهي ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ رﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ دﻟﺨﻮري زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬آدرﻫﺎ ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ رو ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ‪ «.‬ﺑﺎﯾﺪ دﺳﺖ راﺑﺮت ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬‬ ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪي ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ‪» .‬ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﺮي و ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﮐﺸﻒ‬ ‫ﮐﻨﯽ‪«.‬دل ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ او‬ ‫را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬ﭘﺪرم ﯾﻪ ﺑﺎر در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ دﻋﻮت ﯾﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﺟﻨﻮب رﻓﺖ‪ .‬‬ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﺎﯾﻘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽدوﻧﻢ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺮاي اﯾﻦ درﺟﻪ ﺧﻄﺮ ﮐﺮدن‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽدوﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﻪ ﺷﮏ ﺧﺎﻟﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﺠﺰ ﺑﻪ اﻃﺮاف اﺗﺎق ﺧﻮاب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﻗﺪرت ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﻟﯿﺪي ارن و ﭘﺴﺮش‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﺤﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏ اﺳﺘﺎرك در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬‬ ‫ﺟﻨﻮب ﭘﺮ از اﻓﻌﯽﻫﺎﯾﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﻼﺣﻪ ازﺷﻮن اﺟﺘﻨﺎب ﮐﻨﻢ‪«.‬ﻧﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ‪،‬‬ ‫ﻧﻪ اﺳﺘﺎد ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻣﯽﻣﻮﻧﯽ‪«.‬ﻧﻪ« اﯾﻦ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻨﺒﯿﻬﯽ ﺑﺮاي او ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻫﯿﭻ‬ ‫وﻗﺖ دوﺑﺎره ﻗﯿﺎﻓﻪي ﻧﺪ را ﻧﺒﯿﻨﺪ و آﻏﻮش او را ﺣﺲ ﻧﮑﻨﺪ؟‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﺟﺎي ﺑﺤﺚ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﮔﺬاﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ .‬راب ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﺸﻪ‪ .‬دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه‬ ‫ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪرت زﯾﺎدﯾﻪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﺮﺳﯿﺪ‪» .‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺘﺶ ﻣﯽرﺳﻪ‪ ،‬آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪«.‫ﺗﻤﻮم ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮدن رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه و ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮاي آﻣﻮزﺷﺶ ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻮد‪ .

‬اون ﭘﺴﺮي ﺷﯿﺮﯾﻦ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯿﻪ ﮐﻪ‬ ‫راﺣﺖ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه ﻣﯿﻔﺘﻪ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬رﯾﮑﺎن‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﺶ ﮐﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ و راب ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﭼﯽ ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﺳﺮورم؟«‬ ‫ﺑﺎ ذﮐﺮ اﯾﻦ اﺳﻢ‪ ،‬ﺑﺪن ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ را از دﺳﺖ ﻣﯽداد‪ :‬ﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ‬ ‫دو دﺧﺘﺮ‪ ،‬و ﺑﺮن ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﻋﺰﯾﺰش‪ .‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ راﺑﻄﻪي راب و‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺮن ﻫﺮﮔﺰ‪» .‬ﺑﺮن ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ رو ﭘﺮ ﺑﮑﻨﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺴﺮم ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎﻣﻮزه‪ ،‬ﯾﺎد ﺑﺪه‪ .‬اﯾﻦ ﺑﻪ اﻣﻨﯿﺖ ﺧﺎﻧﺪان ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺑﻪ ﻗﻠﺒﺶ اﺟﺎزهي دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪن از آنﻫﺎ را داد‪ .‬ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬از دﯾﻮارﻫﺎ دور ﻧﮕﻬﺶ دار‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺮز ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻃﺎﻗﺘﺶ رو ﻧﺪارم‪«.‬ﺳﭙﺲ ﺳﮑﻮت ﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﻬﺎﻣﺘﺶ را‬ ‫ﯾﺎﻓﺖ و ﺳﻮاﻟﯽ را ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ از ﺟﻮاب آن ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ‪» .‬اون ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﺸﻪ‪«.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﺎ اﺧﻢ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪي ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﺗﮑﺎن داد‪ .‬ﻣﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ ﺳﺨﺘﻪ‪«.‬دﯾﮕﻪ ﻣﺸﺨﺼﻪ ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺟﺎﻓﺮي ازدواج ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ اوﻧﺎ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮاي ﺷﮏ‬ ‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ وﻓﺎدارﯾﻤﻮن ﺑﺪﯾﻢ‪ .‬اﯾﻦ ﻣﻀﺮه‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮن ﻧﻪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎي دﯾﮕﻪ ﭼﻄﻮر؟«‬ ‫ﻧﺪ اﯾﺴﺘﺎد‪ ،‬او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﺻﻮرﺗﺶ را ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﻮرت ﺧﻮدش ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﻄﻔﺎً ﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺸﻘﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺬار ﮐﻪ ﺑﺮن اﯾﻨﺠﺎ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮن ﭼﻘﺪر‬ ‫ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ از دﯾﻮاره‪«.‬زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺘﺸﮑﺮم‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﺑﺬار ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺲﻫﺎي ﺟﻮان ﺑﺰرگ ﺑﺸﻪ و ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ راﺑﺮت دوﺳﺖ ﻣﻦ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اوﻧﺎ دوﺳﺖ‬ ‫ﺑﺸﻪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ در ﺟﻨﻮب ﺧﻮاﻫﺪ درﺧﺸﯿﺪ و ﺣﺘﯽ ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ آرﯾﺎ ﺑﻪ ﺗﺮﺑﯿﺖ‬ ‫ﻣﺤﺘﺎج اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ اﺷﮏ او ﺑﻐﻠﺘﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺤﻤﻞ درد را آﺳﺎنﺗﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺣﻖ ﺑﺎ او ﺑﻮد؛ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪ .‬وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﭼﻪ ﻣﮑﺎن وﺳﯿﻌﯽ ﺑﻮد‪ .‬درﺑﺎرهي ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻢ ﯾﺎ ﻧﺎﭼﯿﺰي ﻧﻈﺮت رو‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮم ﺑﮕﻮ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل‪ ،‬اون ﻫﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻦ ازدواج ﻣﯽرﺳﻪ‪«.‬و آرﯾﺎ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ راه و رﺳﻢ ﯾﻪ درﺑﺎر ﺟﻨﻮﺑﯽ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه‪ .‬ﻧﺪ ﺧﺸﻢ را ﺣﺲ ﮐﺮد و ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪.‫»اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﯾﻪ ﺧﻮﯾﺸﺎوﻧﺪ ﺧﻮﻧﯽ اﻋﺘﻤﺎد دارم‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ راب و رﯾﮑﺎن ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯽ‪ .‬‬ .‬زﻣﺴﺘﻮن داره ﻣﯿﺎد‪«.‬ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺸﺪه‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﭘﺪرم ﻣﻨﻮ ﺑﺮاي ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺷﺪن ﺑﻪ اﯾﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻘﯿﻪ رو ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽﺑﺮم‪«.

‫ﻣﺮدﻫﺎي زﯾﺎدي ﺣﺮاﻣﺰاده ﺻﺎﺣﺐ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﮐﺘﻠﯿﻦ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺗﺨﻢ او رﯾﺸﻪ ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬اﺣﺘﯿﺎﺟﺎت ﺑﭽﻪ را‬ ‫ﺗﺎﻣﯿﻦ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻧﺪ ﺣﺮاﻣﺰادهاش را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬ ‫آورد و ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻢ ﻫﻤﻪي ﺷﻤﺎﻟﯽﻫﺎ او را ﭘﺴﺮ ﺧﻮدش اﻋﻼم ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اون و راب ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫زﺧﻢ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ درﺑﺎرهي ﻣﺎدر ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﯾﮏ ﻗﻠﻌﻪ ﭼﯿﺰي ﺳﺮي‬ ‫ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺗﮑﺮار داﺳﺘﺎن ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎي ﺷﻮﻫﺮش را از ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎﯾﺶ ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ از‬ ‫ﯾﮏ دوﺟﯿﻦ ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﻤﯽاﻓﺘﺎد‪ .‬اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم‪«.‬ﺟﺎن ﻫﯿﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﺧﺎرج از دﯾﺪ ﻧﺒﻮد و ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺷﺒﺎﻫﺘﺶ ﺑﻪ ﻧﺪ ﺑﯿﺶ از ﻫﺮ ﭘﺴﺮي ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺮاي ﻧﺪ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ‬ ‫آورده ﺑﻮد‪ .‬آنﻫﺎ اﺳﻢ ﺳﺮ آرﺗﻮر دﯾﻦ‪ ،‬ﻣﻠﻘﺐ‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺻﺒﺢ و ﻣﺮﮔﺒﺎرﺗﺮﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ را زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻄﻮر ارﺑﺎب‬ ‫ﺟﻮاﻧﺸﺎن او را در ﻧﺒﺮد ﺗﻦ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺸﺖ‪ .‬اون ﻫﻤﺨﻮن ﻣﻨﻪ و اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻻزﻣﻪ ﺑﺪوﻧﯽ‪ .‬‬ ‫آن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎر در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺪ او را ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ در اوﻟﯿﻦ ﺳﺎل‬ ‫ازدواﺟﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺪ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ درﮔﯿﺮ ﺟﻨﮓ ﺑﻮد از دﺧﺘﺮي ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﺪه‪ ،‬اﺻﻼً‬ ‫ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮد‪ .‬‬ .‬ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن‬ ‫از ﺗﻪ دل ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮﻫﺮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ در ﺧﻮدش ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺟﺎن را ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽداد ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮش در ﻓﺎﺻﻠﻪي‬ ‫ﻧﺒﺮدﻫﺎ ﺧﻮدش را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺴﮑﯿﻦ ﻣﯽداد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل او اﺣﺘﯿﺎﺟﺎت ﯾﮏ ﻣﺮد را داﺷﺖ و آنﻫﺎ آن ﺳﺎل را ﺟﺪا از ﻫﻢ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻧﺪ ﻣﺸﻐﻮل‬ ‫ﻧﺒﺮد در ﺟﻨﻮب ﺑﻮد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﺎي ﺧﻮدش در ﻗﻠﻌﻪي ﭘﺪرش در رﯾﻮرران اﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﺎدر ﺟﺎن ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺑﻮده ﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎً او را ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻮن ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺷﻮﻫﺮش راﺿﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﺟﺎن ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ .‬و ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ از‬ ‫ﮐﺠﺎ اﯾﻦ اﺳﻢ رو ﺷﻨﯿﺪي‪ «.‬دو ﻫﻔﺘﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﻬﺎﻣﺘﺶ را ﺑﯿﺎﺑﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﯾﮏ ﺷﺐ در ﺗﺨﺘﺨﻮاب از ﺷﻮﻫﺮش ﺑﯽواﺳﻄﻪ ﺻﺤﺖ اﯾﻦ داﺳﺘﺎن را ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻗﻮل داده ﺑﻮد ﮐﻪ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ؛ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد؛ و از آن روز ﺑﻪ ﺑﻌﺪ زﻣﺰﻣﻪﻫﺎ‬ ‫ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و اﺳﻢ آﺷﺎرا دﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺷﻨﯿﺪه ﻧﺸﺪ‪.‬اﻓﮑﺎرش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ راب‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺳﯿﻨﻪاش ﺷﯿﺮ ﻣﯽﺧﻮرد ﺗﺎ ﺷﻮﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ...‬او ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﺮدي ﯾﺦ ﺟﻮاب داده ﺑﻮد‪» :‬ﻫﺮﮔﺰ‬ ‫درﺑﺎرهي ﺟﺎن از ﻣﻦ ﻧﭙﺮس‪ .‬‬ ‫اﻣﺎ او ﮐﺎري ﺑﯿﺶ از آن ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ از ﺑﭽﮕﯽ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻄﻠﻊ ﺑﻮد‪ .‬و اﯾﻦ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪن ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺟﻨﮓﻫﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﯾﺎﻓﺖ و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ‬ ‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ آﻣﺪ‪ ،‬ﺟﺎن و داﯾﻪاش دﯾﮕﺮ ﻣﻘﯿﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻟﯿﺪي آﺷﺎرا دﯾﻦ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪ و ﺑﻮر ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﻨﻔﺶ ﻣﺴﺤﻮرﮐﻨﻨﺪه‪ ،‬در ﻗﻠﻌﻪي اﺳﺘﺎرﻓﺎل در‬ ‫ﺳﺎﺣﻞ درﯾﺎي ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﺮادرش ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺳﺎﮐﺖ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ‪» :‬ﺟﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮه‪«.‬اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﺮدﻫﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻌﺪ آن ﻧﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺳﺮ آرﺗﻮر را ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮ‬ ‫ﺟﻮان زﯾﺒﺎي او ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .

‬دﯾﮕﺮ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪن آﺳﺎن ﻧﺒﻮد‪..‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‬ ‫در ﺻﺪاﯾﺶ دﻟﻮاﭘﺴﯽ ﻣﺸﻬﻮد ﺑﻮد‪» .‬ﻣﺴﯿﺮ اون ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪﺗﺮ از ﻣﺎل‬ ‫ﺷﻤﺎ و ﺑﺎﻧﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪ «..‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻨﮕﺪﻻﻧﻪ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺖ‪ .‬او ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺴﺮي ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ روزي ﺑﺮ ﺳﺮ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺎ ﻧﻮهﻫﺎي‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ رﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ‪..‬ﺑﺮادر ﺷﻤﺎ‪ ،‬ﺑﻨﺠﻦ‪ ،‬ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﺶ ﺑﺎ ﻣﻦ درﺑﺎرهي ﺟﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺮآﺷﻔﺖ‪» ..‬‬ ‫ﻧﺪ ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ‪» .‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺣﺮفﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﺑﺪﺗﺮي ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﮐﺮد‪:‬‬ ‫»راه ﺣﻞ دﯾﮕﻪاي وﺟﻮد داره‪ .‬اون درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪن ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ رو ﮐﺮده؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﺟﺎﯾﯽ در درﺑﺎر ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬اون‪«.‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪» :‬اون ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﻪ ﻓﺮزﻧﺪي ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ از دﺳﺖ ﻣﯽداد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ .‬راه ﺣﻞ او ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‪ ،‬در ﺻﻮرت اﻣﮑﺎن در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ اﺳﺘﺎد را ﻣﯽﺑﻮﺳﯿﺪ‪ .‬و ﺑﻪ‬ ‫وﻗﺖ ﺧﻮد‪ ،‬ﭘﺴﺮك ﻧﯿﺰ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬و ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم در درﺑﺎر ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دﯾﺪه ﻧﺸﺪهاﻧﺪ! زن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ‬ ‫ﮐﺮده‪ .‬ﻣﻦ ازش ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪«.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺴﺮه روﯾﺎي ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮدن ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه رو در ﺳﺮ داره‪«.‬ﺑﻨﺠﻦ‬ ‫اﺳﺘﺎرك از ﺑﺮادران ﻗﺴﻢ ﺧﻮردهي ﺷﺐ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﻓﺪاﮐﺎري ﺳﺨﺘﯿﻪ‪ ،‬اﻣﺎ در دوران ﺣﺴﺎﺳﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻗﻠﺒﺶ را در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻤﻨﺎي ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺷﻮﻫﺮش ﻣﻘﺎوم ﮐﺮد‪» .‬اﮔﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﺮد ﺑﺎﻟﻐﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد اﯾﻦ درﺧﻮاﺳﺖ رو ﻣﯽﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ اﻧﺪوه ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﺟﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻮاﻧﻪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ در اﺧﺘﯿﺎر ﺧﺸﻢ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺪﻣﺖ در دﯾﻮار اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺰرﮔﯿﻪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪«..‬ﮔﺬاﺷﺖ ﻧﺪ ﺧﻮدش در ذﻫﻦ ﺧﻮدش ﻣﻮﺿﻮع را ارزﯾﺎﺑﯽ ﮐﻨﺪ؛ دﺧﺎﻟﺖ او در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ ..‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ درﺑﺎرهاش ﭼﯽ ﻣﯽﮔﻦ‪ .‬‬ ‫ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺎ اﺳﻢ ﯾﻪ ﺣﺮاﻣﺰاده‪ .‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﺒﺮم‪ .‬اﮔﺮ ﻧﺪ آن ﭘﺴﺮ را اﯾﻨﺠﺎ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬در ﺣﻘﺶ ﺟﻔﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﭼﻄﻮر ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻇﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬ﮐﺘﻠﯿﻦ؟ اون ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ دوﺳﺖ ﺗﻮ‪ ،‬راﺑﺮت‪ ،‬ﺧﻮدش ﺻﺎﺣﺐ‬ ‫ﯾﻪ دوﺟﯿﻦ ﺣﺮاﻣﺰاده اﺳﺖ‪«.‬ﺟﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮي ﺑﺮاي او ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺴﺮي ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اون ﭘﺴﺮ ﺗﻮﺋﻪ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﻦ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﺻﻞ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻮد‪» :‬و ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﺣﺮاﻣﺰاده ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺑﯿﻦ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﻪ ﻣﻘﺎمﻫﺎي ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺳﻪ‪ «.‬‬ .‬ﻫﻤﻪ ازش دوري ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.

‫ﻧﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از آنﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪاي ﺳﺎﮐﺖ و ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻗﻌﺶ رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺧﻮدم ﺑﻬﺶ ﻣﯽﮔﻢ‪«.‬ﺑﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﯿﻠﻪ ﺧﻮب‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎره‪ .‬ﺑﺎ ﺑﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬دو ﻫﻔﺘﻪ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﻪ ﺗﺎ ﻣﺎ آﻣﺎدهي ﻋﺰﯾﻤﺖ ﺑﺸﯿﻢ‪ .‬ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن ﺧﯿﻠﯽ زود ﺗﻤﻮم ﻣﯽﺷﻪ و ﺑﭽﮕﯽ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ‬ ‫ﻃﻮر‪ .‬‬ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺑﮕﯿﻢ؟«‬ ‫»وﻗﺘﯽ دﯾﮕﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم آه ﮐﺸﯿﺪ و‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺗﺮﺟﯿﺢ‬ ‫ﻣﯽدم ﮐﻪ ﺑﺬارم ﺟﺎن اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز آﺧﺮ رو ﺧﻮش ﺑﮕﺬروﻧﻪ‪ .‬ﺗﺪارﮐﺎت ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﯿﺎ ﺑﺸﻦ‪ .

‬او‬ ‫دﺧﺘﺮ ﭘﯿﺸﮑﺎر وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ و ﺻﻤﯿﻤﯽﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺖ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻮد‪» .‬ﺳﭙﺘﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ و اﺑﺮاز ﺗﺤﺴﯿﻦ داﯾﻤﯽ ﭘﯿﺶ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دوﺑﺎره ﮐﺎر ﺧﻮدش را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل راﻫﯽ ﺑﺮاي ﺗﺮﻣﯿﻢ آن ﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ آه ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﻮزن را ﮐﻨﺎر‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻟﯿﺪي ﮐﺘﻠﯿﻦ درﺑﺎرهي آرﯾﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﭙﺘﺎ دﻣﺎغ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪» .‫‪ -۷‬ﺁﺭﻳﺎ‬ ‫ﮐﻮكﻫﺎي آرﯾﺎ ﺑﺎز ﮐﺞ و ﻣﻌﻮج از آب در آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﮔﻠﺪوزي ﺳﻨﺴﺎ‬ ‫ﺑﯽﻧﻘﺺ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ‪«.‬ﺑﺚ ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺴﻠﻤﺎً‪.‬‬ ‫»ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺪ‪«.‬ﮐﺴﯽ ﺟﻮاب ﻧﺪاد‪.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺣﯿﻦ ﮐﺎر ﺑﺎ ﺳﺮزﻧﺪﮔﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ﺳﻨﺴﺎ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺳﺎﯾﺮ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آرﯾﺎ ﮐﻮكﻫﺎي ﻣﯿﺮﺳﻼ ﻫﻢ ﮐﻤﯽ ﮐﺞ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻌﺮﯾﻒﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻧﻤﯽﺷﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ آن ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺪ‪.‬آرﯾﺎ‬ ‫دﺳﺖﻫﺎي ﯾﻪ آﻫﻨﮕﺮ رو داره‪«.‬ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﯿﻦ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻧﻘﺸﯽ در اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻏﺮور زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺟﺎﻓﺮي ﺧﻮاﻫﺮت رو دوﺳﺖ داره‪ «.‬ﻫﻤﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺚ ﮐﺴﻞ‪ ،‬دﺧﺘﺮ‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ ﺳﺮ رودرﯾﮏ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﭘﺎي او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ از ﺣﺮفﻫﺎي او ﮔﻮش ﻣﯽﮐﺮد؛ ﺟﯿﻦ ﭘﻮل ﺧﻢ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد ﺗﺎ ﭼﯿﺰي در ﮔﻮش او زﻣﺰﻣﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬آرﯾﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﺎ آن دﯾﮕﺮي ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎه و ﭼﺎق ﺑﻮد ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬درﺑﺎرهي ﭼﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ؟« ﺟﯿﻦ ﺟﺎ ﺧﻮرد‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﯾﮏ ﺑﻮﺳﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺎ درﺑﺎرهي ﭘﺮﻧﺲ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪«.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﺠﺎﻟﺖزده‬ ‫رﺳﯿﺪ‪ .‬‬ .‬ﻣﯿﺮﺳﻼ ﭼﯿﺰي ﮔﻔﺖ و ﺳﭙﺘﺎ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪي‬ ‫ﺑﺎﻧﻮﻫﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬زﯾﺎد ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯽآﻣﺪ‬ ‫ﮐﻪ اﻓﺘﺨﺎر آﻣﻮزش ﻫﻨﺮﻫﺎي زﻧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﯿﺮﺳﻼ را ﺑﺮاي‬ ‫ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪن ﺑﻪ آنﻫﺎ آورده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آن ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ و ﺧﻮشﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻬﻢ ﺳﻨﺴﺎ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎ او در ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ دﻟﺴﺮدي ﺑﻪ آنﻫﺎ اﺧﻢ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد ﮔﻮﺷﺶ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻣﺎدرﺷﺎن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﮐﺎر ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﻮدﺷﻪ‪ .‬‬ ‫ﻧﮕﺮان ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان اﻓﮑﺎرش را ﺑﺨﻮاﻧﺪ و دزدﮐﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﻣﺮوز‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﺑﻪ او ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮرش ﮐﺪام ﭘﺮﻧﺲ اﺳﺖ؛ اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﻓﺮي‪ .‬ﭼﻪ‬ ‫دﺳﺖﻫﺎي دﻗﯿﻖ و ﻇﺮﯾﻔﯽ داره‪ «.

‬در ﻣﻮرد ﭼﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ؟«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ آﻫﺴﺘﻪ و ﮐﺎﻣﻼً دﻗﯿﻖ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ‪» :‬ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽ ﻣﺎ‪ «.‬ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﺳﭙﺘﺎ دﻗﯿﻘﺎً ﮐﺎري ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺳﻨﺴﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽرﻓﺖ‪» .‬ﺑﻪ ﺳﭙﺘﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﺻﻮرﺗﯽ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﻟﺐﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎرﯾﮏ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاي اﺧﻢ ﮐﺮدن‬ ‫ﺧﻠﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻈﺮت درﺑﺎرهي ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎف ﭼﯿﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ؟ ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫ﻣﻮدﺑﻪ‪ ،‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎن ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎﺳﺖ‪«.‬ﺑﯿﭽﺎره ﺟﺎن‪ .‬ﺑﺚ‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ داﺳﺘﺎن ﺑﺒﺎﻓﯽ‪ «.‬ﺳﺮخ ﺷﺪن زﯾﺒﺎﯾﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺣﯿﻦ دوﺧﺘﻦ آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﭼﻮن ﺣﺮاﻣﺰاده اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺴﻮدي ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ دﻟﺴﻮزي ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺮاي ﮐﺎﺳﺘﻦ از ﺗﻨﺪي‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ اﯾﻦ ﺗﺬﮐﺮ ﻣﻮﻫﺎي‬ ‫دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ را ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻧﻮازش ﮐﺮد‪ .‬اﺻﻼً ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮل ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫اون ﻫﻢ ﺟﻠﻮي ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﺎ! ﻫﻤﻪي ﻣﺎ رو ﺷﺮﻣﻨﺪه ﻣﯽﮐﻨﯽ!«‬ .‬اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪي ﻣﺎﺳﺖ‪ «.‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺑﺎ ﺳﺮ ﻣﻮاﻓﻘﺘﺶ را ﻧﺸﺎن داد‪» .‬داﻣﻦ‬ ‫آﻫﺎردارش ﺧﺶ ﺧﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪» .‫ﺑﺚ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ روﯾﺎﮔﻮﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺎﻫﺎش ازدواج ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬آرﯾﺎ‬ ‫ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ از اﺷﮏ ﭘﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬آرﯾﺎ‪ ،‬ﭼﺮا ﺗﻮ ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎرت ﻧﯿﺴﺘﯽ؟« ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف اﺗﺎق آﻣﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺳﻨﺴﺎ ﻣﻠﮑﻪي ﺗﻤﺎم ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ داد ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﭘﺎرﭼﻪ را ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﮐﺮد‪» .‬آرﯾﺎ و ﻣﻦ داﺷﺘﯿﻢ ﻣﯽﮔﻔﺘﯿﻢ از اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫اﻣﺮوز ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﻢ‪«.‬آرﯾﺎ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻨﺠﺎ! دﯾﮕﻪ ﯾﻪ ﻗﺪم ﻫﻢ ﺑﺮﻧﺪار‪ .‬دﯾﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬آرﯾﺎ‪ ،‬آرﯾﺎ‪ ،‬آرﯾﺎ‪ ،‬اﯾﻦ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮل ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬آرﯾﺎ ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﻫﺮ‬ ‫ﮐﺎري را زﯾﺒﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﯽدﻫﺪ‪» .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ آن ﻗﺪر ﻧﺰاﮐﺖ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﺮخ ﺷﻮد‪ .‬ﮐﺎرش را‬ ‫ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﺮد‪.‬زﯾﺎدي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪ .‬‬ ‫»اون ﺑﺮادر ﻣﺎﺳﺖ‪ «.‬از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺗﯿﺰش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪ «.‬ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ ﺑﺎ دودﻟﯽ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒﻫﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬ﺻﺪاﯾﺶ آراﻣﺶ ﻋﺼﺮﮔﺎﻫﯽ را از اﺗﺎق ﺑﺎﻻي ﺑﺮج ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﯿﺶ از آن ﺧﻮب ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ روﺳﯿﺎﻫﯽ ﺧﻮاﻫﺮش‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﯿﻦ ﺑﻪ ﻋﻮض او ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﯽزد‪ .‬ﻣﺎدرت از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺒﺮدار ﻣﯽﺷﻪ‪.‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺬار ﮐﻮكﻫﺎي ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪«.‬اﮐﻨﻮن اﺧﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬ﺑﻪ آرﯾﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .

‬ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫درد داﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎري ﮐﻪ آرﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ از ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﻠﺪ ﺑﻮد اﺳﺐﺳﻮاري ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬ادارهي ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ اﺳﻢ ﺗﻮﻟﻪاش را ﻟﯿﺪي‪ 2‬ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ اﺳﻢ ﻣﻠﮑﻪي ﺟﻨﮕﺠﻮي راﯾﻦ ﮐﻪ ﻗﻮﻣﺶ را از درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮاي او اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اﯾﻨﮑﻪ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ و ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ در اﺗﺎق او‬ ‫ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺨﻮاﺑﺶ ﻣﯽﺧﻮاﺑﯿﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﻫﻢ ﺟﻨﺠﺎل آﻓﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن اﺷﮏ روي ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺟﺎري ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ از دﯾﺪن ﺑﻬﺖ روي‬ ‫ﺻﻮرت ﺳﭙﺘﺎ ﻟﺬت ﺑﺒﺮد‪ .‬آرﯾﺎ‬ ‫ﻗﯿﺎﻓﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺤﮑﻢ ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮگ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ دو ﺳﺎل ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد؛ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺧﻮدش ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮد دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰي‬ ‫ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺴﺮﻫﺎ در ﺣﯿﺎط ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ داﺷﺖ‪ .‬اﺟﺎزهي ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪن ﻣﯽﻃﻠﺒﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ زرد ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﯿﻦ ﻋﺎدت داﺷﺖ ﮐﻪ او را ﺻﻮرت اﺳﺒﯽ ﺻﺪا ﺑﺰﻧﺪ و ﻣﻮﻗﻊ ﻋﺒﻮر آرﯾﺎ ﺷﯿﻬﻪ ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬زﯾﺮ آﻓﺘﺎب ﻣﺜﻞ دو ﺳﮑﻪي‬ ‫ﻃﻼ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﻟﭗﻫﺎي درﺷﺖ و ﻣﻮي اﻧﺒﻮه‬ ‫ﻗﺮﻣﺰ ﻣﺎدرﺷﺎن را ﺑﻪ ارث ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺧﺸﮏ‬ ‫و ﻣﺨﺘﺼﺮي ﺑﻪ ﻣﯿﺮﺳﻼ ﮐﺮد‪» .‬ﺳﻨﺴﺎ‬ ‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﺦِ ﺟﻤﻊ و ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ او ﻣﺮدد ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺗﺮدﯾﺪ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫‪Nymeria‬‬ ‫‪1‬‬ .‬آرﯾﺎ ﻋﻼﻗﻪاي‬ ‫ﺑﻪ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎدن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن آرﯾﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﺑﻬﺘﺮي در ﺳﺮ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﺎزش ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق دﺳﺖ او را ﻟﯿﺴﯿﺪ‪ .‬‬ ‫در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ‪ 1‬در اﺗﺎﻗﮏ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ او ﺑﻮد‪ .‫آرﯾﺎ ﺟﻠﻮي در اﯾﺴﺘﺎد‪ ،‬ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎف ازدواج ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬آرﯾﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮد ﭘﺮﻧﺲ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﭘﯿﺸﮑﺎر ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬اﻏﻠﺐ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺴﯽ داﺷﺖ‪ .‬ﺷﻌﺮ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪.‬آرﯾﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﭼﻄﻮر آراﯾﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﯿﺮﺳﻼ ﭘﻠﮏ زد و ﺑﺮاي راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬آرﯾﺎ ﺑﻪ ﭘﺪرﺷﺎن ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬ ‫‪ Lady 2‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺎﻧﻢ‪.‬ﺣﺘﯽ‬ ‫اﮔﺮ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ دوﺳﺘﺶ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮگ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫آن وﻗﺖ ﺑﮕﺬار ﮐﻪ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان از ﮐﻮك زدن او ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺳﻨﺴﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺪوزد و ﺑﺮﻗﺼﺪ و آواز ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻼﺣﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم اﺳﺐ ﻧﻌﻞ ﮐﻨﻢ‪ «.‬ﻣﻮي او ﻗﻬﻮهاي ﺑﺪون ﻓﺮوﻏﯽ ﺑﻮد و ﺻﻮرﺗﺶ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪه و ﺟﺪي ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﮐﺠﺎ داري ﻣﯽري‪ ،‬آرﯾﺎ؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺎدرش ﻣﻤﻨﻮع ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ ،‬آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ او را ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻼس ﮔﻠﺪوزي ﻣﯽﺑﺮد‪.‬ﭼﻨﮓ ﻣﯽﻧﻮاﺧﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪ ،‬ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﺑﺎ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ در ﺗﻮان ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫دوﯾﺪ‪.‬ﺗﺎ اﯾﻦ زﻣﺎن دﯾﮕﺮ ﺳﭙﺘﺎ‬ ‫ﻣﻮردان ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺮاي ﻣﻄﻠﻊ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﺎدرش اﻗﺪام ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﮔﻮﺷﺶ را ﻟﯿﺴﯿﺪ و او ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .

‬‬ ‫»ﮐﻤﯽ ﺗﻔﺮﯾﺤﺶ از ﮔﻠﺪوزي ﺑﯿﺸﺘﺮه‪ «.‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬دﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎن روي ﻟﺒﻪي ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺑﺎ ﺑﯽﺗﻔﺎوﺗﯽ ﯾﮏ ﭘﺎﯾﺶ‬ ‫را روي ﺳﯿﻨﻪاش ﺟﻤﻊ ﮐﺮده اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‫راب ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﻣﻮدب را ﺑﻪ ﭘﺸﺖ روي ﺧﺎك ﻣﯽاﻧﺪازﻧﺪ‪ .‬‬ ‫راب و ﺳﻨﺴﺎ و ﺑﺮن و ﺣﺘﯽ رﯾﮑﺎن ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ داﯾﻤﯽ و ﻣﻮي ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻪ ﺗﺎﻟﯽﻫﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهاي در ﭘﻞ ﺳﺮﭘﻮﺷﯿﺪهي ﺑﯿﻦ اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ و ﺑﺮج ﺑﺰرگ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ از آن ﻣﯽﺷﺪ ﺗﻤﺎم ﺣﯿﺎط را دﯾﺪ‪.‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺟﻨﮕﯿﺪن اوﻧﺎ رو ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻢ‪«.‬وﻗﺘﯽ آرﯾﺎ‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد‪ ،‬دﻟﻮاﭘﺴﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﻮدن ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﯿﺎ‪ «.‬آرﯾﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ‬ ‫از ﺷﺮوع ﻣﺒﺎرزهﺷﺎن ﻣﺪﺗﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬آن ﻗﺪر ﻟﺒﺎس ﻣﺤﺎﻓﻈﺸﺎن ﺿﺨﯿﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر دور ﺑﺮن ﺗﺸﮑﯽ از‬ ‫ﭘﺮ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺮﻧﺲ ﺗﺎﻣﻦ ﭼﺎق ﮐﺎﻣﻼً ﮔﺮد ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ از ﺑﻘﯿﻪي ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮ‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬او را ﺑﻮ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﮔﻮﺷﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬دوﺑﺎره روي زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺟﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ ،‬دﺳﺖ دراز ﮐﺮد و ﻣﻮي او را ﺑﻬﻢ‬ ‫رﯾﺨﺖ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﺑﻪ آرﯾﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﭼﻨﺪ ﭘﺴﺮ و ﻣﺮد ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺸﻮﯾﻖ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و دوﯾﺪ‪ .‬ﻫﺮ دو ﺣﺮﯾﻒ ﺗﻠﻮﺗﻠﻮ ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮔﻠﺪوزي ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬آرﯾﺎ ﭘﺎﺳﺨﺶ را داد‪ .‬ﭼﻨﺎن ﻣﺠﺬوب ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از ﺣﺮﮐﺖ ﮔﺮگ ﺳﻔﯿﺪش ﺑﺮاي اﺳﺘﻘﺒﺎل از‬ ‫آنﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن آرﯾﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺧﻮدش را روي ﻟﺒﻪي ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﻨﺎر ﺟﺎن ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي را ﮐﻨﺎر راب ﺗﺸﺨﯿﺺ داد؛ ﻧﯿﻢﺗﻨﻪي ﺳﯿﺎه او ﻣﺰﯾﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﺸﺖﭘﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﺧﺎﻧﺪاﻧﺶ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﻤﯽ از ﮔﻠﺪوزي ﺧﺴﺘﻪﮐﻨﻨﺪهﺗﺮه‪«.‬ﺟﺎن ﻣﺜﻞ او ﺷﺒﯿﻪ ﭘﺪرﺷﺎن ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﻘﺼﺪﺷﺎن آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪.‬آنﻫﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪«.‬‬ ‫ﺣﯿﻒ؛ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﭘﺴﺮﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﻣﺮدي‬ ‫ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﺳﺒﯿﻞﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻨﺎﮔﻮش ﻣﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬آنﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬از ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺻﺪاي ﺿﺮﺑﻪ و ﺗﻘﻼ ﻣﯽآﻣﺪ‪.‬آنﻫﺎ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽزدﻧﺪ و زﯾﺮ ﻧﮕﺎه دﻗﯿﻖ ﺳﺮ‬ ‫رودرﯾﮏ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎي روﯾﻪدار ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮگ‬ ‫درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش آﻣﺪ‪.‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻣﻄﺮح ﮐﺮدن ﺗﺮﺳﺶ‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد ﺟﺎن ﺑﻮد و ﺟﺎن ﻧﮕﺮاﻧﯽ او را رﻓﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﯿﻨﺸﺎن ﺻﺪاي راب ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮد‪ .

‬اﻃﺮاﻓﺶ را‬ ‫ﻣﻼزﻣﯿﻦ ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي و ﺑﺮﺗﯿﻮﻧﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام را ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ آه ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﺣﺮاﻣﺰادهﻫﺎ اﺟﺎزهي آﺳﯿﺐ زدن ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺲﻫﺎي ﺟﻮان رو ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺗﻮﺻﯿﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﻪ ﻧﺸﺎن روي ﭘﺎﻟﺘﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪«.‬اون‬ ‫ﺧﺎﻧﺪان ﻣﺎدرش رو در ﻣﻘﺎم ﺧﺎﻧﺪان ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﺮﯾﮏ ﮐﺮده‪«.‬‬ ‫ﺿﺮﺑﻪي ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺑﻪ ﺗﺎﻣﻦ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺎزوي آرﯾﺎ را ﺑﺮاي ﻟﻤﺲ ﻋﻀﻼﺗﺶ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪» :‬زنﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ!«‬ ‫ﺟﺎن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﺮد ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﻪاش او را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺟﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي رو ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ؟«‬ ‫در ﻧﮕﺎه اول ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره ﻧﮕﺎه ﮐﺮد او را در ﻋﻘﺐ زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪي دﯾﻮار ﺑﻠﻨﺪ ﺳﻨﮕﯽ ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﺸﺎن ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ در ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻓﺮي‪ .‬روي ﭘﺎﻟﺘﻮي ﺷﺎﻫﺰاده ﻧﻘﺶ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ دوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻪ‬ ‫ﺳﺎﻟﻤﻪ‪«.‬ﻧﺸﺎن‬ ‫در وﺳﻂ ﺑﻪ دو ﻧﯿﻢ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ در ﯾﮏ ﻃﺮف ﮔﻮزن ﺗﺎﺟﺪار ﺧﺎﻧﺪان ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺷﯿﺮ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‬ ‫دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺷﮑﯽ در ﻇﺮاﻓﺖ ﺳﻮزندوزي ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﺎر دوم اﻣﺮوز ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﻫﺮ ﮐﻮﻓﺘﮕﯽ اوﻧﺎ در‬ ‫ﻣﯿﺪان ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺷﺮﻋﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ .‬ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮن ﺑﺠﻨﮕﻢ‪ .‫آرﯾﺎ از او ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﺮا ﺗﻮ در ﺣﯿﺎط ﻧﯿﺴﺘﯽ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻧﯿﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪» .‬‬ ‫آرﯾﺎ دﺳﺘﺶ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ او ﭼﺸﻢﻏﺮه رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫»اوه‪ «.‬آرﯾﺎ اﺣﺴﺎس ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪ .‬اون ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﺸﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬در ﻧﺸﺎﻧﺖ ﺗﺎﻟﯽ و اﺳﺘﺎرك رو ﺗﻠﻔﯿﻖ ﮐﻦ‪«.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯽ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ .‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ ،‬ﺷﮏ دارم ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﯾﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﺣﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺰﻧﯽ‪«.‬دور ﻫﻢ ﭼﺮﺧﯿﺪن ﺑﺮن و‬ ‫ﺗﺎﻣﻦ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻣﺮدان ﺑﺰرﮔﺘﺮي ﻫﻢ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺣﺪس زد ﮐﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﺎن ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮي ﮐﺮد‪» :‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﺎز ﻣﻮﻫﺎي او را ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺖ‪ .‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﻻﻏﺮي‪ «.

‬‬ ‫راب ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﻗﺒﻮﻟﻪ‪ .‬ﻣﻮﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﻃﻼ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪ .‬ﺑﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﯽرﺳﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻧﻪ‪ .‬از ﭘﺮﻧﺲ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدت ﭼﯿﻪ؟«‬ ‫»ﻓﻮﻻد ﺑﺮﻧﺪه‪«.‬ﺑﻌﻀﯽ از ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪.‬اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻓﮑﺮش آرﯾﺎ را ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬‬ ‫ﺟﺎف در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ دﻋﻮت رودرﯾﮏ ﺑﻪ زﯾﺮ آﻓﺘﺎب آﻣﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ از ﻣﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮي‪ «.‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ داد زد‪» :‬ﮐﺎﻓﯿﻪ!« دﺳﺖ ﭘﺮﻧﺲ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺳﺒﯿﻠﺶ را ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اون ﮐﻪ زده ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬ﺿﺮﺑﻪ ﺧﻮردي‪ .‬ﻣﯽﺗﺮﺳﯽ؟«‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻣﯽﺷﯽ!«‬ .‬ﺣﺮاﻣﺰادهﻫﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﯽﺷﻦ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺸﺎن‬ ‫ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﮔﻔﺖ‪» :‬راب ﺷﺎﯾﺪ ﺑﭽﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‫»ﯾﻪ ﮔﺮگ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻣﺎﻫﯽ در دﻫﻨﺶ‪ «.‬ﭘﺮﻧﺲ ﺗﺎﻣﻦ در ﺧﺎك ﻣﯽﻏﻠﺘﯿﺪ‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد و ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪.‬اﯾﻦ ﺑﺎزي ﺑﭽﻪﻫﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ‪«.‬ﺑﺮن روي او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫ﭼﻮﺑﯽاش را ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﺑﺮده ﺑﻮد و آﻣﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺗﺎﻣﻦ ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬دوﺑﺎره او را ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬و از زدن اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﭼﻮﺑﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم‪«.‬ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺮمﭘﻮشﻫﺎ او را ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮏ ﻻكﭘﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ روي ﻻﮐﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﻼوه‪ ،‬اﮔﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ‬ ‫اﺟﺎزهي ﺟﻨﮕﯿﺪن ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺸﺎن رزﻣﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪاش ﺳﺮ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬ﺑﻪ آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎﻓﺮي واﻗﻌﺎً ﺑﭽﻪي ﻣﺰﺧﺮﻓﯿﻪ‪«.‬آه‪ ،‬ﭼﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ‪ .‬ﺧﻮب ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻗﻮاﻧﯿﻦ رو وﺿﻊ ﻧﮑﺮدم‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪«.‬ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﻤﺎ ﺑﭽﻪاﯾﺪ‪«.‬ﻟﺌﻮ‪،‬‬ ‫دﻧﯿﺲ‪ ،‬ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ زرهﻫﺎﺷﻮن رو در ﺑﯿﺎرﻧﺪ‪ «.‬ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬راب‪ ،‬ﯾﻪ دور دﯾﮕﻪ ﻣﺒﺎرزه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ؟«‬ ‫راب ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دور ﻗﺒﻞ ﻋﺮق ﻣﯽرﯾﺨﺖ‪ ،‬ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪» .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎد از ﺳﻤﺖ ﺣﯿﺎط ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﻣﻦ ﯾﮏ ﺷﺎﻫﺰادهام‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ‪«.

‬اﮔﻪ زﯾﺎدي ﭘﯿﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﯽ‪ «.‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﺷﻮاﻟﯿﻪ آﻣﻮزش ﻣﯽدم‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺷﮑﺴﺘﺶ ﺑﺪه‪«.‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ دروغ ﺧﻤﯿﺎزه ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮑﺘﺮش رو ﮐﺮد‪» .‬راب ﺑﻪ ﺳﺮ رودرﯾﮏ رو‬ ‫ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ راب ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫»اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ زنﻫﺎ آﻣﻮزش ﻣﯽدي؟« ﻣﺮد ﺳﻮﺧﺘﻪ‪ ،‬ﻋﻀﻼت ﯾﮏ ﮔﺎو ﻧﺮ را داﺷﺖ‪.‬وﻗﺖ ﺑﺎزي ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪ .‬ﺳ‪‬ﺮ‪ ،‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮش ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﯿﺰ‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ؟«‬ ‫»ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﻈﺎﻣﯽ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﮐﻠﮕﺎن‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮه ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﻧﮑﻨﯽ‪«.‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺗﺎﻣﻦ‪ .‬ﻓﻮﻻد ﺑﺮﻧﺪه ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪ .‬ﺑﺬار اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪم‪ .‬ﻏﺮور او ﺟﺮﯾﺤﻪدار ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻬﺘﻮن اﺟﺎزهي‬ ‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎي ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ رو ﻣﯽدم ﮐﻪ ﻟﺒﻪﺷﻮن ﮐﻨﺪه‪«.‬ﺑﺬار ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫ﺗﻔﺮﯾﺢ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻦ ﻻزم رﺳﯿﺪﻧﺪ‪«.‬‬ .‬ﺷﻮاﻟﯿﻪاي ﺑﻠﻨﺪﻗﺪ ﺑﺎ ﻣﻮي ﺳﯿﺎه ﺑﻮد و‬ ‫روي ﺻﻮرﺗﺶ زﺧﻢ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ داﺷﺖ‪» .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺰرگ ﺷﺪي ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬‬ ‫ﻓﺤﺶﻫﺎي راب در ﺣﯿﺎط ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ وﻗﺘﯽ دوازده ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﻪ ﻣﺮد رو ﮐﺸﺘﻢ‪ .‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪي راب ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﺳﺎﮐﺘﺶ ﮐﻨﺪ‪» .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬از ﺳﻤﺖ‬ ‫ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺑﻬﺖ دﻫﺎﻧﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺑﺎزوي راب را ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ‬ ‫از ﭘﺮﻧﺲ دور ﻧﮕﻪاش دارد‪ .‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺳﺒﯿﻠﺶ را ﮐﺸﯿﺪ‪.‬اﯾﻦ ﺷﺎﻫﺰادهي ﺗﻮﺋﻪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺷﮑﺴﺘﺶ ﺑﺪم‪«.‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺴﺮ؟«‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻬﺎرده‪«.‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﻣﺮد ﮐﻪ آرﯾﺎ ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﺮﻧﺲ آﻣﺪ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﻨﺪ ﻧﺒﻮده‪«.‬وﻗﺘﯽ آﻣﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻮﻻد ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﺮد ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻪ راب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .

‬ﺑﻠﮑﻪ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان و ﻣﺎدرش‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﺎز ﻣﻮي او را ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺖ و ﺑﻌﺪ از ﭘﯿﺸﺶ رﻓﺖ‪ .‬ﺻﻮرت ﺳﺮ رودرﯾﮏ زﯾﺮ‬ ‫ﺳﻔﯿﺪي ﺳﺒﯿﻞﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻼﺧﺮه ﺟﺎن از ﻟﺒﻪي ﭘﻨﺠﺮه ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪ «.‬‬ ‫ﺟﺎن رﻓﺘﻦ آنﻫﺎ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد و آرﯾﺎ ﺟﺎن را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ رﻓﺖ‪.‫اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻨﺪهﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺳﻤﺖ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ و ﻓﺤﺶﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻃﺮف راب ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺪﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎن ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ‬ ‫ﻣﻮردان ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ ﮐﻤﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺎر ﺷﺮوع ﺑﻪ آب ﮐﺮدن ﺑﺮفﻫﺎ ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺟﺴﺪ ﺗﻮ رو ﺑﺎ ﯾﻪ ﺳﻮزن ﺑﯿﻦ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﯾﺨﺰدهات ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬ﺗﯿﺎن ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺲﻫﺎ و ﮔﺮوﻫﺸﺎن ﮐﺎﻣﻼً دور ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬راب را در‬ ‫ﭼﻨﮓ آﻫﻨﯿﻦ ﺧﻮدش ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪.‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺖ ﺑﺮﮔﺮدي‪ .‬‬ .‬ﮔﺮگ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎي او ﻣﺎﻟﯿﺪ‪» .‬ﺻﻮرت او ﺑﻪ ﺑﯽﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﺮﮐﻪي ﻣﺮﮐﺰ ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آرﯾﺎ ﺧﻨﺪهدار ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﺷﯽ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻃﻮل زﻣﺴﺘﻮن ﮔﻠﺪوزي ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺮارت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ از ﮔﻠﺪوزي ﻣﺘﻨﻔﺮم! ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ!«‬ ‫»ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﺧﻢ ﺷﺪ و ﭘﺸﺖ ﮔﻮشﻫﺎي ﮔﻮﺳﺖ‬ ‫را ﺧﺎراﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان در اﺗﺎق او ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﺎر ﺟﺎن ﻗﺪم‬ ‫ﻣﯽزد‪ .‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻣﺪﺗﯽ آنﻫﺎ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ آرﯾﺎ ﻧﻤﯽآﯾﺪ‪ ،‬اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪﻧﺖ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﻪ‪ ،‬ﮐﻔﺎرهات ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮ ﻣﯽﺷﻪ‪ .

‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﻋﺎزم ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﺮن ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ دﻧﺒﺎل ﺟﺎن ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ از آنﻫﺎ وﺟﻮد داﺷﺖ و زرهي ﺳﻔﯿﺪ ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ و زن‬ ‫و ﺑﭽﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮن ﻣﺠﺬوب ﺗﻤﺎﺷﺎي آنﻫﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﻫﯿﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﺟﺮات ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آنﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﺟﺎن از دﺳﺘﺶ ﻧﺎراﺣﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺑﯽﺑﺎك‪.‬او ﻫﻤﺮاه ﻋﻤﻮ ﺑﻦ ﺑﻪ دﯾﻮار ﻣﯽرﻓﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮد‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺳﺪ؟ ﭘﺪرش ﺑﺎ او ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؛ و ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ و ﺳﺮﺑﺎزاﻧﺶ‪.‬ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ آنﻫﺎ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮزﻧﺎن در ﺗﻤﺎم ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮوﯾﻦ ﺳﭙﺮ آﯾﻨﻪاي‪ .‬‬ ‫دوﻗﻠﻮﻫﺎي ﺳﺮ ا‪‬رﯾﮏ و ﺳﺮ اَرﯾﮏ ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‪ ،‬در ﺟﻨﮕﯽ ﮐﻪ آوازﺧﻮانﻫﺎ رﻗﺺ اژدﻫﺎﻫﺎ ﻧﺎﻣﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫دو ﻧﻔﺮ از ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت ﺑﻪ ﺷﻤﺎل آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ‪ ،‬ﺟﻮري‪ ،‬ﺗﯿﺎن‬ ‫ﮔﺮﯾﺠﻮي‪ ،‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ و ﺣﺘﯽ ﺑﺮادر ﮐﻮﺗﻮﻟﻪي ﻣﻀﺤﮏ ﻣﻠﮑﻪ‪ ،‬ﻫﻤﮕﯽ ﻫﻤﺮاه آنﻫﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻓﮑﺮش‬ ‫ﺑﺮن را ﺑﻪ ﻟﺮز ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﺮﺳﯿﺪ‪ .‬ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﭘﺪرش را‬ ‫ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ راب ﻧﯿﺰ اﺟﺎزهي ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﺑﺎ ﺷﮑﺎرﭼﯽﻫﺎ داده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮاي ﺿﯿﺎﻓﺖ اﻣﺸﺐ ﮔﺮاز وﺣﺸﯽ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮ رﯾﺎم ردواﯾﻦ‪ .‬ﺳﺮ ﺑﺎرس‪ 1‬ﻣﺮدي ﺗﺎس ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ ﺗﭙﻞ ﺑﻮد و ﺳﺮ ﻣﺮﯾﻦ‪ 2‬ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ‬ ‫ﻣﻐﻤﻮم و رﯾﺸﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ زﻧﮓ آﻫﻦ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫روزﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﺑﯽﺗﺎﺑﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‫‪ -۸‬ﺑﺮﻥ‬ ‫ﮔﺮوه ﺷﮑﺎر ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺤﺮ رﻓﺖ‪ .‬او‬ ‫اﯾﻦ روزﻫﺎ از دﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ روح دارد و‬ ‫ﺳﯿﺎﻫﭽﺎلﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻋﻤﺎل ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﯽ در آنﻫﺎ اﻧﺠﺎم ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و روي دﯾﻮارﻫﺎ ﺟﻤﺠﻤﻪ اژدﻫﺎ وﺟﻮد دارد‪ .‬ﭘﺪرش ﻗﺮار ﺑﻮد دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﻮد و آنﻫﺎ ﻗﺮار ﺑﻮد در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه‬ ‫ﺳﺎﮐﻦ ﻗﻠﻌﻪي ﺳﺮخ ﺷﻮﻧﺪ؛ در ﻗﻠﻌﻪاي ﮐﻪ ارﺑﺎﺑﺎن اژدﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آن ﻫﻢ‬ ‫ﻧﻪ ﯾﮏ اﺳﺐ ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ اﺳﺒﯽ واﻗﻌﯽ‪ .‬ﮔﺎو ﺳﻔﯿﺪ‪ ،‬ﺟﺮاﻟﺪ ﻫﺎيﺗﺎور‪ .‬اﻣﺎ رﯾﮑﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ﺑﻮد و دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ دﺧﺘﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و‬ ‫اﺛﺮي از ﺟﺎن و ﮔﺮﮔﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺧﻮدش ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ روزي ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺷﻮد‪ ،‬آن ﻫﻢ ﯾﮑﯽ از ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﭘﺎدﺷﺎه‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ روي اﺳﺒﯽ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺘﺎزد‪ .‬ﭘﺮﻧﺲ اﯾﻤﻮن‪ ،‬ﺷﻮاﻟﯿﻪي اژدﻫﺎ‪.‬ﺳﺮ آرﺗﻮر دﯾﻦ‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺻﺒﺢ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﯾﻦ‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﺷﮑﺎر ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎي داﺳﺘﺎنﻫﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ و از‬ ‫اﻋﻀﺎي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ راب ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ او ﭘﺎدﺷﺎه دﯾﻮاﻧﻪي ﻗﺒﻠﯽ را ﮐﺸﺘﻪ اﺳﺖ و ﻧﺒﺎﯾﺪ دﯾﮕﺮ‬ ‫‪Boros Blount‬‬ ‫‪Meryn Trant‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺑﺎ ﺟﺎن و دﺧﺘﺮﻫﺎ و رﯾﮑﺎن ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺧﻮﺑﯽ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮن ﻋﻠﺘﺶ را ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ‪ .‬راب ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺟﺎن‪.‬ﺑﺮن ﺗﻤﺎم داﺳﺘﺎنﻫﺎ را ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪ .‬اﺳﺎﻣﯽ آنﻫﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﺑﻮد‪ .

‬‬ ‫رﯾﮑﺎن اﺳﻢ ﺗﻮﻟﻪاش را »ﺷﮕﯽداگ«‪ 5‬ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮن اﺳﻢ ﻣﺴﺨﺮهاي ﺑﺮاي ﯾﮏ داﯾﺮوﻟﻒ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺶ‬ ‫ﺻﺒﺢ را در ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﺎ ﮔﺮﮔﺶ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ او ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪن ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﭼﻮب را ﯾﺎد‬ ‫ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ اﺳﻢ ﻣﺎل ﺧﻮدش را ﻟﯿﺪي ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و آرﯾﺎ اﺳﻢ ﺳﺎﺣﺮهي ﻣﻠﮑﻪاي را از آوازﻫﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪..‬اﯾﻦ اﻧﺘﻬﺎي وداع او ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪Gage‬‬ ‫‪Mikken‬‬ ‫‪3‬‬ ‫‪Hodor‬‬ ‫‪4‬‬ ‫ﺑﺎد ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ‪Grey Wind‬‬ ‫‪2‬‬ ‫ﺳﮓ ﭘﺸﻤﺎﻟﻮ ‪Shaggydog‬‬ ‫‪5‬‬ .‬در دو ﻫﻔﺘﻪي اﺧﯿﺮ ﺻﺪﻫﺎ اﺳﻢ را اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﭘﺪرش ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻣﺮوز از ﻫﻤﻪ وداع ﮐﻨﺪ و او ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد اﯾﻦ‬ ‫اﺳﺐ ﺑﺰرگ ﻣﺎل او ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮن ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮن آرزو داﺷﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ اﺳﻢ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدش رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ‬ ‫ﮔﺮگ ﺧﻮدش ﺳﻔﯿﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺷﻮاﻟﯿﻪي زﻧﺪه ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺳﻠﻤﯽ‪ ،‬ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺑﯽﺑﺎك‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻮدور و ﺳﺎﯾﺮ‬ ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎي اﺳﻄﺒﻞ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ اﺷﮏ را در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و دوﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﺳﻤﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ‪ .‬وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ در‬ ‫ﻋﻤﺮش ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم از ﺑﺎزي ﺑﺎ ﭼﻮب ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺻﻌﻮد ﮐﻨﺪ‪ .‫ﺣﺴﺎب ﺷﻮد‪ .‬ﭘﺪر‬ ‫ﻗﻮل داده ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن را ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﯾﺪ و ﺑﺮن ﺑﯽﻗﺮار ﻫﺮ روزي ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ را روي‬ ‫دﯾﻮار ﻋﻼﻣﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ روز ﻋﺰﯾﻤﺖ ﺑﺮﺳﺪ و دﻧﯿﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ روﯾﺎﯾﺶ را دﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدش ﺑﺒﯿﻨﺪ و‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ را ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺼﻮر ﻣﺒﻬﻤﯽ از آن داﺷﺖ آﻏﺎز ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﮐﻪ روز آﺧﺮ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮن ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫اﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪهاي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﮔﺮوه ﺷﮑﺎر‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺮﮔﺶ ﻫﻤﻪي ﻗﻠﻌﻪ را ﺑﮕﺮدد‪ ..‬ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮگ از ﻫﺮ ﺳﮓ ﺷﮑﺎري ﭘﺪرش ﺑﺎﻫﻮشﺗﺮ ﺑﻮد و ﺑﺮن ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرد ﮐﻪ‬ ‫ﻫﺮ ﺣﺮﻓﯽ را ﻣﯽﻓﻬﻤﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮن ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽﮐﺮد ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد‪.‬راب ﻣﺎل ﺧﻮدش را ﭼﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽدوﯾﺪ‪» ،‬ﮔﺮي وﯾﻨﺪ«‪ 4‬ﺻﺪا‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اﺑﺘﺪا ﺑﻪ اﺳﻄﺒﻞ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ اﺳﺐ ﮐﻮﭼﮑﺶ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او دﯾﮕﺮ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﮔﺮگ‬ ‫ﺟﺎن‪ ،‬آن ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻮﺳﺖ ﻧﺎم داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﺗﻔﺎق ﮐﻪ رخ داده ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻨﺪ‬ ‫ﻫﻔﺘﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻻي ﺑﺮج ﻣﺨﺮوﺑﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و اﯾﻦ ﺷﺎﯾﺪ آﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﻗﺼﺪش ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﻫﻤﻪي ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺮﮐﺸﺎن‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ :‬ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ و ﮔ‪‬ﯿﺞ‪ 1‬آﺷﭙﺰ‪ ،‬ﻣﯿﮑﻦ‪ 2‬در آﻫﻨﮕﺮي‪ ،‬ﻫﻮدور‪ 3‬در اﺳﻄﺒﻞ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ داﺷﺖ و از اﺳﺐ‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ او ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد و ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﭼﯿﺰي ﺟﺰ »ﻫﻮدور« ﻧﻤﯽﮔﻔﺖ‪ ،‬آن ﻣﺮد در ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﭘﯿﺸﺶ‬ ‫ﻣﯽرﻓﺖ ﺑﻪ او ﺗﻤﺸﮏ ﻣﯽداد‪.

‬ﮔﺮﮔﺶ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي زردش ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ او اﺳﺮار وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را ﻧﯿﺰ ﻓﺎش ﻣﯽﮐﺮد‪ ..‬ﺑﺮن داد زد‪» :‬ﺳﺎﮐﺖ‪ .‬در ﻗﺎﻋﺪهي درﺧﺖ ﻧﺰدﯾﮏ دﯾﻮار اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﮔﺮگ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮن‪ .‬ﻫﻤﻮن ﺟﺎ ﺑﻤﻮن‪ .‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮن‪«.‬ﺗﻮ از ﻣﺎﻣﺎن‬ ‫ﺑﺪﺗﺮي‪ «.‬ﻣﻨﻈﺮهاي را ﮐﻪ ﭘﯿﺶ روﯾﺶ ﮔﺴﺘﺮده ﻣﯽﺷﺪ دوﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‫در ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن راه ﻃﻮﻻﻧﯽ را ﺑﺮاي اﺟﺘﻨﺎب از ﺑﺮﮐﻪي درﺧﺖ ﻧﯿﺎﯾﺶ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪ .‬ﻟﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﺑﺪن ﺑﺮن اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﭘﺸﺖﺑﺎمﻫﺎي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺧﺎﻧﻪي دوم ﺑﺮن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮﺟﺐ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ‬ ‫ارﺑﺎب ﻗﻠﻌﻪ اﺳﺖ؛ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ راب ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺑﯿﻦ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞﻫﺎي ﻓﺮﺳﻮده از ﺑﺎران ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و‬ ‫ﻫﻤﻪي ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﻗﻠﻌﻪ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ‪ :‬ﺳﺮﺑﺎزاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻮب و ﻓﻮﻻد در ﻣﯿﺪان ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬آﺷﭙﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺒﺰﯾﺠﺎت در ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺳﮓﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽﻗﺮار در ﺳﮕﺨﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﯽدوﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﮑﻮت ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬دﺧﺘﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﭼﺎه ﺷﺴﺘﺸﻮي ﻟﺒﺎس ﻏﯿﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﻣﯽﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻘﯿﻪي‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻗﻠﻌﻪ زﯾﺮ ﭘﺎي او ﺟﺮﯾﺎن داﺷﺖ‪ .‬درﺳﺘﻪ‪.‬ﺑﺮن اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ راه رﻓﺘﻦ را ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻤﯽآورد‪ ،‬اﻣﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﮐﺮد را ﻧﯿﺰ ﺑﻪ‬ ‫ﯾﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﺶ ﺣﺮف ﻣﺎدرش درﺳﺖ ﺑﻮد‪.‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﮑﺎن در ﻃﯽ ﻗﺮنﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ درﺧﺖ‬ ‫ﺳﻨﮕﯽ ﻏﻮلآﺳﺎﯾﯽ رﺷﺪ ﮐﺮده و ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﯾﺶ ﮔﺮه و ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب ﺧﻮرده و رﯾﺸﻪﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ اﻋﻤﺎق زﻣﯿﻦ ﻓﺮو رﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬ﻣﻌﻤﺎران ﺣﺘﯽ زﻣﯿﻦ را ﺻﺎف ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﭘﺸﺖ دﯾﻮارﻫﺎ ﺗﭙﻪﻫﺎ‬ ‫و ﮔﻮديﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎدرش زﯾﺎد ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮن ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ را ﻗﺒﻞ از راه رﻓﺘﻦ ﯾﺎد‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ ..‬‬ ‫وﻗﺘﯽ از زﯾﺮ آن درﺧﺖ ﺑﯿﺮون ﻣﯽآﻣﺪ و ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺻﻌﻮد ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎم وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬دراز ﺑﮑﺶ‪ .‬ﻧﺼﻒ راه ﺗﺎ ﺑﺎﻻي درﺧﺖ را ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ از ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪي دﯾﮕﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﮔﺮگ ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ زوزه ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮد‪.‬ﮔﺮگ ﺑﺎز زوزه ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺑﺸﯿﻦ‪ .‬راﻫﺮوﻫﺎ در ﺑﺨﺶﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭼﻨﺎن ﺷﯿﺐ داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺷﺪ ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن‬ ‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ در ﭼﻪ ﻃﺒﻘﻪاي ﻫﺴﺘﯽ‪ .‬زوزهﻫﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺎ ﺑﺎﻻي درﺧﺖ او را دﻧﺒﺎل ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ روي ﺳﻘﻒ اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮﯾﺪ و از دﯾﺪ‬ ‫ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﺑﺮن ﭘﺸﺖ ﮔﻮشﻫﺎي او را ﺧﺎراﻧﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﭘﺮﯾﺪ‪ ،‬ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ را‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﻫﺰارﺗﻮﯾﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﻣﺘﺸﮑﻞ از دﯾﻮارﻫﺎ و ﺑﺮجﻫﺎ و ﺣﯿﺎطﻫﺎ و ﺗﻮﻧﻞﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﻫﺮ‬ ‫ﺟﻬﺖ ﮔﺴﺘﺮش ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ‪ .‬درﺧﺖ ﻫﻤﯿﺸﻪ او را‬ ‫ﻣﯽﺗﺮﺳﺎﻧﺪ؛ ﺑﻪ اﻋﺘﻘﺎد ﺑﺮن‪ ،‬درﺧﺖﻫﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﭼﺸﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﺮگﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺒﺎﻫﺖ دارﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﮔﺶ ﭘﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺎي او دوﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮگ ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮرات ﻋﻤﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﭘﻞ ﺳﺮﭘﻮﺷﯿﺪهاي وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪي ﭼﻬﺎرم ﺑﺮج ﻧﺎﻗﻮس را ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪي دوم ﺑﺮج‬ .

‬ﻣﺮدم‬ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﯾﺮادي ﻧﺪاره‪ .‬او ﭘﺴﺮﺑﭽﻪاي از رس ﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﺑﺮن ﺑﻪ آن ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ و از‬ ‫ﺑﺎﻻي دﯾﻮار آن را ﺑﻪ ﺣﯿﺎط اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺮن ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ در ﺻﻮرت ﺳﻘﻮط ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﻗﺼﻪي ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺪي را‬ ‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ﮐﻪ زﯾﺎدي ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺻﺎﻋﻘﻪ او را ﮐﺸﺖ؛ ﺑﻌﺪ آن ﮐﻼغﻫﺎ آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﻮﮐﺸﺎن ﭼﺸﻢﻫﺎي او را در‬ ‫آوردﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ روزش ﮐﺴﺎﻟﺖﺑﺎر ﺑﻮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﺷﺐ وﻗﺘﯽ ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﮐﺎﻣﻼً ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬از ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق ﺧﻮاب ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺎدرش از اﯾﻦ وﺣﺸﺖ داﺷﺖ ﮐﻪ روزي ﺑﺮن از دﯾﻮار ﻟﯿﺰ ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد و ﺧﻮدش را ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺸﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ اوﻗﺎت اﺻﻼً او را ﻧﻤﯽدﯾﺪﻧﺪ‪ .‬و ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان از دروازهي‬ ‫ﺟﻨﻮﺑﯽ وارد دﯾﻮار داﺧﻠﯽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﻮﻧﻞ ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺳﻨﮓﻫﺎ وﺟﻮد دارد‪ ،‬وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را‬ ‫دور زد و در ﻃﺒﻘﻪي ﻫﻤﮑﻒ دروازهي ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن‪ ،‬ﻧﻪ ﺣﺘﯽ‬ ‫ﺟﻮري‪ ،‬در ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ از دﯾﻮار ﻧﺼﻒ ﻣﻬﺎرت ﺑﺮن را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫روز ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﺮم اﻋﺘﺮاف ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻻي ﺑﺮجﻫﺎي ﻣﺨﺮوﺑﻪ‪ ،‬در ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺰ او ﻧﻤﯽرﻓﺖ‪ ،‬ﮐﻼغﻫﺎ ﻻﻧﻪ‬ ‫داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺑﺎزي ﺑﺎ ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﺰ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺗﻼﺷﺶ را ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ واﻗﻌﺎً ﻣﺎدرش را ﻓﺮﯾﺐ داده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻟﺮد ادارد دﺳﺘﻮر داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺗﺰﮐﯿﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﺮود‪ .‬ﺗﻮ‬ ‫ﯾﻪ ﺳﻨﺠﺎﺑﯽ‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرﺷﺎن ﺑﺎ وﺟﻮد ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ‪ ‬زﯾﺎد ﺧﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬روي ﺑﺮن ﻣﻮﺛﺮ ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوران ﺑﻮد‪ .‫ﻣﺤﻞ ﭘﺮورش ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎي ﻧﺎﻣﻪرﺳﺎن ﻣﺘﺼﻞ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺮن ﺑﺮاي ﺗﻔﮑﺮ درﺑﺎره ﺗﺨﻠﻒ ﺧﻮد‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را در آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم او را ﺧﻮاﺑﯿﺪه روي‬ ‫ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎج ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺎدرش‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻣﮑﺎن ﻧﺪارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎدرش ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮن را ﭘﺎﯾﯿﻦ آوردﻧﺪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪ .‬اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻣﺎدرت ﻧﺒﯿﻨﻪ‪«.‬ﺑﺮن ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ اﯾﻦ را ﻧﻤﯽداﻧﺪ‪.‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻫﺮﮔﺰ اﻧﺪك ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﺮاي ﻧﻮك زدن ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي او ﻧﺸﺎن ﻧﺪاده ﺑﻮد‪.‬ﺑﺮن اﯾﻦ را ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ زور از ﺑﺮن ﻗﻮل ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﻔﺮﯾﺢ‬ ‫ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد؛ ﺑﻌﺪش ﺑﺮن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ اﺳﺘﺎد ﻧﮕﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﻣﻦ از رس ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪم‪ .‬و ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪،‬‬ ‫ﻣﺤﺎﻟﻪ ﺳﻘﻮط ﮐﻨﻢ‪«.‬دو‬ ‫ﻫﻔﺘﻪاي ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻗﻮل ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ او را روي ﺳﻘﻒ ﻣﯽدﯾﺪﻧﺪ‪ ،‬دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ او را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﺒﻞ ﺻﻌﻮد ﺟﯿﺐﻫﺎﯾﺶ را از داﻧﻪي ذرت ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺮد و در آن ﺑﺎﻻ ﮐﻼغﻫﺎ داﻧﻪﻫﺎ را روي ﮐﻒ‬ ‫دﺳﺘﺶ ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﺠﺒﻮري‪ ،‬ﺑﺮو ﺑﺎﻻ‪ .‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ‬ ‫ﭘﺪرش ﺟﻠﻮي او را ﻧﻤﯽﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻣﺎدرش ﺑﻪ اﻓﺮاد دﯾﮕﺮ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ اﺛﺮي از ﺑﺮن ﻧﺒﻮد‪ .

‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻋﻠﺖﻫﺎي ﻋﻼﻗﻪاش ﺑﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﺑﻮد؛ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫دو راه ﺑﺮاي رﺳﯿﺪن ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮشﻫﺎ و ﻋﻨﮑﺒﻮتﻫﺎ آﻧﺠﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻨﮓﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻫﻨﻮز دوام‬ ‫ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮاي ﺻﻌﻮد ﮐﺮدن داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫از اﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﻧﯿﺰ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ؛ ﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪن ﺧﻮدش از دﯾﻮار‪ ،‬ﻣﺤﮑﻢ ﻓﺮو ﺑﺮدن‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﺎف ﺑﯿﻦ ﺳﻨﮓﻫﺎ‪ .‬‬ ‫اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﺟﺰ ﺑﺮن و ﮐﻼغﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻻي داﻏﻮن ﺑﺮج ﻧﻤﯽرﻓﺖ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ‪ ،‬ﺻﺪ‬ ‫ﺳﺎل ﭘﯿﺶ از آن ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﭘﺪرش ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺻﺎﻋﻘﻪ آن را ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﺰهي ﻟﻄﯿﻒ و ﺳﺮد ﻫﻮا در آن ﺑﺎﻻ را دوﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻌﻪ را ﻣﮑﺎن ﺳﺮي او ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ‪.‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﺮوي ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎرج ﺧﻢ‬ ‫ﺷﺪهاﻧﺪ و ﺳﭙﺲ دور ﺑﺮج از ﯾﮏ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ ﺑﻪ دﯾﮕﺮي ﺗﺎب ﺑﺨﻮري ﺗﺎ ﺑﻪ ﺿﻠﻊ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺑﺮﺳﯽ‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪي ﮐﻮر اوﻟﯿﻦ ﺑﺮج ﻣﯽرﺳﯽ ﮐﻪ ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮﯾﻦ ﺑﺨﺶ ﻗﻠﻌﻪ اﺳﺖ و از آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽرﺳﺪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ ﭘﺪرش ﻣﻮشﮔﯿﺮﻫﺎ را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮج ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ‬ ‫ﻻﻧﻪﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﯿﻦ ﺗﻮدهي ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺳﻘﻮط ﮐﺮده و اﻟﻮارﻫﺎي ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﭘﻮﺳﯿﺪه ﭘﯿﺪا ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬ﺑﺮن اﺻﻼً ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽآﻣﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم‬ ‫وزﻧﺶ را روي آنﻫﺎ ﺑﯿﻨﺪازد‪.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﮑﻤﻪﻫﺎﯾﺶ را در ﻣﯽآورد و ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرﻓﺖ؛ ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ ﭼﻬﺎر دﺳﺖ دارد‪ .‬ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن را دوﺳﺖ داﺷﺖ‪ :‬ﮐﻼغﻫﺎ در ﺑﺮج ﻣﺨﺮوﺑﻪ‪،‬‬ ‫ﮔﻨﺠﺸﮏﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻪ در ﺷﮑﺎفﻫﺎي ﺑﯿﻦ ﺳﻨﮓﻫﺎ ﻻﻧﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺟﻐﺪ ﭘﯿﺮ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﮔﺮد و ﺧﺎك در اﺗﺎﻗﮏ‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺳﻘﻒ اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺑﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﯿﺶ از ﻫﻤﻪ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮود و دﯾﺪن ﮔﺴﺘﺮهي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ دﯾﮕﺮي ﻧﻤﯽدﯾﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬ﻣﯽﺷﺪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ از ﮐﻨﺎر ﺧﻮد ﺑﺮج ﺻﻌﻮد ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻨﮓﻫﺎ ﺳﺴﺖ ﺑﻮدﻧﺪ و‬ ‫ﻣﻼﺗﯽ ﮐﻪ آنﻫﺎ را ﻧﮕﻪ ﻣﯽداﺷﺖ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﺧﺎك ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮن ﻫﻤﻪﺷﺎن را ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬ﯾﮏ ﺳﻮم ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ داﺧﻞ‬ ‫ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺮج ﻫﺮﮔﺰ دوﺑﺎره ﺗﺮﻣﯿﻢ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن ﺷﺮوع ﮐﻨﯽ‪ ،‬از ﮐﺎج ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮوي و ﺳﭙﺲ روي اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ و‬ ‫ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن از ﯾﮏ ﺳﻘﻒ ﺑﻪ روي ﺳﻘﻒ دﯾﮕﺮ ﺑﭙﺮي؛ اﻟﺒﺘﻪ ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺗﺎ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺻﺪاي ﭘﺎﯾﺖ را ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن‬ ‫ﻧﺸﻨﻮﻧﺪ‪ .‬درد ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﻋﻤﻘﯽ ﮐﻪ در ﻋﻀﻼﺗﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ را دوﺳﺖ داﺷﺖ‪.‬آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ده ﻗﺪم ﺑﺎﻻ‬ ‫رﻓﺘﻦ از ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺳﯿﺎه اﺳﺖ و ﺑﻌﺪ ﮐﻼغﻫﺎ دورت را ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ آﯾﺎ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ذرت آوردهاي‪.‬آن ﺑﺮج زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺑﺮج دﯾﺪﺑﺎﻧﯽ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻮده‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﭘﺎﺗﻮق ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﺑﺮج ﻣﺨﺮوﺑﻪ ﺑﻮد‪ .‬از آﻧﺠﺎ اﮔﺮ ﮐﺎﻣﻼً ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺪﻧﺖ ﮐﺸﺶ ﺑﺪﻫﯽ‪ ،‬دﺳﺘﺖ ﺑﻪ ﺑﺮج ﻣﺨﺮوﺑﻪ ﻣﯽرﺳﺪ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺧﻮدت را ﺑﺎﻻ ﺑﮑﺸﯽ‪ .

‬‬ ‫ﺑﺮن آوﯾﺰان ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ و ﮔﻮش ﮐﺮد‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ دﺳﺖ ﺑﺎﺷﯽ‪«.‬اﮔﺮ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﮕﺬرد‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﭘﺎﻫﺎي او را ﻣﯽدﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫‪Stannis‬‬ ‫‪Renly‬‬ ‫‪Littlefinger‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬ﺑﻪ ﺟﺎي ﯾﮏ دﺷﻤﻦ ﺟﺎهﻃﻠﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫دﺷﻤﻨﯽ ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪ ﺑﺪه ﺗﺎ ﺷﺐ راﺣﺖ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪«.‬‬ ‫زن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻮ ﺑﻪ دﻗﺖ زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪«.‬‬ ‫زﻧﯽ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‪ «.‬ﺷﺎه ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ راﺣﺘﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﺮادرﻫﺎش رو‬ ‫ﻣﻨﺼﻮب ﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ اﺻﺮار ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﺼﻮب ﺑﺸﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ‬ ‫اﺳﺘﺎرك ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد رو رد ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬راﺑﺮت ﺑﻪ ﺣﺮف‬ ‫اﺳﺘﺎرك ﮔﻮش ﻣﯽده‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎي ﺗﻮ رو ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدم‪ «.‬ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻨﺠﺎ‪«.‬ﮐﺎرش‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده‪«.‬‬ ‫ﺑﺮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ درﺑﺎرهي ﭘﺪرش ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»راﺑﺮت ﺑﻪ زﺣﻤﺖ رﯾﺨﺖ ﺑﺮادرﻫﺎش رو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪي ﻣﺮد ﺳﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬ﮐﻤﯽ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ‪ .‬‬ ‫زن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻄﺮي ﺑﺮاي ﻣﺎ داره؟ راﺑﺮت اون ﻣﺮد رو ﻣﺜﻞ ﺑﺮادر دوﺳﺖ داره‪«.‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ دوﺷﻮن‪ .‬ﭼﻨﺎن‬ ‫ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد دﺳﺘﺶ رﻫﺎ ﺷﻮد‪ .‬آدﻣﯽ ﻣﺜﻞ اﺳﺘﻨﯿﺲ‪ 1‬ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫دلدرد ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬ردﯾﻔﯽ از ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ زﯾﺮ او وﺟﻮد داﺷﺖ و ﺻﺪا از آﺧﺮﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮهاي ﻣﯽآﻣﺪ ﮐﻪ در‬ ‫ﺳﻤﺖ او ﺑﻮد‪» .‬در ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮش اﯾﻦ ﺑﺮج ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮده‪.‬اﺳﺘﻨﯿﺲ و رﻧﻠﯽ‪ 2‬ﯾﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ادارد اﺳﺘﺎرك ﻣﻮﺿﻮع ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎوت‪ .‬ﯾﺎ ﺑﺪﺗﺮ‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ‪ 3‬رو اﻧﺘﺨﺎب ﻧﮑﺮد‪ .‬‬ ‫»ﺧﻞﺑﺎزي در ﻧﯿﺎر‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن از اداﻣﻪ دادن راﻫﺶ ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ اﻓﺘﺨﺎري رو ﻧﻤﯽﺧﻮام‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻣﺮدي ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﻪ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ ﮐﻨﻨﺪ‪ ...‫ﺑﺮن ﺑﺎ ﻣﻬﺎرﺗﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻤﺮﯾﻦ زﯾﺎد ﺑﻮد از ﮔﺎرﮔﻮﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ دﯾﮕﺮ ﻣﯽرﻓﺖ ﮐﻪ ﺻﺪاﻫﺎ را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺟﻠﻮي ﭘﻨﺠﺮه آوﯾﺰان ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬آنﻫﺎ ﻣﯽدﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﻣﻮن رو ﺧﻮشﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪوﻧﯿﻢ‪ .‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮزﻧﺸﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺸﻨﻮد‪ .

‬وﻇﯿﻔﻪ‪ .‬ﻻﯾﺴﺎ ارن ﯾﻪ ﮔﺎو ﺗﺮﺳﻮﺳﺖ‪«.‬ﻓﻘﻂ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﺪﻫﺪ و ﺗﻮﺟﻪ آنﻫﺎ را ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪﺗﻮن دﯾﻮاﻧﻪاﯾﺪ‪ «.‬ﯾﺎ داره؟«‬ ‫»ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺷﺎه درﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺪرك ﻣﯽﮐﻨﻪ؟ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ دوﺳﺖ ﻧﺪاره‪«.‬زﯾﺮ ﭘﻨﺠﺮه ﯾﮏ ﻟﺒﻪي ﺑﺎرﯾﮏ وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻬﺖ ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻗﺼﺪش اﻗﺪام ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﺑﺮﺳﺪ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺒﻪ ﮐﻪ ﻻﯾﺴﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ از ﻣﺎ ﺑﺎ اﺗﻬﺎﻣﺎﺗﺶ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﻨﻪ‪«.‬ﺷﺎﯾﺪ آرزو داره ﮐﻪ اﺳﻤﺶ در ﮐﺘﺎب ﺗﺎرﯾﺦ درﺷﺖ ﺛﺒﺖ ﺑﺸﻪ‪ ،‬ﯾﺎ ﻣﯽﺧﻮاد از زﻧﺶ‬ ‫دور ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻫﺮ دوي اﯾﻨﺎ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﯽ‬ ‫ﻣﯽدوﻧﻪ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ ﻣﯽدوﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺪرﮐﯽ ﻧﺪاره‪ «.‫»ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎت ﺟﻨﻮب ﺗﻨﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﻋﻼﻗﻪاي ﻧﺸﻮن ﻧﺪاده‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻣﯽﺧﻮاد ﺑﺮاي ﯾﮏ ﺑﺎر در ﻋﻤﺮش ﮔﺮﻣﺶ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﺑﺬار ﻟﯿﺪي ارن ﺗﺎ دﻟﺶ ﻣﯽﺧﻮاد ﺟﺴﺎرﺗﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻋﺮﺿﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﯽدوﻧﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺳﮑﻮﺗﺶ ﺿﺎﻣﻦ ﻋﻤﺮ ﭘﺴﺮش ﺑﺸﻪ‪ ..‬‬ ‫»اون ﮔﺎو ﺗﺮﺳﻮ ﺷﺮﯾﮏ ﺗﺨﺘﺨﻮاب ﺟﺎن ارن ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﯽﺷﻨﻮد‪ ،‬وﻟﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺮم اﯾﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺻﺪاﯾﺶ ﺗﻠﺦ ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫زن ﻣﯽﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﺑﻪ اﻧﺪازهي راﺑﺮت ﮐﻮري‪«.‬ﺷﺮف‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ زاﯾﻤﺎن ﯾﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻋﻘﻞ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺎره‪.‬ﻣﺮد ﻃﻮري ﮐﻠﻤﻪ را ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻓﺤﺶ ﺑﻮد‪» .‬ﻟﺒﻪ ﺑﺮاي ﻓﺮود آﻣﺪن زﯾﺎدي ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﻮﻗﻊ ﺳﻘﻮط آن را ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮدش را ول ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﻣﻨﻈﻮرت اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻮن ﭼﯿﺰ رو ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬‬ ‫»زﻧﺶ ﺧﻮاﻫﺮ ﻟﯿﺪي ارﻧﻪ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‪ .‬‬ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﭼﯿﺰي ﻣﯽدوﻧﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺠﺎي ﻓﺮار از ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﭘﯿﺶ راﺑﺮت رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪«.‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد‪» .‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اون ﺑﺎﻻ در اﯾﺮي ﺟﺎي ﭘﺴﺮه اﻣﻨﻪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻻﯾﺴﺎ ﺟﺴﻮرﺗﺮ ﺑﺸﻪ‪«.‬ﻣﻦ ﻣﺮدي رو ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺮگ رو ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺶ‬ ‫ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽده‪«.‬‬ ‫»ﻣﺎدرﻫﺎ‪ «.‬‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﮐﻪ راﺑﺮت ﻗﺒﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ اون ﭘﺴﺮ ﻣﺮدﻧﯿﺶ ﺑﻪ ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﺸﻪ؟ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ‪ .‬زﯾﺎدي ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﭘﺎﯾﺶ را روي آن ﺑﮕﺬارد‪ ..‬‬ ‫»و اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺗﻘﺼﯿﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯿﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻋﺰﯾﺰ؟«‬ ‫ﺑﺮن ﻟﺒﻪ را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»زﯾﺎدي ﺟﻮش ﻣﯽزﻧﯽ‪ .‬ﭼﻪ اﻧﮕﯿﺰهي دﯾﮕﻪاي ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاي ﺗﺮك ﻣﺴﻨﺪ ﻗﺪرﺗﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟«‬ ‫»ﺻﺪﻫﺎ دﻟﯿﻞ‪ .

‬ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﺎد و‬ ‫وﺣﺸﺖزده ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﭼﻪ ﻣﺪت ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﻪ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮه ﻣﻨﻮ ﮐﻨﺎر ﺑﺬاره و ﯾﻪ ﻟﯿﺎﻧﺎي ﺟﺪﯾﺪ‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻪ؟«‬ ‫ﺑﺮن ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﻏﺼﻪي آﯾﻨﺪه رو ﺑﺨﻮري و ﺑﻪ ﻟﺬتﻫﺎي ﻓﻌﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ .‬‬ ‫داﺧﻞ اﺗﺎق‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺮد و زن ﮐﺸﺘﯽ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﺳﻮار ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ ﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺤﮑﻢ دور آن ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬دور آن ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﻣﻌﻠﻖ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻔﺴﺶ در ﻧﻤﯽآﻣﺪ‪ .‬دﺳﺖ ﻣﺮد ﺑﯿﻦ ﭘﺎﻫﺎي زن ﺑﻮد و ﺣﺘﻤﺎً داﺷﺖ زن را اذﯾﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﭼﻮن زن از ﻋﻤﻖ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﺎﻟﯿﺪن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺴﻪ‪ .‬ﺑﺮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ را ﻣﯽﺑﻮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدش را از ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ روي ﺳﻘﻒ ﺧﺰﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮن از ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬ ‫زن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺲ ﮐﻦ!« ﺑﺮن ﺻﺪاي ﺳﯿﻠﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ و ﺑﻌﺪ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهي ﻣﺮد را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻦ ﻫﺮ روز ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬره ﮐﻢﺣﻮﺻﻠﻪﺗﺮ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺧﻮدش را ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮد‪ .‬ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺣﯿﺎط در‬ ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ذوب ﺑﺮف ﺧﯿﺲ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﯿﺠﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ و ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮ‪«.‬ﻓﻘﻂ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻪ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻣﯽﮔﻔﺖ؟ ﺑﺮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﺑﻮد و ﻣﯽﻧﺎﻟﯿﺪ‪ .‫»اون ﻗﺒﻼً ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﺎه ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮده‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ؟ اوه‪ ،‬وﻓﺎدارﯾﺶ ﺑﻪ راﺑﺮت رو اﻧﮑﺎر ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اون واﺿﺤﻪ‪..‬‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن داره ﺧﺴﺘﻪﮐﻨﻨﺪه ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ‪ .‬راه آﺳﺎن اﯾﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮش ﺑﻪ ﺟﻠﻮ و ﻋﻘﺐ‬ ‫ﻣﻮﻫﺎي ﻃﻼﯾﯿﺶ از ﯾﮏ ﻃﺮف ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺗﺎب ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻠﮑﻪ را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮن ﺻﻮرﺗﺶ را دﯾﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﺶ ﺿﻌﯿﻒ و آﻫﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد و ﻣﺮد را از ﺧﻮدش دور ﻧﮑﺮد‪ .‬ﺑﺮن ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ راه آﻣﺪه را ﺑﺮﮔﺮدد ﺗﺎ ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ اﺳﺘﺎرك ﺑﻮدن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮش ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﺲ ﮐﻦ‪ ،‬اوه‪ ،‬ﻟﻄﻔﺎً‪ «..‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽدﯾﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي اﻧﺒﻮه ﻃﻼﯾﯽ ﻣﺮد ﻓﺮو رﻓﺖ و ﺻﻮرت او را ﺑﻪ روي ﺳﯿﻨﻪاش‬ ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬روي ﺳﻘﻒ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ ﺑﻌﺪي رﻓﺖ ﮐﻪ درﺳﺖ ﺑﺎﻻي‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهي اﺗﺎق ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪهﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﻣﺎ وﻗﺘﯽ راﺑﺮت ﺑﻤﯿﺮه و ﺟﺎف ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺮﺳﻪ‪ ،‬ﭼﯽ ﻣﯽﺷﻪ؟ ﻫﺮ ﭼﯽ زودﺗﺮ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻫﻤﻪي ﻣﺎﺳﺖ‪.‬ﭘﺸﺖ ﻣﺮد ﺑﻪ ﺑﺮن ﺑﻮد‪ ،‬زن را ﺑﻪ دﯾﻮار ﻓﺸﺎر ﻣﯽداد و ﺑﺪﻧﺶ زن را از دﯾﺪ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ‪.‬ﻫﺮ دو ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬واروﻧﻪ دﻧﯿﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاﻫﺎي آﻫﺴﺘﻪ و ﻣﺮﻃﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬اون ﻫﻨﻮز ﻋﺎﺷﻖ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮه اﺳﺖ‪ ،‬اون ﻣﺮدهي ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ‪ .

‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﺑﺮن داﺷﺘﻨﺪ ﺳﺮ ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﺑﺪﻧﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺧﻮرد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﺑﺪون ﻓﺎﯾﺪه ﺳﻨﮓ‬ ‫ﺻﺎف را ﺧﺮاﺷﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻟﯿﺰ ﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﮐﻼغﻫﺎ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ذرت دور ﺑﺮج ﻣﺨﺮوﺑﻪ ﭼﺮخ ﻣﯽزدﻧﺪ‪.‬ﻣﺜﻞ ﺗﺼﻮﯾﺮي در آﯾﻨﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬دﺳﺘﺶ را اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﻟﺒﻪ را ﺑﮕﯿﺮد‪،‬‬ ‫ﻟﯿﺰ ﺧﻮرد‪ ،‬دوﺑﺎره ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮ آن را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺿﺮﺑﻪ ﻫﻮا را از ﺳﯿﻨﻪاش ﺑﯿﺮون راﻧﺪ‪.‬ﺣﯿﺎط ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮاي اﺳﺘﻘﺒﺎل از‬ ‫او ﺑﺎﻻ آﻣﺪ‪.‬داد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و اﺷﺎره ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﻠﮑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺸﻮد و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮن را ﺑﻪ روي ﻟﺒﻪي ﭘﻨﺠﺮه‬ ‫ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬دﯾﺪ‪ «.‬ﺑﺮن را ﻫﻞ داد‪.‬زن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﻣﺮد ﺑﻪ او اﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﺮد‪» .‫ﺣﺘﻤﺎً ﺻﺪاﯾﯽ از ﺑﺮن در آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن داﺷﺖ ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ اﻧﺰﺟﺎر ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬ﻧﺎﺧﻦﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺳﺨﺖ ﻓﺮو ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬و اﮐﻨﻮن ﺑﺮن ﻣﺮد ﮐﻨﺎر او را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﻣﺮد ﺧﯿﻠﯽ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد دﺳﺖ دراز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬دﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﺑﺮن ﯾﮏ دﺳﺘﯽ ﺗﺎب ﻣﯽﺧﻮرد و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽزد‪.‬ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎ‬ ‫ﺳﺮﻋﺖ از ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ رد ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﺳﺮﮔﯿﺠﻪي ﺗﻬﻮعآوري ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﻔﺘﯽ‪«.‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺴﺮ؟«‬ ‫ﺑﺮن آﺳﻮده ﺧﯿﺎل ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬‬ ‫ﻣﺮد ﺑﻪ زن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ دﺳﺖ او را رﻫﺎ‬ ‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮن ﺟﯿﻎ ﮐﺸﺎن از روي ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﻫﻮا ﭘﺮت ﺷﺪ‪ .‬زﯾﺎدي ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﭼﯿﺰي ﺑﺮاي ﭼﻨﮓ زدن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﻟﺒﻪ را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬زن ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﻣﺮد را ﻫﻞ داد‪ .‬ﻫﻔﺖ« اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ ﺳﺎﻋﺪ ﻣﺮد را ﺧﺮاﺷﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ ﺟﯿﻎ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬ ‫زن ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺎ رو دﯾﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﺮن دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮن ﺳﻌﯽ ﮐﺮد‬ ‫ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﺑﮑﺸﺪ و از ﮐﻤﺮ ﺧﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ ﮔﺎرﮔﻮﯾﻞ را ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ در دوردﺳﺖ‪ ،‬ﯾﮏ ﮔﺮگ زوزه ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮش دو ﺻﻮرت در ﭘﻨﺠﺮه ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.

‫‪ -۹‬ﺗﻴﺮﻳﻮﻥ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ در ﻫﺰارﺗﻮي وﺳﯿﻊ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﮔﺮﮔﯽ زوزه ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺷﯿﻞ‬ ‫ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺑﻮد؛ ﻫﻨﻮز ﺧﻮاب ﮐﺎﻣﻼً از ﺳﺮش ﻧﭙﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻋﻀﻼت ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و درد ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ داﯾﺮوﻟﻒ دوﺑﺎره زوزه ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺟﻠﺪ ﭼﺮﻣﯽ ﺿﺨﯿﻢ ﮐﺘﺎﺑﯽ را ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﺑﺴﺖ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ زودﺗﺮ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﻪ‪«.‬زوزه‬ ‫ﮔﺮگ ﭼﯿﺰي داﺷﺖ ﮐﻪ ذﻫﻦ اﻧﺴﺎن را از زﻣﺎن و ﻣﮑﺎن ﻓﻌﻠﯽ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻠﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺨﺺ در آﻧﺠﺎ‬ ‫ﺑﺮﻫﻨﻪ در راس ﯾﮏ ﮔﻠﻪ ﻣﯽدوﯾﺪ‪.‬ﻣﺮد ﺟﻮان از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪ و ﭘﻠﮏ‬ ‫زد؛ ﮐﺮﯾﺴﺘﺎل ﻧﺸﺎن ﺻﻨﻒ او روي زﻧﺠﯿﺮ ﻧﻘﺮه ﺑﻪ ﺗﺎب ﺧﻮردن اﻓﺘﺎد‪» .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﯿﺮون اﺗﺎق رﯾﻪاش را از ﻫﻮاي ﺳﺮد ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ ﭘﺮ ﮐﺮد و ﮐﺎر دﺷﻮار ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ را‬ ‫آﻏﺎز ﮐﺮد‪ .‬آﻓﺘﺎب ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺑﺎﻻي دﯾﻮارﻫﺎي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﺮﺳﯿﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﺣﯿﺎط ﻋﺪهاي ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ روزاﻧﻪي ﺧﻮد را دﯾﮕﺮ آﻏﺎز ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽرم‪ .‬ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺶ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻮد؛ ﭘﻠﻪﻫﺎ ﮐﻪ دور ﺳﻄﺢ ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﺮج ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﭘﯿﭻ ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬ارﺗﻔﺎﻋﺸﺎن زﯾﺎد‬ ‫وﻋﺮﺿﺸﺎن ﮐﻢ ﺑﻮد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎي او ﮐﻮﺗﺎه و ﻧﺎﻣﯿﺰان ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻮده‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺪﯾﺪي ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺧﻤﯿﺎزهاش را ﺑﺎ‬ ‫ﭘﺸﺖ دﺳﺖ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬‬ ‫‪Aethelmure‬‬ ‫‪1‬‬ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺘﺎب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻧﻮر ﺳﺤﺮ داﺷﺖ از ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻔﻮذ ﻣﯽﮐﺮد و ﭼﺮاغ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻪ ﻧﻔﺘﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺗﻤﺎم ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﻮﺳﻮ ﻣﯽزد‪ .‬ﮐﺘﺎب‬ ‫اﺑﺰارآﻻت ﺟﻨﮕﯽ آﯾﺮﻣﯿﺪون ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎدره و اوﻧﯽ ﮐﻪ دﺳﺖ ﺗﻮﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﺨﻪي ﮐﺎﻣﻠﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻤﺮم دﯾﺪم‪ «.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺗﺬﮐﺮاﺗﺶ را ﺻﺒﻮراﻧﻪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ روي ﺷﺎﻧﻪي ﺳﭙﺘﻮن زد و او را ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم وﻇﺎﯾﻔﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﮐﺘﺎبﻫﺎ رو ﺑﻪ‬ ‫ﻗﻔﺴﻪﻫﺎ ﺑﺮﮔﺮدون‪ .‬آنﻫﺎ را ﮐﻤﯽ ﻣﺎﻟﺶ داد و ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎن ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰي رﻓﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺳﭙﺘﻮن ﮐﺘﺎب ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮدش را ﺑﺎﻟﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد و آرام ﺧﺮ و ﭘﻒ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺻﺪاي ﻧﺎﻫﻨﺠﺎر ﺳﻨﺪور ﮐﻠﮕﺎن ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪» :‬ﭘﺴﺮه ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ ﺟﻮن ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن از اﺷﺨﺎﺻﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ زﯾﺎد‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻌﺠﺒﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ اﺗﻠﻤﻮر‪ 1‬ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﮐﺘﺎبﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻋﻠﯽرﻏﻢ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﮔﺮم و ﻧﺮم ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮﭼﻢ ﻋﺰاﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ ﻓﺮاز ﻗﻠﻌﻪ آوﯾﺨﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬ﻃﻮﻣﺎرﻫﺎي واﻟﺮﯾﺎﯾﯽ رو ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﻦ‪ ،‬ﮐﺎﻏﺬﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺸﮑﻪ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﯿﻞ‪ «.‬ﮐﺘﺎب ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي‬ ‫از ﺑﺤﺚﻫﺎي ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ در ﻣﻮرد ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻓﺼﻮل ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﺘﺎد ﻧﻮﯾﺴﻨﺪهاش ﻣﺪتﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .

