You are on page 1of 6

Bangkang Papel

ni Genoveva Edroza-Matute

Nagkatuwaan ang mga bata sa pagtatampisaw sa baha. Ito ang pinakahihintay nilang
araw mula nang magkasunud-sunod ang pag-ulan. Alam nilang kapag iyo’y nagpatuloy sa
loob ng tatlong araw ang lansangang patungo sa laruan ay lulubog. At ngayon, ay ikalimang
araw nang walang tigil ang pag-ulan.
Ilang maliliit na bata ang magpapalutang ng mga bangkang papel, nariyang tinatangay
ng tubig, naroong sinasalpok at inilulubog, nariyang winawasak.
Sa tuwing ako’y may makakikitang bangkang papel ay nagbabalik sa aking gunita ang isang
batang lalaki. Isang batang lalaking gumawa ng tatlong malalaking bangkang papel na hindi
niya napalutang sa tubig kailanman...
Isang batang lalaking nagising sa isang gabi, sa mag dagundong na nakagugulat. Sa
loob ng ilang saglit, ang akala niya’y Bagong Taon noon. Gayon ding malalakas na ugong
ang natatandaan niyang sumasalubong sa Bagong Taon. Ngunit pagkalipas ng ilan pang
saglit, nagunita niyang noon ay wala nang ingay na pumapatak mula sa kanilang bubungan.
Sa karimla’t pinalaki niya ang dalawang mata, wala siyang makitang ano man maliban sa
isang makitid na silahis. Hindi niya malaman kung alin ang dagundong ng biglang pumuno sa
bahay ang biglang pagliliwanag. Gulilat siyang nagbalikwas at hinanap nang paningin ang
kanyang ina.
Nagsunud-sunod ang tila malalaking batong gumugulong sa kanilang bubungan. Ang
paggulong ng mga iyo’y sinasaliwan ng pagliliwanag at pagdidilim ng bahay, ng
pagliliwanag na muli. Samantala’y patuloy ang pagbuhos ng ulan sa kanilang bubungan, sa
kanilang paligid, sa lahat ng dako.
Muling nahiga ang nagbalikwas at ang tinig niya ay pinatalagos sa karimlan.
“Inay, umuulan, ano?”
“Oo, anak, kanina,” anang tinig mula sa dulo ng hihigan.
“Inay,” ang ulit niya sa karimlan, “dumating na ba ang Tatay?”
Sumagot ang tinig ngunit hindi niya maunawaan. Kaya’t itinaas niya nang bahagay
ang likod at humilig sa kaliwang bisig. Sa kanyang tabi ay naroon ang kapatid na si Miling.
Sa tabi nito’y nabanaagan niya ang katawan ng ina, at sa kabila naman nito’y nakita niya ang
banig na walang tao.
Ibinaba niya ang likod at iniunat ang kaliwang bisig. Naramdaman niya ang sigis ng
lamig ng kanyang buto. Mula sa nababalot na katawan ni Miling ay hinila niya ang kumot at
ito’y itinakip sa sariling katawan. Bahagyang gumalaw ang kapatid, pagkatapos ay
nagpatuloy sa hindi pagkilos. Naaawa siya kay Miling kaya’t ang kalahati ng kumot ay
ibinalot sa katawan niyon at siya’y namaluktot sa nalabing kalahati.
Naramdaman niya ang panunuot ng lamig sa kanyang likod. Inilabas niya ang kanang kamay
sa kumot at kinapa ang banig hanggang sa maabot niya ang sahig.
Anong lamig sa sahig, ang naisip niya, at ang kanang kamay ay dali-daling ipinasok
muli sa kumot.
“Inay,” ang tawag niyang muli, “bakit wala pa si Tatay? Anong oras na ba?”
“Ewan ko,” ang sagot ng kanyang ina. “Matulog ka na, anak, at bukas ay magpapalutang ka
ng mga bangkang ginawa mo.”
Natuwa ang bata sa kanyang narinig.
Magkakarerahan kami ng bangka ni Miling, ang aki’y malalaki’t matitibay...hindi masisira ng
tubig.
Dali-dali siyang nagbangon at pakapa-kapang sumiksik sa pagitan ng kapatid at ng
kanyang kausap. Idinaan niya ang kanyang kamay sa pagitan ng baywang at bisig ng ina.
Naramdaman niya ang bahagyang pag-aangay ng kaliwang bisig niyon. Ang kanang kamay
noo’y ipinatong sa kanyang ulo at pabulong na nagsalita:
“Siya, matulog ka na.”
Ngunit ang bata’y hindi natulog. Mula sa malayo’y naririnig niya ang hagibis ng
malakas na hangin. At ang ulang tangay-tangay noon.
“Marahil ay hindi na uuwi ang Tatay ngayong gabi,” ang kanyang nasabi. Naalala niyang
may mga gabing hindi umuuwi ang kanyang ama.
“Saan natutulog ang Tatay kung hindi siya umuuwi rito?” ang tanong niya sa kanyang ina.
Ngunit ito’y hindi sumagot.
Sinipat niya ang mukha upang alamin kung nakapikit na ang kanyang ina. Ngunit sa
karimlan ay hindi niya makita.
Bago siya tuluyang nakalimot, ang kahuli-hulihang larawan sa kanyang balintataw ay ito.
Tatlong malalaking bangkang yari sa papel na inaanod ng baha sa kanilang tapat...