‬دﻟﺪاري ﻣﻦ ﭼﻪ‬ ‫ﻧﻔﻌﯽ ﺑﺮاي اوﻧﺎ داره؟«‬ ‫»ﻫﯿﭽﯽ‪ .‬دﯾﺸﺐ‬ ‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ درﺳﺖ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪«.‬ﻏﯿﺒﺖ ﺗﻮ رو ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪهﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺣﺪاﻗﻞ آن ﻗﺪر ﻧﺰاﮐﺖ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﺮخ ﺷﻮد‪.‬ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺎﻟﻪ و زاري زنﻫﺎ رو ﻧﺪارم‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭘﻠﻪ آﺧﺮ ﺑﻪ ﺣﯿﺎط را ﭘﺮﯾﺪ‪» .‬‬ ‫»ﭘﺴﺮ اﺳﺘﺎرك در ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﯽارزﺷﻪ‪ .‬اﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪«.‬از ﭘﺸﺖ ﮐﻼﻫﺨﻮدش ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺎز ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ اون ﺣﯿﻮون رو ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺪور ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺻﺪاﯾﯽ از ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎ! ارواح ﻫﻮا!« از ﺷﮑﺎف ﮐﻼﻫﺨﻮدش ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬ .‬‬ ‫ﻧﺪﯾﺪم ﮐﻪ آﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎدهاﯾﺪ‪«.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ آن ﻋﺎدت داﺷﺖ‪» .‬ﮔﺮﮔﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮوﺻﺪا راه ﻣﯽاﻧﺪازه‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﭘﺮﻧﺲ را ﺳﺮ ﺷﻮق آورد‪» .‬ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬از ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي‬ ‫دﻟﺪاري دادن ﭘﯿﺶ ﻟﺮد ادارد و ﻫﻤﺴﺮش ﻣﯽرﻓﺘﯽ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪«.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻠﮕﺎن ﺳﺎﯾﻪي درازي روي زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺘﺶ ﮐﻼﻫﺨﻮد ﺳﯿﺎه را روي ﺳﺮش‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل از ﺗﻮ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽره‪ .‬اﺟﺎزه ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮزاده‪ .‬ﮔﻮﻧﻪي ﭘﺴﺮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺳﺮخ ﺷﺪن ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﻣﺜﻞ ﻫﺮ دﻓﻌﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻟﻮدﮔﯽ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺷﺨﺼﯽاش ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰاده ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺟﻮن ﮐﻨﺪﻧﺶ ﺑﯽﺻﺪاﺳﺖ‪ .‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﮕﺎن ﮐﻨﺎر ﺟﺎﻓﺮي ﺟﻮان اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ و ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖﻫﺎ آنﻫﺎ را ﻣﺤﺎﺻﺮه‬ ‫ﮐﺮدهاﻧﺪ‪ .‬اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﻣﯽﺗﻮﻧﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬ ‫ﺷﺶ ﺑﺸﻤﺎرﻧﺪ‪ .‬وزن آن را اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد‪ ،‬ﺿﺮﺑﻪاي ﺑﻪ ﻫﻮاي ﺳﺮد ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ زد‪.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮزادهاش رو ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﺟﻮاﻧﺶ ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﭼﻨﺎن ﻗﯿﺎﻓﻪاي از ﺑﻬﺎﻧﻪﮔﯿﺮي ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ از ﻋﻬﺪهي ﺷﺎﻫﺰادهاي ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ‪» .‬‬ ‫ﻣﺮد ﺑﻠﻨﺪﻗﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺗﻈﺎﻫﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ او ﺷﺪه اﺳﺖ‪» .‬ﺑﺮﺧﻼف ﺑﺮﺧﯽ ﺷﺎﻫﺰادهﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ اﺳﻢ ﺑﺒﺮم‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺧﻮاﻫﺮزادهاش زد‪ .‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮش در ﺣﯿﺎط ﺻﺪاي ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»اﻣﺮوز ﺣﻮﺻﻠﻪي ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﺗﻮ رو ﻧﺪارم‪ «.‬ﻟﺮد ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ ،‬ﻣﺮا ﻋﻔﻮ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬ﯾﻪ ﺳﮓ ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﯾﻪ ﺳﮓ رو ﺑﮑﺸﻪ! وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ اون ﻗﺪر ﭘﺮ از ﮔﺮﮔﻪ‬ ‫ﮐﻪ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮد ﯾﮑﯽ ﻧﻤﯽﺷﻦ‪«.

‬ﮐﻼﻫﺨﻮد ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﺗﺎزي ﺳﯿﺎه‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽﻏﺮﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺟﻮاب داد‪» :‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﯾﺎدش ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﻣﯽﮔﻢ!«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن دوﺑﺎره او را زد‪ .‬ﮐﻼﻫﺨﻮد ﺧﻨﺪهاش را ﺑﻪ ﻏﺮﺷﯽ ﭘﺮﻃﻨﯿﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞ‬ ‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را روي ﮔﻮﻧﻪاش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺣﯿﺎط ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﺸﺎﻫﺪهاش ﺧﻮف ﺑﻪ دل ﺑﯿﻨﺪازد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻫﻤﯿﺸﻪ آن را ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺻﻮرت ﺳﻮﺧﺘﻪي ﮐﻠﮕﺎن ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺟﯿﻤﯽ ﭘﯿﺶ ﺳﺮﺳﯽ و ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ‬ ‫ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮐﻪ ﺑﺪون دﻋﻮت ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﻣﯽﻧﺸﺴﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬راﺑﺮت ﻫﻨﻮز ﺧﻮاﺑﻪ؟«‬ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن دوﯾﺪن‬ ‫او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪.‬او‬ ‫ﻣﺰاﺟﯽ آﺗﺸﯿﻦ داﺷﺖ‪.‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﮐﻠﻤﻪي دﯾﮕﻪ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ دوﺑﺎره ﺑﺰﻧﻤﺖ‪«.‬ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺷﻮاﻟﯿﻪاي ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺑﺎ ﺳﻨﺪور ﻃﺮف ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﺗﺮﺣﻢ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮادرم رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ؟«‬ ‫»ﺑﺎ ﻣﻠﮑﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮره‪«.‬ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺳﺮ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه اﺳﺖ‪.‬ﺳﺮش را از روي ادب اﺟﺒﺎري ﺟﻠﻮي ﺳﻨﺪور ﮐﻠﮕﺎن ﺧﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺷﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎي ﻟﻨﮕﺶ اﺟﺎزه‬ ‫ﻣﯽداد‪ ،‬ﺳﻮت زﻧﺎن دور ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺎدرت ﻣﯽﮔﯽ‪ .‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺣﯿﺎط ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﻓﻬﻤﯿﺪي ﮐﻪ؟ ﻫﺎن؟«‬ ‫ﭘﺴﺮك ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻫﺮ دو ﮔﻮﻧﻪ ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪.‬‬ ‫اﻧﺪوه ﺑﺮ ﭼﻬﺮهاش ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ‪ .‬روﺑﻨﺪ ﮐﻼﻫﺨﻮد را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﮓ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎش و ﺑﻬﺶ ﯾﺎدآوري‬ ‫ﮐﻦ‪ «.‬‬ ‫ﻏﺬاي ﺳﺮد ﺑﺪون ﻟﺬﺗﯽ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ در اﺗﺎق ﻣﻬﻤﺎﻧﺎن ﻓﺮاﻫﻢ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»آه‪ «.‬اﻣﺎ اوﻟﺶ ﭘﯿﺶ ﻟﺮد و ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﻣﯽري و ﺟﻠﻮﺷﻮن زاﻧﻮ ﻣﯽزﻧﯽ‬ ‫و ﺑﻬﺸﻮن ﻣﯽﮔﯽ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﻣﺘﺎﺳﻔﯽ و اﯾﻨﮑﻪ در اﯾﻦ ﻏﻤﺒﺎرﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎت‪ ،‬اﮔﻪ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎري ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮاي‬ ‫اوﻧﺎ ﯾﺎ ﻧﺰدﯾﮑﺎﻧﺸﻮن اﻧﺠﺎم ﺑﺪي‪ ،‬در ﺧﺪﻣﺘﺸﻮن ﻫﺴﺘﯽ و اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اوﻧﺎ دﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و دﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﮕﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺻﺨﺮه ﺑﺎﻻي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ‪ .‬زرهي ﺑﻪ‬ ‫ﺳﯿﺎﻫﯽ دودهي او آﻓﺘﺎب را ﻣﺤﻮ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺪور ﺑﻪ او ﻫﺸﺪار داد‪» :‬ﭘﺮﻧﺲ ﯾﺎدش ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻟﺮد ﮐﻮﭼﮏ‪ «.

‬ﯾﮏ ﻧﺴﺨﻪي داﯾﻤﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻢ‪ ،‬ﺑﯿﺶ از آن ﻫﻮﻟﻨﺎك‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ در ذﻫﻦ ﺗﺼﻮر ﮐﻨﺪ‪.‬اوه‪ ،‬ﮐﻤﯽ ﻫﻢ ﮔﻮﺷﺖ ﺧﻮك‪ .‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﺮد ادارد ﯾﻪ ﺑﺮادر داﺷﺖ ﮐﻪ اﺳﻢ اون ﻫﻢ ﺑﺮﻧﺪون ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و‬ ‫رﻓﺖ‪ .‬ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﺟﺪي ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‫ﺧﻮاﻫﺮش ﻫﻤﺎن ﻗﯿﺎﻓﻪي ﺣﺎﮐﯽ از ﭼﻨﺪش را ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ از ﺑﺪو ﺗﻮﻟﺪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻫﻨﮕﺎم ﻧﮕﺎه ﺑﻪ او ﺑﻪ ﭼﻬﺮهاش‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﺴﺖ‪» .‬از ﺗﻪ ﻗﻠﺐ ﺷﺮﯾﮏ ﻏﻢ اوﻧﺎ ﺷﺪه‪«.‬ﺑﻪ ﺑﺮادرش ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ‬ ‫ﺣﺎل ﺟﯿﻤﯽ و ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻧﯿﺰ دو ﻧﺨﻮد در ﯾﮏ ﻏﻼف ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪.‬ﺷﺎه ﻫﻨﻮز اﺻﻼً ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪه‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﺮ دوﻗﻠﻮ داﺷﺖ ﭼﻪ ﻣﯽﺷﺪ و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ ﻧﺪاﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺘﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺗﺎﻣﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬داﯾﯽ‪ ،‬ﺧﺒﺮي از ﺑﺮن داري؟«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬دﯾﺸﺐ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﯿﻤﺎر ﺳﺮ زدم‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟«‬ .‬اون ﻗﺪر ﺑﭙﺰ ﺗﺎ ﺳﯿﺎه ﺑﺸﻪ‪ «.‬ﻫﺮ دو ﻟﺒﺎس ﺳﺒﺰ ﺳﯿﺮي را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ رﻧﮓ ﭼﺸﻤﺸﺎن ﺗﻨﺎﺳﺐ داﺷﺖ‪ .‬ﭘﺴﺮﺑﭽﻪي ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺳﺴﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬راﺑﺮت ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻪ‪ «.‬آراﯾﺶ ﮔﯿﺴﻮﻫﺎي‬ ‫ﺑﻠﻮﻧﺪﺷﺎن ﻃﺒﻖ ﻣﺪ روز ﺑﻮد و زﯾﻮرآﻻت ﻃﻼﯾﯽ روي ﻣﭻ و اﻧﮕﺸﺖ و ﮔﻠﻮﯾﺸﺎن ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻮن و دو ﺗﺎ از اون ﻣﺎﻫﯽﻫﺎي ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ؛ و ﯾﻪ ﻟﯿﻮان از اون ﺷﺮاب ﺳﯿﺎه‬ ‫اﻋﻼ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻏﺬا از ﮔﻠﻮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮه‪ .‬ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﺑﺸﻘﺎب او را آورد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن اﯾﻦ وﯾﮋﮔﯽ ﺑﺮادرش را ﻣﯽداﻧﺴﺖ و ﻧﺎدﯾﺪه ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﯿﺶ ﻟﺮد ادارده‪ .‬‬ ‫ﺳﺮﺳﯽ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬در ﺗﻤﺎم دوران ﺑﭽﮕﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ و وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﺶ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺣﺪي از ﻣﺤﺒﺖ ﯾﺎ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮد و ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻫﺮ ﻋﻤﻞ‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ را ﺑﺒﺨﺸﺪ‪.‬دوﻗﻠﻮﻫﺎي ﻣﺬﮐﺮ و ﻣﻮﻧﺚ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﮔﺮوﮔﺎنﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﮐﺸﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ اﯾﻦ ﻧﻘﺶ را ﺑﺎزي‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ روز‬ ‫ﺻﺒﺢ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪي ﺧﻮدش در آﯾﻨﻪ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﯾﮏ ﺗﮑﻪ از ﻧﺎن‬ ‫ﺳﯿﺎه ﭘﺎره ﮐﺮد‪.‬ﺗﻐﯿﯿﺮي در وﺿﻌﺶ ﻧﺒﻮده‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ ﮐﻪ اﺳﻢ ﺑﺪﯾﻤﻨﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬اوه‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً اون ﻫﻤﻪ ﻫﻢ ﺑﺪﯾﻤﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬اﺳﺘﺎد اﯾﻨﻮ ﻋﻼﻣﺖ اﻣﯿﺪوارﮐﻨﻨﺪهاي‬ ‫ﻣﯽدوﻧﻪ‪«.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﺑﺮادر و ﺧﻮاﻫﺮش رو ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺗﺎﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﺮس ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺧﻮام ﺑﺮن ﺑﻤﯿﺮه‪ «.

‬اﺣﺘﻤﺎﻟﺶ ﻫﺴﺖ؟«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﺳﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪاﯾﺎن ﺧﺒﺮ دارﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ رﺳﯿﺪ‪» .‬وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﻗﻮيﺗﺮ ﺷﺪ‪«.‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺳﻨﮕﺪل ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﺟﺎزه ﻣﯽدن ﯾﮏ ﺑﭽﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ درد ﺑﮑﺸﻪ‪«.‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮﻃﺒﯿﻌﯽ در اون ﺟﻮﻧﻮرﻫﺎ وﺟﻮد داره‪ .‬‬ ‫ﻣﯿﺮﺳﻼ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺑﺮن ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﻋﻤﻮ؟« ﺗﻤﺎم زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﺎدرش را داﺷﺖ و ﻓﺎﻗﺪ ﻫﯿﭻ ﯾﮏ از ﺧﺼﻠﺖﻫﺎي‬ ‫او ﺑﻮد‪.‬ﺳﻘﻮط اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎي ﭘﺎﻫﺎش رو ﺧﺮد ﮐﺮده‪ .‬ﺑﺎ ﻋﺴﻞ و آب زﻧﺪه‬ ‫ﻧﮕﻬﺶ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ از ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﻣﯽﻣﯿﺮه‪ .‬ﺟﺮﻋﻪاي ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯿﺮﺳﻼ ﺑﺎ ﺷﺎدي داد زد و ﺗﺎﻣﻦ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم ﮐﻪ‬ ‫اون ﮔﺮگ ﭘﺴﺮه رو زﻧﺪه ﻧﮕﻪ ﻣﯽداره‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ دورش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮده‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﻤﺮش ﺷﮑﺴﺘﻪ‪ ،‬ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻪ درﺳﺖ ﻏﺬا ﺑﺨﻮره‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دوﺑﺎره راه‬ ‫ﻧﻤﯽره‪«.‬ﭼﻄﻮر‪ ،‬ﻓﻘﻂ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺗﺎﻣﻦ ﺑﻪ آرزوش ﺑﺮﺳﻪ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺟﯿﻤﯽ و ﺳﺮﺳﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ از دﯾﺪ او ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﭼﻬﺎر روزه ﮐﻪ وﺿﻌﺶ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮده‪«.‬ﺳﭙﺲ ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪.‬اﺳﺘﺎد ﺗﻨﻬﺎ اﻣﯿﺪواره‪ «.‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ ﺑﻪ او ﺗﺤﻮﯾﻞ داد‪» .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﺪﺗﯽ ﺣﯿﻦ ﺗﻔﮑﺮ ﺟﻮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪» :‬اون ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ ﮐﻪ اﮔﻪ ﻗﺮار‬ ‫ﺑﻮد ﭘﺴﺮه ﺑﻤﯿﺮه‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻪ‪ «.‬ﺳﺮﺳﯽ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» .‬ﭘﺲ ﺑﻪ زودي ﻣﯽرﯾﺪ؟«‬ ‫ﺳﺮﺳﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ زود‪ «.‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬اﺳﺘﺎد ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟«‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ ﺧﻮك زﯾﺮ دﻧﺪاﻧﺶ ﺻﺪا داد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﺳﺘﺎد ﻫﻨﻮز‬ ‫اﺣﺘﻤﺎل داره ﮐﻪ ﭘﺴﺮه زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ «.‬ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﺑﺎ ﻣﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﯿﺎد‪«.‬ﺑﺎز ﮐﻤﯽ ﻧﺎن ﺟﻮﯾﺪ‪» .‬‬ ‫»اﯾﻦ ﺗﺮﺣﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺷﻮن رو ﺑﮕﯿﺮي‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ‪ .‬اوﻧﺎ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻨﺪ‪ .‬اﺳﺘﺎد ﮔﻔﺖ ﯾﻪ ﺑﺎر ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﻠﻮي ﺻﺪا رو ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ و ﺑﺮن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺿﻌﯿﻒﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬اوﻧﺎ اون دﺧﺘﺮﻫﺎ رو ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬ﺷﺐ و روز ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮهي ﭘﺴﺮه زوزه ﻣﯽﮐﺸﻪ‪ .‬‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ ﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬ﻣﯽرﯾﻢ؟ ﺗﻮ ﭼﻄﻮر؟ ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻧﮕﻮ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاي اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯽ؟«‬ .

‬در ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺎري در‬ ‫ﺣﺪ ﺗﻮان ﻟﺮد ادارد ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﭘﺴﺮه وﺟﻮد ﻧﺪاره‪«.‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯽﺧﻮام‬ ‫ﺑﺎﻻي دﯾﻮار ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ و از روي ﻟﺒﻪي دﻧﯿﺎ ﺑﺸﺎﺷﻢ‪«.‬ﻣﻦ اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﭘﺴﺮه ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻪ‪ .‬اﺳﺘﺎرك وﻗﺘﯽ ﭘﺴﺮش زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪي‬ ‫ﻣﺮگ ﺗﻘﻼ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺗﺮك وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﻤﯽﺷﻪ‪«.‬ﺑﺪﺗﺮ از ﭼﻼق‪ .‬‬ ‫»ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﭘﺴﺮه زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ ،‬ﭼﻼق ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ داﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻼﻗﻪ دارم‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬در ﺣﻘﺶ ﻟﻄﻒ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬اﮔﻪ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺨﺮهاش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد رو ﺑﻪ ﻟﺮد ادارد ﻣﻄﺮح ﻧﮑﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰ‪ .‬‬ .‬ﺗﺎﻣﻦ‪ ،‬ﻣﯿﺮﺳﻼ‪ ،‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ‪ «.‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺣﺮفﻫﺎي رﮐﯿﮑﯽ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪ .‬دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﺗﻠﻘﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﺳﺮﺳﯽ ﺑﺎ‬ ‫ﺷﺘﺎب ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﭽﻪﻫﺎ و ردﯾﻒ ﻣﻼزﻣﯿﻦ از اﺗﺎق ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺒﺰ ﺧﻮﻧﺴﺮدش ﺑﺮادرش را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن در ﺟﻮاب ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ اﻋﻮﺟﺎج ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺮد‪» .‬و راﺑﺮت ﻓﺮﻣﺎن ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﺗﺼﻤﯿﻢ دارم‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺑﺮم و اﯾﻦ دﯾﻮار ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻌﺮﯾﻔﺶ رو ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰم‪ ،‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ رو ﺻﺎﺣﺐ ﯾﻪ ﺳﯿﺎﻫﭙﻮش ﺑﮑﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺮادرش ﻣﺜﻞ ﺷﯿﺮ ﺗﺮش ﺑﺮﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪاي ﮐﻪ از ﺗﻤﺴﺨﺮ دارم‪ ،‬اﺟﺎزه‬ ‫ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﮑﻨﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻣﺮگ ﺗﻤﯿﺰ رو‬ ‫ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدم‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ راﺑﺮت ﻓﺮﻣﺎن ﺑﺪه‪ ،‬ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﭼﯽ‪ ،‬ﻣﻦ و ﭘﺮﻫﯿﺰ؟ ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ از دورن ﺗﺎ ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك ﺑﻪ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽاﻓﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﻋﺬاﺑﺶ رو ﭘﺎﯾﺎن ﺑﺒﺨﺸﻪ‪ .‬ﻣﺮگ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻄﻌﯽ و ﻧﻬﺎﯾﯿﻪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﭘﺮ از اﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻪ‪«.‬‬ ‫ﺟﯿﻤﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮﺳﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪» .‬ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﺑﺎ ﺣﺮاﻣﺰادهي ﺑﺮادرش ﭘﯿﺶ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮده‪ .‬ﺗﻮ ﯾﻪ ﺟﻦ ﻣﻨﺤﺮﻓﯽ‪ ،‬درﺳﺘﻪ؟«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬اوه‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ ،‬ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰم‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖﻫﺎ ﺷﮏ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﻮ ﻃﺮﻓﺪار ﮐﺪوم ﺟﻨﺎﺣﯽ‪«.

‬‬ .‬ﭼﻄﻮر‪ ،‬ﺟﯿﻤﯽ‪ ،‬ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰم‪ .‬ﻧﺎراﺣﺘﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺎﻧﻮادهام‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ‪«.‫دﻫﺎن ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭘﺮ از ﻧﺎن و ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﻏﺬا ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ ﺷﺮاب ﺗﻨﺪ ﺳﯿﺎه ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﻣﺜﻞ ﯾﮏ‬ ‫ﮔﺮگ ﺑﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .

‬ﺗﻮ رو ﭘﯿﺶ ﺧﻮدﻣﻮن ﻧﻤﯽﺧﻮاﯾﻢ‪«.‬‬ .‬ﮔﻮﺳﺖ ﺑﯽﺻﺪا‬ ‫در ﮐﻨﺎرش ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬‬ ‫ﭼﻬﺮهاش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ اﻧﮕﺎر ﺟﺎن را ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬زﯾﺮ آن ﯾﮏ ﮔﺮگ زوزه ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﻮﺟﺐ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﺎن ﺑﺪود و ﻓﺮار ﮐﻨﺪ‪ .‫‪ -۱۰‬ﺟﺎﻥ‬ ‫ﺟﺎن آﻫﺴﺘﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎﺷﺪ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ؟« ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ و ﻋﺎري از اﺣﺴﺎس ﺑﻮد‪.‬ﮔﻮﺳﺖ دﺳﺘﺶ را ﻟﯿﺴﯿﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‬ ‫ﺟﺎن ﻧﺰدﯾﮏ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ در رﺳﯿﺪ و ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ‪ ،‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﯽﺧﻮاﺑﺪ‪ ،‬ﺗﺨﺖ ﺳﻔﺖ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻬﯿﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﻪ زودي ﯾﮑﯽ از ﺑﺮادران ﻗﺴﻢ ﺧﻮردهي ﺷﺐ ﻣﯽﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﻄﺮاﺗﯽ ﺑﺪﺗﺮ از ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺗﺎﻟﯽ‬ ‫اﺳﺘﺎرك ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬در ﺑﯿﺮون‪ ،‬ﺑﺮف ﺑﺎ ﺑﺎد از دروازهﻫﺎ وارد ﻣﯽﺷﺪ و ﺣﯿﺎط ﭘﺮ از ﺻﺪا و آﺷﻮب ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ داﺧﻞ‬ ‫دﯾﻮارﻫﺎي ﺿﺨﯿﻢ ﺳﻨﮕﯽ ﻫﻨﻮز ﮔﺮم و ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد؛ ﺑﯿﺶ از آن ﺣﺪ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻪ ﺟﺎن اﺣﺴﺎس راﺣﺘﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺑﺮن ﻋﺴﻞ و آب و‬ ‫ﻣﻌﺠﻮن ﮔﯿﺎﻫﯽ را ﻣﯽﺧﻮراﻧﺪ و زﻧﺪﮔﯽ او را ﺣﻔﻆ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬دﺳﺘﻮر داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻏﺬاﯾﺶ و ﺣﺘﯽ ﻟﮕﻦ را ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮن را‬ ‫ﺗﺮك ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﺶ ﮐﺮد‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ دو ﻫﻔﺘﻪ ﺷﺐ و روز اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺮان ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﺪﺗﯽ دم در اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻣﺪم ﺑﺮن رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ ﺟﺎن ﺷﻬﺎﻣﺖ داد‪.‬ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮود‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك آﻧﺠﺎ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﻠﮏ زد‪» .‬‬ ‫راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎد و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬ﺑﺮاي وداع‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮو‪ .‬ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬اون ﺑﺮادرﻣﻪ‪«.‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪي ﺑﺨﺸﯽ از وﺟﻮد ﺟﺎن ﻓﺮار ﮐﺮدن ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮن را ﻧﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮي ﻗﺮﻣﺰ درازش ﻣﺎت و ژوﻟﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ اﺗﺎق را ﺗﺮك ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو‪«.‬‬ ‫ﭼﯿﺰ ﺳﺮدي در ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻟﯿﺪي ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ اﻓﺘﺎد‪» .‬‬ ‫اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬دﯾﺪي‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫دﻟﻮاﭘﺴﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬‬ ‫ﮔﻮﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪ و ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪.‬ﻟﻄﻔﺎً‪«.‬زﻣﺎﻧﯽ ﺣﺘﯽ ﺷﺎﯾﺪ او را ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .

‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪ .‬ﮔﺮﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﺮن ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد اﺳﻤﯽ ﺑﺮاﯾﺶ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ‪.‬ﺗﻤﺎم ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺪﻧﺶ آب ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻖ ﻧﺪاري ﮐﻪ اﺟﺎزهي دﯾﺪﻧﺶ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪي‪ «.‬‬ ‫ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﯾﮏ دﺳﺖ ﺑﺮن را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎن ﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎه ﻫﻢ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﯽ‪ .‬ﮔﺮگ ﺑﺎز‬ ‫ﺑﯿﺮون ﭘﻨﺠﺮه زوزه ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ .‬ﺑﻌﺪ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪه‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش‬ ‫رﺳﯿﺪ‪.‬ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮد‪ «.‬ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ زﯾﺮ ﻟﺤﺎف‬ ‫آن ﭼﻨﺎن اﻧﺤﻨﺎﯾﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ﺟﺎن اﺣﺴﺎس ﺗﻬﻮع ﮐﺮد‪ .‬ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻓﮑﺮ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺑﺮن در اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ‪ ،‬ﺑﯿﺶ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﺤﻤﻠﺶ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ..‬ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮه‪ .‬‬ ‫»ﺑﺮن‪ ،‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﯿﺸﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪم‪ .‬ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻣﺤﮑﻢ روي اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ اﻣﺮوز ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎرش ﺑﺮف‬ ‫ﺷﺮوع ﺑﺸﻪ راه ﺑﯿﻔﺘﯿﻢ‪ «.‬داﺷﺖ ﺑﺎ ﺟﺎن ﺣﺮف ﻣﯽزد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺟﺎن در اﺗﺎق ﺣﻀﻮر ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬زﯾﺮ آن دﻧﺪهﻫﺎي ﺧﺮد ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﺲ ﮐﻢﻋﻤﻖ ﺳﯿﻨﻪاش ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽرﻓﺖ‪.‬اﺷﮏﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد‪ ،‬ﺧﻢ ﺷﺪ‬ ‫و ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﻟﺐ ﺑﺮادرش را ﺑﻮﺳﯿﺪ‪.‬ﻣﻦ و راب و دﺧﺘﺮﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪ‪«.‬ﺳﻘﻮط ﺑﻪ ﻧﺤﻮي ﺑﺮن را ﭼﺮوﮐﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اون ﺑﭽﻪي ﺧﺎص ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﺨﺖ را ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﺷﺎن‬ ‫ﺣﻔﻆ ﮐﺮد و ﻋﺮض اﺗﺎق را ﭘﯿﻤﻮد‪ .‬دﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﭼﻨﮕﺎل ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮن‪ ،‬ﻧﻤﯿﺮ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ دﻋﺎﻫﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎب‬ ‫ﻣﯽﺷﻦ‪«.‬ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺮگ ﻧﯿﻤﻪﺟﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ‬ ‫اوﻟﯿﻦ ﺑﺎد او را ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺣﻤﻞ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺮﻧﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﻣﯽآورد‪ .‫»ﺑﺎﯾﺪ ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ رو ﺻﺪا ﮐﻨﻢ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺻﺪاﺷﻮن ﮐﻦ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﻋﺎري از اﺣﺴﺎس ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ دﻋﺎ ﮐﺮدم‪ .‬ﻟﻄﻔﺎً‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎدش اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺮن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺮاي ﺳﻔﺮ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﻫﯿﺠﺎن داﺷﺖ‪ .‬ﮐﺴﯽ را ﺻﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺑﺮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪«.‬ﻗﺮاره ﺑﻪ دﯾﻮار در ﺷﻤﺎل ﺑﺮم‪ .‬ﺑﻪ ﺳﭙﺖ رﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﻫﻔﺖ‬ ‫ﭼﻬﺮهي ﺧﺪا ﻫﻔﺖ ﺑﺎر دﻋﺎ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﺪ ﻧﻈﺮش ﻋﻮض ﺑﺸﻪ و ﺑﺬاره ﮐﻪ اون ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪم‪ «.‬ﺟﺎن اﯾﻦ را ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﭘﺬﯾﺮش ﻣﺤﺴﻮب ﮐﺮد‪ ..‬ﺟﺎن‬ ‫دﯾﮕﺮ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽداد‪» .‬رﯾﺰش اﺷﮏ را روي ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ‪» .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺣﻔﺮهﻫﺎي ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؛‬ ‫ﺑﺎز ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽدﯾﺪﻧﺪ‪ .

‬‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﯽﮔﺮده‪ .‬ﻟﺤﻨﺶ ﺧﺴﺘﻪ و ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮف ﺳﺒﮑﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎرش ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ ﺑﺮاي‬ ‫ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﻪ زودي‪ «.‬ﺟﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﮔﺮﯾﻪي او را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﯾﮏ دﺳﺖ ﺑﺮن را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫راب در ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎم آﺷﻮبﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻫﻢ ﺟﺪاﯾﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪ «.‬ﺑﺮف روي ﻣﻮﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﮔﺮﻣﺎي ﺑﺪﻧﺶ آب ﻣﯽﺷﺪ‪» .‬ﺑﻪ ﺗﻤﺎم ﺟﻨﺐ و ﺟﻮش اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﺟﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽدوﻧﻢ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﺷﻤﺎ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺟﺎنﺳﺨﺖ ﻫﺴﺘﯿﺪ‪ «.‬در ﭘﻨﺎه ﺧﺪاﯾﺎن‪«.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﺧﯿﺮاً ﺑﻠﻮغ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد؛‬ ‫اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺳﻘﻮط ﺑﺮن و ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﻣﺎدرش او را ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﮔﺮيوﯾﻨﺪ در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ در رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ او ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد‪» :‬ﺟﺎن«‪ .‬‬ .‬ﭘﺮ از ﻧﻔﺮت ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﻃﻮري ﺑﻪ ﺻﻮرت او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر او را ﻣﯽدﯾﺪ‪.‬اراﺑﻪﻫﺎ ﺑﺎرﮔﯿﺮي ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮدان داد ﻣﯽزدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﺳﺐﻫﺎ اﻓﺴﺎر و زﯾﻦ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎرج از اﺳﻄﺒﻞ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ راه ﺑﯿﻔﺘﻪ‪«.‬ﻣﻼﻗﺎت ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﺶ را‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﺣﯿﺎط راه ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ‪.‬ﺟﺎن ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺎد‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﯿﺪي ﻫﯿﭻ وﻗﺖ او را ﺑﻪ اﺳﻢ ﺻﺪا‬ ‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺘﻮراﺗﺶ ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪي ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﯾﺎدزﻧﻨﺪهﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺑﺮن ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺳﺘﺨﻮان ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬‬ ‫ﺑﯿﺮون ﭘﺮ از ﺳﺮ و ﺻﺪا و اﻏﺘﺸﺎش ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ ﺑﺎ‬ ‫رﯾﺨﺘﻦ اﺷﮏﻫﺎ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻤﯽﻣﯿﺮه‪ .‬رﻓﺘﻦ از اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺳﺨﺖﺗﺮه‪«.‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﺷﺪن از دﯾﺪ ﺗﻮ ﻧﯿﺎزي ﻧﺪارم‪،‬‬ ‫ﺣﺮاﻣﺰاده‪«.‬دﺳﺖ دﯾﮕﺮ را ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺸﺮد‪.‬‬ ‫ﺟﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺑﻠﻪ؟«‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﺗﻮ اﺗﻔﺎق ﻣﯽاﻓﺘﺎد‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺮن‪ «.‬‬ ‫»ﻣﯽدوﻧﻢ‪ .‬اوﻧﻮ‬ ‫دﯾﺪي؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺖ؛ ﺑﻪ ﺻﺪاﯾﺶ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪.

‬ﻣﯽﮔﻪ وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭼﯿﺪه ﻧﺸﺪهﻧﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬ﺟﺎن را دﯾﺪ و ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺻﻨﺪوق ﺑﺰرگ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﺳﻮم آن ﭘﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد و ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﺗﻤﺎم اﺗﺎق ﭘﺨﺶ و ﭘﻼ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﺷﺎره ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﯿﺎل راب راﺣﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ..‬ﺧﯿﻠﯽ ﻟﻄﻒ داﺷﺖ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن او را اﯾﺴﺘﺎده روي ﺑﺮف و در ﻣﺤﺎﺻﺮهي اراﺑﻪ و ﮔﺮگ و اﺳﺐ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ در اﺗﺎﻗﺶ ﺑﻮد و ﺻﻨﺪوﻗﯽ را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ از ﺧﻮدش ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺣﻔﻈﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﺳﻨﻮ‪«.‬اﺟﺎزه ﻧﻤﯽدادﻧﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺮاي ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﭘﯿﺸﺖ ﺑﯿﺎم‪«.‬ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮدم و آﻣﺎده ﺑﻮدم‪ «.‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺮن ﺑﺎش‪«.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﮔﻪ دﯾﺪﻣﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫اﺳﻄﺒﻞ ﺑﻔﺮﺳﺘﻤﺖ‪«.‬‬ ‫»ﻫﻨﻮز از ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ وداع ﮐﻨﻢ‪«..‬دﻓﻌﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ‪ ،‬ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺷﯿﺪي‪«..‬ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ زور ﻣﺘﻘﺎﺑﻼً ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬دﺳﺖﻫﺎي ﻧﺤﯿﻔﺶ را ﻣﺤﮑﻢ دور ﮔﺮدن‬ ‫ﺟﺎن اﻧﺪاﺧﺖ‪» ..‬ﻫﻤﯿﺸﻪ رﻧﮓ دﻟﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻮده‪ .‬ﺗﺎ اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﻣﺴﺎﻓﺖ‬ ‫ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺮان ﺑﻮدم ﮐﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪ «.‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان‬ ‫ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪاش رو دوﺑﺎره ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﻫﻢ او را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»اﯾﻦ ﺑﺎر ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي؟«‬ ‫آرﯾﺎ از او ﺟﺪا ﺷﺪ و ﻗﯿﺎﻓﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬‬ ‫»اون‪ .‬ﻣﺎدرم‪«.‬ﻫﯿﭽﯽ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﭼﻘﺪر ﻃﻮل ﺑﮑﺸﻪ؟«‬ ‫راب ﻗﻮل داد‪» :‬ﺧﯿﻠﯽ زود‪ «.‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﺣﺘﻤﺎً« ﺟﺪا ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫آرﯾﺎ ﺗﻨﻬﺎ اﺷﺎره ﮐﻨﺪ و ﮔﺮگ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﻣﯽدوﯾﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺎس اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ ﻇﺮﯾﻔﯽ را ﺑﺎ دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ و‬ ‫ﻣﯽآورد‪ .‫راب ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ وﺟﻮد دارد‪» .‬ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺑﺎﻧﻮي‬ ‫ﺷﺎﯾﺴﺘﻪي ﺟﻨﻮﺑﯽ ﻟﺒﺎسﻫﺎش رو ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري ﻣﺜﻞ ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻪ ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﭘﺮت ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﺟﺎن را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪» .‬و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺗﻮ رو‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬‬ .‬‬ ‫»ﭘﺲ ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻧﺪﯾﺪم‪«.‬آن ﻗﺪر ﺳﺮﯾﻊ ﺣﺮﯾﻒ ﻣﯽزد ﮐﻪ ﻧﻔﺴﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﺑﺴﺘﻪي ﺧﻮدش را از آﻧﺠﺎ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﺴﯿﺮ ﭘﻞ ﺳﺮﭘﻮﺷﯿﺪه را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻮي ﮔﻮﺳﺖ را ﺣﺲ ﮐﺮد‪ ،‬روي دﻣﺶ ﻧﺸﺴﺖ و واق زد‪.

‬‬ ‫آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬دﺧﺘﺮﻫﺎ اﺻﻼح ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬در رو ﺑﺒﻨﺪ‪«.‬ﺟﺎن ﺷﻤﺸﯿﺮ را آﻫﺴﺘﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ آرﯾﺎ ﺑﺮق آﺑﯽ ﺗﯿﺮهي ﻓﻮﻻد‬ ‫را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪» .‬‬ ‫»اﺣﺴﺎﺳﺖ ﭼﻄﻮره؟ از ﺗﻮازن راﺿﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟«‬ ‫»ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪«.‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺒﺮي‪ .‬ﭼﯿﺰي ﺑﺮات دارم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪي ﺑﺸﻪ‪«.‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺤﯿﻔﻨﺪ‪«.‬ﮐﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯽده ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﭼﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ؟«‬ ‫»ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ را در دﺳﺖ او ﻧﻬﺎد‪ ،‬ﻃﺮز ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺻﺤﯿﺢ را ﻧﺸﺎن داد و ﻋﻘﺐ رﻓﺖ‪.‬آن را‬ ‫ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ آرﯾﺎ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺑﺎﻫﺎش ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ ﺳﺮ ﺣﺮﯾﻔﺖ رو ﻗﻄﻊ ﮐﻨﯽ‪ ،‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﮐﺎﻓﯽ ﻓﺮز ﺑﺎﺷﯽ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺳﻮراخ ﺳﻮراﺧﺶ ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ روز ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ‪ «.‬ﮔﺮگ را ﻣﺎﻣﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ در‬ ‫ﺻﻮرت آﻣﺪن ﻣﺰاﺣﻤﯿﻦ اﺧﻄﺎر دﻫﺪ و در را ﺑﺴﺖ‪ .‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ‪ ،‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬ﻟﺒﻪاش اون ﻗﺪر ﺗﯿﺰه ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﺎﻫﺎش اﺻﻼح‬ ‫ﮐﻨﯽ‪«.‬در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ‪ ،‬ﺟﺎن ﻫﺪﯾﻪاش را از ﭘﺎرﭼﻪ در آورده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻏﻼف ﭼﺮﻣﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي و اﻧﻌﻄﺎفﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺑﺪه‪ «.‬ﭘﺎﻫﺎي ﺳﭙﺘﺎ رو دﯾﺪي؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﺧﻨﺪهاش ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﯽ ﺗﯿﺮه‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﻮدش‪ .‬اﯾﻦ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزي ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫»ﻣﺜﻞ ﺗﻮ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ از ﮐﻤﮏ ﮐﺮدن ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺶ ﺑﯿﺎد‪ «.‬‬ ‫ﭼﻬﺮهي آرﯾﺎ ﺑﺸﺎش ﺷﺪ‪» .‬ﺑﺮاوﺳﯽﻫﺎ در ﭘﻨﺘﺎس و ﻣﯿﺮ و ﺳﺎﯾﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد از‬ ‫اﯾﻦ ﻧﻮع ﺷﻤﺸﯿﺮ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‫»اﯾﻦ ﮐﺎري ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺮدي‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ؟«‬ ‫»ﺧﻮب‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﻤﻪ اوﻧﺎ در راه ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ وﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن راﻫﺮو را دﯾﺪ زد‪» .‬ﺑﺮاي ﺳﺎﺧﺖ اﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﮑﻦ ﺳﻔﺎرش ﺧﺎﺻﯽ ﮐﺮدم‪ .‬آرﯾﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ«‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي آرﯾﺎ ﮔﺸﺎد ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬‬ .‬ﮔﺮگ ﻣﺎده ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﺗﯿﺮهاش‬ ‫ﺑﯽﺻﺪا ﺑﻪ ﺟﺎن زل زد‪» .‬‬ ‫»ﻓﺮز ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﺷﻢ‪«.‬ﯾﻪ ﻫﺪﯾﻪ؟«‬ ‫»ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﻫﺪﯾﻪ ﺣﺴﺎﺑﺶ ﮐﻨﯽ‪ .‬وﻟﯽ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ‪ .

.‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ‬ ‫ﺷﺮﯾﮏ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدي‪ ،‬ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻘﯿﻪ رو در ﻣﯿﺪان ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻦ‪ .‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ذﻫﻨﺶ ﺗﯿﺰ ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻣﯽدوﻧﻢ از ﮐﺪوم ﺳﻤﺘﺶ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ‪ «.‬ﺳﭙﺲ ﻓﻬﻤﯿﺪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺟﺎن ﮐﻨﺎر در دوﺑﺎره ﺑﻪ او رو ﮐﺮد‪ ،‬او ﺑﺎز ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﻮازﻧﺶ را اﻣﺘﺤﺎن ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﺑﺮم‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﻧﯿﺪل‪«!1‬‬ ‫‪ Needle 1‬ﯾﻌﻨﯽ ﺳﻮزن‪.‬اﮔﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ رو ﻣﻌﻄﻞ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺳﺎل اول ﺧﺪﻣﺘﻢ در‬ ‫دﯾﻮار ﺑﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮدن ﻟﮕﻦﻫﺎ ﻣﯽﮔﺬره‪«.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ آرﯾﺎ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪» ..‬ﻣﺤﻞ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ اﺑﻠﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﯾﻪ ﺷﻬﺮ واﻗﻌﯿﻪ‪ ،‬ﻫﺰار ﺑﺎر ﺑﺰرﮔﺘﺮ از وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﻪ‪ .‬‬ ‫»ﺑﺎ ﮐﯽ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻢ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ او وﻋﺪه داد‪» :‬ﮐﺴﯽ رو ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﻧﮕﻮ!«‬ ‫»دﻟﻢ ﺑﺮات ﺗﻨﮓ ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪«.‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان اﯾﻨﻮ از ﻣﻦ ﻣﯽﮔﯿﺮه‪«.‬اﯾﻦ ﻫﻢ اﺳﻢ داره؟ اوه‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ‪«.‬ﺟﺎن ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻫﺸﺪار داد‪» :‬اول ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬار‪ «.‬‬ ‫»اﮔﻪ از وﺟﻮدش ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﮔﯿﺮه‪«.‬ﺷﻤﺸﯿﺮي ﮐﻪ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫آرﯾﺎ اﺑﺘﺪا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﮐﺎش ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﯽاوﻣﺪي‪«..‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺟﻤﻠﻪي ﺑﻌﺪي را ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﻧﻤﯽﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎز ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻏﻢ ﺷﻮد‪» .‬آرﯾﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﺎ‬ ‫اﺣﺘﯿﺎط ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﺟﺎن را ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎران ﮐﺮد‪.‬ﮐﺴﯽ ﭼﻪ ﻣﯽدوﻧﻪ؟« اﮐﻨﻮن اﺣﺴﺎس ﺑﻬﺘﺮي داﺷﺖ‪.‬‬ ‫آرﯾﺎ دوﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻐﻠﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﮔﺎﻫﯽ ﺟﺎدهﻫﺎي ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻪ ﯾﮏ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺘﻢ ﻣﯽﺷﻦ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ آرﯾﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪» :‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﯽ؟ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺶ ﻋﻼﻗﻪ داري‪«..‬ﺷﮏ در ﭼﻬﺮهاش ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪» .‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﺑﻪ‪ ..‬ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﮐﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﯾﺎدم ﺑﺮه‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎي ﺧﻮب اﺳﻢ دارﻧﺪ‪«.‬‬ .‬ﺑﺪو‪ ،‬ﺳﻮارﮐﺎري ﮐﻦ‪ ،‬ﺧﻮدﺗﻮ ﻗﻮي ﮐﻦ‪ ..‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺎ ﭘﻬﻨﺎي ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ او زد‪ .‫»اوﻟﯿﻦ درس‪ .‬وﻟﯽ ﻫﺮ‬ ‫ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺜﻞ آﯾﺲ‪ «.‬ﻧﻮك ﺗﯿﺰﺷﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻒ رو ﺳﻮراخ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.

‬‬ .‫ﺧﺎﻃﺮهي ﺧﻨﺪهي آرﯾﺎ‪ ،‬دﻟﮕﺮﻣﯽ ﺟﺎن در ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎل ﺑﻮد‪.

‬‬ ‫ﯾﮏ ﺷﺐ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬وﮐﻼي ﻫﻤﮑﺎر ﻣﻦ‪ ،‬ﺗﻌﺪاد ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﻬﺮ رو دو ﺑﺮاﺑﺮ ﮐﺮدهﻧﺪ‪ «.‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺘﺮه ﻫﺮ ﭼﻪ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺼﻒ ﺛﺮوت ﭘﻨﺘﺎس رو ﺑﺮاي اﺟﯿﺮ‬ ‫ﮐﺮدن ﺳﺮﺑﺎز و ﺑﺮاوﺳﯽﻫﺎ ﻫﺪر ﺑﺪن‪ ،‬ﺗﺮﺗﯿﺐ ازدواج ﭘﺮﻧﺴﺲ دﻧﺮﯾﺲ رو ﺑﺪﯾﻢ‪ «.‬‬ ‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ از آن زﻣﺎن ﻫﻤﺮاه داﯾﻤﯽ آنﻫﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﮐﺎل ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﺗﺎج ﻗﻮل داده و ﺷﻤﺎ ﺣﺘﻤﺎً ﺗﺼﺎﺣﺒﺶ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪«.‬‬ ‫ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهي ﺷﺎد وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ از ﺑﯿﻦ رﯾﺶ دو ﺷﺎﺧﻪاش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺣﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺰد‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺑﯽﻗﺮاري ﺑﺮآﺷﻔﺖ‪» .‬ﺑﻪ ﻣﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﮐﺎل ﺑﻪ ﮐﺎﻻﺳﺎرش ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﺤﻞ‬ ‫اﻗﺎﻣﺘﺶ ﺗﺎ زﻣﺎن ﻣﺮاﺳﻢ ﻋﺮوﺳﯽ در اﺧﺘﯿﺎر دﻧﺮﯾﺲ و ﺑﺮادرش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دروﮔﻮ ﮐﺎﻻﺳﺎرش را ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﺧﻮد ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد و آنﻫﺎ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﭼﻬﻞ ﻫﺰار ﺟﻨﮕﺠﻮي داﺗﺮﮐﯽ و ﺗﻌﺪاد‬ ‫ﺑﯽﺷﻤﺎري زن‪ ،‬ﺑﭽﻪ و ﺑﺮده‪ .‬اول دﺧﺘﺮ رو ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﯽﮐﻨﻪ و ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ازدواج ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ از دﺷﺖﻫﺎ ﺑﮕﺬره‬ ‫و ﻋﺮوﺳﺶ رو در »وﯾﯿﺲ داﺗﺮك« ﺑﻪ »دوش ﮐﺎﻟﯿﻦ« ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺑﮑﻨﻪ‪ .‬ﺑﯿﺮون دﯾﻮارﻫﺎي ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﮔﻠﻪﻫﺎي وﺳﯿﻊ ﺧﻮد اردو زده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻗﺼﺮﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺑﺎﻓﺘﻦ ﻋﻠﻒ‬ ‫ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ در ﻣﻌﺮض دﯾﺪ ﺑﻮد ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ و ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﺮ روز ﻣﺮدم ﺷﺮﯾﻒ ﭘﻨﺘﺎس را ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ﻣﻀﻄﺮب ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻏﺎﺻﺐ ﺗﺨﺖ ﭘﺪر ﻣﻨﻮ اﺷﻐﺎل ﮐﺮده‪ .‬ﺑﺸﺎﺷﻢ ﺑﻪ ﻃﺎﻟﻊ داﺗﺮكﻫﺎ‪ .‬ﺑﻪ دﻧﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬اﮔﻪ ﻃﺎﻟﻊ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﺑﺮادرش‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮدا دﻧﺮﯾﺲ ﻣﺎل اون‪ «.‬ﭼﻘﺪر ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫اﻧﺘﻈﺎر ﺑﮑﺸﻢ؟«‬ .‫‪ -۱۱‬ﺩﻧﺮﻳﺲ‬ ‫دﻧﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺗﺮس و ﺷﮑﻮﻫﯽ وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ در دﺷﺘﯽ ﺧﺎرج از دﯾﻮارﻫﺎي ﭘﻨﺘﺎس ﺑﺎ ﮐﺎل دروﮔﻮ ازدواج ﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﭼﻮن داﺗﺮكﻫﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ اﻣﺮ ﻣﻬﻤﯽ در زﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﻣﺮد ﺑﺎﯾﺪ زﯾﺮ آﺳﻤﺎن آزاد ﺻﻮرت ﺑﮕﯿﺮد‪.‬ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن‬ ‫اردك ﻋﺴﻠﯽ و ﻓﻠﻔﻞ ﺑﺮﺷﺘﻪ در ﮐﺎﺧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﻣﺎل دروﮔﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺗﺒﻌﯿﺪي ﻫﻤﺎن ﺷﺒﯽ ﮐﻪ دﻧﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻘﺎﺿﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺧﺪﻣﺖ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎﺷﺪ؛ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﺴﺘﯽ در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد‪» .‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﯽ؟«‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﮐﺎل ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺪوﻧﻪ‪ .‬اﻧﮕﺸﺘﺮﻫﺎ روي اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي‬ ‫ﻓﺮﺑﻪاش ﺑﺮق ﻣﯽزدﻧﺪ‪» .‬ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﺑﻬﺎش رو ﺑﭙﺮدازه‪«.‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ داده ﺷﺪه‪ «.‬ﺑﻌﺪش‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ‪ .

.‬وﯾﺴﺮﯾﺲ او را ﻣﯽزد؛ زﺧﻤﯽاش ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اژدﻫﺎ اﺳﺘﺪﻋﺎ ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﺻﺪاﯾﯽ اﻧﮕﺎر در‬ ‫ﺟﻮاب ﺑﻪ او ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ؛ ﺻﺪاي ﮔﻮﺷﺨﺮاش ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪن ﭼﯿﺰي و ﺳﭙﺲ ﺷﻌﻠﻪور ﺷﺪن ﺣﺠﻢ ﻋﻈﯿﻤﯽ از آﺗﺶ‪ .‬ﺧﻮن رانﻫﺎﯾﺶ را ﻟﯿﺰ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬از‬ .‬ﻗﺒﺎﯾﻞ اﺳﺐﺳﻮار ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎزدﯾﺪ از ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﮔﺮان ﻗﯿﻤﺖ ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ و‬ ‫ﻋﻄﺮﻫﺎي ﺧﻮﺷﺒﻮ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ زﯾﺮ آﺳﻤﺎن آزاد ﻃﺒﻖ ﺳﻨﺖﻫﺎي ﮐﻬﻦﺷﺎن رﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ او ﻟﮕﺪ ﻣﯽزد و داد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺗﻮ اژدﻫﺎ رو ﺑﯿﺪار‬ ‫ﮐﺮدي‪ ،‬ﺗﻮ اژدﻫﺎ رو ﺑﯿﺪار ﮐﺮدي‪ «.‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﺧﻮاب ﯾﮑﯽ را دﯾﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﻤﺮﺗﻮن اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﯿﺪهاﯾﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻫﻨﺸﺎه‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ ،‬ﻣﻮاﻇﺐ زﺑﻮﻧﺖ ﺑﺎش‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺶ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ ﺗُﺮد ﮔﺎز زد‪ ،‬ﻋﺴﻞ و روﻏﻦ از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ روي رﯾﺸﺶ ﭼﮑﯿﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺳﮑﻮي ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺧﺎﮐﯽ ﺑﯿﻦ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﻋﻠﻔﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻧﯽ روي آن در ﮐﻨﺎر ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺑﺎﻻﺗﺮ از درﯾﺎي ﭘﺮﻫﯿﺎﻫﻮي‬ ‫داﺗﺮكﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮد و از ﺗﺮس‬ ‫دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﮔﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬از وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻓﺮار ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺪمﻫﺎﯾﺶ ﺗﻌﺎدل ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﺮاﺳﻢ از ﺳﺤﺮ ﺷﺮوع ﺷﺪ و ﺗﺎ ﻏﺮوب اداﻣﻪ داﺷﺖ؛ ﯾﮏ روز ﻋﯿﺶ و ﻧﻮش و دﻋﻮاي ﺑﯽوﻗﻔﻪ‪ .‬ﺗﻮ اژدﻫﺎ رو ﺑﯿﺪار ﮐﺮدي‪ «.‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزي زد و ﯾﮏ ﺑﺎل اردك را ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮ ﻋﻈﯿﻤﺶ را ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﻟﻄﻔﯽ از ﮐﺎل اﺳﺘﺪﻋﺎ ﺑﮑﻨﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش اﺟﺎزهي اﯾﺮاد ﮔﺮﻓﺘﻦ از‬ ‫ﮐﺎل رو ﺑﺪه‪«.‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺷﺎﻧﻪي ﺣﺠﯿﻤﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم روز ﻋﺮوﺳﯽاش رﺳﯿﺪ‪.‬ﻣﻦ ﺷﺨﺼﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي ﺑﻪ ﺣﻖ ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﮑﻨﺪري ﺧﻮرد و اﻓﺘﺎد‪» .‬دﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﺮادرش ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ دﯾﮕﺮ اژدﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺮات ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻦ آن را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻣﺮد و زن ﺑﻪ‬ ‫ﺷﮑﻞ ﯾﮑﺴﺎن‪ ،‬ﻧﯿﻢﺗﻨﻪﻫﺎي ﭼﺮﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه و ﺳﯿﻨﻪﺷﺎن را ﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺷﻠﻮارﺷﺎن ﮐﻪ از ﻣﻮي اﺳﺐ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺪال ﺑﺮﻧﺰي ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ؛ و ﺟﻨﮕﺠﻮﻫﺎ روﻏﻦ ﺗﻘﻄﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﺑﺎﻓﺘﻪي درازﺷﺎن ﻣﺎﻟﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﮔﺪاﺧﺘﻪي اژدﻫﺎ دﻧﯽ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬دﻧﯽ از ﺧﻮاب‬ ‫ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ‬ ‫دوﺑﺎره ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬وﯾﺴﺮﯾﺲ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬در ﻫﺮ ﻃﺮف ﺳﺘﻮنﻫﺎﯾﯽ از ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺑﻮد و اژدﻫﺎ در ﻣﯿﺎن آنﻫﺎ‬ ‫ﺑﻮد‪ ..‬ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﯾﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل‬ ‫دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ؟«‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﮐﻪ در ﻣﺴﺎﻓﺮتﻫﺎﯾﺶ ﺗﺎ وﯾﯿﺲ داﺗﺮك ﺑﻪ ﺷﺮق رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮاﻓﻘﺘﺶ را اﻋﻼم ﮐﺮد‪» :‬ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺻﺒﻮر ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ ..‬ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ و ﻻﯾﻪي ﻧﺎزﮐﯽ از ﻋﺮق ﺑﺪﻧﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬داﺗﺮكﻫﺎ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺸﻮن ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﮐﺎري رو ﺑﻪ وﻗﺖ ﺧﻮدش اﻧﺠﺎم ﻣﯽدن‪.‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎز او را زد‪.‬‬ ‫‪ .‬ﻫﺮﮔﺰ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ آدم در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد؛ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﺮﮔﺰ اﻧﺴﺎنﻫﺎﯾﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻋﺠﯿﺐ و‬ ‫ﺗﺮﺳﻨﺎك ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ ..‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.

‫ﻏﺬا ﮐﻪ ﮔﻮﺷﺖ اﺳﺐ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﺎ ﻋﺴﻞ و ﻓﻠﻔﻞ ﺑﻮد‪ ،‬آن ﻗﺪر ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻔﻪ ﺷﻮﻧﺪ؛ از ﺷﯿﺮ اﺳﺐ ﺗﺨﻤﯿﺮ ﺷﺪه‬ ‫و ﺷﺮاب اﻋﻼي اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ آن ﻗﺪر ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻮر ﺷﻮﻧﺪ؛ دور آﺗﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش دﻧﯽ‬ ‫ﻧﺎﻫﻨﺠﺎر و ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬روي ﺳﯿﻨﻪي ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه ﭘﺸﻤﯽ ﺟﺪﯾﺪش اژدﻫﺎي ﺳﺮخ ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﯽ دﯾﺪه‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮادرش‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ آن ﻗﺪر ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ درد ﮔﺮﻓﺖ و اﺷﮏﻫﺎ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﯿﺮون زدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﺴﯽ ﺑﺮاي ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﻧﺒﻮد‪ .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ و ﺳﺮ ﺟﻮرا ﮐﻨﺎر او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ درﺳﺖ زﯾﺮ ﭘﺎي او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎﯾﮕﺎه آنﻫﺎ درﺳﺖ در ﮐﻨﺎر ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮن ﮐﺎل ﺑﻮد و ﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﺸﻢ را در ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻨﻔﺶ ﺑﺮادرش ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬آنﻫﺎ زﺑﺎن ﻣﺸﺘﺮﮐﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ در ﻟﺒﺎس ﻋﺮوﺳﯽ اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ ﺧﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬از ﻓﻨﺠﺎن ﺧﻮد آرام آرام ﺷﺮاب ﻋﺴﻠﯽ ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪ‪ ،‬از ﻏﺬا‬ ‫ﺧﻮردن ﻫﺮاس داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﯽﺻﺪا ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ از ﺗﺒﺎر اژدﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬‬ .‬دروﮔﻮ ﺑﺪون اﺑﺮاز اﺣﺴﺎس ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺣﺮﮐﺎت را دﻧﺒﺎل‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد و ﮔﺎه ﺑﻪ ﮔﺎه ﻣﺪاﻟﯽ ﺑﺮﻧﺰي ﺑﺮاي زنﻫﺎ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﺗﺼﺎﺣﺒﺶ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺰاع ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺮدهﻫﺎ اﺑﺘﺪا ﻇﺮف ﻏﺬا را ﺑﻪ ﮐﺎل و ﻋﺮوﺳﺶ ﺗﻌﺎرف ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‬ ‫و آﻧﭽﻪ آن دو رد ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ را ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﺷﺪت ﺧﺸﻢ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﻣﻦ دﻧﺮﯾﺲ اﺳﺘﻮرمﺑﻮرن‪ ،‬ﭘﺮﻧﺴﺲ‬ ‫درﮔﻮناﺳﺘﻮن‪ ،‬از ﻧﺴﻞ اﮔﺎن ﻓﺎﺗﺢ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬ﮐﺎل از زﺑﺎن واﻟﺮﯾﺎﯾﯽ ﻏﯿﺮ اﺻﯿﻠﯽ ﮐﻪ در ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد و از زﺑﺎن ﻣﺸﺘﺮك ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺎري ﺑﻪ ﺟﺰ‬ ‫ﺳﺮﮐﻮب ﺧﺸﻢ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﻮدﺧﻮري ﻣﯽﮐﺮد و ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯿﺘﺶ‪ ،‬ﺧﻠﻘﺶ‬ ‫ﺗﯿﺮهﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ زن ﺑﺎ‬ ‫ﺻﺪاي ﻃﺒﻞﻫﺎ ﺑﺮاي ﮐﺎل ﻣﯽرﻗﺼﯿﺪﻧﺪ‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ از ﻧﺸﺴﺘﻦ در‬ ‫ﻣﮑﺎﻧﯽ ﭘﺴﺖﺗﺮ از دﻧﯽ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽآﻣﺪ‪ .‬‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﭼﻬﺎرم ﻣﺴﯿﺮ رو ﺑﻪ ﺑﺎﻻﯾﺶ را در آﺳﻤﺎن ﭘﯿﻤﻮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺮدن اوﻟﯿﻦ اﻧﺴﺎن را دﯾﺪ‪ .‬ﻣﻌﺪهاش در ﺗﻼﻃﻢ ﺑﻮد و‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﻏﺬا ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺗﻼﺷﺶ را ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن آنﻫﺎ اﻧﺠﺎم داد؛ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدﻧﺶ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻘﺪر‬ ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و از واﮐﻨﺶ اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﮐﺎل دروﮔﻮ وﺣﺸﺖ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫داﺗﺮﮐﯽ ﺑﺮاي دﻧﯽ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اﻧﺪازهي اﮐﻨﻮن ﮐﻪ در ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﺟﻤﻊ اﻧﺒﻮه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﻪ ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮﻧﺶ دﺳﺘﻮر ﻣﯽداد و ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽﮐﺮد و ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺎﺳﺦﻫﺎي آنﻫﺎ ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ دﻧﯽ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﺪرت ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻏﺬا ﺑﺮاﯾﺶ آورده ﻣﯽﺷﺪ‪ :‬ﺷﻘﻪ‬ ‫ﮔﻮﺷﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺨﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﺳﻮﺳﯿﺲﻫﺎي ﮐﻠﻔﺖ ﺳﯿﺎه و ﮐﻠﻮﭼﻪﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰ داﺗﺮﮐﯽ‪ ،‬و ﺑﻌﺪاً ﻣﯿﻮه و آش‬ ‫ﺳﺒﺰي و ﺷﯿﺮﯾﻨﯽﻫﺎي ﻟﺬﯾﺬ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﭘﻨﺘﺎس‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﯽ ﻫﻤﻪ را رد ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬دﻧﯽ ﺣﺘﯽ از ﻫﻤﺼﺤﺒﺘﯽ ﺑﺎ ﺑﺮادرش و اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ‬ ‫اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮاي ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﻓﺎﺻﻠﻪي آنﻫﺎ از او زﯾﺎد ﺑﻮد‪.

‬ﯾﮏ ﻣﺮد ﭘﺎﯾﺶ ﺳﺮ ﺧﻮرد‪ ،‬دﯾﮕﺮي ﺗﯿﻐﺶ را در ﯾﮏ ﻗﻮس ﻣﺴﻄﺢ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬از داﺗﺮكﻫﺎ وﺣﺸﺖ داﺷﺖ؛ در ﻧﻈﺮش آن ﭼﻨﺎن ﺷﯿﻮهي زﻧﺪﮔﯿﺸﺎن ﻏﺮﯾﺐ و وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر‬ ‫ﺣﯿﻮاﻧﺎﺗﯽ در ﺟﻠﺪ ﺑﺸﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎي واﻗﻌﯽ‪ .‬ﻓﻮﻻد‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ را درﺳﺖ ﺑﺎﻻي ﮐﻤﺮ داﺗﺮﮐﯽ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬او را از ﺳﺘﻮن ﻓﻘﺮات ﺗﺎ ﻧﺎف ﺑﺮﯾﺪ و رودهﻫﺎﯾﺶ را روي ﺧﺎك‬ ‫رﯾﺨﺖ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﺣﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﻮد در آﺳﻤﺎن رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﮐﻒ زد و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاي‬ ‫ﻃﺒﻞ و ﻓﺮﯾﺎد و ﺧﻮشﮔﺬراﻧﯽ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺎﺗﻤﻪ ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬از ﺑﺮادرش وﺣﺸﺖ داﺷﺖ؛ از آﻧﭽﻪ در ﺻﻮرت ﺑﺮآورده ﻧﮑﺮدن‬ ‫اﻧﺘﻈﺎرش ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد اﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ‪ .‬دروﮔﻮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و دﻧﯽ را در ﮐﻨﺎر ﺧﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﯿﺶ از ﻫﻤﻪ از آﻧﭽﻪ اﻣﺸﺐ زﯾﺮ ﺳﺘﺎرﮔﺎن رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ ،‬ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ؛‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮادرش او را ﺗﺴﻠﯿﻢ اﯾﻦ ﻧﺮه ﻏﻮﻟﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر دﺳﺘﺶ ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪاي ﺛﺎﺑﺖ و ﺑﯽرﺣﻢ ﺷﺮاب‬ ‫ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪ‪.‬‬ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﯾﮑﯽ از آنﻫﺎ وارد ﮔﻮد ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎزوي ﯾﮑﯽ از رﻗﺎﺻﻪﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫روي زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺜﻞ آﻣﯿﺰش اﺳﺐﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺳﻮار زن ﺷﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ ﺧﺼﻮﺻﯽ در ﮐﺎﻻﺳﺎر ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪاره و‬ ‫درك اوﻧﺎ از ﮔﻨﺎه و ﺷﺮم ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫دﻧﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ دارد ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﺶ را از آﻣﯿﺰش ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﻨﮕﺠﻮي دوﻣﯽ ﺟﻠﻮ‬ ‫آﻣﺪ‪ ،‬و ﺳﻮﻣﯽ‪ ،‬و ﺑﻪ زودي راﻫﯽ ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﻋﻔﺖ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮدهﻫﺎ ﺟﺴﺪ را ﺑﺮدﻧﺪ و رﻗﺺ اداﻣﻪ ﯾﺎﻓﺖ‪.‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻪ دﻧﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق رخ‬ ‫ﺑﺪﻫﺪ‪» .‬ﺣﺮﮐﺖ ارخﻫﺎ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي دﻧﯽ ﻗﺎدر‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻓﺮﯾﺎدي ﺷﻨﯿﺪ‪ ،‬دﯾﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﻫﻞ دادﻧﺪ‪ ،‬و در ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ زدﻧﯽ ارخﻫﺎ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪ .‫ﺟﻨﮕﺠﻮﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ ﮐﻪ از ﺗﺒﺎر اژدﻫﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﮐﺴﯽ اﻗﺪاﻣﯽ ﺑﺮاي ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﻧﮑﺮد‪.‬ﺣﯿﻦ ﺟﺎن ﮐﻨﺪن ﺑﺎزﻧﺪه‪ ،‬ﺑﺮﻧﺪه ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮﯾﻦ زن را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺳﻮارش ﺷﺪ؛ آن زن ﺣﺘﯽ ﻫﻤﺎن ﯾﮑﯽ‬ ‫ﻧﺒﻮد ﮐﻪ دﻋﻮا ﺑﺮ ﺳﺮش آﻏﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ دو ﻣﺮد زن ﯾﮑﺴﺎﻧﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺗﺮس دﻧﯽ ﺷﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ و دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻠﻮي ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪن ﺧﻮدش را‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ .‬داﺗﺮكﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺣﯿﻮاﻧﺎت ﮔﻠﻪﻫﺎﺷﻮن ﺟﻔﺖﮔﯿﺮي ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﻧﯿﺰ ﺑﻪ او ﻫﺸﺪار داده ﺑﻮد‪» :‬ازدواج داﺗﺮﮐﯽ ﺑﺪون ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﻪ ﻣﺮگ‪ ،‬ﮐﺴﻞﮐﻨﻨﺪه ﻣﺤﺴﻮب‬ ‫ﻣﯽﺷﻪ‪ «.‬زﻣﺎن درﯾﺎﻓﺖ‬ ‫ﻫﺪاﯾﺎي ﻋﺮوس رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻋﺮوﺳﯽ او ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺧﺎﺻﯽ ﺗﺒﺮك ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد؛ ﯾﮏ دوﺟﯿﻦ ﻣﺮد ﻗﺒﻞ از ﭘﺎﯾﺎن روز ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ارخ ﺳﻼﺣﯽ‬ ‫دراز و ﺗﯿﺰ ﺑﻮد و ﻧﯿﻤﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ و ﻧﯿﻤﯽ ﺑﻪ داس ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‪ .‬رﻗﺺ ﻣﺮگ ﺷﺮوع ﺷﺪ؛ ﺟﻨﮕﺠﻮﻫﺎ دور ﻫﻢ‬ ‫ﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﯿﻎ را ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ و ﺿﺮﺑﻪ زدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ارخﻫﺎ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺤﺶ دادﻧﺪ‪.

‬ﯾﮏ ﺗﺨﻢ ﺳﺒﺰ ﺳﯿﺮ ﺑﻮد و ﻟﮏﻫﺎي ﺑﺮﻧﺰي داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﺗﺨﻢ‪،‬‬ ‫ﻇﺎﻫﺮ و ﻏﯿﺐ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬و ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎب ﻗﺪﯾﻤﯽ را ﺟﻠﻮي او ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺣﻀﻮرش آورده ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮادرش ﺑﻪ او‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻦﻫﺎ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎي ﻋﺎدي ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻦ‪ .‬آﺧﺮي ﺳﯿﺎه ﺑﻮد؛ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ درﯾﺎي ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ‪،‬‬ ‫و ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﭘﺮ ﺟﻨﺐ و ﺟﻮش ﺑﺎ ﻗﻮسﻫﺎ و ﻣﻨﺤﻨﯽﻫﺎي ارﻏﻮاﻧﯽ‪» .‬زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰي‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺸﺎن ﺗﺎرﯾﺦ و آوازﻫﺎي‬ ‫ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﺸﺘﺮك اﺳﺖ‪ .‬و روي آنﻫﺎ در ﻣﯿﺎن ﭘﺎرﭼﻪاي ﻇﺮﯾﻒ‪ ،‬ﺳﻪ ﺗﺨﻢ ﻋﻈﯿﻢ ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ‪ .‫و دﻧﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺪاﯾﺎ‪ ،‬ﺑﻌﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻏﺮوب ﮐﺮد‪ ،‬زﻣﺎن اوﻟﯿﻦ ﺳﻮاري و ﺑﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم رﺳﺎﻧﺪن‬ ‫ازدواج ﻣﯽرﺳﺪ‪ .‬آن ﭼﻨﺎن ﺑﺰرگ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﻣﺤﺘﺎج ﺑﻮد‪ .‬دورﯾﺎ‬ ‫‪3‬‬ ‫دﺧﺘﺮي ﻻﯾﺴﯽ ﺑﺎ ﻣﻮي روﺷﻦ و ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮي زد‪» .‬دﻧﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻔﺖ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ؛ ﺑﺪون ﺷﮏ‪ ،‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬دورﯾﺎ ﻗﺮاره ﺑﻬﺖ ﻫﻨﺮ ﻋﺸﻖ ورزﯾﺪن زﻧﺎﻧﻪ رو‬ ‫آﻣﻮزش ﺑﺪه‪ «.‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ و ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎً اوﻧﺎ رو ﺑﺮاي ﺗﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدﯾﻢ‪..‬اﯾﺮي‪ 1‬و ژﯾﮑﻮي‪ 2‬ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺴﯽ و ﻣﻮي ﺳﯿﺎه و ﭼﺸﻢ ﺑﺎداﻣﯽ داﺗﺮكﻫﺎ را داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨﺎ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟« ﺻﺪاﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭘﺮ از‬ ‫ﺣﯿﺮت ﺑﻮد‪.‬ﮐﺎرش ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬آن را‬ ‫ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬ﭼﻮن اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ از ﻧﻮﻋﯽ ﭼﯿﻨﯽ اﻋﻼ ﯾﺎ ﻋﺎج ﻇﺮﯾﻒ و ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺷﯿﺸﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫وزﻧﺶ از اﯾﻦ ﺣﺪسﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮ ﺑﻮد؛ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺳﻨﮓ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه و ﺗﻮﭘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ دﻧﯽ ﺑﺎزش ﮐﺮد‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻖ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﺨﻤﻞ و ﺣﺮﯾﺮي ﮐﻪ در ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫‪Irri‬‬ ‫‪Jhiqui‬‬ ‫‪Doreah‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬‬ ‫وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ دﺳﺘﻮري زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد و ﭼﻬﺎر ﺑﺮدهي ﮔﺮدنﮐﻠﻔﺖ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪي ﺑﺰرگ ﭼﻮﺑﯽ را ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻠﻮ آوردﻧﺪ‪ ..‬‬ ‫اﯾﺮي ﺑﻬﺖ ﺳﻮارﮐﺎري و ژﯾﮑﻮي ﺑﻬﺖ زﺑﺎن داﺗﺮﮐﯽ ﯾﺎد ﻣﯿﺪه‪ .‬ﺳﻄﺢ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻓﻠﺲﻫﺎي ﻇﺮﯾﻔﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ ﺗﺨﻢ را ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻠﺲﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻓﻠﺰ ﺑﺮاق زﯾﺮ آﻓﺘﺎب در‬ ‫ﺣﺎل ﻏﺮوب ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮدش را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد ﺗﺎ‬ ‫ﻧﻠﺮزد‪.‬ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﺎ دﯾﮕﺮي ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد و آن ﭼﻨﺎن ﻃﺮحﻫﺎي روﯾﺸﺎن ﺧﻮﺷﺮﻧﮓ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺑﺘﺪا‬ ‫دﻧﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺟﻮاﻫﺮﻧﺸﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮادرش ﺑﻪ او ﺳﻪ ﻧﺪﯾﻤﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺮد‪ .‬دﯾﮕﺮي ﮐﺮﻣﯽ روﺷﻦ ﺑﺎ رﮔﻪﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ را از ذﻫﻨﺶ ﺧﺎرج ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺮﮐﺶ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ و ﻣﻦ ﻫﺮ دو ﺷﻬﺎدت ﻣﯽدﯾﻢ‪«.‬ﻧﻔﺲ دﻧﯽ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪ .‬از ﺻﻤﯿﻢ ﻗﻠﺐ از ﺳﺮ ﺟﻮرا ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺪﯾﻪاش ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮد‪» :‬ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﻦ‪ ،‬ﻫﺪﯾﻪي ﻧﺎﭼﯿﺰﯾﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ در‬ ‫ﺣﺪ ﺗﻮان ﯾﻪ ﺗﺒﻌﯿﺪي ﻓﻘﯿﺮه‪ «.

‬دﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ آن ﻗﺪر از اﺳﺐﻫﺎ ﺳﺮش ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪﻫﺪ اﯾﻦ‬ ‫ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﻋﺎدي ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ و ﺳﺮ ﺟﻮرا ﺑﻪ او ﺳﻨﺖ رد ﮐﺮدن اﯾﻦ ﺗﻌﺎرف را آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬ﻫﺪﯾﻪي واﻗﻌﺎً ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﯽ ﺑﻮد‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﻀﺎﻋﺖ وﻟﺨﺮج ﺑﻮدن را‬ ‫دارد‪ .‫وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﺨﻢ اژدﻫﺎ از ﺳﺮزﻣﯿﻦﻫﺎي ﺳﺎﯾﻪ در ﻣﺎوراي آﺷﺎﺋﯽ‪ .‬‬ ‫»ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮام ﻋﺰﯾﺰ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ «.‬‬ ‫ﻣﺎدﯾﺎﻧﯽ ﺟﻮان‪ ،‬و ﭘﺮﺷﻮر و ﺑﺎﺷﮑﻮه ﺑﻮد‪ .1‬ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻟﯿﺎن دراز اوﻧﺎ رو ﺑﻪ ﺳﻨﮓ‬ ‫ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮده‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﻫﻨﻮز زﯾﺒﺎﯾﯽ درﺧﺸﺎﻧﯽ دارﻧﺪ‪«.‬آه‪ ،‬ﻫﻤﺨﻮﻧﺎن‬ ‫ﻣﻦ‪ ،‬اﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪاي درﺧﻮر ﯾﮏ ﺟﻨﮕﺠﻮي ﺑﺰرگ اﺳﺖ و ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ زن ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬‬ ‫ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮن ﮐﺎل ﺳﻪ ﺳﻼح ﺳﻨﺘﯽ ﺑﻪ او ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و ﭼﻪ ﺳﻼحﻫﺎي ﻣﺤﺸﺮي ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻫﮕﻮ‪ 2‬ﯾﮏ ﺷﻼق‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ دﺳﺘﻪي ﻧﻘﺮهاي‪ ،‬ﮐﻮﻫﻮﻟﻮ‪ 3‬ارﺧﯽ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﺎ ﮐﻨﺪهﮐﺎري ﻃﻼ‪ ،‬و ﮐﺎﺗﻮ‪ 4‬ﯾﮏ ﮐﻤﺎن از ﺟﻨﺲ اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﻗﺪ دﻧﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫و آﺧﺮ از ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﻫﺪﯾﻪاش را ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﺘﻮنﻫﺎﯾﯽ از ﻫﺪاﯾﺎ در اﻃﺮاﻓﺶ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ؛ ﺑﯿﺶ از آن ﺣﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮرش را ﻣﯽﮐﺮد؛ ﺑﯿﺶ از آن‬ ‫ﺣﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎل ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺟﻤﻌﯿﺖ‬ ‫اﻧﺒﻮه داﺗﺮﮐﯽﻫﺎ راه را ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ و او اﺳﺐ را ﭘﯿﺶ دﻧﯽ آورد‪.‬ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﻣﺜﻞ درﯾﺎي زﻣﺴﺘﺎن ﺑﻮد و ﯾﺎﻟﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬ ‫دودي از ﻧﻘﺮه ﺑﻮد‪.‬ﺑﮕﺬارﯾﺪ ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻮض ﻣﻦ‬ ‫آنﻫﺎ را ﺣﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪ «.5‬‬ ‫ﺧﻮشﺑﺨﺘﯽ ﻣﯿﺎره‪ «.‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﮔﻔﺖ اﯾﻦ آﺧﺮي از ﭼﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬در وﺻﻔﺶ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻫﺪﯾﻪي زﯾﺒﺎﯾﯿﻪ ﮐﺎﻟﯿﺴﯽ‪.‬ﭼﯿﺰي داﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ را ﺑﻨﺪ ﻣﯽآورد‪ .‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ در ﻋﻮض ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻪ در ﻓﺮوش دﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ اﯾﻔﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻨﺠﯿﻨﻪاي از اﺳﺐ و ﺑﺮده‬ ‫ﺟﻤﻊآوري ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪Asshai‬‬ ‫‪Haggo‬‬ ‫‪3‬‬ ‫‪Cohollo‬‬ ‫‪4‬‬ ‫‪Qotho‬‬ ‫‪5‬‬ ‫‪Khaleesi‬‬ ‫‪2‬‬ .‬دﻧﯽ ﻗﺼﻪﻫﺎي ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺨﻢﻫﺎﯾﯽ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﯾﮑﯽ را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻫﺪاﯾﺎي دﯾﮕﺮ ﺑﻪ وﻓﻮر ﺗﻮﺳﻂ ﺑﻘﯿﻪي داﺗﺮكﻫﺎ داده ﺷﺪ‪ :‬دﻣﭙﺎﯾﯽ و ﺟﻮاﻫﺮ‪ ،‬ﺣﻠﻘﻪي ﻧﻘﺮه ﺑﺮاي آوﯾﺨﺘﻦ از ﻣﻮ‪،‬‬ ‫ﮐﻤﺮﺑﻨﺪﻫﺎي ﻣﺪاﻟﯿﻮندار و ﻧﯿﻢﺗﻨﻪﻫﺎي ﻃﺮحدار و ﺧﺰﻫﺎي ﻟﻄﯿﻒ‪ ،‬اﺑﺮﯾﺸﻢ و ﺧﻤﺮهي ادوﯾﻪﻫﺎي ﻣﻌﻄﺮ‪ ،‬ﺳﻮزن و ﭘﺮ و‬ ‫ﺑﻄﺮيﻫﺎي ﻗﻬﻮهاي ﺷﯿﺸﻪاي ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬ﯾﮏ ﻟﺒﺎس ﺧﻮاب ﮐﻪ از ﭘﻮﺳﺖ ﻫﺰار ﻣﻮش درﺳﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎل از ﭘﯿﺶ او رﻓﺖ‪ ،‬زﻣﺰﻣﻪ دﻋﻮت ﺑﻪ ﺳﮑﻮت از‬ ‫ﻣﺮﮐﺰ اردوﮔﺎه ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺟﯽ ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﮐﻞ ﮐﺎﻻﺳﺎر ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ‪ .‬و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻫﺪاﯾﺎي ﻋﺮوس ﺑﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ رﺳﯿﺪ‪.

‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻣﻘﺎﺑﻞ وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ اﻓﺴﺎر را ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺑﮕﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎد رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﺪﯾﻪ داده‪ «.‬‬ ‫ﻣﺎدﯾﺎن ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي–ﻧﻘﺮهاي ﺑﺎ ﮔﺎمﻫﺎي ﻧﺮم و ﻣﻼﯾﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮد و ﺟﻤﻌﯿﺖ راه را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﺮد؛ ﻫﻤﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎ ﺑﻪ‬ ‫او ﺑﻮد‪ .‬زﯾﻦ از آﻧﭽﻪ دﻧﯽ ﻋﺎدت داﺷﺖ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫اﺳﺐ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﯾﻮرﺗﻤﻪ رﻓﺘﻦ ﮐﺮد و دﻧﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬آنﻫﺎ در دو ﻃﺮف ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و راﻫﯽ ﺑﺮاي دور زدن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﻓﺸﺎر ﺑﺎ‬ ‫ﺳﺎق‪ ،‬ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﮐﺸﺶ روي اﻓﺴﺎر‪ ،‬و ﻣﺎدﯾﺎن ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯽداد‪ .‬آنﮔﺎه‬ ‫اﺣﺴﺎس ﺷﻬﺎﻣﺖ دﻧﯽ را ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺪاﺷﺖ ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬رﺳﻢ اﯾﺠﺎب ﻣﯽﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺐ ﮐﺎﻟﯿﺴﯽ ﭼﯿﺰي در ﺧﻮر ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﺶ در‬ ‫ﮐﻨﺎر ﮐﺎل ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬از اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﮑﺎر ﮐﻨﻢ؟« ﺳﺮ‬ ‫ﺟﻮرا ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﻮاب داد‪» :‬اﻓﺴﺎر رو ﺑﮕﯿﺮ و ﺳﻮاري ﮐﻦ‪ .‬ﭘﻨﺘﺎﺳﯽ‬ ‫ﭼﺎق ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ رﯾﺶ زردش ﺑﺎزي ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﯾﻦ ﺣﺮف را ﺑﻪ داﺗﺮﮐﯽ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد و دﻧﯽ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫ﺷﻮﻫﺮ ﺟﺪﯾﺪش را دﯾﺪ‪.‬‬ ‫اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﻞ ﺳﺮﺳﺒﺪ ﮐﺎﻻﺳﺎره‪ .‬دﻧﯽ آن را ﺑﻪ ﭼﻬﺎرﻧﻌﻞ واداﺷﺖ‪ ،‬و ﺣﺎﻻ داﺗﺮﮐﯽﻫﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻓﺮﯾﺎد ﺗﺸﻮﯾﻘﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ و از ﺳﺮ راﻫﺶ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﻋﻤﺮش ﺑﻮد‪.‬ﺿﻤﻦ دﻋﺎ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻧﯿﻔﺘﺪ و آﺑﺮوﯾﺶ ﻧﺮود‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ و ﻣﻼﯾﻢﺗﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺑﺎ زاﻧﻮ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮي ﻣﺎدﯾﺎن‬ ‫زد‪.‬دﻧﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ از آﻧﭽﻪ ﻣﻨﻈﻮرش ﺑﻮده ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﻣﯽرود‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺗﺮﺳﻨﺎك ﺑﻮدن ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻫﯿﺠﺎناﻧﮕﯿﺰ ﺑﻮد‪.‬ﺳﻮارﮐﺎري او‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺧﻮب ﺑﻮد؛ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﭘﺸﺖ اﺳﺐ‪ ،‬ﻣﺪت زﻣﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮي را روي ﮐﺸﺘﯽ و اراﺑﻪ و ﺗﺨﺖ روان‬ ‫ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ زﯾﺎد دور ﺑﺮي‪«.‬‬ .‬دﻧﯽ‬ ‫ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‫دﻧﯽ ﺑﺎ دودﻟﯽ دﺳﺖ دراز ﮐﺮد‪ ،‬اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﯾﺎل ﻓﺮو ﺑﺮد و ﮔﺮدن اﺳﺐ را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪ .‬در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﮐﺴﯽ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ او ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫و ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ اﺧﯿﺮ ﺗﺮس را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد‪ .‬داﺗﺮﮐﯽﻫﺎ ﺑﻪ روي ﻫﻢ اﻓﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ راه ﺑﺎز ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫اﺳﺐ ﻧﻘﺮهاي ﭼﻨﺎن از روي ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ ﭘﺮﯾﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺎل داﺷﺖ‪.‬ﺳﺮش را ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﺳﺮ ﻣﺎدﯾﺎن آورد‪.‬‬ ‫دﻧﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬زﯾﺒﺎﺳﺖ‪«.‬دﻧﯽ را ﭼﻨﺎن راﺣﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﭽﻪاي را‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮد و او را روي زﯾﻦ ﻧﺎزك داﺗﺮﮐﯽ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب اﻓﺴﺎر را در دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را در رﮐﺎبﻫﺎي ﮐﻮﺗﺎه ﻓﺮو ﺑﺮد‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﭼﯿﺰي‬ ‫ﺑﻪ داﺗﺮﮐﯽ ﮔﻔﺖ و وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﮐﺎل ﻣﯽﮔﻪ‪ ،‬ﻧﻘﺮهاي ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻘﺮهاي ﻣﻮﻫﺎي ﺗﻮ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدد‪ ،‬ﯾﮏ ﭼﺎﻟﻪي‬ ‫آﺗﺶ درﺳﺖ در ﺳﺮ راﻫﺶ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫دروﮔﻮ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ دو ﻃﺮف ﮐﻤﺮ او را ﮔﺮﻓﺖ‪ .

‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎل اﻓﺴﺎر اﺳﺐﻫﺎ را‬ ‫ﻣﯽﺑﺴﺖ‪ ،‬دﻧﯽ در ﻟﺒﺎس ﻋﺮوﺳﯽ اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ ﺧﻮد ﻋﺎﺟﺰ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺑﻪ اﺷﮏﻫﺎي او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬زﻧﮓﻫﺎي رﯾﺰ ﻧﻘﺮهاي ﻣﻮي‬ ‫دراز ﮐﺎل ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻣﯽﻧﻮاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬دروﮔﻮ از روي اﺳﺒﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و او را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪ .‬دروﮔﻮ ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﯿﻦ زﻟﻒﻫﺎي ﻧﻘﺮهاي او ﮐﺸﯿﺪ و‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن داﺗﺮﮐﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ .‬دﻧﯽ ﺗﻌﻘﯿﺒﺶ ﻣﯽﮐﺮد و ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺷﻬﺎﻣﺘﺶ ﻣﺮﺗﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪» :‬ﻣﻦ از ﻧﺴﻞ‬ ‫اژدﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﻃﻠﻮع ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬آنﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺎﻻﺳﺎر و ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﻋﻠﻔﯽ را ﺗﺮك ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻬﺮهاش ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻋﺎري از اﺣﺴﺎس ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ ﺟﻤﻼت را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ و ﮔﺮﻣﺎﯾﯽ در ﻟﺤﻦ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از اﯾﻦ ﻣﺮد اﻧﺘﻈﺎرش را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬دﺳﺘﺶ‬ ‫را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺷﺴﺖ ﭘﯿﻨﻪ ﺑﺴﺘﻪاش اﺷﮏ را از ﺻﻮرت دﻧﯽ ﭘﺎك ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺣﺮف ﺑﺮادرش دوﺑﺎره ﺗﺮﺳﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬در دﺳﺖﻫﺎي او ﺣﺲ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﺷﮑﻨﻨﺪﮔﯽ ﺷﯿﺸﻪ اﺳﺖ و اﻧﺪاﻣﺶ ﺑﻪ اﻧﺪازهي آب ﺳﺴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬دروﮔﻮ‬ ‫روي او ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﮐﺲ دﯾﮕﺮي ﻗﺪ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺑﻪ ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮﻧﺶ دﺳﺘﻮر داد ﮐﻪ اﺳﺐ ﻧﺮ ﻗﺮﻣﺰ ﺧﻮدش را‬ ‫ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺑﺎ‬ ‫او ﺣﺮف ﻧﺰد‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ اﺳﺒﺶ را ﺑﺎ ﯾﻮرﺗﻤﻪ ﺗﻨﺪي راﻧﺪ‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺗﻮ زﺑﺎن ﻣﺸﺘﺮك رو ﺑﻠﺪي؟«‬ ‫ﮐﺎل دوﺑﺎره ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺎل اﻧﮕﺸﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪي او ﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﺮش را آن ﻗﺪر ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي او اﻓﺘﺎد‪ .‬اژدﻫﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽﺗﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ او را در آﻏﻮش ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و روي ﯾﮏ ﺳﻨﮓ ﮔﺮد در‬ .‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﯿﺶ از آن ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ دﻧﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد او‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ و ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﺑﻪ دﻧﯽ اﺣﺴﺎس ﺑﻬﺘﺮي داد‪ .‬ﮐﺎل ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ «.‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎل روي اﺳﺐ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ زﯾﻦ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر اﺳﺐ ﻧﻘﺮهاي آﻣﺪ و اﻧﮕﺸﺘﺶ را‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺎق ﭘﺎي دﻧﯽ ﻓﺮو ﺑﺮد‪» .‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎزﻧﯿﻦ‪ ،‬ﮐﺎل رو ارﺿﺎ ﮐﻦ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻨﺎن ﺷﮑﻠﯽ از ﺑﯿﺪاري اژدﻫﺎ رو ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﺪﯾﺪي‪«.‬ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﺣﺴﺎس ﺑﭽﮕﯽ ﻣﯽﮐﺮد؛ ﺳﯿﺰده ﺳﺎﻟﻪ و ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎ‪،‬‬ ‫ﺑﺪون آﻣﺎدﮔﯽ ﺑﺮاي آﻧﭽﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮش ﺑﯿﺎﯾﺪ‪.‬ﻣﻦ از ﻧﺴﻞ اژدﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬و وﻗﺘﯽ ﮐﺎل ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه‬ ‫ﮐﺮد‪ ،‬دﻧﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ دﯾﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ ﭼﻘﺪر دور ﺷﺪهاﻧﺪ ﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﺪت ﺳﻮاري ﻣﯽﮐﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ در ﭼﻤﻨﺰاري ﮐﻨﺎر ﯾﮏ ﻧﻬﺮ ﮐﻮﭼﮏ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻮا ﮐﺎﻣﻼً ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﻧﯽ ﺣﺴﺎب‬ ‫ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪ .‫آﺧﺮﯾﻦ اﺷﻌﻪﻫﺎي ﺧﻮرﺷﯿﺪ درﺳﺖ در اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﭘﺸﺖ دﯾﻮارﻫﺎي ﭘﻨﺘﺎس در ﻏﺮب ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ از ﻧﺴﻞ اژدﻫﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ «.