At samantalang pumapailanlang sa kaitaasan ang kahuli-hulihang pangarap ng batang yaon,
ang panahon ay patuloy sa pagmamasungit. Ang munting bahay na pawid ay patuloy sa
pagliliwanag at pagdidilim, sa pananahimik at pag-uumugong, sa pagbabata ng walang awing
hampas ng hangin at ulan...
Ang kinabukasan ng pagtatampisaw at pagpapaanod ng mga bangkang papel ay
dumating... Ngunit kakaibang kinabukasan.
Pagdilat ng inaantok pang batang lalaki ay nakita niyang nag-iisa siya sa hihigan. Naroon ang
kumot at unan ni Miling at ng kanyang ina.
Pupungas siyang bumangon.
Isang kamay ang dumantay sa kanyang balikat at nang magtaas ng paningin ay
nakitang yao’y si Aling Berta, ang kanilang kapitbahay.
Hindi niya maunawaan ang tingin noong tila naaawa.
Biglang-biglang naparam ang nalalabi pang antok. Gising na gising ang kanyang ulirat.
Naroon ang asawa ni Aling Berta, gayon din sina Mang Pedring, si Aling Ading, si Feli, at si
Turing, si Pepe. Nakita niyang ang kanilang bahay ay halos mapuno ng tao.
Nahihintakutang mga batang humanap kay Miling at sa ina. Sa isang sulok, doon nakita ng
batang lalaki ang kanyang ina na nakalikmo sa sahig. Sa kanyang kandungan ay nakasubsob
si Miling. At ang buhok nito ay walang tigil na hinahaplus-haplos ng kanyang ina.
Ang mukha ng kanyang ina ay nakita ng batang higit na pumuti kaysa rati. Ngunit ang mga
mata noo’y hindi pumupikit, nakatingin sa wala.Patakbo siyang lumapit sa ina at sunud-
sunod ang kanyang pagtatanong. “Bakit, Inay, ano ang nangyari? Ano ang nangyari, Inay?
Bakit maraming tao rito?”
Ngunit tila hindi siya narinig ng kausap. Ang mga mata noo’y patuloy sa hindi
pagsikap. Ang kamay noo’y patuloy sa paghaplos sa buhok ni Miling.
Nagugulumihang lumapit ang bata kina Mang Pedring at Aling Feli. Ang pag-uusap nila’y
biglang natigil nang siya’y makita.
Wala siyang narinig kundi... “Labinlimang lahat ang nangapatay...”
Hindi niya maunawaan ang lahat. Ang pagdami ng tao sa kanilang bahay. Ang anasan. Ang
ayos ng kanyang ina. Ang pag-iyak ni Aling Feli nang siya ay makita.
Sa pagitan ng mga hikbi, siya’y patuloy sa pagtatanong...
“Bakit po? Ano po iyon?”
Walang sumasagot sa kanya. Lahat ng lapitan niya’y nanatiling pinid ang labi.
Ipinatong ang kamay sa kanyang balikat o kaya’y hinahaplos ang kanyang buhok at wala na.
Hindi niya matandaan kung gaano katagal bago may nagdatingan pang mga tao.
“Handa na ba kayo?” anang isang malakas ang tinig. “Ngayon din ay magsialis na kayo.
Kayo’y ihahatid ni Kapitan Sidro sa pook na ligtas. Walang maiiwan, isa man. Bago lumubog
ang araw sila’y papasok dito... Kaya’t walang maaaring maiwan.”
Matagal bago naunawaan ng bata kung ano ang nagyari.Sila’y palabas na sa bayan,
silang mag-iina, ang lahat ng kanilang kapitbahay, ang maraming-maraming tao, at ang kani-
kanilang balutan.
Sa paulit-ulit na salitaan, sa sali-salimbayang pag-uusap ay nabatid niya ang ilang bagay.
Sa labinlimang nangapatay kagabi ay kabilang ang kanyang ama...sa labas ng bayan...sa
sagupaan ng mga kawal at taong-bayan.
Nag-aalinlangan, ang batang lalaki’y lumapit sa kanyang ina na mabibigat ang mga
paa sa paghakbang.
“Inay, bakit pinatay ng mga kawal ang Tatay? Bakit? Bakit?”
Ang mga bata noong nakatingin sa matigas na lupa ay isang saglit na lumapit sa kanyang
mukha. Pagkatapos, sa isang tinig na marahang-marahan ay nagsalita.
“Iyon din ang nais kong malaman, anak iyon din ang nais kong malaman.”
Samantala...
Sa bawat hakbang na palayo sa bahay na pawid at sa munting bukid na kanyang
tahanan ay nararagdagan ang agwat ng ulila sa kanyang kabataan.
Ang gabing yaon ng mga dagundong at sigwa, ng mga pangarap na kinabukasan at ng mga
bangkang papel – ang gabing yaon ang kahuli-hulihan sa kabataang sasansaglit lamang
tumagal. Ang araw na humalili’y tigib ng pangamba at ng mga katanungang inihahanap ng
tugon.
Kaya nga ba’t sa tuwi akong makakikita ng bangkang papel ay nagbabalik sa aking
gunita ang isang batang lalaki. Isang batang lalaking gumawa ng tatlong malalaking
bangkang papel na hindi niya napalutang kailanman...
Pagsusuri