‬ﺳﭙﺲ دﻧﯽ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺎﻟﺶ داد‪ ،‬ﯾﮏ اﻧﮕﺸﺘﺶ را روي ﺳﺘﻮن‬ ‫ﻓﻘﺮات ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬اﺑﺘﺪا ﻣﻼﯾﻢ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ‪ .‬ﮐﺎل ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻧﻪ‪«.‬دروﮔﻮ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﻧﻪ‪«.‬دﺳﺖﻫﺎي دﻧﯽ را در دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي‬ ‫او را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪ .‬دﻧﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﻮﯾﯽ‬ ‫ﭼﻨﺎن دراز‪ ،‬ﭼﻨﺎن ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﭼﻨﺎن ﭘﺮﭘﺸﺖ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ آراﻣﯽ و ﺑﺎاﺣﺘﯿﺎط ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎز ﮐﺮدن ﻣﻮي دروﮔﻮ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﻧﻮﺑﺖ دروﮔﻮ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﻪاﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﻠﺪي؟«‬ ‫دروﮔﻮ ﺟﻮاب ﻧﺪاد‪ .‫ﮐﻨﺎر ﻧﻬﺮ ﻧﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺗﯽ دﻧﯽ ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﮐﺮدن ﺧﻢ ﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎرش ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪،‬‬ ‫دروﮔﻮ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﻣﻮﯾﺶ ﻣﺜﻞ رودي از درﺧﺸﺶ و ﺗﯿﺮﮔﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﭘﻬﻦ ﺷﺪ‪ .‬در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت‪ ،‬دروﮔﻮ ﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺪﻧﺶ را ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ روي ﺳﺎق ﭘﺎي دﻧﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ .‬ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ دﻧﯽ روي زﻣﯿﻦ ﭼﻬﺎر زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ؛ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺻﻮرتﻫﺎﯾﺸﺎن ﻫﻤﺴﻄﺢ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﭼﻬﺎر زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﺪن او را ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪ‪.‬ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ و ﺑﺎاﺣﺘﯿﺎط ﻟﺒﺎسﻫﺎ را درآورد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ‬ ‫ﮐﻪ دﻧﯽ ﺑﯽﺣﺮﮐﺖ و ﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي او ﺧﯿﺮه ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ دروﮔﻮ ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ او را آﺷﮑﺎر‬ ‫ﮐﺮد‪ ،‬ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش را ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬ﻣﻮي درازش در ﮐﻨﺎرش روي ﺧﺎك ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮد‪ .‬از آﻧﭽﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻗﺮار ﺑﻮد اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﺪ ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ دروﮔﻮ ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد و او را ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ اﺑﺮﯾﺸﻢﻫﺎ را از ﺗﻦ او در ﺑﯿﺎورد‪ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﻧﻪ‪«.‬ﻟﺮزﯾﺪ و ﻟﮑﻪﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰي روي دﺳﺖﻫﺎ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬روي ﺻﻮرت او دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻧﺤﻨﺎي‬ ‫ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮد‪ ،‬ﯾﮏ اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ دور ﻟﺐ او ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻫﻮاي‬ ‫ﺷﺐ ﺑﺮاي ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺮﻫﻨﻪي دﻧﯽ ﺳﺮد ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬دروﮔﻮ اﺷﺎرهاي ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎي دﻧﯽ را ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ وﻟﯽ ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ از ﺳﯿﻨﻪاش ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﭼﺎﻧﻪاش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﺗﺎ‬ ‫دوﺑﺎره ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ دو دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻣﻮي او ﻓﺮو ﺑﺮد و ﺑﺎ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ آن را ﺷﺎﻧﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻗﺪرت زﯾﺎد دﺳﺖﻫﺎ را‬ ‫ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دروﮔﻮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اذﯾﺘﺶ ﻧﮑﺮد‪ .‬دروﮔﻮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ «.‬او ﺷﺮوع ﺑﻪ درآوردن ﻟﺒﺎسﻫﺎي دﻧﯽ ﮐﺮد‪.‬آن را روي ﺷﺎﻧﻪي راﺳﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و‬ ‫زﻧﮓﻫﺎ را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺟﺪا ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ دروﮔﻮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﻤﺲ او ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﮐﺎر اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت و ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺎ ﻇﺮاﻓﺖ ﺑﻮد‪ .

‬دروﮔﻮ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﺮم زﯾﺮ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ را آن ﻗﺪر ﻧﻮازش ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮزش اﻓﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ دروﮔﻮ او را در آﻏﻮش ﺧﻮدش ﻧﺸﺎﻧﺪ‪ .‬دروﮔﻮ ﺻﻮرت او را در دﺳﺖ ﺑﺰرﮔﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم دﺳﺖ دروﮔﻮ ﺑﻪ ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي او رﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﺴﺖﻫﺎﯾﺶ دور ﻧﻮك ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎ را ﻣﺎﻟﺶ داد‪ ،‬ﺑﯿﻦ‬ ‫ﺷﺴﺖ و اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮد؛ اﺑﺘﺪا آرام‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻧﯿﺮوي ﺑﯿﺸﺘﺮ‪ ،‬ﺗﺎ ﻧﻮك ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎي‬ ‫دﻧﯽ ﺳﻔﺖ ﺷﺪ و درد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬دﻧﯽ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد؛ ﻧﻔﺴﺶ ﺗﻨﮓ ﺑﻮد و ﻗﻠﺒﺶ در ﺳﯿﻨﻪ آراﻣﺶ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫دﺳﺖ دروﮔﻮ را ﮔﺮﻓﺖ و آن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺴﯽ ﺑﯿﻦ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮد‪ .‬ﻧﻪ؟« دﻧﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﯾﮏ ﺳﻮال اﺳﺖ‪.‬وﻗﺘﯽ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي او را ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺪن ﺧﻮدش‬ ‫ﻓﺮو ﻣﯽﺑﺮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﻠﻪ«‬ .

‫‪ -۱۲‬ﺍﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﺑﯿﺪارﺑﺎش ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ از ﺳﺤﺮ داده ﺷﺪ؛ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ دﻧﯿﺎ ﻫﻨﻮز ﺳﺎﮐﻦ و ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد‪.‬ﻧﺪ ﺧﻮابآﻟﻮد‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻫﻮاي ﺳﻮزﻧﺎك ﻗﺒﻞ از ﺳﺤﺮ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪ و‬ ‫ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﺳﺒﺶ آﻣﺎده ﺷﺪه و ﭘﺎدﺷﺎه دﯾﮕﺮ ﺑﺮ اﺳﺐ ﺧﻮدش ﺳﻮار اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺑﺎﻻي ﺗﭙﻪي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﭙﯿﺪه دﻣﯿﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺎدﺷﺎه اﻓﺴﺎر‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫‪Alyn‬‬ ‫‪1‬‬ ..‬‬ ‫راﺑﺮت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ «.‬ﻧﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺎرس و ﺳﺮ ﻣﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ دوﺟﯿﻦ ﻧﮕﻬﺒﺎن‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻼوه ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮام‬ ‫ﺳﻮاري ﮐﻨﻢ و از اﯾﻦ دﺷﺖﻫﺎي ﺗﻮ ﻟﺬت ﺑﺒﺮم‪ «.‬دﯾﮕﺮ در ﭼﻨﺪ ﻓﺮﺳﺨﯽ ﺟﻨﻮب ﮔﺮوه اﺻﻠﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ ﻣﺸﻌﻞ رو ﺑﺮات روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺗﻮ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ «.‬وﻗﺘﯽ ﻧﺪ در ﮐﻨﺎر راﺑﺮت اﯾﺴﺘﺎد‪ ،‬دﯾﺪ ﮐﻪ او ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ و‬ ‫ﺳﺮﺣﺎل اﺳﺖ‪ .‬ﭼﺎرهاي ﻧﺒﻮد ﺟﺰ ﻣﺎﻟﺶ دادن ﭼﺸﻢﻫﺎ‪ ،‬ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪن و ﺳﻮار اﺳﺐ ﺷﺪن‪.‬راﺑﺮت ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺷﺎﻫﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎده زدن ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺮد ﭼﻪ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ داره! ﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم ﮐﻪ اون ﺷﮑﻠﯽ ﺧﺰﯾﺪن‪ ،‬ﻣﺮدﻫﺎ رو دﯾﻮاﻧﻪ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ «.‬‬ ‫ﺗﺎ آن زﻣﺎن دﯾﮕﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺗﺎ ﺣﺪي ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﯽﺷﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪا ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺸﺎن ﻧﻤﯽرﺳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫راﺑﺮت ﻫﻨﻮز از ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻤﯽﮐﺎﺳﺖ‪ .‬اﻟﻦ ﭘﺮدهي ﭼﺎدر را ﮐﻨﺎر زده ﺑﻮد‪.‬ﺣﯿﻦ ﺳﻮاري ﺳﻮاﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ ،‬وﻟﯽ ﺑﺎد ﮐﻠﻤﺎت را ﻣﺤﻮ ﮐﺮد و ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺸﻨﯿﺪ‪.‬ﻧﺪ در ﮐﻨﺎرش ﭼﻬﺎرﻧﻌﻞ‬ ‫ﻣﯽراﻧﺪ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬راﺑﺮت دﺳﺘﮑﺶﻫﺎي ﺿﺨﯿﻢ ﻗﻬﻮهاي و‬ ‫رداي ﮐﻠﻔﺘﯽ از ﺧﺰ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﯾﮏ ﮐﻼه ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ را ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ ،‬و در ﻧﻈﺮ دﻧﯿﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺧﺮس ﺳﻮار ﺑﺮ‬ ‫اﺳﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ دﺳﺖ راﺑﺮت ﺑﻮد و او اﺳﺐ ﺑﺰرگ ﺳﯿﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺨﺎر از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻧﺪ آﻣﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻏﺮﯾﺪ‪» :‬ﭘﺎﺷﻮ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك! ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ! ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد ﻣﺴﺎﯾﻞ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﺤﺚ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬اون ﺧﻮﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ و زاريﻫﺎش‪ ،‬ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺶ از ﻫﺮ ﭘﺸﺘﻪ در ﺟﺎده ﻣﺜﻞ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ داره از ﯾﻪ‬ ‫ﮐﻮه ﺻﻌﻮد ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺷﺨﺺ ﺻﺒﻮري ﻧﺒﻮده اﯾﻦ راﺑﺮت‬ ‫ﺑﺮﺗﯿﻮن‪» .‬‬ ‫»رﻓﯿﻖ ﺧﻮب!« ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ او زد‪» .‬‬ ‫اﻟﻦ‪ 1‬ﺑﺎ ﺷﺪت ﺗﮑﺎﻧﺶ داد و از روﯾﺎ درآورد‪ .‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽدم ﮐﻪ اﮔﻪ اون آﺷﻐﺎل ﯾﻪ ﻣﯿﻞﻣﺤﻮر دﯾﮕﻪ ﺑﺸﮑﻨﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺳﻮزوﻧﻤﺶ و ﺳﺮﺳﯽ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺑﻘﯿﻪ راه رو ﭘﯿﺎده ﺑﯿﺎد!«‬ ‫ﻧﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬اردوﮔﺎه ﭘﺮ از ﮔﻮﺷﻪ‪ .‬ﺑﻪ زودي از ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ دﺷﺖ زدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺟﺪي ﻣﯽﮔﯽ‪«.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ آن ﻧﺪ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪ ..‬ﺑﯽﻣﯿﻞ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪﺷﻮن رو ﺟﺎ ﺑﮕﺬارﯾﻢ و ﻓﻘﻂ ﺑﺘﺎزﯾﻢ‪«.

‬‬ ‫راﺑﺮت اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺑﻮد‪«.‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﺣﺎﻻ وﻇﺎﯾﻔﯽ دارﯾﻢ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً دﺧﺘﺮي اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮده ﮐﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﮐﺎري ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك ﺷﺮاﻓﺘﺶ‬ ‫رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮده‪ ..‬ﺷﺎﯾﺪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ دﻫﻘﺎن ﯾﺎ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﻣﯿﺨﻮﻧﻪ ﺗﺎ اﻣﺸﺐ ﺟﺎﻣﻮن‬ ‫ﮔﺮم ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ‪«.‬ﺑﺎ دﺳﺖ روي زاﻧﻮﯾﺶ زد‪» .‬ﻧﺪ آنﻫﺎ را ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﺶ ﻧﺸﺎن داد‪» ..‬ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﭘﺴﺮﻫﺎي ﻧﻮﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫راﺑﺮت ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﺮد‪» ..‬‬ ‫‪Baelor the Blessed‬‬ ‫‪1‬‬ .‬و ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدم ﮐﻪ ازش ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺸﻪ‪«.‬ﻗﺒﺮﻫﺎي ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪«.‬‬ ‫»ﮐﺎش ﻣﯽﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ‪ .‬اﻟﯿﻨﺎ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻬﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻧﮑﺮدي ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪاش‪«.‬ﭼﻪ ﺣﯿﻒ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻮﺟﻮان ﻧﺒﻮدي‪ .‬و ﻗﺼﺪش رو ﻧﺪارم‪ .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻤﻠﮑﺖ‪ ،‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻤﻮن‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻤﺴﺮم و ﺷﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﻼﻗﻪاي ﮐﻪ ﻣﯽﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ داري‪ ،‬وﻟﺶ ﮐﻦ راﺑﺮت‪.‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ﻫﯿﭻ زﻧﯽ در ﺗﺨﺘﺨﻮاﺑﺶ ﺑﯿﻠﻮر‬ ‫ﻣﻘﺪس‪ 1‬ﻧﻤﯽﺧﻮاد‪ «....‬از ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺳﺮ در آوردﯾﻢ؟«‬ ‫»در ﺷﻤﺎل ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻣﻘﺒﺮه ﭘﯿﺪا ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ ..‬ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﻮدي‪ .‬‬ ‫ﻣﺎل ﺗﻮ‪ .‬ﻣﺮﯾﻞ ﺑﻮد؟ ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮرم ﮐﺪوﻣﻪ‪ ،‬ﻣﺎدر ﭘﺴﺮ ﺣﺮاﻣﺰادهات؟«‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ادب ﺳﺮدي ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬اﺳﻤﺶ واﯾﻼ ﺑﻮد‪ .‬اﺳﻤﺶ رو ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﯽ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﯾﮏ ﺑﺎر‪ .‫ﭘﺎدﺷﺎه ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺘﻤﺎً‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً‪ .‬ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻨﻮ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫دﻫﺎن ﻧﺪ از ﺧﺸﻢ ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪» .‬ﺧﻮب‪ ،‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺮات ﻣﻬﻤﻪ زﯾﺎد ﺳﻤﺎﺟﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺷﻬﺎدت ﻣﯽدم ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺟﺰﺋﯽ رو اون ﻗﺪر ﺟﺪي ﻣﯽﮔﯿﺮي ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺸﺎن ﺧﺎﻧﻮادﮔﯿﺖ ﺟﻮﺟﻪ ﺗﯿﻐﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﻣﻦ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻢ ﺧﺪاﯾﺎن و اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ رﺳﻮاﯾﯽ ﺧﻮدم و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﺪم‪«.‬دﺷﺖ ﭘﻬﻨﯽ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺸﺎن ﮔﺴﺘﺮده‬ ‫ﺷﺪ؛ ﺑﺎﯾﺮ و ﻗﻬﻮهاي ﺑﻮد و روي ﺳﻄﺢ ﺻﺎﻓﺶ اﯾﻨﺠﺎ و آﻧﺠﺎ ﭘﺸﺘﻪﻫﺎي دراز و ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ ..‬‬ ‫»ﻣﻦ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ در ﺣﺎل ﻃﻠﻮع‪ ،‬اﺷﻌﻪﻫﺎي ﻧﻮرش را ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﻣﻪ ﺳﻔﯿﺪ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬‬ ‫»زﯾﺎدي ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺳﺨﺖ ﻣﯽﮔﯿﺮي‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬اﺳﻤﺶ ﭼﯽ ﺑﻮد‪ ،‬اون دﺧﺘﺮ‬ ‫ﻋﺎﻣﯽ ﺗﻮ؟ ﺑﮑﺎ؟ ﻧﻪ اون ﻣﺎل ﻣﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮي ﺳﯿﺎه و اون ﭼﺸﻢﻫﺎي درﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻮش ﻏﺮق ﻣﯽﺷﺪي‪.‬واﯾﻼ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ‪ ،‬ﻧﺪ؟ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ و ﻣﻦ‪ ،‬دو ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺪوش در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﮐﻤﺮﻣﻮن و ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﯽدوﻧﻦ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﺳﺮ راﻫﻤﻮن‪ .

‬ﺷﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﭼﺎﻗﻮ‪ .‬‬ ‫ﺣﺘﯽ ﺟﺎن ارن ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد آﺗﺶ آن ﻧﺰاع را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻨﺪ‪ .‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖﻫﺎ از ﭘﺮﭼﻤﺪاران‬ ‫اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺮم او ﻣﺎﯾﻪي ﻧﻨﮓ ﺷﻤﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ادارد اﺳﺘﺎرك ﻫﻤﺎن روز ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﻓﺮوﺧﻮرده ﺷﻬﺮ را‬ .‬ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﭙﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﺎﺻﻠﻪ‬ ‫زﯾﺎدي از آنﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖﻫﺎي ﺟﺰﯾﺮهي ﺧﺮس ﺧﺎﻧﺪاﻧﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻐﺮور و ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮزﻣﯿﻨﺸﺎن ﺳﺮد و دوراﻓﺘﺎده و ﻣﺤﺮوم ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه از ﮐﻤﺮش ﮐﺎﻏﺬي‬ ‫درآورد و ﺑﻪ ﻧﺪ داد‪.‬ﻗﻀﯿﻪ ﺟﻮرا ﺑﻪ ﮐﻨﺎر‪ ،‬از ﮔﺰارش ﭼﻪ ﺑﺮداﺷﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫»دﻧﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﯾﻪ رﯾﯿﺲ ﻗﺒﯿﻠﻪي داﺗﺮﮐﯽ ازدواج ﮐﺮده‪ .‬ﻟﺮد وارﯾﺲ ازش ﺧﻮب اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬و ﺳﺮد‪ «.‬ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﺗﯿﺰ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﺮد ﺟﺴﻮري ﮐﻪ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ اﻧﺰﺟﺎر ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺲ ﺑﺮدهدار‪ ،‬ﺟﺎﺳﻮس ﺷﺪه‪ «.‬‬ ‫ﺧﻮاﺟﻪ وارﯾﺲ‪ ،‬رﯾﯿﺲ زﻣﺰﻣﻪﮔﺮﻫﺎي ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد‪ .‫راﺑﺮت رداﯾﺶ را ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ دور ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪ و ﻏﺮﻏﺮ ﮐﺮد‪» .‬ﮐﻪ ﭼﯽ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاش ﻫﺪﯾﻪ ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ؟«‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﺳﺮ ﺟﻮرا ﺗﻼش ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮوﺧﺘﻦ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺻﯿﺎد ﻗﺎﭼﺎق ﺑﻪ ﺑﺮدهداران ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﺑﻮدﺟﻪي ﺧﺎﻧﻮاده را ﺑﻬﺒﻮد ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬ﻧﺪ ﺳﻔﺮ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺎ ﺟﺰﯾﺮهي ﺧﺮس ﺑﻪ ﻏﺮب را ﭘﯿﻤﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺑﻌﺪ رﺳﯿﺪن دﯾﺪ ﮐﻪ ﺟﻮرا ﺳﻮار ﮐﺸﺘﯽ ﺷﺪه و از ﭼﻨﮓ آﯾﺲ و ﻋﺪاﻟﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺮار ﮐﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻻﯾﺴﺎ و ﺗﻬﻤﺖ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﺶ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎ دﻟﻬﺮه ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺎﻣﻪ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﺎ‬ ‫ﻟﯿﺪي ارن ﻧﺪاﺷﺖ‪» .‬ﻣﻨﺒﻊ اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت ﭼﯿﻪ؟«‬ ‫»ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﯾﺎدﺗﻪ؟«‬ ‫ﻧﺪ رك ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺎش ﻣﯽﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﻢ‪ «.‬ﻧﺎﻣﻪ را ﭘﺲ داد‪» .‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪،‬‬ ‫اﮐﻨﻮن در ﺧﺪﻣﺖ راﺑﺮت ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬ﺗﻮ رو اﯾﻨﺠﺎ ﻧﮑﺸﻮﻧﺪم ﮐﻪ درﺑﺎرهي ﻗﺒﺮﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﯾﺎ ﺳﺮ ﺣﺮاﻣﺰادهي ﺗﻮ‬ ‫ﺑﮕﻮﻣﮕﻮ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫ﻣﯽآورد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ اﺟﺴﺎد زن و ﺑﭽﻪﻫﺎي رﯾﮕﺎر را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﺸﺎﻧﻪاي از وﻓﺎداري ﺑﻪ راﺑﺮت ﭘﯿﺸﮑﺶ‬ ‫ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﻨﺞ ﺳﺎل از آن‬ ‫زﻣﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟﻪ اژدﻫﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪«.‬ﺑﮕﯿﺮ‪ «.‬‬ ‫»وارﯾﺲ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﺳﻮسﻫﺎ ﻣﻔﯿﺪﺗﺮ از اﺟﺴﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ واﻧﻤﻮد ﻧﮑﺮد ﮐﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ؛ ﻧﻔﺮت راﺑﺮت از ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺗﺎ ﺣﺪ ﺟﻨﻮن ﭘﯿﺶ ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬دﯾﺸﺐ ﯾﮏ ﻗﺎﺻﺪ از ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه از ﻃﺮف ﻟﺮد وارﯾﺲ اوﻣﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮده ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺲ و ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺪﯾﺪش ﭘﺎﺳﺦ داده ﺑﻮد‪» :‬ﻣﻦ ﺑﭽﻪ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬ﻧﺪ اﺳﻢ آن ﻋﻤﻞ را ﻗﺘﻞ ﮔﺬاﺷﺖ؛ راﺑﺮت ﻣﻘﺘﻀﺎي ﺟﻨﮓ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدم ﺟﺴﺪ ﺑﺸﻪ‪«.‬‬ ‫راﺑﺮت ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪» :‬ﺳﺮ ﺟﻮرا اﻻن در ﭘﻨﺘﺎﺳﻪ و ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺸﺘﺎق ﮐﺴﺐ ﻋﻔﻮ ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ اﺳﺖ ﺗﺎ اﺟﺎزهي ﺑﺎزﮔﺸﺖ از‬ ‫ﺗﺒﻌﯿﺪ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ‪ .

‬‬ ‫»ﺟﺎن ارن اﻧﺴﺎن ﺷﺮﯾﻒ و دﺳﺘﯽ ﻻﯾﻖ ﺑﻮد‪«.‬ﺑﺎ‬ ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﺪ اﺷﺎره ﮔﺮﻓﺖ‪» ..‬ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮره‪«.‬و اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﭼﻪ ﻣﺪت ﻣﻌﺼﻮم ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ؟ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺧﯿﻠﯽ زود ﭘﺎﻫﺎش رو ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻪ‬ ‫و ﺷﺮوع ﺑﻪ زاﯾﯿﺪن ﺗﻮﻟﻪ اژدﻫﺎ ﺑﺮاي ﺑﻪ دردﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ رﯾﮕﺎر از زﯾﺮ ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﯿﻎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‫ﺗﺮك ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ درﮔﯿﺮيﻫﺎ را ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ در ﺟﻨﻮب ﺑﺠﻨﮕﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﺮ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ ،‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ‬ ‫اژدﻫﺎﻫﺎﺷﻮن ﻣﻨﻘﺮض ﺑﺸﻦ‪ ،‬ﺑﻌﺪ روي ﻗﺒﺮﺷﻮن ﻣﯽﺷﺎﺷﻢ‪«..‬ﻧﺸﺎﻧﻪي ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻣﻨﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﮔﻮش ﮐﺮدم‪«.‬و رﯾﮕﺎر‪ ...‬آﻫﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬دﺳﺘﺖ‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽرﺳﻪ؟«‬ ‫دﻫﺎن ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ اوﻗﺎت ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺞ ﺷﺪ‪» .‬اﮔﺮ ﮔﺬﺷﺖ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل‬ ‫ﻋﻄﺶ اﻧﺘﻘﺎمﺧﻮاﻫﯽ راﺑﺮت را ﺗﺴﮑﯿﻦ ﻧﺪاده ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ از ﺟﺎﻧﺐ ﻧﺪ ﮐﻤﮑﯽ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر؟ ﮐﺎري ﮐﻪ اﯾﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺑﺮادرت ﺑﺮﻧﺪون ﮐﺮد‪ ،‬ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﺑﻮد‪ .‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ ،‬دﺧﺘﺮه ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﯿﺶ از ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻪ‪.‬ﻃﺮز ﻣﺮگ‬ ‫ﭘﺪرت ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺸﻢ ﺻﻼح ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ راﺑﺮت ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﮑﻨﺪ‪ ..‬‬ ‫ﺷﺎه ﺑﺮآﺷﻔﺖ‪» .‬ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺤﻮ ﻣﯽﺷﺪ‪» ..‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎل‬ ‫دروﮔﻮ در ﻗﺸﻮﻧﺶ ﺻﺪ ﻫﺰار ﺳﺮﺑﺎز داره‪ .‬ﯾﻪ ﭘﻨﺘﺎﺳﯽ آﺑﻠﻪرو اون و ﺑﺮادرش رو در وﯾﻼي‬ ‫ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺧﻮاﺟﻪﻫﺎ در ﻫﺮ ﻃﺮف ﺗﺤﺖ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ داﺷﺖ و ﺣﺎﻻ اوﻧﺎ رو ﺑﻪ داﺗﺮكﻫﺎ ﺗﺤﻮﯾﻞ داده‪ .‬‬ ‫»ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﮐﺸﺘﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ .‬ﺟﺎن ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ داﺷﺖ؟«‬ .‬ﭘﺎدﺷﺎه اﻓﺴﺎر را ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﺣﯿﻮان را ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﺪ ﺑﺎ اراده ﺟﻠﻮي ﻏﻀﺐ را ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﺑﺮاي آﺷﺘﯽ ﮐﺮدن آنﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺮگ دﯾﮕﺮي‬ ‫ﻻزم ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﻣﺮگ ﻟﯿﺎﻧﺎ‪ ،‬و ﺳﻮﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ درﮔﺬﺷﺘﺶ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺸﺘﺮك ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫دﻫﺎن راﺑﺮت ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﻦ رو ﺑﮑﺸﯿﺪ‪ «..‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺎن‪ .‬ﭘﺴﺮش ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺷﯿﺮﺧﻮار در آﻏﻮش ﻣﺎدر ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‬ ‫ﺳﺮﺑﺎزان ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ او را ﺑﻪ زور از ﺳﯿﻨﻪي ﻣﺎدر ﺟﺪا ﮐﺮده و ﺳﺮش را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮت ﺗﺠﺎوز ﮐﺮد؟ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺑﺎر؟« ﺻﺪاﯾﺶ‬ ‫ﭼﻨﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﺒﺶ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺷﯿﻬﻪ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺎد ﺑﻪ دﻣﺎﻏﺶ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ..‬ﻋﻤﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺴﺘﯿﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺎلﻫﺎ ﭘﯿﺶ‬ ‫ﮐﻪ دﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺑﻬﺸﻮن آﺳﻮن ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺮﺗﯿﺐ ﮐﺸﺘﻨﺸﻮن رو ﻣﯽدادم‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎن ﺑﻪ ﺑﺪي ﺗﻮ ﺑﻮد‪ .

.‬ﺷﺎﯾﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ«؛ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺮاي ﺧﺎﺗﻤﻪ دادن ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع‪.‬اﮔﻪ راﺑﺮت ارن ﻗﺒﻮل ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﯾﮑﯽ از‬ ‫ﺑﺮادرﻫﺎت رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻦ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﯾﻪ ﻣﺪاﻓﻊ ﺷﺮق‬ ‫ﺟﺪﯾﺪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ‪«.‬ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺧﺎﻧﺪان ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ؟ ﻓﻌﻼً ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺷﺎﻧﺴﯽ دﺳﺘﺸﻮن ﺑﯿﻔﺘﻪ‪ ،‬ﻣﻨﻮ در‬ ‫ﺗﺨﺘﺨﻮاﺑﻢ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ و ﺑﻪ ﭘﺴﺮﻫﺎم ﻫﻢ رﺣﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً اﺳﺘﻨﯿﺲ در زﻣﺎن ﻣﺤﺎﺻﺮهي »اﺳﺘﻮرﻣﺰ اﻧﺪ« ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮدش رو اﺛﺒﺎت ﮐﺮده‪«.‬ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﮔﺎم ﺑﺮ ﻣﯽدارد‪ .‬‬ ‫ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ راﺑﺮت ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺷﺎﯾﻌﺎت ﺻﺤﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻣﯿﻠﯿﻮن داﺗﺮﮐﯽ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﻃﺮف دﯾﮕﻪي درﯾﺎي‬ ‫ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﻤﻮﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻬﺪﯾﺪي ﺑﺮاي ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎهﮐﺶ‪ «.‬ﻋﯿﺒﯽ داره ﮐﻪ داده ﺑﺎﺷﻢ؟«‬ ‫»ﺑﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟«‬ ‫راﺑﺮت دوﺑﺎره اﺳﺒﺶ را ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ واداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻘﺒﺮهﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ وﻋﺪه داد‪» :‬اون ﻧﻤﯽﮔﺬره‪ .‬ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﻣﯽﮔﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﭘﺴﺮ ارن رو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺪاﻓﻊ ﻣﻨﺼﻮب ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﻣﺪاﻓﻊ ﺷﺮق ﻣﻨﺼﻮب ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ وﻗﺘﺶ ﺟﯿﻤﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻘﺎم ﻣﻔﺘﺨﺮ‬ .‬‬ ‫ﻧﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﺣﺮﻓﺶ را ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﺮد‪» :‬اﻟﺒﺘﻪ در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼً اﯾﻦ اﻓﺘﺨﺎر رو ﺑﻪ ﮐﺴﯽ وﻋﺪه ﻧﺪاده ﺑﺎﺷﯽ‪«.‬و اﮔﻪ از ﺑﺨﺖ ﺑﺪ ﻣﺎ ﺑﮕﺬره‪ ،‬ﻗﺸﻮﻧﺶ رو ﺑﻪ درﯾﺎ ﻣﯽرﯾﺰﯾﻢ‪ .‬اﻣﺎ در ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﻣﯽﺷﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺸﺘﯽ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﺮد‪» .‬ﻫﻨﻮز ﮐﺴﺎﻧﯽ در ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻏﺎﺻﺐ ﻣﯽﮔﻦ‪ .‬از درﯾﺎي آزاد ﻧﻔﺮت دارﻧﺪ و ازش‬ ‫ﻣﯽﺗﺮﺳﻨﺪ‪«.‬ﻧﺪ ﺳﺮﻋﺖ ﻗﺪمﻫﺎي او را ﺣﻔﻆ ﮐﺮد‪.‬ﻣﯽدوﻧﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮزادهي زﻧﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺴﺘﺮ داﺗﺮكﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬دﯾﻮاﻧﮕﯿﻪ ﮐﻪ دﻓﺎع از ﯾﮏ ﭼﻬﺎرم‬ ‫ﻣﻤﻠﮑﺖ رو ﺑﻪ دوش ﯾﻪ ﺑﭽﻪي ﻣﺮﯾﺾ ﺑﺬارم‪«.‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺖ رﻧﺠﺶ در ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﻇﺎﻫﺮ‬ ‫ﺷﺪ‪» .‬ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺼﯽ ﺗﻮاﻧﺎ و ﺷﺠﺎﻋﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺪرش ﻣﺪاﻓﻊ ﻏﺮﺑﻪ‪ ،‬راﺑﺮت‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ آﻣﺎدهي ﭘﺎﺳﺦ دادن ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻦ اﺳﻢ ﻧﻔﻮذ ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﮔﺪا ﺑﺎ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﯾﮏ ﻟﺸﮑﺮ داﺗﺮﮐﯽ از درﯾﺎ ﺑﮕﺬره‪،‬‬ ‫ﺧﺎﺋﻨﯿﻦ ﺑﻬﺶ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯽﺷﻦ‪«.‬ﭘﺎدﺷﺎه اﺧﻢ ﮐﺮد و ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ ..‬ﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺖ‬ ‫ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ از اﯾﻦ ازدواج ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‪ .‬ﺑﺮﺑﺮﻫﺎ ﮐﺸﺘﯽ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﺑﯽﻗﺮاري روي زﯾﻦ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺷﺪ‪» .

‬‬ ‫»ﻣﺎ ﺑﺮادر ﻗﺴﻢ ﺧﻮردهي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﻧﺒﻮدﯾﻢ‪ «.‬اذﯾﺘﻢ ﻧﮑﻦ ﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﺎت اﯾﻦ اﻧﺘﺼﺎب ﭼﯿﺪه ﺷﺪه‪«.‬ﻣﺎ‬ .‬اﻣﺎ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت‬ ‫از ﻟﺒﺶ ﺧﺎرج ﺷﻮﻧﺪ‪» .‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﻢ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬رﯾﮕﺎر ﺑﻪ ﺗﻮ زﺧﻤﯽ زده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﻗﺸﻮن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ در ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ و ﻣﺘﻮاري ﺷﺪ‪،‬‬ ‫وﻇﯿﻔﻪي ﺗﻌﻘﯿﺐ رو ﺑﻪ ﻋﻬﺪهي ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺘﯽ‪ .‬ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪهي ارﺗﺶ رﯾﮕﺎر ﺑﻪ ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﻋﻘﺐﻧﺸﯿﻨﯽ ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ ﺟﻠﻮي ﺣﺮف زدﻧﺖ رو ﺑﮕﯿﺮم‪ «.‬از ﺑﯿﻦ ﻋﻠﻒﻫﺎي دراز‬ ‫ﻗﻬﻮهاي ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﻧﺪ در ﺟﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ راﺑﺮت ﺑﺎﯾﺪ اﮐﻨﻮن ﺗﻤﺎم ﺣﻘﯿﻘﺖ‬ ‫را ﺑﺸﻨﻮد‪» .‫ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﻓﻌﻼً ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﺑﻪ ﺟﺎوداﻧﮕﯽ‬ ‫ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺷﮏ دارم ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ زوديﻫﺎ ﺟﯿﻤﯽ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ارث ﺑﺒﺮه‪ .‬ﺗﺮايدﻧﺖ ﺧﺎﻃﺮت ﻫﺴﺖ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت؟«‬ ‫»ﻣﻦ ﺗﺎﺟﻢ رو اوﻧﺠﺎ ﻓﺘﺢ ﮐﺮدم‪ .‬ﺑﻌﺪ ﮔﻠﻮي ﻫﻤﻮن‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه رو ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺮﯾﺪ‪«.‬‬ ‫»اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ رك ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ؟«‬ ‫راﺑﺮت ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﺎﺷﻢ؟ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻫﺮ ﭼﯽ ازش ﺧﻮاﺳﺘﻢ‪ ،‬اﻧﺠﺎم داده‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮش در ﻓﺘﺢ ﺗﺨﺘﯽ ﮐﻪ روش‬ ‫ﻣﯽﺷﯿﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻤﮏ ﮐﺮده‪«.‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﮐﻠﻪﺷﻘﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ دﺷﻤﻦ ﻣﯽﺟﻨﮕﻢ ﮐﻪ وارد ﻣﯿﺪان ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻧﮕﺮاﻧﯽ اﺻﻠﯿﺶ را ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﮔﺬاﺷﺖ؛ اﯾﻦ‬ ‫اﻧﺘﺼﺎب ﻧﺼﻒ ﻗﻮاي ﻣﻤﻠﮑﺖ را در دﺳﺖ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫»ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯽ؟«‬ ‫»اون دوﻗﻠﻮي زن ﻣﻨﻪ‪ ،‬از ﺑﺮادران ﻗﺴﻢ ﺧﻮردهي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯿﻪ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ و آﯾﻨﺪه و اﻓﺘﺨﺎراﺗﺶ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫واﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ‪» :‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪«.‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺷﺮق ﻫﻢ ﻏﺮب رو در اﺧﺘﯿﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ «.‬‬ ‫ﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ :‬ﺷﻤﺸﯿﺮش ﺑﻪ ﻟﮑﻪدار ﮐﺮدن ﺗﺨﺘﯽ ﮐﻪ روش ﻣﯽﺷﯿﻨﯽ‪ ،‬ﮐﻤﮏ ﮐﺮده‪ .‬ﺑﻪ ﺣﻖ ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ! ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﺮﯾﺲ رو‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﺖ! اﮔﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ دوش ﺗﻮ ﯾﺎ ﻣﻦ ﻣﯽاﻓﺘﺎد‪«.‬اون ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﺟﺎن ﺧﻮدش از ﺟﺎن ﭘﺎدﺷﺎه دﻓﺎع ﮐﻨﻪ‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﻧﺎﮔﻬﺎن اﻓﺴﺎر اﺳﺒﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﻨﺎر ﯾﮏ ﻗﺒﺮ ﻗﺪﯾﻤﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪» .

‬‬ ‫»ﺗﻮ اوﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮدي‪ «..‬‬ ‫»آدرﻫﺎ ﺷﺮاﻓﺖ رو ازت ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ! ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ از ﺷﺮف ﭼﯽ ﻣﯽدوﻧﺴﺘﻨﺪ؟ ﺑﺮو ﺑﻪ ﺳﺮداﺑﺖ و از ﻟﯿﺎﻧﺎ درﺑﺎرهي ﺷﺮف‬ ‫اژدﻫﺎ ﺳﻮال ﮐﻦ!«‬ ‫ﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﺎدﺷﺎه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻧﺘﻘﺎم ﻟﯿﺎﻧﺎ رو در ﺗﺮايدﻧﺖ ﮔﺮﻓﺘﯽ‪ «.‬‬ .‬وﻗﺘﯽ ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺟﻠﻮي‬ ‫دروازهﻫﺎي ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ارﺗﺸﯽ دوازده ﻫﺰار ﻧﻔﺮه ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ادﻋﺎي وﻓﺎداري ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﺮﯾﺲ‬ ‫ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﺣﺘﻤﺎً ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﻪ دﻋﺎﻫﺎﯾﺶ ﭘﺎﺳﺦ دادهاﻧﺪ‪ .‬ﻧﺪ‪ ،‬از ﺗﻮ ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ ﻓﺎﯾﺪهي ﺗﺎج ﺑﻪ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﭼﯿﻪ؟ ﺧﺪاﯾﺎن دﻋﺎﻫﺎي ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن و‬ ‫ﮔﺎوﭼﺮاﻧﺎن رو ﻣﺜﻞ ﻫﻢ ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬ﻟﺤﻦ ﻧﺪ ﺗﻠﺦ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﯿﺎﻧﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ :‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل‬ ‫ﺑﺪه‪ ،‬ﻧﺪ‪..‬ﺷﯿﺮ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﺮ ﻓﺮاز دﯾﻮارﻫﺎ در اﻫﺘﺰاز ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻪ ﮔﻮزن ﺗﺎﺟﺪار‪ .‬راﺑﺮت ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي در دوردﺳﺖ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪» .‬ﺧﻮابﻫﺎي آﺷﻔﺘﻪ ﺑﺮاي او ﻧﺎآﺷﻨﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬دوﺑﺎره داﺷﺖ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ‪» .‬اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺪﺧﻮاب‬ ‫ﺷﺪن ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﺟﻨﮓ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﺎل ﺷﻌﻠﻪور ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ ﭘﺎدﺷﺎه دﯾﻮاﻧﻪ آﺧﺮﯾﻦ دﺳﺘﻮر‬ ‫ﺟﻨﻮنآﻣﯿﺰش را داده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﺑﺎ ﺑﯽﺻﺒﺮي ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻟﯿﺎﻧﺎ رو ﺑﺮﻧﮕﺮدوﻧﺪ‪ «.‬ﺧﻮاﻫﺮ ﺗﻮ‪ ،‬در اﻣﺎن‪ .‬‬ ‫راﺑﺮت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺗﺎﮐﺘﯿﮑﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﻫﺎش آﺷﻨﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ «.‬ﯾﻪ ﭘﯿﺮوزي‬ ‫ﺗﻮﺧﺎﻟﯽ ﻧﺼﯿﺐ ﻣﻦ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﯾﻪ ﺗﺎج‪ .‫دﻧﺒﺎﻟﺸﻮن ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬اﻓﺮاد ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎي ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راك‪ ،‬ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﻏﺮب‪ ،‬از درﮔﯿﺮي ﮐﻨﺎر ﻣﺎﻧﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ دﻋﻮت از ﻃﺮف ﻫﺮ دوي ﺷﻮرﺷﯿﺎن و وﻓﺎداران ﺑﯽاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺮاي دﺧﺘﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ دﻋﺎ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﻟﺮدﻫﺎي ﺑﺰرگ و ﮐﻮﭼﮏ زﯾﺮ ﭘﺮﭼﻢ راﺑﺮت ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻋﺪهاي‬ ‫دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ وﻓﺎدار ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺎن‪ .‬اون ﻓﺘﺢ ﻓﺎﻗﺪ ﺷﺮاﻓﺖ ﺑﻮد‪«.‬دروازهﻫﺎي ﺷﻬﺮش را ﺑﻪ روي ﺷﯿﺮﻫﺎ ﮔﺸﻮده ﺑﻮد‪.‬اﯾﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ وﻓﺎدار ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در ﻗﻠﻌﻪي ﺳﺮخ ﺑﻮد‪ ..‬و اوﻧﺎ‬ ‫ﺷﻬﺮ رو ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺗﺼﺮف ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪«.‬اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻢ ﮐﻪ دروازهﻫﺎ‬ ‫رو ﺑﻪ روي ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪«..‬و دوﺑﺎره ﻣﺎل ﻣﻦ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎش دﯾﺪي ﮐﻪ اﻓﺮاد ﻣﺎ ﻗﺒﻼً ﺷﻬﺮ رو ﺗﺴﺨﯿﺮ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ دروغﻫﺎﯾﺶ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل آنﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﺷﺐﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﺶ ﻣﯽآﻣﺪﻧﺪ‪» .‬ﮐﻪ ﭼﯽ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﺻﺒﻮراﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻓﺮاد ﻣﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ اون ﻃﻮر ﮐﻪ ﻟﯿﺎﻗﺘﺸﻮن ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﻘﺸﻮن رو ﮐﻒ دﺳﺘﺸﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .

‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻃﻼﯾﯿﺶ روي ﭘﺎﻫﺎش ﺑﻮد؛‬ ‫ﻟﺒﻪاش از ﺧﻮن ﭘﺎدﺷﺎه ﺳﺮخ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ راﺣﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪» .‬‬ ‫ﺑﺎز ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﭼﺮا آﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺶ روي ﺗﺨﺖ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻮﻧﺪم‪ .‬اﻓﺮاد ﻣﻦ ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﺗﺎﻻر رو ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎي او ﺷﺮاﮐﺖ در ﻏﻢ ﮐﺘﻠﯿﻦ و در ﮐﻨﺎر ﺑﺮن ﺑﻮد‪.‬ﮐﻼﻫﺨﻮدش رو‬ ‫ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﺘﺮس‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬‬ ‫ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺑﺬار ﺑﺘﺎزﯾﻢ‪ ،‬ﻗﺒﻼً ﺑﻠﺪ ﺑﻮدي‪ .‬ﺟﺎي او در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ..‬ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﯽدوﻧﻨﺪ ﮐﻪ در اون اﺗﺎق ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺷﺪه ﻫﯿﭻ ﺟﺎي‬ ‫دﯾﮕﻪاي ﺑﺮاي اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﺎﺳﻨﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ ﻧﺪ او را دﻧﺒﺎل ﻧﮑﺮد‪ .‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮد و ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬‬ .‬ﺣﺘﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮش ﻃﻼﮐﺎري ﺑﻮد‪ .‬ﻣﯽﺧﻮام دوﺑﺎره ﺑﺎد رو در ﻣﻮﻫﺎم ﺣﺲ ﮐﻨﻢ‪ «.‬ﺑﻼﺧﺮه ﺟﯿﻤﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﯿﻤﯽ رداي ﺳﻔﯿﺪ ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ رو روي زرهي‬ ‫ﻃﻼﯾﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺸﺘﻦ ﺷﺎهﻫﺎ ﮐﺎر ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪهاﯾﻪ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫اﺷﮑﺎل ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ «.‬ﺟﻠﻮي ﺗﺨﺖ اﯾﺴﺘﺎدم و ﺑﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم‪ .‬ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫ﺣﺮف ﻧﺰدم‪ .‬راﺑﺮت ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺮ ﮐﺎر ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ اﻧﺠﺎم ﺧﻮاﻫﺪ داد و ﻫﯿﭻ ﺣﺮف ﯾﺎ ﻋﻤﻞ‬ ‫ﻧﺪ اﯾﻦ را ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﻤﯽداد‪ .‬ﭼﻪ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ!«‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﻖ زد‪» :‬اﯾﻨﻮ ﻫﻤﻪ ﻣﯽدوﻧﻨﺪ‪«.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﺪﺗﯽ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ؟« دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬او ﺟﺎن ارن ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﺟﻠﻮي رﻓﺘﺎر ﺑﯽﻣﻨﻄﻖ ﭘﺎدﺷﺎه را‬ ‫ﺑﮕﯿﺮد و ﺑﻪ او ﺧﺮد ﺑﯿﺎﻣﻮزد‪ .‬اﻓﺮاد ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‫»ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ از ﻋﻮض ﺧﺪاﯾﺎن ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪم‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪ .‬اﯾﺮﯾﺲ ﻏﺮق در ﺧﻮن ﺧﻮدش روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻤﺠﻤﻪﻫﺎي اژدﻫﺎﻫﺎ از روي‬ ‫دﯾﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﯿﺮه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ روي ﺗﺨﺖ‬ ‫آﻫﻨﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﮐﻼﻫﺨﻮدي ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﮐﻠﻪي ﺷﯿﺮ روي ﺳﺮش ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺳﻮار اﺳﺐ ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه‪ ،‬از ﺑﯿﻦ ﻋﻠﻒﻫﺎي دراز ﯾﮏ دﺳﺘﻪ‬ ‫ﮐﻼغ ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺎت ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺎل ﺑﻪ ﻫﻮا ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪» .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ اون روز وارد ﺗﺎﻻر‬ ‫ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺷﺪم‪ ،‬ﭼﯽ دﯾﺪم‪ .‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي رﻓﯿﻘﻤﻮن‪ ،‬راﺑﺮت‪ ،‬ﮔﺮم ﻧﮕﻬﺶ ﻣﯽداﺷﺘﻢ‪ .‬اﻓﺮاد ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮي اﺳﺒﺶ زد‪ ،‬از روي ﻣﻘﺒﺮه‬ ‫ﭘﺮﯾﺪ و ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺧﺎك ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﭘﺴﺮي ﻧﻮﺟﻮان‪«.‬در ﺳﮑﻮت ﺑﯿﻦ ردﯾﻒ دراز ﺟﻤﺠﻤﻪﻫﺎي اژدﻫﺎ ﺗﺎﻻر رو ﻃﯽ ﮐﺮدم‪ ..‬‬ ‫»ﻧﻮﺟﻮان ﯾﺎ ﺑﺎﻟﻎ‪ ،‬ﺣﻘﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اون ﺗﺨﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪«.‬ﺟﯿﻤﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺗﺠﺴﻤﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬از اﺳﺮار و ﻣﺸﺎﺟﺮهﻫﺎ و اﻣﻮر ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﺴﺘﻪام‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬و ﺟﯿﻤﯽ راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬اون ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺿﺎﯾﻌﯽ ﻧﺎراﺣﺖﮐﻨﻨﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ و اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ ﺗﺎ ﻋﻤﻖ وﺟﻮدش ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺧﻮب‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﮔﻨﺎه اﻫﺮﯾﻤﻨﯽ ﺟﯿﻤﯽ رو دوﻧﺴﺘﻢ و از ﻣﻮﺿﻮع ﭼﺸﻢ‬ ‫ﭘﻮﺷﯿﺪم‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻮن اﻧﺪازهي ﺳﮑﻪ ﺷﻤﺮدن ﮐﺴﺎﻟﺖآوره‪.

‬‬ .‬ادارد اﺳﺘﺎرك ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﺑﺎ ﭼﮑﻤﻪ ﺑﻪ‬ ‫اﺳﺒﺶ زد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‫اﻣﺎ ﯾﮏ ﻣﺮد ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﺗﻌﻠﻖ دارد‪ .

‬ﭘﻞﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ از روي رودﻫﺎي ﭘﺮ ﺷﺘﺎب ﮐﻢﻋﺮﺿﯽ ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و ﻣﺰارﻋﯽ ﮐﻮﭼﮏ‬ ‫دور دﯾﻮارﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ ﯾﺎ ﭼﻮﺑﯽ ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﻤﺖ ﻏﺮب ﺟﺎده را ﺗﭙﻪﻫﺎي ﺳﻨﮕﻼﺧﯽ و ﻧﺎﻫﻤﻮاري ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ روي ﻗﻠﻪﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﺸﺎن ﺑﺮجﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫دﯾﺪهﺑﺎﻧﯽ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪﻫﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮت در راﻫﯽ وﺣﺸﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻼً ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ‬ ‫ﻧﺎﻣﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺟﺎ اﻓﺘﺎدن اﯾﻦ درس ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ و ﺳﺮزﻣﯿﻦ واﻗﻌﯽ ﭼﯿﺰ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫آنﻫﺎ در ﻫﻤﺎن روز ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺎدﺷﺎه در ﻣﯿﺎن ﺗﻤﺎم آﺷﻮب ﻧﺎﺷﯽ از ﻋﺰﯾﻤﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را ﺗﺮك ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭼﯿﺰي در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ‬ ‫آن ﺣﯿﻮان ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻀﻄﺮب ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد‪.‬داﯾﺮوﻟﻒ زال ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن زوزهﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪ‬ ‫ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ را ﺗﯿﺰ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺻﺪاﯾﺶ را در ﺟﻮاب ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬در ﺷﺮق زﻣﯿﻦ ﮐﻢ ارﺗﻔﺎعﺗﺮ ﺑﻮد و زﻣﯿﻦ ﺑﻪ دﺷﺖﻫﺎي ﭘﻬﻨﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻣﯽدﯾﺪ اﻣﺘﺪاد داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﺠﺎ ﭘﺮﭼﻢﻫﺎ و اراﺑﻪﻫﺎ و ﺳﺘﻮن ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ و‬ ‫ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﻣﯽﭘﯿﭽﯿﺪﻧﺪ و ﻫﯿﺎﻫﻮ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽﺑﺮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك و‬ ‫ﺑﺮادرزادهي او ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎل ﭘﯿﭽﯿﺪ‪.‫‪ -۱۳‬ﺗﻴﺮﻳﻮﻥ‬ ‫ﺟﺎده ﺷﻤﺎل ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎ اداﻣﻪ داﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﭙﻪﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﺮ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ در روز ﭘﻨﺠﻢ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻏﻮلﻫﺎي ﺳﺮد آﺑﯽ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﺎ ﻗﻠﻪﻫﺎﯾﯽ ﻧﺎﻫﻤﻮار ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺮف ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺸﺎن را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ درﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﻗﻠﻌﻪ و ﺷﻬﺮ آﻏﺎز ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺳﻪ روز دور ﺷﺪن از وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﻣﺰارع ﺟﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ اﻧﺒﻮه دادﻧﺪ و ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﺧﻠﻮت ﺷﺪ‪.‬ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻪ از ﺑﻠﻮطﻫﺎ و ﻫﻤﯿﺸﻪﺳﺒﺰﻫﺎ و ﺧﺎرﺑﻦﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬از ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﻋﻤﺮش‬ ‫دﯾﺪه ﺑﻮد ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮ و ﺗﺎرﯾﮏﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ آن ﻣﺤﯿﻂ ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﺳﺮدﺗﺮ و ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﺳﺎﮐﺖﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك آن را »ﺟﻨﮕﻞ ﮔﺮگﻫﺎ« ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﺪ و ﺑﻪ واﻗﻊ ﺷﺐﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﺎ‬ ‫زوزهﻫﺎي ﮔﻠﻪﻫﺎي دور و ﮔﺎﻫﯽ ﻧﻪ ﭼﻨﺪان دور ﭘﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎد از ﺷﻤﺎل ﻣﯽوزﯾﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﺘﻮن درازي از ﮐﺮﯾﺴﺘﺎلﻫﺎي ﯾﺨﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮﭼﻢ از روي ارﺗﻔﺎﻋﺎت ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺑﺮف ﺳﺒﮑﯽ ﻣﯽﺑﺎرﯾﺪ و ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺮدﻫﺎ‪ ،‬ﺷﯿﻬﻪ اﺳﺐﻫﺎ‪ ،‬ﻏﮋﻏﮋ اراﺑﻪﻫﺎ و ﺧﺎﻧﻪي ﻋﻈﯿﻢ ﭼﺮﺧﺪار ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬رﻓﺖ و آﻣﺪ در ﺟﺎده زﯾﺎد ﺑﻮد و در ﺷﺐ‬ ‫ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪﻫﺎي ﺑﺪﺳﺎﺧﺘﯽ ﺑﺮاي اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ دﯾﻮار از ﮐﻮهﻫﺎ در ﺳﻤﺖ ﻏﺮب‪ ،‬ﺟﺎده از ﺑﯿﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎل از ﺷﻤﺎل ﺷﺮق ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب‬ ‫ﻣﯽﺧﻮرد‪ .

‬‬ ‫‪Yoren‬‬ ‫‪1‬‬ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻤﻮ اﺣﺴﺎس ﻋﻼﻗﻪي ﮐﻤﺘﺮي داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺷﮑﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ‪ ،‬ﯾﺎ ﻫﺮ ﺟﺎدهي دﯾﮕﺮي‪ ،‬ﮔﺮوه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻮﭼﮑﻢ‪«.‬‬ ‫ﭘﻨﺞ ﻣﺮد‪ ،‬ﺳﻪ ﭘﺴﺮ‪ ،‬ﯾﮏ داﯾﺮوﻟﻒ‪ ،‬ﺑﯿﺴﺖ اﺳﺐ و ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪ ﭘﺮ از زاغ ﮐﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك داده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺴﺮك ﺑﺪون ﺷﮏ ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ از ﻣﺮداﻧﯽ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻋﻤﻮﯾﺶ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ..‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺮاﯾﺶ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﺮادرش از ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﯿﺰار اﺳﺖ‬ ‫و وﻗﺘﯽ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻗﺼﺪش را ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﺻﻼً ﺧﺸﻨﻮد ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﯾﺎرن ﮔﻮژﭘﺸﺖ و ﺑﺪاﺧﻼق ﺑﻮد و‬ ‫ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﭘﺸﺖ رﯾﺸﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ اﺳﺘﻮاري رﯾﺸﻪاي ﮐﻬﻨﺴﺎل و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺮاي ﭘﺴﺮك اﺣﺴﺎس دﻟﺴﻮزي‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫رك ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽدم ﮐﻪ از ﺳﻮاري ﺧﻮﺷﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ اوﻣﺪ‪ «.‬ﯾﺎرن ﺷﺎﻧﻪي ﮐﺠﯽ داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻮي زﻧﻨﺪهاي ﻣﯽداد‪ ،‬ﻣﻮ و رﯾﺸﺶ‬ ‫ژوﻟﯿﺪه و ﭼﺮب و ﭘﺮ از ﺷﭙﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ و وﺻﻠﻪدارش ﺑﻪ ﻧﺪرت ﺷﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﯾﮏ ﺟﻔﺖ ﭘﺴﺮ دﻫﻘﺎن ژﻧﺪهﭘﻮش از ﻧﺎﺣﯿﻪي ﻓﯿﻨﮕﺮز ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬دو ﻧﻔﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ‬ ‫ﺟﺬب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻮي ﺑﺪﺗﺮي ﻣﯽدادﻧﺪ و ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﯽرﺣﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﺣﻤﻖ ﻧﯿﺰ ﺑﻮدﻧﺪ‪..‬زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺘﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﺎرن و ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﯿﺪاري ﺗﮑﺎندﻫﻨﺪهاي ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن آن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪي ﯾﮏ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺑﺎ دو ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻤﺎﺷﺎي ﯾﺎرن و ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﻋﺒﻮﺳﺶ‪ ،‬ﻗﯿﺎﻓﻪي ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﭼﻨﺎن ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻣﯽﮔﯿﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻃﺮز ﻧﺎراﺣﺖﮐﻨﻨﺪهاي ﺣﺎﮐﯽ از دﻟﺴﺮدي ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﺑﺮادرزادهي ﺣﺮاﻣﺰادهاش و ﭼﻨﺪ اﺳﺐ ﺗﺎزه ﺑﺮاي‬ ‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﻮد؛ اﻣﺎ ﺷﺒﯽ در ﺣﺎﺷﯿﻪي ﺟﻨﮕﻞ ﭘﺸﺖ دﯾﻮارﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ ﯾﮏ ﭘﺴﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺟﻨﮕﻠﯽ اﺗﺮاق ﮐﺮدﻧﺪ و‬ ‫در آﻧﺠﺎ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﺑﺮادران ﺳﯿﺎﻫﭙﻮش ﺑﻪ ﻧﺎم ﯾﺎرن‪ 1‬ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ‪ .‬از ﻧﻮك دﻣﺎغ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد و ﮔﻔﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪» :‬ﺑﻬﺖ ﻫﺸﺪار ﻣﯽدم ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ ،‬ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽﺷﻪ‪«.‬‬ ‫اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺟﻮاب رد ﺑﻪ ﺑﺮادر ﻣﻠﮑﻪ ﻧﻤﯽداد‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻗﻄﻌﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﺳﺘﺎرك ﺧﺮﺳﻨﺪ ﻧﺒﻮد‪.‫ﺗﺎ آن زﻣﺎن ﺑﺪون اﺣﺘﺴﺎب ﮔﺮگ ﮔﺮوﻫﺸﺎن ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﯾﺎرن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮد ﺑﻪ‬ ‫زﯾﺮدﺳﺖﻫﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﻌﺮﻓﯿﺸﺎن ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺘﺠﺎوزﯾﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻒ«‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن درك ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫روي دﯾﻮار دﺷﻮار اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺪون ﺷﮏ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﺧﺘﻪ ﺷﺪن ارﺟﺢ ﺑﻮد‪.‬و اﺳﺘﺎرك از ﻟﺤﻈﻪي ﻋﺰﯾﻤﺘﺸﺎن ﻫﺮ ﮐﺎر‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮاي ﺑﺮآورده ﮐﺮدن آن وﻋﺪه اﻧﺠﺎم داده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺟﻮاب داده ﺑﻮد‪» :‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪاي ﺑﺮاي ﺟﺎ دادن ﻣﻦ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ .

‫در اﻧﺘﻬﺎي ﻫﻔﺘﻪي اول‪ ،‬رانﻫﺎي ﺗﯿﺮﯾﻮن از ﺳﻮاري ﻣﺪاوم زﺧﻤﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻀﻼت ﺳﺎقﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺑﺪي‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﺎ ﻣﻐﺰ اﺳﺘﺨﻮان ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ‬ ‫ﺑﻠﻮط ﮐﻬﻨﺴﺎل در ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎد ﮔﺰﻧﺪه از او ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﭘﺎﻟﺘﻮي ﻣﻨﺪرس‪ ،‬از ﺟﻨﺲ ﭘﻮﺳﺖ ﺧﺮس ﺑﻮد و‬ ‫ﺑﻮي ﮐﭙﮏ ﻣﯽداد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ‬ ‫اﺟﺎزهي ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎب ﻧﺎدر از ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻗﺮض ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﺮاي ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺷﻤﺎل ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﭼﯿﺰي را رد‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ دور از ادب ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ اﺳﺘﺎرك ﺣﺘﻤﺎً از‬ ‫ژﺳﺖ ﺟﻮاﻧﻤﺮداﻧﻪي ﺧﻮدش ﺗﺎﺳﻒ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬اﯾﻦ‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻫﻮا ﺳﺮد ﺑﻮد و ﺳﺮدﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﮐﻤﮑﯽ در ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻦ ﯾﺎ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن ﻣﺤﻞ اﺗﺮاق ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻤﺎل ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ اﻋﻤﺎق ﺗﺎرﯾﮏ ﺟﻨﮕﻞ ﮔﺮگﻫﺎ ﻧﻔﻮذ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺰارع و ﻗﻠﻌﻪﻫﺎ‬ ‫ﮐﻢﺗﺮ و ﮐﻮﭼﮏﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم دﯾﮕﺮ ﺳﻘﻔﯽ ﺑﺮاي ﭘﻨﺎه ﺑﺮدن ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽﺷﺪ و ﺑﻪ اﺳﺘﻔﺎده از اﻣﮑﺎﻧﺎت‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﻨﺰل ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﭘﺲ ﻋﺎدت ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ در ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ اﺳﺘﺎرك و ﯾﺎرن و ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺮدﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﺮدن‬ ‫ﺳﺮﭘﻨﺎهﻫﺎي اﺑﺘﺪاﯾﯽ و رﺳﯿﺪﮔﯽ ﺑﻪ اﺳﺐﻫﺎ و روﺷﻦ ﮐﺮدن آﺗﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺎﻟﺘﻮ و ﻣﺸﮏ ﺷﺮاﺑﺶ را ﺑﺮدارد و ﺑﺮاي‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪي ﺧﻠﻮﺗﯽ ﺑﺮود‪.‬‬ ‫ﮐﻤﯽ دورﺗﺮ از ﺳﺮ و ﺻﺪاي اردوﮔﺎه‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﻧﻬﺮي ﺑﺎ آب زﻻل و ﺑﻪ ﺳﺮدي ﯾﺦ‪ ،‬ﮔﻮﺷﻪي دﻧﺠﯽ ﭘﯿﺪاﮐﺮد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ آن را ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺷﺐﻫﺎ دﻣﺎي ﻫﻮا راﺣﺖ ﺑﻪ زﯾﺮ ﻧﻘﻄﻪي اﻧﺠﻤﺎد ﻣﯽرﺳﯿﺪ و ﺑﺎد وﻗﺘﯽ‬ ‫ﻣﯽوزﯾﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﭼﺎﻗﻮﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﮔﺮمﺗﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭘﺸﻤﯽ ﻧﻔﻮذ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اﺳﺘﺤﮑﺎﻣﺶ ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺪازهي ﻓﻮﻻد اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺳﺒﮏﺗﺮ و ﺧﯿﻠﯽ اﻧﻌﻄﺎف ﭘﺬﯾﺮﺗﺮ اﺳﺖ؛ و اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼً در ﺑﺮاﺑﺮ آﺗﺶ ﻣﻘﺎوم‬ .‬‬ ‫در ﻫﺠﺪﻫﻤﯿﻦ ﺷﺐ ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﺸﺎن ﻧﻮﺑﺖ ﺷﺮاب ﺳﺮخ ﮐﻤﯿﺎﺑﯽ از ﺟﺰاﯾﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ راه از ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ‬ ‫راك ﺑﺎ ﺧﻮدش آورده ﺑﻮد و ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻔﮑﺮاﺗﯽ در ﻣﻮرد ﺗﺎرﯾﺨﭽﻪ و وﯾﮋﮔﯽﻫﺎي اژدﻫﺎﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﭘﺸﺘﺶ را ﺑﻪ ﺗﻨﻪي درﺧﺖ ﺗﮑﯿﻪ داد‪،‬‬ ‫ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﺶ را ﻣﺤﮑﻢ دور ﺧﻮدش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪ ،‬ﺟﺮﻋﻪاي ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ درﺑﺎرهي ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت اﺳﺘﺨﻮان‬ ‫اژدﻫﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺮوج از وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﮔﺮمﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﺧﻮدش آورده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ زودي ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ او اﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ‬ ‫ﺧﺸﻨﻮدي ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ درﺳﯽ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬زﯾﺎدي ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬زﯾﺎدي ﻟﻨﮓ‪ ،‬زﯾﺎدي‬ ‫دﺳﺖ و ﭘﺎ ﮔﯿﺮ‪ .‬ﮐﺘﺎب ﺑﻪ او ﯾﺎد داد‪ :‬اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻣﻘﺪار آﻫﻦ زﯾﺎدي ﮐﻪ دارد‪ ،‬ﺳﯿﺎه اﺳﺖ‪ .‬اﺳﺘﺎرك ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪي ﺑﺰرﮔﻮاري ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ آن را ﺑﻪ او ﺗﻌﺎرف ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺪون ﺷﮏ اﻧﺘﻈﺎر‬ ‫داﺷﺖ ﮐﻪ او ﺑﺎ ﻣﺘﺎﻧﺖ ردش ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺗﻌﺎرف ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺳﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﭘﺎﻟﺘﻮي اﺳﺘﺎرك ﮐﻤﯽ دﻟﺶ ﺧﻨﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .

‬ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮﯾﻦ ﻣﺎل ﺑﯿﺶ از ﺳﯿﺼﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻮد؛ ﺗﺎزهﺗﺮﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻗﺮن و ﻧﯿﻢ‪.‬ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت ﭘﺮﭼﻢ و ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ آنﻫﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﯿﺮﯾﻮن آن ﻗﺪر ﭘﺎﻓﺸﺎري ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﺒﺎر‬ ‫آنﻫﺎ در ﯾﮏ ﺳﺮداب ﻧﻤﻮر را ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرد ﮐﻪ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﺧﺎﻟﯽ ﺣﯿﻮان رﻓﺘﻦ او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻋﻼﻗﻪي دﯾﻮاﻧﻪواري ﺑﻪ اژدﻫﺎﻫﺎ داﺷﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ زﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯽ ﺳﻮار ﺑﺮ اﺳﺐ وارد ﮔﻠﻮي وﮔﺎر ﺷﻮي‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ دﯾﮕﺮ ﺧﺎرج ﻧﻤﯽﺷﺪي‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﺣﺎل ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﻮزده ﺟﻤﺠﻤﻪ وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺟﺜﻪي ﺣﯿﻮان وﻗﺘﯽ ﮐﻪ زﻧﺪه ﺑﻮد درﮐﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺼﻮري از‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ او ﺑﺎلﻫﺎي ﺑﺰرگ ﺳﯿﺎﻫﺶ را ﻣﯽﮔﺸﻮد و در آﺳﻤﺎن ﭼﺮخ ﻣﯽزد و آﺗﺶ ﻣﯽدﻣﯿﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮد ﮐﻪ زﯾﺒﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺸﻌﻞ‬ ‫را ﺑﻪ داﺧﻞ دﻫﺎن ﯾﮑﯽ از ﺟﻤﺠﻤﻪﻫﺎي ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﺮده ﺑﻮد و ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ را روي دﯾﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﻪ رﻗﺺ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﮐﻤﺎﻧﺪار ﻣﺠﻬﺰ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از‬ ‫آنﻫﺎ ﺑﺮدش از ﻫﺮ ﮐﻤﺎن ﭼﻮﺑﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺖ‪.‬آنﻫﺎ آﺧﺮﯾﻦ اژدﻫﺎﻫﺎي ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ در ﮐﻞ دﻧﯿﺎ‪ ،‬و زﯾﺎد ﻋﻤﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺷﻌﻠﻪي ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﻫﯿﭻ ﺑﻮد؛ آنﻫﺎ ﺑﺮاي‬ ‫ﮔﺮﻣﺎي آﺗﺶ ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﻣﻬﯿﺐﺗﺮي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫از آن ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اﻧﺪازهي ﺟﻤﺠﻤﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ زﯾﺎد ﻣﯽﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﺳﻪ ﻫﯿﻮﻻي آوازﻫﺎ و داﺳﺘﺎنﻫﺎ ﻣﯽرﺳﯿﺪ؛ ﺳﻪ‬ ‫اژدﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﮔﺎن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ و ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﮐﻬﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻋﻼﻗﻪﺷﺎن ﺑﻪ آﺗﺶ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬و ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﻠﺮﯾﻮن‪ ،‬رﻋﺐ ﺳﯿﺎه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮏ ﮔﺎو ﻣﯿﺶ را درﺳﺘﻪ ﺑﺒﻠﻌﺪ؛‬ ‫ﺣﺘﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮑﯽ از آن ﻣﺎﻣﻮتﻫﺎي ﭘﺸﻤﺎﻟﻮ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ در دﺷﺖﻫﺎي ﺳﺮد ﭘﺸﺖ ﺑﻨﺪر اﯾﺒﻦ ﻣﯽﭘﻠﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻧﺘﻈﺎرش را داﺷﺖ ﮐﻪ آنﻫﺎ را ﺧﯿﺮهﮐﻨﻨﺪه و ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ رﻋﺐاﻧﮕﯿﺰ ﺑﯿﺎﺑﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن در آن ﺳﺮداب ﻧﻤﻮر ﻣﺪت ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﺠﻤﻪي ﻋﻈﯿﻢ ﻓﺎﻗﺪ ﭼﺸﻢ ﺑﻠﺮﯾﻮن ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﺸﻌﻠﺶ ﮐﻢ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺧﺎﻣﻮش ﺷﻮد‪ .‬‬ ‫‪Balerion‬‬ ‫‪Meraxes‬‬ ‫‪Vhaghar‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﺻﺎف و ﺑﺮاق ﭼﻨﺎن ﮐﻪ زﯾﺮ ﻧﻮر ﻣﺸﻌﻞ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﯾﮏ ﺟﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﺟﻤﺠﻤﻪي ﺳﮓ ﻧﺒﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺎﯾﺎي‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﺑﭽﻪ اژدﻫﺎﻫﺎي ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه در درﮔﻮناﺳﺘﻮن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‫اﺳﺖ‪ .‬ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺎنﻫﺎي اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎ ﺑﺮاي داﺗﺮﮐﯽﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .3‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﯿﻦ آروارهﻫﺎي ﮔﺸﻮدهي آنﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬آوازﺧﻮانﻫﺎ اﺳﺎﻣﯽ ﺧﺪاﯾﺎن‬ ‫را ﺑﻪ آنﻫﺎ داده ﺑﻮدﻧﺪ‪ :‬ﺑﻠﺮﯾﻮن‪ ،1‬ﻣﺮاﮐﺴﺲ‪ ،2‬وﮔﺎر‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻗﻊ ازدواج ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﺎ راﺑﺮت ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه آﻣﺪ‪ ،‬ﻣﺼﺮاﻧﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﻤﺠﻤﻪﻫﺎﯾﯽ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ از دﯾﻮار اﺗﺎق ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ آوﯾﺰان‬ ‫ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬‬ ‫دﻧﺪانﻫﺎ ﭼﺎﻗﻮﻫﺎي ﺧﻤﯿﺪهي درازي از ﺟﻨﺲ اﻟﻤﺎس ﺳﯿﺎه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮاﮐﺴﺲ‬ ‫از آن ﻫﻢ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد‪ .

‬وﻗﺘﯽ دو ﺷﺎه ﺣﻤﻠﻪ را‬ ‫آﻏﺎز ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ارﺗﺶ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﻟﺮزﯾﺪ و از ﻫﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪ و ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺨﺘﻦ‪ .‬‬ ‫»ﭼﺮا اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪا ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﮐﺘﺎب را روي اﻧﮕﺸﺘﺶ ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ و ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﭼﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪«.‬آوازﺧﻮانﻫﺎ آن را ﻣﯿﺪان آﺗﺶ‬ ‫ﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺪ‪..‬‬ ‫ﭘﺴﺮك ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬اﯾﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﺳﯿﺼﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ و در زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻔﺖ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻫﺮ ﮐﺪام ﯾﮏ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ اﺳﺘﺎﻧﯽ از ﯾﮏ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﺰرﮔﺘﺮ‪ .‬‬ ‫»ﭼﻬﺎرده‪ .‬‬ ‫دو ﻟﺸﮑﺮ در دﺷﺘﯽ وﺳﯿﻊ در ﻣﯿﺎن ﻣﺰارع ﻃﻼﯾﯽ آﻣﺎده ﺑﺮاي دروي ﮔﻨﺪم ﺑﻪ ﻫﻢ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‫ﺟﺪ دور ﺧﻮدش‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻻرن راﮐﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺮن رﯾﭽﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﮐﺸﻮرﮔﺸﺎﯾﯽ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﻣﺘﺤﺪ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﺗﺶ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻮار ﯾﻪ اﺳﺐ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻣﯽﺷﺪم‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪«.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺪت ﻧﯿﺎد ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدم اون‬ ‫زﯾﻦ رو ﻃﺮاﺣﯽ ﮐﺮدم‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻻرن ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد و آن ﻗﺪر زﻧﺪه‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ وﻓﺎداري ﺑﺨﻮرد‪ ،‬و ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮزﻧﺪي ﺷﻮد ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺪون اﺷﺘﯿﺎق‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش ﺳﭙﺎﺳﮕﺰار ﺑﻮد‪.‬دﺳﺖﻫﺎي ﻣﻦ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ‬ .‬دو ﭘﺎدﺷﺎه روي ﻫﻢ ﺷﺸﺼﺪ ﭘﺮﭼﻢ‬ ‫اﻓﺮاﺷﺘﻪ‪ ،‬ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺳﻮار ﺑﺮ اﺳﺐ‪ ،‬و ده ﺑﺮاﺑﺮ آن ﺳﺮﺑﺎز ﺳﻮاره و ﭘﯿﺎده داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل از ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﻗﺪي ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮم ﺑﻬﺶ ﻣﯽرﺳﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪﺗﺮي‪ .‬ﺑﻪ زﯾﻦ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﯿﺎز دارم ﺗﺎ از ﭘﺸﺖ اﺳﺒﻢ ﻧﯿﻔﺘﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺘﻪ‪ ،‬دوازده؟«‬ ‫»ﭼﻬﺎرده‪«.‬واﻗﻌﻪﻧﮕﺎران ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺸﻮرﮔﺸﺎﯾﯽ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﺧﻮد رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪ ،‬ﯾﻪ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ‬ ‫اﺳﺖ‪ ..‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﺪت آن ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اﮔﺎن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ‬ ‫و ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﺒﺮد ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬دﺳﺘﻢ ﻣﯽﻧﺪازي؟ ﺗﻮ رو ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬‬ ‫آن روز ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺮن‪ .‬‬ ‫اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺗﺒﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ وﮔﺎر‪ ،‬ﻣﺮاﮐﺴﺲ و ﺑﻠﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﻫﻢ رﻫﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم دورﺗﺮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي او را ﺑﺮاﻧﺪاز‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬واﻗﻌﻪﻧﮕﺎران ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻟﺸﮑﺮ اﮔﺎنِ اژدﻫﺎﺳﺎﻻر ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﭘﻨﺠﻢ آن ﺗﻌﺪاد ﺑﻮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ آنﻫﺎ ﺑﻘﺎﯾﺎي ارﺗﺶ آﺧﺮﯾﻦ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺎن‬ ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد و وﻓﺎدارﯾﺸﺎن ﻣﺸﮑﻮك ﺑﻮد‪.‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﻪ ﻃﻮر ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻣﻮدب ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬اﺳﻨﻮ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎي ﻣﻦ ﮐﻮﺗﺎه و ﻧﺎﻣﯿﺰان‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺎ زﺣﻤﺖ راه ﻣﯽرم‪ .

‬ﻋﺎدت داﺷﺘﻢ ﮐﻪ در زﯾﺮزﻣﯿﻦﻫﺎي ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ‬ ‫راك آﺗﺶ روﺷﻦ ﮐﻨﻢ و ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ آﺗﺶ اژدﻫﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ ﺧﯿﺮه ﺑﺸﻢ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪي ﭼﻼق زﺷﺖ وﻗﺘﯽ ﺳﻮار اژدﻫﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ از ﻧﻮك دﻣﺎﻏﺶ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻪ‪«.‬‬ .‬و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺮاي‬ ‫ﺗﯿﺰ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪن ﻧﯿﺎز داره‪ ،‬ذﻫﻦ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺗﯿﺰي ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﻧﯿﺎز داره‪ «.‬ﻣﻦ راز ﺗﻮ رو‬ ‫ﻣﯽدوﻧﻢ‪ .‬ﻣﻦ ارزﯾﺎﺑﯽ واﻗﻊﮔﺮاﯾﺎﻧﻪ از ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽﻫﺎ و ﺿﻌﻒﻫﺎي ﺧﻮدم دارم‪ .‬‬ ‫ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﺷﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﻤﭽﯿﻦ آرزوﯾﯽ داﺷﺘﯽ؟« ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻨﻮز ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن دﺳﺘﺶ ﻣﯽاﻧﺪازد‪.‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﻤﯽ ﺣﺎﮐﯽ از وﺣﺸﺖ و ﻧﯿﻤﯽ ﺣﺎﮐﯽ‬ ‫از ﺑﻬﺖ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ اﺳﻢ اﺳﺘﺎرك را ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻗﯿﺎﻓﻪي آنﻫﺎ را داﺷﺖ‪ :‬ﮐﺸﯿﺪه‪،‬‬ ‫ﺟﺪي‪ ،‬ﺗﺪاﻓﻌﯽ‪ ،‬ﻗﯿﺎﻓﻪاي ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﺮوز ﻧﻤﯽداد‪ .‬‬ ‫ﭘﺴﺮ ﺳﺎﮐﺖ اﯾﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ را ﺑﻪ دﻗﺖ ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرم ﺑﻪ ﻣﺪت ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدرش ﻫﺮ ﮐﻪ ﺑﻮده‪ ،‬در ﻇﺎﻫﺮ ﭘﺴﺮش از ﺧﻮدش ﭼﯿﺰ زﯾﺎدي ﺑﺎﻗﯽ‬ ‫ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﻗﻄﻌﯿﺖ ﺑﯽرﯾﺎي ﺟﻮاﻧﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪهاي داره؟ دﯾﮕﻪ اژدﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاره‪«..‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻗﺎه ﻗﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» ..‬ﺧﻮاﻫﺮم ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺪﯾﺪ ازدواج ﮐﺮد و ﺧﻮاﻫﺮزادهي ﻧﻔﺮتاﻧﮕﯿﺰ ﻣﻦ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻌﺪﯾﻪ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ ﺧﻮاﻫﺮم‪ «.‬اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻦ‪ ،‬ﺣﺮاﻣﺰاده‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﺸﮏ ﺷﺮاب را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪» .‬از ﻗﻀﺎ ﺑﺮادرم ﺑﻌﺪاً ﻫﻤﻮن ﭘﺎدﺷﺎه رو ﮐﺸﺖ‪ ،‬اﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﭘﺮ از اﯾﻦ‬ ‫اﺗﻔﺎﻗﺎت ﻃﻌﻨﻪآﻣﯿﺰه‪ .‬‬ ‫»اوه‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽﻫﺎﯾﯽ داﺷﺘﯽ‪«..‬اﻧﺘﻈﺎراﺗﯽ از ﻣﻦ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫اﻓﺴﻮس ﮐﻪ ﯾﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮐﺴﺘﺮﻟﯽ راﮐﯽ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ اوﻣﺪم و دﻟﻘﮏﻫﺎ ﻫﻤﻪ از ﺑﯿﻦ ﻣﺮدم ﻓﻘﯿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ..‬اﮔﻪ رﻋﯿﺖ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ اوﻣﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ‬ ‫ﺣﺎل ﺧﻮدم ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﯿﺮم‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺮدﮔﯽ ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮدم از ﺗﻤﺎﺷﺎي ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﻦ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ‪.‬ذﻫﻦ ﻣﻦ‪ ،‬ﺳﻼح ﻣﻨﻪ‪ .‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ در ذﻫﻨﻢ ﺗﺼﻮر‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ﭘﺪرم داره ﻣﯽﺳﻮزه‪ .‬‬ ‫»اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯽﮔﻦ‪ .‬ﺑﺮادرم‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮش رو داره‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت ﭘﺘﮑﺶ رو داره‪ ،‬و ﻣﻦ ذﻫﻨﻢ رو دارم‪ .‬ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮرم‬ ‫ﮐﻪ ﺳﻬﻤﻢ در اﻓﺘﺨﺎرات ﺧﺎﻧﺪاﻧﻢ رو ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﯿﺎرم‪ ،‬ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟ اﻣﺎ ﭼﻄﻮر؟ ﺧﻮب‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺎﻫﺎم ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻢ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻠﻪام ﺧﯿﻠﯽ ﮔﻨﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدم ﮐﻪ اﻧﺪازهاش رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ذﻫﻨﻢ‬ ‫ﺑﺰرگ در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮم‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‪«.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ روي ﺟﻠﺪ ﭼﺮﻣﯽ ﮐﺘﺎب زد‪» .‬ﻏﻢاﻧﮕﯿﺰه‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻦ ﺗﻮ ﺑﻮدم‪ ،‬آرزوي داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﯾﻪ اژدﻫﺎ ﺑﻮدم‪«.‬ﺟﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬درﺑﺎرهي ﭼﯽ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫»اژدﻫﺎ‪«.‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺷﻤﺸﯿﺮﺑﺎز ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﻤﯽﺷﻢ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ‪«.

‬زرﻧﮓﺗﺮ از اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎورش ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ آن ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮخ‬ ‫روﺷﻨﺶ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را ﻧﺸﺎن داد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ روي زﻣﯿﻦ‬ ‫وﻟﻮ ﺷﺪ‪» .‬وﻗﺘﯽ ﺳﻌﯽ‬ ‫ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد‪ ،‬ﻋﻀﻼت ﭘﺸﺘﺶ دردﻧﺎك ﻣﻨﻘﺒﺾ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‫»ﻧﻪ؟ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ؟« ﺗﯿﺮﯾﻮن اﺑﺮو ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪» .‬و ﭘﺪرت‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬ﺧﻮﺑﯿﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦ و اﺳﻨﺎرك واﻗﻌﯿﺖ ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮐﺎر ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻪ‪.‬ﺧﻮب‪ ،‬ﭘﺲ ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺧﻮش رﻓﺘﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﺼﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي دﻟﺠﻮﯾﯽ ﺑﻪ‬ ‫روي ﺷﺎﻧﻪي ﭘﺴﺮ ﺑﺰﻧﺪ ﯾﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺮاي ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬اﯾﻦ ﺑﯿﺶ از اﺧﻄﺎر ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺻﻮرت ﺟﺎن اﺳﻨﻮ از ﺧﺸﻢ ﺗﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬دﯾﺪم ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﺑﻪ ﯾﺎرن و ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮدي‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً دﻟﯿﻞ ﺧﻮﺑﯽ داره ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺖ ﭘﯿﺶ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺗﻮ‬ ‫رو از ﺳﺮش ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«..‬‬ ‫ﭘﺴﺮك داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺑﺲ ﮐﻦ!« ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﮐﻤﮑﻢ ﻧﮑﻦ‪ .‬‬ .‬اوﻧﺎ ﺑﺮادرﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪتاﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ‪ ،‬ﭼﻘﺪر‬ ‫ﺑﻬﺸﻮن ﻋﻼﻗﻪ داري؟ زارﻋﯿﻦ‪ ،‬ﺑﺪﻫﮑﺎرﻫﺎ‪ ،‬ﻗﺎﭼﺎﻗﭽﯽﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺘﺠﺎوزﯾﻦ‪ ،‬دزدﻫﺎ‪ ،‬و ﺣﺮاﻣﺰادهﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﮐﻨﺎر‬ ‫دﯾﻮار ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺮاﻗﺐ ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦﻫﺎ و اﺳﻨﺎركﻫﺎ و ﺗﻤﺎم ﻫﯿﻮﻻﻫﺎي دﯾﮕﻪاي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ داﯾﻪات ﺗﻮ رو از اوﻧﺎ‬ ‫ﺗﺮﺳﻮﻧﺪه‪ .‬اون ﻗﺪر اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽﻣﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﯾﺪ‪«.‬‬ ‫و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﮔﺮگ ﺑﯿﻨﺸﺎن ﺑﻮد‪ .‬و ﺑﺮادرت‪ ،‬راب‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮده‪ ،‬و ﭼﺮا‬ ‫ﮐﻪ ﻧﻪ؟ ﺳﻬﻢ اون وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﻪ‪ ،‬ﺳﻬﻢ ﺗﻮ دﯾﻮار‪ ..‬‬ ‫اﺻﻼً ﮔﺮگ را ﻧﺪﯾﺪ‪ ،‬اﯾﻨﮑﻪ از ﮐﺠﺎ ﯾﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ روﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬دﺳﺘﺶ را دراز‬ ‫ﮐﺮد و ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫ﺑﺪﯾﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺧﺎﯾﻪﻫﺎت رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺮﻣﺎزدﮔﯽ از دﺳﺖ ﻣﯽدي‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻮن ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﺟﺎزهي ﺟﻔﺘﮕﯿﺮي ﻧﺪاري‪،‬‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﻣﺴﺎﻟﻪي ﻣﻬﻤﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺧﻮدش رﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﻣﻮي ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺳﻔﯿﺪ ﮔﻮﺳﺖ را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻣﻮﻗﻊ اﻓﺘﺎدن ﮐﻤﺮش ﺿﺮب دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﻨﻮ ﻗﺪم ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ‬ ‫و ﻟﺤﻈﻪي ﺑﻌﺪ روي زﻣﯿﻦ ﺳﺨﺖ ﺳﻨﮕﻼﺧﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه و ﻧﺎﻣﻌﻘﻮل اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻧﻐﺮﯾﺪ‪ .‬ﺿﺮﺑﻪي ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﻨﺪ آورده ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ‬ ‫اﻓﺘﺎدن ﮐﺘﺎب از دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﮐﻨﺎري ﭘﺮت ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬دﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮ از ﺧﺎك و ﺧﻮن و ﺑﺮگﻫﺎي ﭘﻮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ازم ﺑﺨﻮاه‪«.‬از روي‬ ‫ﻋﺠﺰ دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﮏ رﯾﺸﻪ ﭼﻨﮓ زد و ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ در آﻣﺪ‪ .‬ﺟﺎﻧﻮر ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺻﺪاﯾﯽ در ﻧﻤﯽآورد‪ .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ ﺣﺮﻓﻪي ﺷﺮﯾﻔﯿﻪ‪«.‬ﺑﺲ ﮐﻦ‪ .‬دﯾﮕﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزد‪» .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻧﺎﺑﻬﻨﺠﺎري از وﺻﻠﻪﻫﺎي ﻧﺎﺟﻮر‬ ‫ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﻣﻤﻠﮑﺘﻪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﻣﺸﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫اﺷﮏﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ‪.

‬‬ ‫»ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ رو ﺑﺎ ﯾﻪ ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺖ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﺸﮏ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﺮش را ﻋﻘﺐ ﺑﺮد و ﺟﺮﻋﻪي ﺑﻠﻨﺪي از آن ﺑﻪ دﻫﺎﻧﺶ رﯾﺨﺖ‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒ روي دﻣﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺣﺘﯽ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﻧﺪرت ﺧﻮاب اژدﻫﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪاي ﺟﺪي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﻤﯿﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﮐﺎرﯾﺶ ﻧﻤﯽﺷﻪ ﮐﺮد‪«.‬اژدﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاره‪ «.‬ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬درﺳﺘﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟ ﺣﺮفﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ درﺑﺎرهي‬ ‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﮔﻔﺘﯽ‪«.‬ﻣﺸﮏ ﺷﺮاب را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﯿﺮﯾﻮن داد‪.‬‬ ‫»ﺑﺸﯿﻦ‪ ،‬ﮔﻮﺳﺖ‪ «.‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺣﺮاﻣﺰاده‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪي ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﻣﯽﺧﻮاي؟«‬ ‫ﭘﺴﺮ ﻣﺸﮏ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺟﺮﻋﻪاي ﻧﻮﺷﯿﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮش آﻣﺪ‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را زﯾﺮ ﺑﻐﻞ او ﺑﺮد و ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺑﻪ روي ﭘﺎ ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد‪ .‬در‬ ‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻨﺪه ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﻨﺪ آورده ﺑﻮد و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن ﻣﯽداد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬اوه‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺷﺎﻫﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺷﺒﯿﻪ‬ ‫ﮔﺮاﻣﮑﯿﻨﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺳﺰاوارش ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻪ‪ .‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در‬ ‫ﻋﻤﺮش ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻣﯽﺷﺪ و آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ‬ ‫ﻟﻄﻒ ﮐﻨﯽ و ﺑﻬﻢ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ازت ﻣﻤﻨﻮن ﻣﯽﺷﻢ‪ ،‬ﺟﺎن‪«.‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮه ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻋﻤﻮت ﮔﺮوه ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺪه ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﺳﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهاي اﻧﻔﺠﺎري ﺑﺪون ﻫﯿﭻ اﺟﺎزهاي از دﻣﺎﻏﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬آن ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮخ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از او ﮐﻨﺎر ﻧﮑﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﺸﻢ دارد در دروﻧﺶ رﯾﺸﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺑﺎ ﻗﺪرت اراده ﺳﺮﮐﻮﺑﺶ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﮐﺘﺎب را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ‬ ‫او داد‪.‬ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺷﺨﺎص ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدن واﻗﻌﯿﺖﻫﺎي ﺗﻠﺦ رو اﻧﮑﺎر ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﻗﺒﻮﻟﺸﻮن ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬اﻣﺎ ﺗﻮ از اوﻧﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪«.‬ﺷﺮاب ﻣﺎﻧﻨﺪ آﺗﺸﯽ‬ ‫ﺳﺮد از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و ﺷﮑﻤﺶ را ﮔﺮم ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ داﯾﺮوﻟﻒ داﺷﺖ‪ ،‬ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد؟« ﺧﻮن و ﺧﺎك را ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺖ‬ ‫از دﻫﺎﻧﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد‪.‬ﻣﺸﮏ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬‬ ‫ﭘﺴﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮدم‪ .‬ﻣﺸﮏ را ﮐﻪ‬ ‫دوﺑﺎره روي زﻣﯿﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮداﺷﺖ‪» .‬ﺑﺎ اﺳﻨﺎركﻫﺎ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻪ؟«‬ ‫»از دوﻧﺴﺘﻨﺶ ﺧﻮﺷﺖ ﻧﻤﯿﺎد‪ «.

‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻣﻨﻈﺮهي اردوﮔﺎه ﺑﺮاﯾﺶ دﻟﭙﺬﯾﺮ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ «.‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم آدرﻫﺎ ﺗﻮ رو ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪«.‬ﯾﺎرن روي ﺳﻨﮕﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﭘﻮﺳﺖ ﯾﮏ ﺳﻨﺠﺎب را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ‪ .‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﺑﺮاي‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻦ از روي ﺗﻮده اﻧﺒﻮﻫﯽ از رﯾﺸﻪﻫﺎ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او دراز ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺖ‪ .‬ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﻫﻤﺴﻔﺮان ﮐﻨﺎر‬ ‫ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺟﺰ ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﮐﻪ ﻗﺮﻋﻪي اوﻟﯿﻦ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ او رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬رﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد و ﺑﻪ رﺧﺘﺨﻮاب رﻓﺖ‪.‫ﭘﯿﺎدهروي ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ زﻣﯿﻦ زﯾﺮ ﭘﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺧﯿﻠﯽ درد ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬ﻟﻌﻨﺖ‪ ،‬ﺟﺎن‪ ،‬اﯾﻦ ﻃﻮري‬ ‫ﺑﯽﺧﺒﺮ ﻧﺮو‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭼﺸﯿﺪ‪ ،‬ﻣﻼﻗﻪ را ﭘﺲ داد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﻠﻔﻞ ﺑﺮﯾﺰ‪«.‬ﺑﻮي ﺧﻮش‬ ‫ﻏﺬا دﻣﺎغ ﺗﯿﺮﯾﻮن را ﭘﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﭘﺴﺮك ﮐﻨﺎر آﺗﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺻﻮرﺗﺶ ﻋﺒﻮس و ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺠﺎب ﺑﻪ ارزش ﻏﺬاي آن ﺷﺐ اﻓﺰود و دور آﺗﺶ آن را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺎن ﺳﯿﺎه و ﭘﻨﯿﺮ ﺳﻔﺖ ﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك از ﺳﺮﭘﻨﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮادرزادهاش ﺷﺮﯾﮏ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺎرج ﺷﺪ‪» .‬‬ .‬ﺑﺮاي ﻣﺤﻔﻮظ ﻣﺎﻧﺪن از ﺑﺎد‪ ،‬ﺳﺮﭘﻨﺎهﻫﺎ را ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﻣﺨﺮوﺑﻪي ﻗﻠﻌﻪاي ﻣﺘﺮوﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻏﺮﻏﺮ ﮐﺮد‪ ،‬ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ‪.‬راﻫﺶ‬ ‫را ﺧﻮدش ﻣﯽﭘﯿﻤﻮد‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮش اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﺳﺘﺎرك ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﺑﻪ ﯾﺎرن ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻣﻮرك‬ ‫ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻼﻗﻪ را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد‪ .‬وﻗﺘﯽ وارد ﺳﺮﭘﻨﺎﻫﯽ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ اﻓﺮادش ﺑﺮاي او ﺑﻨﺎ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮد و ﻧﮕﺎﻫﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺎن اﺳﻨﻮ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﺳﺐﻫﺎ ﻏﺬا‬ ‫داده ﺷﺪه ﺑﻮد و آﺗﺶ روﺷﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﯾﮑﯽ از اﻓﺮادش ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻇﺮف ﻏﺬا رﺳﯿﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﮏ ﺷﺮاﺑﺶ دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﺮدد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﺎرن ﻫﻢ ﺷﻨﮕﻮل ﺷﺪ‪ .

‬ﮔﻔﺘﻢ دﻓﺘﺮﻫﺎ رو ﺑﺒﺮ‪ ..‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻢ از ﺑﺮن ﺑﺮدارد‪ ،‬ﺑﻪ اﺳﺘﺎد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ ﺑﻪ‬ ‫ارﻗﺎم ﻧﺪارم‪ ،‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ‪ .‬ﯾﺎدم ﻫﺴﺖ‪ «.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺑﯽﺗﻮﺟﻬﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬‬ ..‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺠﺪﯾﺪ آذوﻗﻪ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ‪«..‬‬ ‫»ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﭘﺎدﺷﺎه اﺷﺘﻬﺎي ﺳﺎﻟﻤﯽ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﭼﺮاغ را روي ﺗﺎﻗﭽﻪي ﮐﻨﺎر در ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﻓﺘﯿﻠﻪ ور رﻓﺖ‪» .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ اﺳﺘﺎد ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﻣﻮش ﮐﻮﭼﮏ‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺳﻤﺞ اﺳﺖ‪» .‬دﻓﺘﺮﻫﺎ رو ﺑﺒﺮ‪«.‬ﻫﺎﻟﻦ ﺑﺎ ﻟﺮد ادارد ﺑﻪ ﺟﻨﻮب رﻓﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺲ‪«.‬ﺑﺮن ﺧﯿﻠﯽ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‫‪ -۱۴‬ﮐﺘﻠﻴﻦ‬ ‫از روز ﻋﺰﯾﻤﺖ ﻧﺪ و دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻫﺸﺖ روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺷﺐ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﭼﺮاغ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و دﻓﺘﺮﻫﺎي‬ ‫ﺣﺴﺎب ﭘﯿﺶ او ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮن آﻣﺪ‪ ..‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻮي او ﺧﯿﻠﯽ دراز‬ ‫ﺷﺪه‪ ...‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺨﺖ او را ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ آﻓﺘﺎب ﺻﺒﺢﻫﺎ ﺑﻪ روي او ﺑﯿﻔﺘﺪ‪.‬‬ ‫»ﭘﺴﺮم اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺑﺪن ﺷﮑﺴﺘﻪ دراز ﮐﺸﯿﺪه و داره ﻣﯽﻣﯿﺮه‪ ،‬اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻮاي درﺑﺎرهي اﺳﺘﺎد ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺐ ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺤﺚ ﮐﻨﯽ؟ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯽدم ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ در اﺳﻄﺒﻞﻫﺎ ﻣﯿﻔﺘﻪ؟ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ارزﺷﯽ ﺑﺮاي‬ ‫ﻣﻦ داره؟ ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي ﺧﻮدم ﮔﻠﻮي ﻫﻤﻪي اﺳﺐﻫﺎي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ رو ﻣﯽﺑﺮم‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮن‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش رو ﺑﺎز ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻓﻬﻤﯿﺪي ﻟﻮﯾﻦ؟ ﺣﺎﻟﯿﺖ ﺷﺪ؟«‬ ‫اﺳﺘﺎد ﺳﺮش را ﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﻠﻪ ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺘﺼﺎبﻫﺎ‪«..‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺑﺮن ﮐﻪ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﻮﻫﺎ را از ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ او ﮐﻨﺎر زد‪ .‬ﻋﻼوه ﺑﺮ ﭘﯿﺸﮑﺎر‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺑﺮاي ﭘﺮ ﮐﺮدن ﺳﻤﺖ ﺟﻮري‪ ،‬ﯾﮏ اﺳﺘﺎد‬ ‫اﺳﺐ‪«.‬ﭼﻨﺪﯾﻦ اﻧﺘﺼﺎب ﻣﺤﺘﺎج ﺗﻮﺟﻪ ﻋﺎﺟﻞ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﭘﯿﺸﮑﺎر ﺑﻪ اﺣﺘﯿﺎﺟﺎت ﻣﺎ رﺳﯿﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﺑﻪ اﻧﺘﺼﺎبﻫﺎ رﺳﯿﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪» .‬ﺑﻪ زودي ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اﺳﺘﺎد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬از ﻣﻮﻗﻊ رﺳﯿﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺣﺴﺎبﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻣﺎﯾﻠﯿﺪ از‬ ‫ﺧﺮﺟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎزدﯾﺪ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﺪﯾﻢ‪ ،‬ﻣﻄﻠﻊ ﺑﺸﯿﺪ‪«..‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪» .‬ﻣﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺎزدﯾﺪﺷﻮن ﺑﻪ ﭼﻪ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه‪ .‬ﭘﻮل ﺑﺮاي ﺑﻨﺎي اﺳﺎس زﻧﺪﮔﯽ ﻟﺮد ادارد در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﺟﻨﻮب رﻓﺘﻪ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ و اﺳﺘﺎد را ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺪ‪» .‬اوه‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬اﺳﺘﺎد اﺳﺐ؟« ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﺷﻼق ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺎ ﭘﯿﺸﮑﺎر ﻧﺪارﯾﻢ‪ «.