1. Nagkatuwaan ang mga bata sa pagtatampisaw sa baha


PA Pandiwa KL
2. Ilang maliliit na bata ang magpapalutang ng mga bangkang papel.
PA Pandiwa KI
3. Isang batang lalaking gumawa ng tatlong malalaking bangkang papel na hindi niya
KA Pandiwa PI
napalutang sa tubig kailanman.
KL
4. Isang batang lalaking nagising sa isang gabi, sa mag dagundong na nakagugulat.
PA Pandiwa
5. Gulilat siyang nagbalikwas at hinanap nang patingin ang kanyang ina.
PA Pandiwa KB
6. Muling nahiga ang nagbalikwas at ang tinig niya ay pinatalagos sa kalimlan.
Pandiwa PG
7. Itinaas niya nang bahagya ang likod at humalig sa kaliwang bisig.
Pandiwa PA
8. Ibinaba niya ang likod at iniunat ang kaliwang bisig.
Pandiwa PA
9. Mula sa nababalot na katawan ni Miling ay hinila niya ang kumot at ito'y itinakip sa
KB Pandiwa PI Pandiwa
sariling katawan.
10. Bahagyang gumalaw ang kapatid, pagkatapos ay magpatuloy sa hindi pagkilos.
Pandiwa PA
11. Naawa siya kay Miling kaya't ang kalahati ng kumot ay ibinalot sa katawan niyon ay
PK
siya'y namaluktot sa nalabing kalahati.
Pandiwa
12. Inilabas niya ang kanyang kamay sa kumot at kinapa ang banig hanggang sa maabot
Pandiwa KA PI Pandiwa PI
niya ang sahig.
KD
13. Ang lamig sa sahig, ang naisip niya, at ang kanyang kamay ay dali-daling ipinasok
PL KA Pandiwa
muli sa kumot.
KI
14. Matulog ka na anak, at bukas at magpapalutang ka ng mga bangkang ginawa mo.
Pandiwa PA Pandiwa KI
15. Magkakarerahan kami ng bangka ni Miling, ang aki'y malalaki't matitibay hindi
Pandiwa PA KI
masisira ng tubig.
16. Dali-dali siyang nagbagon at pakapa-kapang sumiksik sa pagitan ng kapatid at ng
PA Pandiwa Pandiwa KA
kanyang kausap.
17. Ang kanang kamay no'oy ipinatong sa kanyang ulo at pabulong na nagsalita.
Pandiwa PA
18. Saan natutulog ang tatay kung hindi siya umuuwi rito?
Pandiwa PA
19. Sinipat niya ang mukha upang alamin kung nakapikit na ang kanyang ina.
Pandiwa KA PK
20. Tatlong malalaking bangkang yari sa papel na naanod ng baha sa kanilang tapat.
PI Pandiwa KL
21. Pagdilat ng inaantok pang batang lalaki ay nakita niyang nag-iisa siya sa higaan.
Pandiwa PA KL
22. Isang kamay ang dumantay sa kanyang balikat at nang magtaas ng paningin ay
Pandiwa KA
nakitang yao'y si Aling Berta, ang kanilang kapitbahay.
PA
23. Sa isang sulok, doon nakita ng batang lalaki ang kanyang ina na nakalikmo sa sahig.
KA PA Pandiwa KL
24. Sa kanyang kandungan ay nakasubsob si Miling.
KA Pandiwa PA
25. Patakbo siyang lumapit sa ina at sunod-sunod ang kanyang pagtatanong.
Pandiwa PA KA
26. Isang batang lalaking gumawa ng tatlong malalaking bangkang papel na hindi niya
PA Pandiwa KI
mapapalutang kailanman.

You might also like