‬اﮔﻪ‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫ﻓﻬﺮﺳﺘﯽ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﯽﺷﻪ ﺑﺮاي ﭘﺮ ﮐﺮدن ﺳﻤﺖﻫﺎي ﺧﺎﻟﯽ در ﻧﻈﺮﺷﻮن ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮدم‪«.‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪي ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺧﻄﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪«.‬‬ ‫»و اﮔﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﻨﻪ؟ ﭼﯽ ﻣﯽﺷﻪ اﮔﻪ ﺑﺮن ﻣﺤﺘﺎج ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻪ و اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﺎﺷﻢ؟«‬ .‬ﻓﺮدا درﺑﺎرهﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ «.‬ﻓﻬﺮﺳﺖ‬ ‫اﺳﺎﻣﯽ را ﭘﺲ داد‪.‬‬ ‫»ﺧﯿﻠﻪ ﺧﻮب‪ ،‬ﺳﺮورم‪ «..‬ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺸﺶ ﺑﺎﺷﻢ‪ «..‬ﮐﺎﻏﺬ در آﺳﺘﯿﻦ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻣﯽآﻣﺪ؟ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﺳﺮش داﯾﻢ درد ﻣﯽﮐﺮد‪.‬از ﺑﺮن ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ داد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪه و ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﺷﺮم ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﻣﻮﻗﻊ ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺪر و‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب‪ ،‬ﺑﻪ دروازه ﻧﯿﻮﻣﺪي‪«.‬اون ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻤﯿﺮه‪ ،‬ﻣﺎدر‪ .‬ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ؟ ﭼﻄﻮر ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺳﻮاﻟﯽ‬ ‫ﺑﭙﺮﺳﯽ؟ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﺖ ﻣﺸﻐﻮل ﭼﻪ ﮐﺎري ﻫﺴﺘﻢ؟ از ﺑﺮادرت ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ از ﺧﺎرج ﺑﺮج آﻣﺪه؛ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ از ﺳﺮﻣﺎ ﺳﺮخ ﺑﻮد و ﺑﺎد‬ ‫ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را آﺷﻔﺘﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﭘﺴﺮش ﻓﻬﺮﺳﺖ را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬راب در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اﺳﺘﺎد ﺑﺴﺖ و ﺑﻪ او رو‬ ‫ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﺪ اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺮود‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﭽﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد؛ اﮐﻨﻮن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮد؟ ﻓﺎﯾﺪهاي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫»اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن وداع ﮐﺮدم و از اون ﭘﻨﺠﺮه ﻋﺰﯾﻤﺘﺸﻮن رو ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدم‪ «.‬‬ ‫ﻟﺤﻦ راب ﻧﺮم ﺷﺪ‪» .‬دﺳﺖ‬ ‫ﺷﻞ ﭘﺴﺮش را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي او ﻓﺮو ﺑﺮد‪ .‬ﻣﺎدر‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ راب ﺷﺒﯿﻪ ﺧﻮدش اﺳﺖ؛ ﻣﺜﻞ ﺑﺮن و رﯾﮑﺎن و ﺳﻨﺴﺎ‪ ،‬او ﺑﺎ ﻣﻮي ﻗﺮﻣﺰ و ﭼﺸﻤﺎن‬ ‫آﺑﯽ رﻧﮓآﻣﯿﺰي ﺗﺎﻟﯽﻫﺎ را داﺷﺖ‪ .‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫»ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽﮔﯽ؟ از وﻗﺘﯽ ﺑﺮن ﻣﺼﺪوم ﺷﺪه‪ ،‬اﯾﻦ اﺗﺎق رو ﺗﺮك ﻧﮑﺮدي‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺎﻻ ﻣﺎ رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬار‪ «.‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ورود او ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل راب آﻧﺠﺎ در ﭼﻬﺎرﭼﻮب در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻣﺎدرش ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪.‬راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺮدان ﺷﺎﯾﺴﺘﻪاي ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺷﮑﻨﻨﺪه و ﻻﻏﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻗﺪرﺗﯽ در‬ ‫دﺳﺘﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺣﺮارت زﻧﺪﮔﯽ را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪.‬اﮔﻪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﺮش ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪» .‬ﻧﺪ ﺑﻪ او‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﺎره دﯾﮕﺮي ﻧﺪارد و رﻓﺘﻦ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬارﻣﺶ‪ ،‬ﺣﺘﯽ‬ ‫ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﻧﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪي ﻋﻤﺮش ﺑﺎﺷﻪ‪ ..‬‬ ‫ﻧﮕﺎه اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ از ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﭘﺴﺮش ﻣﻌﻄﻮف ﺷﺪ‪ ..‬ﮐﺎﻏﺬي را از آﺳﺘﯿﻨﺶ درآورد و ﺑﻪ راب ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﭼﯿﺰي از ادارد اﺳﺘﺎرك در ﭼﻬﺮهي او‬ ‫دﯾﺪ؛ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ و ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺷﻤﺎل‪ .

‬اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮن اﻓﺘﺎده‪،‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺧﻮاﺑﯿﺪي‪«..‬ﻧﻤﯽدوﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﭼﮑﺎر‬ ‫ﮐﻨﻢ‪ «.‫راب ﺑﺎ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪» :‬رﯾﮑﺎن ﺑﻬﺖ اﺣﺘﯿﺎج داره‪ .‬ﺟﺎﯾﯽ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﮔﺮگ دوﻣﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻫﻤﻨﻮاﯾﯽ ﺑﺎ اوﻟﯽ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﮑﻦ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺗﻨﻬﺎش ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﻤﺎم روز ﻣﻨﻮ دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺎم ﻣﯽﭼﺴﺒﻪ و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺳﻮﻣﯽ‪ ،‬از ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ‪ ..‬ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ و دوﺑﺎره ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬‬ ‫»ﻧﺘﺮس‪ ،‬ﻣﺎدر‪ ..‬ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ ﺑﺎرﯾﮑﺶ در ﮔﻮﺷﻪي اﺗﺎق‬ ‫دراز ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ از ﻋﻬﺪهاش ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎم‪ «.‬ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﺸﻢﻫﺎت رو ﺑﺒﻨﺪ‪ .‬اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻟﺮزﯾﺪ؛ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‪.‬آه‪ ،‬ﺗﻮ رو‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺎن ﻗﺴﻢ ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺒﻨﺪ!«‬ ..‬‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬ﻣﺎدر‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺣﺘﯿﺎج دارم‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ آواز ﺧﻮﻧﺪن اوﻧﺎ رو ﺑﺸﻨﻮه‪ «.‬‬ ‫اﮔﻪ ﺑﻪ دﻗﺖ ﮔﻮش ﺑﺪي‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ از ﻫﻢ ﻣﺘﻤﺎﯾﺰﺷﻮن ﮐﻨﯽ‪«.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻧﺪوه‪ ،‬ﺳﺮﻣﺎ‪ ،‬زوزهي داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ‪ .‬ﻓﺮﯾﺎد زد‪» :‬ﮐﺎري ﮐﻦ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺲ ﮐﻨﻨﺪ! ﺗﺤﻤﻠﺶ رو ﻧﺪارم‪ ،‬ﺟﻠﻮﺷﻮن رو ﺑﮕﯿﺮ‪ ،‬ﺟﻠﻮﺷﻮن رو ﺑﮕﯿﺮ‪ ،‬اﮔﻪ ﻻزﻣﻪ ﻫﻤﻪﺷﻮن رو ﺑﮑﺶ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺧﻔﻪﺷﻮن‬ ‫ﮐﻦ!«‬ ‫اﻓﺘﺎدن ﺑﻪ زﻣﯿﻦ را ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ روي زﻣﯿﻦ ﺑﻮد و راب ﺑﺎ دﺳﺘﺎن ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪش داﺷﺖ او را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬زوزه ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﺮﯾﻪﮐﻨﺎن دﺳﺘﺶ را از‬ ‫دﺳﺖ ﺑﺮن ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ﺗﺎ آن زوزهﻫﺎي وﺣﺸﺘﻨﺎك را ﻧﺸﻨﻮد‪ .‬ﺧﺪاﯾﺎن ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ‪ ،‬راب‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ‪ ،‬اﮔﻪ وﻗﺘﯽ ﺧﻮاب ﻫﺴﺘﻢ اون ﺑﻤﯿﺮه‪ .‬اون ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﺸﻪ‪ ،‬از وﻗﺎﯾﻊ درك درﺳﺘﯽ ﻧﺪاره‪ ...‬ﺑﺮن ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮم ﺑﻤﻮﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‪ .‬‬ ‫راب ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻫﻮاي ﺷﺐ اﺟﺎزه ورود ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻔﻪ را داد‪ .‬ﺣﯿﻦ اﻓﺖ و ﺧﯿﺰ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺻﺪاي آنﻫﺎ راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﮕﯽداگ و ﮔﺮي وﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﯿﺮون ﺑﺮج‪ ،‬ﮔﺮﮔﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ زوزه ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ‪ ،‬زوزه و ﺑﺎد ﺳﺮد و ﻗﻠﻌﻪي‬ ‫ﺧﺎﻟﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺗﮑﺮار ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮي ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﭘﺴﺮ او‪ ،‬ﺷﯿﺮﯾﻦﺗﺮﯾﻦ ﺑﭽﻪاش‪ ،‬ﻣﻬﺮﺑﺎنﺗﺮﯾﻦ‪،‬‬ ‫ﺑﺎ ﺑﺪن ﺷﮑﺴﺘﻪ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮﻧﯽ ﮐﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ ﺑﺨﻨﺪد و ﺑﺎﻻ ﺑﺮود و روﯾﺎي ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺷﺪن در ﺳﺮ‬ ‫ﻣﯽﭘﺮوراﻧﺪ؛ ﻫﻤﻪ از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دوﺑﺎره ﺧﻨﺪهي او را ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺠﻮم ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻋﺎﻃﻔﻪ‪ ،‬ﺻﺪاي راب ﺷﮑﺴﺖ و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‬ ‫ﮐﻪ او ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل دارد‪ .‬ﭼﯽ ﻣﯽﺷﻪ‬ ‫اﮔﻪ وﻗﺘﯽ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﻤﯿﺮه‪ «.‬ﺻﺪاﯾﯽ ﺳﺮد و ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺑﻮد؛ ﭘﺮ از اﻓﺴﺮدﮔﯽ و ﯾﺎس‪.‬اوﻧﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ آزاري ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽرﺳﻮﻧﻨﺪ‪ «.‬ﮔﺮگﻫﺎ ﻫﻨﻮز زوزه ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راب ﺑﺮود‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮن ﻫﻨﻮز دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮﺧﯿﺰد‪.‬ﻣﺪﺗﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻋﺎدت ﺑﭽﮕﯽاش ﻟﺐ ﭘﺎﯾﯿﻨﺶ را ﺟﻮﯾﺪ‪» .

‬‬ ‫آﺗﺶ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺘﻠﯿﻦ رﺳﯿﺪ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ‪ ،‬ﺑﺮن! ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﻤﻪي ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﮐﻪ در‬ ‫اﺳﻄﺒﻞﻫﺎ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ و او ﯾﮑﯽ از آنﻫﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ دود ﺑﻪ آﺳﻤﺎن را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد و ﺑﺎ اﻧﺪوه ﺑﻪ ﯾﺎد ﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎبﻫﺎﯾﯽ‬ ‫اﻓﺘﺎد ﮐﻪ اﺳﺘﺎركﻫﺎ در ﻃﯽ ﻗﺮون ﺟﻤﻊآوري ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬راب ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺮﮐﺮه دراز‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد ﺻﺪاي دﯾﮕﺮي ﺑﻪ زوزهي ﺳﻮزﻧﺎك داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬ﺻﻮرت او زﯾﺮ ﻧﻮر ﭼﺮاغ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺣﯿﺎط زﺑﺎﻧﻪﻫﺎي دراز‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ از ﭘﻨﺠﺮهي ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﯽﺧﺎﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﻣﺮد ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻗﺮار ﻧﺒﻮد اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ «.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ اﮐﻨﻮن ﺳﻮ ﺳﻮ زدن ﻧﻮر ﻗﺮﻣﺰ را از ﭘﻨﺠﺮهي ﺑﺎز ﻣﯽدﯾﺪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺻﻮرﺗﺶ را از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮد ﺑﺎ او در اﺗﺎق ﺑﻮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﮐﺮﮐﺮهﻫﺎ را ﺑﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﮐﻮﭼﮏاﻧﺪاﻣﯽ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﮐﺜﯿﻒ ﻗﻬﻮهاي‪ ،‬و ﺑﻮي اﺳﺐ ﻣﯽداد‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ او ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺧﺎرج از اﺗﺎق را ﺻﺪا زد‪ ،‬ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ آنﻫﺎ ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺎ‬ ‫ﺷﺘﺎب ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر از روي دو ﯾﺎ ﺳﻪ ﭘﻠﻪ ﻣﯽﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺮن رو ﺟﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻃﻔﺎي ﺣﺮﯾﻖ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪ «.‬ﺳﭙﺲ دوﯾﺪ‪ .‬زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺧﺪاﯾﺎن‬ ‫را ﺷﮑﺮ‪«.‬ﺑﺮن در اﻣﺎن‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬راب زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬آﺗﺶ‪«.‬‬ ‫راب ﭼﻨﺎن ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر او دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪» .‬ﺑﺪﻧﺶ ﺑﺎ آﺳﻮدﮔﯽ ﺧﯿﺎل ﺳﺴﺖ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﯽﺻﺪا ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﭼﻬﺮهي ﺧﺪا دﻋﺎﯾﯽ ﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ‪ .‬او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮج ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺧﻨﺠﺮ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺑﺮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺻﺪاي ﺑﻨﺪ آﻣﺪن ﻧﻔﺲ راب در ﮔﻠﻮﯾﺶ را‬ ‫ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﻣﺎدر‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮن‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ زوزه ﺟﺰﯾﯽ از اﯾﻦ ﻣﺨﻠﻮط ﮔﻮﺷﺨﺮاش ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬راب ﮔﻮش داد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﮓﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪي‬ ‫ﺳﮓﻫﺎ ﭘﺎرس ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ..‬‬ ‫از ﺑﯿﺮون ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎد »آﺗﺶ!«‪ ،‬ﻗﺪمﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽدوﯾﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺷﯿﻬﻪي وﺣﺸﺖزدهي اﺳﺐﻫﺎ و ﭘﺎرس ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪي‬ ‫ﺳﮓﻫﺎي ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﻧﺤﯿﻒ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻮي ﺑﻠﻮﻧﺪ ﮐﻢﭘﺸﺖ و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﯽ‬ ‫روﺷﻦ و ﮔﻮداﻓﺘﺎده روي ﺻﻮرﺗﯽ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ؛ و ﺧﻨﺠﺮي در دﺳﺖ داﺷﺖ‪..‫»ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻨﮑﻪ ﻗﻮل ﺑﺪي ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺑﯽ‪ «.‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻗﺮار ﻧﺒﻮد اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﻧﻪ« ﮐﻠﻤﻪ در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﮔﯿﺮ ﮐﺮد و ﻓﻘﻂ زﻣﺰﻣﻪي ﮔﻨﮕﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺣﯿﺎط ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﺑﻮد‪ ،‬آﺗﺶ راﻫﯽ ﺑﺮاي ﮔﺴﺘﺮش ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫راب ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.

‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ او ﺑﻮد‪ .‬اون ﻣﺮده ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬دﺳﺖ روي دﻫﺎن ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ‬ ‫ﻓﺸﺎر آورد و راه ورود ﻫﻮا را ﺑﺴﺖ‪ .‬اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎ ﺧﻮن ﻟﯿﺰ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻨﺠﺮ را رﻫﺎ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ راب و اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ و ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺼﻒ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺎ ﺷﺘﺎب وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬او را در‬ ‫اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮگ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﺗﯿﻐﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت آن را از ﮔﻠﻮﯾﺶ دور ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫دﺳﺖ ﻟﺮزاﻧﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻨﺪه در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺘﻮي ﮔﺮم دور او ﭘﯿﭽﯿﺪﻧﺪ و او را ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮدش‬ ‫در ﺑﺮج اﺻﻠﯽ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪاي ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﮐﻤﺘﺮ از ﺣﺪ‬ ‫ﻏﺮش‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ زﻣﺰﻣﻪ از روي ﺗﻬﺪﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮد ﻻﺑﺪ ﭼﯿﺰي ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ درﺳﺖ ﻣﻮﻗﻊ آﻏﺎز ﺟﻬﺶ ﮔﺮگ ﺷﺮوع‬ ‫ﺑﻪ ﭼﺮﺧﯿﺪن ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺤﮑﻢ ﮐﻒ دﺳﺖ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آن دو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ روي ﮐﺘﻠﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮد از روي درد ﻏﺮﯾﺪ‪ .‬ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺮد ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ‬ ‫ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺣﯿﻮان ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻧﺼﻒ ﮔﻠﻮي ﻣﺮد را درﯾﺪ‪.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺒﻬﻢ و ﺿﻌﯿﻒ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺘﺸﮑﺮم‪«.‬دم ﮔﻮﺷﺶ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺮد‬ ‫ﻧﺎﺳﺰا ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﻬﺎر ﻧﺸﺪﻧﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮن ﻣﺮد ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎران ﮔﺮﻣﯽ ﺑﻪ روي ﺻﻮرت ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭘﺎﺷﯿﺪ‪.‬ﮔﺮگ زﯾﺮ آرواره را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﻣﻮي او را ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ‬ ‫دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺎر داد و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺮد او را رﻫﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻣﺮد ﺑﺎﻻي ﺳﺮ او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻔﺲﻧﻔﺲ‬ ‫ﻣﯽزد و ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﺧﻨﺠﺮ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن را ﻫﻨﻮز ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ دﺳﺖ دﻫﺎن ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﺮش‬ ‫را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬دﺳﺖ دﯾﮕﺮ ﺧﻨﺠﺮ را ﺑﻪ روي ﺣﻨﺠﺮه او ﺑﺎﻻ آورد‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ‪ «.‬ﻣﺰهي ﺧﻮن دﻫﺎن ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻮي ﻣﺮد ﺧﻔﻪﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد‪.‫ﻣﺮد ﺣﺘﻤﺎً ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﺮﺣﻤﻪ‪ .‬ﻫﻮا ﺑﻠﻌﯿﺪ‬ ‫و داد ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ دﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺮد ﯾﮏ ﺳﺎﯾﻪ از در ﺑﻪ داﺧﻞ ﺧﺰﯾﺪ‪ .‬ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﺶ را درآورد و ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ داﺧﻞ ﺗﺸﺖ آب داغ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﺣﻮﻟﻪاي ﻧﺮم ﺧﻮن را از روي ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭘﺎك ﮐﻨﺪ‪.‬آروارهاش ﺳﺮخ و ﻣﺮﻃﻮب ﺑﻮد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ در اﺗﺎق ﺗﺎرﯾﮏ درﺧﺸﺶ ﻃﻼﯾﯽ‬ ‫داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﺧﻮن را از دﺳﺖ او ﭘﺎك ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﯽﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ و روي ﺗﺨﺖ ﺑﺮن ﭘﺮﯾﺪ‪ ،‬ﮐﻨﺎر او دراز ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺳﺮش را از ﯾﮏ ﻃﺮف ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺗﮑﺎن داد و ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ‬ ‫از ﮔﻮﺷﺖ او را ﺑﺎ دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﺮگ ﺑﺮن اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﻤﮏ‬ ‫ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺮد ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎور ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﮔﺮگ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺸﺘﺎن او را ﺑﻮ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ زﺑﺎن زﺑﺮ و ﻣﺮﻃﻮﺑﺶ ﺧﻮن ﻟﯿﺴﯿﺪ‪.‬اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﻗﺮار ﻧﺒﻮد‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﯽ‪«.

‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺲ ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﭘﺎدﺷﺎه ﯾﺎ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﻮده‪ .‬آﺧﺮ از ﻫﻤﻪ ﻫﺎﻟﯿﺲ ﻣﻮﻟﻦ وارد ﺷﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻗﻮيﻫﯿﮑﻞ ﺑﺎ رﯾﺶ ﻗﻬﻮهاي ﻣﺮﺑﻊ ﺷﮑﻞ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﮐﻪ اﺧﯿﺮاً وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ رو ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺷﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ از ﮐﺠﺎ اوﻣﺪه‪«.‫ﺑﻌﺪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﺮاي ﭘﺎﻧﺴﻤﺎن زﺧﻢﻫﺎﯾﺶ آﻣﺪ‪ .‬اﮐﻨﻮن از زﻣﺎن ﺳﻘﻮط ﺑﺮن ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﮐﺎﺑﻮس ﺑﻮد‪ ،‬روﯾﺎﯾﯽ ﻫﻮﻟﻨﺎك ﭘﺮ از ﺧﻮن و‬ ‫اﻧﺪوه‪ ،‬اﻣﺎ دردي ﮐﻪ در دﺳﺘﺶ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد واﻗﻌﯿﺖ آن وﻗﺎﯾﻊ را ﺑﻪ او ﯾﺎدآوري ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺮد ﻣﺸﺘﯽ از ﻣﻮﻫﺎي او را ﮐﻨﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮش زﺧﻤﯽ ﺑﻮد و ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺐﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻟﺮد ادارد ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﺮده و اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻤﺎل ﺑﺮاي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ‪ ،‬ﻧﺼﻒ ﺟﺎﯾﮕﺎهﻫﺎي اﺳﻄﺒﻞﻫﺎ ﺧﺎﻟﯿﻪ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ از آنﻫﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬اون ﮐﯽ ﺑﻮد؟«‬ ‫ﻫﺎﻟﯿﺲ ﻣﻮﻟﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺴﯽ اﺳﻤﺶ رو ﻧﻤﯽدوﻧﻪ‪ .‬ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻮد و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ اﺳﺘﺨﻮان رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎراﻧﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮام ﮐﻤﯽ ﻧﺎن و ﻋﺴﻞ ﺑﯿﺎرﯾﺪ و ﺑﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺪاژ دﺳﺘﻢ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻌﻮﯾﺾ داره‪ «.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره ﺑﺎزﺷﺎن ﮐﺮد‪ ،‬ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎر روز ﺧﻮاب ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ‪» :‬و ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮرش ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﯿﺪ؟«‬ ‫ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ در ﻗﯿﺎﻓﻪي ﻫﺎﻟﯿﺲ ﻣﻮﻟﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪» .‬دوﺑﺎره اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽاﻓﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﯾﺎد وﺿﻊ ﺳﺎﺑﻘﺶ اﻓﺘﺎد و اﺣﺴﺎس ﺷﺮم ﮐﺮد‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و روي ﺗﺨﺘﺨﻮاب‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮﯾﺠﻮي ﮔﻔﺖ‪» :‬در اﺳﻄﺒﻞﻫﺎي ﺷﻤﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻮده‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً وﻗﺘﯽ ﺑﻘﯿﻪ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪه‪«.‬اﺳﺘﺎد ﮔﻔﺖ ﮐﻪ درد‬ ‫واﻗﻌﯽ ﺗﺎزه دارد آﻏﺎز ﻣﯽﺷﻮد و ﺑﻪ او ﺷﯿﺮهي ﺧﺸﺨﺎش داد ﺗﺎ راﺣﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺑﺮود‪.‬راب ﮔﻔﺖ ﮐﻪ او ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﺟﺪﯾﺪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ و‬ ‫ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﯽﮐﺮد؛ اﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ وزن ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ از روي دوﺷﺶ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﻤﺎﻟﯽﻫﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﯽداد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﺎﻟﯽ رﯾﻮرراﻧﯽ ﭼﻘﺪر ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬از اﻫﺎﻟﯽ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﺒﻮده ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ در‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪي اﺧﯿﺮ اوﻧﻮ اﯾﻨﺠﺎ و در اﻃﺮاف ﻗﻠﻌﻪ دﯾﺪهاﻧﺪ‪«.‬ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻮﻧﺪن از دﯾﺪ ﺧﺪﻣﻪي اﺳﻄﺒﻞ ﮐﺎر‬ .‬ﻫﻤﺮاه او رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ و ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫راب ﻗﺒﻞ از ﻏﺬا رﺳﯿﺪ‪ .‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﺟﺮاي دﺳﺘﻮرش دوﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﺎل ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮش‬ ‫ﻧﯿﻢﺗﻨﻪي ﭼﺮﻣﯽ و زرهي زﻧﺠﯿﺮﺑﺎف ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﺷﻤﺸﯿﺮي از ﮐﻤﺮش آوﯾﺰان ﺑﻮد‪.‬ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ‪ ،‬ﺷﻮﻫﺮش‪ ،‬ﺧﺎﻧﺪاﻧﺶ‪ ،‬ﻫﻤﻪ را ﺳﺮاﻓﮑﻨﺪه ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬از ﺑﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽداد‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد‪«.

‬دﯾﻮاﻧﮕﯿﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ اوﻟﯿﻦ ﻓﺮزﻧﺪش ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻔﮑﺮ دﻋﻮﺗﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬ﻓﺮﻗﯽ ﻧﮑﺮده‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬ﻫﺎل ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬ ‫»ﭘﺴﺮم ﭼﻄﻮره‪ ،‬اﺳﺘﺎد؟« ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ آن ﻫﻤﻪ ﻏﺬا ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﯾﺪ ﮐﻪ اﺷﺘﻬﺎ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﺮا ﮐﺴﯽ ﺑﺨﻮاد ﮐﻪ ﺑﺮن رو ﺑﮑﺸﻪ؟ اون ﯾﮏ ﺑﭽﻪي ﻧﺎﺗﻮاﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش دراز ﮐﺸﯿﺪه‪«.‬‬ ‫ﻫﻤﺎن ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎرش را داﺷﺖ؛ ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻧﻪ ﮐﻤﺘﺮ‪ ..‬و ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه آن اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ آﻣﺪ‪.‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻏﺼﻪ ﻧﯿﻤﻪدﯾﻮاﻧﻪ ﻧﺒﻮدم‪،‬‬ ‫ﻧﻘﺸﻪاش ﻋﻤﻠﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺪوﻧﯿﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ارزون ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪه‪«.‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎران را ﻣﺮﺧﺺ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﺑﻪ راب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬اﮔﻪ ﻗﺮاره در ﺷﻤﺎل ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ رو ﺧﻮب ارزﯾﺎﺑﯽ ﮐﻨﯽ‪ ،‬راب‪ .‫ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﮕﻪ ﯾﺎ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه ﻧﮕﺮاﻧﻪ‪ ،‬از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﺮن‬ ‫ﻣﯽدوﻧﻪ ﻧﮕﺮاﻧﻪ‪«.‬‬ .‬ﻧﻮد ﺳﮑﻪي ﻧﻘﺮه داﺧﻞ ﯾﮏ ﮐﯿﻒ ﭼﺮﻣﯽ زﯾﺮ ﮐﺎهﻫﺎ‬ ‫ﻗﺎﯾﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪«.‬اﺣﺘﻤﺎﻟﺶ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻮدور اوﻧﻮ دﯾﺪه ﺑﻮده‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﯽﮔﻦ رﻓﺘﺎرش ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮده‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻮش ﮐﻤﯽ‬ ‫ﮐﻪ داره‪ «.‬‬ ‫راﺑﺮت اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻣﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺑﯿﺪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬ﻣﺪام زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ‪ ..‬ﻋﻔﻮ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﺮاي ﮐﺸﺘﻦ‬ ‫ﭘﺴﺮﺗﻮن اوﻣﺪه ﺑﻮد؟«‬ ‫ﮔﺮﯾﺠﻮي ﻧﯿﺰ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺪﻓﺶ ﺑﺮن ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮا ﮐﺴﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺮگ ﯾﻪ ﺑﭽﻪي ﺑﯿﻬﻮش‬ ‫رو ﺑﺨﻮاد؟«‬ ‫ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ راب ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺎﺳﺦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎ ﺑﺎ ﻇﺮف ﻏﺬاي ﺗﺎزه از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬ ‫آﻧﭽﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ :‬ﻧﺎن داغ‪ ،‬ﮐﺮه و ﻋﺴﻞ و ﻣﺮﺑﺎي ﺗﻤﺸﮏ‪ ،‬ﮐﺘﻠﺖ و ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﻋﺴﻠﯽ‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺮش‬ ‫ﭘﻨﯿﺮ‪ ،‬ﯾﮏ ﻗﻮري ﭼﺎي‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻮال ﺧﻮدت ﺟﻮاب ﺑﺪه‪ .‬‬ ‫ﻫﺎﻟﯿﺲ ﻣﻮﻟﻦ ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» ..‬اﻧﮕﺎر ﭼﺎﻗﻮ ﻫﻨﻮز داﺷﺖ‬ ‫ﻋﻤﯿﻖﺗﺮ دﺳﺘﺶ را ﻣﯽﺑﺮﯾﺪ‪ .‬ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ رو ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ آﺗﺶ‬ ‫زده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻫﻤﻪي ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮاي ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدن آﺗﺶ ﻣﯽرم‪ ..‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻪ ﺟﻮاﺑﯽ رﺳﯿﺪي؟«‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺴﯽ ﻧﮕﺮاﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺮن ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻪ‪ .‬دﺳﺘﺶ از درد ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪ .

‬ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻦ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﻓﺮﺻﺖ‬ ‫داﺷﺘﯿﺪ ﺑﻪ ﭼﺎﻗﻮي آدﻣﮑﺶ دﻗﺖ ﺑﮑﻨﯿﺪ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻨﺪهي ﺧﺸﮑﯽ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺷﺮاﯾﻂ اﺟﺎزهي ﻣﻌﺎﯾﻨﻪي دﻗﯿﻖ ﻧﻤﯽداد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﯿﺰ ﺑﻮدﻧﺶ ﺷﻬﺎدت‬ ‫ﺑﺪم‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮم رﺳﯿﺪ ﺑﺮاي ﻫﻤﭽﯿﻦ آدﻣﯽ ﭼﻨﯿﻦ اﺳﻠﺤﻪاي زﯾﺎدي‬ ‫ﻣﺮﻏﻮﺑﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮدم‪ .‬‬ .‬ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﺟﺪﯾﺪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن رو ﮐﺮد‪» .‬ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺳﻼﺣﯽ ﺟﺎش‬ ‫در دﺳﺖ اﻣﺜﺎل اون آدم ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ «.‬‬ ‫»اﻃﺎﻋﺖ‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎن‪«.‬و ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره‪» :‬ﺑﻠﻪ‪«.‬‬ ‫ﻫﺎﻟﯿﺲ ﻣﻮﻟﻦ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و اﺗﺎق را ﺗﺮك ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫راب ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪاش را اﻧﺠﺎم داد‪.‬اﮔﻪ ﯾﻪ آدﻣﮑﺶ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﮐﺴﯽ اوﻧﻮ ﺑﻬﺶ داده‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد‪» :‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪﯾﺪ‪«.‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ او اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬‬ ‫راب ﮐﻤﯽ راﺳﺖﺗﺮ اﯾﺴﺘﺎد‪» .‬ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرﯾﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﻣﯽﭘﺮﺳﯽ؟«‬ ‫»ﭼﺎﻗﻮ رو در دﺳﺖ اون آدم ﻧﺎﮐﺲ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬اﮔﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺨﺸﯽ از‬ ‫ﺷﮏ ﻣﻦ ﺻﺤﯿﺢ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻧﺪ و دﺧﺘﺮﻫﺎي ﻣﻦ در ﻣﻌﺮض ﺧﻄﺮ ﻣﺮگ ﻫﺴﺘﻨﺪ و اﮔﻪ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﮔﻮشﻫﺎي اﺷﺘﺒﺎه‬ ‫ﺑﺮﺳﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﺟﺎن اوﻧﺎ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ‪«.‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در اﺗﺎق ﺷﺐ و روز ﺑﮕﺬار‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﺑﯿﺮون در‪ ،‬دو ﺗﺎ در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪﻫﺎ‪ .‬‬ ‫راب اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪» :‬و ﺑﺬارﯾﺪ ﮔﺮگ ﭘﯿﺸﺶ در اﺗﺎق ﺑﻤﻮﻧﻪ‪«.‬ﻫﯿﭻ‬ ‫ﮐﺲ ﺑﺪون اﺟﺎزهي ﻣﻦ ﯾﺎ ﻣﺎدرم ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺮن ﻧﻤﯽره‪«.‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد‪ «.‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﺮد ادارد ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﭘﺪر دوﻣﻪ‪ .‬‬ ‫»ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮام ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ از اﯾﻦ اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺑﺸﻪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮن رو در اﻣﺎن ﻧﮕﻪ‬ ‫دارﯾﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم‪«.‬راب‪ ،‬در رو ﺑﺒﻨﺪ‪«.‬ﺗﯿﻐﻪاش از ﻓﻮﻻد واﻟﺮﯾﺎﯾﯿﻪ‪ ،‬دﺳﺘﻪ اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﻫﺎل ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﻨﺪ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﻣﯽﺧﻮاﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺷﻮﻫﺮم ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮم ارﺑﺎب وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﻪ‪«.

‬اﯾﻨﺠﺎ در ﻗﻠﻌﻪ ﻣﻮﻧﺪ‪ «.‬‬ ‫راب ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺑﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﻪ او ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻧﻮ ﻏﻼف ﮐﻦ! ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﻓﺮﺳﻨﮓﻫﺎ دور ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺧﺸﻢ ﺻﻮرت ﺟﻮان راب را ﺗﯿﺮه ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬اﯾﻦ ﻓﺮﺿﯿﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﻪ‪ .‬ﺧﻮدم ﻣﯽﮐﺸﻤﺶ‪«.‬وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻪ زودي ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺤﺘﺎج ﻫﺮ‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮش ﺑﺎﺷﻪ و ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﭼﻮﺑﯽ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪«.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬از وﻗﺘﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﻧﯿﺰ ﻗﺴﻢ ﺧﻮرد‪» :‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم‪«.‬ﺣﺘﯽ ﺷﺎهﮐﺶ‬ ‫از ﮐﺸﺘﻦ ﯾﻪ ﺑﭽﻪي ﻣﻌﺼﻮم اﮐﺮاه داره‪«.‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪ ،‬ﭘﺴﺮ اﺣﻤﻖ؟«‬ ‫راب ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﻏﻼف ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺴﺮه ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﺪمﻫﺎش ﺑﺎ ﺛﺒﺎت ﺑﻮده‪ .‬و ﺗﻮ‪ ،‬راب؟«‬ ‫راب ﺑﺎ ﺗﮑﺎن دادن ﺳﺮ ﻣﻮاﻓﻘﺘﺶ را ﻧﺸﺎن داد‪.‬ﯾﺎدم‬ ‫ﻫﺴﺖ ﮐﻪ روز ﺳﻘﻮط ﺑﺮن‪ ،‬ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﺷﮑﺎر ﻣﻠﺤﻖ ﻧﺸﺪ‪ .‬‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﮐﺸﯿﺪ و در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد‪» .‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮش ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬اﮔﻪ ﮐﺎر ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﮑﺸﻪ‪ ،‬ﺧﺎﻧﺪان‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺪﯾﻮن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬واﻗﻌﺎً؟ ﺷﮏ دارم‪«.‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﭘﯿﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﮐﻪ وﻗﺘﺶ رﺳﯿﺪه‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻏﺮور و ﺟﺎهﻃﻠﺒﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺣﺪ و ﻣﺮز ﻧﺪاره‪«.‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﺴﺮم ﺣﺎﻻ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻓﻮﻻدي ﻣﯽﺑﻨﺪه‪«.‬‬ ‫»ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺮن از ﺑﺮج اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﭘﺮﺗﺶ ﮐﺮدﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺴﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬‬ .‬‬ ‫ﺑﻬﺖ روي ﺻﻮرتﻫﺎ ﻣﺸﻬﻮد ﺑﻮد‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺷﻤﺸﯿﺮت رو‬ ‫ﺑﺪون ﻗﺼﺪ اﺳﺘﻔﺎده ازش ﺑﯿﺮون ﻧﮑﺶ‪ .‬ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﺣﺮف درﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺳﺰاش رو ﻣﯽﺑﯿﻨﻪ‪«.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن دوﺑﺎره ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﺳﻨﮕﯽ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ رو ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﺷﺮح داد‪» :‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻦ ﻻﯾﺴﺎ اﻋﺘﻘﺎد داره ﮐﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺷﻮﻫﺮش‪ ،‬ﻟﺮد ارن‪ ،‬رو ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﻮﻧﺪﻧﺪ‪ .‬اﺗﺎق ﮐﺎﻣﻼً ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد‪.

‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﻣﻦ از راه ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﻧﻤﯽرم‪ «.‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻣﯽرم‪«.‬از ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪» .‬ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺪرك داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ‪«.‬اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺑﺎﻧﺪﭘﯿﭽﯽ ﺷﺪهاش ﻣﺜﻞ ﺳﻨﮓ ﺧﺸﮏ و ﺳﻔﺖ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺑﺎ‬ ‫زﺣﻤﺖ ﭘﺘﻮ را ﮐﻨﺎر زد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮔﺮوه ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ اﺣﺘﯿﺎج ﺧﻮاﻫﯿﺪ داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬ﻣﻨﻈﻮرت ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻦ اون ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﺑﺮاي ﯾﻪ زن ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ را ﺗﻨﻬﺎ در ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﯽﺗﻮان ﯾﺎﻓﺖ‪» .‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﺎ ﺳﺒﯿﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺳﻔﯿﺪش‪ ،‬اﺳﺘﺎد‬ ‫ﻟﻮﯾﻦ ﺑﺎ رداي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯾﺶ‪ ،‬و ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺟﻮان و ورزﯾﺪه و ﻋﺠﻮل را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺳﻼح اﻋﻼﯾﯽ ﺣﺘﻤﺎً ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ‪«.‬ﺣﺪس ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ دارﯾﻢ‪ .‬ﺧﻮدم ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪«.‬زﻧﺪﮔﯽ اون‬ ‫در دﺳﺖ ﺧﺪاﯾﺎن و اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻨﻪ‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﯾﻪ ﮔﺮوه ﺑﺰرگ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ اﺳﺖ؟ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﮏ از ﺷﻤﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺪرك اﯾﻦ ﭼﺎﻗﻮﺳﺖ‪ .‬دﺳﺖ زﺧﻤﯿﺶ را روي ﺑﺎزوي راب ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬‬ ‫راب ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺑﺮن ﭼﯽ ﻣﯽﺷﻪ؟« ﻃﻔﻠﮏ ﭘﺴﺮش اﮐﻨﻮن ﮐﺎﻣﻼً ﺳﺮدرﮔﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪» .‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﯾﻢ ﻣﺘﻬﻢ‬ ‫ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻠﮑﻪ اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫راب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺎل رو ﺑﺎ ﯾﮏ ﮔﺮدان از ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﺣﺪاﻗﻞ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﺪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎم‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺮوﯾﯽ ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﻫﺮ ﮐﺎر ﮐﻪ در ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﺑﺮن اﻧﺠﺎم دادم‪ «.‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﻮدت ﺑﻬﻢ ﯾﺎدآوري ﮐﺮدي‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎي دﯾﮕﻪاي ﻫﻢ دارم ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺷﻮن ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬راب‪«.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ اﺳﺘﺎرك در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺎﺷﻪ‪ «.‬ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮه‪«.‬ﻣﺪﺗﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪» :‬دو ﺳﻮار ﺑﻪ ﻫﻤﻮن‬ ‫ﺳﺮﻋﺖ ﯾﮏ ﺳﻮار ﻣﯽﺗﻮﻧﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ و ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ از ﺳﺘﻮﻧﯽ دراز ﮐﻪ اراﺑﻪﻫﺎ و ﺧﻮﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار ﺣﺮﮐﺘﺶ‬ .‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺟﺎي ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ را ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ؟ ﺣﺮف‬ ‫ﭼﻪ ﮐﺴﯽ را ﺑﺎور ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ؟ ﺳﭙﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎﯾﻞ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ از اوﻣﺪﻧﻢ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪«.‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺶ زﻧﺠﯿﺮ دور ﮔﺮدﻧﺶ را ﮐﺸﯿﺪ‪» .

‫رو ﮐﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬از ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺑﻮدن ﺑﺎ ﺷﻤﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ‪ .‬اﺳﺐﻫﺎي ﺗﯿﺰرو و ﺑﺎد ﻣﻮاﻓﻖ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ زودﺗﺮ از ﻧﺪ و ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮﺳﯿﻢ‪ «.‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ :‬و ﺑﻌﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫‪White Knife‬‬ ‫‪White Harbor‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬ﻣﺎ در اﻣﺘﺪاد رودﺧﺎﻧﻪي واﯾﺖ ﻧﺎﯾﻒ‪ 1‬ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻨﺎر درﯾﺎ ﻣﯽرﯾﻢ و در واﯾﺖ ﻫﺎرﺑﺮ‪ 2‬ﮐﺸﺘﯽ ﮐﺮاﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .

‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺨﻤﻞ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﺪ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ آﮔﺎه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮش اﺣﺘﻤﺎﻻً ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ دزدﮐﯽ ﺑﻪ‬ ‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﻪ و ﺑﺎ ﭼﺮبزﺑﺎﻧﯽ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪاش را از ﭘﺴﺮ آﺷﭙﺰ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫»ﭘﺎدﺷﺎه دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﻠﮑﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد و ﺑﻌﻼوه ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎﻓﺮي آﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺮاي ﯾﻪ ﺷﮑﺎر دﯾﮕﻪ‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻣﺎ دﻋﻮت ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻫﻤﺮاه ﻣﻠﮑﻪ و ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ در ﺧﺎﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻇﺎﻫﺮ رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ از ﮔﻮﺷﺖ ﺧﻮك را زﯾﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﺮاي ﻟﯿﺪي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻤﺮم ﮔﺎو‬ ‫وﺣﺸﯽ ﻧﺪﯾﺪم‪ «.‬ﺗﮑﻪي دﯾﮕﺮي از ﺷﺎﻧﻪ را ﺷﮑﺴﺖ و ﺣﯿﻦ ﭼﮑﯿﺪن ﻋﺴﻞ ﺑﻪ‬ ‫روي ﻧﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﺑﺎﻧﻮي ﻧﺠﯿﺐ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه ﺑﻪ ﺳﮓﻫﺎ ﻏﺬا ﻧﻤﯽده‪«.‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻫﻨﻮز ﮔﺎو وﺣﺸﯽ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫»ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻬﺶ ﯾﺎدآوري ﮐﻦ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﭙﻮﺷﻪ‪ .‬و آرﯾﺎ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﮐﺠﺎ ﺗﺸﺮﯾﻒ داره؟«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺒﻮد‪ «.‬اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﺷﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺶ ﻣﯽﮔﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اون ﻣﺜﻞ‬ ‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺎس ﻣﯽﭘﻮﺷﻪ‪ «.‬ﺑﻪ ﻫﺮ‬ ‫ﺣﺎل‪ ،‬ﭘﺪر ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ اﮔﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﻢ ﭘﯿﺶ ﺧﻮدﻣﻮن ﻧﮕﻬﺸﻮن دارﯾﻢ‪«.‬ﻣﻮي ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺮﻣﺰش را آن ﻗﺪر ﺷﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮق ﻣﯽزد و‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎس آﺑﯽ اﺑﺮﯾﺸﻤﯽاش را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﻫﻨﻮز ﺷﻨﺎﺧﺖ واﻗﻌﯽ از ﺟﺎﻓﺮي ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ از ﻗﺒﻞ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪي ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ دﻣﺎغ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺮاي رﺳﯿﺪن اﻣﺮوز اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻧﺎﻣﺰدش‪ .‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻟﯿﺪي ﺑﺎ زﺑﺎن زﺑﺮش اﻧﮕﺸﺖ او را ﻣﯽﻟﯿﺴﯿﺪ‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ‪» :‬اون ﺳﮓ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬داﯾﺮوﻟﻔﻪ‪ .‬آرﯾﺎ ﺷﮕﺮد ﺧﺎﺻﯽ ﺑﺮاي ﺿﺎﯾﻊ‬ ‫ﮐﺮدن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ و ﻗﯿﺎﻓﻪي زﯾﺒﺎ و ﻣﻮﯾﯽ ﻧﻈﯿﺮ‬ ‫ﻃﻼ‪ ،‬او ﺗﻤﺎم ﺧﺼﻮﺻﯿﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺮاي ﺷﺎﻫﺰادهاش روﯾﺎ دﯾﺪه ﺑﻮد را داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻇﺎﻫﺮش را داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ راﺿﯽ ﻧﺒﻮد‪» .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اﻣﺮوز از آن وﺣﺸﺖ داﺷﺖ‪ ،‬آرﯾﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺮف ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﻃﻼع ﺳﻨﺴﺎ رﺳﺎﻧﺪ‪.‬اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ زﯾﺎدي ﺧﺠﺎﻟﺖآور ﻧﺒﺎﺷﺪ‪» .‬ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ از اﻧﺪك ﻓﺮﺻﺖﻫﺎي ﺑﺎ او‬ ‫ﺑﻮدن را ﻏﻨﯿﻤﺖ ﻣﯽﺷﻤﺮد‪ .‬اﺟﺎزه رﻓﺘﻦ دارم؟«‬ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎﻋﺚ اﺣﺴﺎس ﻏﻠﻐﻠﻪي ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﭼﻨﺪﯾﻦ و ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﺎ ﻫﻢ ازدواج‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒ ﺑﺎ ﻇﺮاﻓﺖ ﯾﮏ ﻣﻠﮑﻪ ﮔﻮﺷﺖ را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻧﻤﯽﺷﺪ ﺣﺪس زد ﮐﻪ او ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‫‪ -۱۵‬ﺳﻨﺴﺎ‬ ‫ادارد اﺳﺘﺎرك ﻗﺒﻞ از ﺳﭙﯿﺪهدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ‪ ،‬ﺗﻮ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرم ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﭘﺎي اون ﺣﯿﻮون ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﻣﯿﺎد‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺪازهي ﺧﻮاﻫﺮت ﺧﻮدﺳﺮي‪ «.

‬ﻣﻠﮑﻪ‬ ‫ﻫﺮ دوي ﻣﺎ رو دﻋﻮت ﮐﺮده‪«.‬ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﯾﮏ ﺑﻨﺎي ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از‬ ‫ﺳﻨﮓ ﺳﻔﯿﺪ و ﺑﺰرگﺗﺮﯾﻦ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ در ﻋﻤﺮش دﯾﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ‬ ‫ﺳﻮم ﻫﻤﺴﻔﺮان ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺎ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫در ﺑﯿﺮون ﻣﺪﺗﯽ در ﺑﯿﻦ ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎد و ﻓﺤﺶ و ﺟﯿﺮﺟﯿﺮ ﭼﺮخﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﯾﺪهاش ﮐﺜﯿﻒ و ﺧﺎﮐﯽ و زﺧﻤﯽ ﺷﺪﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ رﻧﺠﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﯽ ﻣﯽﺧﻮاي ﺑﺒﯿﻨﯽ؟« ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﻋﻮت ذوقزده ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﯽ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻧﮕﺮان ﺑﻮد‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮش ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺿﺎﯾﻊ ﮐﻨﺪ‪» .‬ﻋﻼوه ﺑﺮ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪن ﮔﺮوه ﭘﺪر ﺳﻨﺴﺎ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺳﺮﺑﺎز ﺳﻮارهي ﻣﺰدور ﻧﯿﺰ در ﺑﯿﻦ راه‬ ‫ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻌﺪادﺷﺎن ﺑﻪ ﺑﯿﺶ از ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﻧﻔﺮ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻗﺮاره اﻣﺮوز ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪي‬ ‫ﭼﺮﺧﺪار ﻣﻠﮑﻪ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ را ﮐﻨﺎر ﺳﺎﺣﻞ ﺗﺮايدﻧﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺘﺮه ﻟﺒﺎس ﻗﺸﻨﮓ ﺑﭙﻮﺷﯽ‪ .‬ﻣﺮدﻫﺎ ﭼﺎدرﻫﺎ را ﺟﻤﻊ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﮔﺎريﻫﺎ ﺑﺮاي ﯾﮏ روز ﭘﯿﺎدهروي دﯾﮕﺮ ﺑﺎر ﻣﯽزدﻧﺪ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﺮدﻧﯽاش را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدم‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒ از اﯾﻦ ﮐﺎر ﻟﺬت ﻧﻤﯽﺑﺮد‪ .‬ﯾﺎﻗﻮتﻫﺎي رﯾﮕﺎر‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺘﺎب از ﺗﺎﻻر ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﻟﯿﺪي درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺗﻌﻘﯿﺒﺶ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺎ ﮐﻠﻪﺷﻘﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﮔﻔﺘﻪ‪ .‬آرﯾﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﭼﺮﻣﯽ ﺳﻮارﮐﺎري را ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫دﯾﺮوز و روز ﻗﺒﻞ از آن ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ‪.‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻣﻘﺪار دﯾﮕﺮي ﻧﺎن و ﻋﺴﻞ ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﺑﺮداﺷﺖ و ﺳﻨﺴﺎ از روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪.‬اﮔﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﯿﺎي‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪«.‬اﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎﯾﯿﻪ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت‬ ‫اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ و ﻓﺎﺗﺢ ﺗﺎج ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﺎﻗﻮت؟ ﮐﺪوم ﯾﺎﻗﻮت؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺧﯿﻠﯽ اﺣﻤﻖ اﺳﺖ‪» .‬ﻓﻘﻂ دﺷﺖ و ﻣﺰرﻋﻪ و ﻗﻠﻌﻪ اﺳﺖ‪«.‬ﺧﻮاﻫﺮش ﺗﻘﻼ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺷﺴﺘﻦ ﮔﻞ از ﻣﻮﻫﺎي ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ‪ ،‬او را‬ ‫ﺑﯽﺣﺮﮐﺖ ﻧﮕﻪ دارد‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﺣﺮارت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ از ﺳﻮاري ﺑﺪم ﻣﯿﺎد‪ .‬ﻣﺎﯾﮑﺎ‬ ‫و ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺎ اﺳﺐ ﺑﻪ ﺑﺎﻻي رودﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﯾﻢ و در ﮔﺪار دﻧﺒﺎل ﯾﺎﻗﻮت ﺑﮕﺮدﯾﻢ‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﮔﺮهﺧﻮردﮔﯽﻫﺎي ﻣﻮي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ را ﺻﺎف ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ دﻧﺒﺎل ﯾﺎﻗﻮت ﺑﺮي‪ ،‬ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار ﭘﻨﺠﺮه ﻫﻢ ﻧﺪاره‪ ،‬ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪«.‫»اﺟﺎزه داري‪ «.

‫آرﯾﺎ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻫﻔﺘﻪي ﭘﯿﺶ‬ ‫اون ﺑﺮج ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ روح داﺷﺖ و دﯾﺮوز ﯾﻪ ﮔﻠﻪ اﺳﺐ وﺣﺸﯽ رو ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬دوازده روز ﮔﺬرﺷﺎن از ﺗﻨﮕﻪ ﺗﺎزه ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻞﻫﺎي ﺑﻨﻔﺶ‪ ،‬ﺑﻮﺳﻪي ﺳﻤﯽ ﻧﺎم دارﻧﺪ و ﻟﮑﻪﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰي روي دﺳﺖﻫﺎي آرﯾﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺑﯿﺸﻪﻫﺎي اﻧﺒﻮﻫﯽ از درﺧﺘﺎن ﻧﯿﻤﻪ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ در آب‪ ،‬دو ﻃﺮﻓﺸﺎن را ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و از ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ‬ ‫ﭘﺮدهﻫﺎﯾﯽ از ﻗﺎرچﻫﺎي رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه آوﯾﺰان ﺑﻮد‪ .‬روي ﺑﺎزو و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﺧﻮﻧﻤﺮدﮔﯽ ﻧﯿﺰ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ؛ ﻟﮑﻪﻫﺎي ﺑﻨﻔﺶ ﺗﯿﺮه ﯾﺎ ﺳﺒﺰ و زرد ﮐﻤﺮﻧﮕﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻌﻮﯾﺾ ﻟﺒﺎس ﺑﺮاي ﺧﻮاب روي ﺑﺪن ﺧﻮاﻫﺮش دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ روز وﻗﺘﯽ او ﺑﺎ ﺗﺒﺴﻢ اﺳﺐوار ﺧﻮدش ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﭘﺮﯾﺸﺎن و ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﮔ‪‬ﻞ ﺑﻮد و ﺗﻮدهي ﺑﺪﻗﻮارهاي از ﮔﻞﻫﺎي ﺑﻨﻔﺶ و ﺳﺒﺰ را ﺑﻪ آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺮاي ﭘﺪرﺷﺎن ﭼﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻫﻨﻮز داﺷﺖ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ را ﺑﺮس ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و درﺑﺎرهي ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در راه دﯾﺪه ﺑﻮد ﺣﺮف ﻣﯽزد‪» .‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﺴﻮرﺗﺮ ﺷﺪن آرﯾﺎ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽدﯾﺪي‬ ‫ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﻮي ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﺸﻮن رﺳﯿﺪ ﭼﻄﻮر ﻓﺮار ﮐﺮدﻧﺪ‪ «.‬ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﮑﻮن ﻧﺨﻮر! اذﯾﺘﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬روي ﺟﺎدهي ﺳﻨﮕﯽ ﭘﺮ ﭘﯿﭻ و ﺧﻢ از ﻣﯿﺎن‬ ‫ﻣﺮدابﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﻨﺴﺎ از ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪي آن ﺑﺪش آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻞﻫﺎي ﻋﻈﯿﻤﯽ روي ﻟﺠﻦ ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و روي ﺑﺮﮐﻪﻫﺎي آب‬ ‫ﮔﻨﺪ ﺷﻨﺎور ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ آن ﻗﺪر اﺑﻠﻪ ﺑﻮدي ﮐﻪ ﺑﺮاي ﭼﯿﺪﻧﺸﺎن ﺟﺎدهي ﺳﻨﮕﯽ را ﺗﺮك ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎﺗﻼق ﺑﺮاي ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪن ﺗﻮ آﻣﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎرﻫﺎ از روي درﺧﺖﻫﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﺳﻮﺳﻤﺎرﻫﺎ ﻣﺜﻞ اﻟﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ و دﻧﺪان‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬روي آب ﻏﻮﻃﻪور ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ ﭘﺪر ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ آن ﮐﺎر را ﻧﮑﺮد؛ او ﺗﻨﻬﺎ آرﯾﺎ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد و‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﻞﻫﺎ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫و اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺟﻠﻮي آرﯾﺎ را ﻧﻤﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻫﻔﺖ ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬ ‫آنﻫﺎ را ﮐﺴﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ او ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﺻﻒ دور ﺑﺸﯽ‪ ،‬ﭘﺪر اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺘﻪ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ او درﺳﯽ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬وﻟﯽ آرﯾﺎ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﮔﺮﻓﺖ و روز ﺑﻌﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮑﯽ‬ ‫از زﻧﺎن ﻟﺠﻨﺰار ﺑﻪ روي ﺗﻤﺎم ﺳﻄﺢ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﮔﻞ ﻣﺎﻟﯿﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﮑﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﺎرش را‬ ‫ﺧﻮب ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬‬ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬وﻗﺘﯽ‬ ‫از ﺗﻨﮕﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﺳﯽ و ﺷﺶ ﮔﻞ ﺷﻤﺮدم ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم و ﻣﺎﯾﮑﺎ ﯾﻪ ﺳﻮﺳﻤﺎر ﺑﻬﻢ ﻧﺸﻮن داد‪«.‬ﺳﻨﺴﺎ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺪر ﺑﻪ آرﯾﺎ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻣﻮاﻇﺐ اﻋﻤﺎﻟﺶ ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺜﻞ ﺑﺎﻧﻮي‬ ‫ﻧﺠﯿﺐزادهاي رﻓﺘﺎر ﮐﻨﺪ ﮐﻪ از او اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬ﻫﻮا ﻣﺮﻃﻮب و ﺳﺮد ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﺎده‬ ‫ﭼﻨﺎن ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺐﻫﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮدن اردوﮔﺎﻫﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﻮدﻧﺪ و اﺟﺒﺎراً درﺳﺖ روي ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ‬ ‫ﺗﻮﻗﻒ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮگ در ﭼﻨﮓ او وول ﺧﻮرد و آرﯾﺎ ﺳﺮزﻧﺸﺶ‬ ‫ﮐﺮد‪» :‬ﻧﮑﻦ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ اون ﻃﺮﻓﺖ رو ﺑﺮس ﺑﮑﺸﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎت ﮔﻠﯿﻪ‪«.

‬ﺳﻨﺴﺎ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﻣﺒﻬﻮت از اﻣﮑﺎن اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﮐﺴﯽ‬ ‫ﻣﺜﻞ آرﯾﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺑﯿﺎورد‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ اداﻣﻪ داد‪» :‬ﺣﺘﯽ ﺑﻬﻢ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽده ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ رو‬ ‫ﺑﯿﺎرم‪ «.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ آرﯾﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻧﻮع اﺷﺨﺎﺻﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪ :‬ﻣﻼزﻣﯿﻦ و ﻣﻬﺘﺮﻫﺎ و‬ ‫دﺧﺘﺮﻫﺎي ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ‪ ،‬ﭘﯿﺮﻣﺮدﻫﺎ و ﮐﻮدﮐﺎن ﺑﺮﻫﻨﻪ‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎزان ﻣﺰدور ﺑﺪدﻫﻦ ﺑﺎ ﻧﺴﺐ ﻣﺸﮑﻮك‪ .‬ﭼﺮا ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدي ﮐﻪ ﺳﻮار ﯾﻪ اﺳﺐ ﭘﯿﺮ ﺑﺪﺑﻮ ﺑﺸﯽ ﺗﺎ در ﻧﻬﺎﯾﺖ‬ ‫ﻋﺮق ﮐﺮده ﺑﺎﺷﯽ و ﻫﻤﻪ ﺑﺪﻧﺖ درد ﮐﻨﻪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ روي ﺑﺎﻟﺶ ﭘ‪‬ﺮ ﻟﻢ ﺑﺪي و ﻫﻤﺮاه ﻣﻠﮑﻪ ﮐﯿﮏ‬ ‫ﺑﺨﻮري؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬از ﻣﻠﮑﻪ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‪ «.‬ﺑﺮس را ﺑﻪ ﮐﻤﺮش ﻓﺮو ﺑﺮد و ﭘﺎورﭼﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﺮﮔﺶ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‪ .‫آرﯾﺎ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬‬ ‫دﯾﮕﺮ داﺷﺖ ﻃﺎﻗﺖ ﺳﻨﺴﺎ ﺳﺮ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬‬ ‫»اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﺣﺮف ﺗﻮ ﻧﻤﯽدم‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺳﻮاري ﻣﯽرم‪ «.‬‬ ‫»ﻣﯿﺮﺳﻼ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﺳﺖ‪ «.‬ﻟﯿﺪي را ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﻟﯿﺪي ﻟﭗ او را ﻟﯿﺴﯿﺪ‪ .‬ﻟﯿﺪي ﺧﻮدش را ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺎي او ﻣﺎﻟﯿﺪ‪ .‬زﯾﺎد دور ﻧﺸﺪم‪ .‬ﺗﺎزه ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﮔﺮوه ﺟﺪا‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ دﻋﻮت ﻣﻠﮑﻪ‬ ‫رو رد ﮐﻨﯽ‪ .‬ﻟﯿﺪي ﮐﻨﺎر ﺳﻨﺴﺎ روي دﻣﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎي ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺗﻮﺳﻂ آرﯾﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ‪» .‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻏﺮﯾﺪ و رﻧﺠﯿﺪه ﺧﺎﻃﺮ از آرﯾﺎ دور ﺷﺪ‪» .‬ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻨﺠﺎ!«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﯾﮏ ﺑﺎﻟﻎ و ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻨﻄﻘﯽ اداﻣﻪ داد‪» :‬ﻗﺮاره ﺑﺎ ﮐﯿﮏ ﻟﯿﻤﻮ و ﭼﺎي ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺸﯿﻢ‪ «.‬ﺗﻨﻬﺎ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪي او ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ اﺣﺴﺎس ﺗﻬﻮع ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‬ ‫ﮐﻪ آرﯾﺎ ﻫﻤﺼﺤﺒﺘﯽ ﺑﺎ او را ﺑﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ‪.‬آرﯾﺎ دور ﮔﺮدن ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ درﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪاي ﮐﻪ ﺑﺮس را دوﺑﺎره ﺑﯿﺮون‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬داﯾﺮوﻟﻒ ﺑﺎ ﺗﻘﻼ ﺧﻮدش را آزاد ﮐﺮد و در رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺎﻟﺴﮑﻪي ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺟﺎي ﮔﺮگ ﻧﯿﺴﺖ و ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ از اوﻧﺎ ﻣﯽﺗﺮﺳﻪ‪«.‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﺳﺖ‪«.‬اﺳﺘﺎد ﺳﮓﻫﺎ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﯿﻮان رﻓﺘﺎر ﺻﺎﺣﺒﺶ‬ ‫را ﺗﻘﻠﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﻪ او ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﻣﺎﯾﮑﺎ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮد؛ ﭘﺴﺮ ﯾﮏ ﻗﺼﺎب‪ ،‬ﺳﯿﺰده ﺳﺎﻟﻪ و وﺣﺸﯽ‪ ،‬ﻣﺤﻞ ﺧﻮاﺑﺶ اراﺑﻪي ﮔﻮﺷﺖ و‬ ‫ﺑﻮي ﻣﺤﻠﻪي ﮐﺸﺘﺎرﮔﺎه را ﻣﯽداد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮده‪ .‬آرﯾﺎ از روي اﺳﺘﯿﺼﺎل ﺑﺮس را اﻧﺪاﺧﺖ و داد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬‬ ‫»ﮔﺮگ ﺑﺪ!«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﻟﺒﺨﻨﺪي ﻣﺨﺘﺼﺮ را ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎي‪ .‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺑﺎ دﻗﺖ ﻣﻮاﻇﺐ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪن او‬ ‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﺻﻮرت دراز اﺳﺒﯽ او آن ﻗﯿﺎﻓﻪاي از ﮐﻠﻪﺷﻘﯽ را ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ‬ .‬آرﯾﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ‬ ‫دوﺳﺖ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ آن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﮔﻮشﻫﺎي او را ﺧﺎراﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖﻫﺎ آدم ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯿﺎد ﮐﻪ ﮐﻨﺎر اراﺑﻪﻫﺎ اﺳﺐ ﺑﺮوﻧﻪ و ﺑﺎ ﻣﺮدم ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ‪«.‬آرﯾﺎ ﺷﻨﯿﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻏﺮه ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﺑﺮس را ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺸﯿﺪ‪ .

‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ و ﺳﺮاﻓﮑﻨﺪه‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ راه ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ را در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ؛ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ اوﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﺮود‪ ،‬اﻣﺎ آرﯾﺎ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬اوﻧﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ اﺟﺎزه آوردن ﻟﯿﺪي رو ﻧﻤﯽدن‪ «.‬وﻗﺘﯽ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪ‪ ،‬دﯾﺪ ﮐﻪ دو ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﻠﮑﻪ زاﻧﻮ زدهاﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬آرﯾﺎ‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺷﺎﻫﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺜﻞ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ رﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ‪.‬او ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺻﻮرت‬ ‫ﮐﺸﯿﺪه و ﻣﻮي ﻗﻬﻮهاي اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ و ﻫﯿﭻ اﺛﺮي از ﻇﺎﻫﺮ و رﻧﮓآﻣﯿﺰي ﻣﺎدرﺷﺎن در او ﻧﺒﻮد‪.‬اﺷﮏﻫﺎﯾﺶ ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽرم‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﺎدرش ﺧﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮد و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻪ‪ ،‬آرﯾﺎ دﺧﺘﺮ او و ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﺮﻋﯽ ﺳﻨﺴﺎ و ﻫﻤﺨﻮن آنﻫﺎﺳﺖ‪ .‬زرهﻫﺎﯾﺸﺎن ﭼﻨﺎن‬ ‫ﻇﺮﯾﻒ و زﯾﺒﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﻣﺎت ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫درﻣﺎﻧﺪﮔﯽاش را ﺑﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن ﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ اردوﮔﺎه ﺳﺮﯾﻌﺎً ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺮ واﻗﻌﯽ او را دزدﯾﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﻟﯿﺪي ﺑﯽﺻﺪا در ﮐﻨﺎرش ﻗﺪم ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد درك ﮐﻨﺪ ﮐﻪ دو ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ دو ﺳﺎل ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ اﯾﻦ‬ ‫ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‫ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺧﻮدﺳﺮاﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺮدم از ﺳﺮ راه داﯾﺮوﻟﻒ‬ ‫ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺷﻮرا ﻣﺎ رو ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻔﺘﺨﺮ ﮐﺮده‪ ،‬ﺳﺮوران ﺑﺰرﮔﻮار‪«.‬‬ ‫و ﻣﺎدر ﺟﺎن ﯾﮏ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻣﯽ ﺑﻮد؛ ﺣﺪاﻗﻞ ﺷﺎﯾﻌﺎت ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮري ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه‪ .‬‬ ‫از ﯾﮏ ﻣﻼزم ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟«‬ ‫»ﺷﻮرا ﯾﮏ ﮔﺮوه از ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﻓﺮﺳﺘﺎده ﮐﻪ در اداﻣﻪي ﻣﺴﯿﺮ ﻣﺎ رو ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﯾﻪ ﮔﺎرد اﺣﺘﺮام ﺑﺮاي‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه‪«.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎي ﭘﺮ از ﻫﯿﺠﺎن‪ ،‬ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ وزوز ﮐﻨﺪوﯾﯽ از زﻧﺒﻮرﻫﺎي ﻋﺴﻞ ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬دﯾﺪ ﮐﻪ درﻫﺎ ﺑﺎز ﺷﺪهاﻧﺪ و ﻣﻠﮑﻪ ﺑﺎﻻي ﭘﻠﻪﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ اﯾﺴﺘﺎده و ﺑﻪ ﮐﺴﯽ در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﺪ‪ ،‬آرﯾﺎ در ﻃﻮل رودﺧﺎﻧﻪ در ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ دور ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﯽﻗﺮار ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﻟﯿﺪي راﻫﯽ از ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪي او‬ ‫اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ آوازﻫﺎ ﺧﻮب و زﯾﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺳﻨﺴﺎ‬ ‫دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮاي دروﻏﮕﻮﯾﯽ ﻣﺎدرش ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﺶ ﺣﻘﯿﻘﺖ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻟﯿﺪي و ﻣﻦ ﻫﻤﻪي ﮐﯿﮏﻫﺎي ﻟﯿﻤﻮ رو ﻣﯽﺧﻮرﯾﻢ و ﺑﺪون ﺗﻮ ﺧﻮش‬ ‫ﻣﯽﮔﺬروﻧﯿﻢ‪«.‬ﮔﺮوﻫﯽ دور ﺧﺎﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار ﻣﻠﮑﻪ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺮا آرﯾﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺜﻞ ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﺑﺎ‬ ‫ﻇﺮاﻓﺖ و ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﺎﺷﺪ؟ از داﺷﺘﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺧﻮاﻫﺮي ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪.‬ﺳﻨﺴﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر از‬ ‫ﻣﺎدرش ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻮﻋﯽ اﺷﺘﺒﺎه رخ داده اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ آرﯾﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽﺷﺎن ﺣﺮاﻣﺰاده ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺎدهﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪ .

‬ﻣﺮد ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬دﺳﺘﻪي رﻧﮕﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻻي ﺷﺎﻧﻪي‬ ‫راﺳﺘﺶ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ؛ ﺷﻤﺸﯿﺮي دوﻟﺒﻪ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ زﯾﺎدي دراز ﺑﻮد‪.‬ﻟﯿﺪي ﻏﺮﯾﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺧﻮرد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺮاه او ﻣﺮدي ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ زرهاش از ورﻗﻪﻫﺎي ﺳﺒﺰ ﺗﯿﺮهي ﻓﻮﻻد ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫اﺑﺘﺪا ﺳﻨﺴﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺳﻮم ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ زاﻧﻮ اﻓﺘﺎد و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را دور ﮔﺮدن ﮔﺮگ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎﯾﯽ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭘﺪرش اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪،‬‬ ‫ﺻﻮرت ﺳﻮﺧﺘﻪي ﺳﻨﺪور ﮐﻠﮕﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد و دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎ ﺗﻘﻠﯿﺪ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ از ﻟﺒﺨﻨﺪ‪ ،‬ﮐﺞ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ از او ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و‬ ‫ﺗﺎزي ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﻧﺤﯿﻒ و ﻋﺒﻮﺳﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻨﺎر اﺳﺐﻫﺎ در ﯾﮏ‬ ‫ﮔﻮﺷﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﺮاﺳﻢ را ﺳﺎﮐﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ ﺑﻪ دو ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯾﺶ زاﻧﻮ زده ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮاي ﺷﮑﺎر رﻓﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺮده‬ ‫از دﯾﺪن ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯽﺷﻪ‪ «،‬اﻣﺎ ﺳﻨﺴﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﻣﺮد ﺳﻮم ﭼﺸﻢ ﺑﺮدارد‪ .‬ﻟﯿﺪي ﺑﻪ ﺑﯿﻨﺸﺎن آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻏﺮش اﺧﻄﺎر داد‪ .‬ﺧﻮش‬ ‫ﻗﯿﺎﻓﻪﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮدي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ ﻋﻤﺮش دﯾﺪه ﺑﻮد؛ ﺑﻠﻨﺪ و ﻗﻮي ﻫﯿﮑﻞ‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺑﺮاق ﮐﻪ ﺑﻪ روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﻣﯽرﯾﺨﺘﻨﺪ و دور ﺻﻮرﺗﯽ را ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﺻﻼح ﺻﺎﻓﯽ داﺷﺖ‪ ،‬و ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺧﻨﺪان ﺳﺒﺰي ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ زره‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬از ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ رداي ﺳﻔﯿﺪ ﺧﺎﻟﺺ ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ آوﯾﺰان ﺑﻮد‪.‫ﯾﮑﯽ از ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ زرهاي ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ از اﺗﺼﺎل ﭘﯿﭽﯿﺪهي ورﻗﻪﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻟﻌﺎب ﺳﻔﯿﺪ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬ ‫زﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﺮف روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ و ﺑﻨﺪﻫﺎ و ﻗﻼبﻫﺎي ﻧﻘﺮهاي زﯾﺮ آﻓﺘﺎب ﺑﺮق ﻣﯽزدﻧﺪ‪ .‬زرهي زﻧﺠﯿﺮﺑﺎف ﺳﺎده و ﺑﯽﭘﯿﺮاﯾﻪاش‪ ،‬ﺑﻪ رﻧﮓ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮيِ آﻫﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ در‬ ‫ﻇﺎﻫﺮ آن ﮐﻬﻨﮕﯽ و اﺳﺘﻔﺎدهي زﯾﺎد آﺷﮑﺎر ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺪهي زﯾﺎدي ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز دورﺷﺎن ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ و زﻣﺰﻣﻪﻫﺎ و‬ ‫ﺧﻨﺪهﻫﺎ را از اﯾﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﯽﻣﻮ و آﺑﻠﻪرو ﺑﻮد و ﭼﺸﻢﻫﺎ و ﻟﭗﻫﺎﯾﯽ ﮔﻮداﻓﺘﺎده‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ ﭘﯿﺮ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎر ﻣﻮ ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻻي ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺜﻞ‬ ‫زنﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ آنﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ‬ ‫ﮐﻼﻫﺨﻮدش را ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ دﯾﺪ ﮐﻪ او ﭘﯿﺮﻣﺮدي ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي زرهاش اﺳﺖ‪ ،‬وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ و‬ ‫ﭼﺎﻻك ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬او ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ زاﻧﻮ ﻧﺰده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ وزن ﻧﮕﺎه او را‬ ‫ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‬زﯾﺮ ﺑﻐﻠﺶ ﮐﻼﻫﺨﻮدي را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ دو ﺷﺎخ ﺑﺎﺷﮑﻮه آن ﺑﻪ رﻧﮓ ﻃﻼ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﺗﺎزي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺸﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﻟﺮزي دﺧﺘﺮ‪ ،‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﯽﺗﺮﺳﻮﻧﻤﺖ؟«‬ ‫ﻣﯽﺗﺮﺳﺎﻧﺪ؛ از ﻫﻤﺎن دﻓﻌﻪي اول ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ وﯾﺮاﻧﻪاي اﻓﺘﺎد ﮐﻪ آﺗﺶ از ﺻﻮرت او ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ‬ ‫اﮐﻨﻮن در ﻧﻈﺮش او ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻧﺼﻒ آن ﺷﺨﺺ دﯾﮕﺮ ﺗﺮﺳﻨﺎك ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن وﺣﺸﺘﯽ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ از ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ اﺳﺘﺎرك در‬ ‫ﻋﻤﺮش ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬وﺟﻮدش را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺖ‪ .

‬‬ ‫ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬ﺑﻬﺶ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ‪«.‬‬ .‬‬ ‫و ﺷﺎﻫﺰادهاش آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪.‬دﺳﺖ ﺳﻨﺴﺎ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ روي ﭘﺎ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد‪» .‬ﻧﺎﻇﺮﯾﻦ ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﺗﺎ راه را ﺑﺮاي او ﺑﺎز ﮐﻨﻨﺪ‪» .‬‬ ‫ﭼﻬﺮهي ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ داره‪«.‬او ﯾﮏ اﺳﺘﺎرك وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﺠﯿﺐزاده‪ ،‬و روزي ﯾﮏ ﻣﻠﮑﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬ﻣﺮد ﺟﻮان ﮐﻪ زرهي ﺳﺒﺰ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد‪» .‬اﺷﮏ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺮ ﮐﺮد‪.‬و‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ دو ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ در دﺳﺖ ﺑﻪ او و ﻟﯿﺪي ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﺧﺠﺎﻟﺖ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬و ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﺣﻖ ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﯾﻪ داﯾﺮوﻟﻔﻪ‪ «.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ «.‬آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﺎﯾﻪي‬ ‫اﻓﺘﺨﺎره‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﯿﻮهي ﻣﻼﻗﺎت ﻣﺎ ﻏﯿﺮﻋﺎدي ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻣﺮد اول ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ در‬ ‫اردوﮔﺎه ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻪ؟« ﺻﺪاي ﺧﺶدار ﺗﺎزي ﺟﻮاب داد‪» :‬اﺳﺘﺎركﻫﺎ اوﻧﺎ رو ﺑﻪ ﻋﻨﻮان داﯾﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ «.‬ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻋﺰﯾﺰ؟ ﭼﺮا ﺗﺮﺳﯿﺪﯾﺪ؟ ﮐﺴﯽ ﺷﻤﺎ رو اذﯾﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪ .‬اﮔﻪ‬ ‫ﻧﺎﺑﮑﺎرﻫﺎ از ﻋﺪاﻟﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﻮف ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ اون ﻣﻨﺼﺐ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺳﭙﺮده ﻧﺸﺪه‪«.‬ﭘﯿﻦ؟«‬ ‫ﻣﺮد ﭘﯿﺮﺗﺮ ﺳﻔﯿﺪﭘﻮش ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖﻫﺎ ﺳﺮ اﯾﻠﻦ ﻣﻨﻮ ﻫﻢ ﻣﯽﺗﺮﺳﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﮔﺮاﻣﯽ‪.‬‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﻫﺪ‪» :‬اون ﻧﺒﻮد ﺷﺎﻫﺰادهي ﮔﺮاﻣﯽ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ رو ﻏﻼف ﮐﻨﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﻪﺗﻮن‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻨﺪور ﮐﻠﮕﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺗﺎزي ﺑﺎ وﻓﺎداري ﻫﻤﯿﺸﮕﯽاش‪ ،‬ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و ﺑﺪون ﺣﺮﻓﯽ ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺧﺰﯾﺪ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﺳﻨﺴﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‫ﻣﺮدي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ ﮔﺮگ‪ «.‬‬ ‫ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺳﻔﯿﺪﭘﻮش ﮔﻔﺖ‪» :‬آن ﭼﻨﺎن ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪي دﺧﺘﺮ ادارد اﺳﺘﺎرﮐﻪ‪ ،‬ﺣﺮف زدي‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ از ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬در ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭘﺸﻤﯽ آﺑﯽ و ﭼﺮﻣﯽ‬ ‫ﺳﯿﺎه ﭼﻪ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد؛ زﻟﻒ ﻃﻼﯾﯽاش زﯾﺮ آﻓﺘﺎب ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺗﺎج ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺳﻠﻤﯽ از ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﻫﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ذﻫﻦ ﺳﻨﺴﺎ ﺟﻤﻼت ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫دو ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻫﺎش ﮐﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش‪ «.‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﻣﻨﺼﺐ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺳﭙﺮده ﺷﺪه‪،‬‬ ‫ﻋﻠﯿﺎﺣﻀﺮت‪ «.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺗﻘﻼ ﮐﺮد ﮐﻪ راﺳﺖ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ‪.‬و ﺗﻮ‪ ،‬ﺳﮓ‪ ،‬ﮔﻢ‬ ‫ﺷﻮ‪ ،‬ﻧﺎﻣﺰدم رو ﻣﯽﺗﺮﺳﻮﻧﯽ‪«.‬اون ﯾﮑﯽ ﻣﺮد ﺑﻮد‪«.‬اون ﮔﺮگ ﺣﯿﻮون دﺳﺖآﻣﻮز اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻤﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ‪ «.‬‬ ‫اﺣﺴﺎس ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه در اﻃﺮاﻓﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.

.‬اﻓﺘﺨﺎر از ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻨﻪ‪،‬‬ ‫ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺷﺮﯾﻒ‪ .‬‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ درﯾﺎﻓﺖ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺳﺒﺰ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪.‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﮐﻨﺎر دﺳﺖ ﺳﻨﺴﺎ ﺧﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰادهاش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» ..‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ و ﻣﺸﺎور ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺎ راﺑﺮت و اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﻗﺒﻞ از اﯾﺸﺎن‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد‪» .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﯽ زﯾﺎد‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ رﻧﻠﯽ ﺑﺮﺗﯿﻮن‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي »اﺳﺘﻮرﻣﺰ اﻧﺪ« و ﻣﺸﺎور ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﺗﻤﺎم ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮش ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻪ و در وﻓﺎدارﯾﺶ ﺑﻪ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﺣﺮف ﻧﺎﺷﺎﯾﺴﺘﯽ زدم‪ ،‬واﻻﺣﻀﺮت؟ ﭼﺮا ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻧﺰد؟«‬ ‫ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺎزﯾﮕﻮﺷﺎﻧﻪاي اﻇﻬﺎر داﺷﺖ‪» :‬ﺳﺮ اﯾﻠﻦ در ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ وراﺟﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪«.‬‬ ‫»ﮐﻼﻫﺨﻮد ﺷﻤﺎ ﺷﺎخ ﮔﻮزن ﻃﻼﯾﯽ داره‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ‪ .‬و‬ ‫اﯾﻦ اﺳﻤﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ روش ﻣﯽﮔﺬارم‪«.‬ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﻨﺴﺎ‪ ،‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﭘﺪرت ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ‪ ،‬ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﺸﺎورﯾﻦ ﺷﺮﯾﻒ و ﻣﻦ‬ .‬‬ ‫ﻟﯿﺪي دﻧﺪان ﻧﺸﺎن داد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻏﺮﯾﺪن ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺘﯽ در ﺷﻤﺎل دوراﻓﺘﺎده ﻫﻢ آوازﺧﻮانﻫﺎ از اﻋﻤﺎل ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺑﯽﺑﺎك ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺳﺒﺰ ﺑﺎز ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬ﺻﺪاﯾﯽ زﯾﺮ و ﭘﺮ از ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻦ دﺳﺘﺶ‬ ‫ﺑﻪ روي ﺳﺮ ﮔﺮگ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻼﯾﻤﺖ او را ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ رو رﻧﺠﻮﻧﺪم‪ ،‬ﻋﺬر ﻣﯽﺧﻮام‪ ،‬ﺳﺮ اﯾﻠﻦ‪«.‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ زﺑﺎﻧﺶ رو ﺑﺎ اﻧﺒﺮ داغ ﮐﻨﺪﻧﺪ‪«.‬ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت دو ﺑﺮادر داره‪ .‬ﺗﻨﺶ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿﺶ از ﻣﯿﺎن رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﮐﻢ ﮐﻢ ﺳﻨﺴﺎ‬ ‫داﺷﺖ اﺣﺴﺎس راﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﮔﻮزن ﻧﺸﺎن ﺧﺎﻧﺪان ﺳﻠﻄﻨﺘﯿﻪ‪ .‬و اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ‬ ‫روي ﺷﻤﺎ اﺳﻢ ﻣﯽﮔﺬارم‪«.‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮ اﯾﻠﻦ ﭘﯿﻦ دو ﻣﺮد دﯾﮕﺮ را ﮐﻨﺎر زد و ﺑﺪون ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺟﻠﻮي ﺳﻨﺴﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﯽ زﯾﺎدش‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ آدم ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺟﻔﺘﮏ ﻣﯽﻧﺪازه‪ .‬ﺣﺎﻻ دﺧﺘﺮ ﮔﺮگ‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ روي ﻣﻦ ﻫﻢ اﺳﻢ ﺑﮕﺬاري‪ ،‬اون وﻗﺖ ﺑﺎﯾﺪ اذﻋﺎن ﮐﻨﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺘﺎً دﺧﺘﺮ دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ‪«.‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﻧﺎﻣﺰد ﻣﻨﻮ ﻣﻮرد ﺧﻄﺎب ﻗﺮار ﻣﯽدي!«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺮاي آرام ﮐﺮدن ﺧﺸﻢ ﺷﺎﻫﺰادهاش ﺳﺮﯾﻌﺎً ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺟﻮاب ﺑﺪم‪ «.‬ﻣﻨﻈﻮرت ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﭘﯿﺮه‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ از روي ﻧﻔﺮت ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ دﺳﺖﻫﺎي ﺳﻨﺴﺎ را در دﺳﺖﻫﺎي ﺧﻮدش‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﺟﻼد ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽرﻧﮕﺶ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ داﺷﺖ ﻟﺒﺎسﻫﺎ را از ﺗﻦ ﺳﻨﺴﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و‬ ‫ﺳﭙﺲ ﭘﻮﺳﺖ را ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ روح ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬زﯾﺎدي ازش ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻧﮑﻦ‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري ﻫﻢ زﯾﺎدي ﺑﻪ ﺧﻮدش‬ ‫ﻣﻐﺮوره‪ «.‬‬ ‫ﺑﺎ ﭘﯿﺸﻘﺪﻣﯽ ﺧﻮد ﻟﺮد رﻧﻠﯽ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺣﺎﺿﺮﯾﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪ .‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ اﺳﻢ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد و اﮐﻨﻮن آداب ﻣﻌﺎﺷﺮﺗﯽ ﮐﻪ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻃﯽ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻪ او آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ‬ ‫آﻣﺪ‪» .‬ﺳﺮ اﯾﻠﻦ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و رﻓﺖ‪.

‬ﺧﻄﺮي ﻧﺪاره ﮐﻪ اوﻧﻮ ﺟﺎ ﺑﺬارﯾﻢ؟«‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي از اﯾﻨﮑﻪ او ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺳﻮاﻟﯽ ﻣﯽﭘﺮﺳﺪ رﻧﺠﯿﺪه ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ‪» .‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮر ﺷﻤﺎ ﺗﺎزﯾﻪ؟« ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﻨﺪ ذﻫﻦ ﺑﻮدن ﺧﻮدش را ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪» ..‬ﺗﯿﻐﻪي ﻓﻮﻻدﯾﺶ درﺧﺸﺸﯽ آﺑﯽ و دﺳﺘﻪاش روﮐﺶ ﭼﺮﻣﯽ و روي دﺳﺘﻪ ﯾﮏ‬ ‫ﮐﻠﻪ ﺷﯿﺮ ﻃﻼﯾﯽ داﺷﺖ‪ .‬دوﺳﺖ داري ﭼﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻫﺰادهي ﻣﻦ‪«.‬ﻣﺎدرم اوﻧﻮ ﻣﺎﻣﻮر ﻣﺮاﻗﺒﺖ از ﻣﻦ ﮐﺮده و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭼﺸﻢ اون روي ﻣﻨﻪ‪«.‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ اﺳﺐﺳﻮاري‪«.‬ﺑﯿﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬‬ ‫ﺗﻤﺎس از روي آﺳﺘﯿﻦ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺟﺎﻓﺮي ﻣﻮﺟﺐ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﺗﭙﯿﺪن ﻗﻠﺒﺶ ﺷﺪ‪» .‬ﻧﻤﯽدوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﮓ دارﯾﺪ‪«.‬ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻟﻄﻒ ﮐﻨﯽ و اﻣﺮوز ﻣﯿﺰﺑﺎن ﻣﻬﻤﺎن ﻣﺎ ﺑﺎﺷﯽ؟«‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﮐﺎﻣﻼً رﺳﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ‪ ،‬ﻣﺎدر‪ «.‬ﺑﺬار ﻫﺮ دوﺷﻮن رو ﺟﺎ ﺑﺬارﯾﻢ و ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ راﻫﯽ ﺑﺸﯿﻢ‪ ،‬ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ؟«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ دودل ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺷﯿﻮهاي ﮐﻪ ﺟﺎﻓﺮي او را از ﭼﻨﮓ ﺳﺮ اﯾﻠﻦ و ﺗﺎزي ﻧﺠﺎت داد‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﺑﻪ آوازﻫﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ؛ ﻣﺜﻞ وﻗﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺳﺮوﯾﻦ ﺳﭙﺮ آﯾﻨﻪاي‪ ،‬ﭘﺮﻧﺴﺲ درﯾﺴﺎ را از ﭼﻨﮓ ﻏﻮلﻫﺎ ﻧﺠﺎت داد‪ ،‬ﯾﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪ اژدﻫﺎ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺲ اﯾﻤﻮن‪ ،‬از‬ ‫ﺷﺮاﻓﺖ ﻣﻠﮑﻪ ﻧﺌﺮﯾﺲ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻬﻤﺖﻫﺎي ﺳﺮ ﻣﻮرﺟﯿﻞ ﺧﺒﯿﺚ دﻓﺎع ﮐﺮد‪.‬اﮔﺮ اﺣﻤﻖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﺷﺎﻫﺰادهاش ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻋﺎﺷﻖ او ﻧﻤﯽﺷﺪ‪» .‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ ..‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺸﻪ ﻟﯿﺪي رو ﺑﺒﻨﺪم‪ «.‬ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻨﻮدي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺶ ﻣﯽﮔﻢ دﻧﺪانِ ﺷﯿﺮ‪«.‬ﭼﻪ دﻟﯿﺮ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮاﻫﯿﺪ‪ .‬ﮔﺮﮔﺖ اﺣﺘﻤﺎل داره ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ وﺣﺸﺖ اﺳﺐﻫﺎ ﺑﺸﻪ‬ ‫و ﺳﮓ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ رو ﻣﯽﺗﺮﺳﻮﻧﻪ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﮐﺸﯿﺪ و‬ ‫ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن داد؛ ﯾﮏ ﺷﻤﺸﯿﺮ دوﻟﺒﻪ ﮐﻪ اﻧﺪازهاش ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت ﺗﻮﺳﻂ آﻫﻨﮕﺮ ﯾﮏ ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﮐﻮﭼﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ‬ ‫ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭘﺴﺮي دوازده ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﮐﺎﻣﻼً درك ﻧﮑﺮده‬ ‫ﺑﻮد‪» .‬ﻣﻦ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً‬ ‫ﻣﺮد ﻫﺴﺘﻢ و ﻣﺜﻞ ﺑﺮادرﻫﺎي ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﭼﻮﺑﯽ ﻧﻤﯽﺟﻨﮕﻢ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ آن را ﺗﺤﺴﯿﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎزوي ﺳﻨﺴﺎ را ﮔﺮﻓﺖ و او را از ﺧﺎﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار دور ﮐﺮد؛ و‬ ‫ﻗﻠﺐ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ‪ .‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﮐﻪ وﻗﺖ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﯿﺮﺳﻼ رو ﻋﻘﺐ ﺑﯿﻨﺪازﯾﻢ‪ .‬ﯾﮏ روز ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﺮاه ﺷﺎﻫﺰادهاش! ﺑﺎ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﻓﺮي ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»اوه‪ ،‬ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ اﺳﺐﺳﻮاري ﻫﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﻟﯿﺪي ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﻣﯽآﻣﺪ‪» .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻻزم دارم‪ ،‬اﯾﻨﻪ‪ «.‬‬ .‬در واﻗﻊ ﺳﮓ ﻣﺎدرﻣﻪ‪ .‬ﻟﻄﻔﺎً از ﻃﺮف ﻣﻦ از ﺧﻮاﻫﺮ‬ ‫ﺷﯿﺮﯾﻨﺖ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻦ‪ .

‬ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰادهاش اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﭘﺪرم ﺑﻪ ﻣﺎ اﺟﺎزهي ﻧﻮﺷﯿﺪن ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎن رو ﻣﯽده‪ ،‬اون ﻫﻢ ﻓﻘﻂ در‬ ‫ﻣﻬﻤﺎﻧﯽﻫﺎ‪«.‬ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮاب ﮐﻤﯽ ﻣﻨﮓ ﺑﻮد‪ .‬اﺳﺐ ﮐﻬﺮ ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﻣﺜﻞ ﺑﺎد ﺗﯿﺰﭘﺎ ﺑﻮد و ﭘﺮﻧﺲ ﭼﻨﺎن‬ ‫ﺑﯽﻣﻬﺎﺑﺎ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽﺗﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ و ﻣﺎدﯾﺎﻧﺶ ﺑﺮاي ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮدن ﺳﺨﺖ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي ﺣﯿﻦ ﺳﻮاري ﺑﺮاي او آواز ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ردﯾﻒ ﭼﻨﺪ درﺧﺖ زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬از اﯾﻦ ﻃﺮف‪«.‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش ﻟﯿﺪي اﺳﺖ و آرزوﯾﺶ اﯾﻨﮑﻪ داﯾﺮوﻟﻒ‬ ‫ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ داﯾﯽ ﺟﯿﻤﯽ‪ ،‬اﯾﺮﯾﺲ ﭘﯿﺮ رو ﮐﺸﺖ و ﭘﺪرم ﺷﺎه ﺷﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻓﻮﻻد روي ﭼﺮم ﻟﺮز ﺑﻪ ﺑﺪن ﺳﻨﺴﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺪرم اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ رﯾﮕﺎر ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ رو ﮐﺸﺖ‪ .‬‬ ‫»ﻧﻤﯽدوﻧﻢ‪ «.‬روز ﻣﺎﺟﺮاﺟﻮﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬ﺻﺪاﯾﺶ زﯾﺮ و ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ و‬ ‫ﺑﯽﻧﻘﺺ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺧﻮردن آﻫﺴﺘﻪﺗﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ .‬ﻣﯿﺪان ﺟﻨﮓ ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮه‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ رودﺧﻮﻧﻪ ﻣﯽﭘﯿﭽﻪ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي ﭘﺘﮑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ را در دﺳﺘﺶ‬ ‫ﺗﮑﺎن داد ﺗﺎ ﺑﻪ او ﻃﺮﯾﻘﻪي زدن ﺿﺮﺑﻪ را ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﺪ‪» .‬ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬دﯾﮕﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ؟«‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ زودي‪ .‬‬ ‫روزي ﺑﺎﺷﮑﻮه ﺑﻮد‪ ،‬روزي ﻣﺴﺤﻮر ﮐﻨﻨﺪه‪ .‬ﻫﻮا ﮔﺮم و آﮐﻨﺪه از ﻋﻄﺮ ﮔﻞﻫﺎ ﺑﻮد و اﯾﻨﺠﺎ ﺟﻨﮕﻞ‪ ،‬زﯾﺒﺎﯾﯽ‬ ‫ﺑﯽآزاري داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ در ﺷﻤﺎل ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺷﺮوع ﺑﻪ ﭘﺮ ﮐﺮدن دوﺑﺎرهي ﻓﻨﺠﺎن او ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﺎﻣﺰد ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﮐﻪ دوﺳﺖ داره‬ ‫ﺑﻨﻮﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺴﯽ اوﻧﺠﺎﺳﺖ‪ «.‬ﺻﺪاﻫﺎ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ و واﺿﺢﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪن‪ ،‬ﺻﺪاي ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زدن و ﮔﺎه و ﺑﯽﮔﺎه ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﺮدن را ﻧﯿﺰ ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﯽﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫ﻏﺎرﻫﺎي ﺳﺎﺣﻞ رودﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺸﺘﻨﺪ و رد ﯾﮏ ﮔﺮﺑﻪ وﺣﺸﯽ را ﺗﺎ ﻻﻧﻪاش ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬و وﻗﺘﯽ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺷﺪﻧﺪ‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﮐﻤﮏ دود ﯾﮏ ﭘﺴﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺷﺎﻫﺰادهﺷﺎن و ﺑﺎﻧﻮﯾﺶ ﻏﺬا و‬ ‫ﺷﺮاب ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪ .‬ﺳﯿﻨﻪي اوﻧﻮ ﻟﻪ ﮐﺮد‪ ،‬درﺳﺖ روي زره ﮐﻮﺑﯿﺪ‪ «.‬از ﻣﯿﺎن ﺟﻨﮕﻞ ﻧﻮﻋﯽ ﺻﺪاي ﺗﻠﻖ ﺗﻠﻖ ﺑﺮﺧﻮد ﭼﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪي ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪.‬اﯾﻦ‬ ‫ﭼﻪ ﺻﺪاﯾﯿﻪ؟«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻧﯿﺰ آن را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬اﺳﺒﺶ را ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺳﻨﺴﺎ ﭼﺎرهاي ﺟﺰ دﻧﺒﺎل ﮐﺮدن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬ﺑﺬار ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪«.‬دﻧﺪان ﺷﯿﺮ را از ﻏﻼﻓﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺻﺪا ﺑﺎﻋﺚ دﻟﺸﻮرهي او ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫»ﭘﯿﺶ ﻣﻦ در اﻣﺎﻧﯽ‪ «.‫و اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ داﯾﺮوﻟﻒ و ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺷﺨﺼﯽ را ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﯽﻫﯿﭻ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﺟﺰ دﻧﺪان ﺷﯿﺮ در ﻃﻮل‬ ‫ﺳﺎﺣﻞ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺗﺮايدﻧﺖ ﺑﺮاي ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﺮق رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺮاي ﻧﻬﺎر ﻗﺰلآﻻي ﺗﺎزه ﺻﯿﺪ ﺷﺪه از رودﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮردﻧﺪ و ﺳﻨﺴﺎ ﺑﯿﺶ از ﻣﻘﺪاري ﮐﻪ ﻋﺎدت داﺷﺖ‬ ‫ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪ‪ .

‬وﻗﺘﯽ ﺷﺎﻧﺴﺶ را در ﺣﻤﻠﻪ اﻣﺘﺤﺎن‬ ‫ﮐﺮد‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺟﻠﻮي ﺿﺮﺑﻪ را ﺑﺎ ﭼﻮب ﺧﻮدش ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬آن را روي ﺷﺎﺧﻪي دﺧﺘﺮ ﺳﺮ داد و روي اﻧﮕﺸﺘﺎن دﺧﺘﺮ‬ ‫ﮐﻮﺑﯿﺪ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ در دﺳﺖ از روي اﺳﺐ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪» :‬دوﺳﺖ ﻣﻨﻪ‪ ،‬ﮐﺎري ﺑﻬﺶ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪«.‬ﺳﺮورم‪«.‬‬ ‫ﭘﺴﺮ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺎﯾﮑﺎ‪ «.‬اون از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ‪«.‬دﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﮐﺎﺳﺘﻦ از ﺳﻮزش‪ ،‬اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﻣﯽﻣﮑﯿﺪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﭼﺸﻢﻏﺮه رﻓﺖ و ﺳﻨﺴﺎ وﺣﺸﺖ ﮐﺮد‪ .‬و ﭘﺴﺮ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﻪ‬ ‫ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟« ﺗﺤﮑﻢ ﻟﺤﻨﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯽداد ﮐﻪ اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﺰرگﺗﺮ ﺑﻮدن ﭘﺴﺮ ﻧﺪارد‪.‬ﺧﻮاﻫﺮت؟« ﺳﻨﺴﺎ ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪.‬اﺷﮏ ﺧﺸﻢ در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﻧﮕﺎه ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﺳﻨﺴﺎ رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آرﯾﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪» .‬ﭘﺴﺮ ﺟﺎ ﺧﻮرد‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﮔﺸﺎد ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺷﺎﺧﻪاش را ﺑﻪ روي ﭼﻤﻦ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬‬ ‫ﻣﺎﯾﮑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﮑﺮد؛ از ﺗﺮس ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد‪.‬‬ .‬دﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﭽﻪاي ﻧﺤﯿﻒ ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭼﺮﻣﯽ ﺧﺎﮐﯽ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽداد و ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺿﺮﺑﺎت ﭘﺴﺮ را دﻓﻊ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﻫﻤﻪ را‪ .‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‫ﭘﺸﺖ درﺧﺖﻫﺎ‪ ،‬در ﯾﮏ ﻣﺤﻮﻃﻪي ﻣﺸﺮف ﺑﻪ رودﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﺴﺮ و دﺧﺘﺮي روﺑﺮو ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ اداي ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ را در‬ ‫ﻣﯽآوردﻧﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ و اﺳﻠﺤﻪاش را از دﺳﺖ داد‪.‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ دﺧﺘﺮﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﯽﺟﻨﮕﯽ؟«‬ ‫ﻣﺎﯾﮑﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اون از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﭼﻘﺪر ﻣﻬﺎرت داري‪«.‬‬ ‫»ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاد ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﺸﻪ؟ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر‪ «.‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ؟ ﻣﺎ رو ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺑﺬارﯾﺪ‪«.‬ﺑﺎ‬ ‫ﻧﺎﺑﺎوري ﮔﻔﺖ‪» :‬آرﯾﺎ؟«‬ ‫آرﯾﺎ داد زد‪» :‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﺪ‪ «.‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﭘﺴﺮك ﺑﺪﻗﻮاره را ارزﯾﺎﺑﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﮏﻣﮏدار و ﻣﻮي ﻗﺮﻣﺰ اﻧﺒﻮﻫﯽ داﺷﺖ‪» .‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ‪» .‬ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎﯾﺸﺎن ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮاً در اﺻﻞ دﺳﺘﻪي ﺟﺎرو ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و روي ﻋﻠﻔﺰار ﺟﺴﺖ و‬ ‫ﺧﯿﺰ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﻪ ﻫﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎﺑﻪ‪«.‬ﭘﺴﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﯽ ﺑﺰرگﺗﺮ‪ ،‬ﯾﮏ ﺳﺮ و ﮔﺮدن ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ و ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد و ﻋﺮﺻﻪ را ﺑﺮ دﺧﺘﺮ ﺗﻨﮓ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎﻫﺰاده را ﺗﺸﺨﯿﺺ داد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬زود ﺑﺎش‪ ،‬ﺑﺮش دار‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ از‬ ‫ذوق ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪» .‬ﺷﻤﺸﯿﺮت رو ﺑﺮدار‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب‪ .

‬آرﯾﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﺗﺎب داد‪ .‫ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آرﯾﺎ ﺑﯿﻨﺪازد و ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﮕﯽ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﭘﺴﺮك ﺣﻘﯿﻘﺖ را‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎﻓﺮي در وﺿﻌﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬آرﯾﺎ ﯾﮏ ﺳﻨﮓ ﻗﺎﭘﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺮ ﺟﺎﻓﺮي ﭘﺮت ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي او ﺑﻪ اﺳﺒﺶ ﺧﻮرد‪ ،‬و اﺳﺐ‬ ‫ﺳﺮخ رﻣﯿﺪ و ﭼﻬﺎرﻧﻌﻞ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺎﯾﮑﺎ رﻓﺖ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﺎﻓﺮي ﺗﻤﺎﻣﺎً ﺧﻮﻧﯽ ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮخ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آرﯾﺎ در اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ داد زد‪» :‬ﺑﺲ ﮐﻦ!« ﺷﺎﺧﻪي ﺧﻮدش را از زﻣﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬ﺷﺮاب او را ﺑﯽﭘﺮوا ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬ﺳﻨﺴﺎ ﮐﻪ اﺷﮏﻫﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً‬ ‫ﮐﻮرش ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻋﺎﺟﺰاﻧﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ او‬ ‫ﮔﻮش ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ‬ ‫ﺧﺮده‪«.‬‬ ‫»و ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎﺑﯽ‪ ،‬ﻧﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫آرﯾﺎ او را ﻫﺪف ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺟﺎﻓﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻓﺤﺶ ﻣﯽداد‪ ،‬ﺗﻠﻮﺗﻠﻮ ﺧﻮرد و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ داد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﻫﺮ دوي ﺷﻤﺎ ﺑﺲ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬دارﯾﺪ ﺧﺮاﺑﺶ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ «.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ از روي ﻣﺎدﯾﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺳﺮ ﺧﻮرد‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬‬ .‬آرﯾﺎ ﺑﺎز ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰاده ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺎ دﻧﺪان ﺷﯿﺮ ﺟﻠﻮي ﺿﺮﺑﻪ را‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ و ﺷﺎﺧﻪي ﺷﮑﺴﺘﻪ آرﯾﺎ از دﺳﺘﺶ ﺑﻪ دور ﭘﺮت ﺷﺪ‪ .‬آرﯾﺎ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺗﺮﺳﯿﺪه‬ ‫ﺑﻮد ﻓﺮار ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎﻓﺮي ﺗﺎ ﺟﻨﮕﻞ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﮐﺮد‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺸﺖ آرﯾﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ درﺧﺖ ﺑﻮد‪ .‬اون ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﭼﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪» .‬ﻫﯿﭻ ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﯽ ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻨﻮ ﻣﯽزدي؟« ﯾﮏ‬ ‫ﻏﻨﭽﻪ از ﺧﻮن روﺷﻦ در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ روي ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺎﯾﮑﺎ ﻓﺸﺎر ﻣﯽآورد ﺷﮑﻔﺖ و ﺧﻄﯽ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ‬ ‫ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ‪..‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺷﺎﺧﻪ اﺳﺖ‪«.‬ﺷﻤﺸﯿﺮت‬ ‫رو ﺑﺮ ﻣﯽداري ﯾﺎ ﻧﻪ؟«‬ ‫ﻣﺎﯾﮑﺎ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﺳﻨﺴﺎ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﻧﮑﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﺪ!« ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮش‬ ‫آرﯾﺎ را ﻋﻘﺐ ﻣﯽراﻧﺪ و ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﺎﺳﺰا ﻣﯽﮔﻔﺖ؛ ﺣﺮفﻫﺎﯾﯽ ﻫﻮﻟﻨﺎك‪ ،‬ﺣﺮفﻫﺎﯾﯽ زﺷﺖ‪ .‬ﻣﺎﯾﮑﺎ ﺑﺎ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺳﺮﻋﺖ‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﺧﺖﻫﺎ دوﯾﺪ‪ ..‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻟﺤﻈﻪاي ﭼﺸﻤﺶ را از ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب ﺑﺮدارد‪ ،‬ﺑﻪ آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اذﯾﺘﺶ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي دﻧﺪان ﺷﯿﺮ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻧﻮك آن را زﯾﺮ ﭼﺸﻢ روي ﮔﻮﻧﻪي‬ ‫ﻣﺎﯾﮑﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد‬ ‫آن ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﺎﻫﺰاده‪ ،‬ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮك ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎن‬ ‫وﺣﺸﺖزدهي ﺳﻨﺴﺎ رخ داد‪ .

‬ﺷﺎﻫﺰادهي ﺑﯿﭽﺎره‬ ‫ﻣﻦ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰاده روي ﻋﻠﻒ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﯽﻧﺎﻟﯿﺪ و دﺳﺖ زﺧﻤﯽاش را‬ ‫ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺧﺮده‪ «.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻦ آنﻫﺎ‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ ﭘﯿﺶ ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي رﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺴﺖ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽرم و ﺑﺮات ﮐﻤﮏ ﻣﯿﺎرم‪ «.‬از ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮد دﻧﺪان ﺷﯿﺮ را ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﺟﺎﻓﺮي اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﺗﯿﻎ از دﺳﺖ ﺟﺎﻓﺮي اﻓﺘﺎد و ﮔﺮگ او را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬از روي درد ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﻨﻔﺴﺶ ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ آب ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺷﺎﻻپ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ ..‬‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و وﺣﺸﺖزده ﻧﺎﻟﯿﺪ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬اذﯾﺘﻢ ﻧﮑﻦ‪ .‬روي ﻋﻠﻒ ﻏﻠﺖ ﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬ﮔﺮگ‬ ‫ﻣﯽﻏﺮﯾﺪ و ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﭘﺮﻧﺲ ﺑﺎ درد داد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪» :‬دورش ﮐﻦ‪ ،‬دورش ﮐﻦ!«‬ ‫ﻓﺮﯾﺎد آرﯾﺎ ﻣﺜﻞ ﺷﻼق ﺻﺪا داد‪» :‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ!«‬ ‫داﯾﺮوﻟﻒ ﺟﺎﻓﺮي را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﮐﻨﺎر آرﯾﺎ آﻣﺪ‪ .‬آرﯾﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻤﺖ اﺳﺒﺶ دوﯾﺪ؛ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺗﻌﻘﯿﺒﺶ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺳﺮ ﺧﻮاﻫﺮش داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺑﺎﻫﺎش ﮐﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش!«‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺗﺎب داد و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﺑﺪﻧﺶ ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﻪ آﺳﻤﺎن اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﮐﻨﺎر او زاﻧﻮ زد و ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬اوه‪ ،‬ﺑﺒﯿﻦ ﭼﮑﺎر ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺒﯿﻦ ﭼﮑﺎر ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ دﺳﺖ دراز ﮐﺮد و ﻣﻮي ﺑﻠﻮﻧﺪ ﻇﺮﯾﻒ او را‬ ‫ﮐﻨﺎر زد‪.‬ﻧﺘﺮس‪ .‬ﺟﺰ ﻧﻔﺮت ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ در آنﻫﺎ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺟﺰ‬ ‫زﺷﺖﺗﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه از روي ﺗﺤﻘﯿﺮ‪» ..‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺷﺎﻫﺰاده ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎز ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺎﻻي رودﺧﺎﻧﻪ ﭼﺮخ زد و‬ ‫ﻓﻮﻻد آﺑﯽ زﯾﺮ آﻓﺘﺎب ﺑﺮق زد‪ .‬‬ .‬ﭘﺲ ﺑﺮو و ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺖ ﻧﺰن‪«.‬ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﻣﯽﮔﻢ‪«.‫ﺳﭙﺲ ﺑﺮﻗﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي از ﮐﻨﺎر او رد ﺷﺪ‪ ،‬و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد و آروارهاش دور دﺳﺖ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺟﺎﻓﺮي‬ ‫ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اذﯾﺘﺖ ﻧﮑﺮد‪ .

‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﺎﻻر ﺑﺎر ﻋﺎم ﺳﺮ رﯾﻤﻮن را ﺑﻪ ﺧﻮدش اﺧﺘﺼﺎص داده ﺑﻮد و در آﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺪ او را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺪود‪ ،‬اﻣﺎ او ﻫﻨﻮز دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد و ﯾﮏ دﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ وﻗﺎرش را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮده ﺷﺪه‪«.‬ﺣﺮفﻫﺎش‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ «.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺳﺮﯾﻌﺎً ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪» .‬ﺳﺮ رﯾﻤﻮن ﺗﺤﺖ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻮادهاش ﺗﺤﺖ ﭘﺮﭼﻢ اژدﻫﺎ‬ ‫در ﺗﺮايدﻧﺖ ﺟﻨﮕﯿﺪه ﺑﻮد و ﺳﻪ ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺶ در آﻧﺠﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ راﺑﺮت ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻪ ﺳﺮ رﯾﻤﻮن‪ .‬زﯾﺎدي ﺷﻠﻮغ؛ او و راﺑﺮت اﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺴﺎﻟﻪ را دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﺳﻪ روز اول‪ ،‬ﺧﻮدش ﺟﺴﺘﺠﻮﻫﺎ را رﻫﺒﺮي‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد و از زﻣﺎن ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن آرﯾﺎ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮاب ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺑﻪ ﺟﻮري ﺑﮕﻮ ﮐﻪ اوﻧﻮ ﻓﻮراً ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎره‪«.‬‬ ‫‪Raymun Darry‬‬ ‫‪1‬‬ .‬ﻏﺮق در ﺧﺸﻤﯽ ﮔﺮم از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺑﺮج ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ‪ .‬اﻓﺮاد ﻣﺎ ﯾﺎ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ؟«‬ ‫ﭘﯿﺸﮑﺎرش‪ ،‬وﯾﻮن ﭘﻮل‪ ،‬ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﺟﻮري ﭘﯿﺪاش ﮐﺮده‪ .‬اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ آن ﻗﺪر‬ ‫دلﺷﮑﺴﺘﻪ و ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺳﺮﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎدن ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﻏﻀﺒﺶ ﺑﻪ او ﺗﻮان ﻣﯽﺑﺨﺸﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اون زن! ﺳﻨﺴﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻦ و ﺑﻪ ﺗﺎﻻر ﺑﺎرِ ﻋﺎم ﺑﯿﺎرش‪ ..‬آﺳﯿﺒﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﺮﺳﯿﺪه‪«.‬اﯾﻦ ﻗﻠﻌﻪ ﯾﮏ ﺑﻨﺎي ﻣﺤﻘﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪي ﻧﯿﻢ روز ﺳﻮاري از ﺟﻨﻮب ﺗﺮايدﻧﺖ ﺑﻮد‪ .‫‪ -۱۶‬ﺍﺩﺍﺭﺩ‬ ‫»ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪«.‬‬ ‫»ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن دروازه از اﻓﺮاد ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ و وﻗﺘﯽ ﺟﻮري آرﯾﺎ رو آورد‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﺧﺒﺮ دادﻧﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎ‬ ‫ﺷﺘﺎب وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪ ،‬دﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺮ از ﺟﻤﻌﯿﺖ اﺳﺖ‪ .‬از ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻌﻘﯿﺒﺶ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و زﻣﺰﻣﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻣﻮرد ﻋﮑﺲاﻟﻌﻤﻞ او ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬آﮔﺎه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻬﺎر روز ﺑﻮد ﮐﻪ اﻓﺮادش دﻧﺒﺎل آرﯾﺎ ﻣﯽﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻓﺮاد ﻣﻠﮑﻪ ﻧﯿﺰ ﺳﺮﮔﺮم ﺷﮑﺎر ﺑﻮدهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻼﻗﺘﺸﺎن ﻣﻮرد اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ از ﺣﯿﺎط ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪاي ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ آنﻫﺎ اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮد‪..‬در ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺮاي آرﯾﺎ و ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب در دو ﺳﻤﺖ‬ ‫رودﺧﺎﻧﻪ اداﻣﻪ داﺷﺖ‪ ،‬ﮔﺮوه ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺧﻮدش را ﻣﻬﻤﺎن ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪهي ارﺑﺎب ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﺳﺮ رﯾﻤﻮن دري‪ ،1‬ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»ﺧﺪاﯾﺎن را ﺷﮑﺮ‪ «.‬ﺑﺎ اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪن اﯾﻦ ﻫﻤﻪ از اﻓﺮاد دري‪ ،‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي و اﺳﺘﺎرﮐﯽ در ﻗﻠﻌﻪاي ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺸﺎن زﯾﺎدي‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﻀﺎ داغ و ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.

‬ﺻﺪاي ﻧﺪ در اﺗﺎق‬ ‫ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪» :‬ﭼﺮا ﻣﻦ ﻣﻄﻠﻊ ﻧﺸﺪم ﮐﻪ دﺧﺘﺮم ﭘﯿﺪا ﺷﺪه؟ ﭼﺮا ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ آورده ﻧﺸﺪه؟«‬ ‫ﻣﺨﺎﻃﺒﺶ راﺑﺮت ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮﺳﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﭼﻄﻮر ﺟﺮات ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎﻫﺖ اﯾﻦ‬ ‫ﻃﻮر ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ!«‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ اﯾﻦ واﮐﻨﺶ ﻧﺸﺎن داد‪» .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آرﯾﺎ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد و ﺻﺪاي ﭼﮑﻤﻪﻫﺎﯾﺶ از ﮐﻒ ﺳﻨﮕﯽ اﺗﺎق ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ در وﺳﻂ اﺗﺎق اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻮري ﮐﺴﻞ ﭘﯿﺸﺶ ﺑﻮد و ﺗﻤﺎم ﭼﺸﻢﻫﺎ روي او ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ آورده ﺑﺸﻪ و ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺳﺮﯾﻌﺎً ﺧﺎﺗﻤﻪ داده ﺑﺸﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﻟﺤﻨﺶ را ﺳﺮد ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪«.‬ﻣﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر ﭼﯿﻪ؟« ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ‬ ‫اﺗﺎق را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻗﯿﺎﻓﻪﻫﺎي دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮشﺷﺎﻧﺴﯽﺷﺎن اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﯿﻤﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ و ﺳﻨﺪور‬ ‫ﮐﻠﮕﺎن ﮐﻪ ﮔﺮوهﻫﺎي ﺟﺴﺘﺠﻮ را در ﺷﻤﺎل ﺗﺮايدﻧﺖ رﻫﺒﺮي ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ دو ﻏﺎﯾﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﻢ ﮔﺎزش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﺎﮐﺖ‪ ،‬زن‪ «.‬ﮐﺎﻣﻼً ﺧﻮب ﻣﯽدوﻧﯽ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬زﺧﻤﯽ ﮐﻪ ﻧﺸﺪي؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪ «.‬ﺳﺮ رﯾﻤﻮن دري ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ‬ ‫ﺟﻠﻮي ﺑﺮوز اﺣﺴﺎﺳﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‫راﺑﺮت در اﻧﺘﻬﺎي اﺗﺎق روي ﺻﻨﺪﻟﯽ دريﻫﺎ وﻟﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﯿﺎﻓﻪاش در ﻫﻢ و ﻋﺒﻮس ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ روي زاﻧﻮﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ و او را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺸﮑﻞ ﻣﯽﺷﺪ‬ ‫درك ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دردﺳﺮ اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬آرﯾﺎ در ﺑﻐﻠﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ؛ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ دﺧﺘﺮﺑﭽﻪي ﻧﺤﯿﻒ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﻗﻮل داد‪» :‬ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻬﺖ ﻏﺬا ﻣﯽدﯾﻢ‪ «.‬اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده‪ .‬ﮐﻤﯽ ﮔﺸﻨﻪام‪ .‬ﮐﺪوم ﻣﺴﺎﻟﻪ؟«‬ ‫ﻣﻠﮑﻪ ﻗﺪم ﺟﻠﻮ ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻗﺼﺪ‬ ‫ﺗﺮﺳﻮﻧﺪن دﺧﺘﺮت رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺻﺪا‬ ‫ﮐﺮد‪» :‬آرﯾﺎ‪ «.‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه روﺑﺮو ﺷﻮد‪» .‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد و اﺷﮏﻫﺎ ردي ﺻﻮرﺗﯽ روي ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪» .‬‬ ‫»ﻣﯽدوﻧﻢ‪ «.‬اون و ﭘﺴﺮ‬ ‫ﻗﺼﺎب رﻓﯿﻘﺶ‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪي ﺟﺎﻓﺮي ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬و ﺣﯿﻮوﻧﺶ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ دﺳﺖ ﭘﺴﺮم رو ﺑﮑﻨﻪ‪«.‬در ﺻﻨﺪﻟﯽاش راﺳﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪» .‬ﺳﺮﺳﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ و ﭘﺴﺮش ﮐﻨﺎر‬ ‫او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺟﺰ اﻓﺮاد ﺧﻮدش ﭼﻨﺪان ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد‪ .‬ﯾﻪ‬ ‫ﺧﻮرده ﺗﻮت ﺧﻮردم‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪاي ﻧﺒﻮد‪«.‬دﺳﺖ ﭘﺴﺮ ﻫﻨﻮز ﺑﺎﻧﺪاژ ﺿﺨﯿﻢ اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ داﺷﺖ‪.‬وﻗﺘﯽ آرﯾﺎ او را دﯾﺪ‪،‬‬ ‫داد ﮐﺸﯿﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﮐﺮد‪.‬ﺟﺎﻓﺮي داﺷﺖ ﻣﺎﯾﮑﺎ رو اذﯾﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪«.‬‬ .‬او ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﻧﯿﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪي داﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﺮ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺑﺪﻫﺪ و ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن‬ ‫ﭘﯿﺮ اﺧﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد؛ ﺑﻘﯿﻪ اﻓﺮاد ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ و دﺷﻤﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .

‬ﺣﻘﯿﻘﺖ را ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪» .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻌﺪ‬ ‫اﺗﻤﺎم ﺻﺤﺒﺖ ﭘﺴﺮش ﺑﺎ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺗﻤﺎم ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻧﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﯾﻦ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮري ﻧﺒﻮد‪ «.‬ﺑﻪ ﺟﺎﻓﺮي ﺗﻌﻈﯿﻢ‬ ‫ﮐﺮد‪» .‬ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺟﻠﻮي زﺑﻮﻧﺖ رو ﺑﮕﯿﺮ‪«.‬ﺑﺮادر ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻟﻄﻒ داره‪ .‬دروغ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺮم ﺳﻨﮕﯿﻨﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﺧﻨﺪهاش را ﺧﻔﻪ ﮐﺮد‪» .‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ اﻧﺪاﺧﺖ و دﯾﺪ ﮐﻪ وﯾﻮن‬ ‫ﭘﻮل ﺑﺎ ﺳﻨﺴﺎ وارد ﺷﺪ‪ .‬از ﻣﯿﺎن رﯾﺶ اﻧﺒﻮﻫﺶ ﺑﻪ آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺎﻻ ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﺟﺮا رو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬‬ ‫اﺷﮏﻫﺎي آرﯾﺎ ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد دوﺑﺎره ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ‪» .‬ﺑﻪ ﺣﻖ‬ ‫ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﺮداﺷﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﭘﺴﺮه ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﯽﮔﻪ‪ ،‬دﺧﺘﺮه ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ‪«.‬ﻧﺪ رواﯾﺖ ﺳﻨﺴﺎ از داﺳﺘﺎن را در ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن‬ ‫آرﯾﺎ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﺗﻮ ﮔﺮﮔﺖ رو ﺑﻪ ﺟﻮﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﯽ و ﺑﺎ اون ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب ﺑﺎ‬ ‫ﭼﻤﺎق زدﯾﻨﺶ‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬دروﻏﮕﻮ!«‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﻣﺘﻘﺎﺑﻼً داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ!«‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن از روي ﺻﻨﺪﻟﯽاش ﻏﺮﯾﺪ‪» :‬ﮐﺎﻓﯿﻪ!« آزردﮔﯽ ﺧﺎﻃﺮ از ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺸﻬﻮد ﺑﻮد‪.‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﺮادرم‬ ‫رو ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻔﻪ ﺑﺸﻪ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون از ﺗﺎﻻر ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ آرﯾﺎ داﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺷﺮوع ﮐﺮد‪ ،‬ﻧﺪ ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﻧﺪ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬دﻧﺪان ﺷﯿﺮ‪«.‬ﻧﺪ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪي او ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ .‬ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﻫﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ اﯾﻨﺠﺎ‪» .‫ﻣﻠﮑﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎف ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ‪ ،‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪ «.‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي اﺻﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺑﻮد! اوﻧﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ و آرﯾﺎ دﻧﺪان ﺷﯿﺮ رو ﺑﻪ رودﺧﻮﻧﻪ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ!« ﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ او ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ آرﯾﺎ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﮑﻮت ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي رواﯾﺖ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎوﺗﺶ از وﻗﺎﯾﻊ را ﺷﺮوع ﮐﺮد‪ ،‬رﻧﮓ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪاً ﺑﻬﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻗﺪ ﻣﻮش ﺧﯿﺲ‪ ،‬ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﺎ دﺳﺘﻪ ﺟﺎرو ﺗﻮ رو ﺧﻠﻊ‬ ‫ﺳﻼح ﮐﻨﻪ و ﺷﻤﺸﯿﺮت رو ﺑﻪ رودﺧﻮﻧﻪ ﺑﻨﺪازه‪ «.‬‬ ‫و دوﺑﺎره ﻗﺎه ﻗﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ آرﯾﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ از داﺳﺘﺎن رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺟﺎﻓﺮي را‬ ‫ﺑﻪ وﺳﻂ ﺗﺮايدﻧﺖ ﭘﺮت ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬رﻧﻠﯽ ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن‪ .‬آنﻫﺎ در ﺗﻪ ﺗﺎﻻر ﺑﯽﺻﺪا اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪاش رو‬ ‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﻨﯽ و راﺳﺘﺶ رو ﻣﯽﮔﯽ‪ .‬ﺑﻌﺪ اون‬ ‫ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽرﺳﻪ‪ .‬ﺧﻮدم ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ در رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪ «.

‫دﺧﺘﺮ ﺑﺰرﮔﺶ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎﺳﯽ از ﻣﺨﻤﻞ آﺑﯽ ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و زﻧﺠﯿﺮي ﻧﻘﺮهاي ﺑﻪ‬

‫ﮔﺮدن اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮي اﻧﺒﻮه ﻗﺮﻣﺰش آن ﻗﺪر ﺷﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ روي ﺧﻮاﻫﺮش و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ‬
‫روي ﺷﺎﻫﺰاده ﺟﻮان ﭘﻠﮏ زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻤﯽدوﻧﻢ‪ «.‬اﺷﮏ در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﻓﺮار ﮐﻨﺪ‪» .‬ﯾﺎدم ﻧﻤﯿﺎد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﻧﺪﯾﺪم‪«...‬‬

‫آرﯾﺎ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﭘﺴﺖ ﻓﻄﺮت!« ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺗﯿﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮاﻫﺮش ﭘﺮﯾﺪ‪ ،‬او را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺸﺖ ﺑﺎراﻧﺶ‬

‫ﮐﺮد‪» .‬دروﻏﮕﻮ‪ ،‬دروﻏﮕﻮ‪ ،‬دروﻏﮕﻮ‪ ،‬دروﻏﮕﻮ‪«.‬‬

‫ﻧﺪ داد زد‪» :‬آرﯾﺎ‪ ،‬ﺑﺲ ﮐﻦ!« ﺟﻮري او را از روي ﺧﻮاﻫﺮش ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬آرﯾﺎ در ﺑﻐﻞ ﺟﻮري ﻟﮕﺪ ﻣﯽزد‪ .‬وﻗﺘﯽ‬
‫ﻧﺪ ﺳﻨﺴﺎ را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬او رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺻﺪﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪي؟« اﻣﺎ ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ آرﯾﺎ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد و‬

‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺳﻮال را ﻧﺸﻨﯿﺪ‪.‬‬

‫ﺳﺮﺳﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬دﺧﺘﺮه ﺑﻪ اﻧﺪازهي اون ﺣﯿﻮون ﮐﺜﯿﻔﺶ وﺣﺸﯿﻪ‪ .‬راﺑﺮت‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﺸﻪ‪«.‬‬
‫»ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ! ﺳﺮﺳﯽ‪ ،‬ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪ .‬اون ﯾﻪ ﺑﭽﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ اﻧﺘﻈﺎري از ﻣﻦ داري؟ ﺷﻼقزﻧﺎن از ﺑﯿﻦ‬

‫ﮐﻮﭼﻪﻫﺎ ﺑﮕﺬروﻧﻤﺶ؟ ﺑﭽﻪﻫﺎ دﻋﻮاﺷﻮن ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺧﺘﻢ ﮐﻼم‪ .‬ﮐﺴﯽ ﺻﺪﻣﻪي داﯾﻤﯽ ﻧﺪﯾﺪه‪«.‬‬

‫ﻣﻠﮑﻪ از ﺧﺸﻢ ﮐﻒ ﮐﺮد‪» :‬ﺟﺎي اون زﺧﻢﻫﺎ ﺑﺮاي ﺑﻘﯿﻪي ﻋﻤﺮ روي ﺑﺪن ﺟﺎف ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ‪«.‬‬
‫راﺑﺮت ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ارﺷﺪش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮره‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ درﺳﯽ ﺑﯿﺎﻣﻮزه‪ .‬ﻧﺪ‪ ،‬دﺧﺘﺮت رو ادب ﮐﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر رو ﺑﺎ ﭘﺴﺮم ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬
‫ﻧﺪ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس آﺳﻮدﮔﯽ ﻓﺮاوان‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ‪ ،‬اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪«.‬‬
‫راﺑﺮت ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ دور ﺷﺪن‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻠﮑﻪ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﻪ راﺑﺮت ﮔﻔﺖ‪» :‬و داﯾﺮوﻟﻒ ﭼﯽ‬

‫ﻣﯿﺸﻪ؟ ﺑﺎ ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮت ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪» .‬اون ﮔﺮگ ﻟﻌﻨﺘﯽ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم‪«.‬‬
‫ﻧﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺪن آرﯾﺎ در آﻏﻮش ﺟﻮري ﺳﻔﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﻮري ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ‪» :‬ردي از داﯾﺮوﻟﻒ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪،‬‬

‫اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت‪«.‬‬

‫راﺑﺮت ﻧﺎراﺿﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪» .‬ﻧﻪ؟ ﭘﺲ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺣﻞ ﺷﺪ‪«.‬‬
‫ﻣﻠﮑﻪ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪» .‬ﺻﺪ ﺳﮑﻪ اژدﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ اوﻧﻮ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﯿﺎره!«‬

‫راﺑﺮت ﺑﺎ ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻪ ﭘﻮﺳﺘﯿﻦ ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯾﯽ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﺳﻬﻤﯽ در اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﺪارم‪ ،‬زن‪ .‬ﺗﻮ آزادي ﮐﻪ ﭘﺎﻟﺘﻮ‬

‫ﭘﻮﺳﺖﻫﺎت رو ﺑﺎ ﻃﻼي ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﺨﺮي‪«.‬‬

‫ﻣﻠﮑﻪ ﻧﮕﺎه ﺳﺮدي ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺗﺼﻮر ﻧﻤﯽﮐﺮدم اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺴﯿﺲ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﺼﻮر ﺧﻮدم‬
‫ﺑﺎﻫﺎش ازدواج ﮐﺮدم‪ ،‬ﻗﺒﻞ از ﻏﺮوب ﺧﻮرﺷﯿﺪ روي ﺗﺨﺘﻢ ﭘﻮﺳﺘﯿﻦ ﮔﺮگ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪«.‬‬
‫ﺧﺸﻢ ﻗﯿﺎﻓﻪي راﺑﺮت را ﺗﯿﺮه ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺪون وﺟﻮد ﮔﺮگ‪ ،‬ﮐﻠﮏ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪«.‬‬
‫ﺳﺮﺳﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﺮگ رو دارﯾﻢ‪ «.‬ﺻﺪاﯾﺶ ﺧﯿﻠﯽ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺒﺰش ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ‬

‫ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﻠﮑﻪ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ آن‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ رﻧﺠﺶ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﻫﺮ ﻃﻮر ﻣﺎﯾﻠﯽ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮ اﯾﻠﻦ ﺑﺴﭙﺎر ﮐﻪ ﺗﺮﺗﯿﺒﺶ رو ﺑﺪه‪«.‬‬

‫ﻧﺪ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪» :‬راﺑﺮت‪ ،‬ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺪاً ﭼﻨﯿﻦ دﺳﺘﻮري ﺑﺪي‪«.‬‬
‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺣﻮﺻﻠﻪي ﺑﺤﺚ ﻧﺪاﺷﺖ‪» .‬ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ ،‬ﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﺣﺮف دﯾﮕﻪاي ﻧﺪارم‪ .‬داﯾﺮوﻟﻒ ﺟﺎﻧﻮري وﺣﺸﯿﻪ‪.‬‬
‫دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﺷﮑﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻪ دﺧﺘﺮ ﺗﻮ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﺮاش ﯾﻪ ﺳﮓ ﭘﯿﺪا ﮐﻦ‪ ،‬راﺿﯽﺗﺮ‬
‫ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬‬

‫در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻓﻬﻤﯿﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺪرش رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺮ از وﺣﺸﺖ‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‪» .‬ﻣﻨﻈﻮرش ﮐﻪ ﻟﯿﺪي ﻧﯿﺴﺖ؟« ﺣﻘﯿﻘﺖ را در ﻗﯿﺎﻓﻪي ﭘﺪرش دﯾﺪ‪» .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻟﯿﺪي ﻧﻪ‪ .‬ﻟﯿﺪي ﮐﺴﯽ رو ﮔﺎز‬
‫ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬اون ﮔﺮگ ﺧﻮﺑﯿﻪ‪«...‬‬
‫آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ داد زد‪» :‬ﻟﯿﺪي اوﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻫﺎش ﮐﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ!«‬
‫ﺳﻨﺴﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪» :‬ﺟﻠﻮﺷﻮن رو ﺑﮕﯿﺮ‪ ،‬ﻧﮕﺬار اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻟﻄﻔﺎً‪ ،‬ﻟﻄﻔﺎً‪ ،‬ﮐﺎر ﻟﯿﺪي ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻘﺼﯿﺮ‬

‫آرﯾﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯿﺪ‪ ،‬ﻟﯿﺪي ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻧﮕﺬار ﻟﯿﺪي رو اذﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﮐﺎري ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ رﻓﺘﺎرش ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻗﻮل ﻣﯽدم‪،‬‬

‫ﻗﻮل ﻣﯽدم‪ «...‬ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎري ﮐﻪ ﻧﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﺪ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ او را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮد و ﻣﻮﻗﻊ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﻧﮕﻬﺶ دارد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫راﺑﺮت در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﻧﮕﺎه ﮐﺮد؛ دوﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽاش‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ از ﺑﺮادر‪» .‬ﻟﻄﻔﺎً‪ ،‬راﺑﺮت‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﻼﻗﻪاي‬

‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ داري‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺸﻘﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮم‪ .‬ﻟﻄﻔﺎً‪«.‬‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ زﻧﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﻌﻨﺖ‬

‫ﺑﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ﺳﺮﺳﯽ‪«.‬‬

‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﺧﻮدش را از ﭼﻨﮓ ﺳﻨﺴﺎ ﺟﺪا ﮐﺮد و راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺧﺴﺘﮕﯽ ﭼﻬﺎر روز ﮔﺬﺷﺘﻪ دوﺑﺎره‬
‫ﺳﺮاﻏﺶ آﻣﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﺮدي و ﺑﺮﻧﺪﮔﯽ ﻓﻮﻻد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺲ ﺧﻮدت اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪه‪ ،‬راﺑﺮت‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺷﺠﺎﻋﺘﺶ رو‬

‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﮐﻪ ﺧﻮدت اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪي‪«.‬‬

‫راﺑﺮت ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺮدهي ﺑﯽﺣﺎﻟﺖ ﺑﻪ ﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺪون ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺳﺮب اﺗﺎق را‬

‫ﺗﺮك ﮐﺮد‪ .‬ﺳﮑﻮت اﺗﺎق را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﺷﻮﻫﺮش رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﺮﺳﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬داﯾﺮوﻟﻒ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟« ﮐﻨﺎر او ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ‬
‫داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن ﺳﻠﻤﯽ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺣﯿﻮون ﺑﯿﺮون دروازه ﺑﻪ زﻧﺠﯿﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﻋﻠﯿﺎﺣﻀﺮت‪«.‬‬
‫»اﯾﻠﻦ ﭘﯿﻦ رو ﺻﺪا ﮐﻨﯿﺪ‪«.‬‬
‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ .‬ﺟﻮري‪ ،‬دﺧﺘﺮﻫﺎ رو ﺑﻪ اﺗﺎقﻫﺎﺷﻮن ﺑﺮﮔﺮدون و آﯾﺲ رو ﺑﯿﺎر‪ «.‬ﮐﻠﻤﺎت ﻣﺜﻞ زﻫﺮ ﮔﻠﻮﯾﺶ را‬

‫ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ آنﻫﺎ را ﺑﺎ زور ﺑﯿﺮون ﻓﺮﺳﺘﺎد‪» .‬اﮔﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﺑﺸﻪ‪ ،‬ﺧﻮدم اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻣﯽدم‪«.‬‬

‫ﺳﺮﺳﯽ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﺎ ﺷﮏ او را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬ﺗﻮ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك؟ اﯾﻦ ﯾﻪ ﺟﻮر ﺣﻘﻪ اﺳﺖ؟ ﭼﺮا ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎري رو اﻧﺠﺎم‬

‫ﺑﺪي؟« ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻧﺎﻓﺬ ﻣﺎل ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻮد‪» .‬اون ﮔﺮگ اﻫﻞ ﺷﻤﺎﻟﻪ‪ .‬ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ ﺑﯿﺶ از ﯾﻪ‬
‫ﻗﺼﺎﺑﻪ‪«.‬‬

‫اﺗﺎق را ﺗﺮك ﮐﺮد؛ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ و ﺷﯿﻮنﻫﺎي دﺧﺘﺮش در ﮔﻮشﻫﺎﯾﺶ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮﻟﻪ داﯾﺮوﻟﻒ‬

‫را در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻨﺎر او ﻧﺸﺴﺖ‪» .‬ﻟﯿﺪي«؛ اﺳﻢ را اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ‬

‫اﺳﻢﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ زﯾﺎد ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮدن ﻟﯿﺪي ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﻨﺴﺎ‬

‫اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺎﯾﺴﺘﻪاي ﮐﺮده اﺳﺖ‪ .‬او ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ‪ ،‬زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ‪ ،‬ﻣﻼﯾﻢﺗﺮﯾﻦ و ﺳﺎدهدلﺗﺮﯾﻦ ﺗﻮﻟﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﺮاق‬
‫ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮي ﺿﺨﯿﻢ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي او دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ زودي ﺟﻮري آﯾﺲ را ﺑﺮاﯾﺶ آورد‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﺎر ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻬﺎر ﻣﺮد اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻦ و ﺑﻬﺸﻮن ﺑﺴﭙﺎر ﮐﻪ ﺟﺴﺪ رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎل ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬اوﻧﻮ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‬

‫دﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬

‫ﺟﻮري ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺗﻤﺎم راه؟«‬
‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻤﺎم راه‪ .‬زن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮي ﺻﺎﺣﺐ اﯾﻦ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﻤﯽﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﺑﻪ ﺑﺮج ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻨﺪور ﮐﻠﮕﺎن و ﺳﻮاراﻧﺶ از دروازهي ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ‬

‫داﺧﻞ رﯾﺨﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫ﭼﯿﺰي در ﭘﺸﺖ اﺳﺐ ﺟﻨﮕﯽ او آوﯾﺰان ﺑﻮد؛ ﻫﯿﮑﻠﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﮐﻪ در رداﯾﯽ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎزي ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫»اﺛﺮي از دﺧﺘﺮت ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪ ،‬دﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ روزﻣﻮن ﮐﺎﻣﻼً ﻫﻢ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪ‪ .‬دوﺳﺖ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮش رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪ «.‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﻘﺐ دﺳﺖ ﺑﺮد‪ ،‬ﺑﺎر را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺟﻠﻮي ﻧﺪ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻧﺪ ﺑﺮاي ﮐﻨﺎر زدن ردا ﺧﻢ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ دﻟﻬﺮه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ آرﯾﺎ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ‬

‫ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب‪ ،‬ﻣﺎﯾﮑﺎ‪ ،‬ﺑﻮد و ﺑﺪﻧﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺧﻮن ﺧﺸﮏ ﺑﻮد‪ .‬از ﺷﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﮐﻤﺮ ﺑﺎ ﻧﻮﻋﯽ ﺿﺮﺑﻪي‬
‫ﻫﻮﻟﻨﺎك ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ دو ﻧﯿﻢ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎ اﺳﺐ ﺑﻬﺶ زدي‪«.‬‬
‫از ﭘﺸﺖ ﮐﻼﻫﺨﻮد ﮐﺮﯾﻪاش ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺗﺎزي ﺑﺮق زدﻧﺪ‪» .‬ﻓﺮار ﮐﺮد‪ «.‬ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ‪«.‬‬

‫‪ -۱۷‬ﺑﺮﻥ‬
‫ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻃﺶ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎل ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﭘﺮواز ﮐﻦ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮن ﭘﺮواز ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎري ﮐﻪ از دﺳﺘﺶ ﺑﺮ ﻣﯽآﻣﺪ‬

‫ﺳﻘﻮط ﺑﻮد‪.‬‬

‫اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪاي از رس ﺳﺎﺧﺖ و ﭘﺨﺖ ﺗﺎ ﺳﻔﺖ و ﺗﺮد ﺷﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﯽ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺑﺮن ﺑﻪ او ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ و از روي‬

‫ﭘﺸﺖﺑﺎم ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺑﺮن ﻃﺮز ﺧﺮد ﺷﺪن او را ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ‪ .‬ﺣﯿﻦ ﺳﻘﻮط ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﺎ ﻣﺤﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﻔﺘﻢ‪«.‬‬

‫آن ﻗﺪر ﻓﺎﺻﻠﻪاش از ﭘﺎﯾﯿﻦ زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻣﯿﺎن ﻣﻬﯽ ﮐﻪ دور او ﭼﺮخ ﻣﯽزد‪ ،‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ زﻣﯿﻦ را ﻣﯽدﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺲ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺳﺮﯾﻊ دارد ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﯽ در آن ﭘﺎﯾﯿﻦ در‬
‫اﻧﺘﻈﺎرش اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﯽ در روﯾﺎﻫﺎ ﻧﻤﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺳﻘﻮط ﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ درﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪي ﭘﯿﺶ از‬

‫ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ زﻣﯿﻦ از ﺧﻮاب ﻣﯽﭘﺮد‪ .‬درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪي ﭘﯿﺶ از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﻣﯽﺷﻮي‪.‬‬
‫ﺻﺪا ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬و اﮔﻪ ﺑﯿﺪار ﻧﺸﺪي؟‬

‫اﮐﻨﻮن زﻣﯿﻦ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺑﻮد؛ ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ دور ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﺮﺳﻨﮓﻫﺎ دورﺗﺮ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ‬
‫ﭘﯿﺶ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎﻻ در ﻣﯿﺎن ﺗﺎرﯾﮑﯽ‪ ،‬ﻫﻮا ﺳﺮد ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ زﻣﯿﻦ در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻟﻪ‬

‫ﮐﺮدن او ﺑﺎﻻ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬و ﻣﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي و ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻦ‪ .‬ﭘﺮواز ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ ﭘﺮواز ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ‪«...‬‬
‫از ﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم؟ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدي؟‬

‫ﺻﺪا زﯾﺮ و ﻧﺎزك ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮن ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻣﻨﺸﺎي آن ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﯾﮏ ﮐﻼغ درﺳﺖ در ﺧﺎرج از‬
‫دﺳﺘﺮﺳﺶ‪ ،‬ﺣﯿﻦ ﺳﻘﻮط ﺗﻌﻘﯿﺒﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ‪«.‬‬
‫دارم ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺒﯿﻨﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺮاﻫﺖ ذرت داري؟‬
‫ﺑﺮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﭼﺮﺧﺶ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﯿﺒﺶ دﺳﺖ ﺑﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﯿﺮون آورد‪،‬‬

‫ﭼﻨﺪ داﻧﻪي ﻃﻼﯾﯽ از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﻟﯿﺰ ﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬آنﻫﺎ ﻫﻤﺮاه او ﺳﻘﻮط ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻼغ روي ﮐﻒ دﺳﺖ او ﻧﺸﺴﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺑﺮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬واﻗﻌﺎً ﯾﻪ ﮐﻼﻏﯽ؟«‬
‫ﮐﻼغ ﻣﺘﻘﺎﺑﻼً ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺗﻮ واﻗﻌﺎً در ﺣﺎل ﺳﻘﻮﻃﯽ؟‬
‫ﺑﺮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ روﯾﺎﺳﺖ‪«.‬‬
‫ﮐﻼغ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬واﻗﻌﺎً؟‬
‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﮔﻔﺖ‪» :‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺨﻮرم‪ ،‬از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﻣﯽﺷﻢ‪«.‬‬
‫ﮐﻼغ ﮔﻔﺖ‪ :‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺨﻮري‪ ،‬ﻣﯽﻣﯿﺮي‪ .‬و دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ذرت ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﻮهﻫﺎ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﻗﻠﻪﻫﺎ از ﺑﺮف ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮدﻧﺪ و رﺷﺘﻪﻫﺎي ﻧﻘﺮهاي رودﻫﺎ از‬

‫ﺟﻨﮕﻞﻫﺎ ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﮔﺮﯾﺴﺖ‪.‬‬

‫ﮐﻼغ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺎﯾﺪهاي ﻧﺪاره‪ .‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ راه ﺣﻞ ﭘﺮواز ﮐﺮدﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن‪ .‬ﻣﮕﻪ ﭼﻘﺪر ﺳﺨﺘﻪ؟ ﻣﻦ ﻣﯽﭘﺮم‪.‬‬
‫ﮐﻼغ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و دور دﺳﺖ ﺑﺮن ﭼﺮخ زد‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ‪» :‬ﺗﻮ ﺑﺎل داري‪«.‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ داري‪.‬‬
‫ﺑﺮن روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭘﺮ دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻼغ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻧﻮاع ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ از ﺑﺎل وﺟﻮد دارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺤﯿﻒ ﺑﻮد؛ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ روي اﺳﺘﺨﻮان ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﻮده؟ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﯿﺎورد‪ .‬ﭼﻬﺮهاي در ﻣﯿﺎن ﻣﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮري ﻃﻼﯾﯽ‬

‫ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ؛ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬
‫ﺑﺮن ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫ﮐﻼغ ﻗﺎرﻗﺎر ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﻫﻮا ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﻪ ﺑﺮن ﮔﻔﺖ‪ :‬اون ﻧﻪ‪ .‬اوﻧﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻦ‪ ،‬ﻓﻌﻼً ﺑﻬﺶ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪاري‪،‬‬
‫ﺑﮕﺬارش ﮐﻨﺎر‪ ،‬ﺑﮕﺬارش ﮐﻨﺎر‪ .‬روي ﺷﺎﻧﻪي ﺑﺮن ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ او ﻧﻮك زد‪ .‬ﺻﻮرت ﻃﻼﯾﯽ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮن داﺷﺖ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ زﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ و ﻣﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي اﻃﺮاﻓﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺮﯾﺎن از ﮐﻼغ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬

‫ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻣﯽدم ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﭘﺮواز ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫»ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ ﭘﺮواز ﮐﻨﻢ!«‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ داري ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫»ﻣﻦ دارم ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﻨﻢ!«‬
‫ﻫﺮ ﭘﺮوازي ﺑﺎ ﺳﻘﻮط ﺷﺮوع ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪.‬‬
‫»ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ‪«...‬‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ!‬
‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ دﻟﺶ رﯾﺨﺖ‪ .‬زﻣﯿﻦ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬ﮐﻞ دﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ‬

‫ﻓﺮﺷﯽ از ﺳﻔﯿﺪ و ﻗﻬﻮهاي و ﺳﺒﺰ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺴﺘﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﭼﻨﺎن واﺿﺢ ﻣﯽدﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﺗﺮس را‬
‫ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﻞ ﻣﻤﻠﮑﺖ و ﻫﺮ ﮐﺲ در آن را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬
‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را آن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﺎبﻫﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ‪ ،‬دﯾﺪ؛ ﺑﺮجﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ از ﺑﺎﻻ ﮐﻮﺗﺎه و زﻣﺨﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ و‬

‫دﯾﻮارﻫﺎي ﻗﻠﻌﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺧﻂﻫﺎﯾﯽ روي ﺧﺎك ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬دﯾﺪ ﮐﻪ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ روي اﯾﻮان ﺑﺎ ﯾﮏ ﻟﻮﻟﻪي ﺑﺮاق‬

‫ﺑﺮﻧﺰي آﺳﻤﺎن را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺣﯿﻦ ﯾﺎدداﺷﺖ ﺑﺮداﺷﺘﻦ اﺧﻢ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه دارد‪ .‬ﺑﺮادرش‪ ،‬راب‪ ،‬را دﯾﺪ؛ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ و‬

‫ﻗﻮيﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ و ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮزﻧﯽ در ﺣﯿﺎط‪ ،‬ﻓﻮﻻد ﺣﻘﯿﻘﯽ در دﺳﺖ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﻮدور‪ ،‬ﻏﻮل‬
‫ﺳﺎدهدﻟﯽ ﮐﻪ از ﺧﺪﻣﻪي اﺳﻄﺒﻞ ﺑﻮد‪ ،‬را دﯾﺪ؛ او داﺷﺖ ﺳﻨﺪاﻧﯽ را ﺑﻪ ﮐﻮرهي ﻣﯿﮑﻦ ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﭼﻨﺎن راﺣﺖ آن را‬

‫روي ﺷﺎﻧﻪ ﺣﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺗﻮدهاي از ﯾﻮﻧﺠﻪ ﺑﻮد‪ .‬در ﻣﺮﮐﺰ ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬درﺧﺖ ﻋﻈﯿﻢ ﺳﻔﯿﺪ روي‬
‫اﻧﻌﮑﺎس ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﻮدش در ﭼﺸﻤﻪي ﺳﯿﺎه ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮگﻫﺎﯾﺶ در ﺑﺎد ﺳﺮد ﺧﺶ ﺧﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه‬

‫ﺑﺮن را ﺣﺲ ﮐﺮد‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را از روي آبﻫﺎي ﺳﺎﮐﻦ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺑﺮن ﻧﮕﺎﻫﯽ از روي داﻧﺎﯾﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﺷﺮق ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﯾﮏ ﮐﺸﺘﯽ ﭘﺎروﯾﯽ در ﺣﺎل ﮔﺬر از آبﻫﺎي ﺧﻠﯿﺞ ﺑﺎﯾﺖ را دﯾﺪ‪ .‬ﻣﺎدرش را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ در‬

‫ﮐﺎﺑﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺑﻪ ﭼﺎﻗﻮﯾﯽ روي ﻣﯿﺰي در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺎروزنﻫﺎ ﭘﺎرو ﻣﯽزدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﻪ‬

‫ﻧﺮدهاي ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺳﺮ ﭘﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ در ﭘﯿﺶ روﯾﺸﺎن ﺷﮑﻞ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺗﯿﺮهي وﺳﯿﻌﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺎ رﻋﺪ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ راﻧﺪه ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻠﯽ آنﻫﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ دﯾﺪﻧﺶ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺧﺮوش ﻋﻈﯿﻢ آﺑﯽ‪-‬ﺳﺒﺰ ﺗﺮايدﻧﺖ را دﯾﺪ‪ .‬ﭘﺪرش را دﯾﺪ ﮐﻪ ﻏﻢ روي ﭼﻬﺮهاش ﻧﻘﺶ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ و ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻤﻨﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ آن ﻗﺪر ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد و آرﯾﺎ را دﯾﺪ ﮐﻪ در‬
‫ﺳﮑﻮت ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد و رازش را در ﺳﯿﻨﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺤﻔﻮظ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻃﺮﻓﺸﺎن را ﺳﺎﯾﻪﻫﺎﯾﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ‬

‫ﺳﺎﯾﻪ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﮔﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺑﻮد و ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ ﯾﮏ ﺗﺎزي داﺷﺖ‪ .‬دﯾﮕﺮي زرهاش ﻣﺜﻞ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﻮد؛ ﻃﻼﯾﯽ و‬

‫زﯾﺒﺎ‪ .‬روي آن دو‪ ،‬ﻏﻮﻟﯽ ﺑﺎ زرهاي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از ﺳﻨﮓ ﻗﺪ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ روﺑﻨﺪ ﮐﻼﻫﺨﻮدش را ﺑﺎز ﮐﺮد‪،‬‬
‫در داﺧﻞ ﭼﯿﺰي ﺟﺰ ﺗﺎرﯾﮑﯽ و ﺧﻮن ﻏﻠﯿﻆ ﺳﯿﺎه ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ وﺿﻮح آن ﻃﺮف درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ‪ ،‬ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد و درﯾﺎي ﺳﺒﺰ داﺗﺮكﻫﺎ را دﯾﺪ و‬

‫ﺑﻌﺪ‪ ،‬در ﻣﺎوراي آن وﯾﯿﺲ داﺗﺮك زﯾﺮ ﮐﻮﻫﺶ‪ ،‬ﺳﺮزﻣﯿﻦﻫﺎي اﻓﺴﺎﻧﻪاي ﮐﻨﺎرهي درﯾﺎي ﯾﺸﻤﯽ‪ ،‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم آﺷﺎﺋﯽ‬

‫در ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﯽ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺳﺎﯾﻪ را دﯾﺪ ﮐﻪ در آﻧﺠﺎ زﯾﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ در ﺣﺎل ﻃﻠﻮع‪ ،‬اژدﻫﺎﻫﺎ در آﺳﻤﺎن ﭼﺮخ ﻣﯽزدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﺷﻤﺎل ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬دﯾﺪ ﮐﻪ دﯾﻮار ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺮﯾﺴﺘﺎﻟﯽ آﺑﯽ ﻣﯽدرﺧﺸﺪ‪ .‬ﺑﺮادر ﺣﺮاﻣﺰادهاش روي ﺗﺨﺘﯽ‬
‫ﺳﺮد ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪن ﻫﺮ ﺧﺎﻃﺮهاي از ﮔﺮﻣﺎ‪ ،‬ﭘﻮﺳﺘﺶ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه و ﺳﺨﺖ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬و ﺑﻪ‬

‫ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﻧﮕﺎه ﮐﺮد؛ ﻧﮕﺎﻫﺶ از ﺟﻨﮕﻞﻫﺎي ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎي ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺑﺮف ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬از ﺳﻮاﺣﻞ ﯾﺦزده و رودﺧﺎﻧﻪﻫﺎي‬
‫ﺑﺰرگ ﻣﻨﺠﻤﺪ و دﺷﺖﻫﺎي ﻣﺮده ﮐﻪ در آنﻫﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽروﯾﯿﺪ و ﭼﯿﺰي زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ دورﺗﺮ و دورﺗﺮ و‬

‫دورﺗﺮ در ﺷﻤﺎل ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺮدهي ﻧﻮر در اﻧﺘﻬﺎي دﻧﯿﺎ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ ﻣﺎوراي آن ﭘﺮده را دﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﻗﻠﺐ زﻣﺴﺘﺎن ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬و ﮔﺮﻣﺎي اﺷﮏﻫﺎﯾﺶ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ را ﺳﻮزاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﮐﻼغ روي ﺷﺎﻧﻪاش ﻧﺸﺴﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽدوﻧﯽ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﯽ‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﺮد و ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬ﭼﺮا؟«‬
‫ﭼﻮن زﻣﺴﺘﻮن داره ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﮐﻼغ روي ﺷﺎﻧﻪاش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮐﻼغ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺳﻪ ﭼﺸﻢ داﺷﺖ و ﻧﮕﺎه ﭼﺸﻢ ﺳﻮم ﺣﺎﮐﯽ از‬

‫داﻧﺸﯽ ﻫﻮﻟﻨﺎك ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬اﮐﻨﻮن در زﯾﺮ ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺟﺰ ﺑﺮف و ﺳﺮﻣﺎ و ﻣﺮگ؛ دﺷﺖ ﯾﺦزدهاي‬

‫ﺑﺎ ﺳﺘﻮنﻫﺎي ﻧﺎﻫﻤﻮار آﺑﯽ‪-‬ﺳﻔﯿﺪ ﯾﺨﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ او را ﺑﻪ آﻏﻮش ﺑﮑﺸﻨﺪ‪ .‬آنﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻧﯿﺰه ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻧﺸﺎﻧﻪ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺳﺘﺨﻮانﻫﺎي ﻫﺰاران ﺷﺨﺺ در روﯾﺎي دﯾﮕﺮ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻮك آنﻫﺎ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﯾﻮﺳﺎﻧﻪ‬
‫اﺳﯿﺮ ﺗﺮس ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺻﺪاي ﺿﻌﯿﻒ ﺧﻮدش را از دوردﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه‪ ،‬ﺷﺠﺎع‬
‫ﺑﺎﺷﻪ؟«‬
‫و ﺻﺪاي ﭘﺪرش ﺟﻮاب داد‪» :‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺷﺠﺎع ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﮐﻼغ ﻣﺼﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﺑﺮن‪ .‬اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻦ‪ .‬ﭘﺮواز ﮐﻦ ﯾﺎ ﺑﻤﯿﺮ‪.‬‬
‫ﻣﺮگ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﻣﺸﺘﺎق ﺟﺎن او دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺑﺮن ﺑﺎزواﻧﺶ را ﮔﺸﻮد و ﭘﺮواز ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎلﻫﺎﯾﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﺎد ﭘﺮ ﺷﺪﻧﺪ و او را ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬در زﯾﺮ‪ ،‬ﺳﻮزنﻫﺎي ﻣﺨﻮف ﯾﺨﯽ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬آﺳﻤﺎن‬

‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﮔﺸﻮده ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮن اوج ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬از ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ از دﯾﻮار ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬از ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ دﻧﯿﺎ‬
‫ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ذوق داد زد‪» :‬ﻣﻦ ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﻢ!«‬
‫ﮐﻼغ ﺳﻪ ﭼﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪهم‪ .‬ﮐﻼغ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺎ ﺑﺎل زدن ﺟﻠﻮي ﺻﻮرت او‪ ،‬ﺳﺮﻋﺘﺶ را ﮐﻢ‬

‫ﮐﺮد و ﺟﻠﻮي دﯾﺪش را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﻮك ﭘﺮﻫﺎي ﮐﻼغ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ‪ ،‬ﺑﺮن در آﺳﻤﺎن دﭼﺎر ﺗﺰﻟﺰل ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮك ﮐﻼغ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ او ﺧﻮرد و ﺑﺮن دردي ﺷﺪﯾﺪ و ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ ﺑﯿﻦ دو ﭼﺸﻢ ﺣﺲ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬
‫ﮐﻼغ ﻧﻮﮐﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻗﺎرﻗﺎر ﮐﺮد؛ ﺻﺪاﯾﺶ‪ ،‬ﻓﺮﯾﺎد ﺑﻠﻨﺪي از روي ﺗﺮس ﺑﻮد و ﻣﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي دور ﺑﺮن ﻟﺮزﯾﺪ‬
‫و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﭘﺮده‪ ،‬درﯾﺪه ﺷﺪ‪ .‬و ﺑﺮن دﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﻼغ در واﻗﻊ ﯾﮏ زن اﺳﺖ؛ زﻧﯽ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي دراز‬

‫ﺳﯿﺎه ﮐﻪ او را ﺟﺎﯾﯽ دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎﻻ زن را ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽآورد و ﺳﭙﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ در‬

‫وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬روي ﯾﮏ ﺗﺨﺖ در اﺗﺎﻗﯽ ﺳﺮد ﺑﺎﻻي ﯾﮏ ﺑﺮج اﺳﺖ‪ .‬و زن ﺳﯿﺎهﻣﻮ ﯾﮏ ﺗﺸﺖ آب را اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ روي‬

‫ﮐﻒ اﺗﺎق ﺧﺮد ﺷﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎي »ﺑﯿﺪاره‪ ،‬ﺑﯿﺪاره‪ ،‬اون ﺑﯿﺪاره‪ «.‬از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ دوﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮن ﺑﻪ ﺑﯿﻦ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ دﺳﺖ زد‪ .‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻼغ ﻧﻮك زده ﺑﻮد ﻫﻨﻮز ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﻮﻧﯽ‪ ،‬ﻧﻪ‬

‫زﺧﻤﯽ‪ ،‬ﭼﯿﺰي آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ و ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪.‬‬

‫و آن وﻗﺖ ﭼﯿﺰي ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺶ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﭼﯿﺰي ﺣﺲ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﯾﮏ ﺟﻔﺖ‬

‫ﭼﺸﻢ ﺑﺮاق زرد ﻣﺜﻞ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎي او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎز ﺑﻮد و ﻫﻮاي اﺗﺎق ﺳﺮد ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﺮﻣﺎﯾﯽ ﮐﻪ از‬
‫ﮔﺮگ ﺳﺎﻃﻊ ﻣﯽﺷﺪ ﺑﺮن را ﻣﺜﻞ ﺣﻤﺎﻣﯽ ﮔﺮم در ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺮن ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻪي ﺧﻮدش اﺳﺖ‪ ...‬اﻣﺎ آﯾﺎ واﻗﻌﺎً او‬
‫ﺑﻮد؟ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﻧﻮازش او دﺳﺖ دراز ﮐﺮد؛ دﺳﺘﺶ ﻣﺜﻞ ﺑﺮگ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ راب ﺑﺎ ﺷﺘﺎب وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪ ،‬داﯾﺮوﻟﻒ ﺻﻮرت ﺑﺮن را ﻟﯿﺲ ﻣﯽزد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دوﯾﺪن از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺑﺮج ﺑﻪ ﺑﺎﻻ‪،‬‬

‫ﻧﻔﺲ راب ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮن ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺳﻤﺶ ﺳﺎﻣﺮه‪«.1‬‬

‫‪1‬‬

‫‪ Summer‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‬

‫‪ -۱۸‬ﮐﺘﻠﻴﻦ‬
‫»ﻇﺮف ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﯽرﺳﯿﻢ‪«.‬‬
‫ﮐﺘﻠﯿﻦ از ﻧﺮده ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﭘﺎروزنﻫﺎت ﺧﻮب ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺎﺧﺪا‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﺸﺎﻧﻪاي از‬

‫ﺳﭙﺎﺳﮕﺰاري ﺧﻮدم ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺪوم ﯾﮏ ﺳﮑﻪ ﮔﻮزن ﻧﻘﺮهاي ﻣﯽدم‪«.‬‬

‫ﻧﺎﺧﺪا ﻣﻮرﯾﻮ ﺗﻮرﻣﺘﯿﺲ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻧﺼﻒ و ﻧﯿﻤﻪاي ﺑﻪ او ﻟﻄﻒ ﮐﺮد‪» .‬ﺷﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪﯾﺪ‪ ،‬ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك‪.‬‬

‫اﻓﺘﺨﺎر ﺣﺎﻣﻞ ﺑﺎﻧﻮي ﺑﺰرﮔﻮاري ﻧﻈﯿﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻮدن‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎداﺷﯿﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎز دارﻧﺪ‪«.‬‬
‫»وﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺳﮑﻪي ﻧﻘﺮه ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ‪«.‬‬

‫ﻣﻮرﯾﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻫﺮ ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﯿﺪ‪ «.‬زﺑﺎن ﻣﺸﺘﺮك را ﮐﺎﻣﻼً روان و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮي ﻟﻬﺠﻪي ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﯽ ﺳﺎل در درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﮐﺮده اﺳﺖ‪ ،‬اﺑﺘﺪا ﭘﺎروزن‪ ،‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﺳﮑﺎﻧﺪار‪ ،‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻧﺎﺧﺪاي ﮐﺸﺘﯽﻫﺎي ﺧﻮدش ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬اﺳﺘﻮندﻧﺴﺮ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﯽاي دو دﮐﻠﻪ ﺑﺎ ﺷﺼﺖ ﭘﺎرو ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﻗﺎﯾﻖ او و ﺳﺮﯾﻊﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮد‪.‬‬

‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ و ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ ﺑﻌﺪ ﺗﺎﺧﺘﻦ ﺑﯽﻣﻬﺎﺑﺎ در ﻣﺴﯿﺮ رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﻨﺪر رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﺳﺘﻮندﻧﺴﺮ‬
‫ﺑﺪون ﺷﮏ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮﯾﻦ ﮐﺸﺘﯽ ﻣﻮﺟﻮد در واﯾﺖﻫﺎرﺑﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﻤﺎﻋﯽ ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﻪ‬

‫ﻧﻔﻊ ﮐﺮاﯾﻪ ﮐﺮدن ﯾﮏ ﮐﺸﺘﯽ ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮي از ﺟﺰاﯾﺮ ﺳﻪ ﺧﻮاﻫﺮان ﺑﺤﺚ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﺘﻠﯿﻦ روي اﯾﻦ ﮐﺸﺘﯽ اﺻﺮار‬

‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮب ﺷﺪ‪ .‬در ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﻔﺮ‪ ،‬ﺑﺎد ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮده و ﺑﺪون ﭘﺎروﻫﺎي اﯾﻦ ﮐﺸﺘﯽ‪ ،‬آنﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺧﺮاﻣﯿﺪن ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه و اﺗﻤﺎم ﺳﻔﺮﺷﺎن‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﺑﺎ زﺣﻤﺖ در ﺣﺎل ﮔﺬر از ﺳﻮاﺣﻞ ﻓﯿﻨﮕﺮز ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﭼﻘﺪر ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ .‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ ﻫﻨﻮز در ﻣﺤﻞ ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ ﺧﻨﺠﺮ زﯾﺮ ﺑﺎﻧﺪاژ‬

‫ﮐﺘﺎﻧﯽ ﮔﺰﮔﺰ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺗﺼﻮر ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ درد ﺗﻨﺒﯿﻪ اوﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ‪ .‬دو اﻧﮕﺸﺖ آﺧﺮ دﺳﺖ‬
‫ﭼﭗ را ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻢ ﮐﻨﺪ و ﺑﻘﯿﻪ دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎي ﻇﺮﯾﻒ ﻧﻤﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬ﺑﻬﺎي ﻧﺎﭼﯿﺰي در‬

‫ﻗﺒﺎل ﺟﺎن ﺑﺮن ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ را ﺑﺮاي آﻣﺪن ﺑﻪ روي ﻋﺮﺷﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻮرﯾﻮ از ﻣﯿﺎن رﯾﺶ ﺳﺒﺰ دو ﺷﺎﺧﻪاش‬

‫ﮔﻔﺖ‪» :‬دوﺳﺖ ﺧﻮب ﻣﻦ‪ «.‬ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﻋﺎﺷﻖ رﻧﮓﻫﺎي روﺷﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ در ﻣﻮﻫﺎي ﺻﻮرﺗﺶ‪» .‬ﭼﻪ ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ رو‬
‫ﺑﺎ ﺣﺎل ﺑﻬﺘﺮي ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪«.‬‬
‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻻن دو روزه ﮐﻪ دﯾﮕﻪ آرزوي ﻣﺮگ ﻧﺪارم‪ «.‬ﺳﺮش را ﺟﻠﻮي ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺧﻢ‬

‫ﮐﺮد‪» .‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬‬

‫ﻇﺎﻫﺮش ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺨﺘﺼﺮي ﻻﻏﺮﺗﺮ از روزي ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﺸﺎن از واﯾﺖﻫﺎرﺑﺮ ﺷﺮوع ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻫﻤﺎن‬

‫ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎدﻫﺎي ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﺧﻠﯿﺞ ﺑﺎﯾﺖ و ﺳﺨﺘﯽﻫﺎي درﯾﺎي ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﺎ او ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه اﺳﯿﺮ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽ از ﻃﺮف درﮔﻮناﺳﺘﻮن ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ او از ﻋﺮﺷﻪ ﭘﺮت ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ زﺣﻤﺘﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﻨﺎﺑﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد ﻣﻮرﯾﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﻧﺠﺎت او ﺷﺪﻧﺪ و او را ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ زﯾﺮ ﻋﺮﺷﻪ‬
‫ﺑﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﺎﺧﺪا داﺷﺖ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﻣﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎ رﺳﯿﺪه‪«.‬‬
‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﺑﻪ اﯾﻦ زودي؟« ﺑﺪون ﺳﺒﯿﻞﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ درازش ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ؛ ﺑﻪ‬
‫ﻧﺤﻮي ﮐﻮﭼﮏﺗﺮ‪ ،‬ﮐﻢ ﺷﻮر و اﺷﺘﯿﺎقﺗﺮ‪ ،‬و ده ﺳﺎل ﭘﯿﺮﺗﺮ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل وﻗﺘﯽ ﮐﻪ در ﺧﻠﯿﺞ ﺑﺎﯾﺖ ﺑﺮاي ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎر‬

‫روي ﻧﺮده ﺧﻢ ﺷﺪ و ﻋﻖ زد‪ ،‬ﺑﺎد ﭼﻨﺎن ﺳﺒﯿﻠﺶ را ﮐﺜﯿﻒ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪن ﺑﻪ ﺗﯿﻎ ﯾﮑﯽ از ﻣﻠﻮاﻧﺎن‪ ،‬ﻣﺼﻠﺤﺖآﻣﯿﺰ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻧﺎﺧﺪا ﻣﻮرﯾﻮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻨﻬﺎﺗﻮن ﻣﯽﮔﺬارم ﺗﺎ ﺣﺮفﻫﺎي ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﺗﻮن رو ﺑﺰﻧﯿﺪ‪ «.‬ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و از ﭘﯿﺸﺸﺎن رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺎروﻫﺎي ﮐﺸﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺑﯽﻧﻘﺼﯽ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ و او ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺳﻨﺠﺎﻗﮏ روي آب ﺳﺮ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬ﺳﺮ‬
‫رودرﯾﮏ ﻧﺮده را ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ دوﺧﺖ‪» .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻣﺤﺎﻓﻆ دﻟﯿﺮي ﻧﺒﻮدم‪«.‬‬
‫ﮐﺘﻠﯿﻦ دﺳﺘﺶ را روي ﺑﺎزوي او ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ و ﺳﺎﻟﻢ رﺳﯿﺪﯾﻢ‪ ،‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ‪ .‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ‬

‫اﻫﻤﯿﺖ داره‪ «.‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﺳﻔﺘﺶ زﯾﺮ رداﯾﺶ را ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺧﻨﺠﺮ ﻫﻨﻮز در ﭘﻬﻠﻮﯾﺶ ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺮاي‬

‫اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﻧﯿﺎز دارد ﮔﺎه و ﺑﯽﮔﺎه ﺑﻪ ﺧﻨﺠﺮ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ‪» .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﻈﺎﻣﯽ ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ و‬

‫دﻋﺎ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺸﻪ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮد‪«.‬‬
‫»ﺳﺮ اران ﺳﻨﺘﺎﮔﺎر ﻣﺮد ﻣﻐﺮور وﻟﯽ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎدﯾﻪ‪ «.‬دﺳﺘﺶ ﺑﺮاي ﻧﻮازش ﺳﺒﯿﻞﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻮرﺗﺶ رﻓﺖ و‬

‫ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﮐﺸﻒ ﮐﺮد ﮐﻪ آنﻫﺎ از دﺳﺖ رﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ دﺳﺘﭙﺎﭼﻪاش ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻨﺠﺮ رو ﺑﺸﻨﺎﺳﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻦ روي ﺳﺎﺣﻞ در ﻣﻌﺮض ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪ .‬و ﮐﺴﺎﻧﯽ در درﺑﺎر وﺟﻮد دارﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ‬

‫ﻧﮕﺎه ﺷﻤﺎ رو ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ‪«.‬‬
‫دﻫﺎن ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺳﻔﺖ ﺷﺪ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ‪ «.‬ﻗﯿﺎﻓﻪي او ﺑﻪ ﺟﻠﻮي دﯾﺪ ﮐﺘﻠﯿﻦ آﻣﺪ؛ ﻗﯿﺎﻓﻪي ﯾﮏ ﭘﺴﺮ‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ‬

‫او دﯾﮕﺮ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺪر او ﺳﺎلﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ او اﮐﻨﻮن ﻟﺮد ﺑﯿﻠﯿﺶ‪ 1‬ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﻨﻮز او را‬

‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺻﺪا ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮادر ﮐﺘﻠﯿﻦ‪ ،‬ادﻣﻮر‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ در رﯾﻮرران آن اﺳﻢ را روي او ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪Petyr Baelish‬‬

‫‪1‬‬

‫اﻣﻼك ﻣﺤﻘﺮ ﺧﺎﻧﻮادهي او در ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ﺷﺒﻪﺟﺰﯾﺮهي ﻧﺎﺣﯿﻪي ﻓﯿﻨﮕﺮز واﻗﻊ ﺑﻮد و ﭘﺘﺎﯾﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﻨﺶ ﺑﺎرﯾﮏ‬

‫و ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد‪» .‬ﻟﺮد ﺑﯿﻠﯿﺶ زﻣﺎﻧﯽ‪ ،‬آه‪ «...‬ﺻﺪاﯾﺶ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﺑﺎ دودﻟﯽ دﻧﺒﺎل ﮐﻠﻤﻪي‬
‫ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﮐﺘﻠﯿﻦ دﯾﮕﺮ از ﺧﯿﺮ ﻣﻼﺣﻈﻪﮐﺎري ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬اون ﻣﻼزم ﭘﺪرم ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎ در رﯾﻮرران ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺰرگ ﺷﺪﯾﻢ‪ .‬ﺑﻪ‬

‫ﭼﺸﻢ ﺑﺮادر ﻣﯽدﯾﺪﻣﺶ‪ ،‬اﻣﺎ اﺣﺴﺎس اون ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ‪ ...‬ﺑﯿﺶ از اﺣﺴﺎس ﺑﺮادراﻧﻪ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ اﻋﻼم ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺑﺎ‬

‫ﺑﺮﻧﺪون اﺳﺘﺎرك ازدواج ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻖ ﮔﺮﻓﺘﻦ دﺳﺖ ﻣﻦ‪ ،‬دﻋﻮت ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮد‪ .‬دﯾﻮاﻧﮕﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﻧﺪون‬
‫ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﻫﻨﻮز ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﺶ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪون اﻟﺘﻤﺎس ﮐﻨﻢ ﺗﺎ از ﺟﺎن ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﮕﺬره‪.‬‬
‫ﺑﺮﻧﺪون ﺑﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺟﺎي ﯾﻪ زﺧﻢ اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪش ﭘﺪرم ﭘﺘﺎﯾﺮ رو ﺑﻪ ﺟﺎي دﯾﮕﻪاي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬از اون زﻣﺎن‬

‫ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ‪ «.‬ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻄﺮات آب دراز ﮐﺮد‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺑﺎد ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺷﺴﺘﻦ ﺧﺎﻃﺮات ﺑﻮد‪» .‬ﺑﻌﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‬
‫ﺑﺮﻧﺪون‪ ،‬ﯾﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ رﯾﻮرران ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺪون ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺳﻮزوﻧﺪم‪ .‬ﺗﺎ اون زﻣﺎن دﯾﮕﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم‬

‫ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺑﺎ ﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺑﺮادرش ازدواج ﮐﻨﻢ‪«.‬‬

‫اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺳﺮ رودرﯾﮏ دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺳﺒﯿﻠﯽ ور رﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪» .‬اﻻن ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻋﻀﻮ ﺷﻮراي ﮐﻮﭼﮑﻪ‪«.‬‬
‫»ﺧﺒﺮ دارم ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﺑﺎﻻ رﺳﯿﺪه‪ .‬ﻫﻤﯿﺸﻪ زرﻧﮓ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ زرﻧﮕﯽ ﯾﮏ ﭼﯿﺰه و ﺧﺮدﻣﻨﺪ ﺑﻮدن‬

‫ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ‪ .‬ﻧﻤﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﭼﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮاﺗﯽ در او ﺑﻪ وﺟﻮد آورده‪«.‬‬

‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن‪ ،‬دﯾﺪهﺑﺎنﻫﺎ از روي ﻃﻨﺎبﻫﺎ ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﺧﺪا ﻣﻮرﯾﻮ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﻮر ﻣﯽداد‪ ،‬از روي ﻋﺮﺷﻪ‬
‫رد ﺷﺪ و در ﻫﺮ ﻃﺮف ﻧﺎﮔﻬﺎن روي اﺳﺘﻮندﻧﺴﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﺷﺮوع ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه روي ﺳﻪ ﺗﭙﻪي‬
‫ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺑﻪ دﯾﺪﺷﺎن وارد ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬

‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﯿﺼﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‪ ،‬آن ارﺗﻔﺎﻋﺎت ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺟﻨﮕﻞ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻮادهي ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮ در‬

‫ﺳﺎﺣﻞ ﺷﻤﺎﻟﯽ »ﺑﻠﮏواﺗﺮ راش« در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ آن رودﺧﺎﻧﻪي ﻋﻤﯿﻖ ﺧﺮوﺷﺎن ﺑﻪ درﯾﺎ ﻣﯽرﯾﺨﺖ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ اﮔﺎن ﻓﺎﺗﺢ از درﮔﻮناﺳﺘﻮن ﺑﺎدﺑﺎن ﮔﺸﻮده ﺑﻮد‪ .‬در اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ارﺗﺶ او در ﺳﺎﺣﻞ ﭘﯿﺎده ﺷﺪه ﺑﻮد و روي‬
‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺗﭙﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ او اوﻟﯿﻦ ﻗﻠﻌﻪي اﺑﺘﺪاﯾﯽ را ﺑﺎ ﭼﻮب و ﺳﻨﮓ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﯽدﯾﺪ‪ ،‬ﺳﺎﺣﻞ را ﺷﻬﺮ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد؛ وﯾﻼﻫﺎ و ﺑﺎغﻫﺎ و ﺳﯿﻠﻮﻫﺎ‪ ،‬اﻧﺒﺎرﻫﺎي آﺟﺮي و‬

‫ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ و دﮐﻪﻫﺎي ﺗﺎﺟﺮﯾﻦ‪ ،‬ﻣﯿﺨﺎﻧﻪﻫﺎ و ﻗﺒﺮﺳﺘﺎنﻫﺎ و ﻓﺎﺣﺸﻪﺧﺎﻧﻪﻫﺎ‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﺎﻻي ﻫﻢ دﯾﺪه‬
‫ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﯿﺎﻫﻮي ﺑﺎزار ﻣﺎﻫﯽ را ﺣﺘﯽ از اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺸﻨﻮد‪ .‬ﺑﯿﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ‪ ،‬راهﻫﺎي ﻋﺮﯾﺾ ﺑﺎ ردﯾﻔﯽ‬
‫از درﺧﺖ در دو ﻃﺮﻓﺸﺎن‪ ،‬ﺧﯿﺎﺑﺎنﻫﺎي ﭘﯿﭻ در ﭘﯿﭻ ﯾﺎ ﮐﻮﭼﻪﻫﺎﯾﯽ ﭼﻨﺎن ﺑﺎرﯾﮏ ﮐﻪ دو ﻣﺮد ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ از‬

‫آنﻫﺎ رد ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﺗﺎج ﺗﭙﻪي وﯾﺴﻨﯿﺎ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﺰرگ ﺑﯿﻠﻮر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺑﺮج ﺑﻠﻮرﯾﻦ داﺷﺖ‪ .‬در ﻃﺮف‬

‫دﯾﮕﺮ ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﺗﭙﻪي رﯾﻨﯿﺲ ﭘﺎﯾﻪي دﯾﻮارﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﭼﺎﻟﻪي اژدﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﻋﻈﯿﻤﺶ در ﺣﺎل رﯾﺨﺘﻦ ﺑﻮد و درﻫﺎي‬

‫ﺑﺮﻧﺰياش ﯾﮏ ﻗﺮن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺧﻮاﻫﺮان ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺗﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﯿﻦ آن دو ﺗﭙﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬در‬

‫دور دﯾﻮارﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮑﺼﺪ ﺑﺎراﻧﺪاز در ﺳﺎﺣﻞ ﺻﻒ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻨﺪر ﭘﺮ از ﮐﺸﺘﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺎﯾﻖﻫﺎي ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮيِ آبﻫﺎي ﻋﻤﯿﻖ ﯾﺎ‬

‫رودﺧﺎﻧﻪﻫﺎ در رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻠﮏﻫﺎي ﺑﺎرﺑﺮ از ﻋﺮض »ﺑﻠﮏواﺗﺮ راش« ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﮐﺸﺘﯽﻫﺎي ﺗﺠﺎري‬

‫ﮐﺎﻻﻫﺎﯾﯽ از ﺑﺮاوس و ﭘﻨﺘﺎس و ﻻﯾﺲ ﺗﺨﻠﯿﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮐﺸﺘﯽ ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ ﻣﺠﻠﻞ ﻣﻠﮑﻪ را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﮐﻨﺎر آن‬
‫ﯾﮏ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﺎ ﺑﺪﻧﻪاي ﭼﺎق از ﺑﻨﺪر اﯾﺒﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮص ﺷﮑﺎر ﻧﻬﻨﮓ ﺑﻮد و ﺳﻄﺢ ﺧﺎرﺟﯽاش را ﻗﯿﺮ‬

‫ﺳﯿﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﻻي رودﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﮐﺸﺘﯽ ﺟﻨﮕﯽ ﻃﻼﯾﯽ در ﻣﺤﻞ اﺳﺘﺮاﺣﺘﺸﺎن ﻟﻨﮕﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺑﺎدﺑﺎنﻫﺎﯾﺸﺎن‬
‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻣﺎﻏﻪﻫﺎي آﻫﻨﯽ ﺳﻬﻤﮕﯿﻨﺸﺎن در آﻏﻮش آب ﺑﻮد‪.‬‬

‫و ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﻗﻠﻌﻪي ﺳﺮخ ﺑﻮد ﮐﻪ از روي ﺗﭙﻪي ﻣﺮﺗﻔﻊ اﮔﺎن ﺑﺮ ﺑﻘﯿﻪي ﺷﻬﺮ ﻣﺸﺮف ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻔﺖ ﺑﺮج ﻋﻈﯿﻢ ﮔﺮد‬
‫ﺑﺎ ﺗﺎجﻫﺎي آﻫﻨﯿﻦ‪ ،‬ﯾﮏ دروازهي ﻋﺮﯾﺾ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ‪ ،‬ﺗﺎﻻرﻫﺎي ﮔﻨﺒﺪدار و ﭘﻞﻫﺎي ﺳﺮﭘﻮﺷﯿﺪه‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎزﺧﺎﻧﻪﻫﺎ و‬

‫ﺳﯿﺎﻫﭽﺎلﻫﺎ و اﻧﺒﺎرﻫﺎي ﻏﻠﻪ‪ ،‬دﯾﻮارﻫﺎي ﺿﺨﯿﻢ ﺑﺎ آﺷﯿﺎﻧﻪﻫﺎي ﮐﻤﺎﻧﺪاران‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﺳﺮخ روﺷﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺎن ﻓﺎﺗﺢ دﺳﺘﻮر ﺳﺎﺧﺘﺶ را داده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺴﺮش‪ ،‬ﻣﯿﮕﻮر ﻇﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﻤﺎم آن رﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ آن‪ ،‬ﺳﺮ‬

‫ﻫﺮ ﺳﻨﮓﺗﺮاش‪ ،‬ﻧﺠﺎر و ﻣﻌﻤﺎر را ﮐﻪ در ﺳﺎﺧﺖ آن ﻧﻘﺶ داﺷﺖ‪ ،‬ﻗﻄﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﻞ‬
‫اژدﻫﺎ از اﺳﺮار دژي ﮐﻪ ارﺑﺎﺑﺎن اژدﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬آﮔﺎه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬ﭘﺮﭼﻢﻫﺎي روي ﺑﺎروﻫﺎ ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺳﯿﺎه‪ ،‬و اﮐﻨﻮن ﺑﻪ ﺟﺎي اژدﻫﺎي ﺳﻪ ﺳﺮي ﮐﻪ آﺗﺶ‬

‫ﻣﯽدﻣﯿﺪ‪ ،‬ﮔﻮزن ﺗﺎﺟﺪار ﺧﺎﻧﺪان ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺟﺴﺖ و ﺧﯿﺰ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬

‫ﯾﮏ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﺎ ﻃﺮح ﻗﻮ از ﺟﺰاﯾﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﺎد ﺑﻪ ﺑﺎدﺑﺎنﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪش اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و داﺷﺖ از ﺑﻨﺪر ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬
‫اﺳﺘﻮندﻧﺴﺮ از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬در اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﻪ در ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻮدم روي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻣﺎ‬

‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ روش اﻗﺪام ﭼﯿﻪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ وارد ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺸﯿﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺷﻤﺎ ﻣﯽرم و ﺳﺮ اران رو در ﺟﺎﯾﯽ اﻣﻦ ﭘﯿﺶ ﺷﻤﺎ‬

‫ﻣﯿﺎرم‪«.‬‬

‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﻪ اﺳﮑﻠﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽﺷﺪ ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﭘﯿﺮ را ارزﯾﺎﺑﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻮرﯾﻮ ﺑﻪ زﺑﺎن واﻟﺮﯾﺎﯾﯽ ﻏﯿﺮاﺻﯿﻞ‬
‫ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽزد‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻣﻦ در ﻣﻌﺮض ﺧﻄﺮ ﺧﻮاﻫﯽ ﺑﻮد‪«.‬‬
‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪام در آب ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺧﻮدم رو‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎدرم آﺧﺮﯾﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻮده ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﺪون ﺳﺒﯿﻞ دﯾﺪه و اون ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﺮده‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﮐﺎﻓﯽ‬
‫اﻣﻨﯿﺖ دارم‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬‬

‫ﻣﻮرﯾﻮ دﺳﺘﻮري ﻋﺮﺑﺪه ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﮐﺎﻣﻼً ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ‪ ،‬ﺷﺼﺖ ﭘﺎرو از رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ واروﻧﻪ ﺷﺪه‬

‫و در ﺧﻼف ﺟﻬﺖ ﺑﻪ آب زدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﻋﺖ ﮐﺸﺘﯽ ﮐﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﻓﺮﯾﺎدي دﯾﮕﺮ‪ .‬ﭘﺎروﻫﺎ ﺑﻪ درون ﺑﺪﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬

‫ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ اﺳﮑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﻠﻮاﻧﺎن ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﺑﺮاي ﮔﺮه زدن ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮرﯾﻮ ﺑﺎ ﺷﺘﺎب و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ آﻣﺪ‪» .‬ﺑﺎراﻧﺪاز‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮر ﺷﻤﺎ‪ .‬و ﻫﯿﭻ ﮐﺸﺘﯽاي ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل اﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ رو ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ و ﻣﻄﻤﺌﻦﺗﺮ ﻃﯽ ﻧﮑﺮده‪ .‬ﺑﺮاي‬
‫ﺣﻤﻞ وﺳﺎﯾﻠﺘﻮن ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﮐﻤﮏ دارﯾﺪ؟«‬

‫»ﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﻤﯽرﯾﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ ﯾﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﺑﮑﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﯿﺰ و راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ و از رودﺧﻮﻧﻪ زﯾﺎد‬
‫دور ﻧﺒﺎﺷﻪ‪«.‬‬
‫ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﺑﺎ رﯾﺶ دو ﺷﺎﺧﻪي ﺳﺒﺰش ﺑﺎزي ﮐﺮد‪» .‬دﻗﯿﻘﺎً ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﺎ رو ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﻨﺎﺳﺐ‬

‫ﻧﯿﺎز ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪ ،‬اول ﻣﻮﺿﻮع ﻧﺼﻔﻪي دوم ﺑﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻣﻮردش ﺗﻮاﻓﻖ ﮐﺮدﯾﻢ ﺣﻞ ﺑﺸﻪ‪ .‬و‬
‫اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬ﻧﻘﺮه اﺿﺎﻓﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺳﺨﺎوت ﺗﻤﺎم ﻗﻮل دادﯾﺪ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺷﺼﺖ ﮔﻮزن ﻧﻘﺮهاي ﺑﻮد‪«.‬‬
‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﯾﺎدآوري ﮐﺮد‪» :‬ﺑﺮاي ﭘﺎروزنﻫﺎ‪«.‬‬
‫»آه‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺗﺎﯾﺮوش ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ زن و ﺑﭽﻪﻫﺎي اوﻧﺎ‪ .‬اﮔﻪ‬
‫ﻧﻘﺮه رو اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻬﺸﻮن ﺑﺪﯾﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪاش رو ﺑﺎ ﺗﺎس ﺣﺮوم ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﺻﺮف ﻟﺬتﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬‬
‫ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﮐﺮد‪» :‬راهﻫﺎي ﺑﺪﺗﺮي ﺑﺮاي ﺻﺮف ﭘﻮل وﺟﻮد داره‪ .‬زﻣﺴﺘﻮن داره ﻣﯿﺎد‪«.‬‬
‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺌﻮل اﻧﺘﺨﺎبﻫﺎي ﺧﻮدﺷﻪ‪ .‬اوﻧﺎ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪي درﯾﺎﻓﺖ ﻧﻘﺮه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﺧﺮﺟﺶ‬

‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬

‫ﻣﻮرﯾﻮ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﻫﺮ ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬‬
‫ﺑﺮاي اﻃﻤﯿﻨﺎن‪ ،‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﭘﺎروزنﻫﺎ ﭘﺎداش را ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﺮد؛ ﯾﮏ ﮔﻮزن ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﺮد و ﯾﮏ ﺳﮑﻪي ﻣﺴﯽ‬

‫ﺑﻪ دو ﻣﺮدي ﮐﻪ ﺻﻨﺪوقﻫﺎي آنﻫﺎ را ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ راه ﻗﻠﻪي ﺗﭙﻪي وﯾﺴﻨﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪاي ﮐﻪ ﻣﻮرﯾﻮ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد‬
‫ﺣﻤﻞ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ و ﭘﺮت در ﻣﺤﻠﻪي اﯾﻞ ﺑﻮد‪ .‬زﻧﯽ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﺠﻮزهاي ﻋﺒﻮس ﺑﺎ‬

‫ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﺮاﻧﺪازﺷﺎن ﮐﺮد و ﺳﮑﻪي ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﺑﺮاي اﻃﻤﯿﻨﺎن از ﺗﻘﻠﺒﯽ ﻧﺒﻮدن ﮔﺎز زد‪ .‬اﻣﺎ‬

‫اﺗﺎقﻫﺎي او ﺑﺰرگ و دﻟﺒﺎز ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻮرﯾﻮ ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮرد ﮐﻪ ﮐﺒﺎب ﻣﺎﻫﯽ او ﻟﺬﯾﺬﺗﺮﯾﻦ در ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰ اﯾﻨﮑﻪ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ اﺳﺎﻣﯽ آنﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ از اﺗﺎق ﻋﻤﻮﻣﯽ اﺟﺘﻨﺎب ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ در‬

‫ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽﺷﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ «.‬زﯾﺮ رداي ﺗﯿﺮهاش ﮐﻪ ﮐﻼﻫﺶ ﺗﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ‬

‫ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺧﻨﺠﺮ و ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﻮل داد‪» :‬ﻗﺒﻞ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪن ﻫﻮا ﺑﺎ ﺳﺮ اران ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪ .‬ﺣﺎﻻ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪،‬‬
‫ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬‬

‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﺸﺎن ﻃﻮﻻﻧﯽ و ﺧﺴﺘﻪﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد و دﯾﮕﺮ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺑﻖ ﺟﻮان ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ و‬
‫ﭘﺸﺖﺑﺎمﻫﺎ ﺑﺎز ﻣﯽﺷﺪ و در ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺑﻠﮏواﺗﺮ دﯾﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﮔﺎم ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﺳﺮﯾﻊ ﺳﺮ رودرﯾﮏ از ﺑﯿﻦ ﺧﯿﺎﺑﺎنﻫﺎي‬
‫ﺷﻠﻮغ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ او در ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮔﻢ ﺷﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪي او ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫رﺧﺘﺨﻮاب ﺑﻪ ﺟﺎي ﭘﺮ از ﮐﺎه ﭘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺸﮑﻠﯽ در ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺪاي ﮐﻮﺑﯿﺪن در ﺑﯿﺪارش ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﻏﺮوب ﺑﻮد و ﺑﯿﺮون ﭘﻨﺠﺮه‪ ،‬ﭘﺸﺖﺑﺎمﻫﺎي ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه زﯾﺮ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺳﺮخ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﺶ از ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﻗﺼﺪش را داﺷﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺸﺘﯽ دوﺑﺎره ﺑﻪ در ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ و ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﻧﺎم‬

‫ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﺑﺎز ﮐﻨﯿﺪ‪«.‬‬

‫داد زد‪» :‬ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ‪ «.‬رداﯾﺶ را دور ﺧﻮدش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪ .‬ﺧﻨﺠﺮ روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺒﻞ از ﺑﺎز ﮐﺮدن در ﭼﻮﺑﯽ‬

‫ﺳﻨﮕﯿﻦ‪ ،‬آن را ﻗﺎﭘﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬زره ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه از ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي ﺳﯿﺎه و رداي ﻃﻼﯾﯽ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﻬﺮ را ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رﺋﯿﺴﺸﺎن ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﻨﺠﺮ در دﺳﺖ او ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ دارﯾﻢ ﮐﻪ‬
‫ﺷﻤﺎ رو ﺗﺎ ﻗﻠﻌﻪ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬
‫»ﺑﻪ اﺧﺘﯿﺎر ﭼﻪ ﮐﺴﯽ؟«‬
‫ﻧﮕﻬﺒﺎن روﺑﺎﻧﯽ را ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن داد‪ .‬ﻧﻔﺲ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪ .‬ﻧﺸﺎن روي آن‪ ،‬ﻣﺮغ ﻣﻘﻠﺪ روي ﻣﻮم ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد‪.‬‬

‫»ﭘﺘﺎﯾﺮ‪ «.‬ﭼﻪ زود‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺮاي ﺳﺮ رودرﯾﮏ اﺗﻔﺎﻗﯽ رخ داده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎن ارﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﻣﯽدوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ‬
‫ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﻢ؟«‬
‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﺳﺮورم‪ ،‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ رو ﭘﯿﺸﺶ ﺑﺒﺮﯾﻢ و ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺪرﻓﺘﺎري‬

‫ﻧﺸﻪ‪«.‬‬

‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪» .‬ﺑﯿﺮون ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮﺷﻢ‪«.‬‬
‫دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را در ﺗﺸﺖ ﺷﺴﺖ و دورﺷﺎن ﻧﻮار ﮐﺘﺎﻧﯽ ﺗﻤﯿﺰ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﺳﻔﺘﺶ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻨﺪﻫﺎي‬

‫ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را ﺑﺴﺖ و رداي ﻗﻬﻮهاي روﺷﻨﺶ را دور ﮔﺮدﻧﺶ ﮔﺮه زد‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻣﮑﺎن او را‬
‫ﮐﺸﻒ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬او ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬وﻟﯽ ﺳﺮﺳﺨﺖ ﺑﻮد و آن ﻗﺪر‬

‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﻮال ﺿﻤﻨﯽ اﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﺮد‪ ...‬ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﺧﺎﻃﺮات‬ ‫واﺿﺤﯽ را ﺑﺮاي ﮐﺘﻠﯿﻦ زﻧﺪه ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﻧﺪاژ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﺪ‪» .‬ﻣﻮرﯾﻮ‪ .‬اﮐﻨﻮن رﯾﺶ ﮐﻮﺗﺎه ﻧﻮك ﺗﯿﺰي روي‬ ‫ﭼﺎﻧﻪاش داﺷﺖ و ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮز ﺳﯽ ﺳﺎﻟﺶ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﯿﻦ ﻣﻮي ﺗﯿﺮهاش رﺷﺘﻪﻫﺎي ﻧﻘﺮهاي ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻧﻮﺟﻮان ﺑﻮدي‪ ،‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﻌﻨﯽ ادب رو ﻣﯽدوﻧﺴﺘﯽ‪«..‬آنﻫﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﺮغ ﻧﻘﺮهاي ﮐﻪ رداﯾﺶ را ﺳﻨﺠﺎق ﻣﯽﮐﺮد ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ..‬ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻦ آنﻫﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺪرﻓﺘﺎري ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬دﺳﺘﻮر اﮐﯿﺪ دادم‪ «.‬اﺻﻼً ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻗﺼﺪي ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ «.‬ﭼﻄﻮر‪.‬ﺗﻨﻬﺎﻣﻮن ﺑﮕﺬارﯾﺪ‪ «.‬‬ ‫»ﭼﺮا ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ آورده ﺷﺪم؟«‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اﺷﺎرهاي ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﮐﺮد‪» .‬ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﭼﻮﺑﯽ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و زﯾﺮ ﻧﻮر ﭼﺮاغ ﻧﻔﺘﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮاغﻫﺎي ﮐﻨﺎر ﻣﺴﯿﺮ ﮐﻮﭼﻪﻫﺎ را داﺷﺘﻨﺪ روﺷﻦ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮐﻪ در ﻣﺤﺎﺻﺮهي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎنِ ﺑﺎ رداي ﻃﻼﯾﯽ اﺳﺐ ﻣﯽراﻧﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﺷﻬﺮ را روي ﺧﻮدش ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺳﺮد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻋﺎدت ﻧﺪارم ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ اﺣﻀﺎر‬ ‫ﺑﺸﻢ‪ .‬ﺣﺘﯽ در زﻣﺎن ﺑﭽﮕﯽ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻖ رﻧﮓ ﻧﻘﺮهاي ﺧﺎﻧﺪاﻧﺶ‬ ‫ﺑﻮد‪..‬‬ ‫ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ اﺳﺐﻫﺎ را ﺑﯿﺮون دﯾﻮار ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و او را از در ﻋﻘﺒﯽ ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ و ﺳﭙﺲ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺑﯽﺷﻤﺎري ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺑﺮﺟﯽ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ اﺳﺐ آورده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫او در اﺗﺎق ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬؟‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻓﮑﺮش رﺳﯿﺪ‪ .‬ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﻫﻮﯾﺖ و ﻣﺤﻞ اﻗﺎﻣﺘﺸﺎن را ﻣﯽداﻧﺴﺖ‪ ،‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ او‪ .‬آﯾﺎ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﻗﺒﻞ از آنﻫﺎ وارد ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ؟ ﻧﻪ‪ ،‬آن وﻗﺖ ﻧﺪ ﻧﯿﺰ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﭘﯿﺸﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻮن ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﭘﺴﺮي ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮده و ﺑﻪ ﻣﺮدي‬ ‫ﮐﻮﭼﮏاﻧﺪام رﺷﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﯾﺎ دو ﺳﺎﻧﺖ از ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮐﻮﺗﺎهﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻻﻏﺮ و ﭼﺎﺑﮏ ﺑﻮد و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺸﺨﺼﺎت‬ ‫ﭼﻬﺮهاش را ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮزﻧﺪهي ﺳﺒﺰ ﺧﻮب ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽآورد‪ .‬‬ ‫»ﭼﻄﻮر ﻓﻬﻤﯿﺪي ﮐﻪ ﻣﻦ در ﺷﻬﺮم؟«‬ .‬آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺖ‪«.‬ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎلﻫﺎ ﭼﻨﺪان ﺗﻐﯿﯿﺮش ﻧﺪاده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ او‬ ‫در ﻋﻮض اﻃﻼﻋﺎت ﭘﺎداش ﺧﻮﺑﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﻗﻠﻌﻪي ﺳﺮخ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬دروازهي اﺻﻠﯽ ﺑﺮاي ﺷﺐ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﻗﺼﺮ ﻧﻮرﻫﺎ ﺳﻮﺳﻮ ﻣﯽزدﻧﺪ‪.‬او ﭘﺴﺮي ﺑﺎزﯾﮕﻮش ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪي ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ؛ اﯾﻦ اﺳﺘﻌﺪاد او ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖﻫﺎت‪«.‫وﻓﺎدار ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﯿﺐ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﺪ‪ ..‬وﻗﺘﯽ ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﺑﻪ‬ ‫داﺧﻞ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻗﻠﻤﺶ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .

‬ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮدﺗﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ اﺳﻢ ﺻﺪاش ﻧﮑﻨﯽ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎل؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮدن او اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮاﺟﻪ‬ ‫ﺑﻮدﻧﻪ‪ .‬ﭘﺲ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻨﻮ‬ ‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ‪ ،‬وارﯾﺲ اول ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻣﻦ اوﻣﺪ‪«.‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﺪون اﻃﻼع وارﯾﺲ اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽاﻓﺘﻪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﺖ‪ ..‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻧﻪ؟ ﻣﻦ ﺧﺰاﻧﻪدار ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﺸﺎور ﺷﺨﺺ ﭘﺎدﺷﺎه‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‬ ‫ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ‪ .‬دوﺳﺖﻫﺎي ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ از اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ اﮐﺮاه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪«.‬اون ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺴﺎﺳﻪ‪ .‬‬ ‫ﺧﺒﺮﭼﯿﻦﻫﺎش ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‫ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي رﻧﺪاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﺮد وارﯾﺲ از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﺒﺮ داره‪ .‬ﯾﺎدآوري ﮐﻦ ﮐﻪ ﺷﻌﺎر ﺗﺎﻟﯽﻫﺎ ﭼﯽ ﺑﻮد؟«‬ ‫ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺸﮏ ﺑﻮد‪» .‬اﺑﺮو ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪» .‬ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟«‬ ‫»ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻖ داره ﮐﻪ دﻟﺶ ﺑﺮاي ﺷﻮﻫﺮش ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ و اﮔﻪ ﻣﺎدري ﺑﺨﻮاد دﺧﺘﺮﻫﺎش رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪ ،‬ﮐﯽ ﺣﻖ داره‬ ‫ﮐﻪ ﺑﮕﻪ ﻧﻪ؟«‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬اوه‪ ،‬ﺧﯿﻠﻪ ﺧﺐ ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﮐﻪ ﺑﺎورش ﮐﻨﻢ‪ .‬ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎ از ﺑﺎزدﯾﺪ ﺗﻮ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪه‪..‬ﺟﺰ ﻋﻠﺖ اوﻣﺪن ﺗﻮ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ‪ «.‬‬ ‫»ﭼﺮا ﺗﻮ؟«‬ ‫ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺑﻪ زودي ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯽﺷﻪ‪ ،‬اﻣﺎ اول‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﻼﻗﺎت ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ از دوﺳﺘﺎن ﺧﻮاﻫﺮت‪ ،‬ﻻﯾﺴﺎ‪ ،‬ﺑﻮدم‪ .‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﻪ واﻗﻊ او را ﺧﻮب ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬ﻧﻪ ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ ،‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪ .‬‬ ‫»ﺧﺎﻧﻮاده‪ ،‬وﻇﯿﻔﻪ‪ ،‬ﺷﺮف‪ .‬‬ ‫»ﻟﺮد وارﯾﺲ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻣﯽدوﻧﻪ‪ .‬‬ ‫روي ﭘﯿﺮﻫﻦ ﮔﺸﺎد اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ ﺑﻨﻔﺸﺶ‪ ،‬ﻧﯿﻢﺗﻨﻪاي ﺑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه از رﺷﺘﻪﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و دﻣﭙﺎﯾﯽﻫﺎي ﻧﻮكﺗﯿﺰي‬ .‬ﺑﻪ اوﻧﺎ ﻣﯽﮔﻪ ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎي ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ .‬ﺳﻠﻤﯽ و ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﺑﺮاي اﺳﺘﻘﺒﺎل از‬ ‫راﺑﺮت ﺑﻪ ﺷﻤﺎل رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﺳﺘﺪﻋﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺬاري ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺳﻮاﻻت ﻣﻬﻤﺘﺮي وﺟﻮد داﺷﺘﻨﺪ‪» .‬ﺧﺎﻧﻮاده‪ ،‬وﻇﯿﻔﻪ‪ ،‬ﺷﺮف‪ «..‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖﻫﺎ ﻗﺒﻞ رخ دادن از اﺗﻔﺎق ﺧﺒﺮ داره‪.‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺗﻮ‪«.‬وارﯾﺲ اﯾﻨﻮ ﻣﯽدوﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺿﺮﺑﻪي ﻣﻼﯾﻤﯽ ﺑﻪ در زده ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫»وارﯾﺲ ﻣﯽدوﻧﻪ ﮐﻪ‪«.‬ﻫﻤﻪ اﯾﻦﻫﺎ از ﺗﻮ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻤﻮﻧﯽ‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﺳﺖ ﻣﺎ ﺗﻮ رو‬ ‫ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﺮدي ﮐﻪ از در وارد ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﺎق ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻋﻄﺮ و ﭘﻮدر زده ﺑﻮد و ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﻋﺎري از ﻣﻮ ﺑﻮد‪..‬اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺷﻤﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪهي ﻧﻮﻋﯽ ﻧﯿﺎز ﻓﻮرﯾﻪ‪ .

‬‬ ‫ﺧﻮاﺟﻪ دﺳﺖﻫﺎي ﻟﻄﯿﻔﺶ را ﮔﺸﻮد‪» .‬اوه‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬‬ ‫وارﯾﺲ ﺳﺮش را ﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ در ﻣﻮرد ﺑﺮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﯾﻦ ﻣﺮدان‪ .‬ﻧﻤﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ آﯾﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ از ﺷﻤﺎ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﮐﻨﯿﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻨﺠﺮ رو ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﻮن ﺑﺪﯾﺪ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ اﺳﺘﺎرك ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ ﺧﻮاﺟﻪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﻋﻔﻮم ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎن‪ «.‬ﭘﻮﺳﺖ او ﻟﻄﯿﻒ و ﺧﯿﺲ ﺑﻮد و ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻮي ﮔﻞ ﯾﺎس ﻣﯽداد‪» .‬‬ ‫وارﯾﺲ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ دﺧﺘﺮﺑﭽﻪ ﻫﺮﻫﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‬روي ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﻓﺮو ﺑﺮد‪» .‬ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎر ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬‬ ‫»اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ داره ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاي ﺑﺮن اﻧﺠﺎم ﻣﯽده‪ «.‬‬ ‫ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﯾﻘﯿﻨﺎً‪«.‬‬ ‫»در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺗﻮاﻓﻖ دارﯾﻢ‪ ،‬ﻟﺮد وارﯾﺲ‪ «.‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ وارﯾﺲ ﺑﺪاﻧﺪ‪ ،‬ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ‪» :‬ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺳ‪‬ﺮ رودرﯾﮏ آوردﯾﺪ؟«‬ .‬‬ ‫وارﯾﺲ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ زﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻧﺠﯿﺐ‪ ،‬در ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد اﺷﺨﺎﺻﯽ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺷﻔﺎﺑﺨﺸﯽ ﺣﯿﺮتاﻧﮕﯿﺰي‬ ‫وﺟﻮد دارﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاﯾﺎن ﻇﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬و ﭼﻪ ﺳﻨﺶ ﮐﻤﻪ‪ .‬ﻧﻤﯽﮔﺬاﺷﺖ ﻏﻢ‬ ‫او را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ‪» ..‬اﺳﺘﺎد ﭘﺎﯾﺴﻞ ﻣﺎ ﭘﻤﺎد‬ ‫ﻣﻌﺠﺰهﮔﺮي داره‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﻇﺮف ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ را از ﭼﻨﮓ او ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺑﮕﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪن ﯾﮑﯽ رو ﺑﺮاي ﺑﺮن ﻋﺰﯾﺰ ﺑﺪم‪«.‬ﻣﺘﺸﮑﺮم ﺳﺮورم‪ ،‬اﻣﺎ اﺳﺘﺎد ﻟﻮﯾﻦ ﺧﻮدم ﻗﺒﻼً ﺑﻪ زﺧﻢﻫﺎم‬ ‫رﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﺮده‪«..‫از ﺟﻨﺲ ﻣﺨﻤﻞ ﻧﺮم ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ داﺷﺖ‪ .‬آه‪،‬‬ ‫ﻃﻔﻠﮑﯽ دﺳﺖﻫﺎي ﺷﻤﺎ‪ .‬ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮش رﺳﯿﺪ ﮐﻪ او ﯾﮏ ﻋﻨﮑﺒﻮت اﺳﺖ‪ ،‬ﯾﮏ‬ ‫ﺳﺎﺣﺮ ﯾﺎ ﺑﺪﺗﺮ‪ .‬از ﺷﻨﯿﺪن ﺧﺒﺮ ﭘﺴﺮﺗﻮن ﻣﺘﺎﺛﺮ ﺷﺪم‪ .‬ﺑﻪ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﯽ اﻋﺘﻤﺎد داﺷﺖ و ﺑﻪ وارﯾﺲ اﺻﻼً اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫اﺣﺘﺮام زﯾﺎدي ﺑﺮاي ﺷﻮﻫﺮ ﺷﻤﺎ‪ ،‬دﺳﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺎ‪ ،‬ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻢ و ﻣﯽدوﻧﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ دوي ﻣﺎ ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت رو دوﺳﺖ‬ ‫دارﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺮﮔﺰ ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازهي راﺑﺮت ﻣﺎ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻧﺒﻮده‪ «.‬ﻟﺮد ﺑﯿﻠﯿﺶ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺑﺮاي آورده ﺷﺪﻧﻢ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ از ﺷﻤﺎ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪«.‬ﻟﻘﺐ ﻟﺮد ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪي اﺣﺘﺮام ﺑﺮاي ﻋﻀﻮﯾﺘﺶ در ﺷﻮرا ﺑﻮد؛ وارﯾﺲ‬ ‫ﻣﺎﻟﮏ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد ﺟﺰ ﺷﺒﮑﻪي ﺗﺎر ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﺶ‪ ،‬و رﯾﯿﺲ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﺟﺰ زﻣﺰﻣﻪﮔﺮﻫﺎﯾﺶ‪.‬ﺧﻮدﺗﻮن رو ﺳﻮزوﻧﺪﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻋﺰﯾﺰ؟ ﭼﻪ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﻇﺮﯾﻔﯽ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺗﻮاﻓﻖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻋﺰﯾﺰ‪ .‬دﺳﺖ ﮐﺘﻠﯿﻦ را ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺳﺎل ﻣﻼﻗﺎت دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻟﺬت ﺑﺨﺸﻪ‪ «.‬ﻟﺒﺨﻨﺪ رﻧﺪاﻧﻪاي زد‪.‬‬ ‫»ﺣﺪاﻗﻞ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻟﺮد وارﯾﺲ ﻣﯽﺷﻨﻮه‪«.

‬وارﯾﺲ ﺷﺴﺘﺶ را ﻣﯽﻣﮑﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ از‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺷﺎﮐﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ .‬ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺗﯿﻎ را ﺑﺎ ﺷﺴﺖ و اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻪ روي ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺮد و ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪي ﻣﭻ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﺪهاي آن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﭘﺮت ﮐﺮد‪ .‬ﭘﺘﺎﯾﺮ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﺒﻮده‪.‬اﺣﺴﺎﺳﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﻮاﻟﯿﻪاﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺪون ﻧﯿﺰه ﺑﻪ ﻣﯿﺪان ﻧﺒﺮد رﺳﯿﺪه‪ .‬در واﻗﻊ‪ ،‬اواﯾﻞ ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺮ زد‪ .‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺧﻨﺠﺮ را در دﺳﺘﺶ ﺳﺒﮏ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﻣﯽاوﻣﺪي‪«.‬اوﻧﺎ ﻫﻨﻮز اوﻧﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺷﻤﺎ در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ‬ ‫ﺷﺮاب ﻣﯽﻧﻮﺷﻨﺪ‪ .‬ﺗﯿﻎ ﺑﻪ در ﺧﻮرد‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻋﻤﻖ ﭼﻮب ﺑﻠﻮط ﻓﺮو رﻓﺖ و ﻟﺮزان ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ‪» .‬درﺑﺎرهي ﮐﺪوم ﺧﻨﺠﺮ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ؟ ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮐﯿﻪ؟«‬ ‫وارﯾﺲ او را ﻣﻄﻠﻊ ﮐﺮد‪» :‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﻈﺎﻣﯽ وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﻪ‪ .‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺳﺮدرﮔﻢ ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬ﺗﯿﺰه‪«.‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‪ .‬ﻟﯿﺪي اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻣﯽدم‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺷﺮﯾﻒ آزاري ﻧﺮﺳﯿﺪه‪ .‬‬ ‫وارﯾﺲ ﺑﺎ دﻗﺘﯽ اﻏﺮاق ﺷﺪه ﭼﺎﻗﻮ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺴﺘﺶ را روي ﻟﺒﻪي آن ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺧﻨﺠﺮ ﻫﻤﺮاﻫﺘﻮﻧﻪ‪ ،‬درﺳﺘﻪ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ آن را از زﯾﺮ رداﯾﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و روي ﻣﯿﺰ ﺟﻠﻮي او اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬‬ ‫»ﻣﺎل ﺗﻮ؟« ﺑﯽﻣﻌﻨﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮن ﺑﯿﺮون زد و وارﯾﺲ ﺑﺎ ﺟﯿﻎ‬ ‫ﺧﻨﺠﺮ را دوﺑﺎره روي ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻣﯽﺧﻮاي ﺻﺎﺣﺒﺶ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪي؟ ﺷﺨﺼﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻻزم داري ﺳﺮ اران ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪ .‬ﺑﺎ ﺳﺮ اران ﺳﻨﺘﺎﮔﺎر در اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﻣﻼﻗﺎت ﮐﺮد و در ﻣﻮرد ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪﮔﯽ ﻓﻮﻻد واﻟﺮﯾﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻮاﭘﺴﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ رﻓﺘﻪاﯾﺪ‪«.‬اﯾﻦ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺷﻐﻞ ﻣﻨﻪ‪ «.‬ﺣﻮاﻟﯽ ﻏﺮوب‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﻠﻌﻪ رو ﺗﺮك ﮐﺮدﻧﺪ و ﺗﺎ‬ ‫آﻟﻮﻧﮏ ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﯿﻢ ﺑﻮدﯾﺪ ﻗﺪم زدﻧﺪ‪ .‬اون ﻣﺎل ﻣﻦ ﺑﻮد‪«.‬ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﺘﻮن‬ ‫اﺳﻢ ﺻﺎﺣﺐ اﯾﻨﻮ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪«.‬ﭼﻪ ﺗﻮازن ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪي‪ .‬ﻣﻦ از ﭼﯿﺰﻫﺎ اﻃﻼع دارم‪ .‬‬ ‫»و اون وﻗﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽﮔﻔﺘﯽ؟«‬ ‫»ﺑﻬﺖ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﻪ ﭼﺎﻗﻮي ﻣﺸﺎﺑﻪ اﯾﻦ در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه وﺟﻮد داره‪ «.‬آن را ﺑﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره ﺑﺎ دﺳﺖ‬ ‫دﯾﮕﺮش ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬‬ ‫»ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ رو ﺑﺪوﻧﯿﺪ؟«‬ ‫وارﯾﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﻣﺰﻣﻪي ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ‪ .

‬‬ ‫دﻫﺎن ﮐﺘﻠﯿﻦ از ﺗﺮس ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﯿﻤﯽ ﺻﺪ ﺳﮑﻪ اژدﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ از دﺳﺖ داد‪ ،‬ﻣﻠﮑﻪ ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻮارهي زﻣﺮد‪ ،‬و ﻣﻦ اﯾﻦ ﭼﺎﻗﻮ‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺼﻒ درﺑﺎر در ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي ﻧﯿﺰه روي ﺳﺮ ﺟﯿﻤﯽ ﺷﺮط ﺑﺴﺘﻢ‪ «.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ وارﯾﺲ از ﻗﯿﺎﻓﻪي ﮐﺘﻠﯿﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﯽداﺷﺖ‪ ،‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﻦ‪ .‬ﮐﯽ؟« اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎ ﯾﺎدآوري ﺧﺎﻃﺮه دوﺑﺎره درد ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻟﻮراس ﺗﺎﯾﺮل‪ ،‬ﺟﯿﻤﯽ رو از روي اﺳﺐ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ از ﻣﺎ ﯾﻪ ﺧﺮده ﻓﻘﯿﺮﺗﺮ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﺮاي ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪن ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ اﺗﺎق رﻓﺖ‪.‬‬ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪«.‬ﻋﻠﯿﺎﺣﻀﺮت زﻣﺮدش‬ ‫رو ﭘﺲ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮﻧﺪه ﺑﻘﯿﻪ رو ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪«.‬ﺗﺒﺴﻢ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎز‬ ‫ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ‪» .‫»ﺗﺎ روز ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي ﺳﺎﻟﮕﺮد ﻧﺎﻣﮕﺬاري ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي‪ «.

‬‬ ‫ﺗﻮرن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او آﻣﺪ‪ .‬ﭘﺎﻫﺎت درد ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﻨﻮ؟«‬ ‫ﺟﺎن از آن اﺳﻢ ﺑﺪش ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮشﺷﺎﻧﺴﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮔﺸﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺮ ﻫﻢ اﺣﺘﯿﺎج دارﻧﺪ‪ «.‬وﻗﺘﯽ ﺿﺮﺑﻪ از ﭘﻬﻠﻮ را اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد‪ ،‬ﺟﺎن ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫دﻓﺎع ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺳﺎﻋﺪ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪي او ﮐﻮﺑﯿﺪ‪ .‬‬ ‫دﺳﺘﻮر داد‪» :‬اﯾﻦ ﺑﺎر‪ ،‬راﺳﺘﺶ رو ﺑﮕﻮ‪«.‬ﺟﺎن ﺑﺎ‬ ‫ﺿﺮﺑﻪاي ﺑﻪ ﻣﭻ‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ را از دﺳﺖ او اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﺎﻟﻪي درد او ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬روي ﺷﻤﺸﯿﺮش ﺗﮑﯿﻪ داد‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮدش اﺟﺎزهي‬ ‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺬت ﺑﺮدن از ﭘﯿﺮوزي را داد‪.‬اﺣﺴﺎس ﻫﻮاي‬ ‫ﺳﺮد ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺸﺎطآور ﺑﻮد‪ .‬ﯾﺎ اﮔﻪ اﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ ﺗﯿﺰ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ رو ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫‪Grenn‬‬ ‫‪Ser Alliser Thorne‬‬ ‫‪Jeren‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .‬‬ ‫ﮔﺮن‪ 1‬ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻗﺪم ﺑﺮﻣﯽداﺷﺖ و ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫زﯾﺮ ﭘﺸﻢ ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﭼﺮم ﺳﻔﺖ و زﻧﺠﯿﺮ‪ ،‬ﻋﺮق ﺳﯿﻨﻪي ﺟﺎن را ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ و او ﻣﯿﺪان را ﺑﺮ ﺣﺮﯾﻒ ﺗﻨﮓ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﮔﺮن ﺗﻌﺎدﻟﺶ را از دﺳﺖ داد و ﻣﺤﮑﻢ روي ﺑﺎﺳﻨﺶ اﻓﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺑﺎ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪» :‬اون ﯾﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮه‪ ،‬ﻧﻪ ﻋﺼﺎي ﯾﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد‪ .‬ﺣﺮوﻣﺰاده ﻣﭻ دﺳﺘﻢ رو ﺷﮑﺴﺖ‪«.‬‬ ‫»ﺣﺮوﻣﺰاده ﭼﻼﻗﺖ ﮐﺮد‪ ،‬ﺟﻤﺠﻤﻪي ﺧﺎﻟﯿﺖ رو ﺷﮑﺴﺖ و دﺳﺘﺖ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺮن‪ 3‬و وزغ اﺷﺎرهاي ﮐﺮد‪» .‫‪ -۱۹‬ﺟﺎﻥ‬ ‫ﺻﺪاي ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ در ﺣﯿﺎط ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﮔﺎو رو ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫»ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ دو ﭘﺴﺮ داﺷﺘﻨﺪ ﮔﺮن را ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎن ﮐﻼﻫﺨﻮدش را ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﻟﻘﺒﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﻫﻤﺎن روز اول ﺗﻤﺮﯾﻦ روي او ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ ،‬ﺟﺎن از زﯾﺮ آن ﺑﺎ‬ ‫ﺿﺮﺑﻪاي ﭼﺮﺧﺸﯽ ﺑﻪ ﺳﺎق ﭘﺎي ﭘﺴﺮك زد و او ﺑﺎز ﺗﻠﻮﺗﻠﻮ ﺧﻮران ﻋﻘﺐ رﻓﺖ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮن ﻣﭻ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺛﺎﺑﺖ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬ﻣﺮد ﭘﻨﺠﺎه‬ ‫ﺳﺎﻟﻪي ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬ﻻﻏﺮ و ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪي ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ رﮔﻪﻫﺎي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﯿﻦ ﻣﻮي ﺳﯿﺎﻫﺶ و ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺜﻞ دو ﺗﮑﻪ زﻏﺎل‪.‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭼﺮﻣﯽ ﺳﯿﺎه ﺧﺸﮑﺶ‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ ﺣﺮﮐﺖ آﻫﺴﺘﻪ ﺧﺶ ﺧﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻗﺮاره ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﺘﻤﺶ رو ﺑﺪه‪«.‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن‪ 2‬ﺻﺪاﯾﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪﮔﯽ ﻓﻮﻻد واﻟﺮﯾﺎﯾﯽ ﺑﻮد‪.‬ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﻪ ﻏﻼﻓﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺟﻮاب داد‪» :‬ﻧﻪ‪«.‬ﭘﺴﺮﻫﺎ آن را‬ ‫ﻗﺎﭘﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و اﮐﻨﻮن ﻫﺮ ﺟﺎﯾﯽ آن را ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺿﺮﺑﻪي رو ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﺮن ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪاي‬ ‫از رو ﺟﻮاب داده ﺷﺪ ﮐﻪ روي ﮐﻼﻫﺨﻮدش دﻧﺪاﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .

‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻘﯿﻪ را ﺗﺎ اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﺮد؛ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪم ﻣﯽزد‪ .‬ﮔﺎوﻫﺎ ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﺮدم‪«.‬دﺳﺘﺶ از وزن ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ ﺳﻮزش اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و اﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﻧﺒﺮد ﺧﺎﺗﻤﻪ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬درد‬ ‫ﮐﻮﻓﺘﮕﯽﻫﺎي ﺑﺪﻧﺶ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺷﺮوع ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫در داﺧﻞ‪ ،‬ﺟﺎن ﺷﻤﺸﯿﺮ و ﻏﻼف را از ﻗﻼﺑﯽ روي دﯾﻮار ﺳﻨﮕﯽ آوﯾﺰان ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ اﺷﺨﺎص دﯾﮕﺮي‬ ‫ﮐﻪ در اﻃﺮاﻓﺶ ﺑﻮدﻧﺪ اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬درﯾﻦ‪ 1‬ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ داﯾﻢ ﻧﮕﺮان اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺿﺮﺑﻪاي ﺑﺨﻮرد‪ .‬ﮔﺮوﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ او‬ ‫آﻣﻮزش ﻣﯽدﯾﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺳﻢ دوﺳﺖ روي ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺑﮕﺬارد‪.‬اﮔﻪ ﯾﻪ‬ ‫ﻣﻮﻗﻊ آدرﻫﺎ ﺳﺮاﻏﻤﻮن اوﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻤﺎﻧﺪار داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﺷﻤﺎ ﻻﯾﻖ ﭼﯿﺰي ﺟﺰ ﻃﻌﻤﻪي ﺗﯿﺮ ﺷﺪن‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ‪«.‬ﭘﯿﭗ‪ 2‬از ﺷﻤﺸﯿﺮش ﭼﻨﺎن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﺮد‬ ‫ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺧﻨﺠﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺮن ﺑﻪ اﻧﺪازهي دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﺮن دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮرن از او ﻣﺘﻨﻔﺮ اﺳﺖ؛ اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻔﺮﺗﺶ از ﭘﺴﺮﻫﺎي دﯾﮕﺮ از آن ﻫﻢ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﮐﺜﺮﺷﺎن دو ﯾﺎ ﺳﻪ ﺳﺎل از او ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻧﺼﻒ ﻣﻬﺎرت ﺟﻨﮕﯽ راب در ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﮕﯽ را‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‫ﺟﺎن اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﺧﺴﺘﻪام‪ «.‬‬ ‫»ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﯾﻪ آدم ﺿﻌﯿﻔﻪ‪«.‬ﺑﺮاي ﯾﮏ روز ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪر ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﯽﻋﺮﺿﮕﯽ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﻌﻤﻮل ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪم ﻣﯽزد‪ .‬ﻗﺪرت ﺿﺮﺑﻪﻫﺎي ﻫﺎﻟﺪر‬ ‫‪3‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻮﻗﻊ ﺣﻤﻠﻪ‪ ،‬دﻓﺎﻋﺶ ﺑﺎز ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ آنﻫﺎ وﻗﺖ ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺪت ﻧﻔﺮﺗﺶ از‬ ‫آنﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﻫﺮ ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﺶ‬ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺷﮑﺴﺖ داده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻋﺎﯾﺪش ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎداش از ﻃﺮف ﻣﺮﺑﯽ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ زره‪ ،‬ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭼﺮﻣﯽ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺸﻤﯽ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻋﺮق را از ﺑﺪﻧﺶ‬ ‫در آورد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﻟﺮز ﻫﻤﺪم ﻫﻤﯿﺸﮕﯽاش ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ .‬‬ ‫ﯾﮑﯽ از ﭘﺴﺮﻫﺎ زﯾﺮ ﻟﺐ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﻋﺎﻗﻞﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻇﺮف ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻓﺮاﻣﻮش ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﮔﺮم ﺑﻮدن ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ‬ ‫داﺷﺖ‪.‬ﺗﮑﻪﻫﺎﯾﯽ از زﻏﺎل در ﻣﺸﻌﻞﻫﺎي آﻫﻨﯽ دو اﻧﺘﻬﺎي اﺗﺎق دراز ﻣﯽﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺟﺎن دﯾﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﻟﺮزد‪ .‬‬ ‫ﺗﻮرن ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬دﯾﮕﻪ ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ .‬‬ ‫‪Dareon‬‬ ‫‪Pyp‬‬ ‫‪Halder‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ ‫‪3‬‬ .

‬ﮐﻨﺎر دﯾﻮار‪ ،‬ﯾﻪ ﻣﺮد ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ ﻧﺼﯿﺒﺶ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺑﻨﺠﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﮕﺎل و ﺧﻨﺠﺮ از ﻏﺬاﯾﺶ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﯽﺑﺮﯾﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ رك ﺟﻮاب رد‬ ‫داده ﺑﻮد‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ آﯾﺎ ﭘﺪرش‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ دﯾﻮار اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك اﺧﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻋﻤﻮﯾﺶ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ اﺳﺒﺶ را ﺑﻪ داﺧﻞ ﺗﻮﻧﻞ ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺮفﻫﺎي ﺗﯿﺮﯾﻮن‬ ‫ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ذﻫﻨﺶ ﺑﻦ اﺳﺘﺎرك را درازﮐﺶ روي زﻣﯿﻦ ﺗﺼﻮر ﮐﺮده ﺑﻮد؛ ﺧﻮن‬ .‬‬ ‫ﺣﺘﯽ ﻋﻤﻮﯾﺶ در اﯾﻦ ﻣﮑﺎن ﺳﺮد در آﺧﺮ دﻧﯿﺎ او را ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﻮدش رﻫﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدي ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﻧﺴﺒﺖ داﺷﺘﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺮات‬ ‫اﺳﺘﺜﻨﺎ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺸﻦ‪ ،‬اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽﮐﺮدي‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك‪‬‬ ‫ﺧﻮشﻣﺸﺮﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ آدم ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﮔﺸﺘﯽﻫﺎ‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺮد‬ ‫درﺷﺖ زﺷﺖ‪ ،‬ﺳﻮار ﺑﺮ اﺳﺒﺶ آواز رﮐﯿﮑﯽ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﭽﻪاي و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﻋﻀﻮي از ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ‬ ‫ﺑﻮدن رو داري‪ ،‬ﺑﭽﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯽﺷﯽ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن روز ﺑﻌﺪ ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺤﺮ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﺷﺎي ﻋﺰﯾﻤﺖ ﻋﻤﻮﯾﺶ از ﺧﻮاب ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎي زﺑﺮ ﺳﯿﺎﻫﯽ را ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﻮﺷﺶ ﻫﺮ روزﺷﺎن ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ او را ﻓﺮا‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺳﺮ راه‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻤﺎل‪ ،‬ﺣﻘﯿﻘﺖ را ﺑﻪ او ارزاﻧﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎﻻرﻫﺎي ﮔﺮم وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ‬ ‫در آنﻫﺎ آب داغ در دﯾﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮن در رگﻫﺎي ﯾﮏ اﻧﺴﺎن ﺟﺮﯾﺎن داﺷﺖ و ﻓﮑﺮ ﮐﺮد اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻘﺪر ﺳﺮد‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬روي ﯾﮏ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎ دﮐﻤﻪﻫﺎ ور رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻦ اﺳﺘﺎرك ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن آن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزد‪ ،‬اﻣﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ‬ ‫ﺑﺮادرزادهاش ﺧﺒﺮي از ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺒﻮد‪» .‬او ﮔﺸﺘﯽ ارﺷﺪ ﺑﻮد و روز و ﺷﺒﺶ را ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي‬ ‫ﮐﻞ ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ و اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن و ﺳﺎﯾﺮ اﻓﺴﺮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪﻣﺮﺗﺒﻪ ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﺎن ﺗﺤﺖ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﭘﺮ از‬ ‫ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬دﯾﮕﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻣﺮد ﺣﺴﺎب ﻣﯽﺷﻢ‪«.‬ﺑﺎ ﺧﻨﺠﺮش ﺑﻪ ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ در اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫اﺷﺎره ﮐﺮد؛ ﻫﻤﻪي آن ﻣﺮدان ﺧﺸﻦ ﺳﺮد‪.‬ﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﯽﺧﻮرﯾﻢ‪ ،‬از ﺧﺎﻧﻮادهي ﺳﺎﺑﻘﻤﻮن دﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸﯿﻢ‪ .‬ﮔﺮﻣﺎي ﻧﺎﭼﯿﺰي در ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ ﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽﺷﺪ؛ اﯾﻨﺠﺎ دﯾﻮارﻫﺎ ﺳﺮد و اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺳﺮدﺗﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪ ،‬ﺟﺎن؟ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪«.‬ﭘﺪرت‬ ‫ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺟﺎ داره‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺮادرﻫﺎي ﻣﻦ اﯾﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ «.‬آن ﺷﺐ ﻋﻤﻮﯾﺶ را در اﺗﺎق ﺑﺰرگ ﻏﺬاﺧﻮري ﮔﯿﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و اﺳﺘﺪﻋﺎ ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﺮاﻫﯽاش ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺳﻪ روز ﺑﻌﺪ از رﺳﯿﺪﻧﺸﺎن ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﻧﯿﻢ دوﺟﯿﻦ ﻣﺮد را در ﯾﮏ ﮔﺸﺘﺰﻧﯽ در‬ ‫درون ﺟﻨﮕﻞ اﺷﺒﺎح رﻫﺒﺮي ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ ﺑﺎ او ﺑﺤﺚ ﮐﺮده ﺑﻮد‪» :‬روز ﺗﻮﻟﺪم ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎﻟﻢ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬او ﺣﺘﻤﺎً ﻣﯽداﻧﺴﺘﻪ؛ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﺐ رﻧﺞ ﮐﺸﯿﺪن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﺎن ﻣﯽﺷﺪ‪.‬ﺗﻮ ﯾﻪ ﮔﺸﺘﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪،‬‬ ‫ﺟﺎن؛ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﻧﻮآﻣﻮزي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻮي ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن ﻣﯽده‪«.‬‬ ‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ او ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؛ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺰ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ .

‬ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬دو ﺗﺎي دﯾﮕﺮ ﻫﻤﺎنﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدن ﮐﻪ ﯾﺎرن ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺸﺎن ﺑﻪ ﺷﻤﺎل آورده ﺑﻮد؛‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﺠﺎوز ﺑﻪ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ در ﻓﯿﻨﮕﺮز ﺑﻪ دام اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ..‬اﮔﺮ ﺧﺪاﯾﺎن واﻗﻌﯿﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺪازهي زﻣﺴﺘﺎن ﺑﯽرﺣﻢ و ﺳﺎزش ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ را زره ﺧﻮدش ﻣﯽﮐﺮد‪» .‬ﻫﺮ ﮐﺪاﻣﺸﺎن را در ﻣﯿﺪان ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﺷﮑﺴﺖ داده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﮑﯽ از ﻣﺘﺠﺎوزﯾﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎ ﺗﻮ رو ﺑﺸﮑﻨﯿﻢ‪«...‬‬ .‬ﺑﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي داﺷﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﺷﺪ؟ ﺑﻌﺪ آن در ﺧﻠﻮت اﺗﺎﻗﺶ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺮاغ ﮔﻮﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﻮرﺗﺶ را در ﻣﻮي ﺳﻔﯿﺪ ﺿﺨﯿﻢ او ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬دﻟﺶ ﺑﺮاي دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺗﻨﮓ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﺑﺮاي ﺳﻨﺴﺎ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ‬ ‫از رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺳﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺣﺮاﻣﺰادﮔﯽ را درك ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻫﺮﮔﺰ اﺷﺎرهاي ﺑﻪ ﺟﺎن ﺟﺰ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ »ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽ ﻣﻦ«‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ« ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺪاﯾﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺳﭙﺖ‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺳﭙﺘﻮﻧﯽ داﯾﻢاﻟﺨﻤﺮ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎن اﺷﺘﯿﺎﻗﯽ در ﺧﻮدش ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻫﯿﭻ ﺧﺪاﯾﯽ ﺣﺲ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﻗﺪﯾﻤﯽ ﭼﻪ ﺟﺪﯾﺪ‪ .‫ﺑﺮف را ﺳﺮخ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او وزغ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪ «.‬و آرﯾﺎ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮاي‪ ،‬اون ﯾﮑﯽ ﻫﻢ ﺑﺮات ﻣﯽﺷﮑﻨﻢ‪ «.‬ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪن از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺑﻮد ﺗﺎ اﮐﻨﻮن ﭘﯿﺶ او ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﻮﻫﺎي او را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺰد و ﻗﯿﺎﻓﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ او را ﺗﻤﺎﺷﺎ‬ ‫ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺸﻨﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺟﻤﻠﻪاي را ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻤﺎم ﺑﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪» .‬‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺻﺪاي ﺗﺮش‪ ،‬ﺟﺎن ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﺗﺎي آنﻫﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از او ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او را ﻧﻤﯽﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»ﺗﻮ ﻣﭻ ﻣﻨﻮ ﺷﮑﺴﺘﯽ‪ ،‬ﺣﺮاﻣﺰاده‪«.‬آنﻫﺎ ﻗﻠﭽﻤﺎق و زورﮔﻮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺠﻤﻮع ﺷﺮاﻓﺖ دو ﻧﻔﺮﺷﺎن‪ ،‬ﻗﺪ ﻧﻮك ﺳﻮزن‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﺪ‪.‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻘﺪور ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ آنﻫﺎ ﺣﺮف ﻧﻤﯽزد‪ .‬ﮔﺮن ﺑﺎ ﮔﺮدن ﮐﻠﻔﺘﺶ و ﺻﻮرت ﺳﺮﺧﺶ‪ ،‬ﺑﺎﻻي ﺳﺮ‬ ‫او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺳﻪ ﺗﺎ از دوﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮش دﺳﺖ ﺑﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮑﯽ از آنﻫﺎ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺟﺎن ﻣﯽآورد‪ .‬اﺳﻤﺸﺎن را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ در ﺟﻤﻊ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺧﻮد ﺟﺎن‪ .‬ﮔﺮن ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ و ﯾﮏ ﺳﺮ و ﮔﺮدن ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ‬ ‫از ﺟﺎن ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫دﻟﺶ ﺑﺮاي ﺑﺮادران ﺣﻘﯿﻘﯽاش ﺗﻨﮓ ﻣﯽﺷﺪ‪ :‬رﯾﮑﺎن ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي روﺷﻦ ﺑﺮاﻗﺶ ﺑﺮاي آبﻧﺒﺎت‬ ‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽﮐﺮد؛ راب‪ ،‬ﺣﺮﯾﻒ و ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺖ و ﻫﻤﺪم ﻫﻤﯿﺸﮕﯽاش؛ ﺑﺮن‪ ،‬ﮐﻠﻪﺷﻖ و ﮐﻨﺠﮑﺎو‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ در ﻫﺮ ﻣﺎﺟﺮاﯾﯽ ﺑﻪ ﺟﺎن و راب ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺮاي او ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺶ از راب دﻟﺶ ﺗﻨﮓ ﺑﻮد؛ ﭼﻪ ﺟﺎﻧﻮر ﻧﺤﯿﻒ و ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ زاﻧﻮﻫﺎي‬ ‫ﺧﺮاﺷﯿﺪه و ﻣﻮﻫﺎي آﺷﻔﺘﻪ و ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﭘﺎره‪ ،‬و ﭼﻪ ﭘﺮ ﺷﻮر و ﺧﯿﺮهﺳﺮ ﺑﻮد‪ ..‬ﺗﺎدر را ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ؛ ﭘﺴﺮي ﮐﻮﺗﺎه و زﺷﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ‬ ‫ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ‪ .

‬‬ ‫»ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ روي ﺷﻤﺎ ﺑﯿﻔﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺪﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﻮدﯾﺪ‪ «.‬ﺟﺎن ﻣﺜﻞ ﻣﺎرﻣﺎﻫﯽ ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب ﺧﻮرد و ﺑﺎ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﭘﺎﯾﺶ روي ﭘﺎي ﭘﺴﺮي ﮐﻮﺑﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺶ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫وزغ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪» .‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮن‪«.‬‬ ‫دو ﻧﻔﺮي ﮐﻪ اﻫﻞ ﻓﯿﻨﮕﺮز ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬او را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻪ‪«.‬ﮐﻮﻓﺘﮕﯽ‪ .‬‬ ‫اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه را ﺑﻪ ﻣﭻ او اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬داﻧﻞ ﻧﻮي‪ 1‬ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﭼﺸﻢﻏﺮه ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮن دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ ﻧﻮي ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎز ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﭻ ﻣﻨﻮ ﺷﮑﺴﺖ‪«.‬ﺗﺎدر‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﺮو‪ ،‬اون ﮐﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺮاﻗﺒﺖ اﺣﺘﯿﺎج داره‪ ..‬ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮدم‪«.‬ﺑﭽﻪ ﻧﻨﻪي اﺷﺮاﻓﯽ ﭼﻪ دﻫﻦ ﮔﺸﺎدي داره‪ «.‬ﺗﻮ‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬اﺳﻨﻮ‪ .‫وزغ ﺷﺎﮐﯽ ﺑﻮد‪» :‬ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ‪«.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺗﺮﮐﺸﺎن ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎن ﺑﯽاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻪ ﻧﮕﺎهﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺪون ﺻﺤﺒﺖ‪ ،‬وﻋﺪهي ﺗﻼﻓﯽ در آﯾﻨﺪه را‬ ‫ﻣﯽدادﻧﺪ‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ روي ﻧﯿﻤﮑﺖ دراز ﭼﻮﺑﯽ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬درد ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪاش ﺗﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از ﺟﺎن در ﻧﯿﺎﻣﺪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ رگ ﺑﻪ رگ ﺷﺪﮔﯽ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن داﺷﺖ ﺑﺎ ﻏﻠﺖ زدن از ﺿﺮﺑﺎت ﻓﺮار ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﮔﻮﺷﻪاي ﺗﺎرﯾﮏ‪ ،‬ﻓﺮﯾﺎدي در اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ ﻃﻨﯿﻦ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‪» :‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﺪ! ﻓﻮراً‪«.‬اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﺎي ﺟﻨﮕﯿﺪن‪،‬‬ ‫ﺣﯿﺎﻃﻪ‪ .‬‬ ‫وزغ روي زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش دﺳﺖ زد‪ .‬ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬از‬ ‫ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﻬﺖ رﺳﯿﺪه‪ ،‬ﺣﺮاﻣﺰاده؟ اون ﮐﯽ ﺑﻮد؟ ﯾﻪ ﺟﻨﺪه؟ اﺳﻤﺶ رو ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ‪ ..‬ﻓﺮﯾﺎدي از درد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺟﺎن آزاد ﺷﺪ‪ .‬دﻋﻮاﻫﺎﺗﻮن رو ﺑﺮاي ﺑﯿﺮون از اﺳﻠﺤﻪﺧﻮﻧﻪي ﻣﻦ ﻧﮕﻪ دارﯾﺪ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ دﻋﻮاي ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮدم ﻣﯽﮐﻨﻤﺶ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ ﺧﻮﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ روي وزغ ﭘﺮﯾﺪ‪ ،‬او را از روي ﻧﯿﻤﮑﺘﯽ ﮐﻪ در ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻮد ﺑﻪ‬ ‫زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﮔﻠﻮي او را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد روي ﺳﯿﻨﻪاش ﻓﺮود آﻣﺪ و ﺳﺮش را ﺑﻪ زﻣﯿﻦِ‬ ‫ﺳﻔﺖ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮑﯽ دو ﺑﺎر ﺑﺎﻫﺎش وﻗﺖ‬ ‫ﮔﺬروﻧﺪه ﺑﺎﺷﻢ‪ «.‬ﺑﻘﯿﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ اﺗﺎقﻫﺎﺗﻮن ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ‪ .‬دﺳﺘﺶ ﮔﺰﮔﺰ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﯾﮑﯽ از ﻣﺘﺠﺎوزﯾﻦ ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﮐﺮد‪» :‬درﺳﺘﻪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫‪Donal Noye‬‬ ‫‪1‬‬ .‬اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن‬ ‫ﺑﻬﺖ ﻣﺮﻫﻢ ﻣﯽده‪ .‬ﭘﺴﺮي ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬آن را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬اﺻﻼً‬ ‫ﺧﻮﺷﺘﻮن ﻧﺨﻮاﻫﺪ اوﻣﺪ‪«.‬ﮔﺮن ﻟﮕﺪ ﺑﺎراﻧﺶ ﮐﺮد‪.‬ﭼﺸﻢﻫﺎي ﯾﮏ ﺧﻮك را داﺷﺖ؛ رﯾﺰ و ﺑﺮاق‪» .

.‬‬ ‫»‪ .‬ﮐﻪ ﭼﯽ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ ﺳﺮدي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك ﻣﺮدي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ ﺑﺨﻮاﺑﻪ‪ .‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮداﻧﯽ در ﺧﺪﻣﺖ دﯾﻮار دارﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺎدرﺷﻮن‬ ‫ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺑﻮده‪«..‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮده‪«..‬‬ .‬آﺳﺘﯿﻦ ﭼﭗ ﻟﺒﺎس ﭘﺸﻤﯽ ﺳﯿﺎﻫﺶ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﺳﻮزﻧﯽ ﻧﻘﺮهاي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺳﻨﺠﺎق ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‪ ،‬ﮔﺎﻫﯽ او را در ﺧﻮاب ﻣﯽدﯾﺪ؛ آن ﻗﺪر زﯾﺎد ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﻬﺮهي او را ﺗﺼﻮر ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻨﺶ ﻫﯿﭻ اﻓﺘﺨﺎري ﻧﺼﯿﺒﺖ ﻧﻤﯽﺷﻪ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪«.‬از ﻣﺎدرش ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ؛ ادارد اﺳﺘﺎرك ﺣﺮﻓﯽ درﺑﺎرهي او‬ ‫ﻧﻤﯽزد‪ .‬ﺑﻪ اوﻧﺎ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدم و ﺗﻮ ﯾﺎ ﺗﻮرن ﯾﺎ ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﯾﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﺮام‬ ‫ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬‬ ‫اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز اداﻣﻪ داد‪» :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺮاﻣﺰادهي ارﺑﺎﺑﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻮدن‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺨﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ؟ اون ﭘﺴﺮ‪،‬‬ ‫ﺟﺮن‪ ،‬ﮐﺎر ﯾﻪ روﺣﺎﻧﯿﻪ و ﮐﺎﺗﺮ ﭘﺎﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ ﻣﯿﺨﻮﻧﻪ اﺳﺖ‪ ..‬‬ ‫در روﯾﺎﻫﺎﯾﺶ‪ ،‬او زﯾﺒﺎ و اﺷﺮافزاده ﺑﻮد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﮐﻠﻤﺎت‪ ،‬ﻣﺎدرت رو ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»‪ .‬اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز ﺳﯿﻨﻪاي ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺑﺸﮑﻪي آﺑﺠﻮ داﺷﺖ و ﺷﮑﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ آن رﻗﺎﺑﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺷﺮﻓﺶ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺑﻮده‪ .‬ﺷﻨﯿﺪم‪ .‬ﺷﺪ؟«‬ ‫ﺟﺎن دﭼﺎر ﺧﺸﻤﯽ ﺳﺮد ﺑﻮد‪» ...‬‬ ‫ﺧﺸﻢ ﺟﺎن ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬‬ ‫»اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدم‪ ..‬از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮم‪ .‫وﻗﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬داﻧﻞ ﻧﻮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺼﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ در ﺑﯿﺎرﻧﺪ‪ ،‬اﺣﺘﯿﺎج دارﻧﺪ‪ ..‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﺑﻪ دودي ﮐﻪ از ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻮي زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي ﮐﻠﻔﺘﺶ ﺳﺮ او را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪» .‬ﺣﺘﯽ‬ ‫اﻣﺜﺎل وزغ‪ .‬ﺣﺎﻻ اون ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي اﯾﺴﺖواچ در ﮐﻨﺎر‬ ‫ﺳﺎﺣﻞ درﯾﺎﺳﺖ‪«.‬ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮاﻣﺰاده زاﯾﯿﺪن ﻧﺸﺪ‪ .‬اون ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺎدر ﻣﻦ‪«.‬ﮐﺴﯽ‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻫﯿﭻ ﺣﺮف وزغ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻪ ﻋﻮﺿﺶ ﮐﻨﻪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم؟«‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﻣﯽري ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻢ‪«.‬دﻣﺎﻏﺶ ﭘﻬﻦ‬ ‫و ﺗﺨﺖ ﺑﻮد و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎج اﺻﻼح ﺻﻮرت اﺳﺖ‪ ..‬ﺧﯿﻠﯽ‪ ..‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﮐﻠﻪﺷﻘﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ :‬ﻣﺎدر ﻣﻦ ﻧﻪ‪ .

‬‬ ‫»ﻗﻠﺪر؟« ﮐﻠﻤﻪ در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﮔﯿﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﺪاﻓﻌﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻧﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬او ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ را از ﯾﮏ اﻧﺘﻬﺎ ﺗﺎ اﻧﺘﻬﺎي دﯾﮕﺮ دﯾﺪه ﺑﻮد؛ ﻋﯿﺎﺷﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد و‬ ‫در ﺻﺪﻫﺎ ﻧﺒﺮد ﺟﻨﮕﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﺳﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﺟﺜﻪي ﺑﺰرﮔﺘﺮ دارﻧﺪ و ﻗﻮيﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ داره‪ .‬از ﺗﻮ ﻣﺘﻨﻔﺮﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﻃﻮري رﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر از اوﻧﺎ ﺑﻬﺘﺮي‪ .‬ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻮ‪ ،‬ﺗﻤﺮﯾﻦ آﻣﻮزﺷﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ درﺑﺎرهي زﻧﺪﮔﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮي ﮐﻪ ﺗﻮ در ﻣﯿﺪان ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدي‪ .‬ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺮﻣﺸﻮن ﻣﯽﺷﯽ‪ .‬ﻧﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﻗﺼﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﯾﻪات ﺑﻬﺖ‬ ‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده‪ .‬اﻣﺎ ﺷﺮط ﻣﯽﺑﻨﺪم ﮐﻪ ﻣﺮﺑﯽ ﺗﻮ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‬ ‫ﺑﻬﺖ ﯾﺎد داده ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﻣﺮدﻫﺎي ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﺧﻮدت ﺑﺠﻨﮕﯽ‪ .‬ﭼﯿﺰي ﺑﺮاﺷﻮن ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﮔﺬاري‪ .‬واﻗﻌﯿﺘﺶ اﯾﻨﻪ و ﺗﻮ ﺑﻘﯿﻪي ﻋﻤﺮت اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪي ﻣﺎ‪«.‬ﻓﻘﻂ ﺑﻌﺪ ﻣﻌﻠﻮل ﺷﺪن ﺑﻮد ﮐﻪ داﻧﻞ ﻧﻮي ﺑﻪ دﯾﻮار آﻣﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽاش را ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‫»ﺑﻠﻪ‪ .‬اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﻢ ﺷﺪ‪» .‬ﮐﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﻪ ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﭘﯿﺮ؟«‬ .‬ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮي ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻً از ﺗﻮ ﻣﯽﺗﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮ اﺷﺮافزاده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪،‬‬ ‫ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮدت اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻣﺮدد ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺣﺮاﻣﺰادهي ﺑﺰرگ‬ ‫ﺷﺪه در ﻗﻠﻌﻪاي رو ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ اﺷﺮافزاده اﺳﺖ‪ «.‬راﻫﯽ ﮐﻪ اﻻن ﻣﯽري‪ ،‬آﺧﺮش‬ ‫ﯾﮑﯽ از ﺑﺮادرﻫﺎت ﯾﻪ ﺷﺐ ﮔﻠﻮت رو ﻣﯽﺑﺮه‪«.‬او ﯾﮑﯽ داﺷﺘﻪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬واﻗﻌﺎً اﺣﺴﺎس ﻏﺮور ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺧﻮب‪ ،‬ﮔﻮر ﺑﺎﺑﺎي ﻗﺼﻪﻫﺎ و داﯾﻪات‪ .‬ﻋﻤﺮي ﮐﻪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﯾﺎ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮدﻧﺶ دﺳﺖ ﺧﻮدﺗﻪ‪ ،‬اﺳﻨﻮ‪ .‬ﺗﻮ ﺣﺮاﻣﺰادهاي و ﯾﻪ ﻗﻠﺪر‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﻋﻤﺮ‪ «.‬اﮔﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮت ﺗﯿﺰ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﮐﺎر اوﻧﺎ ﺗﻤﻮﻣﻪ؛ ﺗﻮ ﻣﯽدوﻧﯽ‪ ،‬ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽدوﻧﻢ‪ ،‬اوﻧﺎ ﻣﯽدوﻧﻦ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ داﻧﻞ ﻧﻮي ﺑﻮده ﮐﻪ ﭘﺘﮏ ﺟﻨﮕﯽ ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت را ﺳﺎﺧﺘﻪ؛ ﻫﻤﺎن ﮐﻪ در‬ ‫ﺗﺮايدﻧﺖ زﻧﺪﮔﯽ رﯾﮕﺎر ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ را ﻟﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﻮ اﺳﻨﻮﺋﯽ‪ ،‬ﻧﻪ اﺳﺘﺎرك‪ .‬ﻣﺒﺎرزهي ﺷﻤﺎ‬ ‫رو ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدم‪ .‬ﭼﺮا ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ؟ اﻣﺎ اﺳﻠﺤﻪﺳﺎز اﯾﻦ را ﻫﻢ از او‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ و ﮐﺎري ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻋﻤﻞ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬‬ ‫ﻧﻮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻋﻤﺮ‪ .‬او ﻫﻤﻪي ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد اﻧﺠﺎم داده ﺑﻮد‪ ،‬و‬ ‫ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ ﭘﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﻨﺶ از ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﮐﺎﻣﻼً ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﮏ ﺗﺒﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﺧﺮاﺷﯿﺪه ﺑﻮد و زﺧﻢ ﭼﺮك‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﺎرهاي ﺟﺰ ﻗﻄﻊ دﺳﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اوﻧﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮاغ ﻣﻦ‬ ‫اوﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ آن ﺑﺮاي‬ ‫اﺳﺘﻨﯿﺲ ﺑﺮﺗﯿﻮن آﻫﻨﮕﺮي ﻣﯽﮐﺮده‪ .‬ﺳﺮد و ﺳﺨﺖ و ﺧﺸﻦ‪ ،‬اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ دﯾﻮار و ﻣﺮداﻧﯿﻪ ﮐﻪ روش راه ﻣﯽرن‪ .‬ﺗﻬﻤﺖ ﭼﻨﺎن ﻏﯿﺮﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪» .‬‬ ‫»اوﻧﺎ ﺑﺮادرﻫﺎي ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮي‪«.‬او ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺑﻌﺪ اﯾﻨﮑﻪ در زﻣﺎن ﻣﺤﺎﺻﺮهي اﺳﺘﻮرﻣﺰ اﻧﺪ ﯾﮏ دﺳﺘﺶ را از دﺳﺖ داد‪ ،‬ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ .‬از ﻣﻦ ﻣﺘﻨﻔﺮﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮن از اوﻧﺎ ﺑﻬﺘﺮم‪«.

.‬اﻣﺎ ﺟﻦ‬ ‫ﻫﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺎﮐﺖﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫داﻧﻞ ﻧﻮي ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻢ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺟﺎن ﺻﻮرت ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺷﺪ‪» ..‬ﻣﻘﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺮادران ﺳﯿﺎه‬ ‫ﺷﺒﺎﻫﺘﯽ ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻧﺪاﺷﺖ؛ اﺻﻼً ﻗﻠﻌﻪاي ﺣﻘﯿﻘﯽ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺟﺎن ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻧﺶ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ درﺑﺎرهي ﺟﻨﮕﯿﺪن ﻣﯽدوﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺑﯿﻦ اﺳﮑﻠﻪﻫﺎ‪ ،‬در ﭘﺲﮐﻮﭼﻪﻫﺎي اوﻟﺪﺗﺎون‪ 1‬و‬ ‫ﻟﻨﯿﺴﭙﻮرت‪ ،2‬ﯾﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪﺧﺎﻧﻪﻫﺎ و ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪﻫﺎي ﮐﻨﺎر ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺪم وﺟﻮد دﯾﻮار‪ ،‬از ﺟﻨﻮب ﯾﺎ ﺷﺮق ﯾﺎ ﻏﺮب ﻗﺎﺑﻞ‬ ‫دﻓﺎع ﻧﺒﻮد؛ اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ اﻫﻤﯿﺖ داﺷﺖ و در ﺷﻤﺎل‪ ،‬دﯾﻮار روي ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺳﺎﯾﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫‪Oldtown‬‬ ‫‪Lannisport‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬ﺑﻪ آن ﭘﺸﺖ‬ ‫ﮐﺮد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ روي دﯾﻮار ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ زﯾﺮ آﻓﺘﺎب‪ ،‬درﺧﺸﺸﯽ آﺑﯽ و ﺑﻠﻮرﯾﻦ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ در دوردﺳﺖ دﯾﻮار را دﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ‬ ‫ﺑﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه‪ «.‫ﺟﺎن ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ‪ «.‬ﯾﺎ ﺷﺐﻫﺎ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺨﻮاﺑﯽ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﮔﺬﺷﺖ‬ ‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﻔﺘﻪ‪ ،‬ﻣﻨﻈﺮهي آن ﻫﻨﻮز ﻟﺮز ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﺑﺮﻫﺎ را ﮐﻨﺎر زده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ از ﻣﺰهي اﯾﻦ ﭘﯿﺮوزيﻫﺎ ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺖ ﻣﯿﺎد‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﻨﻮ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻨﻮ ﺑﺎ اون اﺳﻢ ﺻﺪا ﻧﮑﻦ!« اﻣﺎ ﻗﺪرت از ﺧﺸﻤﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬در اﯾﻨﺠﺎ داﻣﯽ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم »ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ« ﺑﻪ دﯾﺪﺷﺎن وارد ﺷﺪ‪ ،‬ﭘﻨﺎﻫﮕﺎهﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ و ﺑﺮجﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ آن در زﻣﯿﻨﻪي دﯾﻮار‬ ‫ﯾﺨﯽ ﺑﯿﺶ از ﭼﻨﺪ اﺳﺒﺎبﺑﺎزي ﭘﺨﺶ ﺷﺪه روي ﺑﺮفﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ آﺳﻤﺎﻧﯽ اﺑﺮي‪ ،‬رﻧﮕﺶ اﻏﻠﺐ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي روﺷﻦ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ آﻓﺘﺎب در روزي روﺷﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮ آن ﻣﯽﺗﺎﺑﯿﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺗﭙﻪي ﻏﻮلآﺳﺎي ﻧﻮراﻧﯽ ﺑﺎ رﻧﮓ‬ ‫آﺑﯽ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ آﺳﻤﺎن را ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪.‬ﭘﺪرﻫﺎﺷﻮن زارع و ﮔﺎرﯾﭽﯽ و ﻗﺎﭼﺎﻗﭽﯽ‪ ،‬آﻫﻨﮕﺮ و ﻣﻌﺪﻧﭽﯽ و ﯾﺎ ﭘﺎروزن ﯾﻪ‬ ‫ﮐﺸﺘﯽ ﺗﺠﺎري ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬از ﻓﺮﺳﻨﮓﻫﺎ دورﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ آن را دﯾﺪ؛ ﺧﻂ آﺑﯽ روﺷﻦ در اﻓﻖ ﺷﻤﺎل‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺮق و ﻏﺮب اﻣﺘﺪاد داﺷﺖ و در دور ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽﺷﺪ؛ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ و ﺑﯽﻫﯿﭻ ﺷﮑﺎف‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس ﺷﺮم‬ ‫و ﮔﻨﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﺣﺎﻻ روي اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪ .‬‬ ‫ﻧﻮي ﻫﺸﺪار داد‪» :‬ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﻋﻘﻠﺖ رو ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﻨﺪازي‪ ..‬ﻗﺮنﻫﺎ ﺿﺮﺑﻪي ﺧﺎك ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﺎد‪ ،‬ﻻﯾﻪاي روي آن‬ ‫ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬و آﺑﻠﻪرو و ﻓﺮﺳﻮدهاش ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺟﺎن اﺳﻠﺤﻪﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﮐﺮد‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻇﻬﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو‪«.‬ﺑﻘﯿﻪي ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم‬ ‫ﻗﺒﻞ از ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﻣﺮﺑﯽ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻓﮑﺮم ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪«.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ اﯾﻦ آﺧﺮ دﻧﯿﺎﺳﺖ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي ﭼﻮب ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ زده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽدم ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در ﺑﯿﺴﺖ‪ ،‬ﭘﻮل ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮاي ﺧﺮﯾﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ واﻗﻌﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪«..‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪» :‬و ﺑﺪون ﺷﮏ‪ ،‬ﺑﯽﻓﺎﯾﺪهﺗﺮﯾﻦ‪ «..‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ‪ ..

‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ از ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﯽﺷﯽ‪«..‬دﯾﻮار اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﭘﺸﺘﺸﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟«‬ ‫»ﭼﯿﺰ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬از زﻣﺎن ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎ رﺳﯿﺪن ﺳﻔﺮﺷﺎن‪ ،‬ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ را ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ آﺷﻨﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻋﺚ ﮐﻨﺠﮑﺎوي در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﭘﺸﺘﺸﻪ‪«.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون اﺳﻠﺤﻪﺳﺎزي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازهي روزي ﮐﻪ در ﺟﺎدهي‬ ‫ﺷﺎﻫﯽ آن را دﯾﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺴﺤﻮر ﻋﻈﻤﺖ آن ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ..‬ارﺗﻔﺎﻋﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﻗﺪم ﻣﯽرﺳﯿﺪ؛ ﺳﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺑﺮﺟﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﭘﻨﺎﻫﺶ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺗﻨﻬﺎم‪«.‬‬ ‫»اوه‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﻣﯽرم ﭼﯿﺰي ﯾﺎد ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ «.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ آن ﻗﺪر در ﻻﯾﻪﻫﺎي ﭘﻮﺳﺘﯿﻦ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﭽﻪ ﺧﺮس ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﻋﻤﻮﯾﺶ‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺎﻻ آن ﻗﺪر ﻋﺮﯾﺾ اﺳﺖ ﮐﻪ دوازده ﺷﻮاﻟﯿﻪي زرهﭘﻮش ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﺳﺐ ﺑﺮاﻧﻨﺪ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﺑﻪ اﻋﻤﺎق اﺳﺮار ﺟﻨﮕﻞ اﺷﺒﺎح ﺑﺘﺎزد‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎ وﺣﺸﯽﻫﺎي ﻣﻨﺲ رﯾﺪر ﺑﺠﻨﮕﺪ و از ﻣﻤﻠﮑﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ آدرﻫﺎ دﻓﺎع ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﻼح اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﯾﺖ‬ ‫را ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﯿﺎوري‪» .‬‬ ‫»داﺷﺘﻢ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﻧﺪﯾﺪﻣﺖ‪ .‬ﮔﺸﺘﯽﻫﺎ ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺟﻨﮕﻞ و ﮐﻮه و درﯾﺎﭼﻪﻫﺎي ﻣﻨﺠﻤﺪ‪ ،‬و ﮐﻠﯽ ﺑﺮف و ﯾﺦ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪«...‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺑﺮادر‬ ‫ﺷﺨﺺ ﻣﻠﮑﻪ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﻬﻤﺎن اﻓﺘﺨﺎري ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻣﺤﺴﻮب ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯽﺷﺪ وﺟﻮدش را ﻓﺮاﻣﻮش‬ ‫ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﮑﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﯾﺎ زﻣﯿﻦ زﯾﺮ ﭘﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻮاﻗﻊ دﯾﮕﺮي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮد در دﻧﯿﺎ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻓﺸﺎر وزن ﻋﻈﯿﻢ آن ﻫﻤﻪ ﯾﺦ را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد دﯾﻮار واژﮔﻮن‬ ‫ﺷﻮد و ﺟﺎن ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ در ﺻﻮرت ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻦ آن‪ ،‬دﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫»از ﻣﻦ ﺧﺒﺮي ﮔﯿﺮت ﻧﻤﯿﺎد‪ «.‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺑﻪ او اﺗﺎﻗﯽ در ﺑﺮج ﭘﺎدﺷﺎه‬ ‫داده ﺑﻮد؛ ﺑﺮﺟﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﺳﻤﯽ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ از آن ﺑﺎزدﯾﺪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد؛ و ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‬ ‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺧﻮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﻏﺬا ﻣﯽﺧﻮرد؛ و روزش را ﺑﺎ ﺳﻮاري در ﻃﻮل دﯾﻮار ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ‪ ،‬و ﺷﺐﻫﺎ ﺷﺮﯾﮏ ﻗﻤﺎر و‬ ‫ﺷﺮاب ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ و ﺑﻮﺋﻦ ﻣﺎرش و ﺳﺎﯾﺮ اﻓﺴﺮان ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﯾﻪ ﺑﻮد‪.‬ﭼﺮا وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﻮاري ﻣﯽﺳﺎزه‪ ،‬ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪي ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺸﺘﺎق اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﭼﻪ‬ ‫ﭼﯿﺰي در ﻃﺮف دﯾﮕﻪ وﺟﻮد داره؟« ﺳﺮش را ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﺮف ﺧﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻧﺎﻫﻤﺴﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻣﯽﺷﻪ‬ ‫درﺑﺎرهي ﻓﻮاﯾﺪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﺮدن ﻣﺮدم ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻗﺪﻣﺘﺶ از ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد‪ ،‬و وﻗﺘﯽ ﺟﺎن زﯾﺮش ﻣﯽاﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﺮد ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺎ ﻋﺼﺎي ﺳﯿﺎه ﭘﺮﮔﺮهاش اﺷﺎره ﮐﺮد‪.‬ﭼﻨﺪ‬ ‫ﻣﻨﺠﯿﻖ ﻋﻈﯿﻢ و ﺑﺎﻻﺑﺮﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ ﻏﻮلﭘﯿﮑﺮ ﻣﺜﻞ اﺳﮑﻠﺖ ﭼﻨﺪ ﭘﺮﻧﺪه آن ﺑﺎﻻ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽدادﻧﺪ و ﺑﯿﻦ آنﻫﺎ ﻣﺮدان‬ ‫ﺳﯿﺎﻫﭙﻮﺷﯽ ﻗﺪم ﻣﯽزدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻣﻮرﭼﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.

‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻗﻠﻌﻪﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ‬ ‫ﻫﺮ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺮداري‪ «.‬اوﻧﺎ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﻨﻮ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ اون ﭼﯿﺰ ﮔﻨﺪه ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪهاي داره؟«‬ ‫»ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻮ ﻟﺮد اﺳﻨﻮ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻤﺮﯾﻦ در اﺳﻄﺒﻞ ﻗﺪﯾﻤﯽ زﻧﺠﯿﺮش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪي ﻣﻮاﻗﻊ ﭘﯿﺶ ﻣﻨﻪ‪ .‬‬ ‫ﺣﯿﻦ ﻗﺪم زدﻧﺸﺎن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﺮﮔﺖ رو ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺗﻤﺴﺨﺮ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺷﺪ ﺣﻘﯿﻘﺖ آن را اﻧﮑﺎر ﮐﺮد‪ .‬زﻣﺎﻧﯽ ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ ﻣﺤﻞ اﺳﮑﺎن ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﻣﺮد ﺟﻨﮕﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﺳﺐﻫﺎ و‬ ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎ و ﺳﻼحﻫﺎي آنﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»اوﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﮕﺮهاش رﯾﺨﺘﻪ؟ ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺣﯿﺎﻃﺶ رو ﭘﺮ ﮐﺮده و ﻗﺎﻣﺘﺶ ﺷﺒﯿﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺠﯿﺐ ﻣﺎ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﺷﺐ ﺷﺮاﺑﺨﻮارﯾﻪ؟ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺗﻤﺎم اون ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ ﻣﺘﺮوﮐﻪاﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ اﺑﺮو ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪» .‬ﺑﺎد ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻏﮋﻏﮋ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﭼﻮﺑﯽ را در اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ و در دوردﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهاي ﺳﻨﮕﯿﻦ ﮐﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ و ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬اﮔﻪ دﻟﺸﻮن ﻣﯽﺧﻮاد روي ﺗﻮ اﺳﻢ ﺑﮕﺬارﻧﺪ‪ ،‬ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﻦ و‬ ‫اوﻧﻮ اﺳﻢ ﺧﻮدت ﮐﻦ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﺮاي ﯾﮏ دﻫﻢ آن ﺗﻌﺪاد ﺑﻮد و ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ از آن در ﺣﺎل‬ ‫ﺗﺨﺮﯾﺐ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﻋﺼﺎﯾﺶ اﺷﺎرهاي ﮐﺮد‪» .‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﻫﻤﺮاه ﻣﻦ ﻗﺪم‬ ‫ﺑﺰن‪ .‬اون وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻨﺪ ﺑﺎ اون آزارت ﺑﺪن‪ «.‬وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﻏﺬاي ﮔﻨﺪي در ﻏﺬاﺧﻮري ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳﺮو ﮐﻨﻨﺪ و ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم ﮐﻪ ﯾﻪ ﮐﺎﺳﻪ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮرم؛ ﻓﻘﻂ‬ ‫داغ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ ﭘﺪرت ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮج ﺗﻮ ﺑﺮﯾﺰه‪،‬‬ ‫ﺳﻨﮕﺘﺮاشﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮي رو دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬اﻻن دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪي اﺳﺐﻫﺎ رو در اﺳﻄﺒﻞﻫﺎي ﺷﺮﻗﯽ ﺟﺎ ﻣﯽدن‪،‬‬ ‫ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﻣﺰاﺣﻤﺶ ﻧﻤﯽﺷﻪ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر‪ ،‬ﺗﻮدهاي از ﺑﺮف از‬ ‫روي ﺳﻘﻒ ﻟﻐﺰﯾﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﮔﻨﮕﯽ ﮐﻨﺎر آنﻫﺎ ﻓﺮود آﻣﺪ‪.‫»و ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦﻫﺎ و اﺳﻨﺎركﻫﺎ‪ .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﻧﻮزده دژ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ در ﻃﻮل دﯾﻮار‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ از آنﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ ﺑﻮد‪» :‬اﯾﺴﺖواچ« در ﮐﻨﺎر ﺳﺎﺣﻞ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي و ﺑﺎدﺧﯿﺰش‪» ،‬ﺷﺪو‬ ‫ﺗﺎور« ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻪ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎن در ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﻮار ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﯽﯾﺎﻓﺖ‪ ،‬و »ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ« در ﺑﯿﻦ آن دو در اﻧﺘﻬﺎي ﺟﺎدهي‬ .‬ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدي ﮐﻪ ﺟﻦ ﺻﺪات ﮐﻨﻨﺪ؟ اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪي ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺣﺮﻓﺸﻮن آزارت ﻣﯽده‪،‬‬ ‫اون وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از ﺗﻤﺴﺨﺮ راﺣﺖ ﻧﻤﯽﺷﯽ‪ .‬‬ ‫از دﻫﺎن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﻨﺪهاش در ﻫﻮاي ﺳﺮد ﺑﺨﺎر ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪» .‬اﺗﺎق ﺧﻮاب ﻣﻦ در ﺑﺮج ﻫﺎردﯾﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﻫﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﻗﺪمﻫﺎﯾﯽ آﻫﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎي ﻧﺎﻣﺘﻮازن و ﻟﻨﮓ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﻪ‬ ‫راه اﻓﺘﺎد‪ .‬ﮐﺴﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽده ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺧﻮاﺑﯽ‪ .

‬ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ ﻏﯿﺒﺖ ﻋﻤﻮت زﯾﺎدي ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪه‪«.‬ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﻣﻬﺎرت ﺧﺎﺻﯽ در ﭘﯽ ﺑﺮدن ﺑﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎ داﺷﺖ و ﺟﺎن ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ او ﮔﻨﺎه را در ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﻫﺎ ﺑﮕﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﺷﻠﻐﻢ ﺟﺎي ﮔﻮﺷﺖ رو ﻧﻤﯽﮔﯿﺮه‪«.‬ﺳﭙﺲ ﻣﮑﺎﻧﯽ را در ﮔﻮﺷﻪي دﯾﮕﺮ ﻣﯿﺰ‪ ،‬ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪي ﮐﺎﻣﻼً زﯾﺎد از ﺑﻘﯿﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﻣﻮﺿﻮع را ﻋﻮض ﮐﺮد‪» .‬ﻗﻠﻌﻪﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﺑﻮد ﺧﺎﻟﯽ از ﺳﮑﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﮑﺎنﻫﺎﯾﯽ دﻟﮕﯿﺮ و ﻫﺮاسآور ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎد ﺳﺮد‬ ‫از ﺑﯿﻦ ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯽوزﯾﺪ و ارواح ﻣﺮدهﻫﺎ روي ﺑﺎروﻫﺎ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽدادﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻧﺸﺴﺖ و ﻏﺬا را ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻮ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬ ‫»ﺳﻮپ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪه‪ «.‬اوﻧﺎ دﻧﺒﺎل ﺳﺮ وﯾﻤﺎر روﯾﺲ ﻣﯽﮔﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺪرش ﭘﺮﭼﻤﺪار ﻟﺮد ارﻧﻪ‪ .‬ﺟﺎن ﻣﺪﺗﯽ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﻮ‪ ،‬ﭘﯿﺎز‪ ،‬ﻫﻮﯾﺞ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪» .‬ﮐﻼغﻫﺎ روي اﻟﻮارﻫﺎي‬ ‫ﺳﻘﻒ رﻓﯿﻌﺶ ﻻﻧﻪ داﺷﺘﻨﺪ و وﻗﺘﯽ ﺟﺎن از آﺷﭙﺰﻫﺎي ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ ﯾﮏ ﮐﺎﺳﻪ ﺳﻮپ و ﯾﮏ ﻗﺮص ﻧﺎن ﺳﯿﺎه ﺗﺤﻮﯾﻞ‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻻي ﺳﺮش داد و ﺑﯿﺪاد ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻤﺎم راه ﺗﺎ ﮐﻮهﻫﺎ‪«.‬‬ ‫ﻓﻀﺎي داﺧﻞ ﻏﺬاﺧﻮري زﯾﺎد و ﺑﺎدﮔﯿﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ در ﺑﺨﺎري ﻋﻈﯿﻢ آن آﺗﺶ ﻣﯽﻏﺮﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ ﯾﺎد آرزوﯾﺶ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺸﻢ اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﻣﻨﻈﺮهي ﺑﻨﺠﻦ اﺳﺘﺎرك ﮐﻪ ﻣﺮده روي ﺑﺮف اﻓﺘﺎده‪ ،‬و ﻓﻮراً ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﮔﺮن و وزغ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ روي ﻧﯿﻤﮑﺘﯽ ﮐﻪ از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ آﺗﺶ‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺸﻨﺸﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺎﺳﺰا ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺴﺮﻫﺎي ﻋﺎﻗﻞ‪ «.‬ﺑﻘﯿﻪ از ﮔﻮﺳﺖ ﻣﯽﺗﺮﺳﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﮐﻠﻪﺷﻘﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدن ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه‪ .‬‬ ‫»ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﯽﺧﻮاد ﮐﻪ ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪ .‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﻏﺬاﺧﻮري ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﺷﻨﻮم ﮐﻪ اﺧﯿﺮاً ﻋﺪهي زﯾﺎدي از‬ ‫ﮔﺸﺘﯽﻫﺎ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ «.‫ﺷﺎﻫﯽ‪ .‬ﺣﺎﻻ‪«.‬ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ ﮔﻔﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺗﺎ »ﺷﺪو ﺗﺎور« ﻫﻢ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎن دﺳﺘﮑﺶﻫﺎﯾﺶ را درآورد و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﺑﺨﺎري ﮐﻪ از ﮐﺎﺳﻪ ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ ﮔﺮم‬ ‫ﮐﺮد‪ .‬‬ .‬ﺑﻮ دﻫﺎﻧﺶ را آب اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از روز ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻦ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮده‪ «.‬ﺷﺎﯾﺪ اﻣﺴﺎل ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦﻫﺎ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪«.‬دو ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ روز ﺗﻮﻟﺪش آﻣﺪه و رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ از ﻃﺮف ﮐﺴﯽ‪» .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺻﺪاي آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن را ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»اﺳﻨﻮ‪«.

‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﻧﺪاري‪«.‬ﺑﺲ ﮐﻦ‪ ،‬ﺗﻮرن‪ .‬‬ ‫»ﺑﺮن‪ «.‬‬ ‫زاغ را ﭘﺮاﻧﺪ‪ ،‬و آن ﺑﺎل زد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﭘﺮﯾﺪ‪ ،‬آﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺖ و ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﯾﮏ ﮐﺎﻏﺬ ﻟﻮﻟﻪ ﺷﺪه از‬ ‫ﮐﻤﺮﺑﻨﺪش درآورد و ﺑﻪ دﺳﺖ ﺟﺎن داد‪ .‬اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﯾﮏ ﭘﺮﻧﺪه از وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﺎﻣﻪاي رﺳﯿﺪ ﮐﻪ در‬ ‫ﻣﻮرد ﺑﺮادرﺷﻪ‪ «.‬ﺟﻤﻠﻪاش را اﺻﻼح ﮐﺮد‪» :‬ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽاش‪«.‬‬ .‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪاي ﺟﺎن از ﺷﺪت ﺗﺮس ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﻧﺪن ﺑﻠﺪي‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ از روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪» .‬ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺳﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ‬ ‫ﺗﻌﻠﯿﻢ ﭘﺴﺮ دﯾﮕﻪاي رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﯾﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻏﺮﻏﺮو ﻣﯽﻣﯿﺮي‪ .‬ﺟﺎن ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪» .‬ﺑﯿﺪار ﺷﺪه‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن دﺳﺘﺶ را روي ﺑﺎزوي او ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬زاغ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ذرت‪ ،‬ذرت‪ ،‬ذرت‪«.‬و ﺑﻌﺪ از‬ ‫ﺑﯿﻦ اﺷﮏﻫﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺟﻤﻼت ﺷﺪ و ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ در رﺳﯿﺪ‪ ،‬دﯾﮕﺮ داﺷﺖ ﻣﯽدوﯾﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ رﺳﯿﺪ‪ ،‬آب ﺑﻪ‬ ‫ﭼﮑﻤﻪﻫﺎﯾﺶ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽزد‪» .‬ﯾﮏ زاغ روي دﺳﺘﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ آن داﻧﻪ ذرت ﻣﯽﺧﻮراﻧﺪ‪» .‬ﭼﺮا ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﮐﻪ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ؟ ﺑﺎ‬ ‫ﺳﺮاﺳﯿﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮش رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎً ﺧﺒﺮي از ﺑﻨﺠﻦ رﺳﯿﺪه‪ ،‬او ﻣﺮده‪ ،‬روﯾﺎﯾﺶ ﺗﺤﻘﻖ ﯾﺎﻓﺘﻪ‪ .‬ﺟﻮاب ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺑﻮد‪» .‬ﭘﺴﺮه رو ﻣﯽﺗﺮﺳﻮﻧﯽ‪«.‬ﺟﺎن‪ ،‬واﻗﻌﺎً ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪«.‬ﺧﺪاﯾﺎن اوﻧﻮ ﭘﺲ دادﻧﺪ‪«.‬ﺧﻮدش را از زﯾﺮ دﺳﺖ او ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﺗﺎﻻر ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي ﺑﺮن اﻓﺘﺎده‪«.‬دﺳﺘﺨﻂ راب را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ‬ ‫ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻠﻤﺎت را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬آنﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ و ﻓﺮار ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»در ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﯿﺴﺖ دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ‪ ،‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ .‬از دﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»درﺑﺎرهي ﻋﻤﻮي ﻣﻨﻪ؟ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ؟«‬ ‫»ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﯿﺪن ﻋﺎدت ﻧﺪاره‪ «.‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺻﺪاي او را ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺑﺮن‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮي از ﺑﺮن رﺳﯿﺪه؟«‬ ‫ﺟﺌﻮر ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ‪ ،‬ﭘﯿﺮﻣﺮدي ﺣﺎﺿﺮﺟﻮاب ﺑﺎ ﮐﻠﻪي ﺗﺎس ﺑﺰرگ و رﯾﺶ اﻧﺒﻮه‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﻘﺎﻣﯽ در درﺑﺎر دارم‪ .‬ﺧﺒﺮي از ﻋﻤﻮش رﺳﯿﺪه؟«‬ ‫ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮع ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎوﺗﯿﻪ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ دارد ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ اﺳﻨﻮ ﺑﮕﻮ ﭼﺮا ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﺧﺮس ﭘﯿﺮ اوﻧﻮ‬ ‫ﺑﺒﯿﻨﻪ‪ .‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺶ ﺣﺎﺷﯿﻪي ﻃﺮح داﯾﺮوﻟﻒ روي ﻣﻮم ﺷﮑﺴﺘﻪي ﺳﻔﯿﺪ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮد‪ .‬و ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻮرد ﺳﻮال ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻦ‬ ‫دﺳﺘﻮراﺗﻢ از ﻃﺮف ﺣﺮاﻣﺰادهﻫﺎ ﻋﺎدت ﻧﺪارم‪«.‬وﻗﺘﯽ‬ ‫ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ اﺟﺎزه ورود ﺑﻪ او دادﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺑﺮج را دو ﺗﺎ ﯾﮑﯽ ﮐﺮد‪ .‬از ﺑﯿﻦ اﻧﺒﻮﻫﯽ از ﺑﺮف ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺮج ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺷﺘﺎﻓﺖ‪ .

‬ﺟﺎن در ﭼﻨﺪ ﻗﺪم دورﺗﺮ‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮔﺮن ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪي ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺨﻮن‪«.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﭽﺖ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ .‬ﺑﺎﻧﺪاژ ﭘﺸﻤﯽ ﺿﺨﯿﻤﯽ دور ﯾﮏ دﺳﺘﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﻠﺦ ﯾﮏ دﺷﻤﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﻨﻮ‪«.‬ﺑﻪ ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮادر ﻣﻦ زﻧﺪه‬ ‫ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ‪ «.‬ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬اﮔﻪ دﻟﺖ ﺑﺨﻮاد ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﻃﺮز دﻓﺎع رو‬ ‫ﺑﻬﺖ ﻧﺸﻮن ﺑﺪم‪«.‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ذرت ﺑﺮداﺷﺖ و ﺳﻮت زد‪ .‬آنﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﮑﻮت ﺷﺪ‪.‬‬ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﮐﻠﻤﺎت ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻓﺎﺻﻠﻪات رو از ﻣﻦ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ‪ ،‬ﺣﺮوﻣﺰاده‪«.‬ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮش ﺧﻨﺪه‪ ،‬ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﺗﯿﺮهﺗﺮ ﺷﺪ و دﺳﺘﺶ ﻣﺸﺖ ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن ﺣﺮﻓﺶ را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪه در ﻃﻮل ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ و‬ ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺖ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ آﺷﭙﺰﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﭼﺸﻢ از ﺟﺎن ﺑﺮﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ‪ .‬ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از ﻣﯿﺰي در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﻪ او ﭘﯿﻮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬زاغ روي ﺷﺎﻧﻪي او ﻧﺸﺴﺖ و‬ ‫داد زد‪» :‬زﻧﺪه! زﻧﺪه!« ﺟﺎن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﺻﻮرﺗﺶ و ﻧﺎﻣﻪي راب در دﺳﺘﺶ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ دوﯾﺪ‪ .‬ﻓﺮﯾﺎد زد‪» :‬ﺑﺮن زﻧﺪه ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ!« ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬دردش ﻣﺜﻞ ﻋﺬاب ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎل ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺟﺎن او را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﺎﻏﺬ را در دﺳﺘﺶ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬ﮔﺮن ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪.‬زﯾﺮﺑﻐﻞ ﻣﺮد ﮐﻮﭼﮏ را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬او را ﺑﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﭙﺲ ﯾﮏ دور او را‬ ‫ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﺎﻻر ﻋﻤﻮﻣﯽ دوﯾﺪ و در آﻧﺠﺎ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‬ ‫ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ ﻏﺬاﯾﺶ را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ او ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻗﺎه ﻗﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮادر ﻣﻦ زﻧﺪه ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ‪ «.‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﻠﺞ ﺷﺪه‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺮط رو ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ‪ .‬ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﺎﻻ ﻟﺮد اﺳﻨﻮ ﻣﯽﺧﻮاد ﺟﺎي ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه‪ .‬‬ ‫اﺷﺨﺎص دﯾﮕﺮي داﺷﺘﻨﺪ دورﺷﺎن ﺟﻤﻊ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﺳﺮك ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ دارم ﮐﻪ ﭘﺸﺘﮏ زدن ﮔﻮﺳﺖ رو ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻢ‪«.‬ﻣﻀﻄﺮب ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ و آﺳﺎﯾﺶ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ؛ ﻇﺎﻫﺮش اﺻﻼً ﺗﻬﺪﯾﺪآﻣﯿﺰ ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ از ﺣﯿﺮت ﻧﻔﺲ ﮔﺮن ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪ .‬ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎ از روي ﺗﯿﺮ ﺳﻘﻒ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮔﺮن ﻧﯿﺰ‬ ‫ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺑﺨﻮﻧﺶ‪«.‬راب ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮕﺮد رو روي ﻣﻦ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮد‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫ﭼﻮﺑﯽ‪ .‬ﮐﺎر ﻣﻦ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﯾﻪ ﮔﺮگ ﭘﺸﺘﮏ زدن ﯾﺎد ﺑﺪم راﺣﺖﺗﺮه‪ ،‬ﺗﺎ ﮐﺎر ﺗﻮ در آﻣﻮزش اﯾﻦ ﮔﺎوﻫﺎ‪«.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪ .‬ﺑﺮن زﻧﺪه ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .

‬‬ ‫ﭘﯿﺸﮑﺎر ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬اﮔﻪ راﺿﯽ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬اﺗﺎقﻫﺎي ﺳﺎﺑﻖ ﻟﺮد ارن در ﺑﺮج دﺳﺖ رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﺧﺘﺼﺎص‬ ‫دادﯾﻢ‪ .‬‬ ‫»ﻣﺘﺸﮑﺮم‪ «.‬ﺑﻪ ﺟﺎي ﺣﺼﯿﺮ‪ ،‬ﮐﻒ اﺗﺎق را ﻓﺮشﻫﺎي ﻣﯿﺮي ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد و در ﯾﮏ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ‬ ‫ﺣﯿﻮان اﻓﺴﺎﻧﻪاي روي ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ از ﺟﺰاﯾﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﮐﻨﺪهﮐﺎري ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و رﻧﮓﻫﺎي روﺷﻨﺸﺎن آنﻫﺎ را ﺑﻪ ﺟﺴﺖ و‬ ‫ﺧﯿﺰ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺻﻼح ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮐﺎر ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻮرا را ﺑﺮﻧﺠﺎﻧﺪ‪» .‬ﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﮑﺎر ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ رو ﮐﺮد‪» .‬ﺑﻘﯿﻪ اﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪي او داﺷﺘﻨﺪ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮش از دروازه وارد ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬‬ ‫و اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﻐﺰ اﺳﺘﺨﻮان و ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻗﺮﺿﯽ وارد ﺗﺎﻻر ﺷﻮرا ﺷﺪ و در آﻧﺠﺎ دﯾﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎر‬ ‫ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎي ﺷﻮراي ﮐﻮﭼﮏ ﻣﻨﺘﻈﺮ او ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬اراﺑﻪﻫﺎي‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻨﻮز دارﻧﺪ راﻫﺸﻮن رو در ﺷﻬﺮ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً ﺷﻮرا ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﯿﺎز ﻓﻮري داره‪ .‬اﻓﺘﺨﺎر‬ ‫ﺗﺸﺮﯾﻒﻓﺮﻣﺎﯾﯽ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮاﯾﺸﺎن راﺣﺖ ﺑﻮد درﺧﻮاﺳﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ دﯾﻮارﻫﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮﻓﺮشﻫﺎﯾﯽ از ﻧﻮروس و ﮐﻮﻫﻮر و ﻻﯾﺲ آوﯾﺰان ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻣﺎ ﺑﺮاي روﺷﻦ ﮐﺮدن ﺷﻤﻊ ﺑﻪ‬ .‬ﻧﺪ ﻣﻮﻗﻊ ﭘﯿﺎده ﺷﺪن از اﺳﺐ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ‬ ‫ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﺮدا ﺑﺮام راﺣﺘﻪ‪«.‬ﯾﮏ ﺟﻔﺖ اﺑﻮاﻟﻬﻮل‬ ‫واﻟﺮﯾﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮخ ﺳﻮزان و ﺻﻮرتﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﻣﺮﻣﺮﯾﻦ در دو ﻃﺮف در ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽدادﻧﺪ‪.‬ﻧﺪ ﭘﯿﺸﮑﺎر ﺧﻮدش‪ ،‬وﯾﻮن ﭘﻮل‪ ،‬را دﯾﺪ و ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد‪» .‬ﻫﻨﻮز ﺳﻮار اﺳﺐ ﺑﻮد و روﯾﺎي ﺣﻤﺎم ﻃﻮﻻﻧﯽ داغ‪ ،‬ﺑﺮه ﮐﺒﺎب و ﺗﺸﮏ ﭘ‪‬ﺮ ﻣﯽدﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﮑﺎر ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ‬ ‫اﻃﻼﻋﺶ رﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﭘﺎﯾﺴﻞ ﺗﻘﺎﺿﺎي ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻓﻮري ﺷﻮراي ﮐﻮﭼﮏ را ﮐﺮده اﺳﺖ‪ .‫‪ -٢٠‬ﺍﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ادارد اﺳﺘﺎرك از درﻫﺎي ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻗﻠﻌﻪي ﺳﺮخ وارد ﺷﺪ؛ ﺑﺎ ﺑﺪن رﻧﺠﻮر‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪ‪ ،‬ﮔﺮﺳﻨﻪ و آﻣﺎده ﺑﺮاي ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ‬ ‫ﺷﺪن‪ .‬ﻟﻄﻔﺎً ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪاي ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﯾﺪ ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﻣﻨﺎﺳﺐﺗﺮي ﺑﭙﻮﺷﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﺒﻠﻤﺎن ﺗﺎﻻر اﺷﺮاﻓﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺪ دﺳﺘﮑﺶﻫﺎي ﺳﻮارﮐﺎري را از دﺳﺘﺶ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪش ﻓﺮو ﺑﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺣﻀﻮرﺷﻮن‬ ‫ﻣﯽرم‪ .‬‬ ‫ﺧﻮاﺟﻪ وارﯾﺲ‪ ،‬ﻣﺸﺎوري ﮐﻪ از او ﮐﻤﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﺟﻠﻮﯾﺶ ﺳﺒﺰ ﺷﺪ‪» .‬ﻟﺮد‬ ‫اﺳﺘﺎرك‪ ،‬از ﺷﻨﯿﺪن ﻣﺸﮑﻼت ﺷﻤﺎ در ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﻋﻤﯿﻘﺎً ﻣﺘﺎﺳﻒ ﺷﺪم‪ .‬ﺗﺮﺗﯿﺐ اﻧﺘﻘﺎل وﺳﺎﯾﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ رو ﻣﯽدم‪«.‬‬ ‫ﭘﯿﺸﮑﺎر ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ‪ ،‬اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮاي ﻣﻨﻪ‪«.‬رﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﻦ ﮐﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎي ﻣﻦ اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺸﻮن رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ﺟﻮري ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻫﻤﻮن ﺟﺎ‬ ‫ﻧﮕﻬﺸﻮن داره‪ .‬ﺑﻪ اﻃﻼع ﻣﺸﺎورﯾﻦ ﻣﯽرﺳﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﭘﻮزش ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪«.‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﻟﻌﻨﺖ‪ «.‬ﺑﻪ ﻟﺒﺎس ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﯿﺎز دارم‪«.‬ﭘﻮل ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﭘﯿﺸﮑﺎر ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻠﻨﺪي ﮐﺮد‪» .‬آرﯾﺎ اﺟﺎزهي اﮐﺘﺸﺎف ﻗﻠﻌﻪ رو ﻧﺪاره‪ «.

‬وﻗﺘﯽ او را‬ ‫ﻣﯽدﯾﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﻟﯿﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ از دﺳﺖ رﻓﺘﻪاﻧﺪ و راﺑﺮت ﻓﺎﺗﺢ ﺗﺮايدﻧﺖ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ‪.‬‬ ‫رﻧﻠﯽ ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬او ﮐﻨﺎر ﭘﺮده ﺑﺎ ﻣﺮد‬ ‫ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺪون ﺷﮏ ﻟﯿﺪي ﮐﺘﻠﯿﻦ از ﻣﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده‪«.‬ﻟﺮد رﻧﻠﯽ از ﻧﺼﻒ ﺑﺎﻧﻮﻫﺎي درﺑﺎر وﻗﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺻﺮف ﻟﺒﺎسﻫﺎش‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎق ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك‪ .‬ﯾﻪ ﻧﺴﺨﻪي ﺿﻌﯿﻒ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺳﺮد ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده‪ «.‬ﺗﮑﺒﺮ زﯾﺮﮐﺎﻧﻪي او ﻧﺪ را رﻧﺠﺎﻧﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮد اﻣﺎ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺷﻤﺎ دﻋﺎﺗﻮن رو ﻣﺴﺘﺠﺎب ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫رﻧﻠﯽ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬وارﯾﺲ ﺑﺮاي ﮔﻮش دادن ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‪.‬ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﻟﺒﺎس ﻣﺨﻤﻞ ﺳﺒﺰ ﺗﯿﺮهاي ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﺷﯿﻪﻫﺎﯾﺶ ﻣﺰﯾﻦ ﺑﻪ ﮔﻮزنﻫﺎي‬ ‫ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺮادرم ﺑﺮﻧﺪون رو‬ ‫ﻫﻢ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﯿﺪ‪«.‬ﺷﻨﻠﯽ زرﺑﺎﻓﺖ روي ﯾﮏ ﺷﺎﻧﻪاش ﺑﺎ ﺳﻨﺠﺎﻗﯽ زﻣﺮدﻧﺸﺎن ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮدش را از ﭼﻨﮓ ﺧﻮاﺟﻪ آزاد ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﻧﺰد ﻟﺮد رﻧﻠﯽ رﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺷﻤﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﯽﻧﻘﺼﯽ از ﺑﺮادرﺗﻮن راﺑﺮت ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﯾﺎدي ﺧﻮب‪ .‬‬ ‫رﻧﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ رﺳﯿﺪهاﯾﺪ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك‪«.‬‬ ‫»ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺑﻬﺒﻮدش دﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬ﻫﻨﻮز ﯾﺎدﮔﺎري از اﺣﺘﺮام ﮔﺬاﺷﺘﻨﺶ رو دارم‪ .‬ﺑﺮﻧﺪون ﻫﻢ از ﻣﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬ ‫ﮐﺮده؟«‬ ‫»زﯾﺎد و اﻏﻠﺐ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺣﺮارت‪ «.‬ﻧﺪ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﻫﺰاده ﻫﺮ روز ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮ‬ ‫ﻣﯽﺷﻪ‪ «.‬‬ .‬ﺣﻮﺻﻠﻪي اﯾﻦ ﺑﺎزي‪ ،‬اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ‬ ‫ﮐﻠﻤﺎت را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺑﻌﻨﻮان ﻣﺜﺎل‪ ،‬ﻃﺮز ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪن ﺗﻮ‪«.‬ﻧﺪ را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﺴﺘﺎﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪» .‬وﻗﺘﯽ راﺑﺮت ﺳﻠﻄﻨﺖ را ﻓﺘﺢ ﮐﺮد رﻧﻠﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺸﺖ‬ ‫ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﺑﻪ ﻣﺮدي رﺷﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ زﯾﺎدش ﺑﻪ ﺑﺮادرش‪ ،‬ﻧﺪ را دﺳﺘﭙﺎﭼﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬دﺳﺘﺶ روي آﺳﺘﯿﻦ ﻧﺪ ردي از ﭘﻮدر ﺑﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‬ ‫و ﺑﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽداد‪ ،‬ﺑﻪ زﻧﻨﺪﮔﯽ و ﻟﻄﺎﻓﺖ ﮔﻞﻫﺎي روي ﯾﮏ ﻗﺒﺮ ﺑﻮد‪.‫ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺎﻓﺮي ﺑﻪ ﺳﭙﺖ ﻣﯽرﻓﺘﯿﻢ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻃﻌﻨﻪ زد‪» :‬وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﯿﮏ ﭘﻮشﺗﺮ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻤﺴﺨﺮ اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮد‪ .‬‬ ‫ﺻﺤﯿﺢ ﺑﻮدﻧﺶ واﺿﺢ ﺑﻮد‪ .‬رﻧﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﺟﺮمﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮي وﺟﻮد دارﻧﺪ‪ .

‬ﻧﺪ در ﻣﻘﺎم دﺳﺖ راﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر آن را اﺷﻐﺎل ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫وارﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﺮد اﺳﺘﻨﯿﺲ اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻌﺪ از ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﺷﻤﺎل‪ ،‬ﺑﻪ درﮔﻮناﺳﺘﻮن ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺮدﻧﺪ و ﺳﺮ‬ ‫ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن دﻻور ﻣﺎ ﺑﺪون ﺷﮏ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪي ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮔﺎرد ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯿﻪ‪ ،‬داره در ﮐﻨﺎر ﭘﺎدﺷﺎه‬ ‫اﺳﺐﺳﻮاري ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯿﺰ ﺷﻮرا ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮد ﮐﻪ ﮐﺪامﻫﺎ ﭼﺎﭘﻠﻮس و ﮐﺪامﻫﺎ اﺑﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﻠﻘﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از ﻫﺮ ﻓﻠﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ﺷﺪهاي ﺑﺮاي ﺑﺸﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ :‬آﻫﻦ ﺳﯿﺎه و ﻃﻼي ﺳﺮخ‪ ،‬ﻣﺲ روﺷﻦ و ﺳﺮب ﮐﺪر‪ ،‬ﻓﻮﻻد و ﻗﻠﻊ و ﻧﻘﺮه‪ ،‬ﺑﺮﻧﺞ و ﺑﺮﻧﺰ و‬ ‫ﭘﻼﺗﯿﻦ‪ .‬ﻫﺮ وﻗﺖ ﺷﻤﺎ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﻣﺎ در ﺧﺪﻣﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك‪«.‬ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭘﺎدﺷﺎه در راس ﻣﯿﺰ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ در ﺟﻨﻮب ﻣﯽﮔﻦ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﻤﺎ از ﯾﺦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﯾﺪ و وﻗﺘﯽ از ﺗﻨﮕﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﻣﯽآﯾﯿﺪ‪ ،‬ذوب ﻣﯽﺷﯿﺪ‪«.‬ﺑﺎ ﻟﺤﻦ رﺳﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﺮوران ﻣﻦ‪،‬‬ ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ رو ﻣﻌﻄﻞ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪«.‬روي ﺑﺎﻟﺸﺘﮏ آن ﮔﻮزن ﺗﺎﺟﺪار ﺑﺮﺗﯿﻮنﻫﺎ زردوزي‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ‪» :‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ‬ ‫ﻫﺴﺘﯿﻢ‪«.‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﺪ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ «.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﮐﻪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪش در اﻧﺘﻬﺎي ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ اﺳﺘﺎدي او ﺣﻠﻘﻪ ﻓﻠﺰي ﺳﺎدهاي ﻧﻈﯿﺮ ﻣﺎل ﻟﻮﯾﻦ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ از دو‬ ‫دوﺟﯿﻦ زﻧﺠﯿﺮ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ از ﮔﺮدن ﺗﺎ ﺳﯿﻨﻪي او را ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ زود ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﻢ‪ «.‬ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺟﻮاب را ﻣﯽداﻧﺪ‪ .‬‬ .‬ﻟﻌﻞ و ﻣﺮوارﯾﺪ‪ ،‬و ﮔﺎه و ﺑﯽﮔﺎه زﻣﺮد ﯾﺎ ﯾﺎﻗﻮت زﯾﻨﺖ دﻫﻨﺪهي ﻓﻠﺰات ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﺷﻮرا‬ ‫رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺳﺘﺎد ﭘﺎﯾﺴﻞ‪ ،‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﻢ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺑﺎرﯾﺴﺘﺎن و ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺑﺸﻦ‪«.‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺮادرم ﺑﺎ ﺣﻀﻮر ﺷﺎﻫﺎﻧﻪاش ﻣﺎ رو ﻣﻔﺘﺨﺮ ﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫»ﻫﺮ ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻠﯿﺪ‪ «.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽﻫﺎي ﻣﻌﻤﻮل ﺧﻮد ﻣﯽﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﻓﮑﺮش ﺧﻄﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫اﺗﺎق ﭘﯿﺶ اﯾﻦ اﺷﺨﺎص‪ ،‬ﺗﻌﻠﻖ ﻧﺪارد‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ‬ ‫ﺻﺮاﺣﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﭼﺎﭘﻠﻮسﻫﺎ و اﺑﻠﻪﻫﺎ اﺣﺎﻃﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻻي ﺻﻮرت ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﭘﻬﻨﯽ داﺷﺖ و در ﺣﺎﺷﯿﻪي ﮐﻠﻪي ﺗﺎﺳﺶ ﭼﻨﺪ ﺗﺎر‬ ‫ﭘﺮاﮐﻨﺪهي ﺳﻔﯿﺪ ﻣﻮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬اﮔﻪ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺒﺮه‪«.‬ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ راﺑﺮت در ﺳﺮداب زﯾﺮ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻗﺼﺪ ﻧﺪارم ﺑﻪ اﯾﻦ زودي ذوب ﺑﺸﻢ‪ ،‬ﻟﺮد ﺑﯿﻠﯿﺶ‪ .‬‬ ‫وارﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﻤﺎ دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯿﺪ‪ .‬اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ روي ﺷﮑﻤﺶ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﻓﺮو ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ زود ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬‬ ‫رﻧﻠﯽ ﺑﺮﺗﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» .‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺣﺮارت ﺑﺮاي ﺳﻼﻣﺖ ﺷﻤﺎ اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﯿﺴﺖ‪ .

‬ﺑﯿﺴﺖ ﻫﺰار ﺑﻪ ﻧﻔﺮ دوم‪ ،‬ﺑﯿﺴﺖ‬ ‫ﺗﺎي دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪهي ﻣﺒﺎرزهي آزاد و ده ﻫﺰار ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪهي ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي ﺗﯿﺮاﻧﺪازي‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮐﺎﻏﺬ را ﺑﻪ ﻧﺪ داد‪ .‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﻣﻬﺮ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ روي ﻃﻮﻣﺎر ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽﺧﻮرد‪ ..‬‬ ‫»ﻧﻮد ﻫﺰار ﺳﮑﻪي ﻃﻼ‪ «.‬ﺑﺪون ﺷﮏ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺎن‪ .‬‬ ‫ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺣﻤﻖ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ دارﯾﻢ‪«.‬ﭼﻬﻞ ﻫﺰار ﺳﮑﻪي اژدﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎن‪ .‬ﯾﮏ ﮐﺎر ﻓﻮري ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﭙﺮده‪«.‬در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ‬ ‫ﺳﻪ ﻣﯿﻠﯿﻮن اژدﻫﺎ ﻣﻘﺮوﺿﯿﻢ‪ ،‬ﺻﺪ ﻫﺰارﺗﺎي دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ادﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺳﻪ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺳﮑﻪي ﻃﻼ ﻣﻘﺮوﺿﻪ؟«‬ ‫‪ 1‬اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﮐﻠﻤﻪ ‪ Fool‬اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ را در دو ﻣﻌﻨﯽ دﻟﻘﮏ و اﺣﻤﻖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮده‪.‬ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﻘﺪر؟«‬ ‫ﻧﺪ از روي ﻧﺎﻣﻪ ﺟﻮاب را ﺧﻮاﻧﺪ‪» .‬ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن ﻫﺮ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺶ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﻮر داد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺳﺮﻋﺖ از‬ ‫ﺟﻠﻮ ﺑﺘﺎزم و از اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﭘﺎﯾﺴﻞ ﺑﺨﻮام ﮐﻪ اﯾﻦ ﺷﻮرا ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻧﺪ ﻣﻮم را ﺑﺎ ﺷﺴﺖ‬ ‫ﺷﮑﺴﺖ و ﺑﺮاي ﻣﻄﺎﻟﻌﻪي دﺳﺘﻮر ﻋﺎﺟﻞ ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺎﻣﻪ را ﭘﻬﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮاي ﺳﺒﮏ ﮐﺮدن ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﺶ ﺑﻌﻀﯽ از ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺟﺰﺋﯽ‬ ‫رو ﺑﻪ ﻋﻬﺪهي ﻣﺎ ﻣﯽﺳﭙﺎره‪«.‬ﻣﺠﺒﻮرم ﭘﻮل ﻗﺮض ﺑﮕﯿﺮم‪ .‬و ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﺧﺮجﻫﺎي دﯾﮕﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ .1‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﭘﺎﯾﺴﻞ ﺑﻪ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺧﺰاﻧﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺧﺮﺟﯽ رو ﻣﯽﮐﺸﻪ؟«‬ ‫دﻫﺎن ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮐﺞ ﺷﺪ‪» .‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﻦ اﻃﻼع داري ﮐﻪ ﺧﺰاﻧﻪ‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯿﻪ‪ .‬‬ ‫ﻟﺮد رﻧﻠﯽ اﻋﻼم ﮐﺮد‪» :‬ﻣﻨﻈﻮر ﻟﺮد ادارد اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ دﺳﺘﻮر ﻣﯽده ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر اﻧﺘﺼﺎﺑﺶ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﺮﺗﯿﺐ‬ ‫ﺑﺮﮔﺰاري ﯾﮏ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي ﺑﺎﺷﮑﻮه رو ﺑﺪﯾﻢ‪«.‬ﯾﮏ‬ ‫ﮐﺎﻏﺬ ﻟﻮﻟﻪﺷﺪه را از آﺳﺘﯿﻨﺶ درآورد و روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‫وارﯾﺲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻋﺰﯾﺰ ﻣﺎ ﻣﺸﻐﻮﻟﯿﺖﻫﺎي زﯾﺎدي داره‪ .‬‬ ‫ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻨﻈﻮر ﻟﺮد وارﯾﺲ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺳﮑﻪ و ﻏﻠﻪ و ﻋﺪاﻟﺖ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻠﻮﮐﺎﻧﻪي ﺑﺮادر‬ ‫ﻣﻨﻮ ﻣﮑﺪر ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﺎ ﻣﯿﻔﺘﻪ‪ .‬ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ‬ ‫ﺑﺮاي ﺣﻤﺎﻗﺖ راﺑﺮت ﻧﺒﻮد؟ و ﻗﺮار ﺑﻮد اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ اﺳﻢ او ﺗﻤﺎم ﺷﻮد؛ ﻧﻤﮏ ﺑﻪ زﺧﻢ ﻣﯽﭘﺎﺷﯿﺪ‪» ..‬اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ آﺷﭙﺰ‪ ،‬ﻧﺠﺎر‪ ،‬دﺧﺘﺮ ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺖ‪ ،‬آوازﺧﻮان‪ ،‬ﺗﺮدﺳﺖ‪ ،‬دﻟﻘﮏ‪«.‬اﻟﺒﺘﻪ ﮔﺎه ﺑﻪ ﮔﺎه دﺳﺘﻮري ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻪ‪ «.‬ﮐﺪوم ﺧﺰاﻧﻪ؟ اداي اﺣﻤﻖﻫﺎ رو در ﻧﯿﺎر‪ ،‬اﺳﺘﺎد‪ .‬راﺑﺮت اﻧﺘﻈﺎر ﯾﮏ ﺿﯿﺎﻓﺖ‬ ‫ﻣﻔﺼﻞ رو داره‪ .‬‬ .

‬‬ ‫ﻧﺪ ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻮد‪» .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪهاش ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎ‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ از ﻟﺮد ﺗﺎﯾﺮل‪ ،‬ﺑﺎﻧﮏ آﻫﻦ ﺑﺮاوس و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻞ ﺗﺠﺎري ﺗﺎﯾﺮوﺷﯽ ﻗﺮض ﮔﺮﻓﺘﻪاﯾﻢ‪ .‫»ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﯿﺶ از ﺷﺶ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺳﮑﻪي ﻃﻼ ﻣﻘﺮوﺿﻪ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه و دﺳﺖ ﺧﺮﺟﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﯾﻪ روز دﯾﮕﻪ‪ «.‬ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي زﻧﺠﯿﺮش ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺻﺪا دادﻧﺪ‪» .‬اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ‪ ،‬وﻟﺨﺮﺟﯽ ﺧﺎرج از ﺣﺪ ﺗﻮان ﻣﻤﻠﮑﺘﻪ‪«.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﭘﺎﯾﺴﻞ ﺳﺮ ﺑﺰرگ ﺗﺎﺳﺶ را ﺗﮑﺎن داد‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ آرﯾﺎ را ﻣﻼﻣﺖ ﻣﯽﮐﺮد و ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﺑﻮد‬ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎدش ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻘﺎﻣﺶ از او ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬راﺑﺮت ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ دﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ او در ﺧﺎﻧﻪي ﭼﺮﺧﺪار ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫و ﺑﯿﺸﺘﺮ اوﻗﺎت ﻣﺴﺖ اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﻟﺮد رﻧﻠﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻣﺎﯾﻠﯿﺪ ﺑﺎ اﯾﺸﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬وﻟﯽ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﻣﺎ ﻃﺮﺣﺮﯾﺰي ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬از زﻣﺎن درﮔﯿﺮيﻫﺎي ﺗﺮايدﻧﺖ‪،‬‬ ‫ﮔﺮوه اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﺳﺘﻮن اﺻﻠﯽ ﺗﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﺷﺎن و ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﻨﺪازﻧﺪ و ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن‬ ‫از ﻓﻀﺎي ﭘﺮ ﺗﻨﺶ دور ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه دﯾﮕﺮان‪ ،‬زﯾﺎدي ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺮد ارن ﺷﺨﺺ‬ ‫ﻣﺤﺘﺎﻃﯽ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﻮرتﻫﺎي ﺧﺮدﻣﻨﺪاﻧﻪ ﮔﻮش ﻧﻤﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﺑﺎ اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﺪ ﮐﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﺟﻠﺴﻪي اﻣﺮوز رو اﻋﻼم ﮐﻨﯿﻢ و‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺧﺴﺘﮕﯽ رﻓﻊ ﺷﺪ اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻢ‪ «.‬ﺑﺎ‬ ‫ﻟﺤﻦ ﻣﻼﯾﻢﺗﺮي ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻋﻔﻮ ﮐﻨﯿﺪ ﺳﺮوران ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﺮارت ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺟﺎن ارن اﺟﺎزه داده ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ راﺑﺮت ﻣﻤﻠﮑﺖ رو ﺑﻪ ﮔﺪاﯾﯽ ﺑﮑﺸﻮﻧﻪ‪«.‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت او اﺣﺘﻤﺎﻻً ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻋﻘﺐ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل زودﺗﺮ از وﻗﺘﯽ‬ ‫ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﻧﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺎر ﺧﺰاﻧﻪدار ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﺮدن ﭘﻮﻟﻪ‪ .‬ﺑﻪ او اﻃﻼع دادﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻫﻨﻮز ﻧﺮﺳﯿﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﻬﺎ در راس ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺎن ﯾﮑﺴﺎن داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬از آنﻫﺎ ﺗﻘﺎﺿﺎي ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﻧﮑﺮد‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﻪي آنﻫﺎ‬ ‫اداي اﺣﺘﺮام ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺳﻨﺴﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ و ﺧﺮوش ﺧﺸﻢ را در دروﻧﺶ دوﺑﺎره‬ ‫اﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ‪ .‬اﺧﯿﺮاً ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم‬ ‫دﺳﺖ ﺑﻪ داﻣﻦ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺸﻢ‪ .‬‬ ‫رﻧﻠﯽ ﺑﺮﺗﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮادر واﻻﻣﻘﺎم ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ و ﺿﯿﺎﻓﺖ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪه و از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اﺳﻤﺶ رو ﺷﻤﺮدن ﺳﮑﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬاره ﻣﺘﻨﻔﺮه‪«.‬دو ﻫﻔﺘﻪي آﺧﺮ ﺳﻔﺮﺷﺎن ﭘﺮ از ﻣﺤﻨﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﭙﺘﻮن اﻋﻈﻢ ﺑﺪﺗﺮ از ﻣﺎﻫﯽﻓﺮوشﻫﺎي دورﻧﯽ ﭼﺎﻧﻪ ﻣﯽزﻧﻪ‪«.‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ اﺟﺎزهي ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي رو‬ ‫داده ﺑﺎﺷﯿﺪ؟«‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬‬ ‫ﺑﯿﺮون‪ ،‬اراﺑﻪﻫﺎ و ﺳﻮارﮐﺎران ﻫﻨﻮز از دروازهﻫﺎي ﻗﻠﻌﻪ وارد ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ و در ﺣﯿﺎط آﺷﻮﺑﯽ ﺑﻮد از ﮔﻞ و اﺳﺐ و‬ ‫ﻣﺮدﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽزدﻧﺪ‪ .‬اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﺧﺰاﻧﻪاي ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﻃﻼ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .

‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ او را ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺮج‪ ،‬ﭘﺎﯾﯿﻦ ﯾﮏ راه ﭘﻠﻪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﯾﮏ ﺣﯿﺎط‬ ‫ﮔﻮداﻓﺘﺎده ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ راﻫﺮوي ﻣﺘﺮوﮐﻪاي رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ در ﻃﻮل دﯾﻮارﻫﺎي دو ﺳﻤﺖ‪ ،‬زرهﻫﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ‬ ‫ﻣﯽدادﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﮐﻪ ﻧﯿﻔﺘﯽ ﮔﺮدﻧﺖ ﺑﺸﮑﻨﻪ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ آن ﻗﺪر ﻣﯽﮔﺮﯾﺴﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬آرﯾﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت روز ﻏﺮق در اﻓﮑﺎر ﺧﻮدش ﺑﻮد و ادارد اﺳﺘﺎرك روﯾﺎي ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻨﺠﻤﺪي را‬ ‫ﻣﯽدﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي اﺳﺘﺎركﻫﺎي وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‫ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬و آرﯾﺎ ﺑﻌﺪ ﺷﻨﯿﺪن ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎﺑﺶ در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺟﻬﺘﯽ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﺑﻪ ﺑﺮج دﺳﺖ ﻣﯽرﺳﺪ‪،‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺟﻠﻮﯾﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﻣﺪﺗﯽ ﺳﻄﺢ ﺻﺨﺮهاي ﭘﺮﺗﮕﺎه را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ آﻫﺴﺘﻪﺗﺮ دﻧﺒﺎل او ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪ .‬در ﺑﯿﺮون‪ ،‬روي ﯾﮏ ﭘﺮﺗﮕﺎه ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﺸﺮف ﺑﻪ رودﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻮر ﺳﺮخ ﻏﺮوب ﻗﺪم‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬زﻧﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮه‪«.‬ﻫﯿﭻ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ دﺳﯿﺴﻪ ﭼﯿﺪنﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮاي اﻣﺜﺎل ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻣﺜﻞ ﺷﺮاب ﮔﻮارا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﯾﺎ اﮔﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽﺧﻮاي ﻧﯿﺎ و ﻣﻦ اوﻧﻮ ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻧﮕﻬﺶ ﻣﯽدارم‪ «.‬ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﯾﻢ‪«.‬ﻓﺮو رﻓﺘﮕﯽﻫﺎﯾﯽ در ﺻﺨﺮه وﺟﻮد داره‪ .‬ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﯽﮔﻢ‪ :‬ﺑﯿﺎ‪ .‬در ﺣﯿﺮت ﺑﻮد ﮐﻪ آﯾﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻣﺮوز ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﯿﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺣﯿﺮتاﻧﮕﯿﺰي ﺧﻮدش رو ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺨﺺ دﯾﮕﻪاي در آورده‪ .‬ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﺻﺨﺮه رﻓﺖ و ﺑﺎ ﭼﺎﻻﮐﯽ ﯾﮏ ﻣﯿﻤﻮن ﺷﺮوع ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﮐﺮد‪.‬ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻦ راه ﻣﺤﻞ اﻗﺎﻣﺖ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬ﺑﻪ ﺟﻬﺖ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽري‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﺤﺎﻟﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﻧﺒﻮده‪ «.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ اﮐﺮاه دﻧﺒﺎل او راه اﻓﺘﺎد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻮﺷﯿﺎري دﻧﺒﺎﻟﺶ ﮐﺮد‪ .‬آنﻫﺎ ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪهي زﻣﺎن ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از ﻓﻮﻻد ﺳﯿﺎه و ﺑﺎ ﻧﻘﺶ اژدﻫﺎ روي ﺗﺎج ﮐﻼﻫﺨﻮد؛‬ ‫و ﺣﺎﻻ زﻧﮓزده و ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻗﻮل داده ﺑﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﮕﯽﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد داﺷﺘﻨﺪ؛ ﺑﺮﯾﺪﮔﯽﻫﺎي ﮐﻢﻋﻤﻘﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ‬ .‬‬ ‫»اﯾﻦ ﭼﻪ ﺑﺎزياﯾﻪ‪ ،‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ؟ ﮐﺘﻠﯿﻦ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‪ ،‬ﺻﺪﻫﺎ ﻓﺮﺳﻨﮓ دور از اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪«.‬از ﻋﺮض ﺣﯿﺎط ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬از ﺟﻠﻮي دري‬ ‫آﻫﻨﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﯿﺎط دروﻧﯽ ﺑﺎز ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﺘﺎب از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺣﺮفﻫﺎ وﻗﺖ ﻧﺪارﯾﻢ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬از ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪي ﯾﺎ از آﺳﻤﻮن؟ ﻣﻨﻮ دﻧﺒﺎل‬ ‫ﮐﻦ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﻠﮏ زدن ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺨﺘﻪ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬‬ ‫در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﻪ در ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از ﺑﻠﻮط و آﻫﻦ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﯿﻠﯿﺶ ﭼﻔﺖ در را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻧﺪ‬ ‫اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ از در ﺑﮕﺬرد‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺳﺮﺷﺎر از ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ؟ دارم ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﭽﺎل ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﮔﻠﻮت رو ﺑﺒﺮم و ﺟﺴﺪت رو ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﻗﺎﯾﻢ ﮐﻨﻢ‪ .‬‬ ‫»اوه؟« ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي‪-‬ﺳﺒﺰ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﯽداد ﮐﻪ دارد ﺗﻔﺮﯾﺢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪» .‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‪«.

‬ﮐﺘﻠﯿﻦ واﻗﻌﺎً اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ؟ اﯾﻦ ﯾﻪ ﻧﻮع ﻣﺰاح ﻋﺠﯿﺐ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ؟« ﺗﯿﻎ را ﻏﻼف ﮐﺮد‪.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﻮرهراه ﮔﻞآﻟﻮد ﺑﺎرﯾﮑﯽ در ﻟﺒﻪي آب رﺳﯿﺪ‪ ،‬دﯾﺪ ﮐﻪ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﺻﺨﺮه ﻟﻢ داده‬ ‫داده و ﺳﯿﺐ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬ﻟﺒﺎس زﺑﺮ ﻗﻬﻮهاي ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﻣﻮﻗﻊ‬ ‫دوﯾﺪن ﻏﺒﻐﺒﺶ ﺗﺎب ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺳﺮدرﮔﻢ ﺑﻮد‪» .‬ﺷﺎﻧﻪ ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ را ﭼﻨﮓ زد و او را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدش ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪» .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺻﺪاي ﭘﺎ ﺷﻨﯿﺪ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ راه ﻣﻨﻮ آوردي ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻓﺎﺣﺸﻪﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﯿﻢ‪«.‬دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎ و ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد ﺷﻬﻮﺗﺮان ﺑﺎﺷﯽ و ﮐﻤﺘﺮ‬ ‫ﺑﻪ دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﮐﻨﺎر در از زﻧﺠﯿﺮي ﺳﻨﮕﯿﻦ ﯾﮏ ﭼﺮاغ ﻧﻔﺘﯽ ﭘﺮ ﻧﻘﺶ و ﻧﮕﺎر آوﯾﺰان ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﯿﺸﻪي ﻗﺮﻣﺰ ﮐﺮوي‬ ‫داﺷﺖ‪.‬ﯾﻪ ﻓﺎﺣﺸﻪﺧﺎﻧﻪ‪.‬ﺑﺎ‬ ‫ﺣﯿﺮت ﺧﻨﺠﺮ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪» .‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ؟«‬ ‫رودرﯾﮏ ﮐﺴﻞ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﯿﻠﯿﺶ ﺟﻠﻮي ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪي ﻗﺪﯾﻤﯽ اﻓﺴﺎر اﺳﺒﺶ را ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪن ﻫﻮا‪ ،‬ﻧﻮر ﭼﺮاغ‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ را روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد؛ ﺻﺪاي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ و ﺧﻨﺪهﻫﺎي ﺟﻨﺠﺎﻟﯽ از آنﻫﺎ ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﺪ و روي آب ﻃﻨﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬رودﺧﺎﻧﻪ در ﻓﺎﺻﻠﻪاي زﯾﺎد و ﺳﺮﮔﯿﺠﻪآور در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺳﻔﯿﺪ ﻣﻮﯾﯽ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن ﻣﯽدوﯾﺪ‪ .‬ﺳﯿﺐ را ﺑﺎ ﺑﯽﻗﯿﺪي ﺑﻪ آب ﺧﺮوﺷﺎن اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬داري‬ ‫ﭘﯿﺮ و ﺗﻨﺒﻞ ﻣﯽﺷﯽ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﻧﺖ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪«..‬داره ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﻣﯽﮔﻪ‪ «.‬ﻧﺪ ﺳﻮار ﺷﺪ و ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺳﺮ او در اﻣﺘﺪاد ﻣﺴﯿﺮ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺷﻬﺮ ﯾﻮرﺗﻤﻪ رﻓﺖ‪.‬دو اﺳﺐ آﻣﺎده داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫»ﺳﺮورم‪ ،‬ﻧﻪ‪ «.‬اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﺑﺮﻧﺪون زﯾﺎدي ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﺑﻮده‪«.‬‬ ‫ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺪ ﺷﺮوع ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﻧﺎﮔﻬﺎن او را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺻﻼح ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺸﯽ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺗﯿﻎ در دﺳﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﻓﺮﯾﺎدي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪» .‬ﻧﺪ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻪ‬ ‫ﺻﺨﺮه ﻣﯽﻓﺸﺮد و ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﻮاﻗﻊ ﺿﺮوري ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﺪ‪.‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ ﻫﺴﺘﻪﻫﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻘﯿﻪ راه رو ﺑﺎ اﺳﺐ ﻣﯽرﯾﻢ‪ «.‬ﻧﺪ ﭘﺸﺖ ﻣﺮد ﮐﻮﭼﮏ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺧﻨﺠﺮش را زﯾﺮ رﯾﺶ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﻮك ﺗﯿﺰ‬ ‫او ﮔﺮﻓﺖ‪» .‫ﻣﯽداﻧﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ دﻧﺒﺎﻟﺸﺎن ﮔﺸﺖ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮐﺎش ﺑﻮد‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺪ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ راه ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﭘﺴﺘﺎن‬ ‫دﺳﺖ ﺑﻨﺪازي‪«.‬ﺑﺎﻧﻮ در ﻃﺒﻘﻪي ﺑﺎﻻ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ از اﺳﺐ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ‪ ..

‬‬ .‬وﻗﺘﯽ ﻧﺪ را دﯾﺪ‪ ،‬داد زد‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ دوﯾﺪ و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻐﻠﺶ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﯾﺎ‪ .‬ﮐﺖ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯽﺷﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮر اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ؟«‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ از زﯾﺮ رداﯾﺶ ﺧﻨﺠﺮي را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و در دﺳﺖ او ﻧﻬﺎد‪» .‫ﺑﻪ داﺧﻞ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﺳﺮﺳﺮاي ﺷﻠﻮﻏﯽ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ در آن زﻧﯽ ﭼﺎق آوازﻫﺎي ﻫﺮزه ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ و دﺧﺘﺮﻫﺎي ﺟﻮان‬ ‫زﯾﺒﺎ ﮐﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎي رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﮔﺸﺎد ﮐﺘﺎﻧﯽ و ﻧﺎزك اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬در آﻏﻮش ﻣﻌﺸﻮقﻫﺎﯾﺸﺎن ﻋﺸﻮه‬ ‫ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ و ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻣﯽﻓﺸﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻄﻮر؟ ﭼﺮا ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﻣﻦ؟ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻧﻮع ﻣﮑﺎﻧﯿﻪ؟«‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ روي ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬دﻗﯿﻘﺎً ﻫﻤﻮن ﻇﺎﻫﺮش‪ ...‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ اون ﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«..‬آه‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻮب‪ ..‬ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﺮام ﮔﺰارشﻫﺎ رو ﻣﯽآورد‪..‬اﯾﻨﺠﺎ در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬ ‫ﺑﺮﻧﻪ؟ اون‪ «..‬ﭼﺮا ﮐﺴﯽ‪«.‬ﺳﺮ رودرﯾﮏ در ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪ و ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ او را ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪي ﺳﻮم و ﺳﭙﺲ در ﻃﻮل ﯾﮏ راﻫﺮو و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﯾﮏ در راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ داﺷﺖ در را ﻣﯽﺑﺴﺖ‪» .‬ﻋﺠﺐ زﺧﻢﻫﺎي‬ ‫ﻋﻤﯿﻘﯽ‪ .‬‬ ‫در داﺧﻞ‪ ،‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﺮا؟« ﺑﻌﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ دﺳﺖﻫﺎي او‪ ،‬ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮐﻪ آنﻫﺎ را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬زﺧﻢﻫﺎي ﺗﺎزهي ﺳﺮخ و‬ ‫ﺳﻔﺘﯽ دو اﻧﮕﺸﺖ آﺧﺮ دﺳﺖ ﭼﭗ او ﺷﺪ‪» .‬ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﺰرگ ﻣﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﺣﻀﻮر ﮐﺖ در ﺑﺎراﻧﺪاز‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه از ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎﺳﺖ‪«.‬ﯾﮏ ﻓﺎﺣﺸﻪﺧﺎﻧﻪ‪ .‬از ﻗﻀﺎ‪ ،‬ﻣﻦ ﺻﺎﺣﺐ اﯾﻦ ﻣﻮﺳﺴﻪي‬ ‫ﺧﺎص ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﺮﺗﯿﺐ دادن ﺟﺎ آﺳﻮن ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ‪ ..‬اﯾﻦ ﺗﯿﻎ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﮔﻠﻮي ﺑﺮن رو‬ ‫ﺑﺒﺮه و ﺧﻮن ﺣﯿﺎتﺑﺨﺸﺶ رو ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺮﯾﺰه‪«.‬‬ ‫ﺳﺮ ﻧﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺟﻬﯿﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﺑﺎﻧﻮي ﻣﻦ‪«.‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ ﻧﺪ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﮐﯽ‪ ...‬دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪» .‬ﻣﺮده‪ ،‬ﮐﻠﻤﻪاي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻮك زﺑﺎﻧﺶ آﻣﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ‪.‬ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﯿﺶ‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ روي ﺳﯿﻨﻪي ﻧﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻧﮕﺮان ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺮﺳﯽ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ ..‬ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﺎ‬ ‫اﺣﺘﻤﺎل ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺗﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮت ﻣﯽرﺳﻪ؟« ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬‬ ‫دردﺳﺮ ﺗﻮ در ﻣﺴﺎﻟﻪي آرﯾﺎ و ﺷﺎﻫﺰادهي ﺟﻮان رو ﺑﻬﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﺳﺮدرﮔﻢ ﺑﻮد‪» .‬دﺧﺘﺮﻫﺎي ﻣﻦ ﭼﻄﻮرﻧﺪ؟«‬ ‫»ﻫﺮ دو ﻏﺼﻪدار و ﭘﺮ از ﺧﺸﻢ‪ .‬زﺧﻤﯽ ﺷﺪي‪ «.

.‬اﮔﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﻧﻘﺸﯽ در اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﯾﺎ‪ .‬ﺷﺎه رو ﻣﺘﻬﻢ ﮐﻦ و ﻗﺒﻞ از ﺧﺮوج ﮐﻠﻤﺎت از دﻫﻨﺖ‪ ،‬داري ﺑﺎ اﯾﻠﻦ ﭘﯿﻦ ﻣﯽرﻗﺼﯽ‪ .‬ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬ﺧﻨﺠﺮ ﺟﻦ‪ «..‬ﺻﻮرت ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺑﺎ ﺳﻢ اﺳﺐ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً دو ﻧﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ‬ ‫دﯾﺪش آﻣﺪ و ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ در ﻧﮑﻮﻫﺶ آن ﻋﻤﻞ ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ رو ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ «..‬‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و در ﻃﻮل اﺗﺎق ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ‪» .‬ﮔﻮش ﮐﻦ‪«.‫ﮐﺘﻠﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺶ را روي ﻟﺐ او ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬راﺑﺮت ﻧﺠﯿﺐ ﻣﺎ ﻣﻬﺎرت زﯾﺎدي در ﺑﺴﺘﻦ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎش ﺑﻪ روي ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ داره ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽده ﻧﺒﯿﻨﻪ‪«.‬ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺮاي ﺗﻤﺴﺨﺮ او ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ‪» .‬‬ ‫ﭘﺲ ﮔﻮش ﮐﺮد و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﻤﻪي ﻣﺎﺟﺮا را از آﺗﺶﺳﻮزي ﺑﺮج ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺗﺎ وارﯾﺲ و ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن و ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬ ‫ﮐﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ را در ﻣﯿﺎن ﺑﺮفﻫﺎ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺟﺎن ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد؟ ﺑﺮاي‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪان ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺪر ﺷﺪه ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻮﻟﻪﻫﺎ رو ﻧﮕﻬﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬ﺑﺬار ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺟﺮا رو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﺮﺧﺘﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﮔﺮگ ﺑﺮن ﺟﺎن ﭘﺴﺮش را ﻧﺠﺎت داده اﺳﺖ‪ .‬در ﻫﺮ دو ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺎ ﻣﺘﻬﻢ ﮐﺮدن‪ ،‬ﺧﺎﺋﻦ ﻣﺤﺴﻮب‬ ‫ﻣﯽﺷﯽ‪ .‬ﻣﻠﮑﻪ‪ ..‬‬ ‫ﻧﺪ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﯿﺰي ﺟﺰ ﺑﺮف ﺑﯿﻦ ﮔﻮشﻫﺎي اﺳﺘﺎركﻫﺎ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽﺷﻪ؟ ﺟﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ وارد ﻋﻤﻞ‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﻪ‪«.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‪ ،‬درﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﺮف را ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫آن ﺻﺒﺢ ﺳﻮزﻧﺎك در ﮐﻨﺎر ﻗﺒﺮﻫﺎ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ راﺑﺮت درﺑﺎرهي ارﺳﺎل ﭼﺎﻗﻮﮐﺶ ﻣﺰدور ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬دﺳﺘﺶ را دور دﺳﺘﻪي ﺻﺎف از ﺟﻨﺲ اﺳﺘﺨﻮان اژدﻫﺎ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﯿﻐﻪ را ﺑﻪ روي ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪ ،‬ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻪ داﺧﻞ ﭼﻮب ﻓﺮو رﻓﺖ‪ ..‬و او ﻣﺎل ﺳﻨﺴﺎ را ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬و ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﯿﻞ؟ آﯾﺎ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﻣﯽﮐﺮد؟ ﯾﺎ ﺗﺮس؟ اﮔﺮ ﺧﺪاﯾﺎن اﯾﻦ ﮔﺮگﻫﺎ را ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺣﻤﺎﻗﺘﯽ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد؟‬ ‫ﻧﺪ ﺑﺎ رﻧﺞ اﻓﮑﺎرش را وادار ﺑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ دوﺑﺎره روي ﺧﻨﺠﺮ و ﻣﻌﻨﺎي آن ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮري ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﺑﺎﺧﺒﺮ‬ ‫ﻣﯽﺷﯽ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮاﻫﺶﻫﺎي ﻟﯿﺎﻧﺎ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﺮدن ﺳﻨﺴﺎ را ﺑﺸﻨﻮد‪.‬ﭼﺮا ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﺨﻮاد ﮐﻪ ﺑﺮن ﺑﻤﯿﺮه؟ ﭘﺴﺮم‬ ‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﮔﺰﻧﺪي ﺑﻬﺶ ﻧﺮﺳﻮﻧﺪه‪«..‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل زﯾﺎد ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﭘﺴﺮ ﺷﯿﺮﺧﻮار رﯾﮕﺎر و ﺟﻤﺠﻤﻪي ﻟﻪ ﺷﺪهي او اﻓﺘﺎد و اﯾﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎدﺷﺎه از آن روﯾﺶ را‬ ‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﺶ در اﺗﺎق ﺑﺎر ﻋﺎم دريﻫﺎ روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﭼﯿﺰي در ﺳﺮش ﻣﯽﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ادارد اﺳﺘﺎرك ﺧﻨﺠﺮ در دﺳﺖ و ﻣﻨﮓ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬‬ .‬ﺧﺪاﯾﺎن رﺣﻢ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮد ﭘﺎدﺷﺎه‪ ...‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ روي ﻣﯿﺰ ﺧﻢ ﺷﺪ و ﭼﺎﻗﻮ را از ﭼﻮب ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬اﮔﻪ ﻣﺪرﮐﯽ ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﻨﯽ و راﺑﺮت رو وادار ﺑﻪ ﮔﻮش دادن ﺑﮑﻨﯽ‪ ،‬اون وﻗﺖ ﺷﺎﯾﺪ‪«.

‬‬ ‫»اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﺑﻬﺖ ﻫﺸﺪار ﺑﺪم ﮐﻪ ﻣﺎ در اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﭼﯿﺰي در ﻋﻮض ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎري ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪«...‬دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﺮادري ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم از دﺳﺖ دادم‪«.‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﻘﻂ ازت ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺎ رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬاري‪«.‬وﻗﺘﯽ اﻓﺮادت ﺳﺮاﻏﻢ اوﻣﺪن‪ ،‬ﻧﻤﯽدوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﭘﯿﺶ دوﺳﺖ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﯾﺎ دﺷﻤﻦ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﺳﺮدي ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬اﻗﺮار ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﮐﺎر اﺑﻠﻬﺎﻧﻪاﯾﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰي‬ ‫از ﻫﻤﺴﺮت درﯾﻎ ﮐﻨﻢ‪«.‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﭘﻮﺳﯿﺪن در ﮐﻨﺎرش ﻣﺸﺘﺎﻗﯽ‪ ،‬ﻣﻦ ﮐﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﺼﺮﻓﺖ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻼﻗﻪاي‬ ‫ﺑﻪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﻤﺎ ﻧﺪارم‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻤﻨﻮن‪«.‬دﯾﮕﻪ داره وﻗﺘﺶ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ دﺳﺖ و ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻏﯿﺒﺖ ﻣﺎ ﻣﯽﺷﻦ‪«.‬ﺟﻦ ﺑﺪون ﺗﺮدﯾﺪ ﻗﺴﻢ ﻣﯽﺧﻮره ﮐﻪ ﺧﻨﺠﺮ وﻗﺘﯽ در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻮده ﮔﻢ ﺷﺪه ﯾﺎ ازش دزدﯾﺪﻧﺪ‪ .‬اون ﻣﯽﻣﺮد‪ ،‬و ﮐﺘﻠﯿﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺶ‪ ،‬وﻟﯽ ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮﮔﯽ ﮐﻪ در ﺑﺮفﻫﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ ﻧﮕﺬاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺖ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﻮ رو زﻧﺪه ﻧﮕﻪ دارم‪ .‬‬ ‫ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ و دﺳﺖﻫﺎي او را در دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻣﻦ ﻫﻨﻮز وﺟﻮد دارم‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺮادرت ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﯽ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ در‬ ‫ﻗﺒﺮ ﻣﻨﺠﻤﺪش ﻣﯽﭘﻮﺳﻪ‪ .‬ﻟﺮد ﺑﯿﻠﯿﺶ‪ ،‬ﻣﻦ ﯾﮏ اﺳﺘﺎرك وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﯽ ﻫﺴﺘﻢ‪ ..‬‬ ‫»اﺣﺴﺎﺳﻢ رو ﻋﻤﯿﻘﺎً ﺟﺮﯾﺤﻪدار ﮐﺮدي‪ «..‬ﯾﻪ ﮐﺎر ﻓﻠﺰي ﻇﺮﯾﻒ‪ ،‬اﻣﺎ دو ﻟﺒﻪ اﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺳﺮورم‪ .‬و ﺣﺎﻻ ﮐﻪ‬ ‫اﺟﯿﺮ ﺷﺪهاش ﻣﺮده‪ ،‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺟﻦ دروغ ﻣﯽﮔﻪ؟« ﭼﺎﻗﻮ را آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﺪ ﭘﺮت ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫»اﯾﻦ؟« ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﭼﺎﻗﻮ را ﺑﺎ ﺑﯽﻗﯿﺪي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻬﻢ ﺧﻮدم ﻫﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺷﻤﺎ اﺳﺘﺎركﻫﺎ رو ﺟﻤﺎﻋﺘﯽ ﺧﺴﺘﻪﮐﻨﻨﺪه دﯾﺪم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ درك ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﮐﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ واﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه‪.‬‬ ‫»ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ‪«.‬ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ دﺳﺘﺶ را روي ﻗﻠﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪» .‬دﯾﺪم ﮐﻪ ﺗﻮ از‬ ‫دوﺳﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮي‪ .‬اﮔﻪ‬ ‫واﻗﻌﺎً ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازهي وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ روي ﺑﺮادرم ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪي‪،‬‬ ‫اﺑﻠﻬﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺗﻮ آﺧﺮﯾﻦ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ اﮔﻪ ﺑﻪ اﺧﺘﯿﺎر ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻪ در ﯾﮏ ﺟﻤﻊ ﺑﻬﺶ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯽﺷﻢ‪ ،‬ﻟﺮد ﺑﯿﻠﯿﺶ‪«.‬‬ ‫»اﺑﻠﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬اﺳﺘﺎرك‪ .‬زﯾﺎد ﻃﻮﻟﺶ ﻧﺪه‪ .‬ﺗﻮﺻﯿﻪ‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اوﻧﻮ ﺑﻪ رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﻨﺪازي و ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﯽ ﮐﻪ اﺻﻼً ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه‪«.‬ﺧﻨﺠﺮ رو دارﯾﻢ‪«.‬ﺧﯿﻠﻪ ﺧﺐ‪ .‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﮐﺮدي‪ ،‬ﭘﺘﺎﯾﺮ‪ .‫ﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺪرك دارﯾﻢ‪ .‬‬ .‬ﭘﺴﺮم ﻓﻠﺞ ﺷﺪه و ﺑﯿﻬﻮﺷﻪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ‬ ‫در ﺣﺎل ﻣﺮﮔﻪ‪ .

‬‬ ‫ﻟﯿﺘﻞﻓﯿﻨﮕﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺮوج ﮔﻔﺖ‪» :‬اوه‪ ،‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﺎ ارزﺷﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﺪ ﻗﻮل داد‪» :‬ﮐﺎر ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﻧﻤﯽﮐﺸﻪ‪ «.‬‬ ‫‪Helman Tallhart‬‬ ‫‪Galbart Glover‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬‬ ‫»ﺟﻨﮓ؟« ﺗﺮس در ﺻﻮرت ﮐﺘﻠﯿﻦ آﺷﮑﺎر ﺑﻮد‪..‬در دل دﻋﺎ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﯿﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﯿﻤﻪﺷﺐ ﺑﺎزي اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ اداﻣﻪ ﺑﺪم‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎده‪.‬و از اﻣﺮوز‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮام ﮐﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ ﻣﻮاﻇﺐ ﺗﯿﺎن ﮔﺮﯾﺠﻮي ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ .‬ﮐﺘﻠﯿﻦ ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي زﺧﻤﯽاش ﺑﻪ او ﭼﻨﮓ زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‪ ،‬اﮔﻪ‬ ‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮدي‪ ،‬اون وﻗﺖ؟«‬ ‫ﻧﺪ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ آن ﺧﻄﺮﻧﺎكﺗﺮﯾﻦ ﺑﺨﺶ ﺑﺎزي اﺳﺖ‪» .‬ﺑﺮاي ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮدن درﺑﺎر ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﻧﺎﮐﺲ و ﺑﯽرﺣﻢ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺳﺎلﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﻣﺘﻨﻔﺮم ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﺣﻤﺖ در ﻋﻮض ﻫﯿﭻ ﺣﺮام ﺑﺸﻪ‪«.‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ اﯾﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ در ﮐﻤﺎل ﺗﺎﺳﻒ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ در ﺻﻮرت ﻣﺸﺎﻫﺪهي ﺿﻌﻒ‬ ‫ﺑﯽرﺣﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اوﻧﺎ ﺑﺪون ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺗﻤﺎم ﻣﻤﻠﮑﺖ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﻮن ﺟﺮات ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎل رو ﻧﺪارﻧﺪ و اﯾﻦ‬ ‫ﺣﻤﺎﯾﺖ رو ﮐﺴﺐ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻧﺪ ﺑﻪ زﻧﺶ رو ﮐﺮد‪» :‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ رﺳﯿﺪي‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻬﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻠﻤﻦ ﺗﺎﻟﻬﺎرت‪ 1‬و‬ ‫ﮔﺎﻟﺒﺮت ﮔﻼور‪ 2‬ﭘﯿﺎم ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﯽ‪ .‬اﮔﻪ ﺟﻨﮓ ﺷﺮوع ﺑﺸﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎوﮔﺎن ﭘﺪرش ﻧﯿﺎز ﺷﺪﯾﺪي‬ ‫ﺧﻮاﻫﯿﻢ داﺷﺖ‪«.‬در ذﻫﻨﺶ اداﻣﻪ داد‪ :‬و دﻋﺎ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻮن ﻣﺮدﯾﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺮدي ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬ ‫ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪم‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﻣﻦ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺣﻘﯿﻘﺖ رو دوﻧﺴﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ راﺑﺮت ﺑﺮم‪ «.‬دوﺑﺎره ﮐﺘﻠﯿﻦ را در آﻏﻮش‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬‬ ‫دوﯾﺴﺖ ﮐﻤﺎﻧﺪار ﻣﺼﻤﻢ ﻣﯽﺗﻮﻧﻨﺪ ﺗﻨﮕﻪ رو ﺑﻪ روي ﯾﮏ ﻟﺸﮑﺮ ﻣﺴﺪود ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﮐﺪوم ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺪ ﮐﻤﺎﻧﺪار ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ و در ﻣﻮت ﮐﯿﻠﯿﻦ ﺳﻨﮕﺮ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ‪..‬ﻣﻦ ﻫﻢ از ﺷﻤﺎ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارم‪ ،‬ﻟﺮد‬ ‫ﺑﯿﻠﯿﺶ‪«.‬ﺑﻪ ﻟﺮد ﻣﻨﺪرﻟﯽ دﺳﺘﻮر ﺑﺪه ﮐﻪ ﺗﻤﺎم‬ ‫اﺳﺘﺤﮑﺎﻣﺎت واﯾﺖ ﻫﺎرﺑﺮ رو ﺗﺮﻣﯿﻢ و ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻪ و اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻌﺪاد ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻣﻨﺸﺎي ﻫﺮ ﻋﺪاﻟﺘﯽ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻪ‪ .‬‬ ‫ﻟﺮزش ﮐﺘﻠﯿﻦ در آﻏﻮﺷﺶ را ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‫ﭘﺘﺎﯾﺮ ﺑﯿﻠﯿﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻋﻤﯿﻘﺎً اﺳﯿﺮ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺷﺪم‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﻋﺰﯾﺰ‪ .‬‬ ‫ﻧﺪ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ از اﯾﻦ ﺣﺮفﻫﺎ را ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﺤﻨﺶ را ﻣﻮدب ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪» .‬اﮔﻪ ﻣﺪرﮐﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮﻫﺎ ﺟﺎن ارن رو ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﻮﻧﺪﻧﺪ‪«.

‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺿﺮ در ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺒﺶ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪.‬ﭼﻄﻮر؟ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ‪ ،‬ﻣﻦ ﮐﻪ در دﺳﺘﻢ ﺗﯿﻎ دارم‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻇﺎﻫﺮاً ﭼﻨﮕﺎل ﺧﺮﭼﻨﮕﻪ‪.‬ﺣﺘﯽ زاغ او ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ و از ﺑﺎﻻي‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬دﻋﻮا! دﻋﻮا! دﻋﻮا!«‬ ‫ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﭼﻨﺎن ﺷﻖ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺧﻨﺠﺮي ﺑﻪ ﻧﺸﯿﻤﻨﮕﺎﻫﺶ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»ﮐﺎش ﻣﯽﺗﻮﻧﺴﺘﻢ‪ «.‬ﭘﺲ ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ رو ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ زﯾﺮ ﭘﺎ ﻣﯽﮔﺬارم و ﻫﻤﻪ رو ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ «.‬ﺑﻪ اﻣﺜﺎل ﺗﻮ در ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ‪«.‬ﺑﯿﺎ ﺑﯿﺮون و وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﯿﻎ در دﺳﺘﺖ داري ﻃﻌﻨﻪ ﺑﺰن‪«.‬ﺑﺮادرم ﺟﯿﻤﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﻧﮕﺮان ﺑﺸﻪ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻣﻦ اوﻣﺪه‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻨﻮ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﺮدﯾﺪ ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه ﺑﭙﻮﺷﻢ‪«.‬‬ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﭘﯿﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻗﺪرت ﺧﺮس را داﺷﺖ‪» .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﻣﺎ رو‬ ‫ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ رو‪ ،‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ‪ «.‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪ ،‬از ﺳﺎق ﭘﺎي ﺧﺮﭼﻨﮓ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﯿﺮون ﻣﮑﯿﺪ و دﺳﺖ دراز ﮐﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ را ﺟﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ دﻋﻮا ﮐﻨﯿﻢ؟« روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭘﺮﯾﺪ و ﭼﻨﮕﺎل ﻇﺮﯾﻒ را ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪي ﺗﻮرن ﻓﺮو ﺑﺮد‪ .‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺗﻮرن ﺑﺎ ﻧﻔﺮت روي ﺗﯿﺮﯾﻮن دوﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪» .‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﭼﻨﮕﺎل ﯾﮏ ﺧﺮﭼﻨﮓ را ﺑﺮداﺷﺖ و در ﻣﺸﺘﺶ ﺧﺮد ﮐﺮد‪ .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ از ﯾﮏ ﻧﺼﻔﻪ ﻣﺮد ﻫﻢ ﭘﺴﺖﺗﺮه‪،‬‬ ‫زﺑﻮن درازي داري‪ .‬‬ ‫دﻫﺎﻧﺶ ﺳﻔﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫ﺗﮑﻪﻫﺎﯾﯽ از ﮔﻮﺷﺖ ﺧﺮﭼﻨﮓ از دﻫﺎن ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﭼﺮا؟ ﺧﺮﭼﻨﮓﻫﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ «.‬ﺧﺮﭼﻨﮓﻫﺎ ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ از »اﯾﺴﺖواچ« رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و در ﺑﺸﮑﻪﻫﺎي ﭘﺮ از ﺑﺮف‬ ‫ارﺳﺎل ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻟﺬﯾﺬ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻧﺘﯿﺠﻪي اﯾﻦ ﺣﺮف ﻗﻬﻘﻬﻪﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‫‪ -٢١‬ﺗﻴﺮﻳﻮﻥ‬ ‫»ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ زودي ﺑﺎﯾﺪ از ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﺑﺮي؟«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭘﺎﺳﺦ داد‪» :‬ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻄﻤﺌﻦ‪ ،‬ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎر ﺧﻨﺪهﻫﺎي دور ﻣﯿﺰ ﮐﯿﻔﯿﺘﯽ ﻣﻀﻄﺮب داﺷﺖ و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ دودﻟﯽ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه اﺗﺎق را ﭘﺮ ﮐﺮد‪.‬ﺗﻮ ﻣﺮد زﯾﺮﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ در ﺣﯿﺎط ﺑﺎ ﻫﻢ روﺑﺮو ﺑﺸﯿﻢ‪«.

‬ﻗﺼﺪ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻧﺪارم‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪«.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﭘﺸﺖ او ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻏﻨﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺪه ﻣﯽرﺳﻪ‪ .‬ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب ﭼﺸﻤﮕﯿﺮي در اﺧﺘﯿﺎر ﻣﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ‪ ،‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ ،‬ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد‪» .‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﻫﻨﻮز ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻘﻼ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺳﻬﻢ‬ ‫ﺗﻮرن از ﺧﺮﭼﻨﮓﻫﺎ ﻣﺎل ﻣﻨﻪ‪«.‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻢ‪ ،‬ﭼﻮن اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﻻي ﺑﺎروي ﻗﻠﻌﻪ‬ ‫ﭘﯿﺶ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺑﻮدم‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﭼﻨﺪان درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﺎرﻣﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺗﻠﺦ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﻣﺘﺸﮑﺮم‪«.‬ﯾﺦ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎﺗﻮن رو ﺑﺸﮑﻨﯿﺪ‪ ،‬ﺳﺮوران ﻣﻦ‪ .‬و در ﻣﻮرد ﭼﻬﺮهاي ﺑﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﺎل ﺷﻤﺎ‪ ،‬ﺧﻮب‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ ﻧﻈﺮش رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻻي‬ ‫دروازهي ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬زﯾﻨﺖﺑﺨﺶ دﯾﻮار ﺷﻬﺮ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮي ﮐﻪ ﭼﻪ اﺳﻢﻫﺎي ﻣﻀﺤﮑﯽ روي ﭘﺴﺮﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽﮔﺬاره ﮐﻪ آﻣﻮزش ﻣﯽده‪«.‬ﭘﺪرم ﺑﻪ زدن ﮐﻠﻪ روي ﻧﯿﺰه ﻋﻼﻗﻪي زﯾﺎدي داره‪ ،‬ﺧﺼﻮﺻﺎً ﮐﻠﻪي ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﺤﻮي ﻧﺎراﺣﺘﺶ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﻮﺋﻦ ﻣﺎرش ﻣﺮدي ﺑﻮد ﺑﻪ ﮔﺮدي و ﺳﺮﺧﯽ اﻧﺎر‪» .‬ﻣﻦ اﺷﺨﺎﺻﯽ رو دﯾﺪم ﮐﻪ ﺣﺲ ﺷﻮخﻃﺒﻌﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮي از ﺳﺮ‬ ‫آﻟﯿﺴﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬وﻟﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪«.‬ﮔﺎﻫﯽ ﺗﺮس ﺑﺮم ﻣﯽداره ﮐﻪ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ذات واﻗﻌﯽ ﺗﻮ رو‬ ‫دﯾﺪه‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ .‬‬ ‫»دﻟﺨﻮر ﻧﺸﺪم‪ ،‬ﺳﺮ ﺟﺎرﻣﯽ‪ .‬‬ ‫ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﺎ ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﮐﻤﺒﻮد ﻣﻬﺘﺮ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﺷﺨﺼﯽ روي ﺳﯿﻨﻪاش ﯾﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺪف ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺘﻈﺎر‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﮐﺴﯽ ﺑﻬﺶ ﺗﯿﺮاﻧﺪازي ﮐﻨﻪ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺧﻮدش را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﺮد‪ .‬ﺷﺮط ﻣﯽﺑﻨﺪم ﮐﻪ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻫﻢ در ﻋﻮض ﭼﻨﺪ اﺳﻢ روي ﺳﺮ‬ ‫آﻟﯿﺴﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ روزﻫﺎ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻨﺪ‪:‬‬ ‫ﻣﻬﺘﺮ و دزد و ﻣﺘﺠﺎوز‪ .‬ﺳﯿﺎه ﺑﭙﻮﺷﯿﻢ ﯾﺎ ﻗﺒﻞ ﻏﺮوب‬ ‫آﻓﺘﺎب ﺳﺮﻣﻮن روي ﻧﯿﺰه ﻣﯽره‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻪ واﻗﻊ ﻣﺎ و آرﻣﺎن واﻻي ﻣﺎ رو ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن ﺑﺎﯾﺪ اﺳﻄﺒﻞ ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﺟﻨﮕﺠﻮﻫﺎي ﺗﺎزهﮐﺎر ﺷﻤﺎ رو آﻣﻮزش ﺑﺪه‪«.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اون ﺑﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻨﻈﺮهي ﭼﺸﻤﮕﯿﺮي ﻣﯽﺷﺪﯾﺪ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از آن اﺳﺎﻣﯽ ﻣﻀﺤﮏ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده اﺳﺖ؛ از ﻣﻌﺪود ﻣﻮاردي ﮐﻪ در دوران ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻣﻦ ﻟﺒﺎس‬ ‫ﺳﯿﺎه اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﺎرﻣﯽ راﯾﮑﺮ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺧﺸﮏ اﻇﻬﺎر ﮐﺮد‪» :‬در ﺳﻤﺖ اﺷﺘﺒﺎه‪ .‬اون در ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺟﻨﮕﯿﺪ‪«.‬ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ آدم ﺧﺒﯿﺜﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﻣﺎ رو‬ ‫اﯾﻦ ﻃﻮري ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻧﺸﺴﺖ و ﺟﺮﻋﻪاي ﺷﺮاب ﻧﻮﺷﯿﺪ‪» .

‬از ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﺑﺮادرﻫﺎش‬ ‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬‬ ‫»اوه‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻟﺮد ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻓﺮد واﻗﻌﺎً ﺑﺰرﮔﯿﻪ‪ «.‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻌﺪ از آن‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ وﻇﯿﻔﻪي ﺟﺪي ﻏﺬا ﺧﻮردن رﺳﯿﺪﮔﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻘﯿﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﺸﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮐﻨﺎر آﺗﺶ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﻌﺎرف ﮐﺮد و ﺑﻪ او ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎن از ﺷﺮاﺑﯽ را داد ﮐﻪ از ﺷﺪت ﺗﻨﺪي اﺷﮏ‬ ‫ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ آورد‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ اون ﯾﻪ ﻏﻮﻟﻪ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ در اﻧﺘﻬﺎي دﻧﯿﺎ اوﻣﺪه‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺟﻮاب داد‪» :‬ﺳﺮورم‪ ،‬اﺳﻢﻫﺎي زﯾﺎدي روي ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬اﻣﺎ ﻏﻮل ﺑﻪ ﻧﺪرت ﯾﮑﯽ از اوﻧﺎ‬ ‫ﺑﻮده‪«.‬‬ ‫»ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﺻﺮار دارﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﺳﻨﻮي ﺟﻮان رو ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﺪ‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪه ﺣﺮﻓﯽ در ﺟﻮاب ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ‬ ‫داره‪«.‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺳﺮش را ﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯿﺪ‪ ،‬اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن‪«.‬ﻫﻤﻪي ﻣﺎ ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﻮرد ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا‬ ‫ﺧﻮدﻣﻮن رو زﯾﺎدي ﺟﺪي ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﻣﺮد ﮐﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺟﯿﮏ و ﻣﻮرك رو دارم و ﯾﺎرن ﺑﺎز ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﻣﯿﺎد‪«.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ راﯾﮑﺮ ﻓﻨﺠﺎن را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻮﺋﻦ ﻣﺎرش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺷﺨﺺ ﮐﻮﭼﮏ‪ ،‬ﻋﻄﺸﺖ زﯾﺎده‪«.‬ﻫﯿﮑﻞ ﻧﺤﯿﻔﯽ داﺷﺖ؛ ﭼﺮوﮐﯿﺪه و ﻋﺎري از ﻣﻮ‪ ،‬آب ﺷﺪه زﯾﺮ ﻓﺸﺎر ﺻﺪ ﺳﺎل ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﻃﻮري‬ ‫ﮐﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ اﺳﺘﺎدﯾﺶ ﺑﺎ زﻧﺠﯿﺮﻫﺎي ﻓﺮاوان ﻓﻠﺰي ﮐﻪ داﺷﺖ‪ ،‬دور ﮔﺮدﻧﺶ ﺷﻞ آوﯾﺰان ﺑﻮد‪» .‬ﺳﻪ ﻣﺮد ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﻟﻄﻔﺎً ﺑﺎز ﻫﻢ ﺷﺮاب‪ «.‬‬ ‫او آﻫﺴﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻓﺴﺮان ﺑﻠﻨﺪﭘﺎﯾﻪي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﺮد ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ را ﺑﻬﺘﺮ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪» .‬‬ ‫»ﯾﺎرن ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮه‪ .‬ﻓﻨﺠﺎﻧﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬اﺳﻢﻫﺎي زﯾﺎدي روي‬ ‫ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻪ ﻧﺪرت ﯾﮑﯽ از اوﻧﺎ ﺑﻮده‪ «.‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي ﺷﯿﺮ اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻮرت ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪» .‬ﻟﺤﻦ ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺟﺎي ﺑﺤﺚ ﺑﺎﻗﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﺷﻤﺎ رو ﺗﺎ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد‪ «.‬اﯾﻦ ﺑﺎر ﺧﻮد ﺗﯿﺮﯾﻮن اوﻟﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﺻﺪاي اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ از اﻧﺘﻬﺎي دور ﻣﯿﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺣﯿﻦ ﻧﻮﺷﯿﺪن‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪» :‬در اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪي دور در ﺷﻤﺎل‪ ،‬ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ‬ ‫ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺑﺎﺷﻪ‪«.

‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﺪرش رو ﺑﺮﻧﺠﻮﻧﻢ‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪم‪ ..‬ﺟﺮﻋﻪاي ﻧﻮﺷﯿﺪ‪» .‬ﺧﻮﯾﺸﺎوﻧﺪﻫﺎي ﺧﻮﻧﯽ ﺧﻮدم‪ .‬ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺎ آن ﭼﺸﻤﺎن رﯾﺰ ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ او زل زد و ﺑﺎلﻫﺎﯾﺶ را‬ ‫ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬اداﻣﻪ داد‪» :‬ﮔﺮد ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻫﻤﺴﻦ ﻣﻦ ﺑﻮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﻦ در‬ ‫دﯾﻮار ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ دو ﻣﺮدي ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺑﯿﻦ ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﻫﺮ ﮐﺴﯽ‬ ‫ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اوﻧﻮ ﺑﻪ ﺷﻤﺎل ﻓﺮﺳﺘﺎدم‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﺮ و ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺮاي وﻇﯿﻔﻪاي ﮐﻪ ﺑﻪ دوﺷﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل اﮔﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر رو زﻣﯿﻦ ﺑﮕﺬارم‪ ،‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ‬ ‫‪Maege Mormont‬‬ ‫‪1‬‬ .‬اﺳﻨﻮ؟ آه‪ ،‬ﺣﺮاﻣﺰادهي اﺳﺘﺎرك‪ ..‬از زﻣﺎن‬ ‫ﺑﯽآﺑﺮوﯾﯽ ﭘﺴﺮم‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮم ﻣﯿﺞ‪ 1‬داره در ﺟﺰﯾﺮهي ﺧﺮس ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﯾﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬از روﯾﺲ ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺮادرت ﺷﻮاﻟﯿﻪي ﺑﺰرﮔﯿﻪ و ﭘﺪرت ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺮوا در ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯿﻪ‪ .‬ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن در ﻃﺮﻓﺪاري از ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮزن ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮاﻫﯿﺪ‬ ‫داﺷﺖ ﺗﺎ در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﯿﺪ‪«.‬آه ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﺑﺎزدﯾﺪ از ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺤﺮﯾﮏ‬ ‫اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﻓﺮاﻣﻮش ﺑﺸﻦ‪ .‬ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺑﻮدن‪ ،‬ﺣﻘﺸﻪ‪.‬ﺣﯿﻒ‪.‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎور ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻪ در ﻣﻮرد‬ ‫ﮔﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﺮد اﺳﺘﺎرك ﺳﺮش رو از وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺮام ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﺧﻮاﻫﺮزادهﻫﺎﯾﯽ دارم ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ اوﻧﺎ‬ ‫رو ﻧﺪﯾﺪم‪ «.‬ﺷﺮاب داﺷﺖ ﺗﯿﺮﯾﻮن را ﻣﻨﮓ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ آن ﻗﺪر ﻣﺴﺖ‬ ‫ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻮد ﺧﺮس ﭘﯿﺮ از او اﻧﺘﻈﺎري دارد‪» .‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ در ﺣﺎل ﻣﺮﮔﻪ‪ .‬ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪ .‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪهي آزاردﻫﻨﺪه اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﯾﮏ ﻓﺮاري و دو ﮔﻤﺸﺪه‪ ،‬و ﺣﺎﻻ‬ ‫ﺑﻦ اﺳﺘﺎرك ﻫﻢ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪه‪ «.‬ﭘﺴﺮ روﯾﺲ ﺑﻪ ﮐﻞ ﻓﺎﻗﺪ‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻃﻮل دﯾﻮار ﯾﮑﺼﺪ‬ ‫ﻓﺮﺳﻨﮕﻪ‪ .‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ رو ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ؟ دو ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﻫﻔﺘﺎد ﺳﺎﻟﻢ‬ ‫ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬‬ ‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ رك ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺎ ﺧﻤﯿﺎزه ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﻪ و ﯾﮏ ﺳﻮم‪«.‬ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدت‬ ‫دﯾﺪي‪ ،‬ﺳﺮورم‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﻮش ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﻪ او ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮاﻫﺮت ﺑﻐﻞ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﯽﺷﯿﻨﻪ‪ .‬از ﻧﯿﺎز ﻣﺎ در اﯾﻨﺠﺎ ﺑﮕﻮ‪ .‬ﭼﻪ اﺣﻤﻘﯽ ﺑﻮدم‪«.‬اﮔﺮ ﺧﻔﻪاش ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﭘﯿﺮ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻏﯿﺒﺖ ﭘﺮﻧﺪهاش ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻇﺎﻫﺮاً ﻗﺴﻤﺶ رو ﺷﮑﺴﺖ و ﻓﺮار ﮐﺮد‪ .‬ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﺟﻮانﻫﺎ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮادر و ﻣﺎدر و ﻏﯿﺮه رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﻮرد ﺗﻬﺎﺟﻢ ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺮاي دﻓﺎع از ﻫﺮ ﻓﺮﺳﻨﮓ دارم‪«.‬‬ ‫زاغ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪» :‬اﺣﻤﻖ‪ «.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻋﻮاﻃﻒ آﺷﻨﺎﯾﯽ دارم‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ‪ .‬ﺗﻌﺪاد ﻣﺎ اﻻن ﮐﻤﺘﺮ از ﻫﺰار ﻧﻔﺮه‪ .‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ زﯾﺮ رﯾﺶ اﻧﺒﻮه ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯾﺶ اﺧﻢ ﮐﺮد‪» .‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻤﺎ رو ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ‪«.‬ﻣﻦ ﺑﻨﺠﻦ‬ ‫اﺳﺘﺎرك رو ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭘﺴﺮ ﯾﺎن روﯾﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﮐﻪ در اوﻟﯿﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﮔﺸﺘﺶ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪه‪ .‬‬ ‫»از ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪ «.‬ﺑﻌﻼوه‪ ،‬ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺸﺼﺪ در اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬دوﯾﺴﺖ در ﺷﺪو‬ ‫ﺗﺎور‪ ،‬در اﯾﺴﺖﺗﺎور از اون ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ‪ ،‬و از اﯾﻦﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ ﺳﻮﻣﺸﻮن ﻣﺮد ﺟﻨﮕﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬دوﺑﺎره ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺣﻤﻖ‪ «.‬ﭘﯿﺮﻣﺮد دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺟﻠﻮي آﺗﺶ ﮔﺮم ﮐﺮد‪» .

‬ﻣﻮﺟﻮدات وﺣﺸﯽ در‬ ‫ﺟﻨﮕﻞ ﻣﯽﭘﻠﮑﻨﺪ‪ ،‬داﯾﺮوﻟﻒﻫﺎ و ﻣﺎﻣﻮتﻫﺎ‪ ،‬ﺧﺮسﻫﺎي ﺑﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﮔﺎو ﻣﯿﺶ‪ ،‬و در روﯾﺎﻫﺎ ﻣﻮﺟﻮدات ﭘﻠﯿﺪﺗﺮي‬ ‫دﯾﺪهم‪«.‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﻮﻗﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻗﻮل ﻣﯽدم‪ .‬‬ ‫»ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮدم داﯾﻪام ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﮔﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﯾﻪ روز ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎ اﻋﻄﺎ‬ ‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬و‬ ‫اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬‬ ‫»ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮدم ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي رﺳﯿﺪن ﯾﻪ زﻣﺴﺘﺎن ﻃﻮﻻﻧﯿﻪ‪ .‬ﮐﻤﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﯿﺮﻣﺮد اﺣﺴﺎس ﺷﺮم ﮐﺮد‪ .‬اﺣﺘﻤﺎل اﺷﺘﺒﺎه ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ او واﻗﻌﺎً ﺟﺪي اﺳﺖ‪ .‬زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن رو ﺻﺮف ﺳﺎﺧﺖ و ﺳﺎز ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ارﺗﻔﺎع دﯾﻮار رو از اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬‬ ‫»و ﻫﻤﻪ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮدﻧﺪ‪«.‬ﺳﺮورم‪ ،‬ﺑﻬﺖ ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ داره از راه ﻣﯽرﺳﻪ‪ .‬اﯾﻤﻮن از دژ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯾﯽ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮده ﮐﻪ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺮ ﻣﺸﺎﻫﺪات‬ ‫ﺧﻮدش ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺰ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ اﻣﺸﺐ ﺳﺮ‬ ‫ﻣﯿﺰ ﻣﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺴﺖ ﻧﻔﺮ از اﻓﺮادم ﺧﻮﻧﺪن ﺑﻠﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺗﻌﺪاد ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺗﻔﮑﺮ‪ ،‬ﻃﺮح ﻧﻘﺸﻪ و‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬از اون ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮه‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﮐﻞ ﺧﻮﺷﺶ آﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪» .‬ﺷﺎﯾﺪ از اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮدﯾﻢ و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﮐﺒﯿﺮ رﺳﯿﺪه‪ «.‬روش ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪«.‫ﺑﺮش ﻣﯽداره؟ آﻟﯿﺴﺮ ﺗﻮرن؟ ﺑﻮﺋﻦ ﻣﺎرش؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻮري اﺳﺘﺎد اﯾﻤﻮن ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ واﻗﻌﯿﺖ ﺷﺨﺼﯿﺖ اوﻧﺎ رو ﻧﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫روزﻫﺎ دارﻧﺪ ﮐﻮﺗﺎهﺗﺮ ﻣﯽﺷﻦ‪ .‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ دﺳﺖ دراز ﮐﺮد و ﻣﺤﮑﻢ دﺳﺖ ﺗﯿﺮﯾﻮن را‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﺨﺶ‬ ‫ﻋﻤﺪهاي از ﻋﻤﺮش را ﺻﺮف ﺧﺪﻣﺖ در دﯾﻮار ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻻزم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ آن ﺳﺎلﻫﺎ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ زﻣﺴﺘﻮن دﯾﺪي؟«‬ ‫ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪.‬درﺳﺖ ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬ﻫﺸﺖ‪ ،‬ﻧﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ ﻣﺎ اﯾﻦ ﺷﺪه ﮐﻪ زﻧﺪه‬ ‫ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ‪«.‬ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎري ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه از ﻧﯿﺎز ﺷﻤﺎ ﻣﻄﻠﻊ ﻣﯽﺷﻪ و ﺑﺎ ﭘﺪر و ﺑﺮادرم ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬او در اوج ﺳﺮﻣﺎي زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺨﺖ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪي‬ ‫اﺳﺘﺎدﻫﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺳﺎل ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اوﻟﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮات ﺗﯿﺮﯾﻮن از ﺑﻬﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﯾﻦ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻧﻪ ﺳﺎل‬ ‫ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪه‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ ،‬و ﺑﻪ زودي دﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻟﺶ ﺷﺮوع ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬‬ .‬اون ﻗﺪر اﺣﻤﻖ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ اﯾﻨﻮ ﺑﺎور ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺳﺮورم‪.‬‬ ‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﺷﺐ ﺑﻪ ارﺗﺸﯽ از ﭘﺴﺮﺑﭽﻪﻫﺎي ﻋﺒﻮس و ﭘﯿﺮﻣﺮدﻫﺎي ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه‪ .‬‬ ‫»ﻫﻤﻮن ﻃﻮره ﮐﻪ ﻣﯽﮔﯿﺪ‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎن‪ «.‬‬ ‫»ﺗﻮ ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ .‬اﻧﺘﻬﺎي ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺎ زل زده‪ «.‬اﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ را ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮔﺬاﺷﺖ؛ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه راﺑﺮت اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ‬ ‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ ،‬ﻟﺮد ﺗﺎﯾﻮﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ آﯾﺎ ﻋﻘﻠﺶ را از دﺳﺖ داده‪ ،‬و ﺟﯿﻤﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.

‬‬ ‫»ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻮ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪ .‬‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ از ﺳﺮﻣﺎ و ﺷﺘﺎب درد ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﭼﮑﻤﻪاش ﯾﺨﺒﻨﺪان ﺷﺐ را ﻣﯽﺷﮑﺴﺖ و ﺑﺮف زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﻟﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺨﺎر ﻧﻔﺴﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮﭼﻤﯽ در ﺟﻠﻮﯾﺶ ﺗﺎب ﻣﯽﺧﻮرد‪ ..‬از اﯾﻦ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ داﺷﺘﯿﺪ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارم‪ ،‬ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ‪«.‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺑﺮج ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬دﯾﻮار زﯾﺮ ﻣﻬﺘﺎب ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ و ﻣﺮﻣﻮز ﺑﺮق ﻣﯽزد‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮐﻪ در ﭘﺎﻟﺘﻮﻫﺎي ﺿﺨﯿﻤﺶ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬دﺳﺘﮑﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﻪ ﺑﺪﺑﺨﺖﻫﺎي‬ ‫ﻣﻔﻠﻮﮐﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﺮج ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽدادﻧﺪ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﻧﺘﻮﻧﻢ اﻣﺸﺐ ﮐﻤﯽ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﻪ دادم ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮورم‪ ،‬اوﻧﺎ ﻓﺮار ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﺷﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬در ﮔﺮوهﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻌﺪاد ﻧﻔﺮاﺗﺸﻮن از‬ ‫ﻗﺒﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه‪ ،‬از ﮐﻨﺎر ﺷﺪوﺗﺎور دزدﮐﯽ رد ﻣﯽﺷﻦ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﻣﺤﺘﺎج ﺟﺮﻋﻪ دﯾﮕﺮي از آن ﺷﺮاب ﺗﻨﺪ اﺳﺖ‪.‬ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﻨﻮ ﺑﮕﻮ‪ ،‬ﺑﻬﺖ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬‬ ‫ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻃﻌﻨﻪي ﻟﺤﻦ ﺻﺪاي او ﻧﮑﺮد‪» .‬زﻣﺴﺘﻮن داره ﻣﯿﺎد و وﻗﺘﯽ ﺷﺐ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﺮﺳﻪ‪،‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﯿﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ و ﺳﯿﺎﻫﯽاي ﮐﻪ از ﺷﻤﺎل ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫‪Denys Mallister‬‬ ‫‪1‬‬ .‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﮑﺮﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﺎز دارم‪ «.‬ﯾﺎرن ﻣﺼﻤﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ اوﻟﯿﻦ ﻧﻮر ﺳﺤﺮ راه ﺑﯿﻔﺘﯿﻢ‪«..‬ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮﻫﺎي ﺣﻮاﻟﯽ اﯾﺴﺖواچ از دور آدرﻫﺎ رو در ﺳﺎﺣﻞ‬ ‫دﯾﺪﻧﺪ‪«.‬اﮔﻪ آﻣﺎده ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﻪ‬ ‫دادﻣﻮن ﺑﺮﺳﻨﺪ‪«.‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪» :‬در روﯾﺎﻫﺎﺗﻮن‪ «.‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﺧﻮدش در ﺑﺮج ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﺣﺪاﮐﺜﺮ‬ ‫ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ در ﺗﻮان ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﭼﻨﺪ داﻧﻪي ذرت داد و در اﯾﻦ وﺿﻊ‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺗﻨﻬﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫»دﻧﯿﺲ ﻣﻠﯿﺴﺘﺮ‪ 1‬ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻪ ﮐﻪ ﮐﻮهﻧﺸﯿﻦﻫﺎ دارﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﮐﻮچ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﯿﺮون وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺳﺮد ﺑﻮد‪ .‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ ،‬اﺳﺘﺨﻮنﻫﺎي ﻣﻦ ﭘﯿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﯽ رو ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺲ‬ ‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﻫﯿﮕﯿﺮﻫﺎي ﻟﻨﯿﺴﭙﻮرت زﯾﺎد ﮔﺰارش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺮي درﯾﺎﯾﯽ‬ ‫دﯾﺪﻧﺪ‪«.‬اﻣﺎ از ﭼﯽ؟« ﻟﺮد ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺷﺐ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي زﺑﺎﻧﺶ را ﺑﮕﯿﺮد‪» .‬ﺳﻮت زد‪ ،‬و‬ ‫زاﻏﺶ ﭘﺮﯾﺪ و روي ﺷﺎﻧﻪاش ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬دﻋﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻮرك ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ آﺟﺮ داغ رﺧﺘﺨﻮاب او را ﮔﺮم ﮐﻨﺪ‪.‬دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را زﯾﺮ ﺑﻐﻠﺶ ﺑﺮد و ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ راه رﻓﺖ‪ .‬ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻮ و ﮐﺎري ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺎور ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ؛ ﺷﺮاب ﺧﻮابآﻟﻮدش ﮐﺮده ﺑﻮد و از ﮔﻮش دادن ﺑﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﻼﮐﺖﺑﺎر ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .

‬ﻇﺎﻫﺮاً ﺧﺮس ﭘﯿﺮ از او ﻋﺎﻗﻞﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬زﻣﯿﻦ از زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﻓﺎﺻﻠﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻗﻔﺲ ﺗﺎب ﻣﯽﺧﻮرد و ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﯿﻠﻪﻫﺎي آﻫﻨﯽ را ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬‬ ‫از دﯾﻮارهي ﺟﻨﻮﺑﯽ ﭘﻠﻪﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮﺑﯽ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ در دو ﻃﺮف ﺑﻪ ﺗﯿﺮكﻫﺎي ﻓﺮو رﻓﺘﻪ در ﯾﺦ ﺗﮑﯿﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬و ﻗﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد‪ ،‬ﻣﻌﻠﻖ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ و ﻋﻘﺐ ﺗﺎب ﺧﻮرد‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده در داﺧﻞ ﻣﯿﻠﻪﻫﺎ ﺗﺎ اﺑﺪ‬ ‫ﺻﺒﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ و آﻧﺠﺎ ﺑﺎزﺗﺎب ﻣﻬﺘﺎب از آب ﻧﻬﺮﻫﺎي ﺳﺮدي دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ راﻫﺸﺎن را‬ ‫از ﺑﻠﻨﺪاي ﮐﻮهﻫﺎ ﺑﻪ دﺷﺖﻫﺎ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺗﺎ اﺗﻤﺎم ﺗﺎب ﺧﻮردنﻫﺎي ﻗﻔﺲ ﺻﺒﺮ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ در ﻗﻔﺲ را ﺑﺎز ﮐﺮد و روي ﯾﺦ‬ ‫ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ در ﻧﻮر ﻣﺎه ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﺎﻻي ﺑﺮجﻫﺎ ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬آن ﻗﺪر ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﭼﺮا اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬آﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺘﺶ‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ؛ ﻓﺮدا ﻗﺮار ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب ﺑﺮود و ﺑﺮاي ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺒﻌﯿﺪﮔﺎه ﻣﻨﺠﻤﺪ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪي دﻧﯿﺎ ﺑﺮﻫﻮت ﺳﻮزﻧﺎﮐﯽ ﺑﻮد از ﺗﭙﻪﻫﺎي ﻓﺮﺳﻮده از ﺑﺎد و دﺷﺖﻫﺎي‬ ‫ﺻﺨﺮهاي ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺷﺪه از ﺑﺮف‪.‬ﺳﺮﻣﺎي ﻓﻠﺰ را ﺣﺘﯽ ﺑﺎ وﺟﻮد‬ ‫دﺳﺘﮑﺶﻫﺎﯾﺶ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮج‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ وﻋﺪهي ﮔﺮﻣﺎ و رﺧﺘﺨﻮاب ﻧﺮم در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺗﯿﺮﯾﻮن از ﮐﻨﺎر آن ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬ ‫دﯾﻮارهي وﺳﯿﻊ ﺳﻔﯿﺪ رﻓﺖ‪.‬ﻫﯿﮑﻞ درﺷﺖ ﺳﯿﺎﻫﭙﻮﺷﯽ ﺑﻪ ﭼﺮخ ﺑﺎﻻﺑﺮ ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد و دﯾﮕﺮي ﺑﺎ دﺳﺖ دﺳﺘﮑﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪهاش ﻗﻔﺲ را ﻧﮕﻪ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﻣﺴﯿﺮش رو ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺎﻋﻘﻪ ﭘﺮ ﭘﯿﭻ و ﺧﻢ ﺑﻮد‪ .‫ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺳﯿﺮ ﻓﮑﺮ ﺟﻨﻮنآﻣﯿﺰي ﺷﺪ؛ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از روي ﻟﺒﻪي دﻧﯿﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬اﺑﺘﺪا ﺑﺎ ﻣﮑﺚ و ﺷﺮوعﻫﺎي دوﺑﺎره‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ روانﺗﺮ‪ .‬ﺻﺪاي ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﺷﺨﺼﯽ و ﻧﺎﻟﻪي ﭼﻮب ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﻗﻔﺲ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ‬ ‫دﯾﻮار زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﺻﻮرتﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺷﺎل ﭘﺸﻤﯽ ﭼﻨﺎن ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺸﺎن دﯾﺪه ﻣﯽﺷﺪ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻻﯾﻪ از‬ ‫ﭘﺸﻢ و ﭼﺮم‪ ،‬ﺳﯿﺎه روي ﺳﯿﺎه‪ ،‬آنﻫﺎ را ﻓﺮﺑﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﻦ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ ﺣﻖ ﻫﻔﺖ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ اﺳﺖ‪ «.‬آن ﯾﮏ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﭼﺮخ ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﭼﻪ‬ ‫ﭼﯿﺰي ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺨﻮاي؟«‬ .‬ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻮرك در اﺗﺎق او آﺗﺶ روﺷﻦ ﮐﺮده‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮج ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي‬ ‫ﮐﻞ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮادران ﺳﯿﺎه ﺑﻪ او اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻣﯽدادﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢﺗﺮ از ﻇﺎﻫﺮش‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ درد ﭘﺎﻫﺎي ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﺪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ در ﻓﮑﺮش ﺑﮕﻨﺠﺪ‪ .‬در ﻋﻮض ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻔﺲ آﻫﻨﯽ ﮐﻨﺎر‬ ‫دﯾﻮار رﻓﺖ‪ ،‬وارد آن ﺷﺪ و ﺳﻪ ﺑﺎر ﻣﺤﮑﻢ ﻃﻨﺎب زﻧﮓ را ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬از اﯾﻦ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﻟﺨﺖ و ﺧﺎﻟﯽ اﺳﺖ؛ ﺑﺮجﻫﺎي ﺑﯽﭘﻨﺠﺮه‪ ،‬دﯾﻮارﻫﺎي در ﺣﺎل رﯾﺰش‪ ،‬ﺣﯿﺎطﻫﺎي ﭘﺮ از ﺳﻨﮓ‬ ‫ﺷﮑﺴﺘﻪ‪ .‬ﺗﺎزه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﻫﻮس ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ رﺧﺘﺨﻮاب ﺑﺮود ﮐﻪ ﻗﻔﺲ ﺗﮑﺎن ﺧﻮرد و ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ‪.‬در دورﺗﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ روﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﻮﻟﺰ ﺗﺎون را ﺑﺒﯿﻨﺪ؛ دﻫﮑﺪهي ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪي ﻧﯿﻢ ﻓﺮﺳﻨﮓ در‬ ‫ﺟﻨﻮب در ﮐﻨﺎر ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»ﻟﻌﻨﺘﯽ رو ﺑﯿﺎر ﺟﻠﻮ‪ «.

‬از‬ ‫ﮐﻨﺎر ﻣﻨﺠﻨﯿﻖ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪي دﯾﻮار ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺑﻮد و ﻗﺎﻋﺪهاش در دﯾﻮار ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺪون‬ ‫دﻟﯿﻞ ﺧﺎﺻﯽ ﻏﺮب را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن در آن ﻣﺴﯿﺮ ﮐﺮد‪ .‬‬ .‬ﺑﺎزوي ﭘﺮﺗﺎﺑﯽ‬ ‫آن ﺑﺮاي ﺗﻌﻤﯿﺮ ﺟﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﭙﺲ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد؛ ﻣﺜﻞ اﺳﺒﺎبﺑﺎزي ﺷﮑﺴﺘﻪاي در ﯾﺦ ﻧﯿﻤﻪﻣﺪﻓﻮن ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دو ﻣﺮد ﻧﮕﺎه ﺗﻠﺨﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اوﻧﺠﺎﺳﺖ؟ اﯾﺴﺖ!«‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن اﯾﺴﺘﺎد‪» .‬ﺧﺮس ﭘﯿﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺎ رو ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ «.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺰ و ﭼﺮم ﮐﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﮐﻼه رداﯾﺶ ﮐﻪ ﺗﺎ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪه‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺰرگﺗﺮ و ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‫»ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر‪«.‬ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‬ ‫و ﺳﭙﺲ او دوﺑﺎره ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪ‪.‬روي ﺳﯿﻨﻪاش ﯾﮏ ﺷﯿﭙﻮر ﺟﻨﮕﯽ ﺳﯿﺎه ﺑﺮق ﻣﯽزد ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻨﺪش ﻧﻘﺮهاي ﺑﻮد‪.‬ﺑﺮادران روي ﭘﯿﺎدهروﻫﺎ ﺳﻨﮓ ﺧﺮدﺷﺪه ﻣﯽﭘﺎﺷﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ وزن ﭘﺎﻫﺎي ﺑﯽﺷﻤﺎري‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬دﯾﻮار را ذوب ﻣﯽﮐﺮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﺦ رﺷﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺧﺮدهﺳﻨﮓﻫﺎ را ﻣﯽﺑﻠﻌﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎز ﻟﺨﺖ ﻣﯽﺷﺪ و دوﺑﺎره ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻨﮓ ﻣﯽﺷﮑﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺎﻻي دﯾﻮار از‬ ‫ﺟﺎدهي ﺷﺎﻫﯽ در ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺴﯿﺮش ﻋﺮﯾﺾﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﯿﺮﯾﻮن از ﺑﺎﺑﺖ ﺳﻘﻮط ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎ ﭘﺎﯾﺶ ﻟﯿﺰﺗﺮ‬ ‫از آﻧﭽﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬ﻧﯿﺰهي ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺣﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﻮﮐﺶ آﻫﻨﯽ ﺑﻮد و درازﺗﺮ از ﺧﻮدش‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺷﺮق و ﻏﺮب‪ ،‬ﺑﻪ دﯾﻮاري ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد؛ ﺟﺎدهي وﺳﯿﻊ ﺳﻔﯿﺪي ﺑﺪون اﺑﺘﺪا و ﺑﺪون اﻧﺘﻬﺎ‪ ،‬ﺑﺎ درهاي ﺗﺎرﯾﮏ در دو ﻃﺮف‪ .‬ﺳﻼم‪ ،‬ﮔﻮﺳﺖ‪«.‬ﺑﺎد در اﻃﺮاﻓﺶ زوزه ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬زﯾﺮ ﭼﮑﻤﻪﻫﺎﯾﺶ ﺧﺮدهﺳﻨﮓﻫﺎ ﺻﺪا‬ ‫ﻣﯽدادﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻘﺎﺑﻞ روﯾﺶ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﻔﯿﺪ در اﻣﺘﺪاد ﺗﭙﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ و ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ در اﻓﻖ ﻏﺮب ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ آﻣﺪ‪ .‬ﺷﺎل را از روي دﻫﺎﻧﺶ ﮐﻨﺎر زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺟﺎ‬ ‫در دﻧﯿﺎﺳﺖ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر دﯾﺪن ﺗﻮ رو دارم‪ «.‬اﮔﻪ زﯾﺎد اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ ﯾﺦ ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬ﺟﺎن‪ «.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎﻻ ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ و ﺑﺎد ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺸﻮﻗﯽ ﺳﻤﺞ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ ﻟﺒﺎسﻫﺎﯾﺶ ﭼﻨﮓ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮي در ﻏﻼف ﭼﺮﻣﯽ از ﮐﻤﺮش آوﯾﺰان ﺑﻮد‪ .‬دوﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر دوﺳﺖ داري ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﻧﯿﻔﺘﯽ‪،‬‬ ‫ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ .‬ﺟﺎﻧﻮري ﭘﺸﻤﺎﻟﻮ و ﺳﻔﯿﺪ ﺑﯽﺻﺪا ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و‬ ‫ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﺶ را ﺑﻮ ﮐﺮد‪» .‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺗﺎ آن ﺣﺪ اوﺿﺎع وﺧﯿﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺗﯿﺮﯾﻮن از ﻋﻬﺪهاش ﺑﺮ ﻧﯿﺎﯾﺪ‪ .‬آﻟﻮﻧﮏ ﭼﻮﺑﯽ ﮐﻮﭼﮑﯽ زﯾﺮ ﺑﺎﻻﺑﺮ ﻋﻈﯿﻢ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﺮدﻫﺎ‬ ‫در آن را ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮐﻮرﺳﻮي ﻣﺸﻌﻠﯽ را دﯾﺪ و ﻣﺨﺘﺼﺮ وزش ﮔﺮﻣﺎ را ﺣﺲ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺴﯿﺮ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﻟﺒﻪي ﺷﻤﺎﻟﯽ را اﻧﺘﺨﺎب‬ ‫ﮐﺮد‪ ،‬ﭼﻮن ﺧﺮدهﺳﻨﮓﻫﺎ ﺗﺎزهﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻣﻨﺠﻨﯿﻖ ﺻﺪاي ﮔﺮﻓﺘﻪاي او را ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﻃﻠﺒﯿﺪ‪» .‬‬ ‫ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﻟﺨﺘﺶ را ﺳﺮﻣﺎ ﮐﺮﺧﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪﺗﺮي اﻋﺘﺮاض‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ آنﻫﺎ اﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﺮد‪ .

‬ﮔﻮﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﯾﻪاي ﺳﻔﯿﺪ در ﮐﻨﺎر ﺟﺎن ﻗﺪم ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ‪ .‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﻐﻤﻮم ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪.‬‬ ‫»ﭘﯿﭗ؟«‬ ‫»اﺳﻢ واﻗﻌﯿﺶ ﭘﯿﭙﺎره‪ .‬دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺮن ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ و از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﮔﻪ ﭘﯿﺎﻣﯽ داري ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻠﯽ ﻣﻦ ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ‪«..‫ﺗﯿﺮﯾﻮن اﻗﺮار ﮐﺮد‪» :‬اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﻣﮑﺎﻧﯿﻪ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻦ ﻣﯽره‪ .‬‬ ‫»ﻣﯽدوﻧﻢ‪ «.‬‬ ‫»ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ از ﯾﮏ ﻓﺮﺳﻨﮓ دﯾﻮار ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﻨﻪ‪ ..‬ﺳﺮ آﻟﯿﺴﺮ ﻟﻄﻒ ﮐﺮده و ﮐﺎري ﮐﺮده ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﮐﺸﯿﮏﻫﺎ‬ ‫ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﭘﺸﺖ ﮔﻮشﻫﺎي ﮔﺮگ ﺳﻔﯿﺪ را ﺧﺎراﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻗﺮﻋﻪي ﮐﺸﯿﮏ ﺷﺐ ﺑﻪ اﺳﻢ ﻣﻦ در اوﻣﺪه‪ .‬‬ .‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺎﯾﻮﺳﺶ ﮐﺮدم‪«.‬ﺗﻮرن ﺣﺘﯽ ﻃﺮز درﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﺑﻬﺶ ﻧﺸﻮن ﻧﺪاده ﺑﻮد‪ «.‬ﻗﺪ ﺟﺎﻧﻮر ﺣﺎﻻ‬ ‫ﺗﺎ ﺳﯿﻨﻪي او ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬دوﺑﺎره‪ .‬‬ ‫»ﺑﻪ راب ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻗﺼﺪ دارم ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﺸﻢ و ﭼﻨﺎن اﻣﻨﯿﺖ رو ﺑﺮاش ﺗﺎﻣﯿﻦ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ از ﺑﯽﮐﺎري‬ ‫ﺑﺎ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﮔﻠﺪوزي ﮐﻨﻪ و ﺑﻪ ﻣﯿﮑﻦ دﺳﺘﻮر ﺑﺪه ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎ رو ﺑﺮاي ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻧﻌﻞ ذوب ﮐﻨﻪ‪«.‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﺪم ﻣﯽزﻧﯽ‪«.‬‬ ‫»ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ ﻣﯽﮔﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ راه ﺑﺮم ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻢ ﯾﺦ ﻧﺰﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ‪«..‬ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﺮخ ﺑﺎ ﺑﯽﺗﻔﺎوﺗﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺶ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻓﺮدا ﻣﯽرم‪«.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن اﺣﺴﺎس ﺷﻮﻣﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﺮاي دﯾﺪن ﺻﻮرت ﮔﻮﺳﺖ ﻣﺠﺒﻮر ﺧﻮاﻫﺪ‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﯾﻮاش راه ﺑﺮي‪«.‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺷﻤﺎل ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬ ‫»ﻗﺼﺪ دارم ﮐﻪ در ﺳﺮ راﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﻮب در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﯾﻬﻮ ﻫﻮس ﮐﺮدم‪ ..‬از ﺟﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺷﺐ اﯾﻦ ﺑﺎﻻ ﭼﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺳﺮﻣﺎ دادن ﺑﻪ آﻟﺖ ﻣﺮداﻧﮕﯿﺖ‪«.‬اون ﭘﺴﺮ رﯾﺰه ﺑﺎ ﮔﻮشﻫﺎي ﺑﺰرگ‪ .‬ﮔﻮﺳﺖ ﻫﻨﻮز ﭘﺸﺘﮏ زدن ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﮔﺮن ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ از ﺧﻮدش در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﺎﻟﺪر دﻓﺎع ﮐﺮد و دﯾﮕﻪ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺑﻖ‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮ داﯾﻤﺎً از دﺳﺖ ﭘﯿﭗ ﻧﻤﯽاﻓﺘﻪ‪«.‬ﻇﺎﻫﺮاً ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ ﮐﻪ اﮔﻪ ﻧﺼﻒ ﻣﺪت ﺷﺐ ﺑﯿﺪار ﻧﮕﻬﻢ داره‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺻﺒﺢ‬ ‫ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯽﺑﺮه‪ .‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺳﺖ دﺳﺖ‬ ‫ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﺑﺎزوم رو از ﺟﺎ ﻣﯽﮐﻨﻪ؟«‬ ‫ﺟﺎن ﻗﻮل داد‪» :‬ﻧﻪ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﻨﺎرﺗﻢ‪«.

‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻣﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺑﺮادر رو ﻣﯽدوﻧﻢ‪ ،‬ﻟﺮد اﺳﻨﻮ‪ .‬‬ .‬‬ ‫»رﯾﮑﺎن ازت ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم‪ .‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪» ..‬ﺑﻬﺶ ﮐﻤﮏ‬ ‫ﮐﻦ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن‪«.‬دوﺳﺖ ﻣﻦ‪«.‬ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﭘﯿﺎﻣﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﻢ‬ ‫ﻣﯽﺷﻪ‪«.‬ﺗﯿﺮﯾﻮن رﻓﺖ و ﮐﻨﺎر او‬ ‫روي ﻟﺒﻪي دﻧﯿﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬ ‫»ﻣﺘﺸﮑﺮم‪ ،‬ارﺑﺎب ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ‪ «.‬‬ ‫ﺟﺎن اﺳﻨﻮ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ دوﺑﺎره دﺳﺘﮑﺸﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﻮارهي ﺷﻤﺎﻟﯽ رﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ درس ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﮑﻞ ﻓﺠﯿﻌﯽ ﻣﻀﺤﮏ ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬‬ ‫»ﭘﺲ ﺣﺮفﻫﺎت رو ﺑﻪ ﺑﺮن ﻫﻢ ﺑﺰن‪«.‬ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﺞ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮﯾﺸﺎوﻧﺪﻫﺎي ﻣﻦ ﺣﺮاﻣﺰاده‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮ اوﻟﯿﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش دوﺳﺖ ﻣﯽﺷﻢ‪ «.‬دﺳﺘﮑﺸﺶ را در آورد و دﺳﺖ ﺑﺮﻫﻨﻪاش را ﺟﻠﻮي او ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﻧﻤﯽدوﻧﻢ ﭼﻪ ﭘﯿﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﺑﺮن ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ‪ .‬‬ ‫»ﮐﺎري ﻧﮑﺮدم‪ .‬‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﻬﻢ ﮐﻤﮏ ﮐﺮدي‪«.‬ﺑﺮن‪ «.‬ﻣﯽدوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻪ ﻫﻤﻪي اﯾﻦﻫﺎ رو‬ ‫در ﯾﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ‪«.‬اﮔﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺑﻬﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪي ﮐﻪ ﮐﺠﺎ‬ ‫رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﮑﺚ ﮐﺮد‪» .‬ﻫﺮ ﮐﻤﮏ ﻧﺎﭼﯿﺰي ﮐﻪ در‬ ‫ﺣﺪ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺮن ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬ﺑﺮادرت ﻫﯿﮑﻠﺶ از ﻣﻦ درﺷﺖﺗﺮه‪ ..‬‬ ‫»رﯾﮑﺎن ﻫﻨﻮز ﺧﻮﻧﺪن ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫»ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﻬﺶ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﻣﻦ اﺳﺘﺎد ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ دردش رو ﺗﺴﮑﯿﻦ ﺑﺪم‪ .‬زﯾﺮ‬ ‫ﭘﺎﯾﺶ دﯾﻮار ﺑﺎ ﺷﯿﺐ ﺗﻨﺪي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽرﻓﺖ؛ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد و ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ وﺣﺸﯽ‪ .‬ﭼﻨﮓ ﭘﺴﺮك ﻣﺤﮑﻢ و ﭘﺮﻗﺪرت ﺑﻮد‪.‬ﻓﻘﻂ ﺣﺮف ﺑﻮد‪«.‬ﺑﺎ دﻧﺪان دﺳﺘﮑﺸﺶ را درآورد و دﺳﺖ اﺳﻨﻮ را ﮔﺮﻓﺖ؛‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ روي ﭘﻮﺳﺖ‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﯿﭻ ﺳﺤﺮي ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎش‬ ‫رو ﺑﻬﺶ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﻣﺮدم از او اﻧﺘﻈﺎرات زﯾﺎدي دارﻧﺪ‪» .‬ﺑﮕﻮ در اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻨﻮ ﺑﺮداره؛ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺶ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬‬ ‫»ﺗﻮ از ﯾﻪ ﻣﺮد ﻟﻨﮓ ﻣﯽﺧﻮاي ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﭼﻼق رﻗﺼﯿﺪن ﯾﺎد ﺑﺪه‪ .

‬ﺻﺪاﯾﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ آن ﻧﺪا ﭘﺎﺳﺦ داد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﯾﮑﯽ‬ ‫دﯾﮕﺮ‪ .‬ﻧﻪ اون ﺷﺐ‪ ،‬ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم از ﺷﺐﻫﺎي دﯾﮕﻪ‪«.‬دﺳﺘﺶ را‬ ‫روي ﺳﺮ داﯾﺮوﻟﻒ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﻧﯿﺰهاش ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد و ﺻﺪاﯾﺶ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫آن ﺑﯿﺮون درﺧﺘﺎن ﺗﺎ اﻧﺪازهﻫﺎي ﻋﻈﯿﻤﯽ رﺷﺪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﮔﺸﺘﯽﻫﺎ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ ﻏﺮق در ﺗﻔﮑﺮ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ وﻟﯽ اﻧﺴﺎن را ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻋﻤﻮي ﻣﻦ اون ﺑﯿﺮوﻧﻪ‪ «.‬آن ﺟﻨﮕﻞ ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﺰهي ﺗﺒﺮ را‬ ‫ﭼﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫وﻟﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ زﯾﺎد دور ﻧﺒﻮد‪ .‬‬ ‫ﺗﯿﺮﯾﻮن ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎور ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ «.‬اﻣﺎ در ذﻫﻨﺶ اداﻣﻪ داد ﮐﻪ‪ :‬و ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺗﻮ ﻣﯿﺎد؟ ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﻟﺮز‬ ‫اﻓﺘﺎد‪.‬ﺷﺐ اوﻟﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻨﻮ اﯾﻦ ﺑﺎﻻ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﮐﻪ اﻣﺸﺐ ﻋﻤﻮ ﺑﻨﺠﻦ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮده‪ ،‬و ﻣﻦ اوﻟﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ اوﻧﻮ‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻪ و ﺑﺎ ﺷﯿﭙﻮر اﻋﻼم ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬از اﯾﻦ ﺑﺎﻻ ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ردﯾﻒ درﺧﺘﺎن ﺗﺎرﯾﮏ را ﭘﺸﺖ زﻣﯿﻦ ﺑﺎز ﺑﺒﯿﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺎﻧﻨﺪ دﯾﻮار دوﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻮازات اوﻟﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ؛ دﯾﻮاري از ﺷﺐ‪ .‬ﺗﻌﺠﺒﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ اﺳﻤﺶ را ﺟﻨﮕﻞ اﺷﺒﺎح ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﮔﻮﺳﺖ ﮔﻮش ﺗﯿﺰ ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫»ﺑﻬﺶ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪه‪«.‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪ‪ .‬‬ .‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺟﺎﻫﺎي دﯾﮕﺮ‬ ‫ﻣﺴﯿﺮ دﯾﻮار در ﺑﯿﻦ ﺳﻪ ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﺟﻨﮕﻞ وﺣﺸﯽ ﻃﯽ دﻫﻪﻫﺎ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﺰﯾﺪه ﺑﻮد و در ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺒﺰﻫﺎ و‬ ‫درﺧﺖﻫﺎي آﻫﻦ ﺳﻔﯿﺪ در ﺳﺎﯾﻪي ﺧﻮد دﯾﻮار رﯾﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﺴﻞ ﺑﻠﮏ اﺷﺘﻬﺎي ﺳﯿﺮي ﻧﺎﭘﺬﯾﺮي ﺑﺮاي ﻫﯿﺰم‬ ‫داﺷﺖ و در اﯾﻨﺠﺎ ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻮﺳﻂ ﺗﺒﺮﻫﺎي ﺑﺮادران ﺳﯿﺎه ﻫﻨﻮز ﻋﻘﺐ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اﻧﺒﻮه‬ ‫درﺧﺘﺎن آﻫﻦ و ﮐﺎج و ﺑﻠﻮط ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ در آﻧﺠﺎ روﯾﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻗﺮنﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﻮار ﭘﻬﻨﯽ از زﻣﯿﻦ ﺑﺎز‬ ‫اﯾﺠﺎد ﺷﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ دﺷﻤﻨﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺪ اﻣﯿﺪ ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺟﺎن ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ ﺑﺮﻧﮕﺮده‪ ،‬ﮔﻮﺳﺖ و ﻣﻦ ﻣﯽرﯾﻢ و ﭘﯿﺪاش ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ «.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﻈﺎرهﮔﺮ آن ﻫﻤﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﺪون روﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻌﻠﻪي آﺗﺶ در ﻫﯿﭻ ﮔﻮﺷﻪاي ﺑﻮد‪،‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎد ﻣﯽوزﯾﺪ و ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﯿﺰه ﺑﻪ ﺷﮑﻤﺶ ﻓﺮو ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬ﺗﯿﺮﯾﻮن ﻟﻨﯿﺴﺘﺮ ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ وﺟﻮد آدرﻫﺎ‪ ،‬وﺟﻮد دﺷﻤﻨﯽ در ﭘﺸﺖ ﭘﺮدهي ﺷﺐ را ﺑﺎور ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺷﻮﺧﯽﻫﺎﯾﺶ در ﻣﻮرد ﮔﺮاﻣﮑﯿﻦﻫﺎ و‬ ‫اﺳﻨﺎركﻫﺎ دﯾﮕﺮ آن ﻫﻤﻪ ﻣﻀﺤﮏ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﯿﺪ‪.‬‬ ‫در دوردﺳﺖ ﺷﻤﺎل‪ ،‬ﯾﮏ ﮔﺮگ ﺷﺮوع ﺑﻪ زوزه ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮد‪ .‫ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺷﺐ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽدادﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﻧﯿﻢ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﺷﻤﺎﻟﯽ دﯾﻮار ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮد‪ .‬آﻧﺠﺎ ﺣﺘﯽ ﻣﻬﺘﺎب ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن اﻧﺒﻮه رﯾﺸﻪﻫﺎ و ﺧﺎرﻫﺎ و ﺷﺎﺧﻪﻫﺎي در ﻫﻢ ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﻧﻔﻮذ ﮐﻨﺪ‪.

‬‬ ‫ﺟﻮري دوﺑﺎره در ﺟﺎي ﺧﻮدش ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺻﺤﺒﺖ از اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ زودي ﯾﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺧﻮاﻫﯿﻢ داﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﺳﺮورم‪ .‬اﯾﻨﻢ ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ آﺧﺮﯾﻦ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻪي ﻣﻦ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎﺳﺖ؟«‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺳﻨﺴﺎ ﺑﻪ درﺷﺘﯽ ﺑﺸﻘﺎبﻫﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد‪» .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز اﺷﺨﺎص ﻋﺎﻗﻞ‬ ‫در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﺷﻦ‪ «.‬ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻢ‪«.‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺠﺎه ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻋﻼﻣﺖ داد ﮐﻪ ﺻﺮف ﻏﺬا اداﻣﻪ ﯾﺎﺑﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ اﯾﻦ روزﻫﺎ زﯾﺎد‬ ‫اﺗﻔﺎق ﻣﯽاﻓﺘﺎد‪ ،‬او دﯾﺮ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ آﻣﺪ‪ .‬ﺳﺮورم‪ ،‬ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯿﺮﺳﻼ ﺣﻀﻮر ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ و اﯾﺸﻮن از ﻟﯿﺪي ﺳﻨﺴﺎ ﺟﻮانﺗﺮ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬او ﺑﯿﻦ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان و ﺟﯿﻦ ﭘﻮل ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ از آرﯾﺎ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺳﺮزﻧﺶ از ﺟﺎﻧﺐ ﭘﺪر ﻧﻤﯽﺷﺪ‪» .‬وﻗﺘﯽ ﻧﺪ اﺳﺘﺎرك وارد ﺗﺎﻻر ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺪ‪ ،‬اوﻟﯿﻦ دور ﻏﺬا را ﮐﻪ ﺳﻮپ ﻏﻠﯿﻆ‬ ‫ﮐﺪو ﺑﻮد دﯾﮕﺮ ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ .‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺪون ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﺪ‪ .‬ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎ ﺑﺸﻘﺎبﻫﺎﯾﯽ ﭘﺮ از ﮐﺒﺎب دﻧﺪه آوردﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺲ ﺳﯿﺮ و ﺳﺒﺰي ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺗﻔﺮﯾﺢ راﺑﺮت رو ﺑﺪم و ﺗﻈﺎﻫﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﺰرﮔﯽ از‬ ‫ﻃﺮﻓﺶ ﻧﺼﯿﺒﻢ ﺷﺪه‪ .‬ﯾﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ‪ «.‬‬ ‫ادارد اﺳﺘﺎرك ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اوه‪ ،‬ﻟﻄﻔﺎً‪ .‬اﺟﺎزه رﻓﺘﻦ دارﯾﻢ‪ ،‬ﭘﺪر؟«‬ ‫»ﺗﻮ از اﺣﺴﺎس ﻣﻦ ﺧﺒﺮ داري‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪» .‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﭘﺪر وارد ﺷﺪ‪ ،‬ﺟﻮري ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﺮورم‪ «.‫‪ -٢٢‬ﺁﺭﻳﺎ‬ ‫ﺑﺎز ﭘﺪرش درﮔﯿﺮ ﻣﺸﺎﺟﺮه ﺑﺎ ﺷﻮرا ﺑﻮده؛ آرﯾﺎ اﯾﻦ را از ﻗﯿﺎﻓﻪي ﭘﺪرش ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬و ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر‬ ‫ﺷﻤﺎﺳﺖ؛ اﮔﻪ ﺧﺎﻧﻮادهي ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﻪ‪«.‬ﻣﯽﮔﻦ ﮐﻪ از ﺳﺮاﺳﺮ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ ﻣﯿﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر اﻧﺘﺼﺎب ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم دﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه رﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ و‬ ‫ﺟﺸﻦ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ‪ «.‬ﮔﯿﺮهاي ﻧﻘﺮهاي ﺑﻪ ﺷﮑﻞ دﺳﺖ ﻫﺮ ﯾﮏ از رداﻫﺎ را‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﺸﺎﻧﻪي اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ردا ﯾﮑﯽ از اﻋﻀﺎي ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮادهي دﺳﺖ اﺳﺖ‪ .‬آرﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺪرش از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﻨﺪان راﺿﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪» .‬و ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪي ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺧﺎﺳﺖ‪ .‬وﻟﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ دﺧﺘﺮﻫﺎي ﺧﻮدﻣﻮ درﮔﯿﺮ اﯾﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺑﮑﻨﻢ‪«.‬ﻫﺮ ﮐﺪام رداي ﭘﺸﻤﯽ ﺿﺨﯿﻢ‬ ‫ﺟﺪﯾﺪي ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪي ﺳﺎﺗﻦ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻠﺖ اﻧﺘﺨﺎب اﯾﻦ اﺳﻢ ﺑﺮاي اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬اﻓﺘﺮاق آن از ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ ﺑﻮد ﮐﻪ در آن‬ ‫ﻣﯽﺷﺪ ﺿﯿﺎﻓﺘﯽ ﺑﺮاي ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﺗﺮﺗﯿﺐ داد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺎﻻر ﮐﻮﭼﮏ در واﻗﻊ اﺗﺎﻗﯽ دراز ﺑﺎ ﮔﻨﺒﺪي رﻓﯿﻊ ﺑﻮد و‬ ‫ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎﯾﺶ در ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ ﮔﻨﺠﺎﯾﺶ دوﯾﺴﺖ ﻧﻔﺮ را داﺷﺘﻨﺪ‪.‬در ﭼﻨﯿﻦ روﯾﺪادﻫﺎي ﺑﺰرﮔﯽ از ﺗﻤﺎم ﺑﺎﻧﻮان درﺑﺎر اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽره ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .

‬‬ ‫ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻦ او‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ و ﺟﯿﻦ ﭘﻮل ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﭘﭻ ﭘﭻ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻗﺮاره ﻣﺮاﺳﻢ ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮن‬ ‫ﺑﮕﺬارد و ﺑﺎ رﯾﮑﺎن ﻓﺴﻘﻠﯽ ﺑﺎزي ﮐﻨﺪ و راب ﺑﻪ او ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﺮ دوي ﺷﻤﺎ‪«.‬ﮔﺎﻫﯽ اﺟﺎزهاش را ﻣﯽدادﻧﺪ؛ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺪرش ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﯾﺎ‬ ‫ارﺑﺎﺑﯽ ﯾﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدهاي از ﻣﮑﺎﻧﯽ ﻏﺬا ﺑﺨﻮرد‪ .‬ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ آنﻫﺎ را ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد‪ ،‬ﻣﺼﻤﻢ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬ ‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪي اوﻧﺎ ﻧﻤﯽدم‪ «.‬ﺑﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻓﺮق دارﻧﺪ‪ ،‬اوه ﻧﻪ‪ ،‬اﺻﻼً ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ‪ «.‬ﺣﺎﻻ اﺳﺐ ﺟﻨﮕﯽ ﺗﻮ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﻣﺴﺎﺑﻘﻪي ﻧﯿﺰه ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪ .‬‬ ‫‪Jacks‬‬ ‫‪Porther‬‬ ‫‪1‬‬ ‫‪2‬‬ .‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪ .‬‬ ‫اﺷﮏ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪا‪ ،‬ﺗﻠﻖ ﺗﻠﻖ ﭼﺎﻗﻮ و ﭼﻨﮕﺎل ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺧﺸﻢ در ﻗﯿﺎﻓﻪي ﭘﺪرﺷﺎن ﺑﺮق زد‪» .‫ﭘﺪرش آزرده ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪» .‬در‬ ‫آن اوﻗﺎت ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﻫﺮ زﻣﺎن ﺑﺮاي ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ اﺣﺴﺎس دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺎ آرﯾﺎ ﺣﺮف ﻧﻤﯽزد‪ .‬آرﯾﺎ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﻪ ﺑﺸﻘﺎﺑﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ آن ﭼﯿﺰﻫﺎ از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻣﺮدﻫﺎ اﯾﻦ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎ را ﻗﺒﻼً ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؛ دﺳﻤﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺟﮑﺰ‪ ،1‬ﻫﺎروﯾﻦ‬ ‫ﭘﺴﺮ ﻫﺎﻟﻦ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد او را ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ و ﭘﻮرﺗﺮ‪ 2‬داد زد ﮐﻪ ﺑﺎز ﺑﺮاﯾﺶ ﺷﺮاب ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ‪.‬ﺑﻘﯿﻪي ﻣﻮاﻗﻊ در ﺣﻀﻮر ﭘﺪرش ﻏﺬا ﻣﯽﺧﻮرد؛ ﻓﻘﻂ ﭘﺪر و او و ﺳﻨﺴﺎ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﯽﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻏﺬاﯾﺶ‬ ‫را در اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬ﺧﯿﻠﻪ ﺧﺐ‪ ،‬ﺗﺮﺗﯿﺐ ﯾﮏ ﺟﺎ ﺑﺮاي ﺗﻮ رو ﻣﯽدم‪،‬‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ‪ «.‬اﮔﻪ ﺑﺎز از اﯾﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﺑﺸﻨﻮم‪ ،‬ﻧﻈﺮم ﻋﻮض ﻣﯽﺷﻪ‪ .‬ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ ،‬ﺳﻨﺴﺎ‪ .‬اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽداد‪ .‬اﻣﺸﺐ اﺷﺘﻬﺎي ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤﯽ‬ ‫دارم‪ «.‬ﮐﺴﯽ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﺗﻮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪«.‬آرﯾﺎ را دﯾﺪ‪» .‬ﭘﺪرش ﺑﻪ ﻣﯿﺰ اﻋﻼم ﮐﺮد‪» :‬ﻟﻄﻔﺎً ﻣﻨﻮ ﻋﻔﻮ ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﺣﻀﻮر ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ و از‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪.‬از ﺗﺎﻻر ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬اﻧﺘﻈﺎر دارم ﻣﺜﻞ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﻣﻔﻬﻮﻣﻪ؟«‬ ‫ﺳﻨﺴﺎ ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺳﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒﺖ داد‪ .‬ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽداد ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺟﻮري در اﻧﺘﻬﺎي ﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﻮك ﺧﻨﺪﯾﺪ و‬ ‫ﻫﺎﻟﻦ ﺻﺤﺒﺖ درﺑﺎرهي اﺳﺐﻫﺎ را آﻏﺎز ﮐﺮد‪» .‬ﺷﻤﺎ ﺧﻮاﻫﺮﯾﺪ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﺑﺮاﯾﺶ‬ ‫ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺟﺰ ﺳﻨﺴﺎ‪ ،‬و ﺳﻨﺴﺎ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻧﻤﯽزد‪ ،‬ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺪرﺷﺎن وادارش ﮐﻨﺪ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﺮگ‬ ‫از اﯾﻦ دﻋﻮاي داﯾﻤﯽ ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎن ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻬﻢ ﺑﺮﯾﺰد و او را‬ ‫»ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ« ﺻﺪا ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻤﻼت را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﻨﺪ‪ .

‬ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﭘﺪرش‪.‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺪرش ﺑﻪ راب‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺷﺨﺎﺻﯽ ﮐﻪ در ﺧﺪﻣﺘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺸﻨﺎس و ﮐﺎري ﮐﻦ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﻫﻢ ﺗﻮ رو ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬ﭘﺪرش زﯾﺎد ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ‬ ‫ﺣﮑﻤﺮان اﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ وﻓﺎداري اﻓﺮادش را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ آنﻫﺎ ﻏﺬا ﺑﺨﻮرد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﻫﻮﻟﻨﺎك ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺗﺎزي ﻣﺎﯾﮑﺎ را ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬آنﻫﺎ اﺟﺎزه دادﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻪ‬ ‫ﻟﯿﺪي را ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬ﺑﺸﻘﺎب را ﮐﻨﺎر زد‪» .‬ﮔﺸﻨﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺷﯿﻔﺘﻪي‬ ‫ﺷﻨﯿﺪن ﺣﺮفﻫﺎي اﺷﺨﺎص روي ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎ ﺑﻮد؛ ﺳﺮﺑﺎزان ﻣﺰدور ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ ﭼﺮم‪ ،‬ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎي ﺑﺎﻧﺰاﮐﺖ و ﻣﻼزﻣﯿﻦ‬ ‫ﺟﺴﻮر‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎي ﭘﯿﺮ ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ‪ .‬ﺣﺎﻻ از ﺻﺪاي‬ ‫آنﻫﺎ‪ ،‬از ﻧﺤﻮهي ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺸﺎن‪ ،‬از داﺳﺘﺎنﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﻧﻔﺮت داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﻓﻘﻂ اﯾﻨﮑﻪ آن وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﯾﮏ دﻧﯿﺎ دورﺗﺮ‪ ،‬و ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫»اون دوﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ «.‬ﺟﯿﻦ ﭘﻮل ﺑﻪ آرﯾﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺪن او آن ﻗﺪر ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ در ﯾﮏ ﮔﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻗﺼﺎب ﺗﺤﻮﯾﻠﺶ داده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺮد ﺑﯿﭽﺎره اﺑﺘﺪا ﮔﻤﺎن‬ ‫ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺧﻮك ﺳﻼﺧﯽ ﺷﺪه ﺑﻪ او دادهاﻧﺪ‪ .‬از آن اﺳﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺻﻮرت اﺳﺒﯽ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪.‬اﺟﺎزه ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺧﺺ‬ ‫ﺑﺸﻢ‪ ،‬ﻟﻄﻔﺎً؟«‬ .‬در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﭘﺪرش ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ اﺿﺎﻓﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺧﻮدش داﺷﺖ و ﻫﺮ روز از ﺷﺨﺺ‬ ‫ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺳﻔﺮهي او ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎم ﭼﺎق ﺑﻪ او آرﯾﺎي زﯾﺮﭘﺎ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ او ﻫﻤﯿﺸﻪ زﯾﺮ ﭘﺎﺳﺖ‪ .‫در وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﮐﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻧﺼﻒ ﻣﻮاﻗﻊ در ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ ﻏﺬا ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬آرﯾﺎ از آن ﺑﺪش ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ آن‬ ‫اﻓﺘﺎد و اﺣﺴﺎس ﺗﻬﻮع ﮐﺮد‪ .‬آرﯾﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد آوردن آداب ﻣﻌﺎﺷﺮت را دﺷﻮار ﯾﺎﻓﺖ‪» .‬ﭘﯿﺶ از اﯾﻦ‪ ،‬آنﻫﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﯿﺶ آنﻫﺎ اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪاش دروغ ﺑﻮد‪ .‬دﻓﻌﻪي ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﯿﮑﻦ ﺑﻮد و ﭘﺪرش ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎي او در ﻣﻮرد زره و ﺷﻤﺸﯿﺮ و دﻣﺎي ﻣﻨﺎﺳﺐ‬ ‫ﮐﻮره و ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ روش ﺗﻔﺖ آﻫﻦ ﮔﻮش ﻣﯽداد‪ .‬ﻫﻤﺴﺮﻫﺎي آنﻫﺎ ﺑﻪ او ﮐﻠﻮﭼﻪ ﻣﯽدادﻧﺪ و او ﺑﺮاي ﻧﻮزادﻫﺎي آنﻫﺎ اﺳﻢ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﺮد و ﺑﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎي‬ ‫آنﻫﺎ ﻗﺎﯾﻢﺑﺎﺷﮏ و ﻫﯿﻮﻻﻫﺎ‪-‬و‪-‬دوﺷﯿﺰهﻫﺎ و ﻣﻬﻤﻮن‪-‬ﻗﻠﻌﻪ‪-‬ﻣﻦ‪-‬ﺷﻮ ﺑﺎزي ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬از اﻓﺮادت ﻧﺨﻮاه ﮐﻪ ﺑﺮاي‬ ‫ﯾﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻤﯿﺮﻧﺪ‪ «.‬روز دﯾﮕﺮ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﺎﻟﻦ ﺑﻮد ﺑﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮي ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎ در ﻣﻮرد اﺳﺐ‪ ،‬ﯾﺎ‬ ‫ﺳﭙﺘﻮن ﺷﯿﻞ از ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ‪ ،‬ﯾﺎ ﺟﻮري‪ ،‬ﯾﺎ ﺳﺮ رودرﯾﮏ‪ ،‬ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﻧﻨﻪي ﭘﯿﺮ ﺑﺎ ﻗﺼﻪﻫﺎﯾﺶ‪.‬از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮدﻫﺎ ﻏﺬا ﻣﯽﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﮐﺠﺎ دارﯾﺪ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻣﯽﺑﺮﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻧﻮي ﺟﻮان؟«‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ ﺑﻪ ﺑﺸﻘﺎﺑﺶ ﭼﻨﺎن آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪ‪ .‬و ﺻﺪاي ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮي ﮐﺸﯿﺪه ﻧﺸﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﯿﭻ اﻋﺘﺮاﺿﯽ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ از ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﯿﺶ از ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﭘﺪرش و ﮔﻮش دادن ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽآﻣﺪ‪ .‬ﺷﺒﯽ ﻧﻮﺑﺖ وﯾﻮن ﭘﻮل ﺑﻮد و ﺻﺤﺒﺖ از ﺳﮑﻪ و ذﺧﯿﺮهي ﻏﻠﻪ و‬ ‫ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﻫﺎ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﻫﺎروﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻻف ﻣﯽزد‪ ،‬ﻧﻪ اﻟﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﺷﻮد‪ ،‬ﻧﻪ ﺟﻮري ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهي‬ ‫ﻣﺤﺎﻓﻈﯿﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺒﺎب دﻧﺪهاش دﺳﺖﻧﺨﻮرده‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد؛ دﯾﮕﺮ ﺳﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد و زﯾﺮ دﻧﺪهﻫﺎ ﻻﯾﻪي ﻧﺎزﮐﯽ از روﻏﻦ روي ﺑﺸﻘﺎب ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺎدت داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺮﻓﯽ ﺑﯿﻨﺪازد و در ﺳﺮﻗﺖ ﮐﯿﮏ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﻫﻤﺪﺳﺘﺸﺎن ﺷﻮد‪ .

‬‬ ‫ﺗﺎم ﭼﺎق داﺷﺖ در ﻣﯽزد‪» .‬‬ ‫ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ از دﻓﻌﻪي ﭘﯿﺶ ﺑﻪ در ﮐﻮﺑﯿﺪﻧﺪ‪» .‬ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪ «.‬ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ‬ ‫روي ﺳﻨﮓ ﺻﺪا ﻣﯽدادﻧﺪ و از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زدن ﺗﺎم ﭼﺎق را ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺧﻨﺪهي‬ ‫ﻣﺮدﻫﺎ و ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎي ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان را ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ و ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ‪.‬‬ ‫دوﺑﺎره ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﺎﯾﮑﺎ اﻓﺘﺎد و ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮ اﺷﮏ ﺷﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ‬ ‫ﻣﯽدود و ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﭙﺘﺎ داد ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻠﮏ زد‪ ..‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و آﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬دﻣﺎغ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و از ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪ ،‬از ﺧﻮدش ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬ ‫ﻫﻤﻪ‪ .‬اﺻﻼً ﺑﻪ ﻏﺬا دﺳﺖ ﻧﺰدي‪ .‫ﺳﭙﺘﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﺟﺎزه ﻧﺪاري‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺳﺮاغ ﺻﻨﺪوق ﮐﻨﺎر ﭘﺎﯾﻪي ﺗﺨﺘﺶ رﻓﺖ‪ .‬اﮔﺮ از ﻣﺎﯾﮑﺎ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ او ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮزﻧﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﺗﺎﻗﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﮑﺎن در ﮐﻞ ﺑﺎراﻧﺪاز ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد ﮐﻪ از آن ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯽآﻣﺪ و ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﻫﻤﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ‪،‬‬ ‫درِ آن ﺑﻮد؛ ﻗﻄﻌﻪاي ﺑﺰرگ از ﭼﻮب ﺗﯿﺮهي ﺑﻠﻮط و ﻧﻮارﻫﺎي ﺳﯿﺎه آﻫﻨﯽ‪ .‬‬ ‫ﻧﯿﺪل‪.‬زاﻧﻮ زد‪ ،‬درش را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﺑﯿﺮون‬ ‫ﮐﺸﯿﺪن ﻟﺒﺎسﻫﺎي اﺑﺮﯾﺸﻤﯽ و ﺳﺎﺗﻦ و ﻣﺨﻤﻞ و ﭘﺸﻤﯽ و رﯾﺨﺘﻦ آنﻫﺎ روي زﻣﯿﻦ‪ .‬و‬ ‫دﺳﺖ دراز ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ آرﯾﺎ از ﺑﯿﻦ ﭘﺎﻫﺎي او ﺳﺮ ﺧﻮرد و ﺑﻌﺪ داﺷﺖ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﭼﺮﺧﺎن ﺑﺮج ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽدوﯾﺪ‪ .‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم وﻗﺘﯽ ﮐﻠﻮن اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬آرﯾﺎ آن ﻗﺪر اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺧﻮدت ﺗﻤﯿﺰش ﮐﻦ!« ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺟﻠﻮﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬آرﯾﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در دوﯾﺪ‪ ..‬ﺗﻘﺼﯿﺮ او ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻘﺼﯿﺮ او‪ ،‬ﺗﻘﺼﯿﺮ او‪ ..‬ﺗﺎم ﭼﺎق ﻫﻤﯿﺸﻪ راﺣﺖ ﮔﻮل‬ ‫ﻣﯽﺧﻮرد‪.‬ﺳﻨﺴﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ و ﺟﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪.‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻘﺼﯿﺮ او ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎي ﺑﺪي ﮐﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬آرﯾﺎ اﺳﺘﺎرك‪ ،‬ﻓﻮراً اﯾﻦ در رو ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﻣﯽﺷﻨﻮي؟«‬ .‬‬ ‫ﺗﺎم ﭼﺎق ﺳﺮ ﭘﺴﺖ ﺧﻮد‪ ،‬از در ورودي ﺑﺮج دﺳﺖ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺻﺪاي دور ﺷﺪن او را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ آن در را ﻣﯽﺑﺴﺖ و ﮐﻠﻮن ﺳﻨﮕﯿﻦ‬ ‫را ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ وارد اﺗﺎﻗﺶ ﺷﻮد‪ ،‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﯾﺎ ﺗﺎم ﺧﭙﻞ ﯾﺎ ﺳﻨﺴﺎ ﯾﺎ ﺟﻮري ﯾﺎ ﺗﺎزي‪ ،‬ﻫﯿﭻ‬ ‫ﮐﺲ! ﺣﺎﻻ آن را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺖ‪..‬آرﯾﺎ‪ ،‬دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢ‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ؟ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟«‬ ‫داد زد‪» :‬ﻧﻪ!« در زدن ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪ .‬در ﺗﻪ ﺻﻨﺪوق ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺎﯾﻤﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﯽﺷﯿﻨﯽ و ﺗﻤﺎم ﺑﺸﻘﺎﺑﺖ رو ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬آرﯾﺎ آن را ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﯿﻎ ﺑﺎرﯾﮏ را از ﻏﻼف ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪.

‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ اﺗﺎق رﻓﺖ و ﮐﻠﻮن را ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬اون ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﺎل ﮐﯿﻪ؟«‬ ‫»ﻣﺎل ﻣﻦ‪ «.‬آرزو ﮐﺮد ﮐﻪ ﺟﺎن اﯾﻨﺠﺎ در ﭘﯿﺸﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪«.‬در رو ﺑﺎز ﮐﻦ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ دم در ﮔﻮش داد ﺗﺎ ﺻﺪاي ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﺳﭙﺘﺎ از ﭘﻠﻪﻫﺎ را ﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﭘﺪر ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﮔﺮ ﻣﺜﻞ ﺑﺮن ﺑﻠﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ از دﯾﻮار ﺑﺎﻻ‬ ‫ﺑﺮود؛ از ﭘﻨﺠﺮه ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﺪ و از ﺑﺮج ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬از اﯾﻦ ﻣﮑﺎن ﻫﻮﻟﻨﺎك ﻣﯽﮔﺮﯾﺨﺖ‪ ،‬از ﺳﻨﺴﺎ و ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان و‬ ‫ﭘﺮﻧﺲ ﺟﺎﻓﺮي‪ ،‬از ﻫﻤﻪي آنﻫﺎ دور ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬آن‬ ‫وﻗﺖ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪.‬ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم ﺗﻮ؟« آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺳﺮش ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺳﭙﺲ از‬ ‫روي ﺧﺠﺎﻟﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ دوﺧﺖ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ را در ﺟﻨﮕﻞ وﺣﺸﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮايدﻧﺖ ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﯿﺶ ﺟﺎن ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آرﯾﺎ« ﺻﺪاي ﭘﺪرش‬ ‫ﺑﻮد‪» .‬ﯾﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫ﺑﺮاوﺳﯽ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺳﺎزﻧﺪهاش رو ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ‪ .‬‬ ‫ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﺑﺮآﺷﻔﺖ‪» .‬‬ .‬اﺧﻄﺎر داد‪» :‬ﺑﻪ ﻧﻔﻌﺘﻪ ﮐﻪ وارد ﻧﺸﯽ!« ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺿﺮﺑﻪاي ﺑﻪ ﻫﻮا زد‪.‬ﻋﺎﻟﯽﺟﻨﺎب دﺳﺖ از اﯾﻦ ﮐﺎرت ﻣﻄﻠﻊ ﻣﯽﺷﻪ!«‬ ‫آرﯾﺎ داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬اﻫﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدم‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﺿﺮﺑﻪاي آرام ﺑﻪ در ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺧﯿﺎﻻﺗﺶ ﺑﮕﺮﯾﺰﻧﺪ‪» .‬‬ ‫ﻧﯿﺪل در دﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺣﯿﺎط ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﮐﻤﯽ ﻏﺬا ﮐﺶ ﺑﺮود‪ ،‬ﻧﯿﺪل را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه‬ ‫ﭼﮑﻤﻪﻫﺎي ﺧﻮب و رداﯾﯽ ﮔﺮم ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ ﮐﻪ آﯾﺎ ﻫﺮﮔﺰ آن را دوﺑﺎره در دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬ﺗﯿﺰي ﻧﻮك را ﺑﺎ ﺷﺴﺘﺶ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد‪» .‬ﻗﯿﺎﻓﻪاش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫»از اﯾﻦ رﻓﺘﺎر ﮔﺴﺘﺎﺧﺎﻧﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﻣﯽﺷﯽ ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻮان‪ ،‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽدم‪«.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺷﻤﺸﯿﺮش را ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﺮد‪ .‬ﭘﺪر در را ﺑﺴﺖ‪» .‬‬ ‫»ﺑﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ‪«.‬آرﯾﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﯿﺪل در دﺳﺘﺶ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ او دروغ ﺑﮕﻮﯾﺪ‪ .‬ﺑﺮو‪«.‬ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﺷﺪ ﮐﻪ آرﯾﺎ از آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮد ﻫﻢ اﺣﺴﺎس ﺑﺪﺗﺮي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪» .‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯿﮑ‪‬ﻨﻪ‪«.‬‬ ‫ﭘﺪرش آن را زﯾﺮ ﻧﻮر ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﻫﺮ دو ﺳﻤﺖ ﺗﯿﻐﻪ را ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﮐﺮد‪ .‫آرﯾﺎ ﻧﯿﺪل در دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .

‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان اﮔﻪ ﻣﯽﻓﻬﻤﯿﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺎزي ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﭼﯽ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺖ؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﺼﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﺑﺎزي ﻧﻤﯽﮐﺮدم‪ .‬اﮔﻪ ﭘﺪرم اﺟﺎزه ﻣﯽداد‪ ،‬ﻟﯿﺎﻧﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﯽﺑﺴﺖ‪ .‬‬ ‫»آرﯾﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ‪ .‬‬ ‫»ﭘﺲ اﺳﻢ ﻫﻢ داره؟« ﭘﺪرش آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬ﺣﺎﺻﻠﺶ ﺑﺮاي ﻫﺮ دوي اوﻧﺎ ﻗﺒﺮ‬ ‫زودرس ﺑﻮد‪ «.‬ﺗﻮ روح ﺳﺮﮐﺸﯽ داري‪ ،‬دﺧﺘﺮم‪ .‬ﻣﺎدرت و ﻣﻦ وﻇﯿﻔﻪي ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﯾﻪ ﺑﺎﻧﻮ از ﺗﻮ رو ﺑﻪ‬ ‫ﻋﻬﺪهي اون ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺗﯽ‪ ،‬ﭘﺪر ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ واﻗﻌﺎً اﻫﻤﯿﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ «.‬ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪.‬اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﺶ ﻟﻮ ﻣﯽداد ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬دﺧﺘﺮ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪي ﻣﻦ از آﻫﻨﮕﺮي ﺧﻮدم ﻣﺴﻠﺢ ﻣﯽﺷﻪ و ﻣﻦ ﮐﺎﻣﻼً ﺑﯽﺧﺒﺮم‪ .‬ﺟﺎن را ﻟﻮ ﻧﻤﯽداد‪ ،‬ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺪرﺷﺎن‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻇﺎﻫﺮي داري‪«.‬ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮي ﮐﻪ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺮآﺷﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺧﻮام ﯾﻪ ﺑﺎﻧﻮ ﺑﺎﺷﻢ!«‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ و در ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ اﯾﻦ اﺳﺒﺎبﺑﺎزي رو ﺑﺎ زاﻧﻮ ﺑﺸﮑﻨﻢ و ﺑﻪ اﯾﻦ ﯾﺎوهﻫﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪم‪«.‬ﺑﻮد‪ .‬در وﺟﻮد ﻟﯿﺎﻧﺎ ﮐﻤﯽ ازش وﺟﻮد داﺷﺖ و در ﺑﺮادرم ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﮐﻢ‪ .‬آرﯾﺎ ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ ..‬‬ ‫ادارد اﺳﺘﺎرك ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮد‪» .‬آرﯾﺎ ﻏﻢ را در ﺻﺪاي او ﺣﺲ ﮐﺮد؛ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ اﺗﻔﺎق ﻣﯽاﻓﺘﺎد ﮐﻪ او از ﭘﺪر ﺧﻮدش ﯾﺎ ﺑﺮادر و‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮي ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺗﻮﻟﺪ آرﯾﺎ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪» .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﯿﺪل ﻧﻤﯽﺷﮑﻨﻪ‪ «.‫ﻟﺮد ادارد اﺳﺘﺎرك آه ﮐﺸﯿﺪ‪» .‬‬ ‫ﭼﻄﻮر ﺷﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺷﺪي‪ ،‬آرﯾﺎ؟ اﯾﻨﻮ از ﮐﺠﺎ آوردي؟«‬ ‫آرﯾﺎ ﻟﺒﺶ را ﺟﻮﯾﺪ و ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬آه‪ ،‬آرﯾﺎ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ‬ ‫ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﯾﺎد اون ﻣﯽﻧﺪازي‪ .‬ﭘﺪرم ﺑﻬﺶ ﺧﻮن ﮔﺮگ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ .‬از ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻣﺘﻨﻔﺮم‪«.‬ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﺧﻮدﺳﺮ‪ ،‬و ﻗﺒﻞ از ﻣﻮﻋﺪ ﻣ‪‬ﺮد‪ «.‬از دﺳﺖ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎه اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽره ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﻦ از ادارهي ﺧﻮﻧﻪي ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻋﺎﺟﺰم‪.‬‬ ‫»اﯾﻦ اﺳﺒﺎبﺑﺎزي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﺑﺮاي دﺧﺘﺮﻫﺎ‪ .‬وﻟﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ در ﻣﻮرد آرﯾﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﯽﺷﺪ‪.‬ﺳﭙﺘﺎ ﮐﺎري ﺟﺰ وﻇﯿﻔﻪاش اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯽده‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت ﺧﺪاﯾﺎن‪ ،‬ﺗﻮ‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﺮاي زن ﺑﯿﭽﺎره ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮدي‪ .‬‬ ‫»ﻟﯿﺎﻧﺎ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺑﻮد‪ «.‬ﻟﺤﻦ ﭘﺪرش رك و ﻗﺎﻃﻊ ﺑﻮد‪» .‬‬ ‫»ﮐﺎﻓﯿﻪ‪ «..‬ﻧﻮك ﺗﯿﺰﺷﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻒ رو ﺳﻮراخ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬ﻧﯿﺪل ﭼﮑﺎر ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﮑﻨﯽ؟ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدي ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ رو ﺑﻪ ﺳﯿﺦ ﺑﮑﺸﯽ؟‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮت؟ ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان؟ اﺻﻼً اوﻟﯿﻦ اﺻﻞ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﺑﻠﺪي؟«‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش رﺳﯿﺪ‪ ،‬درﺳﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎن داده ﺑﻮد‪» .‬‬ .

‬ﺧﯿﻠﯽ اﺣﺴﺎس ﺷﺮم ﮐﺮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﺎر درﺳﺘﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟ ﻣﻠﮑﻪ‬ ‫ﮐﺎري ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﻨﺪ‪«.‬ﮐﺎﻣﻼً ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ اﺳﯿﺮ ﻏﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﻟﯿﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﯿﺪل را روي‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪» .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ رو ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم‪«.‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را اﺷﮏ ﭘﺮ ﮐﺮد‪» .‬ﯾﺎدش ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي اﯾﻦ دروغ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻓﺮي ازش ﺧﻮﺷﺶ ﺑﯿﺎد‪«.‬‬ ‫»ﻣﺎ ﻫﻤﻪ دروغ ﻣﯽﮔﯿﻢ‪ .‬‬ .‫ﭘﺪرش ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد‪» .‬ﺑﻌﻀﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺸﻪ‪ ..‬ﺑﺮاي دوﺳﺘﺖ ﻋﺰاداري ﮐﻦ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮدت رو ﺳﺮزﻧﺶ ﻧﮑﻦ‪ .‬او ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﮕﻬﺶ داﺷﺖ و‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰم‪ .‬آرﯾﺎ‪ ،‬ﺑﺸﯿﻦ‪ .‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در آﻏﻮش ﭘﺪرش ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎﻓﺮي دروغ ﮔﻔﺖ‪ ،‬اون ﻃﻮر ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪ .‬دو ﺑﺎر ﺑﻬﺶ ﺧﻮرد‪ ..‬ﺷﻌﺎر ﻣﺎ رو ﻣﯽدوﻧﯽ‪«.‬ﺟﻮري ﮔﻔﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﭘﺮ از ﺣﯿﻮاﻧﻪ و ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ آﻫﻮ ﺷﮑﺎر ﮐﻨﻪ‪ .‬از ﻣﺎﯾﮑﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻪ‪ «.‬ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ازش ﺧﻮاﺳﺘﻢ‪ .‬‬ ‫ﮔﺮگﻫﺎي دﯾﮕﻪاي ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺑﺎزي ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺻﺪاي زوزهﻫﺎﺷﻮن رو ﻣﯽﺷﻨﯿﺪﯾﻢ‪ .‬ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻣﺎﯾﻮﺳﺎﻧﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ دﻫﺪ‪ ،‬ﮐﺎري ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺪرش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد‪» .‬ﺣﺘﯽ ﯾﻪ‬ ‫آدم ﮐﻮر ﻫﻢ ﻣﯽدﯾﺪ ﮐﻪ اون ﮔﺮگ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﻣﯿﻞ ﺧﻮدش ﺗﺮك ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪«.‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺑﺮﮔﺸﺖ و روي ﺳﯿﻨﻪي او ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد‪ ..‬‬ ‫ﭘﺪرش ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺟﻮري ﺳﺮ ﺣﺮﻓﺶ ﻣﻮﻧﺪه‪ .‬از ﻫﻤﺸﻮن ﻣﺘﻨﻔﺮم‪ ..‬‬ ‫ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب روي ﻟﺒﻪي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم‪،‬‬ ‫اﻣﺎ‪ «.‬اﮐﻨﻮن ﺷﻤﺸﯿﺮ را دوﺑﺎره ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ‪ ،‬در آﻧﺠﺎ ﻣﺪﺗﯽ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ‬ ‫ﺣﯿﺎط ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ ﻗﺮﻣﺰ‪ ،‬دﻣﺎغ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و درد دﻟﺶ را ﮔﻔﺖ‪» :‬ازﺷﻮن ﻣﺘﻨﻔﺮم‪ ،‬ﺗﺎزي و ﻣﻠﮑﻪ و ﭘﺎدﺷﺎه و ﭘﺮﻧﺲ‬ ‫ﺟﺎﻓﺮي‪ .‬ﺣﺘﯽ ﻣﯽﺷﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ دروغ ﻫﻢ‪ .‬از ﺳﻨﺴﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮم‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ دﻧﺒﺎﻟﻤﻮن ﻣﯽﮐﺮد و آﺧﺮش ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺑﻬﺶ ﺳﻨﮓ‬ ‫ﺑﻨﺪازﯾﻢ‪ ..‬از روي ﺷﺮاﻓﺖ ﺑﻮده‪ «.‬روﯾﺶ‬ ‫را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻓﺮار ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﺑﺮه آزاد ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮاﻣﺶ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﻧﺶ ﺑﻪ ﮔﺮدن ﺗﺎزي و زن ﺑﯽرﺣﻤﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ﻣﺘﻔﮑﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ‪«.‬ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﻗﺼﺎب رو ﻧﮑﺸﺘﯽ‪.‬ﭘﺪرش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﮐﻮﭼﮏﺗﺮ از اوﻧﯽ ﮐﻪ از ﺗﻤﺎم ﻧﮕﺮاﻧﯽﻫﺎي ﺧﻮدم‬ ‫ﻣﻄﻠﻌﺖ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﯾﻪ اﺳﺘﺎرك وﯾﻨﺘﺮﻓﻠﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪ .‬ﺟﻮري ﻗﻮل داد ﮐﻪ ﻧﮕﻪ‪«.‬‬ ‫ﻓﻠﮏزده ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺪازﯾﻢ‪ .‬‬ ‫»ﮐﺎر درﺳﺘﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﮕﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ واﻗﻌﺎً ﺑﺎور ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﻓﺮار ﮐﺮده؟«‬ ‫اﺣﺴﺎس ﺷﺮم ﺻﻮرت آرﯾﺎ را ﺳﺮخ ﮐﺮد‪» ..‬ﭘﺪرش ﻗﺒﻞ از در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻦ او‬ ‫ﻧﯿﺪل را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﮑﯿﺪهاش ﻫﻤﯿﻨﻪ‪«.

‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪاي ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮدي‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ زﻣﺴﺘﻮن واﻗﻌﺎً داره ﻣﯽرﺳﻪ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮت رو ﺳﻮراخ ﻧﮑﻨﯽ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﻗﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺷﺪي‪«.‬دروغ ﻧﻤﯽﮔﻔﺖ‪.‫آرﯾﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪» :‬زﻣﺴﺘﻮن داره ﻣﯿﺎد‪«.‬ﻣﺎ دﺷﻤﻨﺎﻧﯽ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺖ ﺧﯿﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﻮﻗﻊ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ‬ ‫ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪي‪ ،‬ﻋﺰﯾﺰم‪ ..‬ﻣﻮﻗﻊ زﻣﺴﺘﻮن ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ رو ﮔﺮم ﻧﮕﻪ دارﯾﻢ‪ ،‬ﻗﺪرت ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ رو ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺸﯿﻢ‪ .‬‬ ‫»ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﻧﮕﻬﺶ دارم؟ واﻗﻌﺎً؟«‬ ‫»واﻗﻌﺎً‪ «..‬از ﺳﻨﺴﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻧﻪ واﻗﻌﺎً‪ «.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﺮس ﺑﺮش داﺷﺖ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ روي ﺳﯿﻨﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫»روزﮔﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﯿﻪ‪ ،‬دﺧﺘﺮم‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻪ اون ﻣﺤﺘﺎﺟﯽ‪ ،‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر‬ ‫ﮐﻪ اون ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺤﺘﺎﺟﻪ‪ .‬و ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﺮ دوي ﺷﻤﺎ ﻣﺤﺘﺎﺟﻢ‪ ،‬ﺧﺪاﯾﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ .‬وﻗﺖ ﺑﺰرگ ﺷﺪﻧﻪ‪«..‬و آرﯾﺎ آن را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺳﺮﮐﺸﯽ ﺗﻮ‪ ،‬ﻓﺮار ﮐﺮدن‪،‬‬ ‫ﺣﺮفﻫﺎي از روي ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ‪ ،‬ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﯽ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮف ﻣﯽﺑﺎره و ﺑﺎدﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ ﻣﯽوزﻧﺪ‪ ،‬ﮔﺮگ‪ ‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻣﯽﻣﯿﺮه‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﻠﻪ زﻧﺪه ﻣﯽﻣﻮﻧﻪ‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﻣﻮن دﻋﻮا ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﭘﺪرش ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪» .‬ﻣﺰهاش رو در ﺗﺮايدﻧﺖ ﭼﺸﯿﺪﯾﻢ؛ و وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮن اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ اوﻣﺪﯾﻢ‪ ،‬دﺧﺘﺮم‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرش ﭼﻨﺎن ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ آرﯾﺎ را ﻏﻤﮕﯿﻦ ﮐﺮد‪» .‬اﮔﻪ ازت ﺑﮕﯿﺮﻣﺶ‪ ،‬ﺑﻌﺪ دو ﻫﻔﺘﻪ ﺣﺘﻤﺎً زﯾﺮ ﺑﺎﻟﺸﺖ ﯾﻪ ﮔﺮز ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ و ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﺑﺎ رﺳﯿﺪن‬ ‫ﻗﺮﯾﺐ زﻣﺴﺘﻮن‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮع ﻓﺮق ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‬ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن وﻗﺖ ﻣﺸﺎﺟﺮه اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻨﺴﺎ ﺧﻮاﻫﺮﺗﻪ‪ .‬در وﻃﻦ اﯾﻨﺎ ﺑﺎزيﻫﺎي ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪ .‬ﻣﺪﺗﯽ از دﺳﺖ زدن ﺑﻪ آن ﻫﺮاس داﺷﺖ‪ .‬ﺑﮕﯿﺮ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺬار ﭼﯿﺰي در ﻣﻮرد ﮔﺮگﻫﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪ ،‬دﺧﺘﺮم‪ .‬ﻣﯽﺗﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﮔﺮ دﺳﺖ دراز ﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫دوﺑﺎره از دﺳﺘﺮس ﺧﺎرج ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺪرش ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﮕﯿﺮش‪ ،‬ﻣﺎل ﺗﻮﺳﺖ‪ «...‬‬ ‫ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﺎﯾﻤﺮﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬داﯾﺮوﻟﻒ‪ «.‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﭘﺪرش اﺣﺴﺎس ﻋﺸﻖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪» .‬ﺑﻪ اﻧﺪازهي راب‪«.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽﺧﻮام ﺑﺘﺮﺳﻮﻧﻤﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺧﻮام ﺑﻬﺖ دروغ ﺑﮕﻢ‪ ..‬ﻋﻼﻣﺖ‬ ‫ﺧﺎﻧﺪان ﻣﺎ رو ﺑﯿﺎد ﺑﯿﺎر‪ ،‬آرﯾﺎ‪«.‬ﺷﻤﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺪازهي ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻣﺎه ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮن ﯾﮑﺴﺎﻧﯽ در ﻗﻠﺐ ﺷﻤﺎ ﺟﺮﯾﺎن داره‪ .‬ﻗﻮي ﻫﻢ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ وﯾﻨﺘﺮﻓﻞ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬‬ ‫ﭘﺪرش دﺳﺘﻪي ﻧﯿﺪل را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﭘﺲ اﮔﻪ ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﯽ‪ ،‬از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﺘﻨﻔﺮ‬ ‫ﺑﺎش ﮐﻪ واﻗﻌﺎً ﻗﺼﺪ ﺻﺪﻣﻪ زدن ﺑﻪ ﻣﺎ رو دارﻧﺪ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﻗﻮل داد‪» :‬ﺑﺰرگ ﻣﯽﺷﻢ‪ «.‬ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان زن ﺧﻮﺑﯿﻪ و ﺳﻨﺴﺎ‪ .

‬ﻣﯿﺰﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎ ﮐﻨﺎر دﯾﻮارﻫﺎ ﭼﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ واروﻧﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﮐﺎر دﺷﻤﻨﺖ رو‬ ‫ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ‪ .‫»ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬‬ ‫»اﮔﻪ ﺑﻨﺪازﻣﺶ؟«‬ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﺎ‬ ‫دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﯿﺮش‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬دﺳﺘﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﺎﻻك و ﺑﺎﻇﺮاﻓﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪«.‬ﺣﺎﻻ دﺳﺘﻪ رو ﭼﻄﻮر ﮔﺮﻓﺘﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯿﻪ و داﺧﻠﺶ ﺑﺎ ﺳﺮب ﭘﺮ‬ ‫ﺷﺪه‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﯾﮏ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮي‪«.‬‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ آﻣﺪ و ﺑﻪ دﺳﺖ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي آرﯾﺎ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﺑﺴﺖ‪» .‬ﺑﺪﻧﺖ رو ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﺮف ﺑﭽﺮﺧﻮن‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﯾﻦ ﻃﻮري‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮري‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻻﻏﺮي دﺳﺘﻪي‬ ‫ﻧﯿﺰه ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﻣﯽدوﻧﺴﺘﯽ ﮐﻪ‪ .‬ﻣﺮدي ﻻﻏﺮ ﺑﺎ ﺳﺮي ﺗﺎس و دﻣﺎﻏﯽ ﺑﺰرگ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﻨﻘﺎر‪ ،‬از ﺳﺎﯾﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ﮐﻪ در دﺳﺘﺶ دو ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫ﭼﻮﺑﯽ ﺑﺎرﯾﮏ داﺷﺖ‪» .‬‬ ‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ از ﺳﭙﺘﺎ ﻣﻮردان ﻋﺬر ﺧﻮاﺳﺖ و از او ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ رﻓﺘﺎرش را ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬ﭼﭗ ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬‬ ‫ﻣﺮد ﺗﺎس دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪» .‬ﻓﺮدا ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﺶ‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪» :‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟«‬ ‫»ﻣﻦ ﻣﺮﺑﯽ رﻗﺺ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪ «.‬اﯾﻦ ﻫﻢ ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﻫﺪف ﮐﻮﭼﮏﺗﺮي ﻫﺴﺘﯽ‪ .‬ﻟﻬﺠﻪي آﻫﻨﮕﯿﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎي آزاد را داﺷﺖ؛ ﺑﺮاوس‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﻫﻢ ﻣﯿﺮ‪.‬راﻫﺶ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﺷﻤﺸﯿﺮﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آرﯾﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬‬ ‫»ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﭼﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﺑﺸﯽ‪ ،‬و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺑﺮاي ﺗﻮازن ﻻزﻣﻪ‪ .‬ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ‪«.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ﺗﺎﻻر ﺧﺎﻟﯽ رﺳﯿﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺎآﺷﻨﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬دﯾﺮ‬ ‫ﮐﺮدي‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪ «.‬آرﯾﺎ آن را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ‬ ‫اﺿﻄﺮاب در ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﺳﭙﺘﺎ ﺑﺎ ﺷﮏ‬ ‫ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺪر ﺳﺮش را ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬ ‫ﺳﻪ روز ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﻮﻗﻊ ﻇﻬﺮ ﭘﯿﺸﮑﺎر ﭘﺪرش‪ ،‬وﯾﻮن ﭘﻮل‪ ،‬او را ﺑﻪ ﺗﺎﻻر ﮐﻮﭼﮏ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻗﻮل ﻣﯽدم‪ «.‬‬ ‫آرﯾﺎ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﮕﯿﻨﻪ‪«.‬وﻗﺘﯽ ﭘﺪرش از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﻧﯿﺪل را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻐﻞ ﮐﺮد‪.‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ دو ﻟﺒﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺿﺮﺑﻪ‬ ‫زدن ﻻزم ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮﯾﺶ‪ .‬ﺣﺎﻻ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺖ ﻏﻠﻄﻪ‪ .‬ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮ از ﻇﺎﻫﺮش ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮ از ﻧﯿﺪل‪.‬‬ ‫آرﯾﺎ دﺳﺖ راﺳﺘﺶ را از روي دﺳﺘﻪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻋﺮق ﮐﻒ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﻠﻮارش ﭘﺎك ﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﭼﻮب ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ واﻗﻌﯽ ﭼﻮﺑﯽ ﺑﺎ دﺳﺘﻪ و ﻣﺤﺎﻓﻆ دﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮي‪«.‬آرﯾﺎ دﺳﺖ دراز ﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ آن را ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬ﺻﺪاي اﻓﺘﺎدن آن ﺑﻪ روي زﻣﯿﻦ را ﺷﻨﯿﺪ‪» .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮش دار‪«.‬ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﻮرد ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﺮد ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪» .‬ﻓﺮدا ﺗﻮ ﺳﺮ ﻇﻬﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﯽ‪ «.

‬ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ رﻗﺺ آﻫﻨﯿﻦ وﺳﺘﺮوس‪ ،‬ﺑﺮﯾﺪن و ﮐﻮﺑﯿﺪن‪ ،‬رﻗﺺ‬ ‫ﺷﻮاﻟﯿﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﯾﺎد ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬ﻧﻪ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ از‬ ‫آب درﺳﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽدوﻧﺴﺘﯽ؟ وﻗﺘﯽ ﺳﻮراﺧﺸﻮن ﮐﻨﯽ‪ ،‬آب ازﺷﻮن ﻧﺸﺖ ﻣﯽﮐﻨﻪ و ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪ «.‬ﺳﯿﺮﯾﻮ ﻓﻮرل‪ 1‬ﻧُﻪ‬ ‫ﺳﺎل ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮزن درﯾﺎﺳﺎﻻر ﺑﺮاوس ﺑﻮده‪ ،‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ رو ﻣﯽدوﻧﻪ‪ .‬ﺳﻮزن ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ «.‬و در اﯾﻦ ﻣﺪت‪ ،‬ﺳﯿﺮﯾﻮ ﻓﻮرل دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ ﻣﯽزد و ﺑﻪ او ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﮑﺎر ﮐﻨﺪ‪.‬آرﯾﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪» :‬ﻣﻦ دﺧﺘﺮم‪«.‬اﯾﻦ ﻃﻮري‪ ،‬دﺳﺘﻪ رو اﯾﻦ‬ ‫ﻃﻮر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯿﺮي‪ .‬‬ ‫آرﯾﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ او ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﯾﻪ ﻗﺴﻤﺖ از دﺳﺘﺖ رو ﺑﻨﺪازي؟ ﻧﻪ‪ .‬اﯾﻦ رﻗﺺ ﺑﺮاوﺳﯽﻫﺎﺳﺖ‪ ،‬رﻗﺺ آب‪ ،‬ﭼﺎﺑﮏ و ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ‪ .‬‬ ‫ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ او »ﭘﺴﺮ« ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‫ﻣﺮد ﺗﺎس ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﯿﻎ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺰﺋﯽ از دﺳﺘﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬دﺳﺘﺖ ﺗﺒﺮ ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ ﮐﻪ‪ ،‬دﺳﺘﺖ ﯾﻪ‪«.‬ﺣﺎﻻ رﻗﺼﯿﺪن رو ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ..‬‬ ‫ﺳﯿﺮﯾﻮ ﻓﻮرل ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺴﺮ‪ ،‬دﺧﺘﺮ‪ ،‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮي‪ «.‬دﻧﺪانﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ زد‪» .‬‬ ‫»‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ‪«.‬آرﯾﺎ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﺣﺮف او را ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺮﯾﻦ واﻗﻌﯽ روز ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﺷﺪ‪..‬‬ ‫»درﺳﺘﻪ‪ .‬ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻋﻘﺐ‬ ‫ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﭼﻮﺑﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪» .‬ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﮔﻮش ﮐﻦ‪ ،‬ﭘﺴﺮ‪«..‬ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻼش ﮐﺮد‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪي ﻋﻀﻼت ﺑﺪﻧﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و‬ ‫درد ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫‪Syrio Forel‬‬ ‫‪1‬‬ ..

‬ﮐﻨﯿﺰش‪ ،‬اﯾﺮي‪ ،‬و ﮐﻤﺎﻧﺪارﻫﺎي ﺟﻮان ﺧﺎص او ﻣﻮﻗﻊ ﺳﻮاري ﺑﻪ ﺳﻨﺘﻮرﻫﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ‬ ‫داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ رﮐﺎب ﮐﻮﺗﺎه و زﯾﻦ ﺗﺨﺖ ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺖ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺒﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺧﻮام‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪«.‬اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻠﮏ زده ﺑﻮد و ﺑﺮاي او آرزوي ﺳﻼﻣﺘﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬دﻧﯽ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ‬ ‫درﯾﺎﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﻫﯽ ﭘﺮداﺧﺖ ﻧﺸﺪه و ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺎﺟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ او وﻋﺪه داده ﺷﺪه ﻧﺮﺳﯿﺪه‪ ،‬ﭘﯿﺶ دروﮔﻮ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﺲ ﺑﺎد‪ ،‬درﯾﺎي ﭼﻤﻦ آه‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮ ﺧﻢ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮد‪» .‫‪ -٢٣‬ﺩﻧﺮﻳﺲ‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ اﻓﺴﺎر اﺳﺒﺶ را ﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻻي ﺗﭙﻪ در ﮐﻨﺎر او اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪» :‬درﯾﺎي داﺗﺮكﻫﺎ‪«.‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻪ ﮐﻪ در ﺳﺮزﻣﯿﻦﻫﺎي ﺳﺎﯾﻪ درﯾﺎﻫﺎﯾﯽ‬ ‫از ﻋﻠﻒ ﺷﺒﺢ وﺟﻮد داره ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﯾﻪ ﻣﺮد ﺳﻮار ﺑﺮ اﺳﺒﻪ و ﺳﺎﻗﻪاش ﺑﻪ ﺷﻔﺎﻓﯽ ﺷﯿﺸﻪ اﺳﺖ‪ .‬‬ ‫و اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﻫﺮاﻧﺎ اﺳﺖ‪ ،‬دﺧﺘﺮم‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ در ﻓﺼﻞ ﺷﮑﻮﻓﻪﻫﺎ ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ؛ ﮔﻞﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰ ﺗﯿﺮه‪ ،‬اﻓﻘﯽ ﺗﺎ اﻓﻖ‬ ‫دﯾﮕﻪ رو ﻣﺜﻞ درﯾﺎﯾﯽ از ﺧﻮن ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬‬ .‬‬ ‫دﻧﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﻫﯿﭻ ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﻧﻖ زدنﻫﺎي ﺑﺮادرش ﻧﺪارد‪ .‬اﮔﻪ ﻓﺼﻞ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﯽ ﺑﯿﺎي‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ دﻧﯿﺎ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑﺮﻧﺰ ﮐﻬﻨﻪ در اوﻣﺪه‪.‬او و ﻣﻮرﻣﻮﻧﺖ از ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺸﺎن ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و اﮐﻨﻮن‬ ‫ﺑﻘﯿﻪ داﺷﺘﻨﺪ از ﺗﭙﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺳﺒﺰه‪«.‬وﮐﯿﻞ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ از او ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ در ﭘﻨﺘﺎس ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ در وﯾﻼي ﺧﻮدش ﻣﯿﺰﺑﺎن او ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﻮش وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺪﻫﮑﺎر ﻧﺒﻮد‪ .‬اﺟﺎزهي ﺿﺎﯾﻊ‬ ‫ﮐﺮدﻧﺶ را ﺑﻪ وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻧﻤﯽداد‪.‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺗﭙﻪ و ﮐﻮه و درﺧﺖ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺷﻬﺮ ﯾﺎ ﺟﺎدهاي ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻔﺰار ﺑﯽاﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫وزش ﺑﺎد‪ ،‬ﺳﺎﻗﻪﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺳﻄﺢ درﯾﺎ ﻣﻮج ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺘﻨﺪ‪» .‬‬ ‫ﺳﺮ ﺟﻮرا ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻫﺮ ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻠﯿﺪ‪ ،‬ﮐﺎﻟﯿﺴﯽ‪«.‬آﺳﻤﺎن آﺑﯽ ﺧﻮشرﻧﮓ ﺑﻮد و آن ﺑﺎﻻ ﯾﮏ ﺑﺎز ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺷﮑﺎر ﭼﺮخ ﻣﯽزد‪ .‬‬ ‫اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﺪن دﻧﯽ را ﺑﻪ ﻟﺮز اﻧﺪاﺧﺖ‪» .‬اﯾﻨﺠﺎ و در اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ‪ .‬آﻣﺪﻧﺶ ﮐﺎر ﺻﺤﯿﺤﯽ ﻧﺒﻮد‪ .‬داﺗﺮكﻫﺎ ادﻋﺎ دارﻧﺪ ﮐﻪ روزي ﻋﻠﻒ ﺷﺒﺢ‬ ‫ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎ رو ﻣﯽﭘﻮﺷﻮﻧﻪ و ﻫﯿﭻ ﺷﮑﻞ از زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﮔﺬاره‪«.‬ﻓﻌﻼً ﻧﻤﯽﺧﻮام در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺸﻪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ در دﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺮادرش ﺷﺨﺺ ﻋﺎﺟﺰي‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻮع از ﻋﻠﻒ در اﯾﻦ دﺷﺖﻫﺎ وﺟﻮد داره‪ ،‬ﻋﻠﻒ ﺑﻪ زردي ﻟﯿﻤﻮ و ﺑﻪ ﺗﯿﺮﮔﯽ‬ ‫ﻧﯿﻞ‪ ،‬ﻋﻠﻒ آﺑﯽ و ﻋﻠﻒ ﻧﺎرﻧﺠﯽ و ﻋﻠﻒ ﺑﻪ رﻧﮓﻫﺎي رﻧﮕﯿﻦﮐﻤﺎن‪ .‬وﯾﺴﺮﯾﺲ دﺳﺖ روي ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻗﺮﺿﯽاش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‬ ‫و ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪» :‬و اﮔﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﮐﻼه ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﮕﺬاره‪ ،‬اﻓﺴﻮس ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺑﯿﺪاري اژدﻫﺎ‬ ‫رو درك ﮐﺮده‪ «.‬ﻫﻮا را روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺮم ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮد و اﺣﺴﺎس آراﻣﺶ داﺷﺖ‪ .‬‬ ‫زﯾﺮ ﭘﺎي آنﻫﺎ دﺷﺘﯽ وﺳﯿﻊ و ﺧﺎﻟﯽ ﺗﺎ اﻓﻖ در دور و ﭘﺸﺖ آن ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪي ﻋﻠﻒﻫﺎي‬ ‫دﯾﮕﻪ رو ﻣﯽﮐﺸﻪ و در ﺗﺎرﯾﮑﯽ‪ ،‬ﺑﺎ روﺷﻨﺎﯾﯽ ارواح ﻣﻠﻌﻮﻧﯿﻦ ﻣﯽدرﺧﺸﻪ‪ .‬اﻣﺮوز زﯾﺎدي ﺑﯽﻧﻘﺺ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺻﺪاي ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺷﻨﯿﺪ و ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .

‬اﯾﻦ ﺑﺎر وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮش‪،‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﭘﺮﻧﺴﺲ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﺮﯾﺲ ﺗﺎرﮔﺮﯾﻦ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﻮار ﻧﻘﺮهاي ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﺮﮔﺰ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﭘﺮﻧﺴﺲ ﺑﻮدن ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬ﭘﻮﺳﺖ رانﻫﺎﯾﺶ ﺳﺎﯾﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻓﺴﺎر روي دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﺗﺎول اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﻀﻼت ﺳﺎق و ﭘﺸﺘﺶ ﭼﻨﺎن درد ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺧﻮدش را راﺳﺖ ﻧﮕﻪ ﻣﯽداﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺷﯿﺐ زﯾﺎد و ﺳﻨﮕﻼخ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺪون ﺗﺮس ﻣﯽراﻧﺪ و ﻟﺬت از ﻫﯿﺠﺎن آن‪ ،‬در ﻗﻠﺒﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ آواز ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪش ﺑﺎﻋﺚ آﺳﺎﯾﺶ‬ ‫ﺧﯿﺎل دﻧﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪» .‬دروﮔﻮ وﻗﺘﯽ ﮐﺎرش ﺗﻤﺎم ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ را ﻣﯽﺑﺴﺖ و آﻫﺴﺘﻪ ﺧﺮ و ﭘﻒ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬دﻧﯽ ﮐﻨﺎر او دراز ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺪن ﮐﻮﻓﺘﻪ و زﺧﻤﯽاش ﺑﯿﺶ از آن درد داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪.‬‬ ‫آﺳﺎن ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد‪ ..‬رﻫﺎ ﻣﯽﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺳﺮ ﺟﻮرا و ﺑﺮادرش ﺷﺎم ﺑﺨﻮرد و ﺑﻌﺪ آن ﻗﺪر ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮاﺑﺶ‬ ‫ﺑﺒﺮد‪ .‬وﻗﺘﯽ‬ ‫ﻏﺮوب ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﭘﯿﺎده ﺷﺪن از اﺳﺐ ﻣﺤﺘﺎج ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﺰﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد‪.‬دﻧﯽ ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﻮن ﺧﻮدش‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬اﺳﺒﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﭙﻪ ﺗﺎﺧﺖ‪.‬ﭼﺸﻢﻫﺎي اژدﻫﺎ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﯾﯽ از ﮔﺪازهي ﻣﺬاب ﺑﻮدﻧﺪ و وﻗﺘﯽ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬ﺷﻌﻠﻪي داغ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون‬ .‬‬ ‫اﻣﺎ وﻗﺘﯽ آن ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺎز روﯾﺎي آن اژدﻫﺎ را دﯾﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮدش ﺑﻮد و‬ ‫اژدﻫﺎ‪ .‬زﯾﻦ روي‬ ‫ﻧﺸﯿﻤﻨﮕﺎﻫﺶ زﺧﻢﻫﺎي زﺷﺖ و ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺑﺎز ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺣﺘﯽ رﺳﯿﺪن ﺷﺐ ﻧﯿﺰ آﺳﺎﯾﺶ ﻧﻤﯽآورد‪ .‬ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎﻻﺳﺎر درﺳﺖ ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ از ﻋﺮوﺳﯽ او اردوﮔﺎﻫﺶ را ﺟﻤﻊ و ﺑﻪ ﺷﺮق ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬ ‫وﯾﯿﺲ داﺗﺮك ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬و ﺑﺎ رﺳﯿﺪن روز ﺳﻮم دﻧﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ زودي ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺮد‪ .‬ﺳﺮ ﺟﻮرا ﻣﺮد ﺧﻮش ﻗﯿﺎﻓﻪاي ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ داﺗﺮﮐﯽ از ﭘﺸﺖ او را ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ دﻧﯽ از آن‬ ‫ﺧﺸﻨﻮد ﺑﻮد؛ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﮑﻞ‪ ،‬ﺷﻮﻫﺮش ﻗﺎدر ﺑﻪ دﯾﺪن اﺷﮏﻫﺎﯾﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺧﯿﺲ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي درد را ﺑﺎ ﺑﺎﻟﺶ ﺧﻔﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓﻠﺲﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺷﺐ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﻮن آنﻫﺎ را ﺧﯿﺲ و ﻟﺰج ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‫دﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺟﻮرا ﮔﻔﺖ‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از ﺳﺤﺮ‪ ،‬دروﮔﻮ ﺑﻪ ﭼﺎدر او ﻣﯽآﻣﺪ و در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﯿﺪارش ﻣﯽﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺑﯽﻣﻬﺎﺑﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫اﺳﺐ ﻣﯽﺗﺎﺧﺖ‪ ،‬از دﻧﯽ ﺳﻮاري ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬دﻧﯽ ﺟﺎﯾﯽ در اﯾﻦ ﺑﺨﺶ از زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫او ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫روز ﭘﺸﺖ روز‪ ،‬و ﺷﺐ ﭘﺸﺖ ﺷﺐ ﺳﭙﺮي ﺷﺪ ﺗﺎ دﻧﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺷﺐ‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدﻫﺪ ﺧﻮدش را ﺑﮑﺸﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ اداﻣﻪ دﻫﺪ‪.‬ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﻮر ﻣﯽدم‪«.‬ﮔﺮدن و ﺷﺎﻧﻪاي ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﮔﺎو ﻧﺮ داﺷﺖ و دﺳﺖﻫﺎ و ﺳﯿﻨﻪاش‬ ‫را ﻣﻮي زﺑﺮ ﺳﯿﺎه ﭼﻨﺎن ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﺮاي ﺳﺮش ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﻣﻮﻗﻊ ﺳﻮاري اﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺑﻪ او ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ‬ ‫ﺟﺸﻦ ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﻪ او ﺑﯽاﻋﺘﻨﺎ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻋﺼﺮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﻧﻮﺷﯿﺪن ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺟﻨﮕﺠﻮﯾﺎن و ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮﻧﺶ‪ ،‬ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ‬ ‫دادن ﺑﺎ اﺳﺐﻫﺎي ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯾﺶ و ﺗﻤﺎﺷﺎي رﻗﺺ زﻧﺎن و ﻣﺮگ ﻣﺮدان ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ‪ .‬‬ ‫»ﻣﻠﮑﻪ ﻧﻪ؛ ﮐﺎﻟﯿﺴﯽ‪ «.‬‬ ‫ﺷﻮاﻟﯿﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ .‬داري ﯾﺎد ﻣﯽﮔﯿﺮي ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﻠﮑﻪﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ‪ ،‬دﻧﺮﯾﺲ‪«..

‬‬ ‫و روز ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ آن ﻗﺪر ﻫﻢ ﺑﺪﻧﺶ درد ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬‬ ‫از ﺗﭙﻪﻫﺎي ﮐﻢ ارﺗﻔﺎع ﻧﻮروس ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﮐﻨﺎر ﻣﺰرﻋﻪﻫﺎي ﮐﺮتﺑﻨﺪي ﺷﺪه و دﻫﮑﺪهﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﯽ رد ﺷﺪﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ اﻫﺎﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ از ﺑﺎﻻي دﯾﻮارﻫﺎي ﮔﭽﮑﺎريﺷﺪه ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺸﺎن ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﮐﻨﯿﺰﻫﺎﯾﺶ ﻧﯿﺰ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﮐﻨﺎر آﺑﺸﺎري ﺑﻠﻨﺪ و آﺑﯽ اردو زدﻧﺪ‪،‬‬ ‫وﯾﺮاﻧﻪﻫﺎي ﺷﻬﺮ وﺳﯿﻊ ﻣﺮدهاي را دور زدﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ در ﻣﯿﺎن ﺳﺘﻮنﻫﺎي ﻣﺮﻣﺮ ﺳﯿﺎه ﺷﺪهي آن ارواح‬ ‫ﻣﯽﻧﺎﻟﻨﺪ‪ .‬ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺳﻮﺧﺖ و ﺳﯿﺎه ﺷﺪ و ﮐﻨﺪه ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺣﺲ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﻮﻧﺶ ﺟﻮﺷﯿﺪ و ﺑﺨﺎر ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل دردي ﺣﺲ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ ..‬دﻧﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﯿﺎه و ﺳﺮخ‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ اژدﻫﺎي روﯾﺎﯾﺶ‪ .‬او ﺑﺎ دروﮔﻮ و‬ ‫ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮﻧﺶ در راس ﮐﺎﻻﺳﺎر ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪاي ﮐﻪ وارد ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﮑﺮ و دﺳﺖ ﻧﺨﻮرده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺪاﯾﺎن دﻋﺎﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫و دﻟﺸﺎن ﺑﻪ رﺣﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﮐﺎل ﺑﻪ ﮐﻨﯿﺰش‪ ،‬اﯾﺮي‪ ،‬دﺳﺘﻮر داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ او ﺳﻮاري ﺑﻪ ﺳﺒﮏ داﺗﺮﮐﯽ را ﺑﯿﺎﻣﻮزد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮﺑﯽ واﻗﻌﯽاش ﻣﺎدﯾﺎن‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬از ﺳﻪ رودﺧﺎﻧﻪي ﻋﺮﯾﺾ آرام رد‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻬﺎرﻣﯽ ﺑﺎرﯾﮏ و ﺧﺮوﺷﺎن ﺑﻮد و ﻋﺒﻮر از آن ﺗﻮام ﺑﺎ ﺧﻄﺮ‪ .‬‬ ‫از آن ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻫﺮ روز ﺑﺮاﯾﺶ آﺳﺎنﺗﺮ از روز ﻗﺒﻞ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻦ آزﻣﻮن دﺷﻮار ﺳﻮارﮐﺎري‪ ،‬دﻧﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﺮزﻣﯿﻦ اﻃﺮاﻓﺶ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ‬ .‬در ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻗﺸﻮن ﻋﻈﯿﻢ زﻣﯿﻦ را زﯾﺮ و رو‪ ،‬و رودﺧﺎﻧﻪﻫﺎ را ﮔﻠﯽ ﻣﯽﮐﺮد و ﺳﺘﻮن ﺧﻔﻪﮐﻨﻨﺪهاي‬ ‫از ﻏﺒﺎر ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺟﻠﻮي روﯾﺸﺎن ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺒﺰ و ﺧﺮم ﺑﻮد‪.‬ژﯾﮑﻮي ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪» :‬ﮐﺎﻟﯿﺴﯽ‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ؟‬ ‫ﻧﺎﺧﻮش ﻫﺴﺘﯿﺪ؟«‬ ‫»ﺑﻮدم‪ «.‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﯽدﯾﺪ؟ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب دﺳﺘﺶ را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﮐﻨﺎر ﺗﺨﻢﻫﺎي اژدﻫﺎﯾﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻠﯿﺮﯾﻮ ﻣﻮﻗﻊ ﺟﺸﻦ ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﻪ او داده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻨﮓ زﯾﺮ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮔﺮم ﺣﺲ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻗﺪرت و ﻧﺸﺎط و اﺳﺘﺤﮑﺎم‬ ‫ﮐﺮد‪.‬از ﺟﺎدهﻫﺎي واﻟﺮﯾﺎﺋﯽ رد ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﻣﺘﺸﺎن ﺑﻪ ﻫﺰار ﺳﺎل ﻣﯽرﺳﯿﺪ و ﻣﺜﻞ ﺗﯿﺮ داﺗﺮﮐﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬داﺗﺮكﻫﺎ ﻗﻮم ﺧﺸﻦ و ﺑﯽﻋﺎﻃﻔﻪاي ﺑﻮدﻧﺪ و اﺳﻢ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻦ روي ﺣﯿﻮاﻧﺎت از رﺳﻮﻣﺸﺎن ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﺲ دﻧﯽ ﺑﻪ او ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎده ﻧﻘﺮهاي ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ .‬ﻫﺮ روز‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬دﻧﯽ روي زﯾﻦ اﺣﺴﺎس اﻋﺘﻤﺎد ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﯿﺰي اﯾﻦ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﺳﺐ از ﺗﻐﯿﯿﺮات روﺣﯽ او آﮔﺎه ﺑﻮد‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻫﺮ دو ﺷﺮﯾﮏ ﯾﮏ ذﻫﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎقﻫﺎﯾﺶ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ؛ ﺗﺎولﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﺷﮑﺎﻓﺘﻨﺪ و دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ ﭘﯿﻨﻪ ﺑﺴﺘﻨﺪ؛ رانﻫﺎي ﻧﺮﻣﺶ ﺑﻪ اﺳﺘﺤﮑﺎم ﭼﺮم ﺷﺪﻧﺪ‪.‫ﻏﺮﯾﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ را ﻟﻤﺲ ﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﺑﺰرگﺗﺮﯾﻦ در ﺑﯿﻦ ﺳﻪ ﺗﺎ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ دﺳﺘﺶ را روي ﭘﻮﺳﺘﻪ ﮐﺸﯿﺪ‪ ..‬دﻧﯽ ﻣﯽﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ دﻋﻮﺗﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬آﻏﻮﺷﺶ را ﺑﻪ روي آﺗﺶ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ را ﺑﺒﻠﻌﺪ‪،‬‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺶ ﮐﻨﺪ و ﺷﮑﻞ ﺟﺪﯾﺪي ﺑﻪ او ﺑﺪﻫﺪ‪ .

‬ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن‬ ‫ﻫﻮس ﮐﺮد ﮐﻪ زﻣﯿﻦ را زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﺣﺲ ﮐﻨﺪ و ﺷﺴﺘﺶ را در ﺧﺎك ﺳﯿﺎه ﻓﺮو ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻮد و ﻣﻮﯾﺶ ﭼﺮب ﺑﻮد و از روي ﻟﺒﺎس ﺳﻮارﮐﺎري ﭼﺮﻣﯽ داﺗﺮﮐﯽ‪،‬‬ ‫ﺟﻠﯿﻘﻪي ﻧﻘﺶداري را ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺪﯾﻪي ﻋﺮوﺳﯽاش ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﻌﺪ ﯾﮏ روز ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺳﻮاري ﮐﺮدن‪،‬‬ ‫ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ درد ﻣﯽاﻓﺘﺎد‪ ،‬اﻣﺎ درد ﺣﺎﻻ ﻧﻮﻋﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ داﺷﺖ و ﻫﺮ روز ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ ﺳﻮار زﯾﻦ ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻮق‬ ‫اﯾﻨﮑﻪ از ﺷﮕﻔﺘﯽﻫﺎي ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﭘﯿﺸﺮو آﮔﺎه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻓﺴﺎر اﺳﺒﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و اﺳﺐ ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ رﻓﺖ‪ .‬در آن ﺟﻨﮕﻞ‪ ،‬ﮔﻮزن ﺑﺰرگ و ﺑﺒﺮ ﺧﺎلﺧﺎﻟﯽ و‬ ‫ﻣﯿﻤﻮنﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﻮي ﻧﻘﺮهاي و ﭼﺸﻢﻫﺎي درﺷﺖ ارﻏﻮاﻧﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻗﺒﻞ از رﺳﯿﺪن ﮐﺎﻻﺳﺎر‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﯾﺨﺘﻨﺪ و ﭼﺸﻢ دﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪاﻣﺸﺎن ﻧﯿﻔﺘﺎد‪.‬ﻇﺎﻫﺮش ﭼﻨﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻌﻠﻖ داﺷﺖ‪.‬ﺳﺮ‬ ‫دﻧﯽ داد ﮐﺸﯿﺪ‪» :‬ﺑﺎ ﭼﻪ ﺟﺮاﺗﯽ! ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﻮر ﻣﯽدي؟ ﺑﻪ ﻣﻦ؟« از روي اﺳﺐ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و ﺳﮑﻨﺪري ﺧﻮرد‪ .‬‬ .‬‬ ‫ﻫﻤﻪي اﻃﺮاﻓﺶ ﺳﺒﺰ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدي ﮐﻪ‬ ‫ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﺬت ﺑﺮدن از ﺷﺐﻫﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬و اﮔﺮ ﻣﻮﻗﻊ‬ ‫ﺗﺼﺎﺣﺐ ﺑﺪﻧﺶ ﺗﻮﺳﻂ دروﮔﻮ ﺑﺎز ﻣﯽﻧﺎﻟﯿﺪ‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ از روي درد ﻧﺒﻮد‪.‬دﻧﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﮐﺎل دروﮔﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﻏﺮوب ﭘﯿﺸﺶ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﮐﻨﯿﺰﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ او ﻏﺬا ﻣﯽدادﻧﺪ و او را ﻣﯽﺷﺴﺘﻨﺪ و ﮐﻨﺎر ورودي ﭼﺎدرش ﻣﯽﺧﻮاﺑﯿﺪﻧﺪ‪ .‬در ﮐﺎﻻﺳﺎر ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﻮﻗﻌﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد دوﺑﺎره روي ﭘﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ آﻟﻮده ﺑﻪ اﺑﺮﯾﺸﻢ ﺷﻬﺮي و زرهي زﻧﺠﯿﺮﺑﺎﻓﺖ ﺑﻮد‪.‬دﻧﯽ ﺳﺮﻋﺘﺶ را ﺑﻪ ﯾﻮرﺗﻤﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﮐﺮد و ﺧﻮدش را در‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ درﯾﺎي ﺳﺒﺰ ﻏﺮق ﮐﺮد‪ .‬راﯾﺤﻪﻫﺎي داﺗﺮﮐﯽ‪ .‬از زﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و ﻣﻮﻗﻊ در‬ ‫آوردن ﭼﮑﻤﻪﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪش‪ ،‬ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺮهاي ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﺑﭽﺮد‪.‬دﻧﯽ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﮑﺎن داد‪» .‫ﻣﺪت ﻧﺼﻒ دورهي ﻣﺎه از ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻮﻫﻮر ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ در آن ﺑﺮگﻫﺎ ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﺳﺎﯾﺒﺎﻧﯽ ﻃﻼﯾﯽ ﮐﺸﯿﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﻪي درﺧﺘﺎن ﺑﻪ ﻋﺮﯾﻀﯽ دروازهي ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎه ﮐﻦ!«‬ ‫دﻧﯽ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﻮا آﮐﻨﺪه از ﻋﻄﺮ ﺧﺎك و ﻋﻠﻒ‪ ،‬ﻣﺨﻠﻮط ﺑﺎ ﺑﻮي ﻋﺮق اﺳﺐ و ﺑﺪن دﻧﯽ و روﻏﻦ‬ ‫ﻣﻮﯾﺶ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻓﺎن ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﻠﻮﯾﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬اداﻣﻪ داد و ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺑﯿﺸﺘﺮي از درﯾﺎي‬ ‫داﺗﺮكﻫﺎ ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬‬ ‫در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﭙﻪ‪ ،‬ﻋﻠﻒﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و اﻧﺒﻮه ﻣﺤﺎﺻﺮهاش ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﺗﺎ آن زﻣﺎن دﯾﮕﺮ ﺧﺎﻃﺮهي ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪﻧﺶ داﺷﺖ ﻣﺤﻮ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺻﺪاي او را ﮐﻪ از ﺧﺸﻢ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪ ،‬در ﺑﺎﻻي ﺗﭙﻪ ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺳﻮاران ﻫﻤﺨﻮن دروﮔﻮ و‬ ‫ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺧﺎص او ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ زﯾﺎد دور ﻧﺒﻮدﻧﺪ و ﺑﺮادرش ﺷﺐ و روز ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﯾﻪاي ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ‬ ‫ﺗﻌﻘﯿﺒﺶ ﻣﯽﮐﺮد‪ .

‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‬ ‫ﺑﺎ او ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺷﻼق ﻣﺜﻞ رﻋﺪ ﺻﺪا داد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ از ﺑﻨﺪ ﭼﺮﻣﯽ آزاد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬دوﺑﺎره روي زﻣﯿﻦ ﺧﺰﯾﺪ‪ .‬ﻣﻮﺟﻮد رﻗﺖاﻧﮕﯿﺰي ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻮش ﻣﯽﮐﻨﯽ؟«‬ ‫دﻧﯽ او را ﻫﻞ داد؛ ﻣﺤﮑﻢ‪.‬وﯾﺴﺮﯾﺲ ﺑﺎ ﺻﻮرت ﺳﺮخ روي زﻣﯿﻦ‬ ‫دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪا ﻫﻮا ﻣﯽﺑﻠﻌﯿﺪ و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﭼﺮا ﻗﺒﻼً‬ ‫ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد؟ ﺟﺎﯾﯽ از درون دﻧﯽ را ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﺗﺮس ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ،‬اﮐﻨﻮن ﺗﻬﯽ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺷﺘﺮق‪.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ رﻗﺖاﻧﮕﯿﺰ ﺑﻮده‪ .‬ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ؟ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ ﻫﺴﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ از زن ﻫﺮزهي رﯾﯿﺲ ﻗﺒﯿﻠﻪ دﺳﺘﻮر ﻧﻤﯽﮔﯿﺮم‪ ،‬ﮔﻮش ﻣﯽﮐﻨﯽ؟« دﺳﺘﺶ ﺑﻪ زﯾﺮ ﺟﻠﯿﻘﻪي دﻧﯽ رﻓﺖ‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ‬ ‫ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﭘﺴﺘﺎن او ﭼﻨﮓ زدﻧﺪ‪» .‬‬ ‫وﯾﺴﺮﯾﺲ روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ز